muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13681, Karar No: 2023/694, Tarih: 22.02.2023

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 nci maddesinin 7 inci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; örgüte yardım saikiyle Bank Asyada hesabı bulunduğu kabul edilen sanık hakkında maddi gerçeğin ve suç kastının kuşkuya bırakmayacak biçimde ortaya konulması ve savunmaların denetlenmesini teminen, hesap açma tarihinden itibaren Bank ... hesap dökümlerinin tamamına ilişkin olarak uzman bilirkişi marifeti ile inceleme yaptırılıp örgüt liderinin talimatı doğrultusunda bankacılık işlemi yapılıp yapılmadığı hususunda denetime elverişli ve dosya kapsamına uygun rapor alınması, UYAP’ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankası üzerinden sanıkla ilgili bilgi yahut ifade bulunup bulunmadığı araştırılarak varsa onaylı suretlerinin getirtilmesi, tespiti halinde beyan sahiplerinin tanık sıfatıyla dinlenilmesinden ve CMK'nın 217 inci maddesi gereğince tartışılmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ve yetersiz belgelere dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Kabul ve uygulamaya göre de,

2.Kabul ve uygulamaya göre de,

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne dair temel cezanın belirlendiği uygulama maddesinin “TCK'nın 314/3 ve 220/7 inci maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2” olduğunun belirtilmesi gerekir iken “TCK'nın 220/7 inci maddesi delaletiyle 314/2 nci maddesi” olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 30.11.2018 tarihli ve 2018/607 Esas, 2018/577 sayılı Kararıının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Uşak 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2013 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23065, Karar No: 2016/23889, Tarih: 24.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/23065 E.  ,  2016/23889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm duruşmalı olarak süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı, iş sözleşmesinin performans düşüklüğünden dolayı geçerli sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, kanuni dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

Performans, en basit tanımıyla verimliliğin ölçülmesidir. İşçinin iş sürecinde harcadığı ve işin üretimine kattığı emeğin kalitesi ve düzeyi, işçinin performansını oluşturur.

Birim zamanda işçinin harcadığı emeğin sonucu olan üretimin düzeyi ise işçinin verimliliğini gösterir. Başka bir anlatımla performans, iş sürecinde yer alan emeğin bir boyutu, verimlilik ise birim zamanda harcanan emeğin sonucudur. Buna göre performansı yüksek olan işçinin verimlilik düzeyinin de yüksek olması beklenir.

Performans, en basit tanımıyla verimliliğin ölçülmesidir. İşçinin iş sürecinde harcadığı ve işin üretimine kattığı emeğin kalitesi ve düzeyi, işçinin performansını oluşturur.

Birim zamanda işçinin harcadığı emeğin sonucu olan üretimin düzeyi ise işçinin verimliliğini gösterir. Başka bir anlatımla performans, iş sürecinde yer alan emeğin bir boyutu, verimlilik ise birim zamanda harcanan emeğin sonucudur. Buna göre performansı yüksek olan işçinin verimlilik düzeyinin de yüksek olması beklenir.

İşçinin performans ve verimlilik sonuçlarının geçerli bir sebebe dayanak olabilmesi için objektif ölçütlerin belirlenmesi zorunludur. Performans ve verimlilik standartları işyerine özgü olmalıdır. Objektiflik ölçütü o işyerinde aynı işi yapanların aynı kurallara bağlı olması şeklinde uygulanmalıdır. Performans ve verimlilik standartları gerçekçi ve makul olmalıdır. Performans ve verimlilik sonuçlarına dayalı geçerli bir sebebin varlığı için süreklilik gösteren düşük veya düşme eğilimli sonuçlar olmalıdır. Şartlara göre değişen, süreklilik göstermeyen sonuçlar geçerli sebep için yeterli kabul edilmeyebilir. Ayrıca performans ve verimliliğin yükseltilmesine dönük hedeflere ulaşılamaması tek başına geçerli sebep olmamalıdır. İşçinin kapasitesi yüksek hedefler için yeterli ise ancak işçi bu hedefler için gereken gayreti göstermiyorsa geçerli sebep söz konusu olabilir.

