muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/66, Karar No: 2006/99, Tarih: 22.03.2006

Dava konusu "Sayın Bakanım" başlıklı 22.10.2001 tarihli mektup, davacının kişisel düşünce ve tesbitlerini içermektedir. Davacı anılan mektupta doktor, eczacı ve yabancı menşeli ilaç firmalarının plasiyerleri arasındaki yasal olmayan ilişkiler sonucu ve hekimlere menfaat sağlanarak devletin zarara uğratıldığı anlatılırken davacının Antakya Devlet Hastanesi acil servis doktoru olarak görev yaptığı sırada reçetelere yazdığı her kutu Duacid tablet karşılığında maddi çıkar sağladığı ve hastaları belli eczanelere yönlendirdiği iddia edilmiştir. Davacı yaşanan olaylardan duyduğu üzüntüyü de dile getirdiği şikayet mektubu üzerine Hatay Valiliğince yapılan ön inceleme sonunda yazılan reçetelerin usul ve fenne uygun olduğu belirlenerek soruşturma izni verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Yargılama sırasında dinlenen davacı ve davalı tanıkları da şikayet mektubunda bildirilen olayları doğrulamamışlardır. Dosyadaki bilgi ve belgelerde davacının iddiası doğrulanmamış ve iddialar kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğundan manevi tazminatın koşulları oluşmuştur. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeksizin yasal şikayet hakkının kullanıldığı gerekçesiyle davanın reddedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 24. maddesi; hukuka aykırı olarak kişilik haklarına saldırı karşısında, saldırılan kimseye hukuki koruma sağlanacağı, kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırının hukuka aykırı olduğu, Borçlar Kanununun 49. maddesinde ise, şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişinin, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebileceği hükme bağlanmıştır.

Zarar kavramı, malvarlığında olduğu gibi bir kimsenin kişilik değerlerinde iradesi dışında meydana gelen eksilmeyi de ifade etmektedir. Bir kişinin kişilik, yani şahıs varlığını oluşturan hukuki değerlerin ihlali ile oluşan objektif eksilme ve kayıplar manevi zararı meydana getirecektir. Şahıs varlığı, bir kişinin kişi olarak haiz olduğu hukukça korunan kişilik değerlerinin tümünü ifade etmektedir. Belirlenmesi gereken, davacının kişilik değerlerine bir saldırının, ihlalin bulunup bulunmadığı ve ihlalin yaşama sevincinde, mutluluk ve huzur duygusunda bir eksilme yaratıp yaratmadığı olgusudur.

Bir fiilin ne zaman hukuka uygun ne zaman aykırı olduğu tüm hukuk sistemine bakılarak belirlenebilecektir.

Bir fiilin ne zaman hukuka uygun ne zaman aykırı olduğu tüm hukuk sistemine bakılarak belirlenebilecektir.

Davalı, Hatay Eczacı Odası Başkanı olduğu dönemde Sağlık Bakanına yazdığı şikayet /ihbar mektubunda, ildeki bir sağlık biriminde doktor olarak görev yapan davacının, bazı eczacılar ve ilaç plasiyerleri ile birlikte menfaat grubu oluşturdukları belirtilerek, yukarıda tam metni yazılı Daire kararında açıklandığı şekilde iddialara dayalı suçlamalarda bulunulmuştur.

Tüm demokratik toplumlarda olduğu gibi Ülkemizde de hak arama özgürlüğü Anayasa ile güvenceye bağlanmış, uluslararası bir çok sözleşmeyle de bu güvence pekiştirilmiştir.

Davaya konu somut olayın çözümünde, davalının tanımlanan eyleminin hukuka uygunluk sebeplerinden yararlanıp yararlanamayacağının belirlenmesi önem taşımaktadır.

Şikayet, yanlışları tartışmanın ve bunlara olası çözümler bulabilmenin bir yolu olduğuna göre serbestçe dile getirilmelidir. Hak arama özgürlüğü bağlamında ele alınacak olan şikayet hakkı, meşru bir amaç için kullanılırken, içeriğine konu bilgi (olgular) ile kanaatler (değer yargıları) açısından bir değerlendirmeye tabi tutulabilir. Olgular kanıtlanabilir; oysa değer yargılarının doğruluğu kanıta başvurularak ortaya konamaz. Kanaatler, bir olay ya da durum konusunda bir bakış açısını veya kişisel bir değerlendirmeyi dile getirir.; bunların doğru ya da yanlış olduklarının kanıtlanması olanaksızdır. Ama kanaatin temelini oluşturan olguların doğru ya da yanlış olduğunu kanıtlamak mümkündür.

Şikayet, kullanılması bir hak olmasının yanında, kişiye sorumluluk da yüklemektedir. Yazıda sunulan olaylar zincirinin bütünüyle yanlış olduğu sonucunu ortaya çıkıyorsa, bu hakkı kullananın iyi niyet savunması, gerçeğin kanıtlanması gereğinin yerini alamayacaktır. Ancak, davalı burada meşru bir amaç güdüyorsa, konu kamuyu ilgilendiriyorsa ve olayları doğrulamak için makul bir çaba gösterdiyse, söz konusu olgular yanlış da çıksa sorumlu tutulmayabilecektir. Bu noktada, belirli görevi paylaşanların görev ve sorumluluğunun özel bir önem taşıdığı da hatırda tutulmalıdır.

Hak arama özgürlüğü, aynı zamanda başkalarının da şöhretinin ve kişilik haklarının korunması gerektiği temelinde değerlendirildiğinde, iddia konusunda yeterli bilgi, bazı emare ve olguların bulunup bulunmadığı önem kazanmaktadır. Kendisini destekleyen hiçbir emare ve olgusal temele dayanmayan şikayet, bir değer yargısı olarak kalacak ve aşırıya kaçmış sayılabilecektir.

Hak arama özgürlüğü, aynı zamanda başkalarının da şöhretinin ve kişilik haklarının korunması gerektiği temelinde değerlendirildiğinde, iddia konusunda yeterli bilgi, bazı emare ve olguların bulunup bulunmadığı önem kazanmaktadır. Kendisini destekleyen hiçbir emare ve olgusal temele dayanmayan şikayet, bir değer yargısı olarak kalacak ve aşırıya kaçmış sayılabilecektir.

6643 sayılı Türk Eczacıları Birliği Kanununun 1. maddesinde birliğin kuruluş amacı “eczacıların birbirleri ile ve halk ile olan ilişkilerinde dürüstlüğü ve güveni hakim kılmak” olarak ifade edilmiş, 5. maddesinde (... her ilde bir eczacı odası kurulacağı), 20/a. maddesinde idare heyetinin vazifeleri (kanun haricinde menfaat temin etmek maksadiyle gerek aza ve gerek meslek mensupları ile başka şahıslar arasında gizli anlaşmalar yapılmasına ve muvazaa yoliyle müesseseler kurulmasına mani olmak), 22. maddesinde, (20 nci maddenin a, b, c, d ve e bentlerinin şümulüne giren fiil ve hareketler idare heyetlerince hal ve tesviye edilemediği takdirde meslek adabı ile telifi mümkün olmıyan hallere kalkıştıkları görülen meslek mensuplarının deontolojiye veya amme hizmet ve selametine aykırı hareketleri delillerle tesbit olunarak müdafaaları istenir), 30. maddesinde; haysiyet divanının görev ve vazifeleri arasında; bu kanunun kendisine tahmil ettiği diğer vecibeleri yerine getirmiyenler ile evrakı kendisine tevdi edilen azanın meslek adap ve haysiyetine aykırı olan fiil ve hareketlerinin mahiyetine göre inzıbati cezaları verileceği hükme bağlanmış olup, bu yaptırımın 180 güne kadar sanat icrasından men, o mıntakada çalışmaktan menetmeye kadar uzandığı görülmektedir.

Tüm bu yasal düzenlemeler, davalının başında bulunduğu Oda yönetiminin, iddia olunan olaylar zincirini değerlendirerek, gerçek bilgiye ulaşılmasına olanak sağlayacak nitelikte bulunmasına karşın, şikayet hakkının, meşruluk çerçevesi aşılarak kullanılması sonucu, davacının kişilik değerlerinin zarar gördüğü belirgindir.

Dosyadaki bilgi ve belgeler, aktarılan olaylar zincirinin doğru olmadığı sonucunu ortaya koymaktadır. Kendisini destekleyen hiçbir olgusal temeli olmayan bu değerlendirmeler ile aşırıya kaçılarak, davacının kişilik değerleri karşısında öncelikli korunma yeteneği yitirilmiş bulunmaktadır. Davacının, hukuka aykırı bu saldırı karşısında kişilik haklarının zarara uğradığı ve manevi tazminatın koşullarının oluştuğu görülmektedir.

Yukarıda açıklanan maddi ve yasal olgular karşısında, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 22.03.2006 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22253, Karar No: 2014/15477, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22253 E.  ,  2014/15477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2010/1189-2013/335

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı SGK vekili ve davalı işveren vekilince sunulan gerekçeli temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12697, Karar No: 2007/12703, Tarih: 01.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/12697 E.  ,  2007/12703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının davacı kurumun genel müdürünün danışmanı olarak görev yaparken kurumu temsil ve ikram yetkisi olmadığı halde ve Başbakanlık tasarruf genelgelerine aykırı olarak yaptığı kişisel konaklama,yol, yemek giderlerinin fatura edilerek kurum bütçesinden usulsüz ödenmesi nedeniyle,6.145,79 YTL harcama bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı tüm harcamaların görev sebebiyle yapıldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı tüm harcamaların görev sebebiyle yapıldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalının davacı kurumun genel müdürü ...’ın danışmanı olarak görevli olduğu dönemde yapılan kişisel harcamalarının kuruma fatura edilip ödendiği,davalının kurumu temsil yetkisi olmadığı gibi Başbakanlık Tasarruf Genelgelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kurum bütçesinden yapılan ödemelerin istirdadı için eldeki davayı açmıştır.Mahkemece aldırılan bilirkişi raporunda ,temsil ve ağırlama yetkisi olmadığı halde yapılan harcamaların dökümü yapılarak,konaklama,yemek,yol giderlerinin toplam bedeli 6.146,73 YTL olarak hesaplanmıştır.Mahkemece bu harcamaların davalının kişisel harcamaları olduğu ve davalının zimmetinde kaldığı ispat edilemediğinden davanın reddine karar verilmiştir.Davalının genel müdür danışmanı olarak görev yaptığı ve kurumu temsil ve ağırlama yetkisi olmadığı hususları taraflar arasında ihtilafsızdır. Kamu Harcamalarındaki Tasarruf Tedbirleri konulu,26.1.1998 tarihli 1998/7 sayılı ve 29.7.1998 tarihli 1998/24 sayılı ve 26.6.1997 tarihli 1997/25 sayılı genelgenin incelenmesinde temsil,tören toplantı ve ağırlamama ile ilgili harcamaların ilgili yada kurumun bağlı olduğu bakanın teklifi ile ve Başbakanlığın izni ile yapılacağı,Milli ve dini bayramlar,... günleri ve uluslar arası açılış,konferans,seminer v.b.toplantılara katılacak olan yabancı konukların yatak ve yemek bedelleri dışındaki kişisel harcamaların kurum bütçesinden karşılanmayacağı, bu tür toplantılara katılan görevlilerin masraflarının 6245 sayılı Harcırah Kanununa veya kurumun kendi mevzuatına tabi olacağı ve yolluk dışında ödeme yapılamayacağı,bu tür etkinlikler nedeniyle yemek,gezi ,davetler düzenlenemeyeceğinin belirtildiği görülmüştür.Mahkemece,harcamaların görev nedeniyle yapılmadığı ve davalının zimmetinde kaldığı ispat edilemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de harcamalara ilişkin olarak davacı kurum tarafından düzenlenmemiş olsa da Denizcilik mevzuatı ile ilgili olarak yapılan toplantılar nedeniyle bazı üst düzey kamu görevlilerinin de katıldığı toplantı faturaları dışındaki konaklama,yemek,yol giderlerinin görev nedeniyle yapıldığına ilişkin olduğu anlaşılamamaktadır.Buna göre öncelikle taraflardan bu faturalara ilişkin davacı kurum ya da bağlı olunan ilgili bakanlıkça Denizcilik Mevzuatı ile yada ilgili uluslar arası sözleşmeler vs. nedeniyle toplantı düzenlenip düzenlenmediği,harcamaların görev nedeniyle yapılıp yapılmadığına ilişkin delilleri sorulup toplanarak,bizzat davalıya ait harcama bedellerine ait faturaların ayrıştırılarak,gerektiğinde bilirkişi incelemesi de yapılarak kurum mevzuatı,tasarruf genelgeleri,harcırah kanunu,taşıt kanunundaki düzenlemelerde gözetilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 1.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19176, Karar No: 2015/13948, Tarih: 24.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/19176 E.  ,  2015/13948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : UŞAK KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2012/9-2013/10

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle “Çekişmeli taşınmazın H.. Ş..’ün zilyet ve tasarrufu altında iken damadı Mahmut üzerinde ev inşa etmesi için bağışlandığı, Mahmut tarafından 1985 yılında ev yapıldığı, davacı N.. A..’ın borçlu Mahmut alacağını tahsil amacıyla icraya müracaat ettiği ve aldığı dava açma yetkisi tarihi itibariyle dava konusu taşınmazın mülkiyetinin borçlu Mahmut’a ait olduğu, Mahmut 11.2.1993 tarihli noterden düzenlenme vasiyetname ile dava konusu taşınmazı eşi Emine’ye vasiyet etmiş ise de ölene kadar zilyetliğini devretmediği, ölümü ile zilyetliğin eşi Emine’ye geçtiği, Emine’nin hak sahibi olmadığı 1989 yılında kardeşi Musa’nın eşi olan tespit maliki S.. Ş..’e satışının geçersiz olup muvazaalı olduğu, davalı S.. Ş..’ün dava konusu taşınmaz üzerinde zilyetlikle taşınmaz edinme için öngörülen süreye ulaşan asli zilyetliğinin bulunmadığı, Mahmut mirasçıları yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği, hal böyle olunca davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın miras bırakan Mahmut mirasçıları adına miras payları oranında tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, davalı S.. Ş.. adına tescil hükmünün kurulmasının isabetsiz bulunduğu” belirtilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda çekişmeli 156 ada 59 parsel sayılı taşınmazın Mahmut mirasçıları adına payları oranında tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı S.. Ş.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye nispi temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 24.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5109, Karar No: 2019/5569, Tarih: 26.09.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/5109 E.  ,  2019/5569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin, davalılardan işverene ait işyerinde 1951-1957 yılları arasında çalıştığı sürelerin tespitiyle, SSK kayıtlarından murisi yerine ... adına gözüken yanlış kayıtların düzeltilmesine, ölüm tarihi olan 17.03.1990 tarihini takip eden aybaşından ölüm aylığı bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyiz kapsam ve nedenlerine göre davacı ve davalı ... Müdürlüğünün tüm itirazlarının, davalı Kurum vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Davalı Kurum vekilinin itirazlarına gelince;

Dava; davacının murisi eşine ait SGK kayıtlarında ... olarak görülen hizmetlerinin davacının murisine ait olduğunun tespiti ile SSK kayıtlarının bu şekilde düzeltilmesi ve davacıya muris eşinin ölüm tarihi olan 17/03/1990 tarihini takip eden ay başından itibaren ölüm aylığı bağlanması istemlerine ilişkindir.

Mahkemece davacı isteminin kısmen kabulü ile “davacı ...'ye 506 sayılı Kanunun 66 ve 67 ve 70 maddesi gereğince 01/03/2008 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine” şeklinde karar verilmiştir.

Mahkemece aidiyet tespitine ve Kurum kayıtlarının düzeltilmesi gerektiğinin tespitine ilişkin hüküm yerinde olmakla birlikte uyuşmazlık; davacının murisinden ölüm aylığı almaya hak kazandığı başlangıç tarihinin tespiti noktasında toplanmıştır.

506 sayılı Yasa’nın 99. maddesinde zamanaşımı ve hakkın düşmesi ile ilgili düzenleme yer almaktadır.Bu madde hükmüne göre, “Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortalarından hak kazanılan gelir ve aylıklar, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse zamanaşımına uğrar. Bu durumda olanların gelir ve aylıkları, yazılı istek tarihini takibeden aybaşından itibaren başlar.İş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından kazanılan diğer haklar ile hastalık ve analık sigortalarından doğan haklar ise, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse düşer.Geçici iş göremezlik ödeneğini veya herhangi bir döneme ilişkin gelir veya aylığını beş yıl içinde almayanların, söz konusu ödenek, gelir veya aylıkları ödenmez.” düzenlemesini içermektedir.

5510 Sayılı Yasanın 97/1. maddesi hükmü "Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malûllüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı tarihten itibaren beş yıl içinde istenmeyen kısmı zamanaşımına uğrar. (Mülga cümle:17.04.2008-5754 S.K./57.mad)” düzenlemesini içermektedir.

Somut olayda; hak sahipleri bakımından lehe olan 5510 sayılı Yasanın 97/1. madde hükmünün uygulanması gerekmekte olup buna göre ölüm aylığı bağlama başlangıç tarihi olarak madde hükmünün yürürlüğe girdiği tarih olan 01/10/2008 tarihinden öncesine gitmenin mümkün olmadığı dikkate alınmadan Mahkemece dava tarihinden geriye doğru beş yıl öncesine gidilmesi suretiyle yazılı şekilde varılan sonuç hatalı olmuştur.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan ilk derece Mahkemesi hükmünün 1. fıkrası son paragrafında yer alan "01/03/2008'' tarihinin silinerek hüküm fıkrasından çıkartılmasına, bunun yerine gelmek üzere "01/10/2008'' tarihinin yazılmasına ve hükmün bu DÜZELTİLMİŞ ŞEKLİ İLE ONANMASINA, temyiz harcının temyiz edenlerden davacı ve davalılardan ...'ne yükletilmesine, 26/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1191, Karar No: 2020/1952, Tarih: 09.03.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/1191 E.  ,  2020/1952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişkinin Yeniden Düzenlenmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından davacı baba ile ortak çocuk arasında kurulan kişisel ilişkinin süresi ve yatılı olarak kurulması yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek tarafından açılan çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasının yapılan yargılaması sonucunda ilk derece mahkemesince; davanın kabulü ile cezaevinde hükümlü olarak bulunan davacı baba ile velayeti annede bulunan ortak çocuk 2011 doğumlu Asya arasında mevcut bulunan kişisel ilişkinin kaldırılarak, babanın cezaevinden izinli olarak çıkacağı tarihlere yönelik bu sefer yatılı olacak şekilde yeniden kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir. İlk derece mahkemesince verilen bu karar davalı kadın tarafından istinaf edilmiştir. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi 03.01.2020 tarih ve 2019/272 esas, 2020/17 karar sayılı ilamı ile ilk derece mahkemesi kararında usule ve esasa ilişkin bir aykırılık bulunmadığı belirtilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kişisel ilişki düzenlemesinde esas olan çocuğun üstün yararıdır. Kişisel ilişki tesisine yönelik hüküm kurulurken; gelecek yıllardaki koşullar önceden bilinemeyeceğinden ilk derece mahkemesinin gelecek yılları da kapsayacak şekilde tarih de belirtmek suretiyle kişisel ilişki tesisi doğru olmadığı gibi dosya kapsamı, davacı babanın hali hazırda cezaevinde hükümlü olarak bulunması ve dosyada bulunan uzman bilirkişiler tarafından düzenlenmiş sosyal inceleme raporları da dikkate alındığında davacı baba ile küçük Asya arasında yatısız olacak şekilde kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde babanın cezaevinden izinli çıkacağı muhtemel tarihlerde ve yatılı olacak şekilde kişisel ilişki tesisi doğru bulunmamıştır. Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m. 370/2).