muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13154, Karar No: 2024/1266, Tarih: 14.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13154 E.  ,  2024/1266 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2101 E., 2023/2385 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 9. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/40 E., 2023/197 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle 02.05.1992 - 04.03.1996 tarihleri arası geçtiği iddia edilen çalışma süresinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Davacı vekili tarafından verilen 29.12.2018 tarihli dilekçe ile müvekkilinin 09.03.1992 - 04.03.1996 tarihleri arasındaki çalışmalarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı tarafından davaya cevap verilmediği görülmüştür.

2.Fer'i müdahil ... vekili cevap dilekçesinde özetle hak düşürücü sürenin gözetilmesi gerektiğini, davacının iddiasını kanıtlaması gerektiğini beyanla, davanın reddi gereğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davasının kabulüne, davacının davalı ... Tic. A.Ş. tarafından ... Tur Tic. A.Ş.'ye devrolunan ve ... Sosyal Medya İnternet ve Yayıncılık A.Ş. ile birleşen 252186.35 ss no.lu işyerinde hizmet akdine istinaden asgari ücret ile sürekli ve kesintisiz 09.03.1992- 04.03.1996 tarihleri arasında 1437 gün çalıştığı, 480 gününün kuruma bildiriminin yapıldığı, 957 gününün ise Kuruma bildiriminin yapılmadığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... fer'i müdahil Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... fer'i müdahil Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

1.Fer'i müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; yetersiz tanık anlatımları esas alınarak Yargıtayın kararlılık kazanan son uygulamalarının ışığında gerekli kanıtlar toplanılmaksızın hüküm kurulduğunu, çalışmaya ilişkin iddiaların gerçek ve fiili olduğuna dair kesin deliller olmadan karar verildiğini, davacının taleplerinin 5 yıllık hak düşürücü süreye uğradığını, çalışma olgusunun varlığının zorunlu olduğunu, fiili çalışma saptanmadıkça sadece hizmet akdine dayanılması halinde dahi sigortalılığın söz konusu olamayacağını, yazılı delil niteliğindeki resmi Kurum kayıtları karşısında davacının da iddiasını aynı mahiyette yazılı delillerle ispat etmek zorunda olduğunu, yeterli araştırma yapılmadan karar verildiğini beyanla, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi tarafından dosyada mevcut ve davacı tanıkları hakkında hükmedilen Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 15.03.2021 tarihli bozma kararındaki hususların düzgün değerlendirilmeden, delillerin tek taraflı olarak değerlendirilerek, davacı ... husumetli tanıklarının işyerinde sadece halı dokuma işi ile iştigal ettiklerine dair açık ikrarları dikkate alınmadan karar verildiğini, delillerinin kanuna ve Yargıtay kararlarına uygun şekilde değerlendirilmeden hatalı hüküm kurulduğunu, müvekkili şirketin belirtilen adreste sadece halı dokuma işi ile iştigal ettiğini ve bu konuda sektöründe uzman olan bir firma olduğunu, işyerinde halı dokuma işinden başka bir ticari faaliyet yapılmadığını, zamanaşımı itirazlarının dikkate alınmadığını, 20.06.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanun ile 506 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesine eklenen 2-D maddesine göre el halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında yalnız iş kazaları ve meslek hastalıkları ile analık ve hastalık sigortası kollarının uygulandığını beyanla, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle eksik inceleme sonucu karar verildiğini, davalı iş yerinde hiçbir şekilde zirai faaliyet olmadığını, davalı şirketin halı dokuma işi iştigal ettiğini, yargılam gideri ve vekalet ücretinin yanlış hesaplandığını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle eksik inceleme sonucu karar verildiğini, davalı iş yerinde hiçbir şekilde zirai faaliyet olmadığını, davalı şirketin halı dokuma işi iştigal ettiğini, yargılam gideri ve vekalet ücretinin yanlış hesaplandığını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddeleridir.

3. Değerlendirme

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin II numaralı fıkrasına, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanun'un 1 inci maddesiyle eklenen (D) bendinde “El halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında yalnız iş kazaları ile meslek hastalıkları, analık ve hastalık sigorta kolları uygulanır. Ancak bunlar istekleri halinde malullük, yaşlılık ve ölüm sigorta kolları bakımından 85 inci madde hükmüne göre isteğe bağlı sigortalı olabilirler.” düzenlemesine yer verilmiş, sonrasında 06.08.2003 günü yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanun'un 57 nci maddesiyle söz konusu bent ilga edilmiş olup yürürlükten kaldırmaya yönelik yasama işleminin geriye yürütüleceğine ilişkin herhangi bir yasal düzenleme bulunmadığından, şu durumda 09.07.1987 – 05.08.2003 (dahil) dönemi bakımından bentte yazılı nitelikteki hizmetin 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince uzun vadeli sigorta kollarına tabi zorunlu sigortalılık olarak değerlendirilemeyeceği belirgindir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında eldeki dava irdelendiğinde, Mahkemece davacının hizmet tespiti talebine konu 09.03.1992-04.03.1996 döneminde, davalı işverene bağlı olarak yerine getirdiği faaliyetin “el halıcılığı dokuma işi” niteliğinde olup olmadığı belirlendikten sonra, yapılan işin el halıcılığı kapsamında olduğunun anlaşılması halinde 506 sayılı Kanun'un 3/D bendi kapsamında değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki nedenler gözetilmeksizin karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin yatırılan temyiz harcın istek halinde ilgiliye iadesine,

