muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6544, Karar No: 2022/7583, Tarih: 17.11.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/6544 E.  ,  2022/7583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TRABZON BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE MAHKEMESİ : GÖRELE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonucunda; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin olarak verilen karar, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... Kişiliğini temsilen Köy Muhtarı .... dava dilekçesinde özetle; dava konusu 130 ada 1 parsel sayılı taşınmaz, köye ait piknik ve mesire yeri olmasına ve yıllardır köy halkı tarafından bu amaçla kullanılmasına rağmen, kadastro tespiti sırasında taşınmazın Hazine adına tespit ve tescil edildiğini ileri sürerek, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile ... adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ... temsilcisi cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu, taşınmazın 3 dönümlük kısmına mezbaha binası yapılması için bu kısmın 2015 yılında Görele Belediye Başkanlığına tahsis edildiğini, bu yerin piknik ve mesire alanı olmayıp, zaman zaman vatandaşların ekip diktiği, hayvan barınma alanı olarak kullanılan atıl vaziyette bir yer olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. MÜDAHALE

... vekili müdahale dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın 3 dönümlük bölümünün üzerine mezbaha binası yapılmak üzere tapu kayıt maliki Hazine tarafından vekil eden Belediyeye tahsis edildiğini, 09.11.2015 tarihli teslim ve tesellüm tutanağı ile Belediye adına tahsisine karar verilen bölümün zilyetliğinin de vekil eden Belediyeye devredilmiş olduğunu ve Belediye tarafından bina yapım işi için ihale yapıldığını, taşınmaz ile ilgili olarak verilecek karar vekil eden Belediyenin hukukunu da ilgilendirdiğinden, davalı taraf yanında davaya katılmak istediklerini belirterek, Mahkemece yapılacak yargılama sonunda davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

IV. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

IV. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Görele 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.01.2020 tarihli, 2017/502 Esas, 2020/32 Karar sayılı kararıyla; tüm dosya kapsamına göre, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16/A maddesi gereğince, dava konusu taşınmazın piknik ve mesire alanı olarak davacı köy tüzel kişiliği adına tescil edilebilmesi için taşınmazın kamu hizmetinde kullanılıp ilgili kurumun bütçesinden ayrılan ödenek veya yardımlarla, taşınmaz üzerine yapılmış bina, tesis veya hizmet olması gerektiği, hem ziraat bilirkişi raporu hem de mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklarca ısrarlı bir şekilde belirtildiği üzere, davacı köy tüzel kişiliği tarafından dava konusu alanın piknik ve mesire alanı olarak kullanılabilmesi için herhangi bir harcama, düzenleme, tesis, çalışma yapılmadığı ve ödenek ayrılmadığının sabit olduğu, yerel bilirkişiler tarafından ayrıca davacı köyün dava konusu taşınmazla ilgili herhangi bir tasarrufu veya hizmetinin olmadığının, taşınmazın davacı ... ile dava dışı Kuşçulu Köyü halkı tarafından mera olarak kullanıldığının beyan edildiği, davacı tarafından dava konusu taşınmazla ilgili olarak mera iddiasında da bulunulmadığı, ziraat bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın bugüne kadar herhangi bir tarımsal faaliyette kullanılmadığı, taşınmaz üzerinde bulunan ağaçlık-çalılık ve otlarla kaplı alanların kendiliğinden oluştuğu ve herhangi bir bakım veya budama işlemi yapılmadığı, taşınmazın zemininin çakıllı ve taşlı olduğunun açıkça belirtildiği, ayrıca dosya arasında bulunan ve davacı Köy Tüzel Kişiliği tarafından Görele Kaymakamlığına verildiği anlaşılan 15.10.2015 tarihli ve Görele Milli Emlak Müdürlüğüne verildiği anlaşılan 18.09.2015 tarihli dilekçelerde de dava konusu alanın köy adına mesire ve sosyal alan olarak kiralama talebinde bulunulduğu anlaşılmakla, dava konusu taşınmazın davalı Hazinenin mülkiyetinde olduğu hususunun davacı Köy Tüzel Kişiliği tarafından da kabul edildiğinin sabit olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

V. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece yapılan yargılama sonunda verilen kararın yerinde olmadığını, dosya kapsamına göre, dava konusu taşınmazın köy sakinleri tarafından mesire, oyun alanı, fındık kurutma alanı, dinlenme ve eğlence alanı gibi değişik saiklerle kadimden beri davacı köy halkı tarafından kullanıldığının sabit olduğunu, köyün kamusal ihtiyaçları için kullanıldığı yerel bilirkişi ve tanık beyanlarıyla da sabit olan bu yerin köy tüzel kişiliği adına tesciline karar verilmesi gerekirken, Mahkemece davanın reddine karar verilmesinin isabetsiz olduğunu, kamu hizmetinde kullanılan bu tür yerlerin üzerine tesis veya yapı yapılması, bu yerler için ödenek ayrılması gerektiğine ilişkin olarak kanunda ayrıca bir hüküm bulunmadığını belirterek, istinaf taleplerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 14.07.2020 tarihli, 2020/237 Esas, 2020/234 Karar sayılı kararıyla; somut olaydaki uyuşmazlığın, dava konusu taşınmazın piknik ve mesire yeri vasfında olup olmadığı ya da davacı köy tüzel kişiliği lehine taşınmazda zilyetlikle kazanım koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplandığı, 04.03.2013 tarih ve 28578 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan "Mesire Yerleri Yönetmeliği" ve Orman Genel Müdürlüğünün "Mesire Yerleri Uygulama Tebliğine" göre; mesire yeri kavramının, toplumun çeşitli dinlenme, eğlenme ve spor ihtiyaçlarını karşılamak, yurdun güzelliğine katkı sağlamak ve turistik hareketlere imkan vermek maksadıyla, gerekli yapı, tesis ve donatılarla kullanıma ayrılan, halkın günübirlik veya geceleme ihtiyaçlarını karşılayan, rekreasyonel ve estetik kaynak değerlerine sahip, çadır, karavan, motor-karavan ve kır evi, kır lokantası, kır kahvesi gibi çok katlı olmayan, doğa ile uyumlu yapı ve tesisler ile yöresel ürünler sergi ve satış yeri, piknik üniteleri, kameriye ile diğer rekreasyonel yapı ve tesisleri ihtiva eden orman rejimine tabi sahaları ifade ettiği, mesire yerleri 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 16/B maddesi uyarınca kamu orta malı olmakla birlikte, kural olarak orman rejimine tabi alanlar olduklarından, ormanların hukuki statüsüne tabi olduğunu, orman rejimine ya da kamu orta malı statüsüne tabi yerlerin ise, köy tüzel kişiliği veya şahıslar tarafından zilyetlikle ya da başka şekillerde iktisap edilebilmeleri ve adlarına tescil edilebilmelerinin mümkün olmadığı, taşınmazın davacı köy tüzel kişiliği tarafından mesire alanı olarak kullanılmasına yönelik kadastro öncesinde veya sonrasında alınmış herhangi bir tahsis kararının bulunmadığı, ziraat bilirkişi raporunda, taşınmazda herhangi bir tarımsal faaliyet ve toprak işlemesi yapılmadığı, taşınmaz üzerinde herhangi bir tarımsal emval bulunmadığı, Çömlekçi Deresi'ne yakın kısımlarının üzerinde araba yolu, geri kalan kısımlarında ise kısmen ağaçlık, çalılık ve kısa otlarla kaplı alanlar bulunduğu, zeminin çakıllı ve taşlı olduğunun belirtildiği, başka bir ifadeyle, taşınmazın mesire alanı olarak kullanıldığını ya da üzerinde gerçek ve tüzel kişilerin zilyetliğinin bulunduğunu gösteren doğal ya da yapay herhangi bir emare bulunmadığı, mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıkların tamamına yakın kısmının, taşınmazın yıllardır gerek davacı köy halkı, gerekse de komşu köy sakinleri tarafından mera olarak ve hayvan otlatmak amacıyla kullanıldığını belirttikleri, bir kısım yerel bilirkişi ve tanıkların beyanlarında, taşınmaz üzerinde köylü tarafından piknik yapıldığı ve oyun oynandığı belirtilmiş ise de, mera alanlarının hayvan otlatma dışında bu amaçlarla kullanılmasının da olağan bir durum olduğu, dolayısıyla sadece bu beyanlardan yola çıkılarak taşınmazın mesire ya da piknik yeri olduğu sonucuna ulaşılamayacağı, kaldı ki, davacı ..

... Kişiliğini temsilen köy muhtarı ve ihtiyar heyeti azaları tarafından ortak imzalanan dilekçeyle, davadan önce 18.09.2015 tarihinde .... Mal Müdürlüğü Milli Emlak Servisine yazılı başvuruda bulunulduğu ve dava konusu taşınmazın mesire ve piknik yeri olarak kullanılmak üzere köy tüzel kişiliğine kiralanmasını talep ettiklerinin anlaşıldığı, tüm bu nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararında usul ve yasaya aykırı herhangi bir husus bulunmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.(1) maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdükleri sebepleri tekrarla, kararın bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık, Hukuki Nitelendirme ve Vakıalar

Kadastro sonucunda Giresun ili, .... ilçesi, .... köyü çalışma alanında bulunan 130 ada 1 parsel sayılı 7.494,91 metrekare yüz ölçümündeki taşınmaz, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, zilyetlikle iktisabının mümkün olmadığı gerekçesiyle, Hazine adına tarla vasfıyla tespit ve tescil edilmiştir.

