muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/45252, Karar No: 2018/1952, Tarih: 07.02.2018

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı ve diğer çalışanlarca muhasebecinin olmadığı vardiya bitimlerinde vardiya bitimine ilişkin tutanak tanzim edildiği, toplanan para ve sliplerin kasaya konulduğu, zaman zaman da istasyon müdürüne verildiği, istasyon müdürüne verilen hasılatların davacı tarafından vardiya tutanaklarında belirtildiği, böylece bu durumun dosya kapsamıyla birlikte değerlendirilmesinde davacının kasa açığı oluşmasındaki davranışı yani fesih sebebi yapılan olgu haklı neden oluşturacak ağırlıkta olmasa bile, artık davalı işverenden davacı ile iş ilişkisini sürdürmesinin beklenemeyceği, işveren ile işçi arasında güven ilişkisinin bozulduğu, bu nedenle davalı işverence yapılan feshin geçerli nedene dayandığının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmış, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre istinaf sebepleriyle sınırlı olarak ve resen kamu düzeni yönünden yapılan inceleme sonucu; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353-(1) b)2 maddesi gereğince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İş sözleşmesinin, işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25. maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır.

Bu bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

Dosya içeriğinden, davacının davalı işyerinde pompa görevlisi olarak çalıştığı, davalı işveren tarafından iş akdinin "istasyon bünyesinde yapılan kasa denetiminde 66.000,00 TL kasa açığı tespit edilmiş olup konu ile ilgili savunmanız talep edilmiş, savunmanız da kasa açığına ait tutarın oluşmasına neden olan faktörleri doğrulamaktadır. Bu nedenle iş akdiniz İş Kanunun 25/II-e maddesi gereğince feshedilmiştir" şeklindeki 14.09.2015 tarihli fesih bildirimi ile feshedildiği anlaşılmıştır.

Dosya içeriğinden, davacının davalı işyerinde pompa görevlisi olarak çalıştığı, davalı işveren tarafından iş akdinin "istasyon bünyesinde yapılan kasa denetiminde 66.000,00 TL kasa açığı tespit edilmiş olup konu ile ilgili savunmanız talep edilmiş, savunmanız da kasa açığına ait tutarın oluşmasına neden olan faktörleri doğrulamaktadır. Bu nedenle iş akdiniz İş Kanunun 25/II-e maddesi gereğince feshedilmiştir" şeklindeki 14.09.2015 tarihli fesih bildirimi ile feshedildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacı ve diğer istasyon çalışanlarının günlük hasılatı vardiya raporu ile birlikte muhasebeciye ya da istasyon müdürüne teslim ettiği, feshe konu kasa açığının istasyon müdürünün vardiyalarda toplanan hasılattan zaman zaman para alması nedeni ile meydana geldiği, bu hususun istasyon müdürünün ikrarı ile de sabit olduğu, tanık anlatımları ve dosya içerisinde bulunan belgeler birlikte değerlendirildiğinde, davacının kasa açığı oluşmasında kasıtlı ya da kusurlu bir davranışının bulunduğunun tespit edilemediği anlaşılmıştır. Fesih bildiriminde yer alan işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının davalı tarafça ispat edilemediği bu nedenle feshin haklı nedene dayanmadığı anlaşılmıştır. Davanın kabulü gerekirken yazılı şekilde reddedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. Maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 2017/2676 esas, 2017/2383 sayılı kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı işyerindeki İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde davalı tarafından ödenmesi gereken tazminat miktarının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında belirlenmesine,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin gerektiğine,

5-Karar tarihinde alınması gerekli 35,90 TL harçtan peşin alınan 27,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 8,20 TL harcın davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydına,

6-Davacı tarafından yatırılan 875,50 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, davalı tarafından yapılan yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asagari Ücret Tarifesi'ne göre 2.180.00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, karardan bir örneğin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

9- Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asagari Ücret Tarifesi'ne göre 2.180.00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, karardan bir örneğin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

9- Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine

10-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 07/02/2018 gününde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3574, Karar No: 2015/11659, Tarih: 15.05.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/3574 E.  ,  2015/11659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/16444

Zimmet suçundan sanık M.. A..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 247/1, 43, 248/2, 249/1, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/07/2014 tarihli ve 2013/237 Esas, 2014/208 sayılı Kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/09/2014 tarihli ve 2014/606 Değişik İş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, her ne kadar Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesince sanığın genel sekreterliği görevini yürüttüğü Kayseri İl Özel İdaresinin ortağı olduğu ... A.Ş.'nin yönetim kurulu başkanlığını yaptığı dönemde, İl Özel İdaresinin hizmetleri için kiralanan aracın kira sözleşmesi sona erdiği halde, şahsi işleri için kullanmaya devam ettiği, bu sebeple oluşan 996,71 Türk lirası akaryakıt giderinin ise İl Özel İdaresi bütçesinden karşılandığından bahisle sanık hakkında zimmet suçundan mahkumiyet hükmü verilip, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise de;

5237 sayılı TCK'nın 247/1. maddesinin "Görevi nedeniyle zilyedliği kendisine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu malı kendisinin veya başkasının zimmetine geçiren kamu görevlisi, beş yıldan oniki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." şeklinde düzenlendiği, 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanununun 35/2. maddesinin "Genel sekreter, il özel idaresi hizmetlerini vali adına ve onun emirleri yönünde, mevzuat hükümlerine, il genel meclisi ve il encümeni kararlarına, il özel idaresinin amaç ve politikalarına, stratejik plan ve yıllık çalışma programına göre düzenler ve yürütür. Bu amaçla il özel idaresi kuruluşlarına gereken emirleri verir ve bunların uygulanmasını gözetir ve sağlar." şeklinde hüküm altına alındığı, aynı Kanunun 46/1. maddesinin "İI özel idaresi bütçesiyle ödenek tahsis edilen her bir harcama biriminin en üst yöneticisi harcama yetkilisidir. İlçelerde bu yetki kaymakam tarafından kullanılır." şeklinde düzenleme içerdiği, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununun 31. maddesinde bütçeyle ödenek tahsis edilen harcama biriminde en üst yöneticinin harcama yetkilisi olduğu, 32. maddesinde de bütçelerden harcama yapılabilmesi için harcama talimatı verilmesi ile mümkün olduğunun ve harcama yetkililerinin de bu ödenekleri kullanımında sorumlu olduğunun belirtilmesi ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanununda da Vali'ye harcama yönünden tanınmış bir yetki bulunmaması karşısında, somut olayda, Kayseri İl Özel İdaresinin yazısında da belirtildiği üzere, suçun oluştuğu iddia edilen 09/04/2012 tarihi ile 10/10/2012 tarihleri arasında harcama yetkilisinin Kayseri İl Özel İdaresi Makine İkmal ve Ulaşım Daire Başkanı Metin , 10/10/2012 tarihi ile 16/10/2012 tarihleri arasında ise daire başkanı Mehmet olduğunun belirtilmesi

nazara alındığında, eylemin sabit olduğu kabul edilse bile sanığın şahsi işleri için kullandığı aracın akaryakıt giderinin ödenmesi konusunda harcama yetkilisi olmadığı, ödenmesi hususunda talimat veremeyeceği, dolayısıyla sanığın koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunmadığı gözetilmeden, unsurları oluşmayan zimmet suçundan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 12/01/2015 gün ve 94660652-105-06-12942-2014/714/1757 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

YCGK'nın Dairemizce de benimsenen 22/01/2013 gün ve 2012/10-534 Esas, 2013/15 sayılı Kararı uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik itiraz üzerine merciin, CMK'nın 231. maddesinde sayılan objektif koşulların oluşup oluşmadığının tespiti yanında, hem maddi olay hem de hukuki yönden değerlendirme de yaparak itirazı yerinde görürse kabul edip, söz konusu kararda saptanan hukuka aykırılıkları gerekçesiyle tespit ederek konu hakkında yeniden karar verilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmesine karar vermesi gerekmesine nazaran Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 15/09/2014 tarihli ve 2014/606 Değişik İş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, bozma sebebine göre müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17266, Karar No: 2007/20420, Tarih: 13.11.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/17266 E.  ,  2007/20420 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı (Alacaklı) BAŞ PET PET. TURZ. TARIM ÜRN. SAN. VE TİC. AŞ. vekili Avukat...... ile davalılar (3.Kişi) 1-... (Borçlu) 2-... aralarındaki istihkak davası hakkında Denizli 2. İcra Mahkemesinden verilen 29.8.2006 gün ve 1240-506 sayılı hükmün davacı (Alacaklı) vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL.) 10.00 –YTL’yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2005 yılında bu parasal sınır 2.850.00 YTL. olarak uygulanmıştır. Öte yandan 18.11.2005 gün ve 25997 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2006 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 9,8 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2006 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.120.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 1.058,49-YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, İİK'nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13309, Karar No: 2012/12862, Tarih: 07.05.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/13309 E.  ,  2012/12862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik Enerjisi Hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüze karşı 04.03.2010 tarihinde verilen hükmü, 1412 Sayılı CMUK.nun 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 24.05.2010 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 07.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18874, Karar No: 2016/11418, Tarih: 09.06.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/18874 E.  ,  2016/11418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, velayet, kişisel ilişki ve kadın lehine hükmedilen tedbir nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye verilen müşterek çocuk ile davacı baba arasında kişisel ilişki kurulurken çocuğun beş yaşını doldurmadan öncesi ve sonrası ayrı ayrı düzenlenerek, kademeli bir kişisel ilişki düzenlemesi yapılmıştır. Değişen koşullara göre, çocukların yaşları ve eğitim durumları gözetilerek kişisel ilişkinin yeniden düzenlemesi ileriki yıllarda her zaman istenebilir. Kişisel ilişki kurulmasına yönelik hüküm kurulurken; gelecek yıllardaki koşullar önceden bilinemeyeceğinden, şimdiden müşterek çocuk ile davacı baba arasında kademeli bir şekilde kişisel ilişki düzenlenmiş olması doğru değildir. Yine müşterek çocuk ile baba arasında “aynı şehirde oturmaları hali" ve “farklı şehirde oturmaları hali" için ayrı ayrı kişisel ilişki düzenlenmiştir. Annenin ....’da, babanın ise....'da oturduğu anlaşılmaktadır. Taraflar mevcut duruma göre ayrı şehirlerde yaşıyor olmakla birlikte, günümüzdeki ulaşım olanaklarındaki kolaylık gözetildiğinde, kişisel ilişkiye dair düzenleme yapılırken, taraflar bu hususun dikkate alınmasını açıkça talep etmemişlerse, "ayrı şehir, aynı şehir ayırımına" gidilmesinin de önemi bulunmamaktadır. Bu bakımdan, aynı şehir-ayrı şehir ayırımına gidilmeksizin babalık duygularını tatmine elverişli, çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli, daha uygun süreyle kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının kişisel ilişkiye yönelik 3. paragrafının hükümden çıkarılmasına, yerine "velayet hakkı anneye verilen müşterek çocuk ile baba arasında her ayın 1 ve 3. hafta sonları Cumartesi saat 10:00'dan Pazar günü akşam saat 17:00’ye kadar, dini bayramların 2. günü saat 10:00‘dan 3. günü saat 17:00'ye kadar, her yıl Temmuz ayının 1. günü saat 10:00'dan 15. günü saat 17:00'ye kadar kişisel ilişki kurulmasına" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.06.2016(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/16679, Karar No: 2013/31197, Tarih: 12.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/16679 E.  ,  2013/31197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca duruşmasız davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de dava miktar itibarıyla duruşmaya tabi olmadığından bu isteğin reddiyle dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan ... mahallesi 189 ada 19 nolu parselde inşaa edilen ... Şelale evleri C-2 blok 28 nolu daireyi 19.10.1999 tarihli sözleşme ile satın aldığını, satış ilanlarında, reklam ve tanıtım broşürlerinde, satış maketlerinde , mahal listesi ve krokide ; kapalı otopark, futbol, voleybol, basket sahaları tenis kortları, çocuk oyun parkı, büfe, lokal gibi sosyal tesis ve alanların , etrafı çevrili site içinde bulunacağının belirtildiğini, inşaat tamamlandıktan sonra da bu tesislerin site alanına dahil edilerek etrafının duvarla çevrildiğini, ancak bu sosyal tesislerin ... Belediyesi'nin mülkiyetinde olan arazi üzerine inşaa edildiğinin anlaşıldığını, açıklanan nedenle konutunun değer kaybettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00- TL tazminatın teslim tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, herhangi bir ayıp ve eksik ifanın söz konusu olmadığını, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının edimini eksik olarak yerine getirdiğinin tesbiti ile değer kaybı 5.333,00 TL.nin dava tarihinden, yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, satış esnasında sunulan katalog , proje ve tanıtımlarda belirtilen ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 19 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek , değer kaybına hükmedilmiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere, tanıtım materyallerinde proje kapsamında ve vaziyet planı içersinde gösterilerek taahhüt edilen sosyal tesislerin inşaa edilmiş olduğu ancak bu alanların sitenin bulunduğu 19 nolu parsel dışında kamuya açık alanda kaldığı, bu şekilde taahhüt edilen şekilde edimlerin yerine getirilmediği, bu durumun eksik ifa niteliğinde olduğu kabul edilerek , değer kaybına hükmedilmiştir.

Davaya konu projenin imal edildiği 19 nolu parselin bitişiğindeki parsellerin ... Belediyesi'ne terk edilen alanlar olduğu ve açık ve kapalı otopark ile park alanı ve spor sahalarının terk edilen kamuya açık alanda inşaa edildiği ve dava konusu 48 nolu dairenin davacı adına tapu devrinin yapıldığı tüm dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Emsal dosyalarda alınan bilirkişi raporlarında ekli kroki ile açıklandığı üzere, otopark alanı ve spor alanlarının davaya konu 19 nolu parsel ve dava dışı 20 nolu parselde kurulu bulunan site sakinleri tarafından kullanıldığının belirtildiği görülmektedir.

Uyuşmazlık; dava konusu olayda “ayıplı ifa” mı, yoksa “eksik ifa”nın mı söz konusu olduğu; burada varılacak sonuca göre satıcının sorumluluğuna gidilebilecek ihbar ve zaman aşımı süreleri ile talep hakkının kapsamının ne olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Davacı tüketici olduğuna göre , tüketici hukuku ile ilgili ayıba ilişkin düzenleme, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK)’un 4. maddesinde yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında; “Ambalajında, etiketinde, tanıtma ve kullanma kılavuzunda yer alan veya satıcı tarafından vaat edilen veya standardında tespit edilen nitelik ve/veya niceliğine aykırı olan ya da tahsis veya kullanım amacı bakımından değerini veya tüketicinin ondan beklediği faydaları azaltan veya ortadan kaldıran maddi, hukuki veya ekonomik eksiklikler içeren mal veya

hizmetler, ayıplı mal veya ayıplı hizmet olarak kabul edilir.” denilmekte, devam eden fıkralarda ise buna ilişkin biçimsel koşullar sayılmaktadır.

Ayıp kavramı ile eksik ... ise birbirinden farklıdır.

Ayıp; yasa yada sözleşmede öngörülen unsurlardan birinin veya birkaçının eksikliği yada olmaması gereken vasıfların olmasıdır.

Eksik ... ise; sözleşme konusu işlerin yapılmaması yani hiç yapılmayan iştir.

Eksik ifa ise, kanunlarımızda tanımı yapılmamakla birlikte, 4077 sayılı Kanun’un 4 maddesinde sayılan ayıp kavramı içerisinde mütalaa olunmaktadır.

Yukarıda da ayrıntısı ile açıklandığı üzere; malın ayıplı olması halinde taraflara ait hak ve yükümlülüklerin nelerden ibaret olduğu, 4822 sayılı Kanun’la değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 4.maddesinde düzenlenmiş; ayıbın gizli ya da açık olması halleri için ayrı ihbar süreleri getirilmiş; hatta ayıbın ağır kusur veya hile ile gizlenmesi halinde zamanaşımı süresinden yararlanılamayacağı, açıkça ifade edilmiştir.