muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/276, Karar No: 2014/3086, Tarih: 13.05.2014

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın maktul ve mağdur ...’ye karşı eylemleri ile “6136 sayılı Kanuna muhalefet”; sanık ...’un “mağdur ...’i öldürmeye teşebbüs”, “mağdur ...’ı olası kastla yaralama”, “mağdur ...’u kasten yaralama” suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim nedenlerinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ...’ın “öldürmeye yardım”; sanık ...’in “öldürmeye yardım”; sanık ...’in “öldürmeye yardım” suçlarından elde edilen delillerin mahkumiyete yeter derece ve nitelikte bulunmadığı, sanık ...’ın ise “mağdur ...’yi öldürmeye teşebbüsten” fiilin meşru savunma sınırları içinde işlendiği, gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, mağdur sanık ... müdafıinin suç niteliğine; sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede sübuta, Cumhuriyet Savcısının sanık ...’un mağdur ...’ye yönelik eyleminin meşru savunma sınırları içinde işlenmediği, sanıklar ... ve ...’in “öldürmeye yardım" suçundan cezalandırılmaları gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A. Sanık ...’ın “6136 sayılı Kanuna muhalefet”; sanık ...’un “mağdur ...’i öldürmeye teşebbüs”, “mağdur ...’ı olası kastla yaralama”, “mağdur ...’u kasten yaralama” suçlarından verilen mahkumiyet hükümleri ile sanık ...’ın “öldürmeye yardım”; sanık ...’in “öldürmeye yardım”; sanık ...’in “öldürmeye yardım” suçlarından delil yetersizliği; sanık ...’ın ise “mağdur ...’yi öldürmeye teşebbüsünden” meşru savunma nedeni ile verilen beraat hükümlerinin, tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B.a) Sanık ...’ın “kasten öldürme” ve “mağdur ...’yi öldürmeye teşebbüsten” kurulan hükümler yönünden,

Dosya kapsamına göre, bir tarafta maktul ... ve kardeşi mağdur sanık ... ile yakınlarının yer aldığı grup; diğer tarafta mağdur sanıklar ..., oğlu ..., ortağı ...ve Hilmi’nin oğlu ...’in yer aldığı grup arasında hukuki anlaşmazlıklardan kaynaklanan çekişmelerin bulunduğu, ...’in ... ve ...’nin babası ... ve yakınlarından alacaklı olduğu, tarafların bu konulan konuşmak üzere randevulaştıkları, olay günü kararlaştırılan yerde tarafların bir araya geldikleri, karşılıklı diyalog ortamının giderek sertleşip, öncelikle tartışma, ardından da ...’nin ...’e kafa atmasıyla bir kavga ortamına dönüştüğü, kavga sırasında ... ve ...’nin tabancaları ile ateş ederek ...’u sol dizinden, ...’i de sol kolundan vurdukları, ...’in de verdiği karşılıkla, tabancasıyla ... ve ...’nin bulunduğu yere doğru açtığı ateş sonucu, maktulün hayatını kaybettiği, ...’nin ise herhangi bir isabet almadığı, ayrıca tarafların atışları sonucunda olaylarla ilgisi olmayan ve o sırada olay yerinde bulunan mağdur ...’ın da sağ topuğundan aldığı bir isabetle yaralandığı olayda,

Sanık hakkında TCK’nın 25 ve 27. maddelerinde düzenlenen meşru savunma hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

b) Sanık ...’ın “öldürmeye yardım”; sanık ...’nin “6136 sayılı Kanuna muhalefet” suçları yönünden,

Sanıklar hakkında belirtilen suçlardan kamu davası açıldığı halde hüküm kurulmaması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... müdafii ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu sebeplerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 13.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

13.05.2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı...'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...’nun yokluğunda 15.05.2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2024/3051, Karar No: 2025/1335, Tarih: 27.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3051 E.  ,  2025/1335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20.Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2080 Esas, 2024/258 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/391 E., 2021/353 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı/karşı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA VE KARŞI DAVAYA CEVAP