Dava; kadastro tespiti öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 16. maddesinin ilgili kısımları şöyledir:

"Kamunun ortak kullanılmasına veya bir kamu hizmetinin görülmesine ayrılan yerlerle Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan sahipsiz yerlerden:

A) Kamu hizmetinde kullanılan, bütçelerinden ayrılan ödenek veya yardımlarla yapılan resmi bina ve tesisler, (Hükümet, belediye, karakol, okul binaları, köy odası, hastane veya diğer sağlık tesisleri, kütüphane, kitaplık, namazgah, cami genel mezarlık, çeşme, kuyular, yunak ile kapanmış olan yollar, meydanlar, pazar yerleri, parklar ve bahçeler ve boşluklar ve benzeri hizmet malları) kayıt, belge veya özel kanunlarına veya Cumhurbaşkanlığı kararnamelerine göre Hazine, kamu kurum ve kuruluşları, il, belediye köy veya mahalli idare birlikleri tüzelkişiliği, adlarına tespit olunur.

B) Mera, yaylak, kışlak, otlak, harman ve panayır yerleri gibi paralı veya parasız kamunun yararlanmasına tahsis edildiği veya kamunun kadimden beri yararlandığı belgelerle veya bilirkişi veya tanık beyanı ile ispat edilen orta malı taşınmaz mallar sınırlandırılır, parsel numarası verilerek yüzölçümü hesaplanır ve bu gibi taşınmaz mallar özel siciline yazılır.

.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, (V/3.) numaralı paragrafta yer verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının dayandığı yasal ve hukuksal gerekçelere ve delillerin takdirinin yerinde bulunmasına göre, yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VII. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 26,30 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 17.11.2022 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10986, Karar No: 2013/16537, Tarih: 02.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/10986 E.  ,  2013/16537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Kısa kararda 123.600,00-TL'ye hükmedildiği halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasında 105.582,00-TL'ye hükmedildiğinden kısa karar ile gerekçeli karar çelişiktir. Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 10.04.1992 gün 1991/7-1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması bozma nedenidir. Bozmadan sonra yerel mahkeme önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla vicdani kanaata göre karar verebilir.

Bu nedenle kısa karara aykırı gerekçeli karar verilmiş olması doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harç ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18581, Karar No: 2015/3655, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18581 E.  ,  2015/3655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Her ne kadar Yargıtay ... Ceza dairesinin 2015/12378 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanun'una 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22.Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca ... ve ... Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“... Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde ... Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca ... Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde ... Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise ... Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde ... Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar ... Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra ... Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların ... Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle ... Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde ... Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek ... Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre (13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 03/07/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03/07/2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek ... Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/796, Karar No: 2013/19756, Tarih: 12.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/796 E.  ,  2013/19756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vdl. aleyhine .../02/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen .../05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ve davalılardan ...,.... ............. A.Ş. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

...-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının, .../.../2010 tarihli yazıya yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

...-Davalıların, 02/02/2011 tarihli yazıya yönelik temyiz itirazına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı ... hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine, 02/02/2011 tarihli yazı nedeniyle açılan davanın kısmen kabulüne, .../.../2010 tarihli yazı nedeniyle açılan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalılardan ... ve ...... A.Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, .....i’nin .../.../2010 ve 02/02/2011 tarihli nüshalarında yayınlanan ve davalılardan ... tarafından kaleme alınan köşe yazılarında; kendisine yönelik kişilik haklarına saldırı niteliği taşıyan ifadeler kullanıldığını ileri sürerek, her bir köşe yazısı için ayrı ayrı manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir. Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, .../.../2010 tarihli ve “.....” alt başlıklı yazı yönünden, yazıda, kişilik haklarına saldırı niteliğinde beyanların bulunmadığı, davacıyı eleştiri mahiyetinde olabileceği, davacının konumu itibari ile basın yoluyla yapılan eleştirilere katlanmasının bekleneceği belirtilerek istem reddedilmiş, 02/02/2011 tarihli ve “.....’na....” alt başlıklı yazı yönünden, yazı içeriğinde yer alan “…..... diye çıka çıka ... ve benzerleri çıktı…” şeklindeki ifadeler ile davacının akademik kariyerinin kamuoyu önünde küçük düşürülmeye çalışıldığı, davacıyı rencide etme amaçlı olduğu ve bu ifadelerin basın özgürlüğü sınırlarını aştığı gerekçesi ile istem kısmen kabul edilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının .... ve .... maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve

.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının .... ve .... maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve

.

güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya gelince; davaya konu 02/02/2011 tarihli yazı, köşe yazısı olup eleştiri niteliğindedir ve yazarın değer yargısını içermektedir. Yazıda kullanılan sözler kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabul edilemez. Mahkemece bu husus gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davalıların sorumlu tutulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.