muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5191, Karar No: 2016/7743, Tarih: 30.12.2016

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 11.06.2015 gün ve 94660652-105-21-6200-2015-11895/38812 sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunmuştur.

I-OLAY:

Sanık ... Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/65 esas sayılı dosyasında terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek, terör örgütünün propagandasını yapmak, yetkili makamlardan izin almaksızın patlayıcı madde bulundurmak, 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanununa muhalefet, memura mukavemet suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda 09.06.2011 tarih, 2011/249 sayılı kararla 2911 sayılı Kanunun 32/1 ve TCK’nın 62/1 maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası, aynı Kanunun 33/1 ve TCK’nın 62/1 maddesi gereğince 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılması karar verilmiştir. Bu kararın temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 16.03.2012 tarihli ilamıyla onanarak hüküm kesinleşmiştir.

Hükümlü müdafiinin mahkumiyet hükümlerinin 6352 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilmesini talep etmesi üzerine aynı mahkemenin 26.09.2012 tarih 2011/65-249 sayılı ek kararla 2911 sayılı Kanuna muhalefet suçundan verilen cezaların aynen infazına karar verilmiştir.

Bu karara karşı süresi içinde yapılan itiraz üzerine Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2012 tarih, 2012/938 değişik iş sayılı Kararla reddedilerek hüküm kesinleşmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 2911 sayılı Kanun kapsamındaki suçların 6352 sayılı Kanuna göre ertelenmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulması talep edilmiştir.

II-KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNE İLİŞKİN UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI:

Hükümlünün 2911 sayılı Kanunun 32/1 ve 33/1 maddelerine uygun olduğu kabul edilen eylemlerin mutad ve meşru bir "düşünce ve kanaat açıklama yöntemi" olduğunun kabul edilip edilemeyeceği, suçun tarihi ve işlenme yöntemi ile temel şekli itibariyle, gerektirdiği cezanın süresine göre, 05.07.2012 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında düşünce ve kanaat açıklama yöntemi ile işlendiği ve bu nedenle kesinleşen hükümlerin yasa hükümleri doğrultusunda infazının ertelenip ertelenemeyeceğine ilişkindir.

III-HUKUKSAL DEĞERLENDİRME:

Hükümlü B.. T.. hakkındaki kesinleşen mahkumiyet hükmünden sonra, 05.07.2012 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı

Kanunun geçici 1. maddesinde; "31.12.2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı;

a)Soruşturma evresinde, 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171'inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine,

b)Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

a)Soruşturma evresinde, 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171'inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine,

b)Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

c)Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki düzenleme öngörülmüştür.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.07.2014 tarih ve 2013/9-386 esas, 2014/353 karar sayılı kararı ile ...düşünce ve kanaat açıklama yöntemi kapsamında görülen 2911 sayılı Kanuna muhalefet hallerinin;

a-32. maddenin birinci fıkrasındaki dağılın ihtarına rağmen dağılmama,

b-33. maddenin birinci fıkrasında belirtilen 23. maddenin (b) bendinde sayılan silahlarla katılma,

c-33. maddenin birinci fıkrasında belirtilen 23. maddenin (b) bendinde sayılan ve zaten düşünce ve kanaat açıklama yöntemlerinden olan afiş, pankart, döviz, resim, sloganlarla katılma, şeklinde sayılması mümkündür. ” denilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda;

Hükümlünün 2911 sayılı Kanunun 32/1, 33/1 maddelerine uygun olduğu kabul edilen eylemlerinin mutad ve meşru bir “düşünce ve kanaat açıklama yöntemi” olduğu kabul edildiğinden, suçun tarihi ve işlenme yöntemi ile temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında düşünce ve kanaat açıklama yöntemiyle işlendiği, Dairemizce kabul edilen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.09.2014 tarih ve 2014/9-96 esas, 2014/375 karar sayılı ilamda açıklandığı şekilde; kovuşturma süreci kesin hüküm ile sonuçlanmış olup infaz aşamasına geçildiği, bu nedenle de hükümlü hakkındaki kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine karar verilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, itirazın kabulüne karar verilmesi yerine, gerekçeden yoksun şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden, anılan kararın kanun yararına bozulmasına karar verilmesi uygun görülmüş ve CMK'nın 309/4-d bendi gereğince Dairece doğrudan karar verilmesi gerektiğinden aşağıdaki hüküm kurulmuştur.

