muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1373, Karar No: 2025/5712, Tarih: 14.04.2025

10-Mahkemece;

A-Davacı hastaya ait tüm tedavi evrakları (özellikle durum bildiri raporları) eksiksiz celp edilmeli,

B-Dava konusu ilaca ilişkin Faz 3 çalışmalarına, hasta gurubu ve hekim verilip verilmediğinin Sağlık Bakanlığı Tıbbi Cihaz Kurumundan sorularak, hasta gurubu verilmişse buna ilişkin varsa çalışma raporlarının, ayrıca üretici firmanın yurt içi temsilcisinden ilaca ilişkin tüm faz çalışmalarının celp edilmesine,

C- Davalı Kurum İlaç Dairesi Başkanlığı Teknik Komisyon Görüş Bildirir Formunda ve alınan tıbbi otorite raporlarında, ülkemizde hastalığın tedavisi için altın standart bir tedavi yönteminin bulunmadığı, antibiyotikler, balgam sökücüler, vitamin takviyeleri vs ilaçların uygulandığı, mevcut ilacın ise gen tedavisine ilişkin olduğu, yapılan araştırmalarda ter testi değerlerinde düşme, solunum fonksiyonu testi değerlerinde iyileşme, akciğer alevlenmelerinde azalma, vücut kitle indeksinde artış, yaşam kalitesi skorunda iyileşme, hava yolu fonksiyonlarında artma meydana geldiği iddia edilmekte olup davacı hastaya ait tedavi evrakları ve durum bildirir rapor içerikleri de gözetilerek, davacının mutasyonun belirlenerek, ilacın gen (mutasyonun) tedavisine yönelik mi, yoksa hastalığın yol açtığı semptomların giderilmesine yönelik bir ilaç olduğu belirlenerek, ilaç semptomların giderilmesine yönelik bir ilaç ise, öncelikle Kurum tarafından bedeli ödenen ilaçların hastanın hayatını idame etmesine yönelik asgari düzeyde tedavinin karşılanıp karşılanmadığı belirlenmeli, şayet ilaç gen (mutasyonun) tedavisine yönelik ise, mutasyonun iyileştirmesine yönelik bilimsel bir veri, çalışma olup olmadığı, ilacın sürekli kullanılması gerekip gerekmediği, ilaç gen mutasyonuna yönelik bir tedavi ise neden sürekli kullanılması gerektiği,

D-Dava konusu ilaç/ilaçların alınan bilirkişi raporlarında hastalarda, her hangi bir evrede kullanılabileceği ve ilaç dozunun hastanın yaşına ve kilosuna göre belirlendiği belirtilmektedir. Dosya içerisinde yer alan davalı Kurum İlaç Dairesi Başkanlığı Teknik Komisyon Görüş Bildirir Formunda, evrelere ayrılarak evrelerde ilacın etkinlik durumlarının belirtildiği anlaşılmakta olup öncelikle bu hastalığın evrelerinin olup olmadığı, evreleri varsa hastanın evresi belirlenerek, bu evrelerin nasıl belirlendiği, kullanılan ilacın bu evrede etkin olup olmayacağı ve kullanılacak dozda bir değişiklik gerekip gerekmediği belirlenmeli,

E-Mevcut ilacın onay süreci öncesi yapılan Faz-3 çalışmaları, onay sonrası varsa Faz-4 çalışmaları ve diğer araştırmalarda, etkinlik düzeyi yönünde yapılan bilimsel araştırmalar sonucu elde edilen verilerde gözetilmek suretiyle her evrede etkin olup olmadığı, yan etkilerinin mevcut olup olmadığı belirlenmeli,

F-Ayrıca hastanın evresi belirlendikten sonra uygulanması gereken tedavi yöntemi ve kullanılması gereken ilaç dozunun ne olması gerektiği, bunun nasıl ve kim tarafından belirlenmesi ve nasıl bir yol izlenmesi gerektiği,

