muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/29394, Karar No: 2014/19528, Tarih: 24.11.2014

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Hakaret huzurda işlenebileceği gibi, gıyapta da işlenebilir. Gıyapta hakaretin cezalandırılabilmesi için, mağdurun yokluğunda en az ikiden fazla kişilerle ihtilat edilerek yani en az üç kişinin hakaret sözünü öğrenmiş olması kaydıyla hakaretin yapılması şarttır. Mağdur bu sayıya dahil değildir. Mağdurun hazır olması halinde gıyapta hakaret den bahsedilemez. Kendileriyle ihtilat edilen kişilerin bir arada bulunmaları ve hakaret sözünü aynı anda öğrenmelerine gerek yoktur. İhtilat aktarma suretiyle gerçekleşmişse hakaret sözlerinin aynı yada benzer olması aranmalıdır. Fail sözlerini ikiden fazla kişiye söylemekte yada daha çok kişinin duyabileceği bir yerde konuşmakta ve sözleri başkaları tarafından duyulabilmekte, failde bu durumun bilincinde ise ihtilat oluşmuştur.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

Sanığın aşırı derecede alkol aldıktan sonra kardeşi V. B.'la tartıştığı, Volkan'a kızarak, duvarları yumrukladığı sırada elinde kesikler meydana geldiği, sanığın yakınları tarafından Yavuz Selim Devlet Hastanesi’ne götürüldüğü, sağlık personelinin dikiş atılması gerektiğini söylemesi üzerine sanığın dikiş atılmasını istemediği ve eline geçirdiği cisimleri pansuman odasındaki ecza dolabına atarak camını kırdığı, sanığın bu taşkınlıkları üzerine görevli bulunan polis memuru şikayetçinin olay yerine gelmesi üzerine, sanığın bu kez şikayetçi polis memuruna sinkaflı hakaret ettiği olayda, kamu malına zarar verme ve hakaret suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın savunmasının alındığı 14/09/2011 tarihli celsede zararı ödediğine dair 28/03/2011 tarihli ibraz ettiği belgenin ilgili kuruma sorularak zararın karşılanıp karşılanmadığı belirlenerek sanık hakkında TCK’nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulunun bulunup bulunmadığı araştırılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

1- Sanığın savunmasının alındığı 14/09/2011 tarihli celsede zararı ödediğine dair 28/03/2011 tarihli ibraz ettiği belgenin ilgili kuruma sorularak zararın karşılanıp karşılanmadığı belirlenerek sanık hakkında TCK’nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulunun bulunup bulunmadığı araştırılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığın şikâyetçi polis memuruna karşı hakaret eyleminin aleni sayılmayan pansuman odasında gerçekleştirdiğinin iddia ve kabul olunması karşısında, sanık hakkında TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanma koşullarının ne şekilde oluştuğu karar yerinde tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezaları ertelenen sanık için, aynı Kanunun 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4- Sanığın adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının mahkûmiyet hükmü sayılamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında “daha önceki sabıka kayıtları” denilmek suretiyle yasal olmayan gerekçeyle 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/11/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18364, Karar No: 2012/1629, Tarih: 24.01.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/18364 E.  ,  2012/1629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kira parasının 01.08.2010 gününden başlayarak yıllık 30.000 TL olarak tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü. Davada, 01.08.2010 tarihinden başlayan döneme ilişkin aylık kira parasının yıllık 30.000 TL olarak tespiti istenilmiştir. Mahkemece; "Dava tarihinden önce, 01.08.2010 tarihinde kira sözleşmesi yenilenmiş ve kirası peşin olarak ödenmiştir. Kira tespiti talebi ancak bir sonraki dönem için yapılması mümkündür. Fakat davacı vekili bu hususta bir talepte bulunmamıştır. Bu nedenle davacı tarafından davalı aleyhine açılan kira bedelinin tespiti davasının kira döneminin başlangıcından sonra açılmış olması dikkate alınarak, davanın reddine karar vermek gerekmiştir. Gerekçesiyle" davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir. Taraflar arasındaki kira sözleşmesi 01.08.2002 başlangıç tarihli olup, bir yıl sürelidir. Kira sözleşmesinin özel koşullarında (md.2) "Yeni dönemlerin kira bedelleri bir önceki yılın kira bedeline yapılacak günün koşullarına uygun bir zamla belirlenir" şeklinde ifade edilen şart mevcuttur. Sözleşmedeki bu şart, tarafların yenilenen dönemde de artış iradesini yansıtmaktadır.Böyle bir şart, 21.11.1966 gün ve 19/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında anılan ihtarın hukuksal önemini ortadan kaldırmaktadır. Başka bir ifadeyle, sözleşmede böyle bir şartın kabul edilmesi halinde, kiralayan ihtar çekmeye gerek kalmaksızın, (o dönem için ödenen kira parasını alırken ihtirazı kayıtta da bulunmaksızın), o dönem içinde kira parasının tespiti için dava açabilir.Dava konusu olayda, 01.08.2010 gününden geçerli yıllık kira parasının tespiti istenilmiştir. Bu durumda, 21.10.1992 tarih ve 1992/3-479 E., 1992/616 K. sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kararına göre; dönem bitimine (davada 01.08.2011 tarihine) kadar dava açılıp kira parasının tespiti istenebilir ki, olayda dava tarihi 27.08.2010 olmakla; dava dönem içinde açımıştır.Mahkemece, yukarıda sözü edilen ilke dikkate alınmaksızın, dönemin başlamasından sonra davanın açıldığından bahisle, davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/24359, Karar No: 2010/30631, Tarih: 08.11.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/24359 E.  ,  2010/30631 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2007/238015

