muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7925, Karar No: 2022/4000, Tarih: 02.06.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/7925 E.  ,  2022/4000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.04.2005 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi talebi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.11.2019 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacılar vekilleri, davacı ...'ya ait 532, davacı ...'ya ait 534 parsel sayılı taşınmazlar lehine davalılara ait 537 ve 538 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden geçit hakkı tesisine karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

Davalılar, davacının geçit ihtiyacı olmadığını halen kullandığı bir yol olduğunu, geçit istenen yerde ağaçların olduğunu, başka yerlerden geçit sağlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacıların sübut bulan davalarının kabulü ile, davalı 533 ve 537 nolu parseller aleyhine olmak üzere davacı 534 ve 532 parseller lehine 04/05/2009 tarihli ek bilirkişi raporu ile 04/07/2008 tarihli fen bilirkişi raporunda gösterilen 1 numaralı güzergahlar üzerinden geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 20/11/2011 gün ve 2010/14308 Esas, 2011/453 Karar sayılı ilamıyla davanın farklı parsellerin maliki olan davacılar tarafından açıldığı, her parsel için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiğinden, davaların tefrikine karar verilmesi gerekirken bu husus gözetilmeden karar verilmesinin doğru görülmediği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyularak davacı ...'ya ait 534 parsel yönünden davanın tefrikine karar verilmiştir.

Yargıtay bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sonucunda mahkemece, davanın kabulü ile 532 parsel lehine fen bilirkişisinin 09/01/2012 havale tarihli raporunda belirtilen 2 no'lu güzergahtan davalı 537 parsel sayılı taşınmaz aleyhine geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 24/09/2012 gün ve 2012/9339 Esas, 2012/10851 Karar sayılı ilamı ile; mahkemece yapılan keşiften sonra teknik bilirkişi batıdaki kadastral yolun kullanılmaz durumda bulunduğunu bildirmiş ise de, iş makineleri ile makul süre çalışma ve masraf yapılmak suretiyle yola çıkma olanağının bulunup bulunmadığının ayrıntılı bir şekilde açıklanmadığı, yolun hangi nedenle kullanılamaz olduğunun bilirkişilerce ayrıntılı olarak raporlanmadığı, davacıya ait parselde mutlak geçit ihtiyacının bulunup bulunmadığı hususunun kesin olarak saptanmadığı belirtilen eksikliklerin giderilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda mahkemece, davacının davasının kabulü ile, davacı 532 parsel açısından fen bilirkişisinin 24/10/2013 havale tarihli raporunda 3 numaralı güzergah olarak gösterilen yeşil renkli alandan davalı 537 ve 578 parsel sayılı taşınmazlar aleyhine geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmün davalı ... ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 27/05/2015 gün ve 2015/4324 Esas, 2015/5890 Karar sayılı ilamı ile; yapılan keşif sonucunda alınan fen ve ziraat bilirkişi raporlarında batıdaki kadastral yol ile lehine geçit istenen 532 parsel sayılı taşınmaz arasında 1,5 metre kot farkı bulunduğu vurguladığını, makul çalışma ve masraf yapılmak suretiyle buradan yol ihtiyacının karşılanıp karşılanmayacağına ilişkin bir saptama yapılmadığını, inşaat mühendisi bilirkişi vasıtasıyla iş makinalarıyla çalışma ve masraf yapılarak batıdaki yola çıkışın ve kullanılmasının mümkün olup olmadığının araştırılması gerektiğini, bu seçenekten geçit kurulmasının mümkün olmadığının kesin olarak belirlenmesi halinde diğer alternatifler üzerinde durulması gerektiğini, kabule göre de, 532 parsel lehine kurulan geçitin davacı ...'e ait 536 parsel üzerinden geçirilmeden kesintisizlik kuralı ihlal edilerek tesis edilmesinin de doğru olmadığı gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda mahkemece davanın kabulü ile davacıya ait 532 parsel lehine fen bilirkişisinin 24/10/2013 havale tarihli raporunda 3 numaralı güzergah olarak gösterilen yeşil renkli alandan davalı 537 ve 578 parsel sayılı taşınmazlar aleyhine geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Ayrıca; geçit hakkı kurulması davalarında amaç, genel yola bağlantısı olmayan taşınmazların yolla bağlantısının sağlanmasıdır. Bundan dolayı, geçit kurulurken ihtiyaç içinde olan taşınmaz kesintisiz olarak genel yola bağlanmalıdır. Buna uygulamada “kesintisizlik ilkesi” denilir.