IV-SONUÇ ve KARAR:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.06.2015 tarih, 2015/226117 sayılı Kanun Yararına Bozma istemi talebinin KABULÜNE;

2-Hükümlü... hakkında Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2012 tarih ve 2012/938 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi

gereğince Kanun Yararına BOZULMASINA,

3-Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesinin itiraza konu 09.06.2011 tarih 2011/65 esas, 2011/249 karar sayılı ilamında hükümlü... hakkında 2911 sayılı Kanunun 32/1. maddesine aykırılık suçundan sanık hakkında 2911 sayılı Kanunun 32/1, TCK’nın 62. maddeleri gereğince verilen 5 ay hapis cezası ile 2911 sayılı Kanunun 33/1, TCK’nın 62. maddeleri gereğince verilen 5 ay hapis cezasına ilişkin hükümlerin kesinleşmiş olmaları nedeniyle 6352 sayılı Kanunun geçici 1/1-c maddesi gereğince İNFAZIN ERTELENMESİNE;

Hükümlünün infazın ertelenmesi kararından itibaren 3 yıl içinde basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemiyle temel şekli itibariyle adli para cezasının ya da üst sınırı 5 yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suç işlemesi halinde cezanın aynen İNFAZINA,

Erteleme kararının verildiği tarihten itibaren 3 yıl içinde basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle; temel şekli itibariyle adli para cezasını ya da üst sınır 5 yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suç işlemediği takdirde ertelenen cezanın infazına yer olmadığına,

Sanık hakkında tali karar fişi düzenlenerek Adalet Bakanlığı Adli Sicil İstatistik Genel Müdürlüğüne GÖNDERİLMESİNE,

Dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.12.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17490, Karar No: 2017/21160, Tarih: 13.12.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/17490 E.  ,  2017/21160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile prim alacağı, ikramiye alacağı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket bünyesinde işletilen güzellik merkezinde 26.7.2005 tarihinde kuaför çırağı olarak işe başladığını, 1.7.2007-26.6.2010 tarihleri arasında kalfa olarak çalıştığını, her seferinde sigortası yapılacağı söylenmesine rağmen hiçbir surette sigortasının yapılmadığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi ve sigorta primlerinin yatırılmaması nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkiline ait işyerinde 5.10.2006 tarihinde çıraklık sözleşmesi uyarınca çırak olarak çalışmaya başladığını, çırak olduğu süreler dışında şirket bünyesinde çalışmasının olmadığını, ayrıca 25.5.2008-1.9.2009 tarihleri arasında askerlik görevini yaptığını ve taleplerinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş akdini haklı nedenle feshettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki diğer bir uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki diğer bir uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

Uyuşmazlığın normatif dayanağı Borçlar Kanununun 84–86 maddeleridir. Borçlar Kanununun 84 üncü maddesinde “Borçlu faiz veya masrafları tediyede gecikmiş değil ise kısmen icra eylediği tediyeyi resülmale mahsup edebilir. Alacaklı alacağın bir kısmı için kefalet, rehin veya sair teminat almış ise borçlu kısmen icra eylediği tediyeyi temin edilen veya teminatı daha iyi olan kısma mahsup etmek hakkını haiz değildir” kuralına yer verilmiş; 85 inci maddesinde “birden fazla borcu bulunan borçlu, borçları ödemek zamanında bu borçlardan hangisini tediye etmek istediğini alacaklıya beyan etmek hakkını haizdir. Borçlu beyanatta bulunmadığı surette vukubulan tediye kendisi tarafından derhal itiraz edilmiş olmadıkça alacaklının makbuzda irae ettiği borca mahsup edilmiş olur” hükmü öngörülmüş, 86 ncı maddede ise “kanunen muteber bir beyan vaki olmadığı yahut makbuzda bir güna mahsup gösterilmediği takdirde, tediye muaccel olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçlar muaccel ise tediye, borçlu aleyhinde birinci olarak takip edilen borca mahsup edilir. Takibat vaki olmamış ise tediye, vadesi iptida hulül etmiş olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçların vadeleri aynı zamanda hulül etmiş ise mahsup mütenasiben vaki olur. Hiç bir borcun vadesi hulül etmemiş ise alacaklı için en az teminatı haiz olan borca mahsup edilir” kuralı düzenlenmiştir.

II. Genel Hükümler Yönünden Değerlendirme

Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen hükümleri öncelikle muacceliyet ve temerrüt kavramlarının açıklanmasını gerektirmektedir.

Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.

