muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5868, Karar No: 2013/3826, Tarih: 05.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/5868 E.  ,  2013/3826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaline, borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava; davacıya 01.07.2005-31.03.2010 tarihleri arasında yersiz ödendiği gerekçesi ile 62.085.98 TL yaşlılık aylığının Kuruma faizi ile ödenmesini isteyen Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; 5434 sayılı Kanun kapsamında 15.03.1998 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı alan davacının, 01.07.2005 tarihinden itibaren Türkiye Basketbol Federasyonunda 506 sayılı Kanun kapsamında çalıştığı, 5277 sayılı Kanunun 25. ve 5335 sayılı Kanunun 30. maddeleri gereğince 01.07.2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı kesilerek 31.03.2010 tarihine kadar fuzulen ödenen aylıkların adına borç kaydedildiği, daha sonra yaşlılık aylıklarının işlemiş faizi ile birlikte tahsili için aleyhine icra takibi yapıldığı anlaşılmıştır.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “………Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğunun kabulü gerekir.

Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı söz konusu olacaktır.

Anılan yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışılması durumunda; çalışanların, fiilen çalıştıkları dönemdeki emeklilik veya yaşlılık aylıklarının Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından kesilmesi ve yersiz aylıkların istirdadı söz konusu olacaktır.

Nitekim, Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 E., 2009/218 K.; 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E., 2010/615 K.; 06.04.2011 gün ve 2010/21-726 E., 2011/68 K. ve 05.10.2011 gün ve 2011/10-476 E., 2011/584 K., 21.03.2012 gün ve 2012/10-20 E., 2012/235 K. sayılı kararlarında da aynı ilke benimsenmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında, gerek 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Kanunun 25. maddesiyle getirilip, 5335 sayılı Kanunun 30.maddesinin yürürlükte olduğu dönemde de açıkça sürdürülen çalışma yasağına karşın davacının çalışmasını sürdürmesi açıklanan yasal düzenlemelere aykırı olacağından, 506 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının 01.07.2005 tarihi itibariyle kesilmesine ilişkin Kurum işleminde isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin konuya gelince; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesinde “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, yirmidört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan, itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır.Alacakların yersiz ödemelere mahsubu, en eski borçtan başlanarak borç aslına yapılır, kanunî faiz kalan borca uygulanır.” denilmekle kurumca yersiz ödemelerin geri alınmasına ilişkin esas ve usuller belirlenmiştir.

506 sayılı Kanunun "Yersiz ve yanlış ödemelerin tahsili"ni düzenleyen 121. maddesinde yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamını belirleyen bir düzenleme bulunmadığı gibi, anılan Yasa içeriğinde konuyu düzenleyen başka bir düzenlemenin de yer almadığı görülmektedir. 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ile 506 sayılı Yasada yer almayan yeni bir düzenleme getirilmiş, sebepsiz zenginleşmenin kasıtlı kusurlu davranıştan veya Kurumun hatalı işleminden kaynaklanmasına bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarları belirlenmiştir. Kapsam belirlendikten sonra, ilgilinin Kurumdan alacağı yoksa, geri alma işleminin genel hükümlere göre yapılacağı öngörülmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici maddelerinde ise, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kural yer almamaktadır.

Belirtilen nedenlerle; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkelere göre, Mahkemece; davacının 01.07.2005 tarihinden itibaren aldığı yaşlılık aylıklarının iadesi gerektiğine ilişkin kabul kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki, davacı faiz talebine ilişkin işlemin de iptalini istemiştir. Davacının dava dışı kurumda 506 sayılı Kanun hükümleri uyarınca SGDP’ne tabi olarak çalıştığı, bu çalışmaların davalı Kuruma bildirilerek primlerinin yatırıldığı, her iki dosyanın Kuruma ait olduğu hususları da gözetilmek suretiyle, 01.07.2005-31.03.2010 tarihleri arasında almış olduğu yersiz yaşlılık aylıklarının faizine ilişkin iade borcunun kapsamı, 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmü uyarınca belirlenerek hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, ... şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7159, Karar No: 2015/6708, Tarih: 06.11.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/7159 E.  ,  2015/6708 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/207756

MAHKEMESİ : Alanya(Kapatılan) 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/03/2011

NUMARASI : 2010/531 (E) ve 2011/135 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık S.. S.. müdafiinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA, 06.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/358, Karar No: 2015/5275, Tarih: 06.07.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/358 E.  ,  2015/5275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin alacağının tahsili amacıyla eski eşi şikayet olunan borçlu ... aleyhine... İcra Müdürlüğü'nün 2013/14318 esas sayılı dosyası ile takip başlattığını, şikayet olunan borçluya ait araç üzerine haciz konulduğunu, bahsi geçen araca ... Aile Mahkemesi'nin 2011/1107 esas, 2012/733 karar sayılı dosyası üzerinden 28.05.2012 tarihinde ihtiyati tedbir konulduğunu, borçluya ait aynı araca ... İcra Müdürlüğü'nün 2011/5080 esas sayılı dosyasında muvazaalı şekilde haciz konularak satışının yapıldığını, satıştan haberdar olmadıklarını, öncelikle satışın bu sebeple iptal edilmesi gerektiğini, sıra cetvelinin tarihsiz olarak düzenlendiğini, söz konusu aracın müvekkili tarafından eski eşi şikayet olunan borçlu ...'e hiçbir takyidatı olmaksızın teslim edildiğini, boşanma davası ile birlikte muvazaalı olarak diğer şikayet olunan tarafından takip yapıldığını, bu nedenle şikayet olunan ...'un alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline ve birinci sıradaki alacaklıya yönelik yeniden düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan ... vekili, satışın muvazaalı olmadığını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Şikayet olunan ... vekili cevap dilekçesi ibraz etmemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; satış işleminin yasaya ve usule uygun olarak yapıldığı, şikayetçinin muvazaa nedeniyle birinci sıradaki alacaklının sıra cetvelinden silinmesini talep ettiği, açılan bu şikayetin konusunun sıra cetveline itiraz değil, sıra cetvelindeki alacağın iptalini sağlamaya yönelik olduğu, İİK'nın 142. maddesinde belirtilen alacağın esas ve miktarına taallük eden bu davanın mahkemenin görev alanı dışında bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece davanın görev yönünden reddine karar verilmiş ise de, şikayetçi tarafın HMK'nın 20. maddesi uyarınca kararın kesinleşmesinden itibaren iki hafta içerisinde kararı veren mahkemeye başvurarak dava dosyasının görevli ya da yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmesi gerekir. Aksi takdirde mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi ibarelerinin yazılmamış olması, ayrıca HMK'nın 331/2 maddesi uyarınca yetkisizlik ve görevsizlik kararı verilmesi halinde yargılama giderlerinin görevli ve yetkili mahkemece hükme alınacağı ibarelerinin yazılması gerekirken bu hususların yazılmamış olması bozmayı gerektirmiş ise de, eksikliklerin giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7. madde ve fıkrası uyarınca kararın, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile kararın “HÜKÜM” bölümüne "kararın kesinleşmesinden itibaren HMK'nın 20. maddesi uyarınca iki haftalık yasal süre içerisinde talep edilmesi halinde dosyanın yetkili ve görevli ... Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine" ve "HMK'nın 331/2 maddesi uyarınca yargılama giderleri hususunun yetkili ve görevli mahkemece karar altına alınmasına" kelime grubunun eklenmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, , peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2979, Karar No: 2014/11096, Tarih: 05.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/2979 E.  ,  2014/11096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/175547

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/07/2010

NUMARASI : 2010/227 (E) ve 2010/410 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılıp, kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11028, Karar No: 2014/15217, Tarih: 16.10.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/11028 E.  ,  2014/15217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan bayilik sözleşmesi ve protokole istinaden davalıya vadeli akaryakıt verilip, bayiliğin beş yıl süreyle devam edeceği inancı ile nakdi kredi sağlandığını, ancak davalının kredi ödemelerini zamanında yapmayıp, istasyonu üçüncü şahsa satıp, sözleşmeyi haksız olarak feshettiğini, davacı alacağının teminatı olmak üzere davalı yanca taşınmaza ipotek tesis edildiğini, alacağın tahsili için teminat ipoteğinin paraya çevrilmesi yolu ile takibe başlanabilmesi için davacı alacağının doğduğunun ve ne miktara ulaştığının ipoteğin ilamlı icra yoluyla icra takibine esas olacak şekilde tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, tespiti istenilen konuların yargılamayı gerektirdiği, bu şekilde tespit davası açılamayacağı gibi zamanaşımı itirazında bulunup, esasen de davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tespit davası yoluyla mahkemede bir hakkın ve hukuki ilişkinin varlığının ya da yokluğunun yahut bir belgenin sahte olup olmadığının belirlenmesinin talep edilebileceği ve yine tespit davası açanın bu davayı açmakta hukuken korunmaya değer güncel bir yararının bulunmasının şart olduğu, yasa uyarınca maddi vakıaların tek başlarına tespit davasının konusunu oluşturamayacağı, davacının eda davası yolu ile mahkemede açacağı bir davada ya da çekişmesiz yargı işlerine yönelik açacağı bir tespit davası ile bahsedilen maddi vakıalar yününden talepte bulunabileceği, tek başına böyle bir talebin dava konusu olamayacağı, davacının bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığı, tespit davası şartlarının oluşmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 16.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16258, Karar No: 2023/1423, Tarih: 22.03.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/16258 E.  ,  2023/1423 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2197 E., 2018/2739 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği ceza süresi yönünden yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.04.2018 tarihli ve 2017/57 Esas, 2018/139 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca 7 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 31.12.2018 tarihli ve 2018/2197 Esas, 2018/2739 sayılı Kararı ile; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 11.10.2021 tarih ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1- Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna

2- Atılı suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3- Hükmün hukuka aykırı şekilde elde edilen delillere dayandığına,

4- İstenilen delillerin toplanmadığına ve savunma hakkının kısıtlandığına,

5- Suç kastı bulunmadığına,

6- Lehe hükümlerin uygulanmadığına,

7- Sendika üyeliğinin müspet suç yönünden delil olarak kabul edilmeyeceğine,

8- ByLock programını kullandığına ilişkin delillerin usule aykırı elde edildiğine,

9- ByLock programına ilişkin verilerin delil olarak kullanılamayacağına,

10- Mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına,

11- Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü