muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13418, Karar No: 2024/23836, Tarih: 14.10.2024

Anlaşılmıştır.

C. Dosya kapsamına göre;

Sanık hakkında önceden işlemiş olduğu aynı nev'iden suç nedeniyle açılmış bir kamu davası olduğundan,

yargılama konusu 13.09.2016 tarihli suçtan dolayı 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi gereğince kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden doğrudan kamu davası açılmıştır.

Sanık hakkında daha önceden 09.11.2014 tarihinde işlediği iddia olunan uyuşturucu madde kullanma suçundan dolayı İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12.05.2015 tarihli ve 2015/63671 soruşturma, 2015/2568 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı takiben, şüphelinin denetim süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmaması nedeniyle kamu davası açılması üzerine, İstanbul 65. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.2016 tarihli ve 2016/189 Esas, 2016/554 Karar sayılı kararı ile sanığın üzerinde ve kanında herhangi bir uyuşturucu maddeye rastlanmadığı ve atılı suçun oluşmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği ve beraat kararının kesinleştiği, bu haliyle 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesinde yer alan "(6) Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez." şeklindeki düzenleme gereğince doğrudan kamu davası açılmasının dayanağı olan davada, sanığın beraatine karar verilmesi ve beraat kararının kesinleşmesi nedeniyle, beraate konu suç nedeniyle verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının hukuki geçerliliği kalmadığından, Mahkemesince "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı" verilmeden açılmış olan kamu davasında, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden, bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "durma kararı" verilerek, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, denetim süresi içerisinde nitelikli hırsızlık suçundan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine mahkemesince ihlâle konu suçun kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu olması gerektiği gerekçesiyle "hükmün açıklanmasına yer olmadığına" karar verilmiş ise de, 6545 sayılı Kanun’un 65. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 7/2. maddesinde yer alan, "Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanununun 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." şeklindeki düzenleme uyarınca, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesindeki şartlar aranmaksızın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararlarda ihlâle konu suçun kullanmak için

uyuşturucu madde bulundurma suçu olması gerektiği ancak somut dosya kapsamında; mahkemesince genel hükümler uyarınca 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesine göre takdiren hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, hükmün açıklanması koşullarının da genel hükümlere tabi olduğu anlaşıldığından mahkemesince sanığın denetim süresi içinde hırsızlık suçunu işlediğinden hakkındaki hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. İstanbul 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2021 tarihli ve 2021/528 Esas, 2021/471 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4735, Karar No: 2018/10080, Tarih: 24.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/4735 E.  ,  2018/10080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüzüne karşı verilen 03/07/2017 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 03/10/2017 günü temyiz eden sanık müdafiinin, temyiz isteminin aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 24/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3381, Karar No: 2016/4969, Tarih: 10.11.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/3381 E.  ,  2016/4969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 23.12.2014 gün ve 6955 Esas, 8390 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili arsa sahibi ile davalı yüklenici arasında 21.03.2007 tarihli düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi imzalandığını, sözleşme ve krokiye göre 7 katlı olarak inşa edilecek binadan 3 dairenin müvekkiline teslim edilmesinin kararlaştırıldığını, ancak davalı yüklenicinin zemin kattaki tam daireyi müvekkiline yarım daire olarak teslim ettiğini, böylece müvekkiline 2,5 daire teslim ettiğini, davalı yüklenicinin ise kendisine 3 daire alması gerekirken zemin kattaki yarım daireyi de alarak böylece 3,5 daire aldığını, ayrıca çatı arasında yarım daire inşa ederek sebepsiz zenginleştiğini, bu dairenin yarısının müvekkiline ait olması gerektiğini, bunun yanında davalı yüklenicinin kusurlu ve eksik imalat yaptığını, müvekkiline teslim edilen dairelerin duvarlarının dışarıdan su çektiğini ileri sürerek, belirtilen üç nedenden dolayı fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 10.000,00 TL'nin teslim tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini talep ve dava etmiş, 02.10.2013 tarihinde davasını toplam 113.600,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davanın haksız açıldığını, davacının yarım daire olarak teslim edildiğini ileri sürdüğü 2 no'lu bağımsız bölümü davadan önce sattığını, bu nedenle aktif dava ehliyeti bulunmadığını, ayrıca dairelerin plan ve projeye uygun olarak davacıya teslim edildiğini, müvekkilinin edimlerini tamamen yerine getirdiğini, davacının eksik ve ayıplı işler nedeni ile ayıp ihtarında bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporu ve ek raporu ile tüm dosya içeriğine göre; taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, sözleşme uyarınca davalının davacıya 3 tam daire teslim etmesi gerekirken, zemin kattaki daireyi yarım daire olarak teslim ettiği, davalının sözleşmeye aykırı olarak plan ve proje hazırlattığı, fiili durumun projeye uygun olmasının ve zemin kattaki yarım daire teslim edilmesinin imarın getirdiği zorunluluk sebebi olduğunun kabul edilmesi halinde dahi yükleniciyi sorumluluktan kurtarmayacağı, davalının çatı katında yaptığı fazla imalat bedelinin yarısının davacıya ait olması gerektiği, davalı yüklenicinin eksik ve kusurlu işlerden de sorumlu olduğu gerekçesi ile davanın 113.100,00 TL üzerinden kısmen kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine Dairemizin 23.12.2014 gün ve 6955 esas, 8390 karar sayılı ilamı ile onanmıştır.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