F-Ayrıca hastanın evresi belirlendikten sonra uygulanması gereken tedavi yöntemi ve kullanılması gereken ilaç dozunun ne olması gerektiği, bunun nasıl ve kim tarafından belirlenmesi ve nasıl bir yol izlenmesi gerektiği,

G- Bu bağlamda, çocukluk yaşlarda teşhis konulan ve genetik bir hastalık olduğu anlaşılan hastalığa ilişkin yapılan mevcut tedavi yöntemleri ile hastanın bu zamana kadar hayatını idame ettiği (dava açan hastalarda 40 yaş üzeri hastalarında mevcut olduğu) anlaşılmakta olup, Kurum tarafından bedeli ödenen ilaçların, hastanın hayatını idame etmesine yönelik asgari düzeyde tedavinin karşılanıp karşılanmadığı, ilaca ilişkin bütün faz çalışmalarının tamamlanıp tamamlanmadığı, hastalığının tedavisinde ... öneme haiz ve kullanılmasının zorunlu olup olmadığının, dolayısıyla kullanılmasının tıbben ve fennen sigortalının iyileşmesine katkıda bulunup bulunmayacağının en önemlisi dava konusu ilacın sürekli olarak daha etkin ve daha yararlı olduğunun tıbbi yöntemlerle belirlenerek karar verilmelidir. Bu bağlamda hastalığın uzmanlık alanı olan üniversitelerin anabilim dalı başkanlığı'ndan en az 3 kişilik bilirkişi kurulundan (hasta çocuk ise çocuk göğüs hastalıkları veya çocuk sağlığı ve hastalıkları, hasta çocuk değilse göğüs hastalıkları veya iç hastalıklar bölümünden) rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.

H) Karar verilirken, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, talebe konu ilaç/ilaçların yargı yolu ile ödenebilmesi için, ilacın tıbben ve fennen zorunlu, ... öneme haiz ve özellikle sürekli olarak etkin ve yararlı olması ile birlikte bütün faz çalışmalarını tamamlanmış, tıbbi otoritelerce kabul görmüş bir ilaç olması ve davalı Kurumun kabul edilebilir itiraz ve çekincelerinin bulunmaması halinde mümkün bulunduğu göz önünde bulundurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5957, Karar No: 2010/12541, Tarih: 29.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5957 E.  ,  2010/12541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/258, Karar No: 2019/268, Tarih: 02.04.2019

**Ceza Genel Kurulu         2018/258 E.  ,  2019/268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 600-398

Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine ilişkin Sinop 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 10.07.2015 tarihli ve 133-373 sayılı hükümlerin, katılan ... Telekomünikasyon A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 02.11.2016 tarih ve 17558-14720 sayı ile;

"Türk Telekomünikasyon A.Ş.'nin taşeron firmasında çalışan sanıklar ... ve ...'ın, diğer sanık ...'in Ordu Köyü Küçük Sanayi Sitesi karşısında bulunan hurdacı dükkânına belli aralıklarla Türk Telekom'a ait bakır kablo getirdikleri, 28.02.2015 günü sanık ...'in iş yerinde kablo yakılmakta olduğunun kolluk görevlilerine bildirilmesi üzerine, sanık ...'in hurdacı dükkânında yapılan aramada, Türk Telekom'a ait 16.720 kg ve YEDAŞ'a ait 3.510 kg bakır kabloların ele geçirildiği, sanık ...'in iş yerinde bulunan kamera görüntüleri ile Şubat ayının 3'ü, 20'si ve 26'sı tarihlerinde plakası tespit edilemeyen kamyon ile sanıklardan ...'ın, sanık ...'in iş yerine kablo getirdiğinin tespit edildiği, yine Türk Telekom yetkilisi ...'ın, sanıkların taşeron firmada çalıştıklarını, sanıkların olay gününe kadar tutanakla alıp tutanakla verdikleri kablolar arasında bir eksiklik olmadığını beyan ettiği, sanıklar ... ve ...'ın eylemlerinin hırsızlık suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında; sanıkların atılı suçtan mahkûmiyetleri yerine yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 07.12.2017 tarih ve 600-398 sayı ile önceki hükümlerinde direnerek nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından sanıkların beraatlerine karar vermiştir.

