muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15904, Karar No: 2023/689, Tarih: 23.01.2023

4.Re'sen belirlenecek nedenlere, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mağdur ..., 10.12.2015 tarihli dilekçesi ile bilgisi dışında Adalet ve Kalkınma Partisi Tomarza İlçe Başkanlığı'nda üye olarak kaydının yapıldığını belirtmiştir.

2.Adalet ve Kalkınma Partisi Tomarza İlçe Başkanlığı'nın 19.01.2016 tarihli cevabi yazısında, ...'un 04.08.2011 tarihinde, eski İlçe Başkanı olan sanık ... tarafından üye yapıldığı belirtilmiştir.

3.Sanığın aşamalarda alınan savunmalarına, 2008 -2014 yılları arasında İlçe Başkanlığı görevinde bulunduğunu, ilçe başkanı olarak bilgisayar kayıt şifresi ile üye kaydı yapılması için bilgisayarının sürekli açık olduğunu, gençlik kollarından ve parti yöneticisi olan kişilerin gelip gittiği dönemlerde kendi şifresi ve bilgisayarı kullanılarak üye kaydı yapılmış olabileceğini, şikayetçinin de sehven bu nedenle üye kaydı yapılmış olabileceğini, hiçbir şeyden haberi olmadığını, üye kayıtlarında referans kısmında ismimin yazmasının nedeninin ise kendi bilgisayarı kullanılarak üye yapılmasından ve kendisinin İlçe Başkanı olarak görev yapmış olmasından dolayı olduğunu, görev nedeniyle isminin yazdığını, suçlamaları kabul etmediğini, aynı suçtan daha önce Tomarza Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/15 Esas sayılı dosyası ile yargılanmış olduğunu, ilgili davanın mükerrer açıldığını beyan etmiş ve Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/358 Esas, 2015/663 Karar sayılı kararını da emsal olarak ibraz ettiği anlaşılmıştır.

4.Mağdur, talimat mahkemesince alına beyanında, kaydının silinmesini istediğini, daha önce şikayetçi olmuş ise de sanıktan şikayetçi olmadığını, davaya katılmak istemediğini beyan etmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Siyasi Partiler Bürosu'nun 16.02.2016 tarihli yazısında; mağdurun, 2011-Aralık döneminde üye olarak bildirildiği ve üyeliğinin halen devam ettiği belirtilmiştir.

6.Mahkemece, 31.03.2016 tarihli celsede, sanık savunmasında belirtilen dava dosyalarının incelendiği,

yapılan inceleme sonucunda sanık hakkında aynı suç isnadı nedeni ile yargılama yapıldığı belirtilmekle

birlikte, dosyalarda yer alan mağdur ya da şikayetçilerin farklı kişiler olduğundan sanık hakkında açılan davanın mükerrir olmadığı değerlendirilmiştir.

6.Mahkemece, 31.03.2016 tarihli celsede, sanık savunmasında belirtilen dava dosyalarının incelendiği,

yapılan inceleme sonucunda sanık hakkında aynı suç isnadı nedeni ile yargılama yapıldığı belirtilmekle

birlikte, dosyalarda yer alan mağdur ya da şikayetçilerin farklı kişiler olduğundan sanık hakkında açılan davanın mükerrir olmadığı değerlendirilmiştir.

7.Mahkemece yapılan yargılama sonucunda sanığın suçu sabit kabul edilerek suçun işleniş şekli, sanığın öncesinde benzer suçlardan kaydının bulunması ve halen mağdura ait üye kaydının silinmemiş olması, suçun konusunun önem ve değeri dikkate alınarak temel cezanın belirlenmesi aşamasında alt sınırdan uzaklaşılmış, sanık hakkında daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kaydının bulunması ve şartların oluşmaması nedeni ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci ve sekizinci fıkraları uyarınca sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine yer olmadığına, sanık hakkında suçun işleniş şekli, sanığın kişiliği dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesi uyarınca hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına, sanığın daha önce 3 aydan fazla süre ile hürriyeti bağlayıcı cezaya mahkum edilmemiş olması, suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığı dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği yönünde mahkemede olumlu kanaat oluştuğundan sanığa verilen hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 1 yıl denetim süresi belirlenerek ertelenmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A.Aynı Suç Nedeni İle Birden Fazla Ceza Verildiğine Yönelik Savunma Ve Temyiz Yönünden

Sanık savunmasında gerçek dışı üye olarak kaydedilen başka bir kişi nedeni ile sanık hakkında dava açıldığı anlaşılmakla, sanık hakkında açılmış mükerrer davanın bulunmadığına dair Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

