muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1586, Karar No: 2013/5742, Tarih: 19.03.2013

Davalı ... Şirketi vekili; davacının müvekkili şirketin işyerinde fasılalı olarak üç dönem belirli süreli hizmet sözleşmeleriyle çalıştığını, davacının belirli süreli iş sözleşmeleriyle çalışması sebebiyle kıdem tazminatına hak kazanamayacağını, İDO tarafından ihaleye çıkarılan işin müvekkili içinde belirli süreli olması sebebiyle, müvekkilinin bu işyerinde çalıştıracağı personel ile belirli süreli iş sözleşmesi yapmasının zorunlu olduğunu, davacıyla yapılan sözleşmede, sözleşmenin personelin daha önceki işyerinden doğan haklarını kapsamadığının, işçinin sözleşme öncesi yazılı olarak yeni işverene bildirimde bulunmaması durumunda en son ayrıldığı işvereni her yönüyle ibra etmiş sayıldığının belirtildiğini, davacının işin son bulacağı tarihi işin başında bildiğini, bu sebeple ihbar tazminatı talebinin de yerinde olmadığını, davacının müvekkili işyerinde çalışmış olduğu birinci dönem itibariyle yıllık izin ücretine hak kazanamadığını, diğer dönemlerde ise yıllık izinlerini kullandığını, hafta tatili izinlerini kullandığını, iddiaları kabul etmediklerini, fazla mesai talebinin fahiş olduğunu, zenginleşme amacını güttüğünü savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesinin davalı işverence haklı bir sebep yokken feshedildiği, davacının diğer taleplerine ilişkin alacakları da bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı şirketlerin vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının taleplerinden kimlerin hangi esaslara göre sorumlu olduğu konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/7. maddesine göre, asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanun'dan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

2-Davacının taleplerinden kimlerin hangi esaslara göre sorumlu olduğu konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/7. maddesine göre, asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanun'dan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un 3. fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğe devam eden 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda alt işverenler arasında işyeri devri söz konusu olup davacının taleplerinden sorumluluğun yukarıda belirtilen esaslara göre tespit edilmesi gerekirken bunun yapılmayarak yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/53684, Karar No: 2010/7664, Tarih: 15.03.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/53684 E.  ,  2010/7664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüzüne karşı verilen 03.12.2007 tarihli hükmü 1412 sayılı CMUK.nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 12.12.2007 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin temyiz isteminin aynı kanunun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 15.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20380, Karar No: 2010/5465, Tarih: 01.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/20380 E.  ,  2010/5465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/15182, Karar No: 2012/3545, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/15182 E.  ,  2012/3545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine dayalı yeniden inşa nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının davacıya ait işhanında kiracı olduğunu, 27.05.2009 tarihli dernek yönetim kurulu kararı ile taşınmazın yıkılıp yeniden inşası için karar alındığını, alınan karar doğrultusunda projenin hazırlanıp 06.01.2010 tarihinde belediyece onaylandığını, davalı kiracıya usulüne uygun olarak tahliye ihtarı gönderildiğini ancak davalının buna uymadığını belirterek yeniden inşa nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece, davacı tarafından ibraz edilen avan projenin davanın açıldığı tarih itibariyle uygulanabilir olmadığı, yeni avan projenin ibraz edilmediği, tahliye davasının her kira dönemini müteakip açılmasının mümkün olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine göre yeniden inşa nedeniyle açılacak tahliye davalarında, imarca tasdikli mimari ya da avan projenin ibrazı zorunludur. Ne var ki söz konusu projenin davanın açıldığı sırada verilmesi şart olmayıp dava tarihinden sonra da ibrazı mümkündür.

Olayımızda; davacı, 06.01.2010 tarihli onaylı avan projeye dayanmış olup imar planında yapılan değişiklik nedeniyle dava tarihi itibariyle projenin uygulanabilir olmadığı anlaşılmıştır. Belediyece verilen cevabi yazıdan anlaşıldığına göre duruşma aşamasında yeni avan proje için davacı tarafından belediyeye başvurulmuş ancak belediye istemi reddetmiştir. Dava dışı ... Belediyesinin bu işlemine karşı davacı tarafından ... İdare Mahkemesinin 2011/205 esas sayılı dosyası ile idari işlemin iptaline yönelik dava açılmıştır. Mahkemece ilgili tarafa proje ibrazı için her hangi bir kesin süre verilmediği gibi davacı tarafından yapılan proje başvurusu ve idare mahkemesinde görülmekte olan dava sonucu da bekletici mesele yapılmamıştır. Proje ibrazının gecikmesinde davacı derneğin bir kusuru bulunmamaktadır. Bu duruma göre idari yargıda görülmekte olan dava ve proje başvurusunun eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlere göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 6.3.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10754, Karar No: 2014/10319, Tarih: 30.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/10754 E.  ,  2014/10319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Keşan 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2008/109-2013/63