Bu hükümlerin de katılan ... Telekomünikasyon A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.02.2018 tarihli ve 10680 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile dosyanın gönderildiği Yargıtay 13. Ceza Dairesince 16.05.2018 tarih ve 2395-7465 sayı ile; 6763 sayılı Kanun ile değişik CMK'nın 307. maddesi uyarınca yapılan inceleme sonucunda direnme kararı yerinde görülmediğinden, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme dışı sanık ... hakkında nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan beraat hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin ve temyizin kapsamına göre inceleme sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme dışı sanık ... hakkında nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan beraat hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin ve temyizin kapsamına göre inceleme sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara atılı nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarının sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, sanıkların nitelikli hırsızlık suçu bakımından istinabe suretiyle sorgularının yapılıp yapılamayacağının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanıklar ... ve ... hakkında 31.01.2015 tarihinde gerçekleştirildiği iddia edilen eylemlerle ilgili olarak Sinop Cumhuriyet Başsavcılığının 19.03.2015 tarihli ve 260-239 sayılı iddianamesi ile nitelikli hırsızlık ve mala zarar verme; 28.02.2015 tarihinde gerçekleştirildiği iddia edilen eylemler bakımından ise 19.03.2015 tarihli ve 201-185 sayılı iddianame ile nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı, birleştirilerek devam olunan kamu davalarında yapılan yargılama sonucunda, atılı suçlardan sanıkların beraatlerine karar verildiği, hükümlerin katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Özel Dairece sanıkların atılı suçlardan mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerektiğinden bahisle hükümlerin bozulmasına karar verildiği, bozma sonrası yapılan yargılama sırasında sanıkların savunmalarının Diyarbakır 5. Asliye Ceza Mahkemesince istinabe yoluyla alındığı, Yerel Mahkemece bozma ilamına direnilerek önceki hükümlerde olduğu gibi sanıkların atılı suçlardan beraatlerine karar verildiği,

Suç tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h maddesinde düzenlenen nitelikli hırsızlık suçu bakımından 5 yıldan 10 yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü,

Anlaşılmaktadır.

5271 sayılı CMK'nın 196. maddesinin birinci fıkrasında; "Mahkemece sorgusu yapılmış olan sanık veya bu hususta sanık tarafından yetkili kılındığı hâllerde müdafi isterse, mahkeme sanığı duruşmada hazır bulunmaktan bağışık tutabilir.",

Aynı maddenin ikinci fıkrasının ilk cümlesinde de; "Sanık, alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar hariç olmak üzere istinabe suretiyle sorguya çekilebilir." hükümlerine yer verilmiştir.

Anılan maddenin birinci fıkrasında, mahkemece sorgusu yapılmış olmak koşuluyla sanığın, kendisi veya bu hususta yetki verdiği hâllerde müdafinin istemi ile duruşmada hazır bulunmaktan vareste tutulabileceği, ikinci fıkrasında ise; alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçtan yargılanan sanığın sorgusunun mutlaka esas mahkemesince yapılması gerektiği vurgulanmıştır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında, mahkemece sorgusu yapılmış olmak koşuluyla sanığın, kendisi veya bu hususta yetki verdiği hâllerde müdafinin istemi ile duruşmada hazır bulunmaktan vareste tutulabileceği, ikinci fıkrasında ise; alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçtan yargılanan sanığın sorgusunun mutlaka esas mahkemesince yapılması gerektiği vurgulanmıştır.

Bu düzenlemeye göre, alt sınırı beş yıldan az hapis cezasını gerektiren bir suçtan yargılanan sanığa, sorgusundan önce ifadesini esas mahkemesi huzurunda vermek isteyip istemediği sorulacak ve talimat mahkemesi önünde savunma yapmayı kabul etmesi hâlinde istinabe suretiyle sorguya çekilebilecektir. Alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlarda ise; sanığın sorgusunun mutlaka yargılamayı yapan mahkemesince gerçekleştirilmesi zorunlu kılınmıştır.

Sorgusundan önce sanığa, ifadesini yargılamayı yapan mahkeme huzurunda vermek isteyip istemediğinin sorulmaması veya sorulması üzerine duruşmadan bağışık tutulmak istemediğini belirtmesi ya da yargılamaya konu suçun cezasının alt sınırının beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektirmesine karşın, istinabe yoluyla alınan ifadesiyle yetinilmesi savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracağından, mutlak bir bozma nedenidir.

Tarafı bulunduğumuz ve onaylamakla iç hukuk mevzuatına dâhil ettiğimiz Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin "Adil Yargılanma Hakkı" başlıklı altıncı maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendinde de, sanığın en azından kendi kendisini savunma hakkı bulunduğu belirtilmekle, mahkeme huzurunda doğrudan savunma yapabilmesi için duruşmada hazır bulunma hakkının varlığı zımnen kabul edilmiştir. Sanığın duruşmada hazır bulunabilmesi, bir yükümlülük olmakla birlikte, öncelikle kendisi açısından bir hak olup adil yargılanma hakkının temel unsurlarından birini oluşturmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında ön sorun değerlendirildiğinde;

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendinde; “Hırsızlık suçunun, herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında işlenmesi durumunda, beş yıldan on yıla kadar hapis cezasına hükmolunacağı” öngörülmüş olup alt sınırı beş yıl hapis cezasını gerektiren nitelikli hırsızlık suçundan hakkında kamu davası açılmış bulunan sanıkların sorgularının, Sinop 2. Asliye Ceza Mahkemesince bizzat yapılmayarak istinabe yoluyla alınmasının, 5271 sayılı CMK'nın alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı sanığın sorgusunun mutlaka yargılamayı yapan mahkemece yapılması zorunluluğunu düzenleyen emredici nitelikteki 196. maddenin ikinci fıkrasına aykırı olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen direnme kararına konu hükümlerinin, alt sınırı beş yıl hapis cezasını gerektiren nitelikli hırsızlık suçundan yargılanan sanıkların sorgularının istinabe yoluyla yapılamayacağının gözetilmemesi isabetsizliğinden tüm suçlar bakımından ve sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Sinop 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.12.2017 tarihli ve 600-398 sayılı nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen direnme kararına konu hükümlerinin, alt sınırı beş yıl hapis cezasını gerektiren nitelikli hırsızlık suçundan yargılanan sanıkların sorgularının istinabe yoluyla yapılamayacağının gözetilmemesi isabetsizliğinden tüm suçlar bakımından ve sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 02.04.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4731, Karar No: 2023/3895, Tarih: 11.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/4731 E.  ,  2023/3895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/5 E. 2023/95 K.

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükmün, güvenlik tedbirlerine hükmolunması nedeniyle temyizinin kabil olduğu anlaşılmakla, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/12/2015 tarihli 2014/475 - 2015/722 sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesi, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve ehliyetin 6 ay geri alınmasına karar verilmiştir.

2. İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/12/2015 tarihli 2014/475 - 2015/722 sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 24.05.2021 tarihli ve 2019/8689 Esas 2021/413 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulünün değerlendirilmesinde zorunluluk olması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2021 tarihli ve 2021/396 Esas 2021/565 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesi, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve ehliyetin 6 ay geri alınmasına karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2021 tarihli ve 2021/396 Esas 2021/565 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 30.11.2022 tarihli 2022/2137 Esas 2022/9347 Karar sayılı kararı ile tali kusurlu olarak kazaya sebebiyet verdiği tespit ve kabul edilen sanık ... hakkında, kazanın oluşumunda asli kusurlu olan diğer sanık ile aynı miktarda ceza verilmesi ve geçimini şoförlük yaparak sağlayan sanığın sürücü belgesinin asgari hadden fazla uzaklaşmak suretiyle 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.02.2023 tarihli 2023/5 E. 2023/95 K. sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesi, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 2700,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve ehliyetinin 3 ay geri alınmasına karar verilmiştir.

6.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 31.05.2023 havale tarihli ve 2023/62701 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

Geçimini taksi şoförlüğü yaparak sağlaması nedeniyle ehliyetinin geri alınması halinde çok mağdur olacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü:

"Olay tarihinde sanık ...'ün yönetimindeki taksiyle Adalet Sarayı otopark girişinde ve trafik kurallarına uygun olmayacak şekilde durduğu bu sırada katılan Firdevs'in araçtan inmeye çalıştığı sırada otoparka giremeyen sanık Kenan yönetimindeki aracın geri geri manevra yapması sırasında katılana çarpması sonucu yaralanmasına sebep olduğu, sanıkların eylemleri ile yaralanma arasında uygun illiyet bulunduğu olayda sanık Kenan'ın alınan rapora göre asli kusurlu, Ömür'ün tali kusurlu olduğu anlaşılmış ve kusurun niteliği, bozma ilamı içeriği dikkate alınarak sanık hakkında aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir." şeklindedir.

2.Katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığına dair kati raporu dosya içindedir.

3.Sanığın bozma ilamı öncesinde alınan savunması "Ben ticari taksi şoförüyüm. Olay günü huzurda bulunan müştekiyi E-5 yanyol üzerinde adliye otopark girişinde durdum. Müşteki araçtan inerken diğer sanığın idaresindeki ... adliye otoparkına girmek istemiş, ancak içeri kabul edilmeyince arkasını kontrol etmeden geri hareket etmiş. Bu hareketi sırasında taksi ücreti alışverişinde bulunuyorduk. Bu nedenle aracın geri geleceğini tahmin edemedik. Bunun neticesinde arka arkaya gelen sanığın aracı benim sağ arka kapıya vurdu. Bu arada müşteri de para üstü verirken bir ayağını dışarı atmış o şekilde bekler vaziyette iken çarpmanın etkisi ile ayağı sıkışmış ve kapı yüzüne çarpmış. Bunun neticesinde yaralanmıştır. Dolayısıyla olayda bana atfı kabil bir kusur söz konusu değildir. Beraatimi talep ederim, dedi." şeklindedir.

4.Katılanın bozma ilamı öncesinde alınan beyanı "Benim halen şikayetim devam etmektedir. Adliye otopark girişi önünde huzurda bulunan ticari taksi şoförüne para üstünü verip geri alıp inmek üzere bir ayağımı dışarı attığımda geri geri gelmekte olan aracı fark edemeden ve ... gelip benim inmekte olduğum aracın sağ arka kapısına çarptı. Kapının üst çerçevesi benim yüz bölgemi vurdu, alt çerçeve dışarıda kalan ayağımı sıkıştırdı. Şikayetim devam ediyor. Olaya sebebiyet veren her kimse kusur oranında şikayetçiyim. Olaydan sonra herhangi bir yaralanmamdan kaynaklı hastane gibi masraflarım karşılanmamıştır. Şu ana kadar sigorta harici cebimden 500 TL para çıkmıştır. Hali hazırda dişlerimi yaptıracağım. 5,000 TL civarında bir zararım olacaktır. Şayet bu zararımı karşılarlarsa şikayetimden vazgeçebilirim. Aksi takdirde suçtan zarar görmem nedeniyle davaya katılan olarak kabulüme karar verilsin, ancak vekil tayinine gerek yoktur, dedi. " şeklindedir.

5.Trafik bilirkişi tarafından düzenlenen raporda sanığın tali kusurlu olduğu belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan inceleme neticesinde yerel mahkemenin kararında, oluş ve kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı görülmüştür.

Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden;

Geçimini taksi şoförlüğü yaparak sağlaması nedeniyle ehliyetinin geri alınması halinde çok mağdur olacağına yönünden;

5237 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin altıncı fıkrasında, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği hususu hakimin takdirinde olup, tali kusurlu olan sanığın sürücü belgesinin üç ay süre ile geri alınmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.02.2023 tarihli 2023/5 E. 2023/95 K. sayılı kararı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.10.2023 tarihinde karar verildi.