Diğer taraftan, performans değerlendirilmesinde objektif olabilmek ve geçerli sebebi kabul edebilmek için, performans değerlendirme kriterleri önceden saptanmalı, işçiye tebliğ edilmeli, işin gerektirdiği bilgi, beceri, deneyim gibi yetkinlikler, işyerine uygun davranışlar ve çalışandan gerçekleştirmesi beklenen iş ve kişisel gelişim hedeflerinde bu kriterler esas alınmalıdır. Bir başka anlatımla, çalışanın niteliği, davranışları ve sonuçta ulaştığı hedef önemli olmaktadır. Bu kriterler çalışanın görev tanımına, verimine, işverenin kurumsal ilkelerine, uyulması gereken işyeri kurallarına uygun olarak objektif ve somut olarak ortaya konmalı ve buna yönelik performans değerlendirme formları hazırlanmalıdır. İşyerine özgü çalışanların performansının değerlendirileceği, Performans Değerlendirme Sistemi geliştirilmeli ve uygulanmalıdır.

İşçinin, deneme süresi de belirli (ki bu en az altı ay olmalı) bekleme süresi içinde saptanan mesleki özelliklerine dayanarak, bu süreden sonra performans ve verim düşüklüğü sebebiyle iş sözleşmesi feshedilirse bu geçerli sebep olarak kabul edilemez. Yani bu süre içinde işçinin çalışma standartları ve mesleki özellikleri daha sonraki performans ve verimlilik ölçümü bakımından işverenin kabul ettiği sınırlar olarak dikkate alınır. Ancak bu sınırların altına düşülmesi ve bunun süreklilik göstermesi halinde geçerli sebep doğabilir. İşveren, bu sınırların üstünde bir performans ve verimlilik beklentisinde haklı olduğunu ileri sürüyorsa, bu beklentiyi doğrulayacak eğitim ve iş şartlarının iyileştirilmesi gibi performans artırıcı olanakları sağladığını da ispatlamalıdır.

Somut olayda, tıbbi tanıtım temsilcisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesi 03.12.2014 tarihinde performans düşüklüğü gerekçesiyle feshedilmiştir. Dosya içeriğine göre, davalı işyerinde objektif, önceden öngörülebilir şekilde belirlenmiş performans değerlendirme sisteminin bulunduğu ve gelişime yönelik çalışmalar yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacıya tebliğ edilen Saha Personeli Tanıtım Yönetmeğinde, bölge müdürü ve tıbbi tanıtım temsilcisinin üzerinde anlaşarak yazılı gelişim planı hazırlayacakları, belirlenen dönem sonunda beklenen gelişim sağlanamazsa savunması alınarak yazılı olarak ihtar edileceği, ikinci kez hazırlann gelişim planı sonunda amaçlanan hedef gerçekleştirilemez ise fesih sürecinin başlatılacağı belirtilmiştir. Bu doğrultuda, 2014 yılı Mart ayından itibaren davacı ve bölge müdürü tarafından usuli ve evrak üzerinde olmaksızın sahayı da kapsayacak şekilde koçluk çalışmaları yapılarak gelişim planları oluşturulmuş ve davacının eksik olduğu yönler tespit edilmiştir. Ancak davacı, hazırladıkları gelişim planlarındaki hedefleri gerçekleştirememiş, bu sebeple yazılı olarak da ihtar edilmiştir. İlaç tanıtımı ile ilgili olarak gerçekleştirmesi hedeflenen eczane ve doktor ziyaretlerini gerçekleştirmede emsallerine göre yetersiz kalarak düşük performans sergilemeye devam etmiştir.Davalının, davacının performansını artırmaya yönelik eğitimler vererek birebir çalışmalar yapılmasına fırsat sağladığı ve fesihten öncede davacının konuyla ilgili savunmasının alındığı hususları da bir bütün olarak değerlendirildiğinde, gerekli ve yeterli çabaya rağmen performasını artıramayan davacı ile ilgili gerçekleştirilen feshin geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekir. Anılan gerekçe ile davanın reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 230,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.800,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 24.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18261, Karar No: 2014/18571, Tarih: 17.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/18261 E.  ,  2014/18571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil, elatmanın önlenmesi ve yıkım

Hazine ve ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil, elatmanın önlenmesi ve yıkım davasının kabulüne dair Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 01.11.2006 gün ve 186/807 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, 17.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14886, Karar No: 2013/6187, Tarih: 13.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/14886 E.  ,  2013/6187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-3-b, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddelerigereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde gece 22:55 sıralarında sanığın idaresindeki otoyla meskun mahalde aydınlatılmış olan kontrolsüz T kavşakta bölünmemiş iki yönlü yolda soldaki benzin istasyonuna girmek için karşıdan gelen motosiklete hatalı manevra ile çarpması ile sonuçlanan olayda sanığın kusurlu olduğunu kabul eden mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere ve incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında düzenlenen iddianamede talep edilmediği gibi, CMK'nın 226. maddesi gereğince ek savunma hakkı da tanınmadan TCK'nın 89/3-b maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,13.03.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Sanık hakkında 27.07.2008 tarihinde işlediği taksirle yaralama suçundan TCK’nın 89/1-2-b maddesi gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

Dava vücutta kemik kırığı olduğundan bahisle açıldığı, yargılama aşamasında splenektomi uygulanması nedeniyle organın işlevinin yitirdiğinden mahkeme sanığın TCK'nın 89/1-3 maddesine muhalefetten sonuçta 6.000 lira adli para cezası ile cezalandırılmasına karar vermiştir.

Dairemiz “Sanık hakkında düzenlenen iddianamede talep edilmediği gibi, CMK’nın 226.maddesi gereğince ek savunma hakkı tanınmadan TCK’nın 89/3-b maddesinin uygulanmasına karar verilmesi” gerekçesiyle hükmü bozmuştur.

Aşağıda yazılı gerekçelerle bozma kararının yerinde olmadığını ve kararın onanması gerektiğini düşündüğümüzden sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılmıyoruz.

1- Mağdurun organının kaybettiğine dair rapor 10.6.2009 tarihli duruşmada okundu, sanıktan rapora karşı diyeceği soruldu “Rapora bir diyeceğim yoktur dedi”

CMK’nın 226/1. maddesi “Sanık, suçun hukuki niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir halde bulundurulmadıkça, iddianamede kanuni unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkum edilemez” hükmü ile oluşan durumu değerlendirdiğimizde sanık okunan rapordan haberdar olmuş, savunmasını yapmış ayrıca duruşmanın ertelenmesi sebebiyle de bir aylık süre bile almıştır. Kısaca sanığa sözde değil özde ek savunma hakkı fazlasıyla verilmiştir.

CMK’nın 226/1. maddesi “Sanık, suçun hukuki niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir halde bulundurulmadıkça, iddianamede kanuni unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkum edilemez” hükmü ile oluşan durumu değerlendirdiğimizde sanık okunan rapordan haberdar olmuş, savunmasını yapmış ayrıca duruşmanın ertelenmesi sebebiyle de bir aylık süre bile almıştır. Kısaca sanığa sözde değil özde ek savunma hakkı fazlasıyla verilmiştir.

Ayrıca aynı duruşmada mahkeme sanığın TCK’nın 89/1, 3-b, 62. 52.maddeleri gereğince 6.000 lira adli para cezasına dair mahkumiyeti, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Müştekinin itirazı üzerine itiraz merci, 25.12.2009 tarihinde itirazı kabul ederek, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına karar vermiş, mahkeme 10.5.2010 tarihinde sanığı da davet ederek hükmü açıklamış ve sonuçta 10.6.2009 tarihli raporun okunup, sanığın ek savunmasının alındığı tarihteki aynı hükmü kurmuştur.

Dolayısıyla sanık mağdurun organ kaybının işlevinin yitirilmesinden haberdar, savunmasını yapmış, ayrıca hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile ağır sonuçtan haberdar olmuş dolayısıyla sanık katmerli olarak ek savunma hakkını kullanmıştır.

2- Ayrıca olayda dalağı alınan bir mağdur vardır. Büyük bir ihtimalle gerekli olmamasına rağmen tazminat davası bu davayı beklemektedir. Suç tarihinden beş yıl sonra davanın bozulması mağduru bir kez daha mağdur edecektir.

