muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/186, Karar No: 2024/4796, Tarih: 02.05.2024

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu usul ve yasaya aykırı olarak verildiğini belirterek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf gerekçelerini tekrarla temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yaşlılık aylığının yeniden hesaplanması ile yersiz ödendiğinin tespiti halinde 3800 günlük yurt dışı borçlanma ödemesinin iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 3201 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıdaki yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

02.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28302, Karar No: 2013/17289, Tarih: 25.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/28302 E.  ,  2013/17289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İddianamede talep edildiği halde, sanığa ait sürücü belgesinin süreli olarak geri alınması konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş ise de, 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş, anılan hükmün uygulanması mahkemenin takdirine bırakılmış olup, sanığın sürücü belgesinin geri alınmaması yönündeki uygulamada kanuna aykırılık görülmediğinden, tebliğnamedeki eleştriye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. bendinde yer alan “6000TL” ibaresinden önce gelmek üzere hükme “300 gün karşılığı” ibaresinin ilave edilmesi hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13440, Karar No: 2014/12462, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/13440 E.  ,  2014/12462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorlu 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2010/897-2013/369

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16052, Karar No: 2014/180, Tarih: 14.01.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/16052 E.  ,  2014/180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, davalılar adına kayıtlı 2555 ve 2554 parseller ile adlarına kayıtlı 2556 parsel sayılı taşınmazların ifrazen 2002 parselden oluştuğu, 2002 parselin paydaşlarından ...'ın kayın baba veya babaları olup taksim sözleşmesinin altındaki imzanın anılan kişiye ait olmadığı ve yaşı ve okuma yazma bilmemesi nedeniyle de attığı imzadan sorumlu tutulamayacağından tescilin yolsuz tescil hükmünde olduğu, ayrıca 2554 ve 2555 parsel sayılı taşınmazların, 2556 parsel sayılı taşınmaza nazaran ifraz işlemi sonucu olması gerekenden daha fazla alana sahip olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile yeniden yapılacak bilirkişi incelemesi ile tespit edilecek olan tapu kayıt miktarında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı ... davanın reddini savunmuş, diğer davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece, satış öncesi hukuki sebeplere dayanan davacıların dava açma haklarının bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 0.90.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5835, Karar No: 2015/8394, Tarih: 23.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/5835 E.  ,  2015/8394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, bedeli paylaşıma konu gayrimenkulün 02.04.2013 tarihinde yapılan ihale ile satıldığını, satış sonrası paranın tüm alacaklılara yetmemesi üzerine sıra cetveli düzenlendiğini, sıra cetveline esas alacakların tespitinde ihale tarihinin esas alınması gerekirken, 20.02.2014 tarihinin esas alınmasının hatalı olduğunu, ayrıca nemalandırılan bedelinde garameten paylaştırılması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, faiz hesabının ihalenin kesinleştiği tarihe göre yapılması gerektiğini, icra dosyası kapsamında hesaplanan faizinde taraflar arasında kararlaştırılan faiz olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, icra müdürlüğünce ihalenin kesinleşme tarihine göre faiz hesaplanmasının doğru olduğu, yargılama sırasında şikayetçi vekilinin sonradan yaptırılan takip dosya hesabına itirazının bulunmadığının belirttiği, bu nedenle sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3533, Karar No: 2011/5276, Tarih: 04.05.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3533 E.  ,  2011/5276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARASU ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/02/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden davalılar adına olan 77 ada 9 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kaldığını ileri sürerek, tapu iptali, terkin ile elatmanın önlenmesi ve yapıların yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı S..., davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesi uyarınca 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili ve davalı S... İ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ile taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkin olup, mahkemece 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca kadastro tespitiyle dava tarihi arasında 3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar  verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.Öyleyse, davacı Hazinenin bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Davalı S...'ın temyizine gelince; hüküm kurulduğu tarihte yargılama giderlerinden davalı tarafın sorumlu tutulması doğru ise de; yargılama sırasında yürürlüğe giren  11.1.2011 tarih ve 6099 Sayılı Yasanın 16.maddesiyle değişik 3402 Sayılı Yasanın 36/A maddesindeki; “... yargılama giderlerinin davalıya yükletilemeyeceği” hükmünün getirilmiş olması karşısında, davalının yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı açıktır.

