muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/589, Karar No: 2020/421, Tarih: 15.10.2020

İnceleme dışı mağdur ... aşamalarda; sanığın öz kardeşi olduğunu, olay günü akşam saat 20.00 sıralarında sanığın kendisini telefonla arayarak “Abi, eski eşimden sevmek için köpek istemeye gittim, vermediler, beni polise şikâyet etmişler, polisler şu an dükkânımın önünde beni bekliyorlar, buraya gel bana yardım et.” dediğini, sanığın atölyesine gidip birkaç saat konuşarak dertleştiklerini, gece saat 00.00 sıralarında bir anda sanığın ayağa kalkarak masanın üzerindeki Beretta marka silahı alıp başına dayadığını, “Düş lan önüme!” diyerek silahla kendisini iteklediğini, “Onları evden çıkarıp aşağı indireceksin, önce seni sonra onları öldüreceğim!” dediğini ve yürümeye başladıklarını, bir ara sanığın boşluğundan faydalanarak elini kıvırıp silahı sanıktan aldığını, sanıkla boğuşmaları esnasında oğlu Bora’nın kendisini araması üzerine telefonu açtığını, telefonun açık vaziyette yere düştüğünü, oğlundan bulunduğu yere gelmesini istediğini, silah kendisinde olduğu hâldeyken ayağa kalktığını ve bu esnada sanığın olay yerinden kaçarak uzaklaştığını,

Beyan etmişlerdir.

Sanık soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcılığında; mağdur ...’nin eski eşi olduğunu, çocukları ve köpeğinin onda kaldığını, olay öncesi iki gün boyunca alkol aldığını, olay günü akşam saatlerinde mağdurun evine giderek çocuklarını ve köpeğini görmek istediğini, ancak kapıyı kendisine açmadıklarını, mağdurun, köpeğin havlama sesini kastederek kendisine hitaben “Köpeğin sesini duydun, bu sana yeter.” dediğini, bunun üzerine doğruca atölyeye geri döndüğünü ve daha çok alkol almaya başladığını, atölyeden mağduru arayarak sadece köpeği ve çocukları görmek istediğini söylediğini, ancak mağdurun olumsuz cevap verdiğini, oğlu Serhat’ın telefonu alarak kendisine ağza alınmayacak küfürler ettiğini, kısa bir süre sonra atölyedeyken abisi...’ün yanına gelerek “Gidelim konuşalım, çocukların ile aranı düzelteyim.” dediğini, bunun üzerine yola çıktıklarını, ancak bunun yanlış olduğunu düşünerek geri dönmek isteyince abisi ile tartıştıklarını ve abisinin kendisine bir kaç kez vurduğunu, atölyeye geri dönüp kapıyı kapattığını ve sonrasını hiç hatırlamadığını, sorguda; kuru sıkı tabancanın kendisine ait olduğunu, kovuşturma aşamasında ise önceki beyanlarının doğru olduğunu, şekeri yüksek olduğu için fazla konuşamadığını, amatem ilaçları cezaevinde verilmediği için tedirginlik yaşadığını, polislere darp etmesinin mümkün olmadığını,

Savunmuştur.

TCK’nın “Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suçlar” başlıklı 73. maddesi;

“(1) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olan suç hakkında yetkili kimse altı ay içinde şikâyette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamaz.

(2) Zamanaşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre, şikâyet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar.

(3) Şikâyet hakkı olan birkaç kişiden birisi altı aylık süreyi geçirirse bundan dolayı diğerlerinin hakları düşmez.

“(1) Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olan suç hakkında yetkili kimse altı ay içinde şikâyette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamaz.

(2) Zamanaşımı süresini geçmemek koşuluyla bu süre, şikâyet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlar.

(3) Şikâyet hakkı olan birkaç kişiden birisi altı aylık süreyi geçirirse bundan dolayı diğerlerinin hakları düşmez.

(4) Kovuşturma yapılabilmesi şikâyete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür ve hükmün kesinleşmesinden sonraki vazgeçme cezanın infazına engel olmaz.

(5) İştirak halinde suç işlemiş sanıklardan biri hakkındaki şikâyetten vazgeçme, diğerlerini de kapsar.

(6) Kanunda aksi yazılı olmadıkça, vazgeçme onu kabul etmeyen sanığı etkilemez.

(7) Kamu davasının düşmesi, suçtan zarar gören kişinin şikâyetten vazgeçmiş olmasından ileri gelmiş ve vazgeçtiği sırada şahsi haklarından da vazgeçtiğini ayrıca açıklamış ise artık hukuk mahkemesinde de dava açamaz.” şeklinde olup anılan maddenin dördüncü fıkrasında kovuşturulması şikâyete bağlı suçlardan şikâyetten vazgeçmenin davayı düşüreceği ancak hükmün kesinleşmesinden sonraki vazgeçmenin infaza engel olmayacağı hükme bağlanmıştır.

Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete tabi suçlarda şikâyet hakkına sahip olan mağdur veya suçtan zarar gören aynı zamanda bu hakkından vazgeçme hakkına da sahiptir. Şikâyetten vazgeçme, şikâyet hakkı usulüne uygun olarak kullanıldıktan sonra şikâyetin geçersizliğini engellemek amacıyla yapılan bir irade açıklamasından ibarettir. Ceza Genel Kurulunun 04.05.1992 tarihli ve 112-134 sayılı kararında da açıklandığı üzere şikâyet hakkına sahip olanlar vazgeçme iradesini hiçbir duraksamaya yol açmayacak şekilde açıklamalıdır. Meşruhatlı davetiyeye rağmen duruşmaya gelmemek zımnen vazgeçme olarak kabul edilemez.

Şikâyetten vazgeçme için bir zaman sınırlaması söz konusu olup hükmün kesinleşmesine kadar bu hak kullanılabilir.

Öte yandan anılan maddenin altıncı fıkrasında kanunda aksi yazılı olmadıkça şikâyetten vazgeçilmesinin onu kabul etmeyen sanığı etkilemeyeceği düzenlemesi yer almaktadır. Vazgeçmeyi kabul edip etmeme sanığın tekelinde olan bir hak olup sanık müdafisinin bu konuda açıkça yetkilendirilmiş olması gerekmektedir. Kabul açıklaması bir şekle bağlı olmayıp yazılı bir beyanla veya duruşma sırasında şifahen yapılabileceği gibi vazgeçme iradesinin açıkça ortaya konulduğu oturumda buna itiraz edilmemesi suretiyle zımnen de gerçekleşebilir.

Diğer taraftan anılan maddenin dördüncü ve altıncı fıkrasındaki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, şikâyetten vazgeçmenin kendiliğinden hukuki sonuç doğurmayacağı, sanığın açık ya da örtülü kabulü doğrultusunda kovuşturmanın seyrinin belli olacağı anlaşılmaktadır. Öğretide vazgeçmenin geçerliliği kabul şartına bağlanarak, bir yandan şikâyetçinin masum bir kişiyi affetmiş gibi görünmesinin engellenmeye çalışıldığı, bir yandan da sanığın korunduğu görüşü yer almaktadır (Kunter/Yenisey’den akt. Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Ankara, 2017, Seçkin Yayınevi, s. 735). Zira doğrudan beraat kararı verilmesi gereken bir hâlin veya yargılama sonunda toplanan deliller doğrultusunda sanığın daha lehine olan beraat kararının çıkması mümkün olup beraat edeceğini düşünen sanık vazgeçmeyi kabul etmeyerek şikâyete konu yargılamadan aklanabilir. Dolayısıyla sanığın, açıkça beyanda bulunması veya şikâyetçinin vazgeçmesine karşı gelmemesi gibi örtülü yollardan vazgeçmeyi kabul etmesi hâlinde davanın düşmesi gerekmektedir. Lâkin vazgeçme kabul edilmemiş ise yargılamaya devam olunmalı, suçun sabit olmadığının anlaşılması hâlinde sanığın beraatına, suçun sabit olduğunun anlaşılması durumunda ise mahkûmiyet yerine davanın düşmesine karar verilmelidir. Çünkü şikâyetten vazgeçilmesiyle, kamu yararından ziyade bireyin çıkarını daha yakından ilgilendiren suçlar bakımından failin cezalandırılmasında kamu düzeni bakımından zorunluluk kalmamıştır. Kanun'un altıncı fıkrasındaki "etkilemez" ibaresini yasa koyucu sanık lehine düzenlemiş olup bunun aleyhe yorumlanamayacağı ve yargılanarak aklanma hakkı bulunan sanığın gerekirse cezalandırmayı göze aldığı sonucuna ulaşılamayacağı kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Olay günü saat 19.30 sıralarında sanığın boşanmış olduğu eşi mağdur ...’nin evine alkollü bir şekilde geldiği, kapı ziline basarak mağdurdan kapıyı açmasını istediği, mağdurun kapıyı açmaması üzerine bu duruma sinirlenerek yanında bulunan kuru sıkı tabancayla evin önünde havaya doğru 5-6 el ateş ettiği, mağdur ...’nin korkması nedeniyle inceleme dışı mağdur ...’yı arayarak evine gelmesini istediği, ... eve geldikten yarım saat kadar sonra sanığın telefonla mağduru arayarak "Seni öldüreceğim, ananı avradını sinkaf edeceğim!" şeklinde sözler söylediği, telefonla birkaç kez daha araması üzerine son olarak mağdur ...’nin yanında bulunan ve telefonu açan inceleme dışı mağdur ...’ya karşı da "Hepinizi öldüreceğim, o… çocukları, şerefsizler!" dediği, daha sonra abisi olan inceleme dışı mağdur...’ü cep telefonundan arayarak iş yerine çağırdığı, inceleme dışı mağdur...’ün sanığın iş yerine gelerek onu sakinleştirmeye çalıştığı, konuşma sırasında sanığın yanında bulunan silahı...'ün başına dayayıp "Düş lan önüme!" diyerek dışarı çıkardığı, "Onları evden çıkarıp aşağıya indireceksin, önce seni sonra onları öldüreceğim!" dediği, yolda yürüdükleri sırada sanığın bir anlık dalgınlığından faydalanan inceleme dışı mağdur...’ün boğuşarak silahı sanıktan aldığı, olay yerinden uzaklaşan sanığın daha sonra karakola gelerek şikayette bulunan mağdur ile inceleme dışı mağdurlara saldırdığı ve görevli memurlara tehdit ve hakaretlerde bulunduğu anlaşılan olayda;