B.Re'sen Tespit Edilen Hukuka Aykırılıklar Yönünden

Suça konu eylemin ön ödemeye tabi suç kapsamında kaldığı anlaşılmakla, soruşturma aşamasında usûlüne uygun olarak ön ödeme ihtaratı tebliğ edilmeden kamu davası açılan sanık hakkında, mahkemece 5237 sayılı Kanun'un 75 inci maddesi gereği ön ödeme teklifinde bulunulmasıyla aynı maddede yazılı 10 günlük süre içinde ön ödeme şartının yerine getirilmesi beklenerek, sonucuna göre açılan kamu davasının düşmesine veya devamına karar verilmesiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken usûlüne uygun ön ödeme ihtaratı yapılmadan hüküm tesisi, hukuka aykırı bulunmuştur.

Kabule göre ise;

1.2820 sayılı Kanun'un 114 nci maddesinde öngörülen hapis cezası üst haddinin 3 ay olduğu gözetilerek;

Kabule göre ise;

1.2820 sayılı Kanun'un 114 nci maddesinde öngörülen hapis cezası üst haddinin 3 ay olduğu gözetilerek;

Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile yeniden düzenlenen ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrasında hüküm altına alınan basit yargılama usulüne ilişkin anılan Kanun'un Geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan kovuşturma evresine geçilmiş ibaresinin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmesi, aynı şekilde 16.03.2021 tarihli, 31425 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli, 2020/81 Esas ve 2021/4 Karar sayılı kararı ile yargılama aşamasında olup, henüz kesinleşmiş hükümle sonuçlanmamış dosyalar yönünden, ceza miktarı üzerinde fail lehine etki doğuracağı, bu nedenle belirli bir tarih itibarıyla hükme bağlanmış olan dosyalarda basit yargılama usulünün uygulanmamasının Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 7188 sayılı Yasanın 31

inci maddesiyle eklenen Geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan hükme bağlanmı ibaresinin iptal edildiği de dikkate alınmak suretiyle, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddeleri uyarınca dosyanın basit yargılama usûlü yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, bozmayı gerektirmiştir.

2.Sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin altıncı fıkrasının (b) bendinde yer alan düzenlemeler uyarınca, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda oluşan kanaate göre hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekirken, 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi ile değişik ve suç tarihi itibariyle uygulanması mümkün olmayan 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasındaki gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

3.2820 sayılı Kanun' un 114 üncü maddesinin tek fıkradan oluşmasına karşın, sanık hakkında verilen mahkumiyet kararında uygulama maddesi olarak aynı maddenin ikinci fıkrasının gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

4.Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin, mağdurun rızası dışında üye olarak kaydedildiği tarih olan 04.08.2011 tarihi yerine, şikayet dilekçesinin verildiği tarih olan 10.12.2015 tarihi olarak kabul edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

4.Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin, mağdurun rızası dışında üye olarak kaydedildiği tarih olan 04.08.2011 tarihi yerine, şikayet dilekçesinin verildiği tarih olan 10.12.2015 tarihi olarak kabul edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Tomarza Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2016/29 Esas, 2016/122 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3095, Karar No: 2019/5156, Tarih: 29.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/3095 E.  ,  2019/5156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık; vasiyetnamenin iptali ve tenkis talebine ilişkin olup, mahkemece tenkis bakımından kurulan hüküm davalı tarafından temyiz konusu yapılmıştır.

Davanın bu niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 1. Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine 29/05/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34240, Karar No: 2014/498, Tarih: 14.01.2014

**12. Hukuk Dairesi         2013/34240 E.  ,  2014/498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2013/170-2013/229

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çerçevesinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz sebeplerinin reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 24,30 TL onama harcının mahsubuna bakiye 0,90 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1981, Karar No: 2023/3475, Tarih: 30.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/1981 E.  ,  2023/3475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/980 E., 2022/1419 K.

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/382 E., 2021/57 K.