MAHKEMESİ : Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/05/2007

NUMARASI : 2007/308

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 Sayılı TCK.nun 61/9.maddesinde belirtilen adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az, üst sınırı da, hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz, şeklindeki düzenlemenin suç tarihinden sonra 19.12.2006 tarihinde 5560 Sayılı kanunla yürürlüğe girdiği, suç tarihinde ise 5237 Sayılı TCK.nun 52/1.maddesi uyarınca temel adli para cezasının alt sınırının 5 gün olduğu gözetilmeden, temel cezanın asgari hadden verildiği belirtilmek suretiyle, doğrudan 2400 YTL adli para cezasıyla uygulama yapılarak sanık hakkında fazla ceza tayini,

2-Gerekçeli kararda Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki mütalaasına yer verilmemesi suretiyle 5271 Sayılı CMK.nun 230.maddesinin 1.fıkrasının (a) bendine aykırı davranılması,

Uygulamaya göre;

2-Sanık hakkında temel ceza tayin edilirken, 5237 Sayılı TCK.nun 52. maddesinin 3.fıkrası uyarınca kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün olarak takdir edilen miktarın ayrı ayrı gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın doğrudan para cezasıyla mahkumiyetine karar verilmesi,

4-Sanığın adli sicil kaydındaki 3167 sayılı Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi Ve Çek Hamillerinin Korunması Hakkında Kanuna aykırı davranmak suçuna ilişkin ilamın hukuki sonuçları araştırılarak sonucuna göre, 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMY’nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 Sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 08.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8063, Karar No: 2015/2194, Tarih: 02.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8063 E.  ,  2015/2194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 21.03.2014 gün ve 2013/8466 Esas, 2014/2188 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait taşınmazın satışı sonucu düzenlenen 24.09.2007 tarihli sıra cetvelinde yer alan davalının alacağının mevcut olmadığını, kabul anlamına gelmemek kaydıyla alacağın varlığı kabul edilse bile hesaplanan temerrüt faizi oranı fahiş olduğu gibi, kambiyo takibi yapılmış olmasının da yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, davalının alacağının sıra cetvelinden çıkarılmasını, davalının itiraz davası açması ve bunun sonucunda davalıya satış bedelinden pay ayrılması halinde davalıya ayrılan payın öncelikle müvekkili bankaya ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu sıra cetvelinde müvekkili davalıya pay ayrılmadığını, satış bedelinin tamamının davacının dosyalarına paylaştırıldığını, davacının bu davayı açma nedeninin anlaşılamadığını, kaldı ki müvekkili tarafından sıra cetvelinin iptali için İcra Mahkemesi'ne yapılan şikayet dosyasında iddialarını ileri sürebileceğini, ayrıca müvekkilinin alacağının genel kredi sözleşmelerinden kaynaklanan gerçek bir alacak olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 21.03.2014 tarih ve 2013/8466 E., 2014/ 2188 K. sayılı ilamıyla bozulmuştur.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 02.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6108, Karar No: 2011/7270, Tarih: 06.06.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/6108 E.  ,  2011/7270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 25.12.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında kimlik bilgisi düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30.12.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, 863 ada 6 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında murisinin “... ...” şeklinde yazılı kimlik bilgilerinin “... ...” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilerek tapu kaydı “... kızı ... ...” olarak düzeltilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2- HUMK’nun 74. maddesi gereğince hakim tarafların iddia ve savunmaları ile bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye hüküm veremez. Davacı dava dilekçesinde baba adı eklenmesini istemekle birlikte 22.11.2010 havale tarihli ıslah dilekçesi ile bu isteminden vazgeçerek “... ...” kaydının “... ...” olarak düzeltilmesini istemiş olmakla, davacının baba adı eklenmesine dair bir talebi olmadığı halde mahkemece talep aşılarak baba adı eklenmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bent uyarınca hükmün BOZULMASINA, 30.05.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2037, Karar No: 2013/8452, Tarih: 02.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/2037 E.  ,  2013/8452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sincan 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2012

NUMARASI : 2011/246-2012/373

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın G.. B.. yönünden husumetten reddine, A.. B.. yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan A.. B.. vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece G.. B.. hakkındaki davanın husumet nedeniyle reddine, A.. B.. aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı A.. B.. vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi doğru olduğu gibi, 1/1000 ölçekli İmar Planı kapsamında “Park ve Açık Spor Alanında” kalan taşınmaza fiilen el atılmamış ise de; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun benzer konudaki 15.12.2010 gün ve 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetilerek; imar planında “Park ve Açık Spor Alanı” olarak ayrılan taşınmaza fiilen el atılmamış olsa dahi 3194 sayılı İmar Kanununun 10. maddesinin amir hükmü uyarınca 1/1000 ölçekli imar planının kesinleştiği tarihten itibaren 5 yıl içerisinde davalı idarece ayrılma amacına uygun olarak kamulaştırma görevinin yerine getirilmemesi ve malikin mülkiyet hakkının süresi belirsiz şekilde kısıtlanması nedeniyle taşınmaz bedelinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı A.. B.. vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 02.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5191, Karar No: 2016/7743, Tarih: 30.12.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/5191 E.  ,  2016/7743 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.06.2015 tarih, 2015/226117 sayılı Kanun Yararına Bozma istemi ile;

2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanununa muhalefet suçundan sanık ...’ın, anılan Kanunun 32/1, 33/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 62/1 ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 5. maddeleri uyarınca iki kez 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.06.2011 tarihli ve 2011/65 esas, 2011/249 sayılı Kararının Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 16.03.2012 tarihli ve 2012/732 esas, 2012/3469 sayılı ilamıyla onanarak kesinleşmesini müteakip, sanık müdafiinin 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi gereğince yapmış olduğu infazın ertelenmesi talebinin reddine ilişkin aynı Mahkemenin 26.09.2012 tarihli ve 2011/65 esas, 2012/249 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.11.2012 tarihli ve 2012/938 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; benzer bir olay sebebiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.09.2014 tarihli ve 2014/9-96 esas, 2014/375 sayılı ilamında belirtildiği üzere, 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun “Dava ve Cezaların Ertelenmesi” kenar başlıklı geçici 1. maddesinde yer alan,

"(1)31.12.2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı;

a)Soruşturma evresinde, 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171'inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine,

b)Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

c)Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine, karar verilir.

(4)Bu madde hükümlerine göre cezanın infazının ertelenmesi hâlinde erteleme süresince ceza zamanaşımı durur; kamu davasının açılmasının veya kovuşturmanın ertelenmesi hâlinde, erteleme süresince dava zamanaşımı ve dava süreleri durur.

