muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4131, Karar No: 2022/7051, Tarih: 15.09.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/4131 E.  ,  2022/7051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminat ve nafakalar ile miktarları, kişisel ilişki süresi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın tarafından evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı olarak açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda ilk derece mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın ferilerine hükmedilmiş, hükme karşı davacı kadın ve davalı erkek tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur, bölge adliye mahkemesince tarafların istinaf itirazlarının esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı erkek tarafından yukarıda gösterilen sebeplerle temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yüksek yararı, yaşı ve anne ve babalık duygusunun tatmini ve infaz edilebilir nitelikte olması hususları birlikte değerlendirilerek çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir.

Çocuk ile ana ve babası, düzenli kişisel ilişki elde etme ve bu ilişkiyi sürdürme hakkına sahiptir. Ana ve babası ayrı olan çocuğun ebeveynleriyle düzenli kişisel ilişki kurması ve bu ilişkiyi sürdürmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de haktır. Kişisel ilişki sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kaldırılabilir. Kişisel ilişkinin düzenlenmesinde çocuğun bedeni ve fikri gelişimi yanında ana ve/veya babalık duygularını tatmin de önemlidir. Çocuk ile babası arasında yeterli kişisel ilişki kurulamadığı takdirde güven duygusunun oluşamayacağı açıktır. Çocukla baba arasında tesis edilen kişisel ilişki süresi, babalık duygularını tatmine elverişli olmadığı gibi, çocuğun da baba ... ve şefkatini tatmasına da yeterli değildir. Bu sebeple çocuk ile baba arasında hafta sonlarını da kapsayacak şekilde kişisel ilişki düzenlenmesi gerekirken, sadece özel günlerin ve yaz tatilinin bir kısmı belirtilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m. 370/2).

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple temyiz edilen bölge adliye mahkemesinin kişisel ilişkiye yönelik esastan ret kararının KALDIRILMASINA; ilk derece mahkemesinin hüküm fıkrasının 3. fıkrasında ortak çocukla baba arasında kişisel ilişkinin düzenlendiği bölümün tamamen hükümden çıkartılması ile yerine "Velâyeti davacı anneye bırakılan müşterek çocuk ile davalı baba arasında, her ayın l. ve 3. hafta sonu Cumartesi günü 09:00 ile takip eden Pazar günü 17:00 saatleri arasında, dini bayramların 2. günü 09:00 ile 3. günü 17:00 saatleri arasında, her yıl babalar günü 09:00 ile 17:00 saatleri arasında; sonu tek rakam ile biten yıllarda, çocuğun doğum gününde saat 09:00 ile 17:00 arasında; her yıl 1 Temmuz günü 09:00 ile 15 Temmuz günü saat 17:00 arasında çocuğun eğitimine ve sağlık tedavisine mani olmayacak şekilde yanına almak suretiyle kişisel ilişki kurulmasına" cümlesinin yazılmasına, hükmün kişisel ilişki bölümünün bu şekilde DÜZELTİLEREK, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oy birliğiyle karar verildi. 15.09.2022 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2016/25993, Karar No: 2017/3058, Tarih: 09.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/25993 E.  ,  2017/3058 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/802, Karar No: 2023/8613, Tarih: 11.10.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/802 E.  ,  2023/8613 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Aydın Cumhuriyet Başsavcılığınca 19.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi yollamasıyla 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. Aydın 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.12.2015 tarihli ve 2015/461 Esas, 2015/908 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve tekerrür hükümleri uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi özetle; dosyasının Yargıtay'ca incelenmesini istediği talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

Mahkemece, olay günü durumundan şüphelenilen aracın durdurulduğu, araçta sanık ... ile Nevin Küçükdağ olduğunun tespit edildiği, araç içerisinde ve şahıslarda suç unsuru olup olmadığı sorulduğunda, sanık ...'in rızası ile araçta bulunan uyuşturucu maddeyi teslim ettiği, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine, 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, sanığın erteleme süresi içerisinde yükümlülüklerini yerine getirmediği gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Sanık hakkında, 11.03.2015 tarihli eyleme ilişkin, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu

karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa

yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 19.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hâkimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmama şeklinde gerçekleştirdiği eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen, Aydın 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.12.2015 tarihli ve 2015/461 Esas, 2015/908 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3753, Karar No: 2015/299, Tarih: 19.01.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/3753 E.  ,  2015/299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

1-Şikayetçi ...'un alacaklı olduğu ... İcra Müdürlüğü'nün 2013/466 Esas sayılı dosyasının aslının veya okunaklı, düzenli, dizi listesine bağlanmış onaylı bir suretinin dosya içerisine eklenmesi,

2-Şikayete konu sıra cetvelinin düzenlendiği belirtilen Erzincan İcra Müdürlüğü'nün 2012/2612 Esas sayılı dosyasının aslının veya özellikle sıra cetveli ile sıra cetvelinin şikayetçiye tebliğine ilişkin belgeyi içerecek şekilde tamamının okunaklı, düzenli, dizi listesine bağlanmış onaylı bir suretinin dosya içerisine eklenmesi,

İçin dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11466, Karar No: 2016/8402, Tarih: 25.10.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11466 E.  ,  2016/8402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 10. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 23/06/2015 tarih ve 2012/548-2015/293 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili ile davalılar ..., ..., ... vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 25/10/2016 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ... ile davalılardan ..., ..., ... vekili Av. ... ve davalı ...Ş. vekili Av. ... Aslan dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı gerçek kişilerin murisi olan ... ile müvekkillerinin kardeş olduğunu, müvekkillerinin babalarından kalan, davalı bankaya ait iki adet kurucu hisse senedinin ... tarafından davalı bankaya ibraz edilen sahte belge ile kendi üzerine geçirildiğini ve gerçek kişi davalılar tarafından davalı bankaya satılarak devredildiğini ileri sürerek, şimdilik 10.000 TL’nin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı zamanaşımı def’inde bulunmuşlar ve davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece bozma ilamına uyularak, dava konusu 15/04/1972 tarihli hisse devrine ilişkin dilekçe altındaki imzaların davacıların eli mahsulü olduğu, hisse devir işleminin sahte imza ile gerçekleşmediği, banka hisse senedi devrine ilişkin sözleşmenin geçerli olduğu, böylece davaya konu edilen intifa senetleri üzerindeki hak sahiplerinin davalılar olduğu, TTK.nun 416. maddesi gereğince de yapılan temlikin geçerli bir temlik olduğu, davacıların adi yazılı sözleşme ile senetteki haklarını davalılar murisine devrettikleri, senet asıllarını davalılar murisine temlik etmek suretiyle zilyetliğini adı geçene devrettikleri, devir beyanı ciro ve senet asıllarının davalı bankaya teslim edilmek suretiyle pay defterine işlendiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili ile davalılar ..., ..., ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışnda kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacılar vekili ile davalılar ..., ..., ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışnda kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, davalı bankaya ait kurucu hisse senedi bedelinin tahsili istemine ilişkindir.Mahkemece yukarıda yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.Davacıların dava konusu 15/04/1972 tarihli hisse devrine ilişkin belge altındaki imzaların kendilerine ait olmadığını ileri sürmüş olmaları nedeni ile imza üzerinde inceleme yapılması için dosya ... Başkanlığı'na gönderilmiş ve ... Başkanlığı'nca düzenlenen raporda, davaya konu 15/04/1972 tarihli dilekçe altındaki imzanın davacı ...'in eli ürünü olmasının kuvvetle muhtemel olduğunu, davacı ... (...) yönünden ise adı geçen şahsın farklı zamanlarda farklı imzalar tersim etme itiyadında olduğu ve belgedeki imza ile mukayese imzaları yönünden benzerlikler görüldüğü bildirilmiştir. ... Başkanlığı'nca yapılan inceleme sonucu verilen raporda kesin bir kanaate ulaşılamamasına rağmen mahkemece imzaların davacıların eli mahsulü olduğuna ilişkin değerlendirme doğru olmamıştır.

Bu durumda mahkemece üniversitelerin ... Fakültesi'nden seçilecek grafoloji dalında uzman bir bilirkişi kurulundan veya Kurumu'ndan bu yönde rapor alınıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı gerekçe ile karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin tüm, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.350 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ..., ..., ...'den alınmasına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 25/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11681, Karar No: 2009/7174, Tarih: 15.07.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/11681 E.  ,  2009/7174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında akdedilen anlaşma uyarınca davalının Petgaz Pendik Bayiliği’ni üstlendiğini, davalının 24.06.2002 tarihli ihtarname ile bayilik anlaşmasını feshettiğini bildirdiğini, fesih bildiriminin sözleşme hükümlerine aykırı olarak gerçekleştirildiğini belirterek, bayilik anlaşması uyarınca ödenmesi taahhüt edilmiş olan otuz milyar Türk Lirası cezai şart tutarından şimdilik beş milyar Türk Lirası cezai şartın 24.06.2002 fesih tarihinden işleyecek reeskont faizi ile tahsiline, fazla hakların saklı tutulmasına, davalının bayi olduğunu gösteren tabela, araç levhalarının indirilmesine, ibarelerin silinmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin yaşlılığı ve bunun getirdiği sağlık nedenleriyle sözleşmeyi haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, 15.11.1994 tarihli bayilik sözleşmesi, toplanan delillere göre davacının davalının bildirdiği fesih sebeplerinin mevcut olmadığını, davalının haksız rekabet teşkil eden eylemlerde bulunduğunu kanıtlayamaması, sözleşmenin ikinci beş yıllık döneminin uygulanması sırasında davalı yanca sözleşmenin feshedildiği, Rekabet Kurulu’nun 2002/2 nolu tebliğinin geçici maddesine göre anlaşmanın grup muafiyetinden yararlanabilmesi için EPDK’ya bildirildiğinin de ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı yan, davalının sözleşmeyi feshinin haksız olduğunu bildirerek şimdilik 5.000.000.000.-TL.tutarında cezai şart talep etmiştir.

Dosya içerisinde mevcut sözleşmenin fesihle ilgili 14. maddesinde fesih halleri belirtilmiştir. Bu maddede davalının dayanağı olan yaşlılık nedeniyle bayiliği tek başına yapmasının olanağı kalmadığına ilişkin herhangi bir nedenin gösterilmemiş olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece karar yerinde davalının sözleşmeyi fesihte haklı olup olmadığı tartışılıp, varılacak uygun sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4566, Karar No: 2020/19246, Tarih: 09.12.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/4566 E.  ,  2020/19246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun 15.09.2015 tarihinde tefhim edilen hükmü, CMUK.nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 28.09.2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 09.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.