muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2863, Karar No: 2010/4059, Tarih: 08.04.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2863 E.  ,  2010/4059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ-YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden paydaşı oldukları 189 parsel sayılı taşınmaza davalıların bahçe, iki adet ahır ve samanlık yapmak suretiyle müdahale ettiklerini ileri sürüp, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerinde bulunmuşlardır.

Davalılar, davalı ...’un çekişme konusu taşınmazda irsen paydaş ve davacı ...’in miras bırakanı olan Şaban’dan haricen satın aldığı yere yapılandığını ve iyiniyetli olduğunu, diğer davalıların dava konusu taşınmazla bir ilgilerinin bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, Dairece; “…davacıların mülkiyet hakkına değer verilerek mutlak olarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile çekişmeli tavuk kümesi niteliğindeki yerle ilgili olarak davanın reddedilmiş olması doğru değildir…” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalılardan temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 236.60.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 08.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/192, Karar No: 2018/6889, Tarih: 08.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/192 E.  ,  2018/6889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/04/2015 gün ve 2011/142-2015/156 sayılı kararı bozan Daire’nin 24/10/2016 gün ve 2016/9824-2016/8376 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin ön muhasebecisi olarak çalışan davalı ...’in diğer davalı bankaya yazılmış görünen sahte talimatlarla davalı bankadaki müvekkili hesabından 208.000,00 TL çekerek zimmetine geçirdiğini, davalı banka personelinin müvekkilinin herhangi bir geçerli talimatı olmadığı halde özensiz davranarak müvekkilinin parasının diğer davalı tarafından çekilmesine sebep olduğu için kusurlu olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 208.000,00 TL’nin en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalılardan müştereken müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili; müvekkilinin gerekli dikkat ve özeni gösterdiğini, oluşan zarardan sorumlu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 14,00 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 314,79 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 08/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3546, Karar No: 2014/6438, Tarih: 31.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/3546 E.  ,  2014/6438 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Davacı, yaşlılık aylığının yeniden bağlanmasına, Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 31/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2006/6611, Karar No: 2006/8399, Tarih: 15.09.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/6611 E.  ,  2006/8399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile aracılık sözleşmesi imzalayan davalının borcunu ödememesi üzerine başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı sonucu durduğunu, itirazın kaldırılması için icra hakimliğine başvurduklarını, ancak bu talebin reddedilerek müvekkili aleyhine %40 oranında tazminata hükmedildiğini belirterek davalının haksız itirazının iptaliyle inkar tazminatına ayrıca icra hakimliğince müvekkili aleyhine hükmedilen tazminatın kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı yanın dayanak yaptığı kiralık gayrimenkul görme formunda müvekkili şirketin taraf olarak gözükmediği gibi, imzası bulunan şahsın müvekkili şirketi borçlandıracak işlem yapma yetkisi bulunmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davacının dayandığı kiralık gayrimenkul görme formunun 17.5.2004 tarihinde davacı ile ... tarafından imzalandığı, adı geçen ...'ün davalı şirketi temsil ve ilzama yetkili olmadığı, sözleşmenin tarafı olmayan davalının pasif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçeleriyle husumet yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

BK.'nun 449 maddesinde ticari mümessil bir ticarethane veya fabrika veya ticari şekilde işletilen diğer bir müessese sahibi tarafından işlerini idare ve müessesenin imzasını kullanarak bilvekale imza vazetmek üzere sarih veya zımni kendisine mezuniyet verilen kimse olarak tarif edilmiştir. Aynı yasanın 450. maddesinde ise ticari mümessillerin iyiniyetli üçüncü kişilere karşı müessese sahibi adına müessesenin gayesine dahil olan bilumum tasarrufları yapma yetkilerinin bulunduğu düzenlenmiştir.