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne ve duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı şirketin imalat ve ihracat işi yapan, bünyesinde çok sayıda işçi çalıştıran ve ... ilinde mevcut şirketlerin çalışma şartları değerlendirildiğinde profesyonel çalışan birkaç şirketten biri olduğunu, davacı şirketin tüm işçilerin yasal haklarını önemsediği ve koruduğunu, davacı işçilerin tüm ücretlerinin banka üzerinden ödendiğini, davacı işyerinde çalışan işçilere kanun kapsamında iş sağlığı ve güvenliği eğitimlerinin verildiğini, davacı şirket tarafından işçilerin sağlık hizmeleri, muayenelerinin yapılmakta olduğunu, muayene sonucunda tedavi görmesi gereken işçilerin tedavisinin yaptırıldığını, gerekli görülmesi halinde işçilerin işyerlerinin değiştirildiğini, dönemsel işçi kontrollerinin farklı farklı firmalar tarafından yapıldığını, kişisel koruyucu ekipmanların işveren tarfından sürekli ve eksiksiz olarak temin edildiğini, ayrıca seminerlerin düzenlendiğini, davacı şirket bünyesinde çalışan işçilerin bir çocuğunun davacı işyerinde çalışmaları nedeniyle meslek hastalığı iddiasıyla dava açtıklarını, bir çoğunun ise SGK'ya başvuruda bulunduğunu, işçilerin meslek hastalığı iddiasının gerçek olmadığını, davalı ve diğer işçilerin meslek hastalığına yakalanmadıklarını, ayrıca işçi tarfından iddia edilen hastalığın işçinin kendi kusuru (çalışırken maskeyi takmamaları veya özel yaşantılarına dikkat etmeyerek sigara içmeleri veya sigaralı ortama girmeleri vs. sebeplerden) nedeniyle kaynaklandığını, ayrıca davalı işçinin yaşadığı şehir olan ... ilinin hava kirliliğinin etkisinin olduğunu, davalı işçinin meslek hastalığının oranının tespiti için SGK'ya başvuruda bulunduğunu, SGK'ya yapılan başvuru sonucunda davalı işçiye %10

. sebeplerden) nedeniyle kaynaklandığını, ayrıca davalı işçinin yaşadığı şehir olan ... ilinin hava kirliliğinin etkisinin olduğunu, davalı işçinin meslek hastalığının oranının tespiti için SGK'ya başvuruda bulunduğunu, SGK'ya yapılan başvuru sonucunda davalı işçiye %10.2 oranında maluliyet tespit edildiğini, yardıma muhtaç olmadığına, kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiğini, SGK'nın devlet kurumu olduğunu, işçilere SGK tarafından yapılan ödemelerin davalı şirketi hasım göstermek suretiyle davacı şirketten talep edebileceklerini, davacı şirketin birçok işçisinin Sağlık kurulundan rapor aldığını, bu raporlar arasında bariz çelişkiler bulunduğunu, bazı işçilerin 1/1 oranında hasta olduklarının kabul edildiğini, yüzde 0 uzuv zaafı kabul edilirken başka işçide 1/1 yüzde 10 uzuv zaafı olduğunun kabul edildiğini ve bu durumun kabul edilemeyeceğini, kurulun 1/1 yüzde 0 uzuv zaafı kabul etmek zorunda olduğunu, kurulun 2/2 sinin yüzde 18 uzuv zaafı koymakta olduğunu, bu çelişkinin giderilmesi gerektiğini, mevcut işçilerin bahse konu hastalığa yakalanıp yakalnmadıkları hususunda akciğer biopisisi ve bronkoskopi yapılmasının şart olduğunu, dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilmek suretiyle davalı işçinin uzuv zaaf oranının ve maluliyet oranının tespit edilmesi gerektiğini, Yüksek Sağlık Kurulu tarfından verilen kararın Sosual Güvenlik kurumunu bağlayıcı nitelikte dahi olsa diğer ilgililer yönünden bağlayılıcığının olmadığını, Yüksek Sağlık Kurulu kararına itiraz edilmesi halinde ATK tarafından inceleme yapılası gerektiğini, bu nedenle davacı işçinin maluliyet oranının tespitine ve tespit edilerek maluliyet oranına göre davalının geçici iş göremezlik gelirine ve gerekli iş göremezlik gelirinin belirlenebileceğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle: davalı işçi adına meslek hastalığı iddiası yönünden ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezi 10.04.2017 Tarih 2123 sayılı kararı ile hakkında düzenlenen rapor ve dayanağı tıbbi belgelere göre; Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı oranının %10.2 olduğuna, başka birinin sürekli yardımına muhtaç durumda olmadığına, kontrol muayenesi gerekmediğine karar verilerek meslek hastalığı talebinin reddedildiğini, ayrıca boynuzlaşma ve nasırlaşmanın mesleki olmadığına karar verildiğini, ancak 04/05/2017 tarihinde kurulun kararına davacı işverenin itirazı üzerine sigortalının Meslek Hastalığı dosyası tekrar incelenmek üzere Yüksek Sağlık Kuruluna gönderilmiş olup, 27.07.2017 Tarih 59/10860 sayılı kararı ile; Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı (Sürekli İş Göremezlik derecesi)’nın %10.2 olduğuna, başka birinin sürekli yardımına muhtaç durumda olmadığına, kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiğini, ... Meslek ve Çevresel Hastalıklar Hastanesinin 31.10.2017 tarih 1362 sayılı Sağlık Kurulu raporu meslek hastalığı tespiti için Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezi Kurum Sağlık Kuruluna gönderildiğini, Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezi Kurum Sağlık Kurulunun 21.12.2017 tarih ve 7994 ve 7995 sayılı kararı ile; Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı %20.07 (Yüzde Yirmi Virgül Sıfır Yedi) olduğuna, başka birinin sürekli yardımına muhtaç durumda olmadığına, kontrol muayenesi gerekmediğine ve ayrıca Lomber ve Servikal Diskopedi hastalığının mesleki olmadığına karar verildiğini, kurum tarafından davalıya meslek hastalığı geliri bağlandığını, kurumca yapılan müfettiş incelemesinde kapsamlı bir rapor hazırlandığını, sonuç olarak meslek hastalığı tanısına varıldığını, kurum tarafından yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğunu bu nedenle açılan davanın reddini talep ve beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesince; davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesince; davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Prof. Dr. İbrahim Akkurt tarafından hazırlanan, davaya konu olayla ilgili raporun fotokopisini dosyaya sunduklarını, bunun dikkate alınması gerektiğini, bilirkişi raporunun ILO Sözleşmeleri'ne uygun olmadığını, İLO Sözleşmesi'ne göre yapılan bir değerlendirmenin sadece radyolojik bulguya dayanmaması, klinik-radyolojik ve fonksiyonel incelemelerin tümünü kapsaması gerektiğini, maluliyet değerlendirmesine alınacak her olguda rutin biyokimya, hemogram, sedimantasyon, EKG gibi solunum dışı tetkikler yapılması, kaçınılmazlık oranının bilirkişi raporu ile belirlenmesi gerektiğini, Adli Tıp Kurumu tarafından belirlenen maluliyet oranının İLO Sözleşmesiyle çeliştiğini, silikozis teşhisinin sadece radyolojik olarak yapılmasının adil ve doğru olmadığını, ülkede bazı ülkelerde yapıldığı gibi raporlarda ısrarla SSK Sağlık İşlemleri Tüzüğü'nün uygulandığını, Türk Toraks Derneğince yayımlanmış maluliyet rehberinin de dikkate alınması gerektiğini, maluliyet oranının belirlenebilmesi için kişinin çocukluk döneminden itibaren geçirdiği hastalık, alışkanlıklar ve aile öyküsünün kaydedilmesi, sigortalı ve sigortasız çalıştığı işyerlerinin tespiti, kusur durumunun tespiti, işyerinde keşif yapılması gerekirken yapılmadığını, davacının içtiği sigaranın etkisinin değerlendirilmediğini, ülkede hastanelerce bu tür hastalıklarda itiraz ettikleri hususlar dikkate alınmadan rapor düzenlendiğini, Kurum'un gelir bağlayarak zarara uğradığını, sektörün istenmeyen sektör haline geldiğini, seramik sektörünün ihracat sebebiyle en çok döviz getiren sektör olduğunu, yine ...'daki hava kirliliğinin etkisinin araştırılmadığını, tüm bu bilimsel gerçekliğe rağmen Mahkemece bilimsel ve uluslararası sözleşmeleri yok sayarak dosyanın yeniden itirazlar doğrultusunda dosyanın Adli Tıp 2. Üst Kurulu'na gönderilmesini, müvekkili şirketin ülke ekonomisindeki ihracat ve sair kapasitesi gözetilerek Anadolu'dan başlayarak dünya çapına mal olmuş şirket bakımından telafisi güç veya imkansız zararlara sebep olunmaması için öncelikle hakkaniyete ve usule uygun hüküm kurulabilmesi için Bilimsel Kurul tarafından yapılacak çalışmanın sonuçlarının beklenmesi, bu mümkün değil ise maluliyet sistemindeki hatalar ve müvekkili şirketin kusurunun olmaması da gözönüne alınarak hakkaniyete uygun hüküm tesis edilmesini, hukuka aykırı tespit edilen meslekte kazanma gücü oranının kaldırılarak yeniden itirazları doğrultusunda hukuka uygun olarak meslekte kazanma gücü oranının tespit edilmesine karar verilmesini talep ettiğini bildirmiştir.

2.Davalı SGK vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemenin vermiş olduğu maluliyet oranının kurumca da aynı kabul edildiğini, bu oranca maluliyet aylığı bağlandığını, aynı oran kabul edilmesine rağmen aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu, bu nedenlerle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması gerektiği gerekçeleri ile yasal süre içerisinde istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf isteminin kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ve 5510 sayılı Kanun'un 95 inci maddesi.

3. Değerlendirme