muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16561, Karar No: 2014/8893, Tarih: 10.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/16561 E.  ,  2014/8893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/131429

Mahkemesi : Eğirdir Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27/02/2013

Numarası : 2012/218 - 2013/90

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatına ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 324 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup,

Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19201, Karar No: 2013/11230, Tarih: 23.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/19201 E.  ,  2013/11230 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

KARAR

Dava, ölüm aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

08.03.2001 günü yaşamını yitiren sigortalı ile evlilik ilişkisi olmaksızın birlikte yaşayan davacının istemi, anılan sigortalı üzerinden 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince ölüm aylığına hak kazandığının tespitine yöneliktir.

Anayasa’nın; 41. maddesinde, ailenin, Türk toplumunun temeli olduğu ve “eşler” arasında eşitliğe dayandığı vurgulanmış, 90. maddesinde, usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmaların kanun hükmünde olduğu, bunlar hakkında Anayasa’ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamayacağı, usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümlerinin esas alınacağı belirtilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun; 141. maddesinde, evlenme töreninin, evlendirme dairesinde evlendirme memurunun ve ayırt etme gücüne sahip ergin iki tanığın önünde açık olarak yapılacağı, ancak, evleneceklerin istemi üzerine törenin evlendirme memurunun uygun bulacağı diğer yerlerde de yapılabileceği, 142. maddesinde, evlendirme memurunun, evleneceklerden her birine birbiriyle evlenmek isteyip istemediklerini soracağı, evlenmenin, tarafların olumlu sözlü cevaplarını verdikleri anda oluşacağı, 185. maddesinde, evlenmeyle “eşler” arasında evlilik birliğinin kurulmuş olacağı hüküm altına alınmıştır.

506 sayılı Kanunun; 2. maddesinde, bu Kanunda belirtilen Sosyal Sigorta yardımlarından sigortalılar ile bunların “eş” ve çocukları ve sigortalıların ölümlerinde bu Kanuna göre “hak sahibi” olan kimselerinin yararlanacağı bildirilmiş, 65. maddesinde, ölüm sigortasından sağlanan yardımlar arasında ölen sigortalının “eşine” aylık bağlanmasına yer verilmiş, 66. maddesinde, ölen sigortalının “hak sahibi kimselerine” aylık bağlanacağı açıklanmış, 68. madde başlığı “Eş ve çocuklara aylık bağlanması” olarak düzenlenerek anılan maddede, ölen sigortalının “dul eşine” aylık bağlanacağı öngörülmüştür. 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun ise; 3. maddesinde hak sahibi, sigortalının veya sürekli iş göremezlik geliri

ile malûllük, vazife malûllüğü veya yaşlılık aylığı almakta olanların ölümü durumunda gelir veya aylık bağlanmasına veya toptan ödeme yapılmasına hak kazanan “eş”, çocuk, ana ve babası olarak tanımlandıktan sonra 32. maddesinde, ölen sigortalının “hak sahiplerine” ölüm aylığı bağlanması, ölüm sigortasından sağlanan hak olarak vurgulanmış, 34. maddesinde, ölen sigortalının “dul eşine” ölüm aylığı bağlanacağı belirtilmiştir.

Anılan yasal düzenlemeler ve metinlerde yer alan ibarelerin taşıdığı anlam hep birlikte değerlendirildiğinde, 506 sayılı Kanun ve diğer sosyal güvenlik mevzuatında ölüm sigortasından yararlanacak kişiler arasında belirtilen “eş/hak sahibi” kavramından Türk Medeni Kanunu hükümleri gereğince gerçekleştirilmiş resmi evlilikler sonucu kazanılan yasal konumun amaçlandığı, evlilik dışı birlikteliklerin kapsam dışı tutulduğu, her türlü kuşkudan uzak bulunmaktadır.

Bununla birlikte, Anayasa’nın 90. maddesi gereğince iç hukukun ayrıcalıklı bir parçası olup, iç hukukta doğrudan/kendiliğinden uygulanma güç ve yeteneğine sahip bulunan İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi ( İHAS - İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşme) hükümlerinin de irdelenmesinde fayda bulunmaktadır. Sözleşme’nin “Özel ve aile hayatına saygı hakkı” başlığını taşıyan 8. maddesi ile aile hayatının korunması güvence altına alınırken, “Evlenme hakkı” başlıklı 12. maddede, evlenme çağına gelen her erkek ve kadının, bu hakkın kullanımını düzenleyen ulusal yasalara uygun olarak evlenme ve aile kurma hakkına sahip olduğu vurgusu yapılmıştır.