Temerrüt, en kısa tanımıyla, alacaklı tarafından talep edilebilir (muaccel) hale gelmiş bir borcun ifasındaki gecikmedir. Kural olarak, bu tür (muaccel) bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer (BK. m. 101/1). Başka bir ifadeyle, temerrütten söz edilebilmesi için, öncelikle muaccel bir borcun ve alacaklının o borca yönelik ihtarının bulunması gerekir. Kural böyle olmakla birlikte, borçlunun temerrüde düşmesi için alacaklının ihtarının gerekmediği bazı durumlar da vardır: Örneğin, ifa gününün taraflarca birlikte kararlaştırıldığı (BK. m.101/2), borçlunun borcu ifa etmeyeceğini bildirmiş olduğu veya hal ya da durumundan bu sonuca varılabildiği (BK. m.107/1) durumlarda, temerrüdün gerçekleşmesi için alacaklının ihtarına gerek yoktur.

Tek bir borç ilişkisinin söz konusu olduğu durumlarda, borçlu para borcunun faiz ve masraflarını ödemede temerrüde düşmemişse yaptığı kısmi ödemeyi anapara borcuna mahsup etme hakkına sahiptir. Ancak, para borcunun bir kısmı için kefalet, rehin veya benzeri bir teminat verilmişse, yapılan kısmi ödemenin teminatlı olan borca mahsubu istenemez. Bu durumda, kısmi ödemenin teminatsız olan ya da teminatı daha az olan borca mahsubu gerekir. Borçlu, faiz ve masrafları ödemede temerrüde düşmüşse yaptığı kısmi ödeme öncelikle gecikmiş faiz ve masraf borçlarına mahsup edilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 27.9.2000 tarih ve 2000/12-1148 esas, 2000/1193 karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi gereğince, ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için, borçlunun faiz ve masrafları ödemede gecikmemiş olması zorunludur. Gecikme ve alacaklının iradesini açıklaması halinde, ödenen kısmın öncelikle faizden düşülmesi gerekir. İcra takibi, ödemeye ihtirazi kayıt konulması irade açıklamasıdır.

Birden fazla borcu bulunan borçlunun yaptığı ödeme, ifa zamanında beyan ettiği borca mahsup edilir. Borçlu, ödeme sırasında, yapılan ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu beyan etmemiş veya alacaklının makbuzda belirttiği borca derhal itirazda bulunmamışsa makbuzda belirtilen borca mahsup edilmelidir.

Birden fazla para borcunun bulunduğu bir borç ilişkisinde, borçlunun, yapılan kısmi ödemenin hangi borç için mahsup edildiğini belirtmemesi, alacaklının da ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu makbuzda göstermemesi durumunda, kısmi ödemenin hangi borca mahsup edileceği sorunu Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre çözümlenmelidir. Bu gibi durumlarda, kısmi ödeme öncelikle muaccel olan borç için yapılmış sayılır. Ödeme zamanında birden fazla borç muaccel hale gelmişse, ödeme ilk takibe konulan borca mahsup edilir. Muaccel olan borçlardan hiçbiri takibe verilmemişse kısmi ödeme ifa zamanı önce gelen borca mahsup edilmiş sayılır. Borçların ifa zamanları (vadeleri) aynı günde gelmişse yapılan kısmi ödeme borçların miktarlarıyla orantılı olarak mahsup edilir. Borçlardan hiçbirinin ifa zamanı gelmemişse, kısmi ödeme alacaklı için güvencesi en az olan borca mahsup edilmiş sayılır.

III. İşçi Alacakları Yönünden Değerlendirme

İş sözleşmesinden doğan para borçlarının kısmi ifasında, mahsubun ne şekilde yapılacağı ile ilgili 4857 sayılı İş Kanununda özel bir düzenleme bulunmadığından, Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen genel hükümleri kapsamında sorun çözümlenmektedir. İşçinin işverenden bir alacağının, örneğin sadece kıdem tazminatı alacağının bulunduğu durumlarda, kısmi ödeme nedeniyle mahsup işlemi Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi çerçevesinde yapılacaktır. Dairemiz uygulamasına göre, temerrüde düşmüş olan işverenin yaptığı kısmi ödeme işçinin bu hususta beyanda bulunup bulunmadığına bakılmaksızın öncelikle faiz ve masraflara mahsup edilmelidir.

