muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/31164, Karar No: 2017/3809, Tarih: 13.03.2017

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı işverence yapılan feshin haklı ya da geçerli nedene dayanmadığı ve feshin sendikal sebeple yapılmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile sendikal tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi, 01.09.2014 – 31.08.2017 tarihleri arasında yürürlükte olmak üzere 15.12.2014 tarihinde imzalanmıştır. Metal sektöründe faaliyet gösteren başka bazı işyerlerinde daha yüksek oranda zam yapıldığını duyan işçiler tarafından ülke çapında bazı eylemler başlamış, bu arada da davalıya ait Kocaeli’nde bulunan işyerinde 21 Mayıs ile 03 Haziran 2015 tarihleri arasında yaklaşık 3000-4000 işçinin katıldığı eylemler yapılmıştır. Tanık beyanlarına göre, bu eylemler sırasında, eylemlerin işyerine sıçramasını önlemek isteyen davalı işveren fabrikanın bakıma girme zamanını öne çekerek bu tarihlerde işyerini kapatmış ve işçileri ücretli izne yollamıştır.

Toplu eyleme katılan işçilere davalı işverence gerekli duyurula yapılmak suretiyle işe dönmeleri sağlanmaya çalışılmıştır. Zaman içinde eyleme katılan işçilerde azalma olmuş ve herhangi bir müdahaleye gerek olmaksızın eylem sona ermiştir. Buna rağmen eylem 3 gün devam etmiş ve davacının da aralarında bulunduğu işçiler tarafından işe devamsızlık sebebiyle üretim faaliyeti önemli ölçüde aksamıştır.

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 58. maddesinde, “İşçilerin, topluca çalışmamak suretiyle işyerinde faaliyeti durdurmak veya işin niteliğine göre önemli ölçüde aksatmak amacıyla, aralarında anlaşarak veya bir kuruluşun aynı amaçla topluca çalışmamaları için verdiği karara uyarak işi bırakmalarına grev denir. Toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması hâlinde, işçilerin ekonomik ve sosyal durumları ile çalışma şartlarını korumak veya geliştirmek amacıyla, bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılan greve kanuni grev denir. Kanuni grev için aranan şartlar gerçekleşmeden yapılan grev kanun dışıdır” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Somut olayda, işyerinde toplu iş sözleşmesinin imzalanması sonrasında çıkan uyuşmazlıkla ilgili bir kanuni grev hakkının kullanılmadığı açıktır. Bundan başka bireysel veya toplu iş hukukuna dair bazı hakların savunulması için işçilerin demokratik ve barışçıl toplu eylem haklarının olabileceği 87 ve 98 sayılı İLO Sözleşmeleri ile Avrupa Sosyal Şartı ile Anayasanın 51., 54. ve 90. maddelerinin bir gereği olsa da, eylemin işverene özel olarak zarar verme kastı içermemesi ve ölçülü olması gereklidir.

Davalı işyerinde gerçekleşen ve emniyet güçlerinin müdahalesi ile sona erdirilen, fabrika binasından çıkmama şeklindeki toplu iş bırakma eyleminin zamanlaması, katılımcı sayısı ve süresi değerlendirildiğinde ölçülü olmaktan uzak olduğu görülmektedir. Ayrıca tanık beyanlarına göre söz konusu eylemin işverene değil ilgili sendikaya yönelik olduğu açıktır. İşçilerin eyleme dayanak yaptığı, sendika temsilcilerinin odalarının kaldırılması ve kendi temsilcilerinin de tanınması gibi taleplerin, toplu iş sözleşmesinin yürürlükte olduğu ve sendikanın yetkili olduğu bir işyerinde mümkün olmadığı, tüzel kişiliği bulunmayan ve yasadan kaynaklanmayan bir topluluğun temsilcilerinin de işverence bu kapsamda tanınmasının mümkün olmadığı, davalı işverenin işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesindeki feshe ilişkin prosedürü uygulayıp eyleme katıldığını saptadığı tüm işçileri işten çıkarttığı, işverenin, sendikalı işçiler ile sendikasız işçiler arasında sendikalı işçiler lehine yada sendikayı korumaya yönelik dahli olduğu yönünde somut bir delil de bulunmadığı anlaşılmakla işverenin haklı nedenle iş akdini feshettiği kabul edilerek davanın reddi yerine yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Davacı tarafça yatırılan ve harcanmayan gider avanslarının davacıya, davalı tarafça yatırılan ve harcanmayan gider avansının davalıya iadesine,

6. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.980,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

7. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 13.03.2017 tarihinde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2403, Karar No: 2018/6275, Tarih: 26.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/2403 E.  ,  2018/6275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, fazla çalışma ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ortakları ve yetkilileri aynı olan davalı şirketler tarafından işletilen otelde 01/01/2012-24/10/2012 tarihleri arasında operasyon müdürü olarak en son 2.500,00 TL. aylık ücretle çalıştığını, müvekkilinin haftanın 7 günü, 08:00 ila 23:00 saatleri arası çalıştığını, resmi tatil ve dini bayramlarda izin kullanmadığını ileri sürerek, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı şirketler davaya cevap vermemişlerdir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak ve davacının 2012 yılı Temmuz ayı başına kadar davalı Netat şirketine ait Atlıbay otelde çalıştığı, 2012 Temmuz ayından sonra ise davalı Depar şirketine ait Green Hill Otelde çalışmaya başladığı, davalı şirketlerin ticaret sicil kayıtları ve kurum kayıtları incelendiğinde davalı şirketlerin ortak ve temsilcilerinin aynı olmadığı, davacının farklı işverenlere ait iki ayrı otelde çalıştığı ve davalılar arasındaki organik bağın tespit edilemediği sonucuna varıldığından davacının alacak kalemleri her iki işveren nezdinde ayrı ayrı hesaplandı gerekçesine dayanılarak, davalı Netat şirketi aleyhine açılan davanın kabulüne, davalı Depar şirketi aleyhine açılan davanın ise kısmen kabulü ile her bir davalı yönünden ayrı ayrı hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekillerinin tüm, davacı vekilinin ise, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı şirketlerin tazminat ve işçilik alacakları yönünden sorumlu oldukları dönem uyuşmazlık konusudur.

Dosya içeriğinden, davacının en son çalıştığı işyeri olan Green Hill Tatil köyünün 30/05/2012 tarihinde davalılardan Netat şirketi tarafından, davalı Depar şirketine devredildiği, devir tarihinde devralınan işyerinde çalışmayan, davalı Netat şirketine ait başka bir işyerinde çalışan davacının, devirden bir ay sonra 30/06/2012 tarihinde davalı Netat şirketi tarafından sigorta çıkışının yapıldığı ve davacının 01/07/2012 tarihinde devralınan işyerinde çalışmaya başladığı anlaşılmaktadır. Buna göre, davalılar arasında iş sözleşmesinin devri söz konusu olduğu açıktır.

İş sözleşmesinin devri işyeri devrinden farklı olarak İş Kanunlarında açıkça düzenlenmemiştir. Ancak 1475 sayılı İş Kanunu’nun yürürlükte olan kıdem tazminatını düzenleyen 14. maddesinde işçinin başka bir işyerine nakli halinde kıdem tazminatının toplam süre üzerinden hesaplanması gerektiğini düzenlemiştir.

İş sözleşmesinin devri, işçi, işveren ve iş sözleşmesini devralan işveren arasında gerçekleşen, işçinin bundan sonra devralan işverene hizmet vermesini öngören ve geçici iş ilişkisi kapsamında olmayan üçlü ilişkiyi ifade eder. Devir niteliği itibariyle bir fesih değildir.

İş sözleşmesinin devrinde, işçinin, devreden işverenle olan iş sözleşmesinden veya işyeri uygulamasından doğan hakları ve borçları devralan işverene geçer. Bu itibarla, hizmet akdi devri nedeniyle organik bağ bulunmasa bile, devralan işyeri devirden önceki işçilik alacaklarından sorumludur.

Son devralan işveren olan davalı Depar şirketinin, diğer davalı Netat şirketinde geçen hizmetten kaynaklanan işçilik alacaklarından sorumluluğu gözetilemeden, sadece devir tarihinden sonra gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumlu tutulması hatalıdır. Ayrıca devirden önceki işçilik alacaklarından, her iki davalı şirketin müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken belirtilen hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3119, Karar No: 2023/8801, Tarih: 11.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/3119 E.  ,  2023/8801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/349 Esas, 2022/1108 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Urla Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı ile müvekkilin Urla Güvendik Mahallesi, 1431 parsel içinde bulunan müstakil, birbirine bitişik 2 daireli binanın kat malikleri olduklarını, kat mülkiyeti/ kat irtifakı kurulu bir binada, yapılacak her türlü tadilat ve ilavenin maliklerin birlikte verecekleri karar ile yapılabileceği hâlde muhatapın tadilat ve ilaveleri müvekkilin rızası ve muvafakati olmadan yaptığını, davalının, proje ve imara aykırı olarak, kendisine ait binanın ön ve yan cephesine yaklaşık 60 m² yüzölçümünde pergole (sundurma) yaptığını, ayrıca ön bahçedeki korkulukları keserek ahşaptan 15 m² paravan yaptığını, bu imalatlar nedeniyle müvekkilinin görüş açısının kapandığını, davalının ortak bahçeye müvekkilinin iznini alınmaksızın çim döşediğini, bunun sonucunda da bahçede bulunan atık su borularının tamamen kapandığını, bu nedenle ihtiyaç halinde basınçlı su aracının bu kapakları bulmasının mümkün olmadığını, ortak bahçenin etrafını saran korkulukların profil malzeme ile 2,5 metre kadar yükseltildiğini ve plastik çim malzeme ile kaplandığını, evlerin gerek görüş açısının gerekse dış dünya ile irtibatının tamamen kesildiğini, ayrıca suni ve çirkin bir görünüm ortaya çıktığını, davalının çanak antenini, müvekkile ait evin çatısına monte ettiğini, bu durumun müvekkilinin çatıya çıkmasına ve tamirat yapmasına engel oluşturduğunu, çanak antenin kendi tarafına alması gerektiğini, yine öncesinde kurulu bulunan güneş enerji platformunun müvekkilin çatısına eğimli olarak kurulduğunu, bununda kaldırılması gerektiğini, bahçenin ortak alan olmasına rağmen davalının müvekkili bahçeyi kullanmaktan men ettiğini, kullanımına engel olduğunu, yaz aylarında yaptıkları mangalın duman ve kokusu nedeniyle müvekkilin kendi bahçesinde oturamadığını, bahsi geçen konuların imara, komşuluk hukukuna aykırı olduğunu, 05.03.2018 tarihli ve 2881 yevmiye nolu ihtarnameyi keşide ettiklerini; ancak davalının süresi içinde aykırılıkların giderilmesi hususunda hiçbir şeyin yapılmadığını, bu nedenle komşuluk hukukuna, imar mevzuatına ve kat mulkiyeti kanununa aykırı hususların giderilmesine ve davalıya ait binanın imar ruhsatına uygun hale getirilmesine imara aykırı imalatların yıkılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi ile özetle; davacı tarafından müvekkil davalı aleyhine ikame olunan iş bu dava dilekçesinde bahsi geçen her türlü tadilat ve ilavenin, maliklerin verecekleri karar ile yapılabileceği halde, müvekkil davalının davacının rıza ve muvafakati olmadan yaptığını beyan ve iddia ettiği, neticeten de imara, komşuluk hukukuna ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'na (634 sayılı Kanun) aykırı belirtilen hususuların giderilmesine ve müvekkil davalıya ait binanın imar ruhsatına (1986 yılında alınmış o kullanım ruhsatına) uygun hale getirilmesine, imara aykırı imalatların yıkılmasına karar verilmesi talep dava edilmiş ise de yargılama aşamasında tekmil dosya kapsamı ve delilleri meyanında, uzman bilirkişi heyeti marifetiyle icra olunacak keşif ve bilirkişi incelemesi neticesinde tamamen tartışmasız bir biçimde açıklığa kavuşup sabit olacağı üzere haksız, yersiz ve yasal mesnetten tamamen yoksun bulunan davanın reddine, yargılama giderleri ve ücreti vekâletin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; ana taşınmazda sırt sırta konumdaki 1 ve 2 nolu bağımsız bölümlerin davacıya ait iken müvekkilinin 1986 senesinde 2 nolu bağımsız bölümü satın aldığını, o tarihten itibaren davacıdan ne şekilde satın alındıysa o şekilde kullanılmaya devam ettiğini, en başından beri duvarla ayrılarak kendi bağımsız bölümüne özgülenen bahçesini kullandığını, aşırı güneş ve ... sularının girmesini önlemek için kendi bağımsız bölümüne özgülenen ve sadece kendisinin kullandığı kısımda evinin önüne ve yanına sundurma yaptırdığını, yine ailesi ile birlikte oturabilmek için ahşap panel yaptırdığını, imalatların yapıldığı yerin ortak alan sayılmasının dürüstlük kuralına aykırı olduğunu, bu imalatları yapabilmesi için davacının rıza ve onayını almaya gerek bulunmadığını, yapılan imalatların davacının evinin görüş açısını kapattığı ve havasını kestiği yönündeki iddiaların asılsız olduğunu, müvekkilinin kendisinin ve ailesinin, can ve mal güvenliğini sağlayabilmek için fiilen kendi kullanımına özgülenmiş bulunan bahçesinin duvar korkuluklarını çim malzeme ile kapattığını, taşınmaz cadde üzerinde olup, karşısında da 2 adet restaurant bulunduğundan özel hayatının mahremiyeti gereği bahçesinin dışarıdan görülmesini istememesinin en doğal hakkı olduğunu, bağımsız bölümlerin bahçelerinin müvekkilinin taşınmazı satın aldığı tarihten beri duvarla ayrıldığını, fiili kullanımın o tarihten beri bu şekilde olduğunu, bilirkişi raporunda ve mahkeme kararında ortak alan olduğu belirtilen bahçenin, davalının bağımsız bölümüne özgülendiğini, ortak alan olmadığını, mahkemece her ne kadar; onaylı mimari projesinde davalıya ait 2 nolu bağımsız bölümün terası olarak gösterilen ( =80 metre x 3,15 metre ) ebatlarındaki alanın, tuğla yığma malzeme ile 2 nolu bağımsız bölümün odasına eklenti yapıldığı, davacının, yazılı rıza ve oluru alınmadan davalı tarafından yapılan eklentinin de eski hale getirilmesine karar verilmiş ise de 30.01

.01.2019 tarihli bilirkişi kurulu raporunda; 2 nolu taşınmaz tarafindan binaya dahil edilen zemin kat terasının ortak alan olmadığının, onaylı mimari proje ve vaziyet planına göre söz konusu terasın, 2 nolu bağımsız bölüme ait olduğunun, herhangi bir hava ve görüntü kesmeye de yol açmadığının tespit edildiğini, buna rağmen mahkemece bu alanın, ortak yer olduğu kabul edilerek, bu alandaki imalatın da eski hale getirilmesine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu, kaldı ki ruhsat ve eklerine aykırı olarak yapılan gerek pergole (sundurma) imalatı ile 2 nolu bağımsız bölümün zemin kat terasında 2 nolu taşınmaz tarafından binaya dahil edildiği tespit edilen (=80 metre x 3,15 metre) ebatlarındaki tuğla yığma malzeme ile yapılmış eklenti imalatına ilişkin olarak, imar barışı kapsamında müvekkili davalı tarafından Yapı Kayıt Belgesi alındığını, cevap dilekçesinde açıkça “tanık” deliline de dayanıldığı belirtildiği ve tanıklarının dinlenilmesi talep edildiği hâlde, taleplerinini reddedilerek eksik araştırma ve inceleme ile karar verildiğini belirtilerek istinaf isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan imalatların ana gayrimenkulün mimari projesine aykırı olduğunun tespit edildiği böylece mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek ve eksik inceleme ve araştırmaya dayalı hüküm kurulduğunu belirtmiş, istinaf taleplerinin incelenmediğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatların eski hale getirilmesi ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde mimari projeye aykırı imalatlar dolayısı ile ortak alana müdahalede bulunulduğu, yapılan müdahaleye ilişkin herhangi bir tadilat projesi yahut kat maliklerinin muvafakat verdiğine ilişkin belgenin dosyaya sunulamadığı anlaşılmaktadır.

3. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi uyarınca her kat maliki ana gayrimenkulün mimari durum ve güzelliğini korumaya mecbur olup dosya kapsamı ile aksinin ispatlanamadığı ve yapılan müdahalenin ortak alanlardaki kat maliklerinin mülkiyet hakkı aleyhine olduğu gözetildiğinde mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4393, Karar No: 2012/12083, Tarih: 07.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/4393 E.  ,  2012/12083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca dere koruma alanında kalıp kullanımı yasaklanan taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.