(6)Birinci fıkra kapsamına giren suçlardan dolayı verilmiş mahkûmiyet hükmünün infazının tamamlanmış olması hâlinde bu mahkûmiyet hükmüne bağlı yasaklanmış hakların 25.05.2005 tarihli ve 5352 sayılı Adlî Sicil Kanununun 13/A maddesindeki şartlar aranmaksızın geri verilmesine karar verilir.

(7)Bu madde hükümlerine göre verilen kamu davasının açılmasının, kovuşturmanın veya cezanın infazının ertelenmesi kararları adli sicilde bunlara mahsus bir sisteme kaydedilir. Bu kayıtlar, ancak bir soruşturma veya kovuşturmayla bağlantılı olarak Cumhuriyet savcısı, hâkim veya mahkeme tarafından istenmesi hâlinde, bu maddede belirtilen amaç için kullanılabilir.

(7)Bu madde hükümlerine göre verilen kamu davasının açılmasının, kovuşturmanın veya cezanın infazının ertelenmesi kararları adli sicilde bunlara mahsus bir sisteme kaydedilir. Bu kayıtlar, ancak bir soruşturma veya kovuşturmayla bağlantılı olarak Cumhuriyet savcısı, hâkim veya mahkeme tarafından istenmesi hâlinde, bu maddede belirtilen amaç için kullanılabilir.

(8)Bu madde hükümlerine göre kamu davasının açılmasının, kovuşturmanın veya cezanın infazının ertelenmesi kararlarının verildiği hâllerde, bu suçlar 26.09.2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun erteleme ve tekerrüre ilişkin hükümlerinin uygulanmasında göz önünde bulundurulmaz.” şeklindeki düzenleme ve 6352 sayılı Kanunun genel gerekçesinde yer alan;

“Temel hak ve hürriyetlerden kabul edilen ifade ve basın özgürlüğü, çoğulcu demokrasilerde vazgeçilmez ve devredilemez bir hak olarak kabul edilmektedir. Bu nedenle, ifade hürriyeti, birçok uluslararası belgeye konu olmuş, Anayasamızda da ayrıntılı düzenlemelere tâbi tutulmuştur. Bu özgürlüğün kullanım araçlarından biri de basın yahut sözlü veya görüntülü yayın araçlarıdır. Bu araçların, amacına uygun olarak işlevlerini yerine getirmeleri bakımından korunmaları demokratik toplumlarda asıl olup, bu anlamda basın ve yayın özgürlüğü önündeki engeller kaldırılarak ve güvenceler sağlanarak, haber ve düşünceyi özgür kılmak hedeflenmektedir. Bu nedenle, basın yayın yoluyla işlenen suçlara ilişkin dava ve cezaların infazının ertelenmesi ilişkin bazı düzenlemeler yapılması toplumsal barışın sağlanması ve sürdürülmesi bakımından büyük bir önem taşımaktadır. Önem taşıması nedeniyle basın yoluyla ya da sair düşünce açıklama yöntemleriyle işlenen suçlar yönünden erteleme imkânı getirilmiştir.” şeklindeki açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde,

6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinde düzenlenen “sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleri” ifadesinin, AİHM kararlarında da belirtildiği üzere sadece basın hürriyeti ve siyasi düşünce açıklamalarını kapsamadığı, düşünce açıklama hürriyetini kullanmak suretiyle işlenen suçları da içerdiği, düşünce açıklamalarının dış dünyaya ne şekilde aktarıldığının önem taşımadığı, bu aktarımın, doğrudan doğruya olabileceği gibi, söz ve yazı dışında bir hareketle de gerçekleşebileceği cihetle,

Somut olayımızda, sanığın izinsiz olarak toplantı ve yürüyüşüne katılarak güvenlik güçlerine taş atması şeklinde gerçekleştirmiş olduğu eylemlerinin gerçekleşme biçimi göz önüne alındığında, ifade hürriyeti kapsamında düşünce açıklaması niteliğinde olduğu, 6352 sayılı Kanunun düzenleniş şekli dikkate alındığında, sanığın eyleminin anılan Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve hükmolunan cezalarının ertelenebileceği anlaşılmakla, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.