Ayrıca; geçit hakkı kurulması davalarında amaç, genel yola bağlantısı olmayan taşınmazların yolla bağlantısının sağlanmasıdır. Bundan dolayı, geçit kurulurken ihtiyaç içinde olan taşınmaz kesintisiz olarak genel yola bağlanmalıdır. Buna uygulamada “kesintisizlik ilkesi” denilir.

Somut olayda mahkemece bozma ilamından sonra yapılan keşif sonrasında alınan bilirkişi raporlarına dayanılarak dava konusu 532 parselin kadastral yolla birleştiği yerde 4,00 m kot farkı bulunduğu, buradan verilecek bir geçit yolunun maliyetli ve dik olacağı en uygun seçeneğin fen bilirkişisinin 24/10/2013 hakim havale tarihli raporunda 3 numaralı güzergah olarak gösterilen yeşil renkli alan olduğu gerekçeleriyle 532 parsel lehine 537 ve 578 parsel sayılı taşınmazlar aleyhine geçit hakkı tesisine karar verilmiş ise de, bozmaya uyulduğu halde bozma gerekleri yerine getirilmeden verilen karar isabetli değildir.

Bozma ilamı doğrultusunda yapılan keşiften sonra alınan bilirkişi raporlarında davacıya ait 532 parsel sınırına cephe kadastro yolu ile dava konusu taşınmaz arasında 4,00 m kot farkı bulunduğu, bu yolun açılmasının maliyetli olduğu bildirilmiş ise de, uzman bilirkişiler tarafından taşınmazın sınırındaki kadastral yol arasındaki kot farkının giderilmesi için iş makinaları ile yapılacak çalışmanın maliyeti hesaplamamış, bu yolun davacı tarafından kullanılmasının imkansız olup olmadığı kati surette belirlenmemiş, bozma ilamında 532 parsel sayılı taşınmaz lehine kurulan geçitin davacı ...’e ait 536 parsel üzerinden geçirilmeden tesis edilmesinin doğru olmadığı karar altına alındığı halde bu husus gözetilmediğinden kesintisizlik ilkesi ihlal edilmiştir. Geçit tesis edilen güzergah dosya içerisindeki kadastro krokisi ve fen bilirkişi raporları ile sabit olduğu üzere, dere yatağı olarak bırakılan yerin üzerinden geçtiğinden, dere yatakları kural olarak Türk Medeni Kanununun 715. maddesi kapsamına giren devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerdendir. Bu özelliği itibariyle de kamu malıdır. Kamu malı niteliğinde olan bir yerin, kişinin özel istifadesine terki olanaklı değildir. Kısaca belirtmek gerekirse, dere yatağı üzerinden köprü kurularak dahi olsa geçit kurulamaz. Kaldı ki geçit davalarındaki amaç, yol ihtiyacı içinde bulunan bir taşınmazın, kesintisiz olarak genel yola ulaşımını sağlamaktır. Dere yatağı tapuya tescil edilmiş bir yer olmadığından bu şekilde kurulan geçitle kesintisizlik ilkesi de ihlal edilmiştir. Kabule göre de, hüküm tarihi dikkate alındığında hükme esas alınan geçit bedelinin belirlendiği tarih üzerinden uzunca bir zaman geçmiş olduğu ve hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespitinin de yaptırılmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, karardan sonra aleyhine geçit tesis edilen 578 parsel sayılı taşınmazda Bilgül Dinçer ve Menekşe Kaplan’ın yeni pay sahibi olduğu dikkate alınarak dava konusu taşınmazların tapu kayıtları temin edilmeli, tapu kayıt maliklerinin davada usulüne uygun şekilde taraf olması sağlandıktan sonra, mahallinde uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılmak suretiyle yararına geçit tesis edilen 532 parsel sayılı taşınmaza cephe kadastro yolu ile taşınmazın bağlantısını sağlamak için ne kadar bir maliyet gerektiği ve bu yolun davacı tarafından kullanılmasının mümkün olup olmadığı ayrıntılı şekilde tespit ettirilerek ve net olarak belirlendikten sonra, dava konusu taşınmazın sınırındaki kadastral yoldan geçit ihtiyacının giderilebileceğinin anlaşılması halinde davanın reddine karar verilmelidir.

Dava konusu taşınmazın geçit ihtiyacının sınırındaki kadastral yol ile giderilemeyeceği kati surette belirlendiği taktirde; kamu malı niteliğinde olan yerlerden geçit hakkı tesis edilemeyeceği ve geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi göz önünde bulundurularak lehine geçit hakkı tesisi istenilen taşınmazın dere üzerinden geçmeyecek şekilde başka alternatiflerden yola ulaşımının sağlanmasının mümkün olup olmadığı araştırılmalı, bilirkişi tarafından belirlenen tüm alternatif güzergahlar tek bir krokide-raporda denetime elverişli olarak gösterilmeli, genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibine uygun olarak karara yakın tarihte geçit bedeli tespit edilmeli, yukarıda açıklanan ilkeler gözetilerek en uygun alternatif belirlendikten sonra, usulüne uygun olarak geçit hakkı bedelinin depo edilmesi için süre verilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözönünde bulundurulmadan bozma ilamına uyulduğu halde bozma gerekleri yerine getirilmeden eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatıranlara iadesine, 02.06.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3708, Karar No: 2018/6931, Tarih: 17.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3708 E.  ,  2018/6931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında, Sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

Sanıkların, suç konusu faturaları düzenleyen şirketin ortağı olduklarını, ancak faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını, şirketin yetkilisinin Metin Küçüktemel olduğunu ve bütün işlemleri Metin Küçüktemel’in yaptığını, sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgilerinin bulunmadığını savunmaları nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların 2008 ve 2009 takvim yıllarında düzenlendikleri iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 17.09.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14851, Karar No: 2015/2437, Tarih: 29.01.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/14851 E.  ,  2015/2437 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlığa teşebbüs suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 35/2, 143, 145 ve 31/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, kısa süreli hapis cezalarının aynı Kanun'un 50/1-f. maddesi gereğince kamuya yararlı bir işte çalıştırılma tedbirine çevrilmesine dair Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/11/2005 tarihli ve 2005/623 esas, 2005/561 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, yapılan tebligata rağmen seçenek tedbirin gerekleri yerine getirilmediğinden bahisle evrakın mahkemesine iadesi üzerine, her iki suça sürüklenen çocuk hakkındaki hapis cezalarının ayrı ayrı aynen infazına ilişkin Asliye Ceza Mahkemesinin 10/04/2008 tarihli ve 2005/623 esas, 2005/561 sayılı müteferrik kararı ile, aynı Mahkemenin 05/05/2008 tarihli ve 2005/623 esas, 2005/561 sayılı müteferrik kararını kapsayan sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 27.02.2014 gün ve 2014/4138/15322 sayılı kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.03.2014 tarih ve 2014/87254 sayılı ihbarnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre;

1- 5237 sayılı Kanun'un 50/3 maddesine göre fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış ... bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir.” ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 106/4 maddesindeki “Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır.” biçimindeki emredici düzenlemeler ve 5237 sayılı Kanun'un 50/6-7 madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, kısa süreli hapis cezasının infazının mümkün olmadığı, seçenek tedbirin değiştirilmesi gerektiği gözetilmemesinde,

2- Kamuya yararlı bir işte çalıştırılma tedbirine uymayan suça sürüklenen çocuklar hakkında, duruşma açılarak yargılama yapılması gerektiği gözetilmeden, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle dosya üzerinden karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile;

Hırsızlığa teşebbüs suçundan hükümlü suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında verilip kesinleşen, Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.04.2008 tarihli ve 2005/623 esas, 2005/561 müteferrik sayılı kararı ile aynı mahkemenin 05.05.2008 tarihli ve 2005/623 esas, 2005/561 müteferrik sayılı kararlarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin

Hırsızlığa teşebbüs suçundan hükümlü suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında verilip kesinleşen, Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.04.2008 tarihli ve 2005/623 esas, 2005/561 müteferrik sayılı kararı ile aynı mahkemenin 05.05.2008 tarihli ve 2005/623 esas, 2005/561 müteferrik sayılı kararlarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin

mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalli mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6992, Karar No: 2016/1264, Tarih: 15.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6992 E.  ,  2016/1264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'nun genel müdür, sanık ...'nin ise mali işler müdürü olduğu ... Oluklu Mukavva ve...Ambalaj Sanayi A.Ş ünvanlı işyerinde işçi olarak çalışan sanık ...'in iş akdi, disiplin kurulu kararıyla 26.07.2005 tarihinde feshedilerek işten çıkarılmasına rağmen İş Kurumuna gönderilen İşten Ayrılma Bildirgesine 4447/51-A maddesi yazılması suretiyle kurum tarafından sanık ... 'e işsizlik ödeneği ödendiği; ancak disiplin kurulu kararına istinaden işten çıkarılan bir kişinin İşten Ayrılma Bildirgesine 4857/25-II maddesinin yazılmasının zorunlu olduğu ve bu durumda işsizlik ödeneğine hak kazanamayacağının Teftiş Kurulu Raporu ile tespit edildiği, sanıkların, bu şekilde disiplin kurulu kararıyla işten çıkardıkları bir kişinin işten ayrılma bildirgesine işten çıkışının başka bir sebepten kaynaklandığına dair gerçeğe aykrıı beyanda bulunup haksız yere işsizlik ödeneği ödenmesine neden olmak suretiyle haksız menfaat temin ettiklerinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanıkların savunmalarına, tanık anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların, suç kastıyla hareket ettiklerine ilişkin soyut iddiadan başkaca, somut ve kesin bir delil elde edilememesi karşısında, sanığın beraatine dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/425, Karar No: 2013/3332, Tarih: 14.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/425 E.  ,  2013/3332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosyanın incelenmesinde mahkeme ilamının davalı ... Sigorta AŞ vekiline tebliğ edildiğine ilişkin belgenin bulunmadığı görüldü. Davalı vekiline usulüne uygun tebligat yapılmış ise tebligat belgesinin getirtilerek dosyanın Yargıtay’a gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE 14.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/32300, Karar No: 2011/15368, Tarih: 12.07.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/32300 E.  ,  2011/15368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Lüleburgaz İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK’nun 170/3. maddesinde; borçlunun imzaya itirazının kabul edilmesi halinde, itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına karar verileceği hüküm altına alınmıştır. Aynı kanunun 170/4. maddesinde de itirazın kabulüne karar verilmesi halinde senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde, alacaklı aleyhine senede dayanan takip konusu alacağın %20’sinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın %10’u oranında para cezasına hükmedileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda takibe konu çeklerin keşidecisinin , takip alacaklısının  ise, çeki ciro yolu ile ic. Ltd. Ş,.'den  alan K,,,r Pe,,,,,k ve D, Tic. L,. Ş,i olduğu  görülmektedir. Mahkemece imzaya itirazın kabulü halinde “takibin durdurulması” yerine, “iptaline” karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, çeki ciro yolu ile alan  alacaklının, borçlu keşidecinin imzasının sıhhatini bilebilecek durumda olmadığı, bu nedenle kötü niyetli veya ağır kusurlu olarak kabul edilemeyeceği anlaşıldığından tazminatla sorumlu tutulması doğru değildir.

O halde icra mahkemesince takibin durdurulmasına ve alacaklının kötü niyeti veya ağır kusuru olmadığından tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından hüküm düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Lüleburgaz İcra Hukuk  Mahkemesi’nin 24.06.2010 tarih, 2008/272 E. 2010/256 K. sayılı kararının hüküm bölümünde yer alan “...takibin iptaline” sözcükleri ile tazminata ilişkin “Davalı tarafın asıl alacak üzerinden %20 kötü niyet tazminatına hükmedilmesine” şeklindeki cümlenin karar metninden çıkarılmasına, yerine  “...İİK’nun 170/3.maddesi gereğince takibin durdurulmasına” sözcüklerinin yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, 12/07/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.