Bu konuda Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nce ... numaralı davada verilen 02.11.2010 tarihli karar konuya ışık tutabilecek niteliktedir. Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan davanın nedeni, Şerife Yiğit (başvuran) adlı Türk vatandaşının yaptığı başvurudur. Türk Medeni Kanunu hükümleri kapsamında geçerli evlilik (resmi nikah) ilişkisi kurulmaksızın yıllardır birlikte yaşadığı kişinin yaşamını yitirmesi üzerine sosyal güvenlik kurumuna başvurarak ölen kişi üzerinden kendisine sosyal sigorta yardımı yapılmasını isteyen başvuranın bu talebinin Kurum ve mahkemelerce reddedilmesi üzerine gerçekleştirilen başvuruda Mahkeme; “ …… AİHS’nin hükümleri, ilke olarak, Yüksek Sözleşmeci Devletlerin, belirli bir sınıf veya gruptan oluşan bireylere, farklı muamelenin, sonuçlarının, bütün olarak, yasal sınıf veya grup için AİHS ve Protokolleri kapsamında haklı gösterilebilecek olması halinde, diğerlerinden farklı muamele edilmesini sağlayan yasama tedbirleri yoluyla genel politika tasarılarını çıkarmalarının önüne geçmez. Başka bir deyişle, 14. madde, farklı olgusal koşulların tarafsız olarak değerlendirmesine dayanan, kamu çıkarına dayalı olarak toplumun çıkarlarını koruyan ve AİHS’nin teminat altına aldığı hak ve özgürlüklere saygı gösterilmesi arasında adil denge sağlayan muamele farklılıklarının önüne geçmez. …… Yüksek Sözleşmeci Devletler, kanunda benzer durumlardaki farklılıkların farklı bir muameleyi haklı gösterip göstermeyeceği veya ne dereceye kadar haklı göstereceğinin belirlenmesinde belirli bir takdir payını kullanmaktadırlar. Bu pay devletin, mali kaynaklarıyla yakından ilintili olan genel mali, ekonomik ve sosyal tedbirlerinin uygulanmasında daha geniştir. …… Evliliğin korunması, ilk olarak, evli ve evli olmayan çiftler arasında farklı muameleyi haklı çıkarabilecek kadar önemli ve makul bir nedendir. Evlilik, bu kavramı, beraber yaşayan bir erkek

ile kadının durumundan büyük ölçüde ayıran hak ve yükümlülükler bütünüdür. Dolayısıyla, devletlerin, özellikle de vergilendirme, aylıklar ve sosyal sigorta hakları gibi mali politikalar ve sosyal politika konularına giren sorunlarda, evli ve evli olmayan çiftlere farklı muamelede bulunma konusunda belirli bir takdir payı bulunmaktadır. … Yukarıdakiler ışığında, AİHM, söz konusu muameledeki farklılığın öncelikle kamu düzeni ile başkalarının hak ve özgürlüklerini koruma yönündeki meşru amacı güttüğünü kabul eder. … Medeni Kanun’a göre resmi nikâhın geçerli olması ve üçüncü taraflar ile devlet arasında etkisinin olabilmesi için bağlayıcı hukuki evrakların düzenlenmesi gerekmektedir. … Ayrıca resmi nikâhı düzenleyen bağımsız ve resmi koşulları öngören kurallar açık ve ulaşılabilirdir, resmi nikâh kıyma düzenlemeleri kolay anlaşılırdır, ilgili kimselere haddinden fazla yük yüklemez. … Bu hususlar ışığında, AİHM, bahse konu muamele farklılığı ile güdülen meşru amaç arasında makul bir orantılılık ilişkisi bulunduğu sonucuna varır. Bu nedenle söz konusu muamele farkı için tarafsız ve makul bir gerekçe bulunmaktadır. … 8. madde, aile hayatına saygı gösterilmesi hakkının güvencesini vererek, ailenin varlığını gerektirir. … Ayrıca, Devlet’in planladığı ve demokratik bir toplumda görüşlerin makul biçimde büyük ölçüde farklılaşabildiği ekonomik, mali ve sosyal politikalar çerçevesinde, bu takdir yetkisi ister istemez daha geniştir. … Buna göre, AİHM, 8. maddenin Devlet’e dini nikâhı tanıma yükümlülüğü getirdiği biçiminde yorumlanamayacağı görüşündedir. … ” yönündeki yaklaşımıyla Sözleşme'ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. maddesiyle birlikte alındığında AİHS’nin 14. maddesinin ve ayrıca 8. maddesinin ihlal edilmediğine karar vermiştir.