3- Sonuca etkili olmayan bozma karaları ile de Anayasanın 141/4. maddesinin; "davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılması yargının görevidir" şeklindeki düzenlemesi ile usul ekonomisine aykırı olacak, yargılamanın gereksiz yere uzamasına ve yeni yargılama giderlerine yol açacak, aynı zamanda Anayasanın 90. maddesi uyarınca iç hukuk normu haline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin "Adil Yargılanma Hakkı" başlıklı 6. maddesinin; "herkes gerek medeni hak ve yükümlülükleri ile ilgili nizalar, gerek cezai alanda kendisine karşı serdedilen bir isnadın esası hakkında karar verecek olan kanuni, müstakil ve tarafsız bir mahkeme tarafından davasının makul bir süre içinde hakkaniyete uygun ve aleni surette dinlenmesini istemek hakkını haizdir" şeklindeki hükmlere de muhalefet edilmiştir. (CGK, 25.12.2012/657-1863)

4- Uygulama ve bilimsel görüşlerde bu yöndedir: 20.05.1957 gün ve 5-13 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında; “Bir hükmün bozulmasını istilzam eylemesi bakımından, sureti mutlaka da kanuna muhalefet kâfi olmayıp kanuna vuku bulan muhalefetin hükmün esasına ve neticesine tesir etmiş veya etmesi mümkün bulunmuş olması icap eylediği, duruşmada hazır bulunan hükümlüye TCK’nın 94. maddesinde yazılı ihtaratın yapılmamasının, esasa ve sonuca etkili olmaması bakımından hükmün bozulmasını gerektiren hallerden olmadığı”

Öğretide de; “Haksız kararın kaldırılması demek olan bozmanın işe yaraması, yani sonunda başka ve haklı bir karar verilmesi lazımdır. Eğer önceki hükümden başka bir karar verilemeyecekse bozmanın manası yoktur. Onun için aykırılığın son karara tesirini araştırmak gerekir. Son karar doğru ve haklı bulunduğunda, ona tesir etmediği kabul olunan aykırılıklar bozma nedeni sayılmamalıdır” (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu Ceza Muhakemesi Hukuku, 16. bası, Beta, İstanbul, s. 1425) (CGK, 12.2.2013/1370-55)

Tüm açıkladığımız bu nedenlerden dolayı bozmanın yerinde olmadığını ve onanması gerektiğini düşündüğümüzden sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/1719, Karar No: 2022/35, Tarih: 17.01.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/1719 E.  ,  2022/35 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

02.03.2005 tarihli 5311 sayılı Kanun'un 25. maddesi ile değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 364/1. maddesine göre Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen ve miktar ve değeri 10.000 TL'yi geçen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir Bu hükümde öngörülen kesinlik sınırı, 24.11.2016 tarih ve 6763 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 02.16.2016 tarihinden itibaren 40.000 TL'ye, 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanun'un 1. ve 2. maddesi ile 28.02.2019 tarihinden itibaren 58.800 TL'ye, 01/01/2020 tarihinden itibaren de 72.070 TL, 01.01.2021 tarihinden itibaren 78.630,00 TL'ye çıkarılmıştır.

Somut olayda asıl ve birleşen davalarda davacılar sıra cetvelinin iptalini talep etmektedir. Sıra cetveline giren tutar ise 25.980,73 TL'dir. Uyuşmazlık konusu miktar, bölge adliye mahkemesinin karar tarihi olan 05.02.2020 tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının altına kalmaktadır. Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi tarafından bu konuda temyiz dilekçesinin reddine karar verilebileceği gibi, verilmemiş olması halinde Yargıtayca temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Bu nedenle temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz istemlerinin mahkeme hükmünün kesinlik sınırının altında kalması nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine kararın bir örneğinin de Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 17.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4738, Karar No: 2009/5548, Tarih: 04.05.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/4738 E.  ,  2009/5548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Davada Orman İdaresi davaya dahil edilmek suretiyle taraf olmuş ve Hazinenin tescilini dava ettiği yer bakımından orman araştırması yapılmış bulunmakla, hükme yöneltilen temyiz itirazları incelenmek üzere dosyanın Yüksek Yargıtay 20.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 04.05.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.