muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3773, Karar No: 2023/8179, Tarih: 07.12.2023

Sanık ve SSÇ hakkında sonradan yürürlüğe giren yasaların temel ceza itibari ile daha ağır cezayı gerektiriyor olduklarının görülmesi, ayrıca somut olayda mağdurun ruh sağlığının bozulduğunun sübut bulmadığının değerlendirilmiş olması nedeni ile cezada arttırıma gidilemeyecek olması nedeni ile suç tarihi de meri 6545 sayılı kanun öncesi hali ile TCK'nın sanık ve SSÇ'nin lehine olduğu anlaşıldığından, sanık ... hakkında 6545 sayılı kanun öncesi haliyle TCK’nın 103/1-b, 103/3, 53. Maddeleri, SSÇ ... hakkında 6545 S.Köncesi haliyle TCK’nın TCK’nun 103/1-b, 103/3, 31/3. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmiştir.'' şeklindedir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık ve suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan Bakanlık vekili, suça sürüklenen çocuk müdafii ve sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.11.2021 tarihli ve 2021/13 Esas, 2021/495 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili, suça sürüklenen çocuk müdafii ve sanıkça öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Bakanlık vekili, suça sürüklenen çocuk müdafii ve sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6565, Karar No: 2018/7250, Tarih: 04.12.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/6565 E.  ,  2018/7250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 09.03.2012 tarihli duruşma tutanağında üye hakim ...'ın, 15.03.2013 günlü duruşma tutanağında üye hakim ....'ın ve 29.05.2013 tarihli duruşma tutanağında ise mahkeme başkanının ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/32268, Karar No: 2021/3962, Tarih: 02.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/32268 E.  ,  2021/3962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 13/07/2016 tarihinde sunduğu dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılması karşısında, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 29/07/2016 tarihli, 2013/179 Esas, 2015/484 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu; sanığın yokluğunda verilen 01/10/2015 tarihli kararın tebliği için adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak çıkarılan tebligatın, muhatabın adreste tanınmadığı gerekçesiyle bila tebliğ iade edilmesi üzerine, Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca tebligat yapıldığı, Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için daha önce aynı adrese kanunun gösterdiği usullere göre bir tebligat yapılmış olması ve sanığın adres kayıt sisteminde adresinin de bulunmaması gerektiği, mahkemeye bildirilen adrese daha önce yapılmış herhangi bir tebligat bulunmadığından ve sanığın MERNİS adresi de tespit edilmeden kendisine 35. maddeye göre yapılan tebligat işleminin usulsüz olduğunun anlaşılması nedeniyle, sanığın eski hale getirme isteminin kabulü ile öğrenme üzerine yapmış olduğu 13/07/2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 günlü ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2187, Karar No: 2013/1945, Tarih: 05.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/2187 E.  ,  2013/1945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen .../11/2011 tarih ve 2010/432-2011/689 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında .../06/2009 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli hayat sigortası sözleşmesi düzenlendiğini, davalının bir süre sonra sözleşmeden cayma hakkını kullandığını belirterek primleri almadığını, müvekkilinin evinde meydana gelen yangın nedeniyle psikolojik olarak olumsuz etkilendiğini, halen tedavi gördüğünü, alınan sağlık kurulu raporuna göre müvekkilinin 16/07/2009 tarihinden itibaren şizofreni teşhisiyle takip edilmekte olduğunun ve % 80 oranında maluliyete uğradığının belirtilmiş olduğunu, davalı şirketten maluliyet sebebi ile ödeme yapılması talep edilmiş ise de, beyan yükümlülüğüne aykırı davranıldığı gerekçesi ile talebin reddedildiğini belirterek şimdilik 8.000,00 TL maddi tazminatın başvuru tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya ait sağlık raporunda davacının 5 yıldır şizofren hastalığına ilişkin tedavi gördüğünün belirtilmesi ve davacının bu hastalığı ile ilgili başvuru formunda beyanda bulunmaması sebebiyle 14/04/2010 tarihinde davacının tazminat talebinin reddedildiğini, daha sonra sağlık raporunda belirtilen 5 yıl ifadesi 16/07/2009 tarihi olarak düzeltilmiş ise de, hastane kayıtlarına göre davacının depresyon ve panik atak teşhisiyle .../.../2007, 27/.../2007, 09/01/2008, 14/02/2008, 28/02/2008 tarihlerinde özel bir hastanenin nöroloji bölümünde tedavi gördüğünün anlaşıldığını, davacının mevcut rahatsızlıklarını başvuru formunda beyan etmediğini, Hayat Sigortaları Genel Şartları'nın C... maddesi uyarınca beyan yükümlülüğüne aykırı davranılması sebebiyle müvekkilinin süresi içinde cayma hakkını kullandığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının sözleşmenin yapılmasında önemli olan bilgiyi davalı sigortacı kurumdan sakladığı ve sözleşme yapıldıktan sonra sakladığı bu bilgiden dolayı maluliyete uğradığı, davalı şirketin cayma hakkının kullanmasının yerinde olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının sözleşmenin yapılmasında önemli olan bilgiyi davalı sigortacı kurumdan sakladığı ve sözleşme yapıldıktan sonra sakladığı bu bilgiden dolayı maluliyete uğradığı, davalı şirketin cayma hakkının kullanmasının yerinde olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, hayat sigorta sözleşmesine dayalı olarak açılan tazminat istemine ilişkin olup, davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin 16.07.2009 tarihinden itibaren şizofreni hastası olduğunu, hastalığının halen devam ettiğini ve tedavi görmekte olduğunu beyan etmiştir. TMK'nun 404 vd. maddelerinde vesayeti gerektiren haller düzenlenmiş olup, TMK'nın 405. maddesinde akıl hastalığı veya akıl zayıflığı durumunda kişiye vasi tayini gerektiği belirtilmiştir. Yine, TMK'nın 462. maddesinde vesayet altına alınan kişi adına dava açılabilmesi için vesayet makamının izninin alınması gerektiği düzenlenmiş olup, dava ancak vasinin alacağı izin belgesi ile açılabilecektir. Bu durumda, mahkemece bu husus gözardı edilerek şizofreni hastası olduğu iddia edilen davacının verdiği vekaletnameye dayalı olarak açılan davanın esastan görülmesi doğru olmamış, kararın taraflar yararına resen bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

...-Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, (...) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacı iadesine, 05.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7299, Karar No: 2020/5558, Tarih: 14.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/7299 E.  ,  2020/5558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/03/2018 tarihli ve 2018/308 esas, 2018/205 sayılı kararı ile Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/01/2019 tarihli ve 2018/476 esas, 2019/29 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 04/08/2019 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-)Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği iddiası ile, Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda, 01/03/2018 tarihli, 2018/2079 soruşturma, 2018/2727 esas ve 2018/648 sayılı iddianame ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 188/3, 53, 54 ve 63.maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

2- Kanun yararına bozma istemine konu Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/03/2018 tarihli ve 2018/308 esas, 2018/205 sayılı kararı ile; sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu kabul edilerek tensiple birlikte görevsizlik kararı verildiği, kararın 04/04/2018 tarihinde itiraz edilmeden kesinleşerek dosyanın görevli Şanlıurfa Asliye Ceza Mahkemesine gönderildiği,

3- Yapılan yargılama sonucunda kanun yararına bozma istemine konu Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/01/2019 tarihli ve 2018/476, 2019/29 sayılı kararı ile; sanık hakkında daha önce “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan kamu davası açılmadığı ya da sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilerek sanığın denetime tabi tutulmadığı, bu şekilde kovuşturma şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle sanık hakkında açılan kamu davasının TCK'nın 191. ve CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşürülmesine karar verildiği, kararın 23/03/2019 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesi kapsamında kaldığından bahisle mahkemenin görevsizliğine dair Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/03/2018 tarihli ve 2018/308 esas, 2018/205 sayılı kararının itiraz edilmeden 04/04/2018 tarihinde kesinleşmesini müteakip, yapılan yargılama sonucunda kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle kamu davasının düşürülmesine ilişkin Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/01/2019 tarihli ve 2018/476 esas, 2019/29 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre;

1- Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/03/2018 tarihli ve 2018/308 esas, 2018/205 sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre;

1- Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/03/2018 tarihli ve 2018/308 esas, 2018/205 sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Her ne kadar anılan Mahkemesince sanığa atılı eylemin münhasıran 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinde düzenlenen suçu içerdiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiş ise de; aynı Kanun'un 191/8. maddesinde yer alan "Bu Kanunun; a)188 inci maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti, b)190 ıncı maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma suçundan dolayı yapılan kovuşturma evresinde, suçun münhasıran bu madde kapsamına girdiğinin anlaşılması hâlinde, sanık hakkında bu madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, somut olayda, sanık hakkında Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 01/03/2018 tarihli iddianamesi ile uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan dolayı kamu davasının açıldığı, ancak Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde sanığın eyleminin kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturduğundan bahisle görevsizlik kararı verildiği, mahkemesince sanığın eyleminin münhasıran 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesi kapsamına girdiğinin değerlendirilmesi halinde yargılamaya devamla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesindeki şartlar aranmaksızın hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde görevsizlik karar verilmesinde,

2- Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/01/2019 tarihli ve 2018/476 esas, 2019/29 sayılı kararı açısından yapılan incelemede;

a- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/8. maddesinde yer alan "Bu Kanunun; a) 188 inci maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti, b) 190 ıncı maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma suçundan dolayı yapılan kovuşturma evresinde, suçun münhasıran bu madde kapsamına girdiğinin anlaşılması hâlinde, sanık hakkında bu madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, anılan Ağır Ceza mahkemesince sanığın eyleminin münhasıran 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesi kapsamına girdiğinin değerlendirilmesi halinde yargılamaya devamla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesindeki şartlar aranmaksızın hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiği, bu haliyle karşı görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

b- Kabule göre de, 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde, “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklinde düzenlemeler karşısında, somut olayda mahkemesince açılan kamu davasında kovuşturma şartının gerçekleşmediği düşünülüyorsa dava hakkında durma kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde düşme kararı verilmesinde, isabet görülmemiştir.” denilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/03/2018 tarihli ve 2018/308 esas, 2018/205 ve Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/01/2019 tarihli ve 2018/476 esas, 2019/29 sayılı kararlarının bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan açılan kamu davasında Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/03/2018 tarihli ve 2018/308 esas, 2018/205 sayılı kararı ile sanığın eyleminin “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçunu oluşturduğu,bu nedenle Asliye Ceza Mahkemesinin davaya bakmakla görevli olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine karar verildiği, görevsizlik kararının itiraz edilmeden 04/04/2018 tarihinde kesinleşmesini takiben, yapılan yargılama sonucunda Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/01/2019 tarihli ve 2018/476 esas, 2019/29 sayılı kararı ile kovuşturma şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle kamu davasının düşürülmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

1-Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/03/2018 tarihli ve 2018/308 esas, 2018/205 sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Her ne kadar anılan sanığa atılı eylemin münhasıran 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiş ise de; 28/06/2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 68. maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/8. maddesinde yer alan, "Bu Kanunun;

a) 188 inci maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti,

a) 188 inci maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti,

b) 190 ıncı maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma suçundan dolayı yapılan kovuşturma evresinde, suçun münhasıran bu madde kapsamına girdiğinin anlaşılması hâlinde, sanık hakkında bu madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında, somut olayda, sanık hakkında Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 01/03/2018 tarihli iddianamesi ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan dolayı kamu davasının açıldığı, ancak Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda sanığın eyleminin kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği, mahkemesince sanığın eyleminin münhasıran 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesi kapsamına girdiğinin değerlendirilmesi halinde yargılamaya devamla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesindeki şartlar aranmaksızın hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde görevsizlik karar verilmesi, kanuna aykırıdır.

2-Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/01/2019 tarihli ve 2018/476 esas, 2019/29 sayılı kararı açısından yapılan incelemede;

A-) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/8. maddesinde yer alan "Bu Kanunun;

a) 188 inci maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti,

b) 190 ıncı maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma suçundan dolayı yapılan kovuşturma evresinde, suçun münhasıran bu madde kapsamına girdiğinin anlaşılması hâlinde, sanık hakkında bu madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında, anılan Ağır Ceza mahkemesince sanığın eyleminin münhasıran 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesi kapsamına girdiğinin değerlendirilmesi halinde yargılamaya devamla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesindeki şartlar aranmaksızın hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiği, bu haliyle mahkemece karşı görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, davanıın düşmesine karar verilmesi kanuna aykırı olduğu gibi, ,

B-)Kabule göre de; 5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde yer alan , “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” ve aynı maddenin 8. fıkrasında yer alan, "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda mahkemesince açılan kamu davasında kovuşturma şartının gerçekleşmediği düşünülüyorsa dava hakkında durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden davanın düşmesine karar verilmesi de kanuna aykırıdır.

D-) Karar:

Açıklanan nedenlere göre; Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden;

1- Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/03/2018 tarihli ve 2018/308 esas, 2018/205 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için,

2-Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/01/2019 tarihli ve 2018/476 esas, 2019/29 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için,

dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

14/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8107, Karar No: 2013/17479, Tarih: 07.05.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/8107 E.  ,  2013/17479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09.02.2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu karar, ilamlı takipte şikayet talebine ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre,  belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 07.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9987, Karar No: 2011/9911, Tarih: 10.05.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/9987 E.  ,  2011/9911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı 15.05.2009 tarihinde verilen hükmü 1412 Sayılı CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 16.06.2009 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin temyiz isteminin aynı kanunun 317.maddesi gereğince REDDİNE, 10/05/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.