Sonuç olarak; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, yaşamını yitiren sigortalı ile Türk Medeni Kanunu hükümleri kapsamında geçerli evlilik ilişkisi olmaksızın birlikte yaşayan davacının, anılan Kanun kapsamında “eş” ve giderek, sosyal güvenlik mevzuatı çerçevesinde “hak sahibi” olarak kabul edilemeyeceğinin belirgin bulunmasına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 23.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4841, Karar No: 2011/4353, Tarih: 11.07.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/4841 E.  ,  2011/4353 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 6-B/2011/99050

Adam öldürme suçuna iştirak ve yağma suçlarından sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 37/1, 82/1-h, 62 ve 149/1-a-c, 62 maddeleri gereğince hükümlülüklerine dair (...) Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29.12.2009 gün ve 257/522 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı ile hükümlüler Adem, Mükremin ve Hakan müdafii taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Hükümlülerden ... hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükmün temyiz edilmediği ve re’sen de temyize tabi bulunmadığı anlaşıldığından inceleme dışı bırakılmıştır.

b) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 17.04.2007 gün ve 2007/1-32-97 sayılı kararı uyarınca, Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlarda 765 sayılı TCK.nun 68-77. maddelerindeki ilkelere göre hürriyeti bağlayıcı cezaların toplanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, bu hususta infaz aşamasında karar verilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Hükümlüler ..., ..., ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun 450/7, 59, 31, 33, 497/2, 522, 59, 31, 33, 73, hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun 450/7, 59, 31, 33. maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7/2 ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddesi gereğince, yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu bozma üzerine kurulan hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü ... müdafiinin 765 Sayılı TCK. hükümlerinin lehe olduğuna, hükümlü ... müdafiinin beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanmadığına, hükümlü ... müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;

Uyarlama kararı ile kesinleşmiş hüküm tüm sonuçlarıyla ortadan kalktığından, yeniden verilen hükümde yargılama giderlerine, iadeye ve vekalet ücretine

CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;

Uyarlama kararı ile kesinleşmiş hüküm tüm sonuçlarıyla ortadan kalktığından, yeniden verilen hükümde yargılama giderlerine, iadeye ve vekalet ücretine

hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; hüküm fıkrasının mahsus bölümündeki “yargılama gideri vesaire gibi konularda daha önce verilen karar kesinleşip infaza verildiğinden mükerrer infaza neden olmamak açısından bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına” ibaresinin çıkartılarak yerine kesinleşen hükümdeki "adli emanetinin 2002/1736 sırasında kayıtlı maktule ait giysilerin suçla ilgisi olmadığı anlaşıldığından karar kesinleştiğinde katılanlara iadesine, emanetin 2002/2629 sırasında kayıtlı araç içerisinden alınan kan örnekleri ve şüpheli şahıslara ait kan örneklerinin dosyada delil olarak saklanmasına, katılanlar kendilerini vekille temsil ettirdiklerinden 550 TL maktu vekalet ücretinin hükümlülerden eşit olarak alınarak katılanlara verilmesine, 150 TL yargılama giderinin hükümlülerden eşit olarak alınmasına" ibarelerinin eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, kısmen re’sen de temyize tabi hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), hükümde yer alan ceza miktarına ve cezaevinde geçirilen süreye göre hükümlüler Adem, Mükremin ve Hakan’ın infazın durdurulması talebinin reddine, 11.07.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25829, Karar No: 2013/9343, Tarih: 21.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/25829 E.  ,  2013/9343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanık ... ...'ın kendisini "..." ismi ile ve Milli İstihbarat Teşkilatı görevlisi olarak tanıtıp, katılan ...'in şizofren hastası olan oğlunun tedavisi için telefonda ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi eski başhekimi ...yi aradığını söyleyerek telefonda karşı tarafa katılanın oğlu ile ilgili bilgi verip katılana ...nın oğlu ile ilgileneceğini söyledikten sonra 1 Temmuz'da ...'da resmi olarak göreve başlayacağını, maaşını ayın on beşinde alacağını, otel masrafını ödemesi gerektiğini söyleyerek katılandan bir miktar para istemesi, katılanın parasının olmadığını söyleyerek oğluna yardım edileceği inancı ile sanığa kredi kartlarını kullanması için vermesi, sanığın kredi kartı ile 700,00 TL para çekmesi; sanığın kendisini MİT görevlisi sıfatı ile tanıttığı tanık ... vasıtasıyla tanıştığı katılan ...'a kızının yüksek maliyet gerektiren tedavisini devlet imkanları ile yaptıracağını söyleyip ikna ederek 200 Euro para ile işleri yürütmek için kullanmak üzere katılanın aracını alıp bir süre kullanması, katılanlar ile tanıklar ..., ... ve ...'nin birlikte oturup konuştuklarında sanığın farklı gerekçelerle hepsinden para aldığını anlayıp sanık hakkında yaptıkları araştırmada kendisini farklı soyisimle ve gerçekte öyle olmadığı halde MİT görevlisi olarak tanıtıp aldattığını anlayarak sanık hakkında şikayette bulunmaları şeklinde gelişen olayda, mahkemenin "dolandırıcılık" suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

