muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/693, Karar No: 2016/5669, Tarih: 29.11.2016

**20. Ceza Dairesi         2016/693 E.  ,  2016/5669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, hükmolunan hapis cezasının süresi ile tutuklama tarihine göre, sanığın salıverilme isteğinin reddine,

2-Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenin dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 07.10.2013 tarih ve 2013/55 esas, 2013/1388 karar sayılı ilamı ile 22/10/2013 tarihinde kesinleşen 1.500 TL adli para cezasının hüküm tarihi ve miktarı itibarıyla 5219 sayılı Kanun ile değişik 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olduğu ve aynı maddenin son fıkrası uyarınca tekerrüre esas olamayacağı gözetilmeden TCK'nın 58. maddesinin uygulanması,

2-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1-Tekerrür uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1-Tekerrür uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması,

2-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine "Sanık hakkında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması,

Suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, hükmolunan hapis cezasının süresi ile tutuklama tarihine göre, sanık müdafiinin salıverilme isteğinin reddine, 23/01/2015 tarihinde üye ...'in karşı oyu, oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

... Ceza Genel Kurulu'nun 2013/610, 2013/841, 2014/512, 2014/513 ve 2014/514 sayılı kararlarında da belirtildiği üzere; koşullarına uygun olmayan arama kararı üzerine yapılan arama hukuka aykırıdır. Böyle bir arama sonucu bulunan deliller ya da suçun maddi konusu "hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmiş" olacağından, Anayasa'nın 38. maddesinin 6. fıkrası ile CMK'nın 206. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendi, 217. maddesinin 2. fıkrası, 230. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ve 289. maddesinin 1. fıkrasının (i) bendi uyarınca hükme esas alınamaz.

06/09/2015 tarihinde bir siyasi partinin bulunduğu binanın güvenliğinden sorumlu olarak beklemekte bulunan kolluk görevlilerinin yanına gelen bir vatandaşın kolu kırık bahanesi ile kol bandajının içinden yanına gelip gidenlere bir şeyler çıkarıp veriyor, para alıyor diyerek sanıkları göstermesi üzerine gösterilen yerde bulunan şahısların yanlarına birilerinin gelip gittiğini gözlemleyen kolluk görevlilerince yanlarına gidilerek arandıklarında Savaş'ın askıda bulunan sağ kolundan, diğer sanık ...'in de pantolonunun sol ön cebinde uyuşturucu maddelerin ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında; PVSK'nin 9. maddesi ile Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği'nin 20. maddesi uyarınca verilmiş olay yeri ve tarihini kapsayacak şekilde bir önleme anlaması kararı bulunup bulunmadığı araştırılmadan kolluk görevlilerince yapılan arama hukuka uygun kabul edilerek hükmün ONANMASI yönündeki çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/15271, Karar No: 2012/45473, Tarih: 08.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/15271 E.  ,  2012/45473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda hüküm verilen sanık ...'e gerekçeli kararın, “.... caddesi, .... mah. No:140, İç Kapı No:1 Pendik/İstanbul” adresine tebliğe çıkarıldığı, anılan adresin Ceza İnfaz Kurumuna ait olduğu ve “muhatabın cezaevinden tahliye olması nedeniyle” bila tebliğ iade üzerine bu kez, aynı adrese Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebligat yapıldığı ve cezaevine yapılan bu tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanığın 10.03.2011 tarihli temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanıkların yakınanın kilitli olarak sokağa park ettiği aracının kilidini zorlayarak açıp düz kontak yapmak suretiyle çaldıklarının anlaşılması karşısında, eylemlerinin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde aynı Yasanın 142/1-e maddesi ile hüküm kurulması maddedeki bentlerde öngörülen cezanın aynı olması itibariyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme gelince;

İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.12.2004 tarih ve 1035-1277 sayılı ilamı ile 765 sayılı TCK’nun 493/1. maddesi uyarınca verilen ve 11.02.2005 tarihinde kesinleşen 8 ay hapis cezası nedeniyle sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nun 58/6. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Hüküm tarihinde yargılandığı suçtan başka bir suç nedeniyle Karahallı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğu anlaşılan sanığın bulunduğu yer Mahkemesine talimat yazılarak talebi halinde duruşmalarda bulunmaktan bağışık tutulması konusunda karar verilmesi gerektiği gözetilmeden karar duruşmasında hazır bulundurulmadan mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 196. maddesine aykırı olacak şekilde savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/984, Karar No: 2014/6211, Tarih: 02.10.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/984 E.  ,  2014/6211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2013/408-2013/597

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Şikayetçi vekili, Ticaret Mahkemesi'ne sunduğu şikayet dilekçesinde, sıra cetvelinin birinci sırasında yer alan şikayet olunan vergi dairesinin alacağının, dava dışı borçlunun ortağı olduğu limited şirketlerin vergi borçlarından kaynaklandığını, 6183 Sayılı Yasa'nın mükerrer 35. maddesine göre, şikayet olunanın öncelikle bu şirketler hakkında işlem yapıp, alacağını tahsil edememesi halinde, dava dışı borçlunun mal varlığından alacağını isteyebileceğini ileri sürerek, şikayet olunana yapılan ödemenin, ödeme tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Dairemizin, İcra Mahkemesi'nin görevli olduğuna işaret eden bozma ilamına uyulmasına karar veren Ticaret Mahkemesi'nce dosyanın gönderildiği mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; 6183 Sayılı Yasa'nın 35. maddesine göre, vergi alacağının tahsili için öncelikle şirketler hakkında takip yapılarak tüm yasal yolların denenmesi, tahsil imkânının olmaması halinde şirket müdürlerine ve ortaklarına karşı takibe geçilmesi gerektiği halde şikayet olunan Vergi Dairesi'nce buna uyulmadığı gerekçesiyle, itirazın kabulü ile sıra cetvelinin davacının birinci sırada davalının ikinci sırada olması gerektiğinden iptaline karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2)Sıra cetveline yönelik şikayetlerde İcra Mahkemesi, önüne gelen şikayetleri sonuçlandırmak ve icra müdürüne bu yönde talimat vermekle görevli olup, düzenlenecek yeni sıra cetvelinde sıra cetvelinin hangi ilkelere göre düzenleneceğini belirtmesi, diğer anlatımla alacaklıların ne miktar için hangi sıralarda yer alması gerektiğini saptaması, hukuka uygun olmayan kısımları göstermesi, bu çerçevede işlem yapılması için icra müdürüne talimat vermesi (İİK'nın m.17/I) gerektiğinden, iptal nedenlerinin gerekçede belirtilmesi ve sıra cetvelinin iptaline karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, hüküm fıkrasında ayrıca sıralamanın nasıl yapılacağının gösterilmesi, özel olarak bu madde hükmüne, genel olarak ta HMK'nın hüküm fıkrasında gerekçeye ait herhangi bir sözün tekrar edilmemesine ilişkin 297/2. maddesine aykırı olduğu gibi, icra müdürünün yerine geçilmek suretiyle sıra cetvelinin düzenlenmesi anlamına da geldiğinden doğru olmamış ve 25.11.2009 olan şikayet tarihinin gerekçeli karar başlığında 04.03.2013 olarak yazılmış olması hatalı olmuş ise de, hüküm fıkrasında yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanmasına ve başlığın ilgili bölümünün aşağıda yazılı şekilde düzeltilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, İcra Mahkemesi kararının "HÜKÜM" kısmının 1. bendindeki "itirazın" ibaresi çıkarılarak yerine "şikayetin" ibaresinin yazılması ve "davacının birinci sırada davalının ikinci sırada olması gerektiğinden" ibaresinin hükümden çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, gerekçeli karar başlığındaki şikayet tarihinin 25.11.2009 olarak düzeltilmesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1030, Karar No: 2023/4169, Tarih: 05.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1030 E.  ,  2023/4169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/169 Esas, 2021/1212 Karar

HÜKÜM : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/71 E., 2019/500 K.

Taraflar arasındaki Türk Patent ve Marka Kurumu (TPMK) Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin TPMK nezdinde 2017/83088 sayılı "NIVEA Essentials URBAN SKIN DEFENCE+şekil" ve 2017/100838 sayılı "URBAN SKIN" ibareli marka başvurularında bulunduğunu, başvuruların ilanına davalı şirketin 2016/51333, 2013/87822 sayılı “URBAN Care natural's+şekil”, “Urban” ibareli markalarını gerekçe göstererek yaptığı itirazın Markalar Dairesi Başkanlığınca kabul edilerek başvurularının reddine karar verildiğini, bu ret kararına karşı yeniden inceleme taleplerinin ise YİDK tarafından nihai olarak reddedildiğini, oysa müvekkilinin davaya konu marka başvurularının, redde gerekçe gösterilen markalara iltibasa yol açacak düzeyde benzemediklerini, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası koşullarının oluşmadığını, öte yandan müvekkili adına tescilli 2010/45823 sayılı "urban spirit" ibareli markanın varlığı nedeniyle davaya konu başvurular yönünden müvekkilinin kazanılmış hakkının bulunduğunu ileri sürerek TPMK YİDK'in 2018-M-10886 ve 2018-M-11546 sayılı kararlarının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu markalar ile davalı markaları arasında marka işaretleri bakımından benzerlik bulunduğu, dava konusu markaların kapsamındaki mallar ile davalının redde mesnet markalarının kapsamındaki emtianın aynı/aynı tür/benzer/ilişkili olduğu, dava konusu markalar ile davalının redde mesnet markaları arasında redde konu mallar bakımından karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, ancak davacının eski tarihli marka tescilinin de 03.sınıfta yer alan "vücut ve güzellik bakımı için müstahzarlar; kişisel kullanım için deodorantlar ve ter önleyiciler" mallarını kapsadığı, işbu davaya konu marka başvurularının kapsamındaki malların, davacı adına tescilli 2010/45823 sayılı markanın kapsamındaki mallara ayniyet derecesinde benzedikleri, bu durumda 2010/45823 sayılı marka tescili nedeniyle davacının dava konusu başvurular yönünden kazanılmış hakkının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, TPMK YİDK'in 2018-M-10886 ve 2018-M-11546 sayılı kararlarının iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı TPMK vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı adına tescilli 2010/45823 sayılı markanın, dava konusu 2017/83088 ve 2017/100838 sayılı markalardan, görsel olarak belirgin biçimde ayrıldığını, dolayısıyla markanın asli unsurunun yeni markada aynen muhafazası koşulunun gerçekleşmediğini, ayrıca dava konusu başvuruların, davacının önceki markasından ziyade ret gerekçesi markalara benzediğini, yanaşma yoluyla iltibas tehlikesine yol açılacağını, bu nedenlerle davacının müktesep hakkının bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

2. Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı adına tescilli önceki markanın asli unsuru ile dava konusu başvuruların asli unsurlarının farklı olduklarını, diğer deyişle önceki markanın asli unsurunun dava konusu başvurularda muhafaza edilmediğini, öte yandan marka kapsamının da genişletildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı adına tescilli önceki markanın asli unsuru ile dava konusu başvuruların asli unsurlarının farklı olduklarını, diğer deyişle önceki markanın asli unsurunun dava konusu başvurularda muhafaza edilmediğini, öte yandan marka kapsamının da genişletildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının önceki markasının asli unsurunun bir bütün olarak "URBAN SPIRIT" ibaresinden oluştuğu, markada yer alan her iki ibarenin de bir bütün olarak markanın asli unsurunu teşkil ettiği, dava konusu başvurularda ise önceki markanın asli unsurundan farklı olarak yalnızca "URBAN" ibaresinin asli unsur olarak kullanıldığı, bu ibarenin redde mesnet markaların da asli unsuru olduğu, bu şekilde davacının "URBAN" ibaresini tek başına asli unsur olarak kullanarak davalı markalarına yanaştığı, bu durumda dava konusu başvurularla redde mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğu, davacının 2010/45823 sayılı markasının ise dava konusu başvurular yönünden kendisine müktesep hak sağlamayacağı, dolayısıyla iptali istenen YİDK kararlarının yerinde oldukları gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin dava konusu marka başvurularında ortak olarak yer alan ve davalı şirketin markalarına benzer bulunmasına yol açan “URBAN” ibaresinin, 2010 yılından beri korunan ve 2012 yılından beri işbu davaya konu başvurularla aynı mallar bakımından müvekkili adına tescilli olan 17.02.2012 tescil tarihli ve 2010 45823 sayılı “URBAN SPIRIT” markası kapsamında olduğunu ve müvekkiline müktesep hak sağladığını, müvekkiline ait önceki tarihli bu markası ile sonraki tarihli başvurularının asli unsurlarına yönelik değerlendirmenin eksik ve çelişkili olduğunu, önceki markanın kapsadığı ürünlerin veya ürün çeşidinin yeni tarihli markada da yer alması koşulunun sağlandığını, istinaf mahkemesinin müvekkilinin markalarını oluşturan diğer unsurların ayırt edici gücüne yönelik tespitlere yer verirken, “URBAN” ibaresine ilişkin bir değerlendirme yapmadığını, oysa ki URBAN kelimesinin ayırt edici niteliği bulunduğunu, günümüzde kozmetik ürünlerinin hedef tüketici kitlesi çoğunlukla şehirde yaşayan kadınlar olduğu için ve şehir yaşantısının getirdiği yorgunluk, stres, hava kirliliği gibi olumsuz etkilerle savaşmak amacıyla kozmetik ürünlere sıkça başvurulduğu için bu tip ürünlerde sıklıkla kullanılan bir ibare olduğunu, ayrıca kazanılmış haktan söz etmek için markaların birebir aynı olmasının aranmadığını, markaların esas unsurlarının aynı olmasının yeterli olacağını, buna göre hem müvekkilinin önceki tarihli tescilli markasının hem de işbu davaya konu marka başvurularının “URBAN” ibaresini ortak olarak içerdiği düşünüldüğünde, 2010 45823 sayılı “URBAN SPIRIT” markasının “NIVEA ESSENTIALS URBAN SKIN DEFENCE” ve “URBAN SKIN” marka başvuruları açısından kazanılmış hak sağlayacağını, bu nedenle müvekkiline ait başvuruların davalı markalarına yanaştığına dair değerlendirmenin yerinde olmadığını, kaldı ki müvekkilinin davaya konu “NIVEA ESSENTIALS URBAN SKIN DEFENCE” ve “URBAN SKIN” marka başvurularındaki “urban” ibaresinin, davalının redde mesnet markalarındaki gibi ayırt edici bir şekilde ayrı kullanımının söz konusu olmadığını, ayrıca “NIVEA ESSENTIALS URBAN SKIN DEFENCE” ibareli başvuruda müvekkilinin tanınmış markası “NIVEA” ibaresi ile şekil ve renk unsurlarının da eklenmiş olduğunu, taraf markaları benzemediğinden markalar arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında karıştırılma ihtimalinin de bulunmadığını, zira müvekkilinin marka başvurularında “URBAN” ibaresinden başka kelime unsurları yer almakta olduğunu ve bunlardan sadece bir tanesinin ortak sebebiyle markaların benzer olduğu sonucuna varılamayacağını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 2017/83088 sayılı "NIVEA Essentials URBAN SKIN DEFENCE+şekil" ve 2017/100838 sayılı "URBAN SKIN" ibareli marka başvurularına karşı, davalının 2016/51333 sayılı “URBAN Care natural's+şekil” ve 2013/87822 sayılı “Urban” ibareli markalarını mesnet göstererek yapmış olduğu itirazın kabulüne dair TPMK YİDK'in 2018-M-10886 ve 2018-M-11546 sayılı kararlarının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.