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin “...” markasını uzun yıllardır menşe ülke Amerika Birleşik Devletleri (ABD) başta olmak üzere dünya genelinde ve Türkiye dâhil 100’den fazla ülkede yoğun ve yaygın şekilde kullandığını, tescil kayıtları ile koruma altına aldığını, davalı şirketin “... ...” ibaresinden oluşan markalarının esas unsurunun da müvekkilinin markaları gibi “...” ibaresinden meydana geldiğini, aynı sınıftaki emtialar da dikkate alındığından davalı markaları yönünden 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun (SMK) 6/1 hükmü uyarınca tescil engelinin oluştuğunu, daha önce davalıya karşı açılan marka hakkına tecavüz davasında, davalının “... ... CLUB” ibareli markası ile gerçekleştirdiği kullanımların müvekkilinin markasal haklarına tecavüz niteliği taşıdığına ve karıştırılma ihtimali bulunduğuna hükmedildiğini, SMK’nın 6/4 ve 6/5 hükümleri anlamında da tescil engeli olduğunu, müvekkili şirket markalarının tanınmışlığının birçok farklı yerel mahkeme kararında kabul edildiğini, davalının kötüniyetle marka tescilini sağladığını ileri sürerek davalının 2015/62352, 2016/05223, 2016/28655, 2017/34978, 2018/42166, 2018/95878, 2018/95882 sayılı markalarının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiş, karşı davaya cevabında; karşı davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP VE KARŞI DAVA