1)Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

2)Sanık hakkında belirlenen hapis cezasının, seçenek yaptırım olarak adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan yasa maddesinin 5237 sayılı TCK.nun 50/1-a maddesi yerine anılan yasanın 52/2.maddesi olarak gösterilmesi suretiyle, CMK.nun 232/6.maddesine aykırılık oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki adli para cezasının belirlenmesine ilişkin "B" fıkrasındaki "20 gün", "16 gün", "320,00 TL" ibarelerinin yerine sırasıyla "5 gün", "4 gün", "20,00 TL" ibarelerinin, "C" fıkrasındaki "50 gün", "41 gün", "820,00 TL" ibarelerinin yerine sırasıyla "5 gün", "4 gün", "20,00 TL" ibarelerinin eklenmesi; hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ile ilgili kısımlardaki "52/2" ibarelerinin "50/1-a" olarak değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11659, Karar No: 2013/24489, Tarih: 02.10.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/11659 E.  ,  2013/24489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın katılana hitaben söylemiş olduğu "ayağını denk al" sözünün TCK'nın 106/1-2.cümlesinde düzenlenen sair bir kötülük yapacağından bahisle tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi gereğince hüküm tesisi,

2-Sanığa gönüllü olup olmadığı sorulmadan, kısa süreli hapis cezalarının kamuya yararlı işte çalıştırılma tedbirine çevrilmesi suretiyle, TCK'nın 50/1-f maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15741, Karar No: 2015/3399, Tarih: 11.03.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/15741 E.  ,  2015/3399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince süresinde temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; taraflar arasında akdolunan protokol uyarınca müvekkilinin davadışı şirkette sahip olduğu %20 oranındaki hissesinin 200.000,00 TL bedel karşılığında davalıya devredildiğini, devir bedeline konu 150.000,00 TL'nin ödenmiş ise de son çek olan 50.000,00 TL tutarlı 08.06.2012 tarihli çekin ek protokolde yazılı edimler ifa edilinceye kadar müvekkili vekiline yediemin olarak teslim edildiğini, müvekkilinin ek protokole konu edimlerini ifa ettiği halde anılan çekin müvekkiline teslim edilmediği gibi bilgisi ve rızası dışında davalıya iade edildiğini ihtarname keşide olunmasına rağmen bu çek bedelinin ödenmemesi üzerine bedelinin tahsili için aleyhine girişilen takibe davalının itirazı sonucu takibin durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle, takibin devamına ve %50 oranında tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; taraflar arasında düzenlenen ek protokol hükümleri uyarınca davacının üstlendiği edimini ifa etmemesi üzerine davaya konu çekin bedelsiz hale geldiğinden müvekkiline iade edildiğini ve müvekkilinin bu çek bedelinden dolayı davacıya borçlu bulunmadığını bildirerek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; yanlar arasında akdolunan protokol ve ek protokol hükümleri birlikte değerlendirilerek benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacının takibe konu çek bedelinden dolayı alacaklı olduğunun kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne, itirazın iptaliyle takibin 50.000,00 TL asıl alacak ve taleple bağlı kalınarak 100.00 TL işlemiş faiziyle birlikte 50.000,00 TL üzerinden devamına, takip tarihinden itibaren asıl alacak tutarına değişen oranlarda avans faizi uygulanmasına, %20 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında akdolunan 13.03.2012 tarihli protokole ek olarak düzenlenen Ek Protokol Taahhütname içeriğine göre davacı yanın davadışı ........ A.Ş muhasebesinde kayıtlı 8.000 adet ham derinin 110.000 Euro karşılığında satışını yapması halinde davaya ve takibe konu 50.000,00 TL bedelli çeke sahip olacağı kararlaştırılmıştır.

Somut olayla ilgili aldırılan bilirkişi raporu kapsamında incelenen davadışı şirket ticari defter kayıtlarına göre ek protokolde bahsi geçen 8.000 adet ham derinin 63.312,12 €. bedel ile satışının gerçekleştirildiği böylece ek protokolle davacı yanın üstlendiği 110.000,00 €. karşılığında satım işini gerçekleştiremediği saptanmıştır.