.../...

S.2

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

.../...

S.2

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 03,20 TL harç ve takdiren 261,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak .... gelir kaydedilmesine, 10.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9782, Karar No: 2012/22558, Tarih: 27.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/9782 E.  ,  2012/22558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Kovuşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda, nüfus cüzdanının üzerindeki soğuk mühür izinin, orijinal belgelerde basılı bulunan mühür izlerine göre farklılık gösterdiği, belgenin tümden sahte olarak düzenlendiği, sahteliğin ilk bakışta kolaylıkla dikkat çekmemesi nedeniyle aldatma yeteneğinin bulunduğunun belirtildiği, olay tarihinde başka bir suçtan yakalanan sanığın suça konu sahte nüfuz cüzdanını ibraz edip kendisini ... olarak tanıtması sonucunda soruşturmanın ... üzerinden devam edip sanığın yine bu isimle sorgusunun yapılması ve tutuklanmasından sonra kendi ikrarı ile sahteciliğin anlaşıldığı; belgenin aldatma yeteneğine sahip olduğu kanaatine ulaşan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması isabetsizliği karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın hatalı karar verildiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:

5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan; 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün yerine “53. maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilme tarihine, diğer bentlerde yazılı haklardan, cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13635, Karar No: 2017/11564, Tarih: 24.05.2017

**15. Ceza Dairesi         2015/13635 E.  ,  2017/11564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK 157/1, 52/2, 53,63. maddeleri gereği mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine dair hükümler sanık ... ile sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanığın kullanımında olduğu anlaşılan 0507 424 24 84 numaralı telefon ile suç tarihinde müştekiyi 0 539 945 39 72 numaralı telefonundan aradığı, kendisini Emniyet Müdür Yardımcısı olarak tanıttığı, müştekiye hesaplarında karışıklık olduğunu, düzeltmek için uğraştıklarını, operasyon yapacaklarını, ekiplerinin olduğunu, kameradan takip ettiklerini söyleyerek, verdiği hesaba para göndermesini istediği, bu yolla müştekiden 18.960 TL ve 1000 TL göndermesine sebep olduğu, iddia olunan olayda; sanığın kendisini kamu görevlisi olarak tanıtması karşısında eylemin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-L maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup, sanık ...’nin ve sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 24.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1492, Karar No: 2013/6297, Tarih: 04.04.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/1492 E.  ,  2013/6297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca dere koruma alanında kalıp kullanımı yasaklanan taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11185, Karar No: 2012/126, Tarih: 16.01.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/11185 E.  ,  2012/126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Yörede 1962 yılında yapıldığı anlaşılan genel arazi kadastro paftasının Kadastro Müdürlüğü'nden getirtilerek,

2) Tespit harici bırakılma nedeninin ilgili yerlere sorularak alınacak cevabi yazıların,

3) Dava konusu taşınmazlara sınır veya yakın komşu taşınmazlara ilişkin kadastro tespit tutanakları varsa dayanak belgeleri ile davalı iseler dava dosyalarının getirtilerek,

4) Davacı gerçek kişi ile babası yönünden aynı çalışma alanı içerisinde belgesizden zilyetliğe dayalı olarak tespit ve tescil edilen taşınmaz olup olmadığı, varsa cinsi, parsel numaraları ve miktarı, tapu sicil ve kadastro müdürlüklerinden ve yine, aynı kişiler tarafından açılan tescil davası olup olmadığı Hukuk Mahkemesi Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak, varsa tespit tutanak örnekleri ve tapu kayıtları ya da tescil dava dosyaları getirtilip,

5) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan fen bilirkişisine verilerek; orijinal kadastro paftasında dava konusu taşınmazın gösterilmesi suretiyle kendisinden imzalı ek rapor alınıp,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının da 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi için dava dosyasının mahkemesine gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 16/01/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6707, Karar No: 2010/5046, Tarih: 26.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/6707 E.  ,  2010/5046 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmiş ise de, 22.05.2009 tarihli ek kararda onaylı karar örneği isteminin reddine ilişkin kararı da temyiz etmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava genel kredi sözleşmesine dayalı olarak başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, asıl borçlu olan davalı Ak-Pe Ltd.Şti. yönünden 361.850,41.-USD’ye yönelik, diğer davalı kefiller yönünden ise 2.224.800.-USD’ye yönelik itirazlarının iptaline ve %40 onanında icra inkar tazminatına karar verilmiştir.

Davacı vekili, 22.5.2009 havale tarihli dilekçesiyle kararın kendilerine tebliğini istemiş, mahkeme ise 22.5.2009 tarihli kararıyla davacının isteminin 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 128.maddesindeki düzenleme karşısında olanaklı görülmemesi nedeniyle reddine karar verilmiş, iş bu red kararı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, dava sonunda kendisinden karar ve ilam harcı alınmasına karar verilen davalı tarafın ödemekle yükümlü olduğu karar ve ilam harcı alınmadan haklı çıkan davacıya kararın tebliğe verilip verilmeyeceğinden kaynaklanmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 25321/02 numaralı 26.6.2007 tarihli .../Türkiye kararında, başvuranın kararın bir kopyasını alamadan mahkeme harcını ödemekle yükümlü tutulmasının, üzerinde aşırı bir yük oluşturduğu ve mahkemeye erişim hakkını, bu hakkın özürü zedeleyecek derecede kısıtladığı gerekçesiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6.1.maddesinin ihlal edildiği kabul edilmiştir.

Öte yandan, Anayasa Mahkemesi 14.01.2010 tarih, 2009/27 esas ve 2010/9 karar sayılı kararıyla dava açarken peşin harcı ödeyen ancak nispi harca tabi davalarda işin niteliği gereği dava sonuna bırakılan bakiye harçtan yasal olarak sorumlu olmadığı mahkeme kararıyla belirlenen davacıya, sorumlusu olmadığı bir harcın tahsili koşuluyla ilamın verilmesi, bireysel hak arama özgürlüğünü engelleyici nitelik taşıdığı gerekçeleriyle Harçlar Kanunu’nun 28.maddesinin 1.fıkrasının (a)bendinin “karar ve ilam harcı ödenmedikçe ilgiliye ilam verilmez” biçimindeki ikinci tümcesinin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

Somut olayda davacı banka yargılama sonunda haklı çıkmış ve bakiye karar ve ilam harcının davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Gerek yukarıda anılan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi ve gerekse Anayasa Mahkemesi kararlarında da belirtildiği üzere yasal olarak sorumlu olmadığı bakiye karar ve ilam harcını yatırmadığı gerekçesiyle haklı çıkan davacıya kararın tebliğ edilmemesi, hak arama özgürlüğünü engelleyici ve mahkemeye erişim hakkını kısıtlayıcı nitelikte bulunduğundan mahkemenin 22.05.2009 tarihli kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/22925, Karar No: 2010/11207, Tarih: 14.10.2010

11. Ceza Dairesi 2009/22925 E., 2010/11207 K.

**11. Ceza Dairesi 2009/22925 E., 2010/11207 K.**

**- KREDİ KARTI DOLANDIRICILIĞI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 245 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 8 ]

- 5464 S. BANKA KARTLARI VE KREDİ KARTLARI KANUNU [ Madde 3 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 321 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanıkların E... D... ve Ö... Ö... S... adına düzenlenmiş kredi kartı bilgilerini ele geçirip 30.10.2006 günü Tekno Center isimli işyerini telefonla arayıp bilgisayar alımı konusunda işyeri çalışanı Sinan Yücel ile pazarlık yaptıkları, satış bedelinin mail-order yöntemiyle ödenmesi konusunda anlaştıkları, adı geçen işyeri çalışanın anlatımlarından önce E... D...’a ait sonu 4017 ve 5401 ile biten kredi kartı bilgilerinin kullanıldığı, ancak limitin yetersiz olması nedeniyle satış bedelinin tahsili işleminin gerçekleştirilemediği, bu kez eşlerine ait olduğundan bahisle Ö... Ö... Soykan’a ait kredi kartı bilgileri verilip adı geçenin kredi kartından 1732 YTL’nin tahsil edildiği, ertesi günü yine aynı işyerini arayan sanıkların Ö...’e ait kredi kartı bilgilerini kullanarak 3.582 YTL’lik bilgisayar alımı işlemini gerçekleştirdikleri, bu suretle E... D...’a ait iki ayrı kart bilgisi kullanılmaya kalkışıldığı, Ö... Ö...’a ait “

“bonus YKM ve maximum”

” isimli iki ayrı kredi kartı bilgisi kullanılarak farklı tarihlerde iki ayrı alım işlemi gerçekleştirildiği olayda; satılan malın bedeli mail-order işlemi ile anında satıcının hesabına geçtiği için satıcının zararının bulunmadığı, hileli davranışlarla bir kişinin kandırılarak haksız çıkar sağlanması dolandırıcılık suçunun yasal unsuru olup, bir makinanın yada bilişim sisteminin kandırılmasından söz edilemeyeceği cihetle, bilişim sistemi kullanılarak dolandırıcılık suçunun işlenebilmesi için failin, bilişim sistemini kullanarak bir kişiyi kandırma suretiyle kendisine veya bir başkasına çıkar sağlaması zorunlu olduğundan olayda bu suçun yasal unsurlarının oluşmadığı, 5464 Sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunun 3/e maddesi uyarınca “

“Kredi kartının, nakit kullanımı gerekmeksizin mal ve hizmet alımı veya nakit çekme olanağı sağlayan basılı kartı veya fiziki varlığı bulunmayan kart numarasını”

“Kredi kartının, nakit kullanımı gerekmeksizin mal ve hizmet alımı veya nakit çekme olanağı sağlayan basılı kartı veya fiziki varlığı bulunmayan kart numarasını”

” ifade etmesi karşısında kredi kartı bilgilerinden yararlanarak menfaat sağlanmasının kredi kartı gibi değerlendirilmesi gerektiği ve 5237 sayılı TCK. nun 245/1. maddesinde öngörülen banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunun, hükmün düzenleme amacı ve düzenleniş biçimi ile korunan hukuki menfaat gözetildiğinde kartları düzenleyip veren banka sayısınca oluşacağı gözetilip E... D...’ a ait kredi kartlarının hangi banka/bankalarca düzenlendiği de araştırılıp aynı bankaya ait banka ve kredi kartının birden fazla kullanılması eyleminde ise zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği de nazara alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde unsurları yönünden oluşmayan bilişim sistemi kullanılarak dolandırıcılık suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

5237 Sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan sanıkların kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan koşullu salıverilme, diğer bentlerde sayılan haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerekirken anılan maddedeki tüm haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulmasına 14.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi