muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8157, Karar No: 2022/21196, Tarih: 29.12.2022

b) Sahte fatura düzenleme suçuna konu faturaları kullanan, sahte fatura kullanma suçuna konu faturaları düzenleyen firmalar hakkında sahte fatura düzenleme/sahte fatura kullanma suçlarından dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Davaya konu mükellefin beyannameleri ve Bs-Ba bildirim formalarının kim tarafından verildiği araştırılıp muhasebeci tarafından verildiğinin tespiti hâlinde söz konusu muhasebeci ile faturaları kullanan/düzenleyen şirket yetkilileri veya kişiler tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 46 ve 48. maddeleri uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sanıkları tanıyıp tanımadıkları, suça konu faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve faturaların düzenlenmesi/kullanılması konusunda sanıkların bir iştirakleri bulunup bulunmadığının sorulması, gerekirse tanıklar ile sanıkların yüzleştirilmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması,

4. Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme veya kullanma fiillerinin kendi içinde zincirleme suç oluşturduğu ve sanıklar hakkındaki mahkumiyet hükümlerinde TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı,

b) Yüklenen suçların sübutu hâlinde; hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ..., Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanıklar ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 29.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/165, Karar No: 2008/5439, Tarih: 05.05.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/165 E.  ,  2008/5439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden veya yanlış bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen Tarım Müdürlüğü ortalama verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki; üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idari giderler gibi giderler dahil edilmemelidir.

Somut olayda ise dosyada mevcut İlçe Tarım Müdürlüğünün veri listesinde üretim giderlerini oluşturan unsurlar ayrı ayrı gösterilmemiştir. Bu nedenle yeniden İlçe Tarım Müdürlüğünden üretim giderlerini oluşturan bu unsurları kalem kalem gösteren cetvel getirtilerek bilirkişi raporlarındaki değerlendirmenin yukarıda açıklanan esaslara uygunluğunun denetlenmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

2-Tamamı 5170 m2 olan taşınmaz kamulaştırma nedeniyle üçe bölünmüş ve bilirkişi raporlarında kamulaştırma dışında kalan 766,66 m2 ve 1093,82 m2'lik bölümlere %20 değer kaybı öngörülmüştür. Dava konusu taşınmazın kamulaştırma dışında kalan bu kısımlarının herbirinin ayrı ayrı yüzölçümü, konumu ve geometrik durumu dikkate alındığında %20 değer kaybı verilmesinde bir isabetsizlik yok ise de kalan kısımlara ait %20 oranındaki eksilen değer miktarının ayrıca hesaplanıp, kamulaştırılan kısım için tespit edilen kamulaştırma bedeline eklenmesi gerekirken hükme esas alınan bilirkişi raporlarında taşınmaz için tespit edilen m2 birim fiyatı üzerine %20 ilave yapılmak suretiyle değerlendirme yapılmış olması,

./..

-2-

2008/165 - 5439

3-Mahkemece tespit edilen ve bankaya yatırılan kamulaştırma bedelinin gerekçeli kararın hüküm fıkrasında maddi hata sonucu "80.083,76 YTL" yerine "80.083,76,00 YTL" olarak gösterilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece açıklanan hususlarda bilirkişi kurullarından ek raporlar alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 5.5.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12539, Karar No: 2012/26830, Tarih: 18.09.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/12539 E.  ,  2012/26830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27430, Karar No: 2014/27419, Tarih: 13.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/27430 E.  ,  2014/27419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2013

NUMARASI : 2009/523-2013/176

Dava dosyası dairemizin 30.06.2014 tarihli kararı ile gerekçeli kararın davalı G.. S.. Güv. Hiz. A.Ş. vekiline tebliği için geri çevrilmiştir. Ancak anılan eksiklik giderilmeden temyiz incelemesi için gönderildiği anlaşıldığından, gerekçeli kararın davalı G.. S.. Güv. Hiz. A.Ş. vekiline tebliği ile buna ilişkin belge dosya arasına alındıktan sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine ikinci kez GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.10.2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11991, Karar No: 2017/4488, Tarih: 04.07.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/11991 E.  ,  2017/4488 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili tarafından, davalı ...Ş. aleyhine 25/12/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat. istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 10/06/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan manevi zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı bankadan kredi kartı almak için başvurusu bulunmamasına rağmen, kimlik bilgileri kullanılarak adına çıkartılan kredi kartının üçüncü kişiler tarafından kullanıldığını ve kredi kartı borcunun ödenmemesi nedeniyle hakkında icra takibi yapıldığını, bu olay nedeniyle kredi kurumları nezdinde ki itibarının zedelendiğini, kefillik taleplerinin geri çevrildiğini beyan ederek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, haksız açılan davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, soruşturma dosyasında yaptırılan imza incelemesi sonucunda kredi kartı sözleşmesinde yer alan imzanın davacıya ait olmadığının belirlenmesine karşın, ceza soruşturmasının devam ettiği, davacının kimlik bilgilerini kullanarak onun adına sözleşmeye imza atan kişinin kimliğinin belirlenemediği, davacının eylemi ile zarar arasında illiyet bağı bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu’nun 8. maddesinde kart çıkaran kuruluşların yükümlülükleri düzenlenmiş ve kart çıkaran kuruluşların, talepte bulunmayan veya sözleşme imzalamayan kişiler adına hiçbir şekil ve surette kart veremeyecekleri, banka kartı ve kredi kartlarının asıl kart sahiplerine teslim edilmesini sağlayacak önlemleri almakla yükümlü oldukları belirtilmiştir.

Dosya kapsamından; davacının şikayeti üzerine yürütülen ceza soruşturması kapsamında, dava konusu kredi kartı üyelik sözleşmesinde yer alan imzanın, davacının el ürünü olmadığı adli tıp uzmanı bilirkişi tarafından tespit edilmiş ve davalı bankanın yazı cevabında, kredi kartı başvurusunun internet ortamından yapıldığı ve kurye aracılığı ile teslim edildiği için kimlik fotokopisinin alınmadığı bildirilmiştir. O halde yaptırılan imza incelemesi ve açıklanan kanun maddesi gereğince; davalı bankanın, gerekli kimlik kontrolünü yapmadan, kimliği belirlenmeyen üçüncü bir kişiye kredi kartını teslim etmek suretiyle, basiretli bir tacir gibi kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermeyerek, davacı adına kredi kartı çıkartılmasına, haksız icra takibine uğramasına ve bankalarca risk grubuna alınmasına neden olduğu anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenlerle mahkemece, davacı yararına uygun görülecek miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, illiyet bağının bulunmadığı şeklinde yanılgılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14563, Karar No: 2014/1494, Tarih: 06.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/14563 E.  ,  2014/1494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Davacı kurum vekilinin temyiz dilekçesinin ıslak imza yahut elektronik imza ile imzalanmamış olduğu anlaşılmıştır. Davacı vekilinin ilgili temyiz dilekçesinin ıslak veya elektronik imzalı olacak şekilde dosya içerisine konulmasından,

2-Davacı kurum vekilinin temyiz harcının dosyada bulunmadığı anlaşıldı. Davacı vekili temyiz harcını yatırmamış ise sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından,

3-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan kavun ve buğdayın 2011 yılı itibariyle kuru şartlarda dekar başı ortalama verim, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin (özellikle ayrıntılı olarak) gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosya içerisine alınmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10627, Karar No: 2018/6042, Tarih: 29.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/10627 E.  ,  2018/6042 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet, temyiz isteminin reddine dair ek karar

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm ile temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen ve 18.05.2016 tarihinde usulünce tebliğ edilen hükmün, sanık tarafından 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 30.05.2016 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın temyiz isteminin süreden sonra yapıldığı gerekçesiyle reddine ilişkin Tekirdağ 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2016 tarihli ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, verilen ret kararının isteme uygun olarak ONANMASINA, 29.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/15032, Karar No: 2025/5188, Tarih: 08.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/15032 E.  ,  2025/5188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/924 E., 2024/2236 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çankırı 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/1170 E., 2022/1120 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, Çankırı iline bağlı Dedeköy'de 1990’lı yıllarda köy koruculuğu yaptığını, ancak çalışmalarının Kurum kayıtlarında görünmediğini ileri sürerek, davacının köy koruculuğu yaptığı tarihlerin tespit edilerek bu tarihlerde sigortalı sayılmasına karar verilmesini istemiştir.

II.CEVAP

Davalı tarafça davaya cevap verilmemiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile davacı ...'nun 27.03.1994 - 27.03.1995 tarihleri arasında Dede köyü tüzel kişiliği nezdinde hizmet akdine dayalı olarak sürekli ve kesintisiz çalıştığının tespitine, karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut olayda, ihtilaflı dönemde davacının çalışmalarına ilişkin olarak Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinde belirtilen ve hak düşürücü süreyi ortadan kaldıran işlemlerden herhangi birisinin bulunmadığı anlaşılmakla, davanın hak düşürücü süreden reddi gerekirken kabul kararı verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun kabulü ile Çankırı 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2021/1170 - 2022/1120 E.K. sayılı kararının kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; kararın eksik incelemeye dayalı olduğunu, talep edilen yıllarda köy korucularının hukuki statüsünün SGK kapsamında olmadığını, bu nedenle davacı adına sigortalılığın tespiti için işe giriş bildirgesi, aylık prim ve hizmet belgesi veya muhtasar prim ve hizmet beyannamesi verilmesinin beklenmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu belirterek, kararın temyiz incelemesi sonucu bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, hizmet tespitine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, hizmet tespitine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan ..., Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oy çokluğuyla,

08.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

1. Çoğunluk ile aradaki temel uyuşmazlık “davalı belediyeye ait köyde Köy Kanunu kapsamında 27.03.1994-27.03.1995 arası çalışması Bakanlığa bağlı Kaymakamlık ve Jandarma kayıtları ile sabit olan, bu kapsamda koruculara mahsus bekçi cüzdanı belgesi verilen, ancak Kuruma primleri bildirilmeyen davacı sigortalının Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirim yapılmaması nedeni ile bu belgelerin hak düşürücü süreyi kesen belgelerden sayılıp sayılamayacağı ve buradan varılacak sonuca göre hak düşürücü sürenin geçip geçmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlk Derece Mahkemesince “davacının, davalı ... nezdinde köy korucusu olarak çalıştığına ilişkin hizmet tespiti istemine yönelik olarak açılan eldeki davada, davacı tarafça bildirilen tanıkların yeminli beyanları ve Mahkememizce re'sen yapılan tanık araştırması sonucu dinlenen tanıkların yeminli beyanları ile davacının davalı ... nezdinde köy korucusu olarak çalıştığı, gerek davacı tarafça sunulan belgeler ve celp edilen kayıt, belgeler ile, gerekse dinlenen tanık beyanlarıyla sabit olduğu, davacı ...'nun 27/03/1994 - 27/03/1995 tarihleri arasında davalı ... Köyü Tüzel Kişiliği nezdinde hizmet akdine dayalı olarak sürekli ve kesintisiz bir biçimde köy korucusu olarak fiilen çalıştığı, davacının bu çalışmasının davalı işveren olan köy tüzel kişiliği tarafından feri müdahil kuruma bildirilmediği” gerekçesi ile davanın kabulüne dair kararın feri müdahil tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince “ davacının talep ettiği dönem ve Mahkemece tespit edilen hizmet süresinin 1993-1994 yıllarına ait olduğu, davanın 5 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 26.10.2021 tarihinde açıldığı” gerekçesi ile istinaf isteminin kabulüne ve davanın esastan reddine karar verilmiştir.

3. Kararın davacı tarafından temyizi üzerine ise çoğunluk görüşü ile Bölge Adliye Mahkemesinin 01.04.1994 tarihinde kayda giren çalışmasının öncesinin hak düşürücü süreye girdiği ve Bölge Adliye Mahkemesinin hak düşürücü süre yönündeki kabulünün yerinde olduğu kabul edilmiştir.

4. İş ve Sosyal Güvenlik Hukukunun temel ilkelerinden birisi de, işçi-sigortalı lehine yorum ilkesidir. İş hukukunun temel prensipleri arasında yer alan işçinin korunması ilkesinin bir sonucu olan işçi lehine yorum ilkesi, sosyal güvenlik hukukunda kendini sigortalı lehine yorum şeklinde göstermektedir. Sosyal güvenlik hukukunda genel amaç, bu haktan olabildiğince fazla kesimin yararlanabilmesi yani kapsamının genişletilmesidir. Diğer bir ifadeyle bu hukukun uygulanmasında esas alınacak temel ilkelerden birisi de şartlar elverdiği ölçüde sigortalı lehine yorum yapılmasıdır.

5. Sosyal devlet; bireylere belirli bir sosyal güvenlik hakkı ve asgari gelir düzeyi öngören, sağlık ve refah hizmetlerinden serbestçe yararlanma ve belirli bir yaşa kadar eğitim olanağı sunan, bir takım sosyal riskleri önleyici tedbirler alan devlet anlayışıdır. Sosyal devlet olmanın bir gereği ve sonucu da, sosyal güvenlik hakkının tüm bireylere sağlanması ve güvence altına alınmasıdır. Dolayısıyla, hukuk kuralı uygulanırken anayasada güvence altına alınan en temel haklardan biri olan sosyal güvenliğin esas ilkelerinden (sosyal güvenliğinin kapsamının ve uygulama alanının kişiler ve riskler açısından genişletilmesi) hareket ederek sigortalı lehine yoruma başvurulması yanlış olmayacaktır. Bu kapsamda, yorum yöntemi seçilirken tek bir yorum yönteminden hareket etmek yerine; bu hukuk dalının genel niteliği ve amacı da göz önüne alınarak yoruma başvurmak daha sağlıklı sonuçlar verecektir. Değişik tarihlerde verilen yargı kararlarına bakıldığında; sigortalı lehine yorum ilkesinin uygulamaya geçirildiği görülmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 1990 yılında verdiği bir kararda (Y.H.G.K 14.2.1990 E. 1989/10-391 K. 1990/83); "Kanunun çok açık olmasına karşın yine de kuşkulu bir durumun varlığı iddia edildiği taktirde şüphenin sigortalının lehine yorumlanacağı ise iş ve sosyal güvenlik hukukunun temel ilkelerindendir" diyerek bunu vurgulamıştır(Prof. Dr. ... ... Barın, Türk Sosyal Güvenlik Hukuku’nda Sigortalı Lehine Yorum İlkesi. Internatıonal Conference On Eurasıan Economıes 2016 s: 236 vd).