Borcun taksitle ödenmesi konusunda yapılan anlaşma aksi öngörülmemişse, kural olarak, işçinin faiz talebinden vazgeçtiğini kapsar. Ancak, bu sonuç işverenin taksit anlaşmasına uygun hareket etmesine bağlıdır. İşverenin taksitlerden birini zamanında ödememesi halinde, işçinin faizle ilgili feragati geçersiz hale gelir ve sadece ödenmeyen taksit için değil, tüm alacak için faiz talep hakkı doğacaktır. Bu durumda ödenmiş olan önceki taksitlerin öncelikle faiz ve masraflara mahsubu gerekecektir. Kuşkusuz taksit sözleşmesinin işçinin serbest iradesi ile meydana gelmesi gerekir.

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000 TL ihbar tazminatı, 7.500 TL kıdem tazminatı, 2.500 TL ücret, 2.000 TL fazla mesai ve 500 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000 TL lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000 TL lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000 X 10/11 = 2.727 TL ihbar tazminatına, 3.000 X 1/11 = 273 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273 TL ihbar tazminatı, 227 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500 TL borcu kalmış olacaktır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının askerlik nedeniyle işe ara verdiği dönemde hesabına toplam 1.650 TL para yatmış olduğu, bu miktarın 650 TL’sinin davalı işveren tarafından yatırıldığı ancak neyin karşılığı olduğuna ilişkin bir açıklama yapılmadan yatırıldığı, bakiye 1.000 TL’nin ise kimin tarafından yatırıldığının da belli olmadığı anlaşılmaktadır. Davalı, davacının askerde olduğu dönemde kıdem tazminatına mahsuben 1.500 TL ödeme yaptığını savunarak bu miktarın kıdem tazminatından mahsubunu talep etmiş, davacı ise miktar belirtmeksizin işverenin askerlik nedeniyle bir miktar para ödediğini kabul etmiş, bu durumun askerlik döneminde iş akdinin askıda olduğunun delili olduğunu söylemiş, neye karşılık alındığına ilişkin ise herhangi bir açıklama yapmamıştır. Mahkemece bu hususların üzerinde durulmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş öncelikle davacıdan askerlik döneminde işverenden ne kadar parayı, neye karşılık aldığı hususunda açıklama talep edip hangi miktar paranın neye karşılık olduğunun tam olarak belirlenememesi durumunda ise talep edilen alacaklardan daha önce muaccel olandan mahsubu yoluna gitmektir.

Mahkemece yapılacak iş öncelikle davacıdan askerlik döneminde işverenden ne kadar parayı, neye karşılık aldığı hususunda açıklama talep edip hangi miktar paranın neye karşılık olduğunun tam olarak belirlenememesi durumunda ise talep edilen alacaklardan daha önce muaccel olandan mahsubu yoluna gitmektir.

3- Davacı, dava dilekçesinde 100 TL hafta tatili, 100 TL ulusal bayram genel tatil ücreti talep etmiş olup daha sonra ıslah dilekçesinde hafta tatili- ulusal bayram genel tatil ücreti ayrımı yapmaksızın iki talebi birlikte ıslah ederek talebini 323,46 TL olarak artırmıştır. Ulusal bayram genel tatil ücreti ile hafta tatili ücreti talebi toplamı dava dilekçesinde 200 TL olup ıslahta her ikisi için ayrım yapılmaksızın 323,46 TL talep edilmiş olduğu, 123,46 TL’lik artırımın yarısı olan 61,73 TL’nin ulusal bayram genel tatil ücreti için diğer yarısı olan 61,73 TL’nin ise hafta tatili ücreti talebi için olduğunun kabulü gerekir. Buna göre davacı, dava ve ıslah dilekçesi ile 161,73 TL hafta tatili, 161,73 TL ulusal bayram genel tatil ücreti talebinde bulunmuştur.

Mahkemenin gerekçesinde de açıkladığı üzere davacı hafta tatili çalışması yaptığını ispat edememiştir. Bu itibarla davacının hafta tatili talebinin reddi gerekirken bu talebin de ulusal bayram genel tatil ücreti talebi ile birlikte kabul edilmiş izlenimi oluşturacak şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

5- Yukarıda açıklandığı üzere davacının ulusal bayram genel tatil ücreti talebi dava dilekçesi ile istenen 100 TL, ıslah ile artırılan 61,73 TL olmak üzere toplam 161,73 TL iken talep aşılarak 197,32 TL hükmedilmesi de isabetsizdir.

6- Kabule göre de davacının 197,32 TL net hafta tatili- ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının 200 TL’sinin dava tarihinden itibaren kalanının ise ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizini geçmemek üzere yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesi şeklindeki hükmün de kendi içinde çelişkili şekilde oluşturulması da ayrıca hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.12.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.