muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16780, Karar No: 2019/1142, Tarih: 04.03.2019

Davalı vekili, partinin geliri olmaması ve genel merkezden para gönderilmemesi nedeniyle gelir olarak deftere işlenen paraların neredeyse tamamının partinin zorunlu giderlerine harcanması amacıyla ilçe başkanı olan müvekkili tarafından karşılandığını, zorunlu harcamaların Kanunda öngörülen 5.000,00 TL nin altında olduğunu, hem gelir hem de gider olarak defterlerde kayıtlı olan miktarın tümünün talep edilmesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda gelirin, 6.277,95 TL olduğu, kiralık büroda faaliyet gösteren parti teşkilatının kira, elektrik, telefon vs. zorunlu giderlerinin bulunduğu, işletme defterinde kayıtlı 1.350,65 TL lik ödemenin ise zorunlu giderlerden sayılamayacağı, parti kayıtlarında gözüken 6.277,95 TL gelir ve 1.350,65 TL giderin toplamı

olan 7.268,60 TL den davalının sorumluluğu bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2820 sayılı Siyasi Partiler Kanununun 70. maddesinde, siyasi partilerin beşbin liraya kadar olan harcamalarının makbuz veya fatura gibi bir belge ile tevsik edilmesinin zorunlu olmadığı, ancak bütün harcamaların yetkili organ veya merciin kararına dayanmasının şart olduğu, ancak yetkili organca onaylanan bütçede öngörülmüş bulunmak kaydıyla beşbin lirayı aşmayan harcamalar ile genel tarifeye bağlı giderler için ayrıca karar alınmasına gerek olmadığı, 74. maddesinde siyasi partilerin mali denetiminin Anayasa Mahkemesince yapılacağı, denetimde harcamaların gerçek mahiyetinin esas alınacağı, şekle ve usule ilişkin eksikliklerin, harcamaların kabul edilmemesini gerektirmeyeceği, siyasi parti hakkında kapatma kararı verilmiş olması halinde de kapatma kararının verildiği tarihe kadar olan döneme ilişkin hesapların Anayasa Mahkemesi tarafından denetlenerek karara bağlanacağı öngörülmüş, 76. maddede ise kanun hükümlerine aykırı olarak bağış kabul ettiği, mal veya gelir edindiği Anayasa Mahkemesince tespit edilen siyasi partilerin bu yolla elde ettikleri gelirlerin tamamının kanunda belirtilen miktarlarda fazla gelirlerle, taşınmaz malların kanuni miktarı geçen kısmının karşılığının Hazineye irad kaydedilmesine, taşınmaz malların ise Hazine adına tapuya tesciline karar verileceği, bu kanunun 69. maddesinde belirtilen esaslara aykırı olarak bir siyasi partinin tevsik edilmeyen kaynaklardan gelir sağladığı anlaşılırsa, Anayasa Mahkemesi kararıyla bu gelirin Hazineye irad kaydedileceği, belgelendirilmesi gerektiği halde belgelendirilemeyen parti giderleri miktarınca parti malvarlığının, yine Anayasa Mahkemesi kararıyla Hazineye irad kaydedileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, davalının Bayraklı ilçe başkanı olduğu Türkiye Partisi, 14/08/2012 tarihinde yapılan 2. Olağan Kurultayında kapanma kararı almıştır. 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu’nun 110. maddesinde, kapanan bir siyasi partinin mallarının, büyük kongre toplanma yeter sayısının salt çoğunluğunun oyu ile alacağı bir karar üzerine, bir diğer siyasi partiye veya başka bir parti ile birleşmek için kapanma kararı alınmışsa, birleşeceği partiye, ilgili partinin de kabul etmesi şartıyla devredilebileceği, aksi halde kapanan siyasi partinin mallarının Hazineye geçeceği, kapanma kararlarının Hükümetin devamlı gözetim ve denetimi altında, büyük kongrenin görevlendireceği bir tasfiye kurulu eliyle uygulanacağı düzenlenmiştir. 235 sayılı Milli Emlak Genel Tebliğinde ise, 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu’na göre Anayasa Mahkemesi tarafından kapatılmasına karar verilen siyasi partinin Hazineye geçen malvarlığının tasfiyesi ile ilgili yapılacak işlemler düzenlenmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde mahkemece, kapanma kararı alan partinin Bayraklı ilçe teşkilatının işletme defterinde kayıtlı olan gelir ve gider farkı olarak parti kasasında bulunması gereken miktarın Hazineye intikal edeceği gözetilerek; partinin kayıtlı gelirinin 6.277,95 TL, kabul edilen zorunlu işletme giderlerinin 4.900,30 TL olduğu dikkate alındığında, aradaki fark olarak kasada bulunması gereken 1.377,65 TL yönünden davalının sorumluluğuna hükmedilmesi gerekirken, hesaplama yöntemi yanlış uygulanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2288, Karar No: 2013/5356, Tarih: 13.09.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/2288 E.  ,  2013/5356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayet sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin ........2012 gün ve 2012/4715 Esas, 2012/6637 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Şikâyetçi vekili borçluya miras yolu ile intikal eden taşınmaz hissesinin satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan alacaklının takip dosyasında açık satış talebinin bulunmadığını, sadece avansın yatırılması yönünde talep açıldığını, ... ve İflas Kanunu’nun 121 inci maddesi kapsamında alınan yetki belgesi ile açılacak ortaklığın giderilmesi davası için de aynı sürenin aranması gerektiğini, şikâyet olunanın bu davayı da açmadığını, ayrıca kendilerince yapılan masrafların da öncelikle ödenmediğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet olunan vekili yasal süre içinde kıymet takdirinin yapılması ve satış avansının depo edilmesi amacıyla talepte bulunduklarını ve ... müdürünün bu talebi kabul ettiğini, satış avansının da yasal süre içinde yatırıldığını, ortaklığın giderilmesi amacıyla açtıkları davanın, taşınmazın satılması nedeniyle reddolunduğunu ve ortak giderlerin izale-i şüyu satış memurluğunca ayrıldığını bildirerek, şikâyetin reddini savunmuştur.

Mahkemece yasal süre içinde avansı da yatırılmak suretiyle satış talep edildiği ve ortaklığın giderilmesi davası açıldığı, satış yapılmaması nedeniyle şikâyet olunanın tekrar satış istediği, bütün alacaklıları ilgilendiren giderlerin de usulüne uygun biçimde ödendiği gerekçesiyle şikâyetin reddine dair verilen karar, şikâyetçi vekilinin temyiz itirazı üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez, şikâyetçi vekili kararın düzeltilmesini talep etmiştir.

Dosyadaki yazılara, ... Mahkemesi kararında belirtilip ... ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nın 366.maddesi ve HUMK’nın 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına ve takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, ....09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11130, Karar No: 2017/8172, Tarih: 31.10.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/11130 E.  ,  2017/8172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince

mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Sistemi'nden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden, sanığın hükümden sonra 21/11/2015 tarihinde öldüğü anlaşılmakla; sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 31.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17988, Karar No: 2015/11926, Tarih: 11.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/17988 E.  ,  2015/11926 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin haksız olarak fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, iş sözleşmesinin İK’nun 25/II-e bendine göre haklı nedenle feshedildiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, iş sözleşmesinin davalı tarafından feshinin haklı olup olmadığı ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiği iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsili talebinde bulunmuş olup işverence fesih nedeni olarak gösterilen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan davacı aleyhine açılan ceza davasının halen derdest olduğu anlaşılmaktadır. Her ne kadar, ceza hakiminin vereceği beraat kararının hukuk hakimini bağlamayacağı açık ise de, mahkumiyet kararının bağlayıcılığı açıktır. Eldeki uyuşmazlıkta, mahkemece fesih nedenleri yönünden herhangi bir inceleme yapılmamış, sadece fesih gerekçesi gösterilen vakıalarla ilgili olarak ceza davası açılması ve tanık beyanlarına dayalı olarak işverenin feshinin haklı olduğu kabul edilmiş ise de, ulaşılan bu sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Hal böyle olunca, akdin feshi olgusunun işverence ispatlandığı kabul edilemez. Mahkemece yapılacak iş, ceza davasının sonucunu beklemek ya da tarafların delillerini toplayıp bilirkişi marifetiyle işyeri kayıtları üzerinde inceleme yaptırarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

3-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

3-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Satış temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışan bu işçiler yönünden prim ödemelerinin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığı araştırılmalıdır. İşçiye ödenen satış priminin fazla çalışmaların karşılığında ödenmesi gereken ücretleri tam olarak karşılamaması halinde aradaki farkın işçiye ödenmesi gerekir.

Somut olayda, mahkemece, "davacının sabit bir işyerine bağımlı olarak çalışmadığı, müşterilere işyeri ziyareti şeklinde çalışma tarzının geçerli olduğu, hiyerarşik bir amir tarafından fazla çalışma yapmaya zorlanmadığı, çalışma şekil ve zamanı açısından doğrudan talimat denetim ve gözetime tabi olmadığı, kendi isteği ile fazla mesai yapmasının ise hayatın olağan akışına uygun düşmediği" gerekçesiyle fazla çalışma alacağı reddedilmiş ise de, dosyada mevcut bordroların bir kısmında fazla mesai tahakkuk ettirilip ödendiği görülmektedir. İşverenin uygulaması ile mahkemenin kabulü çelişki oluşturup tanık beyanları değerlendirilerek varsa fazla mesai ücretinin hüküm altına alınması gerekirken reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17720, Karar No: 2012/793, Tarih: 16.01.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/17720 E.  ,  2012/793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... ASLİYE(AİLE) HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davada; davacı ile davalının 2006 yılından beri evli olduklarını, bu evliliklerinden Emirtan isminde müşterek küçük çocuklarının bulunduğunu; evlendikten bu yana davalının anne baba ve kardeşleriyle birlikte aynı evde oturduklarını, davalının bağımsız konut temin etmediğini, bu nedenle davacının müşterek çocuğu ile baba evine sığındığını, ayrı yaşamaya başladıklarını ileri sürerek ayrı yaşamakta haklılık iddiasına dayanarak davacı eş (kadın) için 250 TL, müşterek çocuk için 250 TL tedbir nafakası talep ve dava edilmiştir.Mahkemece, davalının bağımsız konut temin ettiğini ancak davacının bu bağımsız konuta dönmediğinden ayrı yaşamakta haklılık olgusu gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.Ancak, TMK.182/2.maddesinde velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır. Yine aynı yasanın 327/1.maddesinde çocuğun bakımı, eğitim ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır. 328/1.maddesinde ana babanın bakım borcu çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. 329/1.maddesinde ise, küçüğe fiilen bakan ana veya baba diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açabilir. Hükümleri yer almaktadır. Bu durumda, müşterek çocuk için tedbir nafakasına hükmedilmesi için ayrı yaşamda haklılık olgusu aranmaz. Çocuğa kim bakıyorsa, karşı taraftan tedbir nafakası isteyebilir. Somut olayda, çocuk davacı anne yanında kalıp, anne tarafından bakılmaktadır. Çocuk için nafakaya hükmedilmesi gerekirken, davacı kadının ayrı yaşamada haklılığını gösterecek sebep olmadığından bahisle, küçük için istenen tedbir nafakasının da reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22252, Karar No: 2016/17429, Tarih: 28.09.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/22252 E.  ,  2016/17429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Mahkemece dava, sebepsiz zenginleşmeden kaynaklanan uyuşmazlık olarak nitelendirilip, buna göre uygulama yapılmıştır. Davanın açıklanan niteliğine göre hükmü temyizen inceleme görevi, yürürlükte bulunan işbölümü uyarınca Yargıtay 3. Hukuk Dairesinindir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 28/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8204, Karar No: 2014/11020, Tarih: 15.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/8204 E.  ,  2014/11020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tekirdağ İş Mahkemesi

Tarihi : 13.12.2013

No : 2009/311-2013/562

Dava, davalılardan işverene ait işyerinde geçen sigortalı çalışmalardan Kurum’a bildirilmeyen 04.03.2002 – 31.12.2002 tarihleri arası sürenin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma üzerine, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinin b bendinde (HUMK md. 388) tanımlanan unsurları taşıması ve “tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile varsa kanunî temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adresleri” yönündeki hükümlerinin kararın yazımında dikkate alınması gerekir. Davalılardan işveren şirketin “Ö.. H.. Ltd. Şti.” olan ünvanının karar başlığına “Ö.. H..” olarak yazılmış olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Davanın yasal dayanağı uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan mülga 506 sayılı Kanunun 79/8. maddesi olup, bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davaların kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır.

Davalılardan işverene ait işyerinden 16.01.2003 tarihinden itibaren sigorta bildirimi yapılmış olan davacı, 04.03.2002 – 31.12.2002 tarihleri arasında da çalıştığının tespitini istemiştir.

Dosyadaki belgelerden, çalışmaların geçtiği ileri sürülen işyerinin sınavlara hazırlık yapılan dershanenin Çorlu şubesi olduğu, davalı şirketin ileri sürülen çalışma öncesinde Tekirdağ’da kurulmuş ise de, Çorlu şube işyerinin 19.09.2002 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alınıp, çalışanların bu tarihten itibaren sigortaya bildirildiği anlaşılmaktadır. Davacı ve bir kısım tanıklar, işyerinin temizlik, boya vs. işleri yapılarak eğitim dönemine hazırlanmasının eğitim döneminden önce yapıldığını, davacının da temizlik elemanı olarak çalıştığını beyan etmişlerdir.

Mahkemece, çalışmanın geçtiği taşınmazın uyuşmazlık döneminde maliki belirlenerek, davalıya mı ait olduğu yoksa kiralanarak mı kullanıldığı tapu kaydı, kira sözleşmesi, emlak vergisi, kiraya yönelik gelir vergisi vs. ile araştırılarak, taşınmazın davalılardan işveren tarafından kullanılmaya başladığı tarih belirlenmelidir. Yine, çalışmanın geçtiği ileri sürülen şube işyeri için Milli Eğitim Bakanlığı’ndan alınan eğitim izinleri, belediyeden alınacak işyeri ruhsatı vs. ile işyerinin kullanılmaya başladığı tarih araştırılmalı, gerektiğinde çalışmalarla ilgili olarak öğrenci veya velilerinin bilgisine başvurularak uyuşmazlık konusu husus şüpheye yer vermeyecek şekilde belirlenip, sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemenin yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2012/1166, Karar No: 2012/3113, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/1166 E.  ,  2012/3113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DENİZLİ 1. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ün beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C. Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı dosyalarında, ticaret şirketlerinin müdür ve yetkililerinin ticareti terk suçunu işlemelerinin mümkün olduğu yönünde oyçokluğuyla verilen karar doğrultusunda uygulama yapılması Dairemizce de uygun bulunmuş olup, 02.10.2009 tarihinde yapılan haciz sırasında, borçlu şirketin adresinde bulunamamasının tek başına ticareti terk anlamına geldiğinin kabulü mümkün görülmemiştir. Ticaret şirket yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu on beş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 03.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.