14.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22523, Karar No: 2014/15481, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22523 E.  ,  2014/15481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2013

NUMARASI : 2008/344-2013/327

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı SGK vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13393, Karar No: 2013/16826, Tarih: 28.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/13393 E.  ,  2013/16826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kat mülkiyeti kurulu 26533 ada 15 parsel sayılı taşınmazını ölünceye kadar bakma akti ile davalı kızına devrettiğini, ancak sözleşme tarihinden sonra davalının yükümlülüklerini yerine getirmeyerek kendisi ile ilgilenmediğini, evine alıp bakması gerektiği halde bunu da yapmadığını, bakacağı yönünde kandırdığını ileri sürerek bakım sözleşmesinin Borçlar Kanunu'nun 617. maddesi hükmü gereğince feshi ile sözleşmenin iptaline ve tapu iptal tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, davacıya sözleşme tarihinden önce baktığı gibi, akitten sonra da sorumluluklarını yerine getirdiğini, ancak davacının eşinden ayrılması ve sürekli kendisi ile yaşaması yönünde taleplerde bulunduğunu, kabul etmemesi üzerine de uyumsuz ve çatışmacı davranışlar içerisine girerek ve fiili saldırıda bulunarak aktin devamını sürdürmesini zorlaştırdığını belirterek davanın reddini savunmuş, davanın kabul edilmesi halinde ise; kusurun davacıda bulunması sebebi ile orantısızlığı giderecek tazminatın yanısıra sözleşmenin kurulması sırasında yapmış olduğu toplam 4.879,30.-TL masrafın davacıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalının ölünceye kadar bakım sözleşmesi gereğince yükümlülüklerine yerine getirmediği, sözleşmenin feshinde kusurlu olduğu gerekçesi ile tapu iptal ve tescil isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davalının ölünceye kadar bakma sözleşmesi yükümlülüklerini yerine getirmediği, sözleşmenin feshinde kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından adli yardım istekli temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere, Anayasa'da aranan hak arama özgürlüğünün kullanılabilmesi ve adil yargılama hakkının unsurlarından olan, taraflar arasında silahların eşitliği ilkesinin hayata geçirilebilmesi için gerekli yargılama giderlerini ödemede sıkıntıya düşecek veya ödeyemeyecek durumda bulunan kişilere, her türlü mali ve hukuki korunma taleplerinde kolaylık sağlanması, sosyal hukuk devletinin ilkelerinden olup, bu gereğin yerine getirilebilmesi de adli yardım ile mümkündür. Bu nedenle adli yardım müessesesi 1086 sayılı HUMK'nin 465 ila 472 maddeleri ile 6100 sayılı HMK'nin 334 ila 340. maddeleri arasında düzenlenmiştir.

Öte yandan; 6100 sayılı HMK'nin 336/3. maddesinde adli yardım talebinin kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabileceği açıkça belirtilmiş ve 337/1. maddesinde de duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebileceği hükme bağlanmıştır.

Öte yandan; 6100 sayılı HMK'nin 336/3. maddesinde adli yardım talebinin kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabileceği açıkça belirtilmiş ve 337/1. maddesinde de duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebileceği hükme bağlanmıştır.

Somut olaya gelince, temyiz dilekçesi ekinde davalı tarafın muhtarlıktan aldığı fakirlik belgesini ibraz ettiği ve adli yardım yönünden yasal şartların oluştuğu görülmekle davalının adli yardım talebinin kabulüne karar verilip, işin esasının incelenmesine geçildi

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardım talebi nedeniyle geçici muafiyet tanınan 119.00.-TL temyiz yoluna başvuru harcı ve 8.197.20.-TL nisbi temyiz harcının davalılardan tahsiline, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1222, Karar No: 2011/2392, Tarih: 28.02.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/1222 E.  ,  2011/2392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.10.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01.12.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit irtifakı tesisi istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişiler krokisinde kırmızı renkle ve 1. seçenek olarak gösterilen taşınmaz bölümünden davacının 83 sayılı parseli yararına geçit kurulmuştur.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

İzlenen paftadan davacının 83 sayılı parselinin mutlak geçit ihtiyacı içerisinde bulunduğu görülmektedir. Ne var ki; geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Özellikle somut olayda olduğu gibi geçitle yükümlenen taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalı, iki parçaya bölünmemelidir. Eldeki davada su arkı olarak gösterilen bölüm kadastro paftasına işlenmediğinden ve davalının 82 sayılı parselinin çapı kaydı içerisinde kalması nedeniyle krokide kırmızı renkle işaretlenen geçit yeri 82 sayılı parseli iki parçaya bölmüştür. Bu şekilde fedakarlığın denkleştirilmesi kuralı ihlal edildiğinden davacının geçit ihtiyacı başka alternatiflerden karşılanmalıdır.

Değinilen yönün gözardı edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 28.02.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3733, Karar No: 2024/2177, Tarih: 11.09.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3733 E.  ,  2024/2177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1029 E., 2023/859 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/409 E., 2021/132 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince; alacak yönünden karar verilmesine yer olmadığına, faiz yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin moleküler genetik alanında hizmet veren firma olduğunu, davalı tarafından 14.03.2016 tarihinde yapılan 2016/18461 sayılı açık ihaleyi kazanan müvekkilinin, ihale kapsamında üstlenmiş olduğu tüm yükümlülükleri yerine getirerek, ihaleye konu malzemeleri davalıya eksiksiz olarak teslim ettiğini ancak malzemelere ilişkin kesilen ve itiraz edilmeyen fatura bedellerinin ödenmediğini ileri sürerek; 557.526,80 TL ödenmemiş fatura alacağının, faturaların muaccel olduğu 24.11.2017 tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında; 30.07.2020 tarihinde davalı kurum tarafından 557.526,80 TL tutarında ödeme yapıldığını belirterek faiz alacağı yönünden davaya devam edildiğini bildirmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacı ile akdedilen sözleşmede yer alan hüküm gereğince davaya konu faturalar için faiz talep edilebilmesinin mümkün olmadığını, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'na eklenen geçici 75. madde ve bu Kanun'un uygulanmasına ilişkin 29.03.2018 tarihli ve 7104 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı uyarınca; üniversiteden alacağı olan şirketlerden Kanun kapsamına giren alacaklar için feragat işlemi yapılmayanların ödeme işlemlerinin halihazırda yapılmayacağını, öncelikle Kanun gereği ödenmesi gereken alacaklar ödenip daha sonra bütçe durumuna göre yine Kanun'da belirtilen şekilde ödeme işleminin gerçekleştirilebileceğini, bu aşamada Kanun'da belirtilen usulle ödeme için talepte bulunulmayan bahse konu faturalara konu bedelin halihazırda ödemesinin yapılabilmesinin mümkün olmadığını, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'na (6098 sayılı Kanun) göre ödemezlik definde bulunduklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yapılan ihale kapsamında ihaleye konu malzemelerin usulüne uygun olarak davalıya teslim edildiği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmadığı, bu durumda davalının fatura bedelini ödemekle yükümlü olduğu, davalının ödemezlik def'ine ilişkin herhangi bir delil ibraz edilmediği, bu haliyle davacının dava açmakta haklı olduğu, ne var ki faturalara konu asıl alacak yargılama sırasında ödenmiş olmakla, asıl alacak yönünden davanın konusuz kaldığı, davacının faiz istemi yönünden ise sözleşmenin 12.2.3 üncü maddesinde "İdare tarafından Döner Sermaye bütçe imkanları nedeniyle vade tarihinde ödeme yapılamaması halinde yüklenici tarafından idareden faiz talep edilmeyecektir" düzenlemesi yapılmış olup, davacı tacir olduğundan basiretli bir tacir gibi davranma yükümlülüğü altında olduğu, bu nedenle imzalamış olduğu sözleşme ile kararlaştırılan hükme aykırı olarak faiz talep edebilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davacının asıl alacak talebi yönünden karar verilmesine yer olmadığına, faiz talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; müzakere imkanı bulunmayan, dürüstlük kurallarına aykırı olarak davalı tarafın tek taraflı olarak hazırlamış olduğu şartname hükmünün bağlayıcı olmadığını, söz konusu maddenin genel işlem koşulu olması nedeni ile içerik denetimine de tabi tutulması gerekirken mahkemece bu husus atlanılarak hüküm kurulmasının hatalı olduğunu, vade tarihinde borcun ödenmemesi halinde herhangi bir süre öngörmeksizin faiz talep edilemeyeceği yönündeki sözleşme maddesinin ticari hayatın gereklerine aykırı olduğunu ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının faiz alacağı yönünden kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili; ödeme işleminin yapılmamasının davacının Kanun hükmünü yerine getirmemesinden kaynaklandığını, ilgili Kanun gereğince bütçe imkanları gerçekleşince dava aşamasında ödeme yapıldığını, davanın açılmasına müvekkilinin sebebiyet vermediğini, yasal yükümlülüğünü yerine getirmeyen davacı olmasına karşın, davalı idare aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının bu yönden kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç