muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1803, Karar No: 2021/4064, Tarih: 31.03.2021

Kanun koyucunun zamanaşımını kesen ve yeniden işleten sebepler olarak gördüğü hususların hep görülen bir davayla ilgili olması ve bunu bir takım usuli işlemlere bağlaması, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar veren ilk Mahkeme ikinci suçla ilgili yargılama sonucunu beklemek zorunda olup, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu suçla ilgili hiçbir usuli muamele yapamayacak olması,

Kanun koyucunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 66/1 maddesinin “diğer bir mercide çözülmesi gereken bir meselenin sonucuna bağlı bulunduğu hallerde; ..... dava zamanaşımı durur.” şeklindeki düzenlemesine uygun olacak şekilde uygulanmasının kanun koyucunun amacına daha uygun düşeceği, ikinci suçla ilgili yargılama sürecinin diğer bir mercide çözülmesi gereken bir mesele olmadığı şeklinde bir kabulün hiçbir yasal dayanağının olmadığı, ilk suçla ilgili kararı ele alacak Mahkemenin ihlale konu suçun yargılamasını beklemek zorunluluğu haklı olarak kabul edildiği halde, bunun bir mercide çözülmesi gereken bir mesele olarak kabul edilmemesinin yerinde olmadığı,

Kanun koyucunun TCK’nın 267/8 maddesindeki iftira suçunda mağdurun fiili işlemediğinin sabit olması ve TCK’nın 230/4 maddesindeki evlenme yasaklarına aykırılık suçlarında evlenmenin iptali kararının kesinleştiği tarihten itibaren zamanaşımının işlemeye başlayacağına dair düzenlemelerinin, kanun koyucunun bu konudaki iradesini göstermesi ve kanun koyucunun bunu bir mercide çözülmesi gereken hal olarak gördüğünün açık olması karşısında, kanun koyucunun iradesine uygun olanın ikinci suçla ilgili geçen sürelerin ilk suçla ilgili zamanaşımı süresine eklenemeyeceği,

İstinaf ve Yargıtay aşamaları gözetildiğinde, ihlale konu suçun yargılamasının uzun bir süreç alacağı, bu süreçte ilk suçla ilgili eklemeli zamanaşımı süresinin dolmamasının hemen hemen imkansız olduğu, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi ile bir şans tanınan sanığa hak etmediği atıfet sağlanacağı,

hususlarının gözetilerek, ikinci suçun işlendiği tarihten ikinci suçla ilgili karar kesinleşinceye kadar geçen sürenin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ilk suçla ilgili zamanaşımı süresinden sayılmasına dair karara, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen suç yönünden zamanaşımı süresinin ancak ihlalden sonraki yargılama bitip karar kesinleştikten sonra, ilk suçla ilgili dosya Mahkemesince ele alınıp usuli muamelelerin başlamasına kadar zamanaşımı süresinin işletilmemesi ve bu sürede durması gerektiğini düşündüğümden, Dairemizin sayın çoğunluğunun zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine dair görüşlerine katılmıyorum. ...
Yargıtay — Esas No: 2010/6813, Karar No: 2012/1539, Tarih: 13.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/6813 E.  ,  2012/1539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Davacı, davalılar işverene ait işyerinde 01/09/1992-30/03/2008 tarihleri arası çalıştığının ve işçilik alacaklarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı SGK ve davalı şirketin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Turizim Ve Tic. Ltd.Şti.'ne iadesine, 13/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13387, Karar No: 2016/16265, Tarih: 29.11.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/13387 E.  ,  2016/16265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

5393 sayılı Belediye Yasası'nın 15/son maddesine göre, belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile Belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczolunamaz. Ayrıca 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, Belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu şeklinde düzenleme olup, bu paraların da haczi caiz değildir.

Borçlu Belediye hakkında başlatılan ilamlı takipte, borçlunun ... Genel Müdürlüğü'ndeki alacaklarına haciz konulması için 89/1 haciz ihbarnamesi gönderilmiş, ... Genel Müdürlüğü, ihbarnameye cevabında, tahakkuk eden "Çevre Temizlik Vergisi payı alacağı"na haciz konulduğunu bildirmiştir. Borçlu vergi niteliğinde olan bu alacağa haciz konulamayacağını ileri sürerek haczin kaldırılmasını İcra Mahkemesi'nden talep etmiştir.

Söz konusu alacaklar, 89/1 haciz ihbarnamesi gönderilen ... tarafından çevre ve temizlik vergisi payı olarak nitelendirilmiş ise de, şikayet üzerine haciz konulan paraların gerçek niteliği, Mahkemece gerektiğinde yerinde uzman bilirkişi aracılığı ile denetlenerek belirlenmelidir. Eksik inceleme ve yazılı gerekçe ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 29,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 29.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2584, Karar No: 2025/1750, Tarih: 12.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2584 E.  ,  2025/1750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1812 Esas, 2023/1557Karar

HÜKÜM : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2014/1247 E., 2019/677 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı şirkette genel müdür yardımcısı sıfatıyla çalışan...'ün 24.01.2013 tarihinde işten ayrılarak 27.06.2013 tarihinde davalı şirket bünyesinde genel müdür sıfatı ile çalışmaya başladığını, davacıya ait müşteri bilgilerini rakip firma olan davalının özel amaçları için kullandığını, müşterileri ile irtibat kurarak onlardan müşteri olmalarını talep ettiğini ve çalışanlarına iş teklifinde bulunarak davalı şirkette işe aldığını, müvekkilinin sigorta ve risk yönetimi alanında Türkiye'nin önde gelen sigorta ve reasürans şirketlerinden biri olduğunu, yapılan haksız eylemler neticesinde itibarının zedelendiği ileri sürülerek haksız rekabet eyleminin tespitine vc önlenmesine, 100,000,00 TL manevi ve şimdilik 10.000,00 TL de maddi tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı şirketin müşterilerinin müvekkili şirket ile çalışmaya başlamasının Anayasa ile korunan çalışma ve sözleşme serbestisinin doğal bir sonucu olduğunu, bir fiilin haksız rekabet teşkil edebilmesi için öncelikle aldatıcı ve dürüstlük kurallarına aykırı olarak yapılmış olması gerektiğini, davalının çalışanlarını sözleşmelerini ihlal etmek suretiyle ya da başka yollarla kendisiyle çalışmaya teşvik etmediğini ya da ayartmadığını, davacının bilgilerinin müvekkili şirketin iktisadi amaçları için kullanılmadığını, müşteri bilgilerinin çoğunun sigorta sektöründe rol alan sigorta şirketleri tarafından doğrudan ya da dolaylı yollarla ama hukuka uygun olarak öğrenildiğini, zararın somut olarak ispat edilmesi gerektiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı şirkette genel müdür yardımcısı olarak çalışan ...'ün şirketten ayrıldığı ve kısa bir zaman içerisinde davalı şirkette pozisyonunda yükselerek geçtiği , 2013-2014 yılları içinde önemli pozisyonlarda çalışan 5 yöneticinin daha davacı şirketten ayrılıp pozisyonlarında yükselerek davalı şirkete geçtikleri, dinlenen tanık beyanları ile sabit olduğu üzere ...'ün şirketten ayrılmadan kendi bilgisayarına davacı şirketin müşteri datalarını kopyalarak aldığı, izinsiz ele geçirilen müşteri portföyünde bulunan bazı firmaların yukarıda bahsedilen 6 çalışanın davalı şirkete geçmesiyle birlikte aynı zaman diliminde davalı şirketin müşteri portföyüne geçmiş oldukları, yine dinlenen tanık beyanlarına göre müşterilerin aranarak daha iyi koşullarla kendileri ile çalışmalarının teklif edildiği, Yargıtay içtihatlarında belirtilen ticari rekabet ortamının bozulduğu, güven ilişkisinin zedelenmiş olduğu, tanık beyanlarına ek olarak yaptırılan defter incelemelerine göre prim gelirlerinde azalış olup davacı şirketin zarara uğradığı, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı TTK) 56. maddesi uyarınca "elde edilmesi muhtemel menfaatlerin" maddi tazminat olarak davacı tarafça istenebileceği, buna göre hesaplanan davalı şirkete geçen müşteri portföyündeki beher firmadan kazanılan yıllık komisyon geliri toplamının 493.248,00 TL olduğu, maddi tazminat olarak bu bedel üzerinden davanın kabulüne ve ayrıca kişilik hakları ve ticari itibarı zedelenen davacı yararına 100.000,00 TL manevi tazminata ve davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı tarafça istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirket tarafından davacı şirket çalışanlarına iş teklifinde bulunulduğu hususunda açıklama bulunmadığı gibi davacının davalı şirketin dava dışı çalışanlarını ayartmak suretiyle davacı şirketten ayrılmasını sağladığına dair somut bir delil de sunulmadığı, salt işçinin bir şirketteki işinden ayrılarak aynı sektörde faaliyet gösteren başka bir firmada çalışmaya başlaması haksız rekabetin ispatı için yeterli olmayıp, aksinin kabulünün Anayasa'da güvence altına alınan çalışma özgürlüğünün ihlali anlamına geldiği, davacı tanıklarının, davacı şirketin müşteri portföyüne ilişkin belgelerin ...'ün bilgisayarında olduğuna dair beyanları dışında davacı şirketin müşteri portföyünün davalı şirket bünyesine geçtiğine ilişkin somut bir delil bulunmadığı, davalının davacı şirketin müşterileriyle e-mail yoluyla irtibata geçildiği hususunda dosya kapsamında somut bir delil bulunmadığı, tarafların bulunduğu sektörde rakiplerin müşteriyi paylaşmak zorunda oldukları, düzenlenen tekliflerin karşılaştırılarak en ideal poliçenin satın alınması yoluna gidilmesi, sunulan hizmetin kalitesi, fiyat politikası gibi sair ekonomik nedenlerin de tercihte etkili olduğu gerçeği karşısında davalının haksız rekabet teşkil edecek eylemi bulunmadığı, davalının elde edeceği her müşterinin doğal olarak rakiplerinden elde edeceği müşterileri olduğu, bir kısım personelin davalıya geçtiği ve müşteri kaybedildiği hususu doğru olmakla birlikte, davalı şirketin hukuka aykırı eylemlerine rastlanılmadığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın reddine karar verilmiş, karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, haksız rekabetin önlenmesi ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355. vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı harcın istek halinde ilgiliye iadesine, 12.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21123, Karar No: 2017/8515, Tarih: 03.04.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/21123 E.  ,  2017/8515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın internet ortamında tanıştığı ve kendisini avukat ... olarak tanıtan kişiyle bilgisayar satımı üzerine anlaştıkları ve katılanın .... isimli şahsın talebi üzerine parayı sanığa ait olan hesaba gönderdiği ancak kendisine herhangi bir bilgisayar gönderilmediği ve .... isimli şahsa daha sonra ulaşamadığı, sanıkla yada .... isimli şahısla yüz yüze bir görüşmesinin olmadığını beyan ettiği, sanığın da katılanın parayı gönderdiği hesabın kendisine ait olduğunu ancak kendisinin de .... isimli şahısla internet ortamında tanıştığını ve bu şahsın kendisinden hesap numarası istemesi üzerine katılanın para gönderdiği hesabın bilgilerini .... isimli şahsa verdiğini beyan ettiği ve katılanın parayı gönderdiği hesabın sanığa ait olması nedeniyle sanığın katılana karşı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda; katılanın sanıkla ve .... isimli şahısla yüz yüze bir görüşmesi olmadan internet ortamında bilgisayar satışı ile ilgili yapılan anlaşma gereği bahse konu parayı sanığın hesabına göndermesi şeklinde gerçekleşen eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 158/1-f maddesinde düzenlenen “Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle” nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği zorunluluğu;

