muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13450, Karar No: 2019/12041, Tarih: 29.05.2019

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkrasıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, Hazineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır.

Tüzel kişiliği sona eren il özel idarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzenleyen 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idareleri; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildireceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmaları İçişleri Bakanlığının onayına bağlı olduğu, 5. fıkrasında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işlemi, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı Maliye Hazinesine devredilen taşınmazlar Kanunun yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı Hazinenin özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan Maliye Bakanlığınca, bu Kanunun 1inci maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanlar; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir. Bu düzenlemeler kapsamında devir öncesi doğan, bir kurum ve kuruluşa devredilemeyen işçilik alacaklarının tahsili için açılan davalarda taraf sıfatının kime ait olduğu konusunda anılan kanunda bir düzenleme bulunmamaktadır.

Somut olayda, öncelikle devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararının getirtilerek tüzel kişiliği kaldırılan il özel idaresinin devir öncesi borçlarının hangi kuruma devredildiğinin belirlendiği durumda davalı taraf sıfatının borcu devralan bu kurum veya kuruluş olduğu, borçların devri konusunda alınmış bir karar yok ise anılan il özel idaresinin aktiflerini ve alacaklarını devralanın borçlardan da sorumlu tutulması gerekeceği, tüm bu araştırmalarla borçtan sorumlu tutulacak davada taraf ehliyetine sahip bir kurum veya kuruluş tespit edilemediği hallerde borcun mahalli idare birimi olan il özel idaresindeki çalışmalardan doğan bir borç olması dikkate alındığında davanın İçişleri Bakanlığına yönetilerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

2-Kabule göre, uyuşmazlık konusu dönem bakımından (01.11.2005-24.03.2014) davacının sigorta hizmet cetvelinde çalışması gözüken tüm işverenler ile kapatılan ...İl Özel İdaresi arasında, İl Özel İdaresinin talep edilen alacaklardan sorumluluğunu gerektiren bir hukuki ilişkinin bulunup bulunmadığının yeterince ve yöntemince araştırılmadan ve hukuki ilişkinin dayanağı hizmet alım sözleşmeleri ve ekleri temin edilmeden asıl-alt işveren ilişkisi olduğu kabulüyle sonuca gidilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5063, Karar No: 2015/4763, Tarih: 29.09.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/5063 E.  ,  2015/4763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/93748

MAHKEMESİ : Sakarya 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/07/2010

NUMARASI : 2009/371 (E) ve 2010/660 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ( Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda arama sırasında o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de sanığın arama işlemine herhangi bir itirazının bulunmaması ve mahkeme huzurundaki beyanı karşısında suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 29.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10057, Karar No: 2015/24115, Tarih: 22.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/10057 E.  ,  2015/24115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın, müştekiye kendisini ... ismiyle tanıtıp ... Yollarında müdür yardımcısı olarak çalıştığını söyleyerek müştekiyi .. Havaalanında işe aldırabileceğini beyan etmek suretiyle müştekiden 250 TL ve 100 Euro para aldığı, daha sonra müştekinin yanından uzaklaştığı ve bu suretle üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün, ONANMASINA, 22/04/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2517, Karar No: 2012/11387, Tarih: 14.11.2012

**5. Ceza Dairesi         2010/2517 E.  ,  2012/11387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet, görevi ihmal

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'un işlediği iddia edilen görevi ihmal suçunun, 765 sayılı TCK'nın 230/2. madde ve fıkrasında öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen yedi yıl altı aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, 17/09/2001 olan suç tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükmün 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanıklar ... ve ... hakkında zimmet suçundan verilen beraet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

Sümerhalı Malatya Bölge Müdürü olarak görev yapan sanık ... ile aynı yerde muhasebeci olarak görev yapan sanık ...’in, ayrıntısı haklarında yapılan idari soruşturma neticesinde düzenlenen ... Teftiş Kurulu’nun suç duyurusu raporunda gösterilen ve 19/11/2003 tarihli bilirkişi kurulu raporunda da belirtilen şekilde, usta öğreticilere ücret ödenmemesi gereken aylarda ücret tahakkuk ettirilmesine rağmen bu paralar ödenmemiş ya da ödeme yapılması gereken aylarda ise bordroda yazılı miktardan daha az miktarda ücret tahakkuk ettirilmiş ve yine bölge müdürlüğüne bağlı atölyeler için bazı harcamalar yapıldığına dair gider pusulaları düzenlenmiş ise de, bu pusulalarda belirtilen paraların hiç ödenmediğinin ya da eksik olarak ödendiğinin anlaşılması ile birlikte, usta öğreticiler için düzenlenmiş olan bordrolarda bir kısım usta öğretici imzaları ile bir kısım gider pusulalarında iş sahiplerine ait olduğu iddia olunan imzaların 16/04/2006 tarihli bilirkişi raporunda sahte olduğunun

belirtilmesi karşısında, özellikle sanık ...’in savunması da dikkate alınarak, sanıkların eylem ve sorumluluklarını tam olarak ortaya koyabilmek amacıyla, suça konu bordroların kim tarafından ne şekilde düzenlendiği, usta öğretici ücretlerinin mağdurlara kim tarafından ödendiği, gider pusulalarının kim tarafından düzenlendiği ve iş sahiplerine ödemelerin kim tarafından ve ne şekilde yapıldığı hususlarında sanık ... tanık ifadeleri yeniden alınarak dosya üzerinde tekrar bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle, sanıkların eylemleri tam olarak ortaya konulup, suçlarının sübutu halinde eylemlerinin 5237 sayılı TCK'da resmi evrakta sahtecilik ve nitelikli zimmet, 765 sayılı TCK'da ise nitelikli zimmet suçlarını oluşturacağı gözetilmek suretiyle hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ile yazılı gerekçelerle beraet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7133, Karar No: 2010/11210, Tarih: 13.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/7133 E.  ,  2010/11210 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan davalının rehninin, teslim şartına uyulmaması nedeniyle geçersiz olduğunu; borçlunun davalı yanca temerrüde düşürülmediğinden faiz istenmesine yasal olanak bulunmadığını ve farklı tarihlerde bildirilen alacak tutarlarının çelişki içerdiğini iddia ederek paranın tamamının, olmadığı takdirde davalı alacağının hesaplanarak kalanının müvekkilinin alacaklı olduğu dosyaya isabetine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili rehnin Türk Medeni Kanunu’nun 940/II nci maddesine uygun olarak trafik siciline konulan şerhle tesis edildiğini, rehnin doğmuş ve doğacak borçlar için kurulduğunu ve kredi kartı, tüketici kredisi ve sigorta prim alacakları toplamı 17.932,17 TL. alacaklı olduklarını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece motorlu taşıt araçlarının trafik siciline şerh verilmek suretiyle rehninde yasaya aykırı yön bulunmadığı, rehnin doğmuş ve doğacak borçların teminatı olmak üzere tesis edildiği ve paylaşım sırasında bildirilen alacak tutarının sıra cetveline esas alınmasının doğru olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle rehnin, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 940/II nci maddesine uygun biçimde kurulmuş bulunmasına göre davacı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı yan dilekçesinde davalının alacağının net biçimde belirlenmediğini ve temerrüt gerçekleşmediğinden faiz isteminde de bulunulamayacağını iddia ettiğine göre, bu hususlarda gerekirse konusunda uzman bir bilirkişiden alınacak rapor çerçevesinde karar vermek gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 sayılı bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 sayılı bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 13.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14606, Karar No: 2013/18717, Tarih: 08.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/14606 E.  ,  2013/18717 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, geçirdiği iş kazası sonucu sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödemeleri ve sarf edilen tedavi masrafları nedeniyle uğranılan Kurum zararının 5510 sayılı Yasanın 21/1 ve 76/4 maddeleri uyarınca davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

İş kazası, davalı işverenin yüksekliği 3,5 metre ve 35-40 derece eğimi olan acılık ayağında ayak içi nakliyata tertip edilen sigortalının, olukta takılan kömür postasına yol açmak için olukta meydana gelen boşluğa oluk yerleştirirken nereden geldiği tespit edilemeyen taş parçasının sol el işaret parmağına çarpması sonucu sigortalının sol el parmağının kırılması şeklinde meydana gelmiştir.

Mahkemece alınan kusur raporunda, olayın % 60 sigortalının kusuru, %20 davalı işverenin kusuru, %20 yeraltının zor koşulları nedeniyle kaçınılmazlık sonucu meydana geldiği kabul edilmiş ise de, oluşa uygun olmayan bilirkişi raporunu esas alan mahkemenin hükmü eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece alınan kusur raporunda, olayın % 60 sigortalının kusuru, %20 davalı işverenin kusuru, %20 yeraltının zor koşulları nedeniyle kaçınılmazlık sonucu meydana geldiği kabul edilmiş ise de, oluşa uygun olmayan bilirkişi raporunu esas alan mahkemenin hükmü eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Yasanın 21/1 ve 76/4. maddeleri gereğince, işverenin rücu alacağından sorumluluğu, ancak kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi, ya da suç sayılabilir bir davranışının varlığı halinde olanaklıdır. Başka bir anlatımla, işverenin yalnızca, fıkrada öngörülen sınırlı sayıdaki durumlarda sorumluluğu söz konusudur. Anılan fıkralarda yer alan, “İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.” cümleleri gereğince, iş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların bir çoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Yukarıda belirlenen maddi ve hukuki olgular karşısında iş kazasının kaçınılmazlık sonucu oluşmadığı açıktır.

Mahkemece, konusunda ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden iş kazasının oluşumundaki kusur durumunu irdeleyen, oluşa ve mevzuata uygun kusur raporu alınmalı ve sonucuna göre çelişkiye yer bırakmayacak şekilde hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19235, Karar No: 2016/16262, Tarih: 20.12.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/19235 E.  ,  2016/16262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVACILAR :1-...

2-...

3-...

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişki Kurulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı anne tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacılar (baba, babaanne ve dede) tarafından davalı anne aleyhine 2008 doğumlu ..... ile kişisel ilişki kurulması talebi ile dava açılmıştır. Davacılardan baba ile davalı anne hakkında.... sayılı dosyası ile 16/05/2016 tarihinde boşanma yönünden karar verildiği ve velayetlerinin anneye bırakıldığı; ancak kararın halen kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Ortak çocuklar hakkında boşanma davasında verilen karar, kişisel ilişki tesisi için açılan eldeki davayı etkileyeceği açıktır. Bu haliyle boşanma davası ile davacı babanın açmış olduğu kişisel ilişki davasının birleştirilmesi ve tarafların iddialarına yönelik taraf delillerinin toplanıp, deliller birlikte değerlendirilerek sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Anne ve baba arasındaki boşanma davası henüz sonuçlanmadığından velayet konusunda kesinleşmiş bir karar bulunmamaktadır. Bu nedenle dede ve babaanne ile torunlar arasında kişisel ilişki kurulması istemine ilişkin dava dosyasının bu dosyadan ayrılarak ayrı bir esasa kaydedilip, boşanma davasının sonucunun beklenmesi ve sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (1.) ve (2.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.12.2016 (Salı)

....