II. CEVAP VE KARŞI DAVA

Davalı vekili asıl davaya cevap dilekçesinde; müvekkilinin 1998 yılından beri çanta, ayakkabı vb. üreten firmalara imalatta kullanılabilecek tüm ürünleri bir araya getirmek suretiyle hizmet verdiğini, dava konusu markalar arasında benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunmadığını, davacının “...” markasının 25. sınıfta sadece ayakkabılarda tescilli olduğunu, “...” üzerinde münhasır hak sahipliği bulunmayan davacının markasını “... ” şeklinde kullandığını, “...” ibaresine birçok farklı firmanın markalarında yer verdiğini, bu ibare bakımından birlikte var olma durumunun söz konusu olduğunu, “at üzerinde oynanan spor dalını” ifade eden ibarenin tek kişinin tekeline bırakılamayacağını savunarak asıl davanın reddini istemiş, karşı dava dilekçesinde; davacının “...” ibaresini içeren marka tescilleri varsa da kullanımlarının “... ” şeklinde olduğunu, salt “...” markasını Türkiye’de ciddi biçimde kullanmadığını, SMK'nın 9. maddesi gereğince karşı davalının 92/007537 ve 83/076708 sayılı markalarının kullanmama nedeniyle iptalinin gerektiğini, "..." ibaresinin giyim sektöründe tanımlayıcılık da içerdiğini, “... yaka tişört” ifadesinin farklı markalar tarafından aktif olarak kullanıldığını ileri sürerek 92/007537 ve 83/076708 sayılı markaların kullanmama nedeniyle iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl dava yönünden; davalı markalarının tescilli olduğu 18, 25 ve 35. sınıf bir kısım mal ve hizmetler bakımından aynı/ aynı tür/ benzer emtia/ hizmet koşulunun oluştuğu, dava konusu markalarda “...” ibaresinin ortak yer aldığı, bu ibarenin kapsamlardaki emtialar yönünden ayırt edicilik taşıdığı, at üzerinde sopayla oynanan bir oyunun adı olan bu ibarenin bu spor ile ilgili emtialarda tescilli olmaması nedeniyle “...” ibaresinin tek kişinin tekeline bırakılamayacağının söylenemeyeceği, “...” ibaresinin farklı firmalar tarafından kullanılıyor olmasının asıl dava davalısının kullanımlarına da izin verildiği şeklinde yorumlanamayacağı, davacı markaları ile asıl dava davalısının “... ... CLUB” ve “... CLUB” ibareli markaları arasında ortak “...” kelimesi sebebiyle işitsel, görsel ve anlamsal benzerlik bulunduğu, işaretlerdeki şekil ve renk unsurlarının davalı markalarını davacı markalarından uzaklaştırmadığı, davalı markalarının bir bütün olarak bıraktığı intibada da “... CLUB” ibaresinin ön plana çıkarıldığı, davalı markalarındaki “original” ve “1998” ibarelerinin görsel algıda zayıf kaldığı, “club” ibaresinin Türkçe’de “kulüp” anlamına geldiği, her türlü sektörde sıklıkla kullanıldığı, “...” ibaresinin ise düz yazı markaları dışında tamamen geri planda kaldığı, markaların ABD menşeili olduğu algısı verdiği, benzer olduğu tespit edilen mal ve hizmetler bakımından taraf markaları arasında benzerlik ve karıştırılma ihtimali bulunduğu, kötüniyetin gerçekleşmediği, davacının “...” markasının marka değeri yüksek, tanınmış bir marka olduğu ve korunması gerektiği, davalı markalarının tescilli olduğu 03, 14, 18, 25 ve 35. sınıf mal ve hizmetlerin tamamı bakımından SMK'nın 6/5 hükmü şartlarının oluşacağı, bu nedenle dava konusu davalı markalarının tamamının hükümsüzlüğünün gerektiği, karşı dava yönünden, karşı davalının 83/076708 sayılı “...” markasının 03. sınıf kapsamında parfümler ve deo-sticklerde kullandığı, “sabun emtiası, saç, vücut şampuanları ve diş bakım ürünleri” bakımından ise kullanımın ispatlanamadığı, 92/007537 sayılı marka için sunulan delillerin ise markanın 14. sınıftaki tescilli mallar için Türkiye’de ciddi biçimde kullanıldığını ispata yeterli olmadığı gerekçesiyle asıl davanın kabulüne, 2015/62352, 2016/5223, 2016/28655, 2017/34978, 2018/42166, 2018/95878, 2018/95882 sayılı markaların hükümsüzlüğüne, karşı davanın kısmen kabulüne, 1983/076708 sayılı markanın 3. sınıf “sabunlar, vücut ve güzellik bakımına mahsus maddeler, saçlar için losyonlar, dişlerin temizlenmesine mahsus maddeler” emtiaları ile sınırlı olarak, 1992/007537 sayılı markanın da 14. sınıf tüm mallar yönünden kullanılmama nedeni ile iptaline karar verilmiş, hüküm davalı/ karşı davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı/ karşı davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı/ karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava, marka hükümsüzlükleri, karşı dava kullanılmama nedeni ile iptalleri taleplerine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı/karşı davacının temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 27.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10965, Karar No: 2014/10785, Tarih: 28.04.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/10965 E.  ,  2014/10785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/157496

MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2012

NUMARASI : 2011/269 (E) ve 2012/115 (K)