Somut olayda 17.5.2004 tarihli "kiralık gayrimenkul görme formu" dava dışı ... tarafından imzalanmıştır. Dosya içeriğinden adı geçenin davalı şirket ortaklarından ... ...'ün eşi olduğu anlaşılmaktadır. Yine 8 mart 2005 tarihli Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde yayınlanan ilandan anılan kişinin davalı şirketin temsile yetkili ortaklarından olduğu hususu sabittir. Öte yandan 17.5.2004 tarihli "kiralık gayrimenkul görme formu"nda belirtilen yerlerden birinin davalı şirketçe kiralandığı hususu da mahkemenin kabulündedir. Bu durumda mahkemece dava dışı ...'ün davalı şirketin ticari mümessili gibi davranıp davranmadığı hususları üzerinde durulmaksızın eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14379, Karar No: 2021/14488, Tarih: 17.05.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/14379 E.  ,  2021/14488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle 15 yaşından küçük mağdure ile sanığın arkadaşlık kurdukları, olay tarihinde mağdurun sanıkla birlikte kaçarak sanığın evinde bir gece kaldıktan sonra bulunmaları şeklinde gerçekleşen olayda;, dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarihli 2014/14-198 Esas, 2015/428 Karar, 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas, 2015/8 sayılı kararları nazara alındığında, onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemlerle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1,3-f,5 maddesinde düzenlenen kişiyi cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek sanığın TCK.nın 234/1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 17.05.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12634, Karar No: 2010/3831, Tarih: 06.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12634 E.  ,  2010/3831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 20.11.2007 tarih ve 2007/620 - 2007/765 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Denizbank Pendik şubesinde bulunan 213.290 USD parasını 25.06.2002 tarihinde davalı bankanın Soğanlık Şubesi’ne tele grafik yaptığını, müvekkilinin davalı bankaya başvurduğunda “müvekkili adına 23.01.2012 vade tarihli 220.000 pay eurobond alım işlemi yapıldığını” öğrendiğini, ancak müvekkilinin davalı bankaya kendi adına parasını değerlendirmesi için bir yetki vermediğini, yatırım danışmanlığı sözleşmesi imzalanmadığını, müvekkilinin talimatı olmadan yapılan işlem nedeniyle davacının uğradığı zarar ile paranın iadesi istemiyle gönderilen ihtarnamenin sonuçsuz kaldığını, davalı bankanın yaptığı işlem nedeniyle davacının zarara uğradığını ileri sürerek, 31.000 USD davacı zararının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 28.06.2002 valörüyle 23.01.2012 vadeli 220.000 USD nominal tutarlı eurobond alımı yapmak üzere bankanın Kartal Şubesi ile anlaştığını, zamanın kısıtlı olması nedeniyle davacıdan telefon ile talimat alınmış olduğunu, yazılı talimat alınmadığını, ertesi gün yazılı talimatın imzalanacağının kararlaştırıldığını, ancak davacının paranın Denizbank’a iadesini istediğini, müvekkili bankaca yapılan işlemin davacının talimatı üzerine yapıldığını, davacının iyiniyetli davranmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar Dairemizce “mahkemece, davacı tarafından verilen şifahi talimatı bilahare yazılı hale getirmeyen davalı bankanın %50 oranında, davacının da şifahi talimatından sonradan vazgeçmesi nedeniyle %50 oranında kusurlu olduğunu kabul ederek, davanın kısmen kabulüne karar verildi ise de, davacı tarafından temyiz edilmeyen mahkemenin bu gerekçesi karşısında, davacının dava konusu eurobond alımında şifahi talimat verdiğinin kesinleşmiş olduğu, davalı bankanın, davacının şifahi talimatını yerine getirmesinin bir kusur değil, talimata uygun işlem olduğu, bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18069, Karar No: 2014/4392, Tarih: 21.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18069 E.  ,  2014/4392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gürpınar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2011/69-2013/41

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; taşınmazın kadastro tutanağı üzerinde davalı Teiaş lehine 23.05.1979 gün ve 56 yevmiye nolu 7.121,78 m2 irtifak hakkı bulunmaktadır. 146 ada 18 parsel numarası ile 81 m2 pilon yeri de idare adına tescil edilmiştir. Mahkemece yapılan keşifte ise taşınmaz üzerinde 6.503,76 m2 irtifak ve 81 m2 pilon yeri olduğu belirlenmiştir.

Bu durumda dava konusu taşınmazda bulunan enerji nakil hattı ve pilon ile daha önce oluşturulan hat ve pilonun kamulaştırma plan ve krokisi taşınmaz üzerine uygulanmak suretiyle el atılan yer ile aynı yer olup olmadığı araştırılarak aynı yer ise yüzölçümdeki farklılığın ve kalan kısım var ise zeminde gösterilerek varılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/82, Karar No: 2007/95, Tarih: 17.04.2007

Ceza Genel Kurulu 2007/YYB-82 E., 2007/95 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/YYB-82 E., 2007/95 K.**

**- GÖREVSİZLİK KARARI VE GÖREVLİ MAHKEMENİN BELİRLENMESİ

- YOLCULAR TARAFINDAN İŞLENEN SUÇLAR**- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 13 ]

- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 26 ]

- 5326 S. KABAHATLER KANUNU [ Madde 24 ]

- 1684 S. UMUMİ MAHKEMELER VE KARAR HAKİMLERİ VE MUSTANTİ... [ Madde 1 ]

**"İçtihat Metni"**

Kaçakçılık suçundan açılan kamu davası sonunda Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi; sanığa yüklenen eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesi kapsamında kaldığı gerekçesiyle 4926 sayılı Yasanın 13/1-2 ve 26. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Mersin Gümrük Komisyonuna gönderilmesine karar vermiştir.

Mersin Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu da; sanıklarda yakalanan eşyaların Türkiye'ye ithalinde, ithalat rejimi gereğince belirlenen kurumların iznine tabi olması nedeniyle, eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesinin 3. fıkrasına temas ettiği ve aynı Yasanın 26. maddesine göre Asliye Ceza Mahkemesinin görevine girdiğini belirterek karşı görevsizlik kararı vermiştir.

Dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının "görev uyuşmazlığının Asliye Ceza Mahkemesi görevsizlik kararının kaldırılması suretiyle çözülmesi gerektiği" görüşünü içeren 06.11.2006 gün ve 43527 sayılı tebliğnamesi ekinde Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Çözümü gereken uyuşmazlık, somut olayda sanığa yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin mi yoksa Mersin Gümrük Yolcu Komisyonunun mu görevli olduğu hususunda toplanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında vurgulandığı üzere; Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri (Kunter-Yenisey, Ceza Muhakemesi Hukuku, I. Kitap, 12. Bası, 2003, s. 871 vd., Prof. Dr.Tahir Taner, Ceza Muhakemeleri Usulü Dersleri, 1944, s. 27 vd.) gibi makamlar, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlardır. Bu bakımdan, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kuruluna aittir.

Somut olayda, Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi eylemin idari yaptırım gerektiren 4926 sayılı Yasanın 13/1-2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, Mersin Gümrük Yolcu Komisyonu ise eylemin aynı Yasanın 13/3. madde ve fıkrası kapsamında kaldığını ve Asliye Ceza Mahkemesinin görevine giren suçu oluşturduğunu belirterek karşılıklı görevsizlik kararı vermiş iseler de, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası'nın, "Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verileceğini" emreden 24. maddesi hükmü uyarınca atılı eylem ister adlî yaptırımı gerektiren suç, isterse idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluştursun, her iki halde de kovuşturma konusu fiili değerlendirme ve takdir yetkisi görevli Asliye Ceza Mahkemesine ait bulunduğundan, uyuşmazlığın Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi görevsizlik kararının kaldırılması suretiyle giderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1-Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2003 gün 342-851 ve sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 17.04.2007 tarihinde tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1514, Karar No: 2014/20579, Tarih: 10.11.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1514 E.  ,  2014/20579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2013/169-2013/467

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da bu vasıfta olmayan paralarının ise "fiilen kamu hizmetinde kullanılması gerektiği " koşulları kabul edilmiştir.

Somut olayda, bilirkişi raporlarında haciz konulan borçlu Belediye banka hesabına yatırılan paraların; İller Bankası'ndan gelen paylar, Elektrik Şirketlerinin elde ettikleri gelirlerden bir kısmını ilgili kanun gereği Belediye'ye aktardıkları paylar ile Belediye personelinin tahsil ettiği; vergi, harç gibi haczi kabil olmayan nitelikte oldukları anlaşılmaktadır.

Bu durumda, Mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler gereğince hesaba giren paraların niteliği itibarıyla haczi kabil olmadıkları nazara alınarak, şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken, hesapta yapılan harcamalar gözetilerek, havuz hesabı olarak kabulü ile yazılı şekilde şikayetin reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İKK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2790, Karar No: 2015/5102, Tarih: 06.07.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/2790 E.  ,  2015/5102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkların aşamalarda suçu inkar ettikleri, tanıkların, sanıkları çay bahçesinin önünde gördükleri şeklindeki beyanları, olay yeri inceleme raporuna göre çay bahçesinde bulunan kulübenin iki asma kilidinin de açık olması ve müşteki tarafından kilitlerin açık olarak bırakıldığı, bu aşamadan sonra yapılacak keşfin sonuca etkili olamayacağı, hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığı suçları açısından sanıkların icrai harekete başladıkları yönünde somut bir olgunun ve mala zarar verme suçu yönünden çay bahçesinin kapısında bulunan sabit plastik aksamın sanıklar tarafından söküldüğüne dair dosyada mevcut bir delilin bulunmadığı anlaşıldığından şüpheden sanık yararlanır evrensel ilkesi de gözetilerek sanıkların beraati yerine mahkümiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve ...'nın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 06.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.