muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/22062, Karar No: 2023/6419, Tarih: 12.07.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/22062 E.  ,  2023/6419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/622 E., 2016/277 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 17.08.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 20.11.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi delaletiyle 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. Düzce 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli ve 2015/622 Esas, 2016/277 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesiyle değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 58 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 01.06.2016 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 01.06.2016 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

Sanık hakkında ekspertiz raporunda niteliği belirtilen uyuşturucu maddeyi kullanmak için bulundurması nedeniyle Düzce Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık hakkında 17.08.2014 tarih ve 2014/464 sayılı soruşturma, 2014/19 sayılı erteleme kararı verildiği, kararın sanığa 14.08.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, erteleme süresi zarfında 07.10.2015 tarihinde sanıktan alınan biyolojik örneğin incelenmesi sonucu düzenlenen raporda uyuşturucu madde tespit edildiği, sanığın ikinci eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 191 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca ihlal nedeni sayıldığı ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamayacağı, bu hali ile sanığın üzerine atılı müsnet suçu işlediği anlaşıldığı gerekçesiyle mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 17.08.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hâkimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla; sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Düzce 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2016 tarihli ve 2015/622 Esas, 2016/277 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8621, Karar No: 2016/5907, Tarih: 12.05.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/8621 E.  ,  2016/5907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :......Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Davalı ...'a temyiz dilekçesi 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun karar tarihi itibari ile yürürlükte bulunan 35. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de bu tebligat usulüne uygun değildir. Zira sözü edilen maddede “Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve yeni adres tebliğ memurunca da tespit edilemediği takdirde tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi, tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır” hükmünü içermektedir. Oysa daval ... 03.04.2012 tarihli cevap dilekçesinde dava dilekçesinin eski adresine tebliğ edildiğini, mernis adresinde görüleceği üzere yeni adresinin ......olduğunu bildirmiştir. Ne var ki mahkemece gerekçeli karar davalının eski adresine tebliğ edildiği gibi temyiz dilekçesi de Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre eski adrese tebliğ edilmiştir. Davalı ... mahkemeye yeni adresini bildirdiğinden artık davalının eski adresinde yapılan tebligatlar usulsüzdür. Yine davalı adına 35. maddeye göre tebligat çıkartılırken davalının

mernis sisteminde kayıtlı adresi olup olmadığı da araştırılmamıştır. O halde, adı geçen davalı ...'ın güncel adresinin 6099 sayılı kanun ile Tebligat Kanunu'nda yapılan değişiklikler dikkate alınmak suretiyle usulüne uygun şekilde araştırılarak gerekçeli karar ve davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 12/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20499, Karar No: 2018/14029, Tarih: 01.10.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/20499 E.  ,  2018/14029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanıklar ... ve ...(1954)'nın haklarında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nin 231/12. maddesi gereğince “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir” hükmü gereğince kararın temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Sanıklar hakkında, silahla yüzde sabit ize ve yaşamsal tehlikeye neden olacak şekilde kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Oluşa ve mahkemenin kabulüne göre, sanıkların TCK'nin 37/1. maddesi kapsamında fikir ve eylem birliği içerisinde, mağdur ...'i yüzde sabit ize ve yaşamsal tehlikeye neden olacak şekilde yaraladıkları olayda, sanık ... hakkında kurulan hükümde TCK'nin 86/3.e maddesine göre arttırım yapıldığı halde, diğer sanıklar ...(1996), ...(1954), ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında kurulan hükümlere uygulanmaması sureti ile eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme uygun ONANMASINA, 01.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1079, Karar No: 2007/2412, Tarih: 19.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/1079 E.  ,  2007/2412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı İlköncü Kent Site Yöneticiliği ile davalı ... arasındaki davada Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 01.05.2005 günlü ve 2005/937 Esas 2006/756 Karar sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2007 gün ve Hukuk-2127 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması durumu 10.4.1992 gün ve 1991/7-1992/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca mutlak bozma nedenidir.

Taraflara tefhim edilen kısa kararda asıl alacakla gecikme tazminatına hükmedilmiş, fazlaya ilişkin istemler reddedilmiş iken gerekçeli kararda asıl alacağın %40’ı oranında icra tazminatının da davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca kararın bozulması gerektiğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK’nun 427. Maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 19.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3100, Karar No: 2011/4861, Tarih: 13.04.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/3100 E.  ,  2011/4861 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde İsmet Yılmaz ile davacı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

1- Hüküm her ne kadar İsmet Yılmaz’ın adı da gösterilmek üzere temyiz edilmiş ise de, adı geçenin usulüne uygun biçimde açılmış bir davası olmayıp, davada sıfatı bulunmadığından, temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2- Davacı ...’in temyiz itirazına gelince:

İcra ve İflâs Kanunu'nun (İİK.) 142 nci maddesine göre sıra cetveline itiraz davaları kural olarak genel mahkemelerde görülür; aynı maddenin son fıkrası hükmüne göre itiraz sıraya yönelikse görev İcra Mahkemesi'nindir.

Davacının iddiası alacağın varlığının şüpheli olduğu ve ipoteğin kapsamı dışında bulunduğu noktasındadır; bir diğer ifade ile alacağın esas ve miktarı ile birlikte önceliğe (sıraya) de itiraz niteliğinde olup, davayı bir bütün halinde inceleme görevi Asliye Hukuk Mahkemesi’nindir.

Ne var ki, Asliye Hukuk Mahkemesi’nce de görevsizlik kararı verilmiş ise de, yukarıda açıklanan nedenle bu karar yerinde olmayıp bozulması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda 1 sayılı bentte açıklanan nedenle davada sıfatı bulunmayan İsmet Yılmaz’ın temyiz isteminin REDDİNE, 2 sayılı bentte açıklanan nedenle davacı ...’in temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 13.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15766, Karar No: 2014/17013, Tarih: 06.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15766 E.  ,  2014/17013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İ.... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 08/07/2013 tarih ve 2012/3-2013/186 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 04.11.2014 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2007 yılı şirket faaliyetlerinden dolayı ortaya çıkan kardan 340.000 TL'nin şirket yönetim kurulu üyelerine pay edilmesine karar verilmesine rağmen yönetim kurulu üyesi olan müvekkiline ödenmesi gereken 64.600 TL temettünün ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik bu meblağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının haklı nedenlerle iş akdinin feshedildiğini, 17.3.2008 tarihli ibraname ile müvekkilini ibra ettiğini, müvekkilinin yönetim kurulu üyelerine temettü ödeme borcunun bulunmadığını, genel kurul tarafından davacıya yönetim kurulu üyesi sıfatı nedeniyle ödenmesi takdir edilmiş ve ödenmemiş bir bedelin bulunmadığını, yönetim kurulu üyeliğinin istifaen sona erdiğini, temettü ödenmemesinde bu yönü ile de bir isabetsizliğin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemize ait 28.06.2011 tarihli ilama dayanılarak, davacının 2007 faaliyet yılına ilişkin olarak yönetim kurulu üyesi sıfatı ile 45.333 TL temettü (prim) almaya hak kazandığı, davacıya yönetim kurulu üyesi ve genel müdür olarak görev aldığı dönemde hisse devrinin yapılmadığı ve genel müdürlüğü sırasında 6762 sayılı TTK'nın 455. maddesi anlamında ortak sıfatıyla kardan pay alma şeklinde değil fakat personel prim ödemesi altında çeşitli kereler ve farklı tutarlarda ödeme yapıldığı, 2007 yılında genel müdür ve aynı zamanda yönetim kurulu üyesi olarak görev yaptığı ve 20/03/2008 tarihli genel kurulda 2007 yılı faaliyetlerinden doğan dönem karının dağıtılmasına karar verildiği halde, 20/03/2008 tarihinde görevden ayrılmış olması sebebi ile davacıya kar payı verilmediği, bu durumun TMK'nın 2. maddesine aykırı olduğu, davalı şirketin tek taraflı bir genel kurul kararı ile davacının doğmuş bir hakkının yok edilmesinin mümkün olmadığı, bu nedenle genel kurul

kararının iptaline gerek olmaksızın eşitlik ve dürüstlük kuralı gereği kar payı talep etme hakkına sahip bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 45.333 TL kar payının dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

kararının iptaline gerek olmaksızın eşitlik ve dürüstlük kuralı gereği kar payı talep etme hakkına sahip bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 45.333 TL kar payının dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre ve her ne kadar mahkemece 11.02.2013 tarihli oturumda (1.200) TL ek bilirkişi ücretinin yatırılması için davalı vekiline kesin süre verilmişse de, 25.02.2013 tarihli tahsilat makbuzundan, anılan ücretin davacı vekili Av. ... tarafından yatırıldığının anlaşılmasına, yine dava konusu kar payı alacağının davacıya ödenmemesine dair genel kurul kararının 20.03.2008 tarihli toplantıda alınmış olması karşısında, davacının 17.03.2008 tarihinde düzenlediği ibranamenin işbu dava konusu alacağa ilişkin bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİ ile yerel mahkeme kararının ONANMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2.322,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 06.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/44928, Karar No: 2018/1148, Tarih: 23.01.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/44928 E.  ,  2018/1148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'nun 1.maddesinde, “(1) Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, ..., Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür. (2) Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır. (3) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır. (4) İstanbul ve Kocaeli il mülki sınırları içerisinde bulunan köylerin tüzel kişiliği kaldırılarak bağlı bulundukları ilçe belediyesine mahalle olarak katılmıştır. (5) Birinci, ikinci ve dördüncü fıkrada sayılan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. (6) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illerin bucakları ve bucak teşkilatları kaldırılmıştır.”

Tüzel kişiliği sona eren belediyelerin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzenleyen 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 3. fıkrasında 1. maddeye göre tüzel kişilikleri kaldırılan belediye ve köylerin personeli, her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, büyükşehir belediyesi, bağlı kuruluşu veya ilçe belediyesine devredileceği, 8. fıkrasında ise büyükşehir ilçe belediyesi olan belediyelerce yürütülen su, kanalizasyon, katı atık depolama ve bertaraf, ulaşım, her çeşit yolcu ve yük terminalleri, toptancı halleri, mezbaha, mezarlık ve itfaiye hizmetlerine ilişkin olmak üzere personel, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ve bu hizmetlerin yerine getirilmesine yönelik yatırım, alacak ve borçları, komisyonca ilgisine göre büyükşehir belediyesi ile ilgili bağlı kuruluş arasında paylaştırılacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda, Mahkemece 6360 sayılı Yasa'nın 1.maddesinin 2. ve 3. fıkrası ile Konya İline bağlı ilçelerin sınırları içindeki köylerle belde belediyelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılması ve bu kapsamda davalı Deştiğin Belediyesi'nin 2014 yılı yerel seçimleri ile birlikte tüzel kişiliğinin sona ermesi nedeni ile husumetin teşmili sureti ile davalı olarak ... Belediyesi hasım kabul edilmiş ise de, bu hususta yeterli araştırma yapılmamıştır. Şöyle ki, 6360 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile Deştiğin Belediyesinin tüzel kişiliği sona ermiş, aynı yasanın Geçici 2.maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonunca taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçları ile personeli ilgisine göre çeşitli kamu kurum ve kuruluşları arasında paylaştırılmıştır. Bu halde mahkemece , 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, ilgili komisyon kararı tüm ekleri ile birlikte celbedilerek yargılama aşamasında kapatılan belediyede çalışan davacının dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenmeli, davacıya o kurum/kuruluşa Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 124. maddesi uyarınca davayı yöneltmesi için süre verilmeli, sonuca göre devir yapılan kurumun sorumluluğu yoluna gidilmelidir. Mahkemece bu yönde araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 23.01.2018 tarihinde oybirliği ile kabul edildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14122, Karar No: 2011/683, Tarih: 26.01.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/14122 E.  ,  2011/683 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ... Mirasçıları ... ..., ... ... vek.Av.... ile davalılar 1-İlyas ... 2-...3-... .... 4-... Tanık .... 5-.... 6-... 7.... vek.Av.... aralarındaki sıra cetveline itiraz davası hakkında ... 3.İcra Mahkemesinden verilen 10.11.2009 gün ve 807-1210 sayılı hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Şikâyet sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

Şikâyetçiler vekili temyiz istemini içeren dilekçesini 14.8.2010 günü ... İcra Mahkemesi kanalı ile harcını yatırmaksızın ... 3. İcra Mahkemesi'ne göndermiş, yargılamayı yapan mahkemece temyiz harcının 7 (yedi) gün içinde yatırılması, aksi halde temyiz isteminden vazgeçilmiş sayılacağı ihtarını içeren muhtıra 14.9.2010 günü şikayetçiler vekiline tebliğ edilmiştir.

Muhtıradaki süre 21.09.2010 günü dolmuş, şikâyetçiler vekili harcı kendisine tanınan sürenin geçmesinden sonra 07.10.2010 günü yatırmış olmakla temyiz isteminden vazgeçtiğinin kabulü gerekir.

Kesinleşmiş hükümlere yönelik temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay’ca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikâyetçiler vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.