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tekirdağ (1) no'lu F Tipi Kapalı Cezaevi'nde başka suçtan tutuklu bulu- nan sanığın, istinabe suretiyle sorgusunun yapılması sırasında, ifadesini esas mahkemesi huzurunda vermek istediğini beyan eden sanığın yokluğunda yargılama yapılması sure- tiyle CMK.nun 196. maddesine aykırılık yapılarak savunma hakkının kısıtlanması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün sair yönleri incelenmeksizin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. mad- desi gereğince (BOZULMASINA), 28.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11903, Karar No: 2015/20357, Tarih: 16.12.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/11903 E.  ,  2015/20357 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ....ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı abonenin 4 adet elektrik fatura borcunu ödemediğini, bunun üzerine Elmalı İcra Müdürlüğünün 2009/2256 esas sayılı dosyasıylaicra takibi başlattıklarını, davalının icra takibine itiraz ettiğini, itirazın kötüniyetli ve haksız olduğunu belirterek; icra takibine itirazın iptaline, takibin devamına ve % 40 dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının aboneliğin bulunduğu işyerinde 13/04/2004-20/10/2005 tarihleri arasında faaliyet gösterdiğini, bu tarihten sonra işyerini başka kişilerin kullandığını, davacı kurumun aboneliğin iptali için sözlü ve yazılı başvurularını dikkate almadığını, sayaç mühürlenmesine rağmen dava dışı kişilere kullanıma açıldığını, davalının hukuki sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; elektrik aboneliğinin davalı adına olduğu, abonelik devam ettiği sürede borçtan abonenin sorumlu olduğu, aboneliğin sona erdirilmesi için geçerli müracaatın bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile icra takibine itirazın iptaline, asıl alacağa gecikme zammını aşmamak kaydıyla akdi faiz uygulanmasına, asıl alacağın % 40'ı oranındaki 14.436,97 TL icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; taraflar arasında ticarethaneye ilişkin elektrik aboneliği sözleşmesinin bulunduğu, davacı elektrik şirketi tarafından Elmalı İcra Müdürlüğünün 2009/2256 esas sayılı takip dosyasıyla davalı aleyhine enerji tüketim borcu dayanak yapılarak 14.436,97 TL asıl alacak, 3.543,97 TL gecikme zammı ve 637,91 TL % 18 KDV üzerinden icra takibi başlatıldığı, davalının icra takibine itiraz ettiği görülmektedir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

A) Dava konusu icra takibinde gecikme zammı hesaplanarak icra takibine başlatıldığı, mahkemece de icra takibine itirazın iptaline karar verildiği belirlenmektedir.

Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 24. maddesinde; "Zamanında ödenmeyen borçların tahsiline ilişkin hususlar; perakende satış sözleşmesi veya ikili anlaşmalar kapsamında düzenlenir.

A) Dava konusu icra takibinde gecikme zammı hesaplanarak icra takibine başlatıldığı, mahkemece de icra takibine itirazın iptaline karar verildiği belirlenmektedir.

Enerji Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 24. maddesinde; "Zamanında ödenmeyen borçların tahsiline ilişkin hususlar; perakende satış sözleşmesi veya ikili anlaşmalar kapsamında düzenlenir.

Müşterinin perakende satış sözleşmesi veya ikili anlaşmalar kapsamında öngörülen ödemeleri zamanında yapmaması halinde dağıtım lisansı sahibi tüzel kişiler tarafından elektriği kesilebilir.

Perakende satış sözleşmesinde belirlenen gecikme faizi, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 51 inci maddesine göre belirlenen gecikme zammını aşamaz..." hükmü öngörülmüştür.

Görüldüğü üzere; iltihaki nitelikteki davaya konu abone sözleşmesinde, ödemelerde gecikme olması halinde fatura bedeline 6183 sayılı yasada belirlenen gecikme zammı uygulanacağına dair açık ve anlaşılır bir ifadeye yer verilmemiştir. Bu durumda davacı şirket ancak bu konuda bir kararlaştırmanın bulunduğunu ispat ettiği taktirde dava konusu ödenmeyen fatura bedeli alacaklarına 6183 sayılı yasada öngörülen oranlarda gecikme zammı uygulanmasını isteyebilir, aksi durumda ise, fatura bedellerine son ödeme tarihlerinden itibaren ancak yasal faiz uygulanmasını talep edebilecektir.

Abonelik sözleşmesinin dosyaya celbedilmeden temerrüt halinde gecikme zammının uygulanması gerektiğine dair bir hükmün sözkonusu sözleşmede yer alıp almadığı hususu araştırılmamamıştır.

O halde, mahkemece; abonelik sözleşmesi ve eklerini dosya içerisine getirilerek, söz konusu abonelik sözleşmesi içeriğinde ödemelerde gecikme olması halinde fatura bedeline 6183 sayılı yasada belirlenen gecikme zammı uygulanacağına dair açık ve anlaşılır bir ifadeye yer verilip verilmediğinin araştırılması, yer verilmesi halinde ödemelerde gecikme olması halinde fatura bedeline 6183 sayılı yasada belirlenen gecikme zammının uygulanması, aksi durumda ise, fatura bedellerine son ödeme tarihlerinden itibaren yasal faiz uygulanması gerekirken, bu hususa ilişkin bir araştırma yapılmaksızın gecikme zammı ve gecikme zammı KDV'si hesaplamasına giden bilirkişi raporuna dayalı hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır.

B) Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının, Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesinde; “Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisinin Bakanlar Kuruluna verilebileceği" açıklanmıştır.

B) Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının, Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesinde; “Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisinin Bakanlar Kuruluna verilebileceği" açıklanmıştır.

20/01/2001 tarih 4628 sayılı ve 14/03/2013 tarih 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunlarının; Amaç, Kapsam ve Tanımlar başlıklı 1. maddelerinin 1. fıkralarında; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre fâaliyet gösteren, mâli açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetim yapılmasının sağlanmasının amaçlandığı belirtilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun'nun 21/05/2014 gün, 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile kaçak kullanılan elektrik bedellerinin abonelerden tahsili yoluna gitmenin, hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmayacağı; öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurları olduğu, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulünün mümkün olmadığı,gerekçeleriyle; elektrik enerjisini kaçak kullanmayan abonelerden kayıp-kaçak bedeli alınamayacağı, diğer bir ifadeyle kayıp-kaçak bedelinin faturalara yansıtılamayacağına karar verilmiştir.

Dairemizce de, anılan Genel Kurul kararındaki ilkeler benimsenerek, kayıp-kaçak bedeli yanında, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden alınamayacağına karar vermiştir.( 3.Hukuk Dairesi Dairesi'nin 20/10/2014 tarih, 2014/7090 Esas, 2014/13588 Karar, 03/11/2014 tarih, 2014/7083 Esas, 2014/14256 Karar sayılı kararları )

Dairemizce de, anılan Genel Kurul kararındaki ilkeler benimsenerek, kayıp-kaçak bedeli yanında, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin de dağıtım şirketleri tarafından elektrik abonelerinden alınamayacağına karar vermiştir.( 3.Hukuk Dairesi Dairesi'nin 20/10/2014 tarih, 2014/7090 Esas, 2014/13588 Karar, 03/11/2014 tarih, 2014/7083 Esas, 2014/14256 Karar sayılı kararları )

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirmektedir. Anayasamızın 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı düzenlenmiştir. Nitekim elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payınında kanunla getirildiği ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir. Elektrik Piyasası Kanunun temel ilkeleri çerçevesinde amaçlanan hususun; 1 kw elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadarki maliyet ve kâr payı olup; aksine, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmemiştir. EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Öte yandan, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'nun 21/03/2003 tarih 122 sayılı ve 29/12/2005 tarih 622 kurul kararlarına göre; kaçak elektrik enerjisi kullananlara, (kaçak bedeli tahakkukunun) dahil olduğu abone grubu üzerinden aktif enerji bedelinin (1,5) katı olarak, tekerrürü hâlinde ise (2) katı gözönüne alınarak hesaplanacağı hüküm altına alınmıştır. EPDK'nun bu kararından da anlaşıldığı üzere kaçak kullanımlarda kaçak tahakkuku normal kullanım bedelinin (1,5) katı, kaçak kullanımın tekrarı hâlinde ise (2) katı olarak hesaplanmaktadır. Elektriği kaçak kullananlar kurul kararı gereğince, kaçak bedelini cezalı bedel üzerinden ödemektedirler. O halde, kaçak bedelinin ayrıca, kaçak elektrik kullanmayan abonelerden de tahsili sonucunu doğuracak şekilde tahakkuk yapılması; hak,nesafet ve genel hukuk ilkeleri ile bağdaşmaz.