O halde, anılan yasal düzenleme gözetilmek suretiyle yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması için karar  bozulmalıdır.

Davalı S...'ın temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  04.05.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10210, Karar No: 2007/12767, Tarih: 21.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10210 E.  ,  2007/12767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik İcra Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1- Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının reddine,

2- Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelemesinde;

10.10.2002 vade tarihli bono dayanak yapılarak lehtar M.Y. tarafından keşideci E. E.hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibe geçildiği görülmektedir.

TTK.nun 690. maddesinin göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 626. ve 642. maddeleri gereğince keşideci protesto edilmediği taktirde hamil, kabul eden kimse hariç olmak üzere ancak cirantalara karşı müracaat hakkını kaybeder. TTK.nun 691. maddesinde ise bonoyu tanzim eden kimsenin tıpkı bir poliçeyi kabul eden gibi sorumlu olacağı açıklandığına göre somut olayda alacaklı lehtarın keşideciyi takip edebilmesi için protestoya gerek yoktur.

Hal böyle olunca;

TTK.nun 690. maddesinin gönderilmesi ile bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 632/2. maddesi gereğince alacaklı vade tarihinden itibaren faiz isteyebilir. HGK.nun 26.04.1995 gün ve 1995/171-413 sayılı kararında ise vade tarihinden itaberen istencek faizin 3095 Sayılı Yasa'nın 2. maddesine göre hesaplanacağı vurgulanmıştır. Ayrıca, 11.12.1957 Tarih ve 17/29 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı' na göre de, ( ... takip tutanağında vade tarihinden itibaren faiz isteğinde bulunulursa Borçlar Kanunu' nun 101. maddesi gereğince borcun ifa edileceği gün birlikte tayin edilmiş olacağından, vadesinde borcunu ödemeyen borçlu mütemerrit sayılacağı cihetle faizin vade tarihinden itibaren hesap edilmesi) gerekeceğinden mahkemece itirazın reddine karar vermek gerekirken kabulü ile birikmiş faiz yönünden takibin iptali isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2396, Karar No: 2022/6546, Tarih: 23.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/2396 E.  ,  2022/6546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 23.06.2022 tarihinde üye ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında yirmi üç yaşında ve akıl hastası olan mağdur ...'yi otobüs beklemekte iken çay ikram edeceğini söyleyerek iş yerinin arkasındaki boşluğa götürerek burada park halindeki bir aracın yanında anal yoldan nitelikli cinsel saldırıda bulunduğu iddiasıyla görülen davada;

Mağdur hakkında Samsun ... Aydın Devlet Hastanesi Özürlü Sağlık Kurulu tarafından düzenlenen 29.08.2008 günlü raporda mağdurda hafif derecede zeka geriliği mevcut olup IQ:64, zeka yaşının 9 olarak belirtildiği,

Olay nedeniyle alınan;

Sincan Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 30.04.2013 günlü raporunda ileri derecede obez ve görünüm olarak mental retarde olan kişinin diz dirsek pozisyonunda yapılan muayenesinde aşırı kilolu olması nedeniyle muayenenin güçlükle yapılabildiği de belirtilerek "anüs mukozası hemen girişinde enine seyirli 2x0,3 cm genişlikte yüzeysel sıyrık, hafif ekimoz ve yine anüs iç mukozasında rektum pililerine parelel seyreden görülebildiği kadarıyla 1 cm uzunluğunda (rektoskop olmadığı için daha ilerisi görülemiyor) yüzeysel hafif kanamalı ödemli akut 10 günden evveline ait fissür tespit edilmiş olup, anal sfinkter tonusunun gevşek olduğu, bu durumun fiili livataya delalet edebileceği" hususlarının belirtildiği,

Hacettepe Üniversitesi Ruh Sağlığı Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığı tarafından düzenlenen 25.03.2014 günlü heyet raporunda ise mağdurun "orta derecede zeka geriliği ve travma sonrası stres bozukluğu tanısı konularak ruh sağlığının bozulmuş olduğu, fiile karşı kendisini ruhsal yönden savunamayacağı yine mağdurdaki mevcut akıl zayıflığının hekim olmayanlarca anlaşılabileceği" hususlarının belirtildiği,

Sosyal hizmet uzmanı mağdur ile yaptığı görüşme sonucunda mağdurda olay algısının bulunduğunu ancak mevcut zeka geriliğinden dolayı olayı bütüncül bir şekilde oluşturamadığı, bununla birlikte kendisini anlaşılabilir şekilde ifade edebildiğini gözlediğini söylemiştir.

Sosyal hizmet uzmanı mağdur ile yaptığı görüşme sonucunda mağdurda olay algısının bulunduğunu ancak mevcut zeka geriliğinden dolayı olayı bütüncül bir şekilde oluşturamadığı, bununla birlikte kendisini anlaşılabilir şekilde ifade edebildiğini gözlediğini söylemiştir.

Mağdur aşamalarda 23.04.2013 günü Aile Yaşam merkezine gitmek için otobüs durağında beklerken sanığın yanına gelerek şaka niyetine sırtına binerek iş yerine gidip çay içmeyi teklif ettiğini, birlikte sanığın iş yerine gittiklerini, burada tanık Yılmaz ile sanığın çalışanı Kürşat Samet'in de bulundukları, sanığın kendisini iş yerinin arka tarafında araçların park ettikleri yere götürerek parmağını ve cinsel organını 10 dakika boyunca anüsüne soktuğunu söylemiş, duruşmada ise sanık pantolonunu ve külotunu indirdiğini, külotunda kan olduğunu, sonra eylemi gerçekleştirdiğini, canının yandığını söylemiştir.

Sanık ise savunmalarında suçlamaları kabul etmemiş, mağdurun 23.04.2013 günü iş yerine hiç gelmediğini, 27.04.2013 günü ise iş yerinin bulunduğu sokağa geldiğini kendisine sinirlenerek şişe fırlattığını söylemiştir.

Sayın çoğunluk tarafından sanığın mahkumiyetine ilişkin ilk derece mahkemesi kararının onanmasına karar verilmiş ise de;

Mağdurun uzman görüşlerinde açıklandığı üzere olayı bütüncül bir şekilde oluşturamadığı, mağdurun cinsel saldırı eyleminin gerçekleştiğini iddia ettiği 23.04.2013 günü ile tanıklar ... ile ...'in de iş yerinde bulunduğu 27.04.2013 günü yaşananları bir birine karıştırır şekilde beyanlarda bulunduğu, mağdurun 27.04.2013 günü sanığın iş yerine gittiğinin sanık savunması, mağdur beyanı ve tanık anlatımları ile doğrulandığı halde, 23.04.2013 günü mağdurun sanığın iş yerine gittiğine dair soyut beyanından başka delil bulunmadığı,

Olaydan dokuz gün sonra gerçekleşen intikal sonucu alınan raporda mağdurun anüsünde "kanamalı ödemli, akut on gün öncesine ait fissür" tespit edildiğinden söz edilerek bu durumun "fiili livataya delalet edebileceği" belirtilmiş, nitelikli cinsel saldırı suçunun tıbbi bulgusunun tespitine yönelik kesin bir kanaat bildirilememiştir.

Öte yandan; adli raporda belirtilen şekliyle halen kanamalı olduğu anlaşılan anüsteki fissürün aradan geçen dokuz günlük süreye rağmen iyileşmemiş olmasının doğal karşılanamayacağı, kaldı ki; mağdurun 31.10.2013 günü gerçekleştirilen duruşmadaki beyanında sanığın önce pantolonunu indirdiğini, sonra külotunu çıkardığında "külotta kan vardı" diye söylediği göz önüne alındığında, adli raporda belirtilen kanamanın olay öncesinde de mevcut olduğu, başka nedenlerden de kaynaklanmış olabileceği şüphesinin oluştuğu, yine olayın gerçekleştiği yerin kapalı bir mekan olmayıp etrafında bulunan apartmanların arasında araç park yeri olarak kullanılan bir yer olduğu,

Hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyeti için yeterli somut ve ispata elverişli delil bulunmadığı anlaşıldığından beraatına karar verilmesi kanaatinde olduğumdan mahkumiyet hükmünün onanmasına yönelik sayın çoğunluk görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/16546, Karar No: 2012/14321, Tarih: 12.09.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/16546 E.  ,  2012/14321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.