muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5134, Karar No: 2024/1698, Tarih: 15.05.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı TEDAŞ adına diğer davalı ... EDAŞ ile davacı Kooperatif arasında yapılan TİP devir protokolü gereğince geçici kabulün 26.01.2010 tarihinde yapıldığı, protokolün 14 üncü maddesi uyarınca Osmangazi EDAŞ tarafından protokolün 24.03.2010 tarihinde onaylandığı, devredilen elektrik tesislerinin iz bedel karşılığı teslimi sonrasında EPDK'nın 2012 tarihli devir usul ve esaslarına dair kararı gereğince devrin anlaşmaya bağlı olarak bedel karşılığı yapılacağına dair düzenlemesinin daha önce yapılan iz bedelli devirler hakkında uygulanması gerektiği, zira Anayasa'nın 90 ıncı maddesi uyarınca uluslararası sözleşmelerin temel hak ve hürriyetler yönünden mahkeme tarafından doğrudan uygulanması gerektiği, AİHS hükümlerine göre davacının mülkiyet hakkını ihlal eden önceki düzenlemeden dönülmesi üzerine talebin mülkiyet hakkından kaynaklanması nedeniyle ilk dava tarihindeki tarifeye göre belirlenecek bedelin davacıya ödenmesi ve temel hakların korunmasına ilişkin yeni düzenlemelerin geçmişe yürütülmesi gerektiği, davacının mevzuat gereği zorunlu olarak verdiği devir kararının davacının serbest iradesine dayalı olmaması nedeniyle yeni duruma göre bedel talebinde bulunabileceği, bu nedenle davacı Kooperatifin zorunlu olarak devrettiği tesislerin belirlenecek ilk dava tarihindeki bedeli olan 5.470.651,78 TL'yi talep edebileceği, ayrıca taraflar arasındaki protokole göre davalıların birlikte bu bedelden sorumlu oldukları, ancak Elektrik Piyasası Bağlantı ve Sistem Kullanım Yönetmeliği'nin 21 inci maddesi uyarınca alacağa yasal faiz uygulanması gerektiği gerekçesiyle; asıl davanın kısmen kabulüne, 5.460.651,78 TL devir bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacı tarafa verilmesine, birleşen davanın kısmen kabulüne, 10.000,00 TL devir bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalılardan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalılar vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı TEDAŞ vekili; devir protokolü ile davalının bir ilgisinin bulunmadığını, devir protokolünün davacı ile diğer davalı arasında imzalandığını, protokol kapsamında davalının sorumluluğu bulunmamasına karşın protokolün mevzuata uygun olduğunu, kanunun geriye yürümezliği ilkesi ile bağdaşmayan bir karar verildiğini, ek davanın arabulucuk dava şartının sonradan tamamlanması nedeniyle usulden reddi gerektiğini, davanın zamanaşımı süresi geçtikten sonra açıldığını, davacının 26.10.2010 tarihli olağanüstü genel kurul kararı ile iz bedel üzerinden devir yapıldığından davacının hak talebinde bulunamayacağını ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı ... EDAŞ vekili; işletme hakkının devri sırasında var olan ve fiili olarak kullanılan tesisler yönünden tüm sorumluluk diğer davalıda olduğundan davanın husumetten reddi gerektiğini, Mahkemece 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 124 üncü maddesi gereğince yapılan taraf değişikliğinin yerinde olmadığını, davacının arabuluculuk şartını yerine getirmediğini, davanın hak düşürücü süre içerisinde açılmadığını, gabinin koşullarının oluşmadığını, mülkiyet hakkının ihlalinin söz konusu olmadığını, raporunda işletme ve bakım giderleri ile yıpranma payının düşülmediğini, hükmedilen faizin ise ticari faiz olmasında isabet bulunmadığını ileri sürerek; kararın kaldırılması talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 14.07.2021 tarihinde arabuluculuk anlaşamama tutanağının düzenlenmiş olduğu, işletme hakkı devir sözleşmesi gereğince sorumluluk hususunun davacıya karşı ileri sürülemeyeceği ve taraflar arasındaki iç ilişkide değerlendirilmesi gerektiği, tarafların itirazı üzerine hazırlanan 01.07.2022 tarihli ek raporda davanın kabulü halinde branşman hattı ve müştemilat ile parsel ve trafo binalarının toplam değerlerinin devrin yapıldığı 2010 yılında 4.209.028,13 TL ve 01.04.2015 dava tarihi itibariyle 5.470.651,78 TL olduğu yönünde görüş bildirildiği, Mahkemece bilirkişi heyetinin dava tarihi itibariyle değerin 5.470.651,78 TL olduğu yönündeki ek raporuna itibar edilerek asıl ve birleşen dava hakkında hüküm tesis edildiği, ancak alternatifli olarak hazırlanan bilirkişi raporunda alternatiflerden hükme esas alınan ve benimsenen görüşün neden benimsendiği diğer görüşün ise benimsenmeme sebebinin karar yerinde tartışılmadığı, 18.01.2012 tarihli EPDK kararının 5. maddesinde “…devre ilişkin işlemlerin tamamlanması halinde devir bedeli tarife yılı içerisinde defaten ödenir” hükmü bulunmakta olup, Mahkemece devrin yapıldığı 2010 yılı tarifesi esas alınarak yapılan hesaplama uyarınca davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken dava tarihi itibariyle yapılan hesaplamaya itibar edilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle; davalı vekillerinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, yeniden esas hakkında davanın kısmen kabulüne; 4.199.028,13TL devir bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalılardan tahsiline, birleşen davanın kısmen kabulüne, 10.000,00 TL devir bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalılardan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; Mahkeme tarafından 2010 yılı tarifesinin esas alınmasının hatalı olduğunu, zira 2012 yılı itibariyle EPDK kararında değişiklik yapıldığını, dolayısıyla geçmişe sirayetle 2010 yılı tarifesinin esas alınması gerektiği yönündeki kaldırmanın hukuka aykırı olduğunu, dava 2015 yılında açılmış olup, 2015 yılı tarifesinin uygulanması gerektiğini, dosya kapsamında taşınmaz bedeline ilişkin eksik inceleme yapıldığını ileri sürerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalılar vekilleri; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, elektrik şebekesi sistemi kapsamında inşaa edilen trafo tesisinin davalı şirketler tarafından devralınması nedeni ile alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun (818 sayılı Kanun) 410 ile 415 inci maddeleri,

2. Dairemizin 18.01.2023 tarihli ve 2022/6404 E., 2023/49 K. sayılı ve 05.10.2023 tarihli ve 2023/3848 E., 2023/2559 K. sayılı ilamları.

3. Değerlendirme

1. Vekâletsiz iş görme, davaya konu dağıtım tesisinin yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı Kanun'un 410 ila 415 inci maddeleri arasında düzenlenmiş olup, genel olarak bir kimsenin sözleşme veya hukuken yükümlü olmadığı hâlde başka bir kimsenin hukuk ve menfaat alanına müdahale ederek iş görmesinden doğan hukuki ilişkiyi ifade etmektedir. Vekâletin bulunmaması, görülen işin bir vekâlet ilişkisine veya başka bir sözleşmesel ilişkiye ya da benzer bir yükümlülüğe dayalı olmadan yapılması anlamına gelmektedir. Görülen işin başkasına ait olması gerektiği de açıktır. Ancak bazı durumlarda görülen işte vekâletsiz iş görenin de menfaati olabilir. Bu durumda ortak yarar söz konusu olur ki; ortak yararın bulunduğu durumlarda iş görenini menfaati iş sahibinin menfaatine göre daha üstün değilse işin başkasına aidiyeti unsuru var sayılır. Vekâletsiz iş görme nedeniyle taraflar arasında kurulan ilişki bir sözleşme ilişkisi olmamakla beraber iş gören ile iş sahibi arasında kanuni bir borç ilişkisi doğmaktadır.

2. Vekâletsiz iş görme, yasal düzenleme uyarınca gerçek (caiz olan) vekâletsiz iş görme ve gerçek olmayan vekâletsiz iş görme olmak üzere ikili bir ayrıma tabiidir.

3. Gerçek vekâletsiz iş görmede, iş gören iş sahibinin menfaatine ve yararına iş görme iradesi ile hareket etmektedir. Gerçek vekâletsiz iş görmede, bir kimse başkasına ait bir işin görülmesi iradesiyle, onun hukuk alanına bir yetkisi bulunmaksızın müdahale etmektedir. 818 sayılı Kanun'un 413 üncü maddesine göre;“İş sahibinin menfaati için yapılmış olan bir işte yapan kimsenin hâl icabına göre zaruri veya faideli bulunan bilümum masraflarını faizi ile edaya ve bu kabil taahhütlerini ifaya ve hakimin takdir edeceği zararı tazmine, iş sahibi mecburdur.

Maksadı hasıl olmasa bile, işi yaparken icabeden ihtimamda bulunan kimse hakkında dahi bu hüküm tatbik olunur.

İşi yapan kimse yaptığı masrafı istifa edemediği takdirde, haksız bir fiil ile mal iktisabı faslındaki hükümlere göre yaptığı şeyi ref ettirebilir.”

4. Bu hükme göre kanun koyucu, iş görenin haklarını düzenlerken başkasının menfaatinin gerektirdiği bir işe kalkışan kimsenin bu mühadale ile kendi malvarlığında bir azalma olmamasını sağlamak ve bu suretle herkesi başkalarına yardıma teşvik etmek amacıyla iş görene malvarlığında meydana gelen azalmanın telafisini isteme yetkisini vermiştir. Diğer taraftan, vekâletsiz iş görme işi yapan için bir kâr teminine de vesile teşkil etmemelidir.

5. 818 sayılı Kanun’un 413 üncü maddesinde bahsi geçen “masraf” tabirinden; iş görme nedeniyle, iş görenin malvarlığında kendi iradesiyle meydana gelen yahut meydana gelmesine katlandığı azalmalar anlaşılmalıdır.

6. Gerçek olmayan vekâletsiz iş görmede ise; iş görenin bir başkasının işini haksız bir biçimde ve kötü niyetli olarak kendisinin veya üçüncü bir kişinin menfaatine görmesi yahut bilerek ya da bilmeyerek başkasının işini kendi işiymiş gibi ve kendisine menfaat sağlamak üzere görmesi hâlidir ve 818 sayılı Kanun'un 414 üncü maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, “Kendi menfaati için yapılmamış olsa bile iş sahibi yapılan işten hasıl olan faydaları temellük etmek hakkını haizdir. Temellük ettiği faydalara göre, işi yapan kimsenin masrafını tazmin ve yapmış olduğu taahhütlerden onu tahlis eder.”

7. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 526 ve devamı maddelerinde de benzer düzenlemeler yer almaktadır. Nitekim anılan Kanun’un 529 uncu maddesinde, 818 sayılı Kanun'un 413 üncü maddesine paralel olarak “İşsahibi, işin kendi menfaatine yapılması hâlinde, işgörenin, durumun gereğine göre zorunlu ve yararlı bulunan bütün masrafları faiziyle ödemek ve gördüğü iş dolayısıyla üstlendiği edimleri ifa etmek ve hâkimin takdir edeceği zararı gidermekle yükümlüdür. Bu hüküm, umulan sonuç gerçekleşmemiş olsa bile, işi yaparken gereken özeni göstermiş olan işgören hakkında da uygulanır.

İşgören, yapmış olduğu giderleri alamadığı takdirde, sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre ayırıp alma hakkına sahiptir.” hükmü mevcuttur.

8. Öte yandan, vekaletsiz iş görme hükümlerine dayalı alacak davaları; 01.10.1958 tarihli ve 1958/15 E., 1958/6 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı gereğince, 818 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinde hüküm altına alınmış olan on yıllık zamanaşımına tabidir.

İşgören, yapmış olduğu giderleri alamadığı takdirde, sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre ayırıp alma hakkına sahiptir.” hükmü mevcuttur.

8. Öte yandan, vekaletsiz iş görme hükümlerine dayalı alacak davaları; 01.10.1958 tarihli ve 1958/15 E., 1958/6 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı gereğince, 818 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinde hüküm altına alınmış olan on yıllık zamanaşımına tabidir.

9. Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalılar tarafından yapılması gereken yatırımın, elektrik ihtiyacını karşılamak amacıyla davacı tarafından gerçek vekâletsiz iş görme hükümleri çerçevesinde yapılmış olmasına, temyiz olunan kararda davalıların pasif husumet ehliyetinin bulunduğuna ve ek dava yönünden arabuluculuk dava şartının yerine getirilmiş olduğuna dair gerekçenin yerinde bulunmasına, dava konusu tesisin devredildiği tarih ile asıl ve birleşen davanın açıldığı tarih arasında 818 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinde hüküm altına alınan zamanaşımı süresinin dolmamış olmasına ve devrin yapıldığı yıl esas alınarak yapılan hesaplamanın yerinde olduğunun anlaşılmasına göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harçlarının temyiz eden davalılara yükletilmesine,

Fazla alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine,

17.100,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalı ... EDAŞ'tan alınarak davacıya verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,15.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15169, Karar No: 2016/6791, Tarih: 05.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/15169 E.  ,  2016/6791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava Hukuk Muhakemeleri Kanunu yürürlüğe girdikten sonra 04.12.2014 tarihinde açılmış, davacı kadın dava dilekçesinde Türk Medeni Kanunu 174/1-2. maddesi kapsamında maddi-manevi tazminat talep etmemiş, 17.03.2015 tarihli ön inceleme duruşmasında 20.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminat talebinde bulunmuştur. "Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır." (HMK m.141) Davacının ön inceleme duruşmasındaki tazminat talepleri, duruşmada hazır bulunan davalı tarafın muvafakati olmadığı için iddia ve savunmanın genişletilmesi niteliğinde olup usule uygun yapılmış bir ıslah talebi de olmadığından bu talep yönünden "karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde hüküm tesisi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.05.04.2016(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/9443, Karar No: 2015/6615, Tarih: 16.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9443 E.  ,  2015/6615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2012

NUMARASI : 2012/615-2012/823

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 17.03.2014 gün ve 2013/8981 Esas, 2014/2025 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

Şikayetçi vekili, müvekkilinin, takip borçlusu adına kayıtlı bulunan gemiye yakıt verdiğini, TTK'nın 1235. maddesi uyarınca gemi alacaklısı sıfatıyla bedeli paylaşıma konu gemi üzerinde yasal rehin hakkına sahip olduğundan alacağının tahsili amacıyla rehnin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibi başlattıklarını, takibin kesinleştiğini, düzenlenen sıra cetvelinde satış bedelinden müvekkiline öncelikle ödeme yapılması gerekirken, haksız olarak şikayet olunana ödeme yapılmasına karar verildiği ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

Şikayet olunan, şikayete karşı cevap vermemiştir.

Mahkemece, sıra cetveli kapsamında kendisine ödeme yapılan şikayet olunan vekiline şikayet dilekçesinin tebliğe gönderildiği, ancak anılan vekil tarafından, bu dosyaya ilişkin görevlendirme yapılmadığından bahisle tebliğ evrakı iade edilerek, şikayet olunan asıla tebligat yapılmasının istendiği, uyuşmazlığın takip hukukuna dayalı olduğu, şikayet niteliği taşıdığı, dolayısıyla şikayet olunan asılın takip dosyasında tüm iş ve işlemlerini yürütmekle görevli bulunan vekile gerekli tebligatın yapılması ile taraf teşkiline ilişkin işlemlerin tamamlandığı, şikayet konu sıra sıra cetvelinde, gemi alacaklısı hakkının rehin veya ipotekle temin edilmiş olsun veya olmasın diğer bütün alacaklılara karşı önceliğe sahip bulunduğu hususunun gözetilmediği gerekçesiyle, sıra cetvelinin iptaline dair verilen karar, Dairemizin 17.03.2014 tarih 2013/8981 E., 2014/2025 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Şikayet olunan vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nun 366.maddesi ve HUMK’nın 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 05,00 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 16.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9876, Karar No: 2014/7125, Tarih: 28.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9876 E.  ,  2014/7125 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/136918

MAHKEMESİ : Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30.11.2010

NUMARASI : 2010/277 Esas, 2010/387 Karar

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kayden 21.01.1996 doğumlu olup, suç tarihinde 15 yaşı içerisinde bulunan işitme engelli mağdurenin aşamalarda zorunlu vekil huzurunda verdiği beyanlarında, aynı okulda üst sınıfta öğrenci olan sanığın aynı suç işleme kararı kapsamında değişik tarihlerde kendisini zorla evine, ormana ve bir binanın dördüncü katındaki boş yere götürüp burada bıçak zoruyla hem vajinal hemde anal yoldan bir kaç kez cinsel ilişkiye girdiğini iddia etmesine karşılık, gerek kadın doğum uzmanınca düzenlenen 25.03.2010 günlü, 142 sayılı gerekse çocuk cerrahi uzmanınca tanzim edilen 25.03.2010 günlü,1175 pr sayılı doktor raporlarında, mağdurenin yapılan muayenesinde hymenin annüler vasıfta sağlam olduğunun ve anal muayenede livata bulgusuna rastlanılmadığının bildirilmesi ve soruşturma evresinde tanık sıfatıyla dinlenen Hasan'ın işitme engelliler öğretmeni olup mağdureyi okuttuğu beş yıllık dönem içinde donuk zeka düzeyine sahip mağdurenin rahatsızlığından dolayı yalan söyleme, hayali olayları gerçekmiş gibi anlatma davranışlarında bulunduğunu beyan etmesi karşısında, mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilip muayenesinin yaptırılarak hymenin elastik yapıda olup olmadığı, yırtılmaksızın penisin duhulüne müsait olup olmadığı, anatomikman bakire olup olmadığı,

livataya maruz kalıp kalmadığı, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı, varsa bu durumunun hekim olmayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, kendisine karşı işlendiğini iddia ettiği eylemlere karşı beden veya ruhsal bakımdan kendisini savunup savunamayacağı ve beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği hususlarında açıklayıcı rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4994, Karar No: 2016/8440, Tarih: 30.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/4994 E.  ,  2016/8440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, davalının müvekkilinin babası olduğunu, müvekkilinin Açık Öğretim Lisesi öğrencisi olduğunu, ...2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/317 Esas ve 2015/96 Karar sayılı ilamı ile davacı lehine 250 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, davacının reşit olması sebebiyle nafakanın davalı tarafından ödenmediğini, davacının gelirinin olmadığını, davalının maddi durumunun iyi olduğu belirtilerek, davacı lehine 500 TL yardım nafakasının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı dilekçesinde; açılan davayı kabul etmediğini, borçlarının olduğunu, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı için dava tarihinden itibaren 250,00 TL iştirak nafakasının davalıdan tahsili ile nafakanın her yıl .. tarafından açıklanan ... oranında artırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, davacı ... vekili dava dilekçesinde; davacı için aylık 500 TL yardım nafakasının davalıdan tahsilini talep etmiş, mahkemece hükmün 1 numaralı bendinde davacı ... için aylık 250 TL iştirak nafakasının davalıdan tahsiline şeklinde karar verilmiştir. Mahkemece, talep iştirak nafakası olarak isimlendirilmiştir. Eldeki davada talep edilen nafaka, dava dilekçesinin içeriğine göre, yardım nafakasının istemine ilişkin dava mahiyetindedir. Mahkemece nafaka türünün yanlış nitelendirmesi talebin esasını değiştirmez. O halde, mahkemece; davanın yardım nafakası davası olarak nitelendirilmesi gerekirken, iştirak nafakası olarak nitelendirilmesi ve yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bununla birlikte, hükmedilen nafakanın yıllık artış oranına ilişkin yerleşmiş Yargıtay uygulamaları gözönünde bulundurularak .. oranında artışına hükmedilmesi gerekirken.." oranında artırılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki; bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 2. maddesindeki "iştirak" ifadesinin çıkartılarak, yerine "yardım " ifadesinin yazılarak ve 3. maddesindeki ".." ifadesinin çıkartılarak, yerine .." ifadesinin yazılarak hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.