İnceleme dışı mağdurlar ... ve...’ün mağdur ...’yi destekleyen ve olay örgüsü içinde tutarlılık gösteren anlatımlarına itibar edilmemesini gerektirecek bir sebep bulunmaması, sanığın mağduru aradığını söylemesi, mağdurun belirttiği şekilde evinin önünde gaz tabancasıyla atılan boş kovanların bulunmuş olması ve sanığın olay esnasında yüksek miktarda alkol kullanmış olduğunun anlaşılması karşısında, mağdur ...’nin aşamalarda istikrar gösteren beyanlarına üstünlük tanınarak sanığın mağduru telefonla arayıp hakaret ettiği iddiasının şüpheye yer bırakmayan kesin ve inandırıcı delillerle ispatlandığı anlaşılmıştır.

Öte yandan mağdurun yargılama aşamasında sanık hakkındaki şikâyetinden vazgeçmesi, TCK’nın 74. maddesinin altıncı fıkrasına göre kanunda aksi yazılı olmadıkça şikâyetten vazgeçmenin bunu kabul etmeyen sanığı etkilemeyeceğinin düzenlenmiş olması ve anılan Kanun hükmünün amacının yargılama sonucunda beraat etme ihtimali bulunan sanık hakkında yargılamaya devam olunarak suçun sabit olmaması hâlinde sanığın beraatına, sabit olduğunun anlaşılması durumunda ise cezalandırma zorunluluğu ortadan kalktığı için davanın düşmesine karar verilmesini gerektirmesi karşısında, her ne kadar sanık şikâyetten vazgeçmeyi kabul etmemiş ise de yargılama sonucu yukarıda belirtildiği şekilde sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olması nedeniyle beraat etme ihtimalinin bulunmadığı, ancak TCK'nın 73. maddesinin dördüncü ve CMK'nın 223. maddesinin sekizinci fıkraları uyarınca, kovuşturma şartının ortadan kalkması ve bir düşme sebebi bulunduğundan davanın düşmesine karar verilmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulü ile sanık hakkında mağdur ...’ye yönelik hakaret suçundan kurulan hükme ilişkin Özel Daire kararının kaldırılmasına, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta Ceza Genel Kurulunca karar verilmesi mümkün olup yargılama aşamasında her ne kadar sanık şikâyetten vazgeçmeyi kabul etmemiş ise de sanığın kovuşturulması şikâyete bağlı hakaret suçunu işlediği sabit olduğundan davanın düşmesine karar verilmiştir.

