muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2864, Karar No: 2014/3525, Tarih: 07.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2864 E.  ,  2014/3525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/02/2012

NUMARASI : 2011/1026-2012/89

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, şikayet olunan iflas idaresi tarafından düzenlenen sıra cetvelinde, müvekkili kurum alacağına 3. sırada yer verildiğini, oysaki eşyanın aynından kaynaklanan gümrük alacaklarının İİK'nın 206/1. ve 6183 sayılı Yasa'nın 21/2. maddeleri uyarınca rüçhanlı alacaklardan önce ödenmek üzere sıra cetveline kaydı gerektiğini ileri sürerek, müvekkili kurumun 405.660,00 TL tutarındaki alacağının anılan yasa hükümlerine göre rüçhanlı alacaklardan önce ödenmek üzere sıra cetveline kaydedilmesini istemiştir.

Şikayet olunan, şikayete cevap vermemiştir.

Mahkemece, iflas dosyası kapsamına göre, bedeli paylaşıma konu aracın aynından doğan vergilerin ödendiği, gümrük vergisinde ise bedel ile sınırlı rüçhaniyetin söz konusu olduğu ve bu olgunun da düzenlenen sıra cetvelinde gözetildiği gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Şikayet, iflas sıra cetveline ilişkindir.

Şikayetçi, yatırım teşvik belgesi kapsamında, müflis şirket tarafından ithal edilen araçlardan kaynaklanan gümrük vergi ve resim alacaklarının öncelikli olarak ödenmek üzere iflas masasına kaydını istemiştir.

Gümrük vergisi malın aynından kaynaklanan vergilerden olup, iflas sıra cetveline bütün sıraların üstünde "rüçhanlı sıra" tabir olunan sıraya yazılır ve sadece vergiye konu maldan öncelikle tahsil edilir. Malın ya da bedelinin masada bulunmaması halinde rüçhanlı sıraya yazılmasının bir anlamı yoktur. Özel yasalarda imtiyazlı olduğu belirtilen alacaklar ise rüçhanlı alacak değildir. Örneğin, 6183 sayılı Kanun'un 21. maddesinde diğer vergi alacaklarına tanınmış imtiyaz bu türdendir.

Yatırım Teşvik Belgesi kapsamında yurda gümrük vergisinden muaf olarak ithal edilen eşyaların Gümrük Kanunu’nda öngörülen sürelerden önce devredilmesi ve satılması halinde bu eşyayı satanlar veya alanlar ile devredenler eşyaya isabet eden gümrük vergisi ve resimlerden sorumludur. Eşyanın aynından kaynaklanan, gümrük vergi ve resimleri 6183 sayılı Kanun’un 21/2 ve İcra ve İflâs Kanunu'nun 206/1 hükümleri uyarınca rüçhanlı olup, gümrük vergisine tâbi eşyanın satışından elde edilen paradan öncelikle ödenir. Bu nedenle gümrük vergilerinden doğan alacağın rüçhanlı olabilmesi için, gümrüğe tabi eşyanın veya bu eşya satılmışsa, satış bedelinin iflas masasında olması şart olup, diğer malların satış bedelinden gümrük vergilerinin ödenmesi mümkün değildir.

Somut olayda, mahkemece, gümrük vergisinde bedel ile sınırlı rüçhaniyetin söz konusu olduğu ve bu olgunun da düzenlenen sıra cetvelinde gözetildiği gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiş ise de, mahkeme gerekçesi denetime elverişli değildir. Dosya kapsamında herhangi bir bilirkişi incelemesi yapılmadan bu sonuca nasıl ulaşıldığı anlaşılamamıştır. Bu durumda mahkemece, yukarıda açıklanan kanun hükümleri ve ilkeler çerçevesinde, hazine alacağının dayandığı belgeler, iflâs dosyası, müflis şirkete ait diğer kayıtlar ile ilgili diğer belgeler üzerinde, aralarında, gümrük, muhasebe ve mali konularda uzman bilirkişlerin de bulunduğu üç kişilik uzman bir bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, gümrüğe tâbi eşyanın iflâs masasında bulunup bulunmadığının ya da böyle bir eşyanın satışından elde edilen bedelin iflâs masasında olup olmadığının tespiti ile varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yetersiz ve denetime elverişli bulunmayan yazılı gerekçeye ve eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazının kabulüyle kararın şikayetçi yararına BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7133, Karar No: 2014/15163, Tarih: 26.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/7133 E.  ,  2014/15163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bodrum 1. Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2013

NUMARASI : 2009/277-2013/1176

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalılar vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14004, Karar No: 2011/13313, Tarih: 21.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/14004 E.  ,  2011/13313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı ... vekili, Hazine adına kayıtlı çekişmeli taşınmazın gecekondu önleme projesi kapsamında kişilere fiilen teslim edildiğini, tapusunun devri yönünden 4706 Sayılı Yasa uyarınca tüm işlemlerin tamamlandığını, ancak taşınmazın Belediyeye devredilmediğini, bu konuda yapılan başvurunun da sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, tapunun iptaline ve Belediye adına bedelsiz tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine, devir koşullarının gerçekleşmediğini belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yasadaki devir amacının mülkiyet devri anlamına gelmeyip bir takım usuli işlemlerin gerçekleştirilmesine yönelik olduğu, Belediyece de parselizasyon işlemlerinin yerine getirildiği, böylece devir sebebinin ortadan kalktığı, yasanın uygulamasının da Bakanlar Kuruluna ve Maliye Bakanlığına ait bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, 4706 ve 4916 Sayılı Yasalar gereğince Hazineye ait çekişme konusu taşınmazın bazı koşullar dairesinde ilgililerine temlik edilmek üzere Belediyeye devredilmesi öngörülmüş ise de, sonradan 6009 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle mülkiyetinin naklinin sebebi Bakanlığın vereceği izine tabi kılındığından, oysa somut olayda Bakanlığın böylesine bir izni bulunmadığı gözetilerek davanın reddedilmiş olması doğru olduğuna göre; davacı Belediyenin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün (6100 sayılı HMK.'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla) HMK.'nın 436.maddesi uyarınca ONANMASINA, 21.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/247, Karar No: 2005/260, Tarih: 13.04.2005

**Hukuk Genel Kurulu         2005/5-247 E.  ,  2005/260 K.**

**"İçtihat Metni"**

**Mahkemesi** : Pendik Asliye 1.Hukuk Mahkemesi

**Günü** : 29.12.2004

**Sayısı** :2004/487 E-700 K.

Taraflar arasındaki "*Kamulaştırmasız el koyma nedeniyle Tazminat*" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Pendik Asliye 1.Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 12.11.2003 gün ve 2002/690 E- 2003/752 K.sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 5.Hukuk Dairesinin 13.09.2004 gün ve 2004/6650-8084 sayılı ilamı ile;

*(...Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.*

*Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.*

*Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar değer biçme yöntemi bakımından yasa hükümlerine uygundur. Taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğrudur. Ancak;*

*1-Dava konusu taşınmaz paylı mülkiyete tabidir. Taşınmazda davacı ile birlikte bir çok paydaşında payları mevcuttur. Her bir paydaşın paylarına göre taşınmaz üzerinde fiilen hangi bölümün maliki oldukları resmi olarak belirlenmemiştir. Diğer taraftan davacının fiili taksim sonucu kendisine ait olduğunu iddia ettiği parsel hakkında şahit beyanı dışında herhangi bir delilinin olmadığı anlaşılmıştır.*

*Bu nedenle dava konusu 19 parsel sayılı taşınmazın diğer paydaşlarına Fen Bilirkişisi Kadastro Teknisyeni R. Ç.. tarafından düzenlenen 11.03.2003 tarihli krokili rapor eklenmek sureti ile 135 metrekaresinden yol geçirilen 465 metrekarelik bölümün davacıya ait olduğu iddia edildiğinden diğer paydaşların bir hak talebinde bulunup bulunmadıklarının belirlenmesi için duruşmada hazır bulunmaları ve duruşmaya gelmedikleri takdirde fen bilirkişisinin krokili raporunda gösterilen 465 m2’lik bölümün davacıya ait olduğunun kabul edilmiş sayılacağı hususunda diğer paydaşlara meşruhatlı davetiye çıkartılması gerektiği düşünülmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,*

*2-Değerlendirme tarihi olan 2002 yılında dava konusu taşınmaz ile, bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,*

*Doğru görülmemiştir...)*

Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

# HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

**Dava**, kamulaştırmasız elatılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

**A-DAVACININ İSTEMİNİN ÖZETİ:**

*Doğru görülmemiştir...)*

Gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

# HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

**Dava**, kamulaştırmasız elatılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

**A-DAVACININ İSTEMİNİN ÖZETİ:**

Davacı vekili; Pendik-....mahallesi 3 pafta 19 parsel sayılı ve 20.500 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 3680/164000 payının tapuda müvekkili adına kayıtlı olup; paydaşlar arasında fiili paylaşım sonucu davacının tasarruf ve yararlanmasına bırakılan 460 m2 yüzölçümündeki 15,16 ve 17 numaralı özel parsellere, davalı idarece kamulaştırma yapılmaksızın yol ve tretuvar yapımı suretiyle kısmen elatıldığını ileri sürerek, toplam 34.090.000.000 TL. tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

**B-DAVALININ CEVABININ ÖZETİ:**

Davalı İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili; mahkemece kamulaştırmasız elkoymanın varlığının kabulü halinde, elatılan bölümün tapuda idare lehine terkinine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

**C-YEREL MAHKEME KARARININ ÖZETİ:**

Yerel mahkeme, “*Dava konusu taşınmazın paydaşları arasında yapılan özel parselasyon sonucu davacının payına isabet eden 15,16 ve 17 numaralı özel parsellerin toplam 135 metrekarelik bölümüne davalı idarece yol yapılmak suretiyle kamulaştırmasız elatıldığı ve taşınmazın arsa niteliğinde kabulü ile emsal karşılaştırması sonucu değer biçen bilirkişi raporunun yasa hükümlerine uygun olduğu”* gerekçesiyle, “*davanın kabulü ile 34.090.000.000 TL. tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, idarece elatılan 135 metrekarelik bölüme isabet eden davacı adına kayıtlı 135/20500 payın tapuda idare lehine yol olarak terkinine”* karar vermiştir.

**D-TEMYİZ EVRESİ, BOZMA VE DİRENME:**

Davalı vekilince temyiz edilen karar, Özel Dairece yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; Yerel mahkeme “*dava konusu taşınmazın özel parselasyona tabi tutulup, fiilen taksim edildiği ve böylece davacının kendi özel parselini çekişmesiz kullandığının bilirkişi raporu, özel parselasyon haritası ve tanık beyanları ile kanıtlandığından, davacıya ait kısma isabet eden kamulaştırmasız elatma karşılığının tamamının 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 12.maddesi uyarınca davacıya ödenmesi gerektiği; ayrıca dava konusu taşınmazın ve emsal taşınmazların emlak vergisine esas değerlerinin getirtilmiş olduğu”* gerekçesiyle önceki kararında direnmiş, direnme kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

**E-MADDİ OLAY:**

**E-MADDİ OLAY:**

Dava konusu 19 parsel sayılı taşınmaz, tapu siciline göre 20500 metrekare yüzölçümünde ve arsa niteliğinde olup, davacı ile davada yer almayan 65 paydaş arasında “*ortak mülkiyet”* konusudur. 3680/164000 payı davacıya ait olan taşınmaza, davalı idarece yol genişletme çalışmaları sırasında kısmen elatıldığı konusunda uyuşmazlık mevcut değildir.

Davacı dava dilekçesinde, tapudaki payına tekabül eden ve özel parselasyon ile mahallen ifraz edildiğini iddia ettiği kısma ait kamulaştırmasız elkoyma karşılığını dava etmiştir.

**F-GEREKÇE:**

Maddi olgu, bozma ve direnme kararlarının kapsamları itibarıyla bozma ilamının birinci bendi yönünden uyuşmazlık; dava konusu taşınmaz tapuda hisseli olmakla beraber, fiilen taksim edilip edilmediğinin ve davacıya ait olduğunun kanıtlanıp kanıtlanmadığı, bu bağlamda davacının harici taksimle kendisine özgülendiğini iddia ettiği 15,16 ve 17 nolu özel parsellerde diğer paydaşların hak talebinde bulunup bulunmadıklarının belirlenmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği ve 16/5/1996 gün, 1/6 sayılı İçtihadı Birleştirme kararında da belirtildiği üzere, taşınmazına kamulaştırmasız elkonulan kimse, değer karşılığının verilmesini isteyebileceği gibi, elatmanın önlenmesini de isteyebilir.

Kamulaştırmasız elkoyma nedeniyle ister elatmanın önlenmesi davası isterse yer bedeli veya tazminat ya da ecrimisil davası açılmış olsun, davacının iddiasının araştırılması bilirkişi incelemesine bağlıdır. (Ali Arcak-Edip Doğrusöz. Kamulaştırmasız Elkoyma, Ankara 1992 s:55)

Bu noktada, ortaklığı ve paydaşlığı bir taşınmaz malın paydaşları tarafından fiilen bölüşülerek her bir paydaşın yeri ayrılmış ve bu paydaşlar bu yeri kullanmaya başlamış bulundukları halde, idarece asıl taşınmaza kısmen elatılmasından dolayı ellerinde kendilerine yer verilmiş olan paydaşların yerleri elatılan bölüm kapsamına girmiş ise, bu durumda ne yapılmak gerektiği konusunda herhangi bir yasal düzenleme mevcut değildir.

Ancak, kamulaştırma hukukunda olduğu gibi; kamulaştırmasız elkoyma halinde de idarenin, kamu yararı olan yerde veya bu amaçla kullanma gereksinimi nedeniyle mal sahibinin kullanma hakkını kaldırarak elkoyduğu taşınmazın, bedeli karşılığında kamu kurumunun veya tüzelkişinin mülkiyetine geçtiği gözönüne alındığında, Kamulaştırma Kanununda öngörülen ilkelerin aranması gerektiği açıktır.

Aksi düşünce, aynı taşınmazın kısmen kamulaştırılması, kısmen kamulaştırmasız elatılması halinde, farklı ilkelerin uygulanması sonucunu doğuracağından, bu durum adil ve hakkaniyete uygun değildir.

Aksi düşünce, aynı taşınmazın kısmen kamulaştırılması, kısmen kamulaştırmasız elatılması halinde, farklı ilkelerin uygulanması sonucunu doğuracağından, bu durum adil ve hakkaniyete uygun değildir.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun, fiilen bölüşülen ortak mülkiyet konusu taşınmaz paydaşlarının yerinde kısmen kamulaştırma esaslarını düzenleyen 12.maddesinin 7.fıkrasında “K*ısmen kamulaştırılan paylı mülkiyete konu taşınmaz mal, evvelce paydaşlar arasında fiilen bölünerek bir veya birkaç paydaşın tasarruf ve yararlanmasına bırakılmış ve yapılan kısmi kamulaştırma bu yerin tamamını veya bir kısmını kapsıyor ise, bu durumda kamulaştırmaya ilişkin işlemler sadece bu paydaş veya paydaşlar hakkında yürütülerek kamulaştırma bedeli payları oranında kendilerine ödenir. Pay veya paydaşların sadece bu kısım için dava hakları vardır. Taşınmaz malın kamulaştırılmayan kısmı üzerinde hakları kalmaz ve adları paydaşlar arasından çıkarılır. Kamulaştırılan bu yerler tapu sicilinde idare adına tescil olunur.”* Hükmü öngörülmüştür.

Bu açık hüküm karşısında, kısmen kamulaştırılan paylı mülkiyete konu taşınmaz, paydaşlar arasında fiilen bölünerek, bir paydaşın tasarruf ve yararlanmasına bırakılmış ise; kamulaştırma işlemlerinin sadece bu paydaş hakkında yürütülmesi ve dava ehliyeti bakımından bu paydaşın durumunun gözönüne alınması gerektiği; eş söyleyişle yalnız ilgili olan bu paydaşın dava hakkı bulunduğu, kuşku ve duraksamadan uzaktır.

Somut olayda, paylı mülkiyet konusu 19 parsel sayılı taşınmaz, 20500 metrekare yüzölçümünde ve arsa niteliğindedir. Özel parselasyon haritası, tanık beyanları ve özellikle bilirkişi raporuna göre taşınmazın alım satımı kolay yapılamayacak büyüklükte olduğundan, özel parselasyon ile mahallen ifraz edildiği, harici taksimle davacının 3680/164000 payına tekabül eden 460 metrekare yüzölçümlü 15,16 ve 17 numaralı özel parsellerin 135 metrekaresine davalı idarece yol yapılmak suretiyle kısmen elatıldığı anlaşılmaktadır.

Paydaşlar arasında fiilen bölünerek, davacının bağımsız yararlanmasına bırakılan 15,16 ve 17 numaralı özel parsellerde diğer paydaşların bir hakkı bulunmadığı gibi, davacının da geri kalan kısımda bir hakkı kalmadığı açıktır.

O halde davacı, payı karşılığı kendisine teslim edilen yer için, davada yer almayan öteki paydaşların muvafakati aranmaksızın, bu yerin tamamının bedelini dava edebileceğinden, Yerel Mahkemenin bu yöne ilişkin direnme gerekçesi yerindedir.

Bozma ilamının ikinci bendine gelince:

Dava konusu taşınmazın ve bilirkişi kurulunca emsal kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas değerleri; bozmadan önce, Özel Daire’nin geri çevirme kararı üzerine mahkemece getirtilip, bilirkişi kurulu raporunun denetimine olanak sağlandığı anlaşıldığından; Yerel Mahkemenin bu yöne ilişkin direnme gerekçesi de yerindedir.

Bozma ilamının ikinci bendine gelince:

Dava konusu taşınmazın ve bilirkişi kurulunca emsal kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas değerleri; bozmadan önce, Özel Daire’nin geri çevirme kararı üzerine mahkemece getirtilip, bilirkişi kurulu raporunun denetimine olanak sağlandığı anlaşıldığından; Yerel Mahkemenin bu yöne ilişkin direnme gerekçesi de yerindedir.

Ne varki, işin esası yönünden Özel Dairece bir inceleme yapılmadığından, bu yönden incelenmek üzere dosya Özel Dairesine gönderilmelidir.

**S O N U Ç :**Yukarıda açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin direnmesi yerinde görüldüğünden, davalı vekilinin esasa ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın **5.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,** 13.04.2005 günündeoybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24795, Karar No: 2016/5180, Tarih: 07.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/24795 E.  ,  2016/5180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Islah edilen dava, 18 yaşın ikmal edildiği Alman Rant Sigortasına giriş tarihinin Türkiye'de sigortalılık başlangıç tarihi olduğunun ve yaşlılık aylığına hak kazanıldığının tespiti istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın ıslah edilmiş şekliyle kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, sigorta başlangıcı yönünden verilen karar isabetli ise de, kesin dönüş koşulları usulüne uygun araştırılmadan yaşlılık aylığı talebinin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Yurtdışında çalışan Türk Vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal