muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9902, Karar No: 2014/12918, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9902 E.  ,  2014/12918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2014

NUMARASI : 2012/603-2014/295

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı SGK vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1209, Karar No: 2013/15067, Tarih: 08.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/1209 E.  ,  2013/15067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın ... Kargo Yurt içi ve Yurt dışı taşımacılık A.Ş Bilkent İrtibat Bürosunda müdür olarak görev yaptığı, 04.12.2008 tarih ... no'lu ambar tesellüm fişi ile alınan kargo, 03.12.2008 tarih ve ... fatura no'lu kargo, 12.12.2008 tarih ve ... fatura no'lu kargo ve 05.12.2008 tarih ve ... no'lu kargoları alıcısına ulaştıramayıp kaybetmek suretiyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında;

Söz konusu kargoları teslim alanların farklı kişiler olması karşısında, teslim alan görevlilerin tanık olarak dinlenilmelerinden sonra elde edilecek sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde beraatına karar verilmesi,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 08.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3599, Karar No: 2010/4558, Tarih: 19.04.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/3599 E.  ,  2010/4558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GELİBOLU ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 01/07/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 577 ve 708 parsel sayılı taşınmazların haklı ve geçerli bir neden olmaksızın davalı tarafından kullanıldığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, duruşmalara gelmemiş, bir cevap da vermemiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazlara davalının elatmasının önlenmesine, ecrimisil isteğinin ise, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Nevarki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda olmadığı halde, gerekçeli kararda ecrimisilin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmek suretiyle kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, sair temyiz itirazların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34076, Karar No: 2012/36807, Tarih: 07.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/34076 E.  ,  2012/36807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 118/1, 343 ve 365 inci maddeleri uyarınca, dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği tarihte temyiz yapılmış sayılır. Yasanın 344 üncü maddesi gereğince, temyiz dilekçesi verilirken, başvuru harcı ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderler ödenir. Bunların hiç ödenmediği veya eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, mahkeme tarafından verilecek bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi hâlde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususu başvurana yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verir.

Mahkemece hüküm altına alınan alacak 1.690 TL kesinlik sınırının altında kaldığı belirtilerek kesin olarak karar verilmiştir. Davalı vekili bu kararı süresinde temyiz etmiştir. Bunun üzerine 19.09.2012 tarihli ek karar ile mahkemece davalı tarafın temyiz isteminin reddine karar verilmiştir. Davalı vekiline temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar 28.09.2012 tarihinde tebliğ edilmiş ancak ret kararının temyizi 08.10.2012 tarihinde yapılmıştır. Bilindiği üzere halen temyize ilişkin hükümleri yürürlükte olan 1086 Sayılı Kanun’un 432. maddesinin 5. fıkrasına göre temyizin reddi kararı tebliğden itibaren yedi gün içinde temyiz edilebilir. Buna göre temyizin reddi kararının süresinde temyiz edilmediği anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz talebinin REDDİNE, nisbi temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/184, Karar No: 2023/220, Tarih: 12.01.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/184 E.  ,  2023/220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

HÜKÜM : Esastan ret

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı Türk Patent ve Marka Kurumu (TPMK) vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ‘‘ANCHOR’’ ibareli markanın sahibi olduğunu, davalı şirketin, müvekkili şirket adına tescilli ve tanınmış ‘‘ANCHOR’’ ibareli markanın aynısı ve/veya ayırt edilemeyecek kadar benzeri olan ‘‘ANKOR break your mark’’ ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, başvuraya yaptıkları itirazın YİDK nezdinde reddedildiğini, itiraza konu markanın kullanılmak istendiği emtialar ile müvekkili şirketin markalarının tescilli olduğu emtiaların aynı ve/veya benzer olduğunu ileri sürerek TPMK YİDK’nın 2014-M-1026 sayılı kararının iptaline, dava konusu markanın tescil edilmesi hâlinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket, davaya yanıt vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı şirket, davaya yanıt vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirket marka başvurusu ile davacı şirket marka tescillerinin benzer bulunduğu ve davalı şirket marka başvurusu kapsamında 24. sınıf kapsamında “Bu sınıfa dahil dokumalar ve tekstil ürünleri, yatak ve masa örtüleri.” ve 25. sınıf kapsamında “Mayolar, bornozlar, yüzücü boneleri, koruyucu yüzme giysileri dahil olmak üzere giysiler ve spor giysiler, baş giysileri.” mallarının davacı şirket marka tescilleri ile koruma altına alınan “iplik” malları ile ilişkili olduğu, bu mallar yönünden markalar arasında iltibas riski oluşacağı, 18. sınıf kapsamında “Deriler ve deri taklitleri” ve 25. sınıf kapsamında “ayak giysileri” mallarının tescili durumunda; haksız yararlanma, markanın itibarına zarar verme ve ayırt edici karakterini zedeleyici sonuçlar doğurmanın söz konusu olabileceği, davacı şirket markasının 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası anlamında kendi “iplik” sektöründe tanınmışlık vasfına haiz olduğu, davacı şirketin kötü niyet iddiasının ispatlanamadığı, YİDK'nın 2014-M-1026 sayılı kararının değerlendirilmesi neticesinde, kararın 18. sınıf kapsamında “Deriler ve deri taklitleri", 24. sınıf kapsamında “Bu sınıfa dahil dokumalar ve tekstil ürünleri, yatak ve masa örtüleri.” ve 25. sınıf kapsamında “Mayolar, bornozlar, yüzücü boneleri, koruyucu yüzme giysileri dahil olmak üzere giysiler ve spor giysiler, ayak giysileri ve baş giysileri.” mallar yönünden kısmen yerinde olmadığı ve iptali gerektiği, 2011/63391 sayılı "ankor+şekil" ibareli davalı marka başvurusunun tescil işlemlerinin tamamlanması için gerekli tescil ücretinin ödenmediği için markanın tescil edilmeden hükümden düştüğü, davacı şirket markasının 18. sınıf kapsamında “Deriler ve deri taklitleri”, 24. sınıf kapsamında “Bu sınıfa dahil dokumalar ve tekstil ürünleri, yatak ve masa örtüleri.” ve 25. sınıf kapsamında “Mayolar, bornozlar, yüzücü boneleri, koruyucu yüzme giysileri dahil olmak üzere giysiler ve spor giysiler, ayak giysileri ve baş giysileri.” malları yönünden kısmen hükümsüzlüğü için aranan şartların oluşmasına karşın marka tescil edilmediği için davacı şirketin markanın hükümsüzlüğü yönündeki taleplerinin konusuz kaldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabul, kısmen reddi ile YİDK'nın 2014-M-1026 sayılı kararının 18. sınıf kapsamında "deriler ve deri taklitleri", 24. sınıf kapsamında "bu sınıfa dahil dokumalar ve tekstil ürünleri, yatak ve masa örtüleri" ve 25. sınıf kapsamında "mayolar, bornozlar, yüzücü boneleri, koruyucu yüzme giysileri dahil olmak üzere giysiler ve spor giysiler, ayak giysileri ve baş giysileri" malları yönünden kısmen iptaline, dava konusu marka tescil edilmediğinden hükümsüzlük hakkında karar verilmesine yer olmadığına, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı TPMK vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin ANKOR ibareli markalarının Dünya çapında tanınmış olduğunu, müvekkili şirket tarafından uzun yıllardır ciddi şekilde kullanıldığını, davalı şirketin müvekkil şirket markaları ile bu kadar benzer marka başvurusunda bulunmasının haksız ve kötü niyetli olduğunu, müvekkil şirket markası ile itiraza konu markanın tescil edilmek istendiği hizmetler arasında ayniyet bulunmakta olup söz konusu durumun ortalama tüketiciler nezdinde karışıklığa neden açabileceği gibi her iki markanın aynı firmaya ait olduğu zannını uyandırabileceğini, davalı yanın sayısız marka oluşturabilme imkanı varken müvekkilinin tanınmış markasının aynısını, üstelik müvekkil markasının kullanıldığı emtialarda tescil başvurusunda bulunmasının kötü niyetinin açık bir göstergesi olduğunu, huzurdaki dava ikame edildikten sonra dava konusu markasının tescil harcını yatırmayarak markanın işlemden kaldırılmasına neden olduğunu, bu nedenle YİDK'nın 06.03.2014 tarihinde tebliğ alınan kararının tamamen iptaline karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

2.Davalı TPMK vekili istinaf dilekçesinde özetle; başvuru markasıyla "anchor" markaları arasında düşük düzeyli bir benzerlik olsa da aynılığı ya da benzerliği ile söz konusu markanın tescilli olduğu sınıflar bakımından ilgili sektörde tüketiciler nezdinde yarattığı algının göz önünde bulundurulması gerektiğini, iptal edilerek başvuru markası kapsamından çıkarılan emtialar yönünden markalar arasında iltibas bulunmadığını, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında bir tescil engelinin mevcut olduğundan söz edebilmek için markaların benzer olması, kapsamındaki mal/hizmetlerin aynı/benzer olması ve iltibas yaratması koşullarının birlikte gerçekleşmesi gerektiğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını ve davanın reddini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının "ANCHOR" esas ibareli markaları ile davalının "ankor break your mark" ibareli başvurusu arasında, 18. sınıf kapsamında "deriler ve deri taklitleri", 24. sınıf kapsamında "bu sınıfa dahil dokumalar ve tekstil ürünleri, yatak ve masa örtüleri" ve 25. sınıf kapsamında "mayolar, bornozlar, yüzücü boneleri, koruyucu yüzme giysileri dahil olmak üzere giysiler ve spor giysiler, ayak giysileri ve baş giysileri" malları yönünden 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibas bulunduğu gerekçesiyle davacı ile davalı TPMK vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı TPMK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı TPMK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek ve re'sen göz önüne alınacak nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı TPMK vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekarar ederek taraf markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında bir benzerliğin bulunmadığını, kararın hatalı olduğunu ileri sürerek ve re'sen göz önüne alınacak nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince ve davalı TPMK vekilince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7551, Karar No: 2012/13170, Tarih: 18.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/7551 E.  ,  2012/13170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca dere koruma alanında kalıp, kullanımı engellenen taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelinin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7191, Karar No: 2015/9501, Tarih: 30.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/7191 E.  ,  2015/9501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11242, Karar No: 2020/14605, Tarih: 26.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/11242 E.  ,  2020/14605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında katılana karşı hakaret ve tehdit suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasınana dair kararlara yönelik katılanın temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nin 231. maddesi gereği verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının, aynı Kanun'un 231/12. maddesi ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13-12 sayılı kararı gereği itirazı kabil olup temyizinin mümkün bulunmadığı anlaşılmakla, temyizen incelenmeyen dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2) Sanık hakkında katılana karşı kasten yaralama suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılanın temyiz talebinin incelenmesinde;

a) Oluşa, katılanın aşamalarda değişmeyen beyanlarına, bu beyanları teyit eden adli rapora ve tüm dosya kapsamına göre; olay günü sanığın eşi olan katılanı kolundan tutup, sıkarak ve zor kullanarak arabaya götürmek istediği sırada katılanı elleriyle darp ederek katılanı sağ kol ön yüzde 2x2 cm ekimoz, sağ femur ön yüzde 1x1cm ekimoz, sağ tibia yan yüzde 1x1 cm ekimoz, sol tibia yan yüzde 1x1 cm ekimoz oluşacak ve basit tıbbi müdahale ile gidrilebilecek şekilde yaraladığının anlaşılması karşısında, sanığın mahkumiyeti yerine yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,