Şikâyete tabi olan hakaret suçunda kovuşturma aşamasında katılanın şikâyetinden vazgeçmesi üzerine sanığın vazgeçmeyi kabul etmemesi durumunda sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilemeyeceği sonucuna oy birliğiyle; verilmesi gereken hükmün düşme olması gerektiği sonucuna ise oy çokluğuyla ulaşılmış olup bu hususa ilişkin çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; "Sanık hakkında cezalandırma şartı bulunmadığından ceza verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 03.07.2018 tarih ve 6357-10838 sayılı bozma ilamının KALDIRILMASINA,

3- Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.09.2014 tarihli ve 25-404 sayılı hükmünün, mağdur ...'nın kovuşturma aşamasında şikâyetinden vazgeçmesi karşısında her ne kadar sanık şikâyetten vazgeçmeyi kabul etmemiş ise de sanığın kovuşturulması şikâyete bağlı hakaret suçunu işlediği sabit olduğundan davanın düşmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda 1412 sayılı CMUK'nın, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının TCK'nın 73/4 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 15.10.2020 tarihinde yapılan müzakerede, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilemeyeceği yönünden oy birliğiyle, düşme kararı mı yoksa ceza verilmesine yer olmadığı kararı mı verilmesi gerektiği hususunda ise oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6008, Karar No: 2013/7886, Tarih: 10.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/6008 E.  ,  2013/7886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, borçluya ait taşınmazın satışı sonrası, ... İcra Müdürlüğü'nün 2009/1393 Esas sayılı takip dosyası üzerinden düzenlenen 17.12.2009 tarihli sıra cetvelinde, müvekkiline ayrılması gereken 58.563,84 TL'nin usulsüz olarak davalının ipotek kapsamında olmayan alacağına ayrıldığını ileri sürerek, anılan sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyulmasına karar verilen bozma ilamı ve dosya kapsamına göre, sıra cetveline yönelik itirazın alacağın esas ve miktarına yönelik olmayıp sıraya yönelik olması nedeniyle mahkemenin görevsizliğine, talep halinde dosyanın ... İcra Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15017, Karar No: 2013/5090, Tarih: 06.05.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/15017 E.  ,  2013/5090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, 05.05.2012 tarihli dilekçesinde ... yakasındaki ...çiftliklerinin 10 Haziran 1911 tarihli Bakanlar Kurulu izniyle Denizcilik Bakanı ...Paşa’nın oğlu ... Bey tarafından ...’a satıldığını, ...’un ölümü üzerine mirasçılarının 86 parça olan taşınmazların tamamını ...Noterliğinin düzenlediği 1 Mart 1954 gün ve 2045 sayılı satış vaadi sözleşmesiyle davacıların murislerinin de aralarında bulunduğu kişilere sattıklarını, ancak tapuda ferağa yanaşmamaları üzerine açılan cebri tescil davasının ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1954/187-144 sayılı kararı ile kabul edilerek taşınmazların üçü dışındakilerin davacıların murisleri adlarına tesciline karar verildiğini ileri sürerek, Pendik Kurnaköy mahallesinde olup güneydoğudaki 954 parselden başlamak üzere 953, 648, 646, 642, 625, 624, 623, 616, 604, 835, 834, 521, 518, 572, 571, 573, 756, 575, 576, 577, 578, 579, 565, 558, 216, 239, 240, 241, 232, 244, 249, 255, 256, 257, 275, 266, 276, 178, 179, 169, 171, 172, 150, 897, 895, 876, 877, 117, 734, 702, 701, 700, 114, 684, 685, 683, 682, 686, 687, 709, 1335, 863, 870, 861, 894, 893, 959, 958, 889, 692, 696 ve 697 parsellerle çevrili taşınmazların orman sınırları içinde kalıp kalmadığı, kalıyorsa 2/B kapsamında olup olmadığı ya da Devlet ormanı ise, kendilerine ait tapu sınırları içinde kaldığının ve adlarına tescillerinin mümkün olduğunun hükmen tesbitini talep etmiştir.

Mahkemece, dava konusu edilen taşınmazların adlarına tescil için eda davası açmaları mümkün iken, infaz kabiliyeti olmayan tesbit kararı istenmesinde hukukî yararı olmadığından HMK’nun 114/h ve 115/2. maddeleri gereği dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taşınmazların tapu kapsamında ya da orman sınırı içinde kalıp kalmadığının tesbitine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 06/05/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2801, Karar No: 2018/5546, Tarih: 30.05.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/2801 E.  ,  2018/5546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayet eden borçlu ... İl ...vekili, icra mahkemesine başvurusunda; kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan ilama dayalı olarak başlatılan takipte, 09.12.2013 tarihli yazı ile ... nezdindeki hesaplarına haciz konulduğunu, anılan banka hesabına kamu hizmetlerine tahsisli (projeli işlerde kullanılmak üzere) ödenekler ve personele ait maaşlar ile diğer kurum ve kuruluşların yatırım vs. hizmetlerinde kullanılmak üzere bütçelerinden gönderilen ödeneklerin yatırıldığını, bu nedenlerle yapılan haciz işleminin yasaya aykırı olduğunu, diğer yandan  6487 Sayılı Kanun'un  21. maddesi ile Anayasa Mahkemesi'nin 22.02.2013 tarih ve 2010/83 E. - 2012/169 K. sayılı   iptal kararına konu olan ve 2942 sayılı Kanun'a 5999 sayılı Kanun ile eklenen ve başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan geçici 6.maddenin 11.fıkrasına göre, idarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğini, haczin İİK'nun 82/1 ve  5302 sayılı İl Özel İdaresi  Kanu'nun  7. maddelerine  de aykırı olduğunu ileri sürerek haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece; hesap ekstreleri incelenerek,  hesabın havuz hesabı olması nedeniyle haczinin mümkün olduğu gerekçesiyle  şikayetin  reddine karar verilmiş, hüküm, borçlu tarafından 6487 Sayılı Kanun'un  21.maddesi ile  değişik  2942  sayılı Kanun'un  geçici 6. maddesinin 11-13.fıkraları  yönünden incelendiğinde, haciz konulamayacağından bahisle  temyiz edilmiştir.

Borçlunun   ileri sürdüğü ve  temyiz  talebine   de konu ettiği 6487 Sayılı Kanun'un  21. maddesi ile  değişik  2942  sayılı Kanun'un  geçici 6. maddesinin 11-13.fıkraları   gereğince  haciz konulamayacağı yönündeki şikayet sebebinin, mahkemece tartışılmadığı ve dolayısıyla bu konuda bir değerlendirme yapılmadığı görülmektedir.

Mahkemece,   borçlunun, sadece bu şikayet sebebi nedeniyle kararı temyiz ettiği de dikkate alınarak, anılan şikayetle ilgili   olumlu yada olumsuz bir karar verilmek  üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6158, Karar No: 2010/6300, Tarih: 25.10.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/6158 E.  ,  2010/6300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AĞIR CEZA MAHKEMESİ

Çocuk teslimi emrine muhalefet eyleminden borçlu...'ın 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 341. maddesi uyarınca 6 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair Kayseri 2. İcra Mahkemesinin 19/02/2010 tarihli ve 2009/1129 Esas, 2010/220 sayılı kararına itirazın reddine ilişkin Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/04/2010 tarihli ve 2010/441 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Tebliğname ile; ... 10. Aile Mahkemesinin 01/07/2009 tarihli ve 2009/171 Esas sayılı ara kararı ile çocuk ile baba arasında oluşturulan şahsi ilişki tesisi hükmünün, ... 5. Aile Mahkemesinin 11/03/2010 tarihli ve 2010/16-16 değişik iş sayılı kararı ile verilen

"kusurlu baba ...'ın çocuğu ...'a 6 ay süre ile yaklaşmama" tedbiri sebebiyle infazının mümkün olmadığı gözetilerek itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemekle anılan kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun

309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 30.06.2010 gün ve B.03.0.CIG.0.00.00.04-105-38-4684-2010/8113/43772 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Y.C.Başsavcılığının 22.07.2010 gün ve K.Y.B.2010/169940 sayılı tebliğnamesiyle talep edilmiş olmakla;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ;

Müşteki baba ile çocuğu ... arasında ... 10.Aile Mahkemesinin 1.7.2009 tarihli ara kararı ile şahsi ilişki tesis edildikten sonra, ... 5. Aile Mahkemesinin 11/03/2010 tarihli ve 2010/16-16 değişik iş sayılı kararı ile verilen "kusurlu baba ...'ın çocuğu ...'a 6 ay süre ile yaklaşmama" tedbirinin verildiğinin anlaşılması karşısında, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay C.Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine atfen düzenlediği tebliğname yerinde görülmekle,Kayseri 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 15.4.2010 tarih ve 2010/441 müteferrik sayılı kararının BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMK'nun 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ... 'ın İİK'nun 341.maddesi gereğince tazyik hapsi cezası ile cezalandırılmasına yer olmadığına, hakkında kesinleşen mahkumiyet hükmünün çektirilmemesine, dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 25.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.