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı E.. İ.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu kamyonun, seyir halinde iken arka lastiğinin, aksla birlikte yerinden çıkarak müvekkilinin kullandığı kamyonete çarpması sonucu müvekkilinin ağır şekilde yaralandığını belirterek müvekkilinin geçimini maliki bulunduğu ... plakalı kamyonet ile nakliyecilik yaparak kazandığını, bu kazadan dolayı müvekkilinin ayaklarına platin takıldığını halen tedavisinin devam ettiğini, kazadan dolayı halen yatağa bağlı olarak yaşadığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere geçici iş görememezlik tazminatı olarak 2.000,00 TL, sürekli işgöremezlik zararı olarak 2.000,00 TL ve tedavi gideri ile birlikte toplam 5.000,00 TL maddi tazminat ve 75.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili, birleştirilen davada, asıl davaya ek olarak geçici ve sürekli işgöremezlik zararı olarak toplam 50.000,00 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; asıl davada davalı Ö.. D..'a yönelik davanın reddine, 2.000,00 TL geçici iş görememezlik tazminatının olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı E.. İ..'nden tahsiline, 2.000,00 TL daimi maluliyet tazminatının olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı E.. İ..'nden tahsiline, tedavi gideri talebinin ispatlanamaması nedeniyle reddine, davacının manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 5.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı E.. İ..'nden tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı E.. İ.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı E.. İ.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı E.. İ.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin kaza sonrası ayaklarından operasyon geçirdiğini, ayaklarına platin takıldığını, halen yatağa bağlı yaşamakta olduğunu, en az ayda bir kez hastaneye tedavi ve kontrol amaçlı gitmek zorunda kaldığını belirterek tedavi harcaması talebinde bulunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan Adli Tıp Kurumu raporunda, davacının kaza sonrası 12 ayda iyileşebileceği, bu süre zarfında %100 malul sayılması gerektiği belirtilmiştir. Bu durumda mahkemece, öncelikle talep edilen tedavi harcamalarının neler olduğu hususu açıklattırılarak davacının maluliyeti ve gördüğü tedaviye göre yapması muhtemel tedavi giderleri olacağı gözetilip gerektiğinde konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması ve belgeye bağlanamayan tedavi harcamaları yönünden Borçlar Kanunu'nun 42. maddesi gereğince olayın özelliğine göre karar verilmesi gerekirken tedavi harcamalarına yönelik talebin ispatlanamadığından tümden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı TBK m. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

O halde mahkemece, meydana gelen trafik kazası sonucu yaralanarak malul kalma nedeniyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla tarafların sosyal ve ekonomik durumları, olayın meydana geliş şekli, maluliyetin niteliği, kusur oranları da gözönünde tutularak, olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen, davacı için hak ve nesafet kuralları çerçevesinde daha yüksek manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan miktarda manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı E.. İ.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 220,21 TL fazla alınan peşin harcın temyiz eden davalı E.. İ..'ne geri verilmesine 30/06/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3784, Karar No: 2024/6596, Tarih: 10.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/3784 E.  ,  2024/6596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/989 E., 2022/748 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında görülen ödeme emrinin iptali, haczin kaldırılması, davacının aylığından yapılan kesintilerin iadesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı ve davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Pendik Sosyal Güvenlik Merkezinin 1274 takip no.lu yazısıyla emekli maaşına haciz konulduğunu, prim alacağının 1999-2003 yıllarına ait olup o tarihten itibaren şirket adına herhangi bir tebliğ ve takip yapılmadığını, dava konusu alacağın zamanaşımına uğradığını beyanla 1274 takip no.lu Kurum alacağının zaman aşımından iptaline, emekli maaşından yapılan kesintilerin iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddine, %10 tazminata hükmedilmesine karar verilmesini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 21.01.2016 tarihli 2011/1101 Esas 2016/37 Karar sayılı kararıyla her ne kadar davacı tarafça kurum işleminin iptali talep edilmiş ise de İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesinin 2014/473 Esas 2014/732 Karar sayılı 18.01.2014 tarihli ilamı ile dava konusu edilen 2006-10221 takip no.lu ödeme emrinin iptaline karar verildiği ve verilen bu kararın kesinleştiği anlaşılmakla talebin bu yönü itibariyle konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, davacının emekli maaşına konulan haczin iptali ile emekli maaşından yapılan kesintilerin iadesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. 21.Hukuk Dairesinin 24.11.2016 tarihli 2016/7165 Esas 2016/14528 Karar sayılı ilamı ile dava konusu olan ve davalı Kurum tarafından davacı adına tahakkuk ettirilen 1274 takip no.lu Kurum alacağına dayanak ödeme emirlerinin tek tek zamanaşımına uğrayıp uğramadığı değerlendirilmeksizin Kurumun 1274 takip dosyası muhteviyatından sadece 2006-10221 sayılı ve 2003/12.dönemine ait idari para cezasına ilişkin olarak düzenlenen ödeme emrinin iptaline dair İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesinin 18.01.2014 tarih ve 2014/473 Esas 2014/732 Karar sayılı Yargıtay denetiminden geçmek suretiyle kesinleşmiş ilamı dikkate alınarak Mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulmasının hatalı olduğu, haciz bildirgesine dayanak olan 1274 sayılı takip dosyası muhteviyatı ödeme emirleri getirtilerek her bir ödeme emri yönünden tek tek Kurum alacağının zamanaşımına uğrayıp uğramadığını değerlendirmek ve sonucuna göre karar vermek gerektiği belirtilerek karar bozulmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

1.Mahkemenin 09.04.2019 tarihli 2017/67 Esas 2019/429 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne Pendik Sosyal Güvenlik Merkezinin 1274 takip numaralı dosyasından gönderilen, 2011/22903 takip no.lu 72,48 TL takip tutarlı ödeme emrinin, 2011/22902 takip no.lu 127,43 TL takip tutarlı ödeme emrinin, 2011/22901 takip no.lu 18,14 TL takip tutarlı ödeme emrinin 2011/22900 takip no.lu 34,47 TL, 2011/22899 takip no.lu 421,79 TL takip tutarlı ödeme emrinin 2011/22898 takip no.lu 1.103,73 TL takip tutarlı ödeme emrinin, 2011/22897 takip no.lu 4.710,55 TL takip tutarlı ödeme emrinin, 2011/22896 takip no.lu 10.194,17 TL takip tutarlı ödeme emrinin zamanaşımına uğramış olduklarından iptaline, davacının kuruma belirtilen ödeme emirleri yönünden borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

2. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

21.Hukuk Dairesinin 18.06.2020 tarihli 2017/67Esas 2019/429 Karar sayılı ilamı ile davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının emekli maaşından yapılan kesintilerin iadesi istemi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken Mahkemece herhangi bir hüküm kurulmamasının isabetsiz olduğu belirtilmek suretiyle karar bozulmuştur.

C.Üçüncü Bozma Kararı

21.Hukuk Dairesinin 18.06.2020 tarihli 2017/67Esas 2019/429 Karar sayılı ilamı ile davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının emekli maaşından yapılan kesintilerin iadesi istemi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken Mahkemece herhangi bir hüküm kurulmamasının isabetsiz olduğu belirtilmek suretiyle karar bozulmuştur.

C.Üçüncü Bozma Kararı

1.Mahkemenin 12.02.2021 tarihli 2020/1150-2021/90 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne Pendik Sosyal Güvenlik Merkezinin 1274 takip numaralı dosyasından gönderilen , 2011/22903 takip no.lu 72,48 TL takip tutarlı ödeme emrinin, 2011/22902 takip no.lu 127,43 TL takip tutarlı ödeme emrinin, 2011/22901 takip no.lu 18,14 TL takip tutarlı ödeme emrinin 2011/22900 takip no.lu 34,47 TL, 2011/22899 takip no.lu 421,79 TL takip tutarlı ödeme emrinin 2011/22898 takip no.lu 1.103,73 TL takip tutarlı ödeme emrinin, 2011/22897 takip no.lu 4.710,55 TL takip tutarlı ödeme emrinin, 2011/22896 takip no.lu 10.194,17 TL takip tutarlı ödeme emrinin zamanaşımına uğramış olduklarından iptaline, davacının Kuruma belirtilen ödeme emirleri yönünden borçlu olmadığının tespitine, davacının emekli aylığından 21.02.2012-01.02.2016 tarihleri arasında yapılan toplam 2.379,89 TL kesintinin yapıldığı tarihlerden ödemenin yapılacağı tarihe kadar işleyecek yasal faizi ile birlikte iadesine karar verilmiştir.

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.