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 03/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7313, Karar No: 2019/12792, Tarih: 26.06.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/7313 E.  ,  2019/12792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de dava değeri 32.920,00 TL'nin altında kaldığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalılardan ...'tan aşağıda kalan harcın alınmasına, temyiz eden davalıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19575, Karar No: 2012/28090, Tarih: 24.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/19575 E.  ,  2012/28090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca dere koruma alanında kalan ve kullanımı engellenen taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15381, Karar No: 2017/30123, Tarih: 19.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/15381 E.  ,  2017/30123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesini emeklilik sebebiyle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü’nün tüm, davalı ... Tic. Ltd. Şti.’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, davalı alt işveren şirketin sorumlu olduğu çalışma süresinin belirlenmesinde, bu şirkette geçen çalışma süresi ile birlikte, işyeri devri hükümlerine göre kesintisiz olarak bu şirketten önceki alt işverenler nezdinde geçen çalışma süresinin dikkate alınması gereklidir. Mahkemece, davacının, hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirtilen sürelerde kesintili çalıştığının kabul edilmesine rağmen, davalı alt işveren şirketin sorumluluğunun belirlenmesinde açıklanan hususa dikkat edilmemesi hatalı olmuştur. Anılan sebeple, davalı alt işveren şirketin 09/09/2007-09/07/2012 ve 10/09/2012-14/01/2013 tarihleri arasındaki süreden sorumlu olduğu kabul edilerek, davalı şirketin, hüküm altına alınan kıdem tazminatından sorumlu olduğu tutar belirlenmelidir.

Yukarıda yazılı sebepten kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15992, Karar No: 2015/12898, Tarih: 09.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/15992 E.  ,  2015/12898 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyiz incelemesi esnasında Ulusal Yargı Ağı Sisteminden alınarak dosyaya eklenen güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra, 07.02.2015 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, sanık hakkında açılan kamu davasının TCK'nın 64/1. maddesi gereğince düşmesine karar verilmesinin gerekmesi nedeniyle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, sair yönleri incelenmeyen hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.