muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4812, Karar No: 2019/10156, Tarih: 27.06.2019

6197 sayılı Kanun'un 28. maddesinde ilgili bakanlıktan izin, ruhsat veya fiyat alınarak üretilen veya ithal edilen ürünlerin eczanelerde satılabileceği hususunun düzenlendiği, bir başka anlatım ile gıda takviyesi niteliğindeki ürünlerin üretim veya ithalatının Tarım ve Orman Bakanlığı'ndan izin alınarak yapılmasının zorunlu olduğu, Tarım ve Orman Bakanlığı yetkilileri tarafından eczanelerde yapılacak denetimlerin de eczanelerin işletme kaydının olup olmadığı noktasında değil, satışa sunulan ürünlerin belirtilen şartları taşıyıp taşımadıkları hususunda olabileceği, yine bu şartları taşıyan gıda takviyelerinin eczanelerde satılması için başkaca bir izin, ruhsat veya fiyat alınması zorunluluğu bulunmadığı anlaşılmış olduğu, ayrıca gıda takviyesi niteliğindeki ürünler, bebek mamaları vb. ürünlerin satışı amacıyla eczanelerin Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı (Tarım ve Orman Bakanlığı) tarafından kayıt altına alınmasına ilişkin işlemin iptaline dair Ankara Bölge İdare Mahkemesi 12. İdari Dava Dairesinin 13.02.2018 tarih, 2018/149 Esas, 2018/187 Karar sayılı kararı ile aynı yönde zorunluluk öngören İzmir Valiliği İl Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü' nün işleminin iptaline dair Danıştay 15. Dairesinin 18.05.2017 tarih, 2016/10436 Esas, 2017/2701 Karar sayılı kararının mevcut olduğu, nitekim aynı görüşü içeren kanun yararına bozma taleplerinin de Dairemizin 04.04.2019 tarih, 2017/3532 Esas, 2019/6776 Karar, 04.04.2019 tarih, 2017/3385 Esas, 2019/6775 Karar, 04.04.2019 tarih, 2017/4049 Esas, 2019/6777 Karar ve 04.04.2019 tarih, 2017/4958 Esas, 2019/6778 Karar sayılı kararları ile kabul edildiği anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE, 27/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18031, Karar No: 2016/387, Tarih: 19.01.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/18031 E.  ,  2016/387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/222642

MAHKEMESİ : Kilis Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2012/97 (E) ve 2013/92 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : Mart 2006-Ekim 2007

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların G. l.172. Zırhlı Tugay Komutanlığı'nda maliye bütçe şubesinde görevli oldukları ve sanık B.. E..’nun 2005 yılında gerçekleştirme astsubayı olarak, uzman çavuş olan diğer sanık Y.. K..'ün ise 2003 yılında maaş mutemedi olarak göreve başladığı, görevleri kapsamında rütbeli personelin maaşlarını hazırlayıp bordroları düzenledikleri, imzalanan maaş bordrolarını mal müdürlüğüne gönderdikleri, mal müdürlüğü tarafından bankaya yatırılan paranın personelin maaş hesaplarına aktarılmasını organize ettikleri, ayrıca personel maaşlarından aylık olarak yapılması gereken orduevi aidatı, tugay yardımlaşma sandığı, lojman kirası ve santral telefon görüşmeleri gibi kesintilerin maaş mutemetliği hesabında toplanması ve bu hesaptan çektikleri paranın ilgili yerlere ödenmesi ile de yetkili oldukları,

Sanıkların 2006 ve 2007 yıllarında personel maaş bordrolarında oynama yaparak bekar olan veya eşi çalışan personele aile yardımı, çocuğu olmayan personele çocuk yardımı, bölük ve tabur komutanı olmayan personele bölük ve tabur komutanı tazminatı, paraşütçü olmayan personele paraşüt tazminatı hesapladıkları, personelin rütbelerinin karşılığı olarak almaları gereken yan ödeme puanlarını ve tazminat tutarlarını arttırdıkları ve bu şekilde ekleme yaparak hazırladıkları maaş bordrolarına ilişkin listeyi mal müdürlüğüne gönderdikleri, personelin normal maaşlarını gösteren bordrolara ilişkin hazırladıkları diğer listeyi ise banka şubesine verdikleri, bankaya yazdıkları talimat ile kesinti tutarının maaş mutemetliğine ait hesaba aktarılmasını istedikleri, bu hesaptan da kendi banka hesaplarına havale etmek suretiyle sanıkların toplam 247.528,19 TL haksız kazanç elde ettikleri iddia olunan olayda;

Sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargılama aşamasında Genelkurmay Merkez Daire Başkanlığında görevli Mly. Bçvş. M. Ş. tarafından düzenlenen 04.12.2009 tarihli bilirkişi raporunun hükme esas alınmış olması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; dosyanın Sayıştay Denetçisi veya Mali Müşavir sıfatı bulunan tarafsız bir bilirkişiye tevdi edilerek sanıkların suç teşkil eden eylemlerinin, suçtan doğan zararın ve sanıkların elde ettikleri haksız menfaat miktarının ayrı ayrı tespitine ilişkin bilirkişi raporu alınması ve toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6791, Karar No: 2010/12480, Tarih: 29.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/6791 E.  ,  2010/12480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırılmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Yapılan keşifte dava konusu taşınmaza davalı idare tarafından fiilen el atılmadığı tesbit edilmiş, bu husus mahkemece de kabul edilmiştir.

Taşınmazın imar planında yol olarak ayrılmış olması kamulaştırmasız el atma niteliğinde olmayıp, bedel istemine de hak vermez

Bu nedenle; davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı düşüncelerle hukuki el atmadan bahsedilerek davanın kabulüne karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.06.2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Not:Muhalefet Şerhi arka sayfadadır.

MUHALEFET ŞERHİ

Davacı vekili dava dilekçesinde dava konusu taşınmazın imar planında kısmen yol kısmen günübirlik dinlenme alanı olarak ayrıldığını, taşınmazdan kullanma olanağının kalmadığını bu nedenle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere taşınmazın bedelinin tahsilini istemiştir.

Mahkemece “dava konusu taşınmazın yolda kaldığı" gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Daire çoğunluğunun fiili el atma olmadığı imar planındaki özgülemenin el atma sayılmayacağı gerekçesiyle davanın reddi gerektiğini belirterek hükmün bozulması yönündeki kararına katılmıyoruz. Şöyle ki;

Mahkemece “dava konusu taşınmazın yolda kaldığı" gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Daire çoğunluğunun fiili el atma olmadığı imar planındaki özgülemenin el atma sayılmayacağı gerekçesiyle davanın reddi gerektiğini belirterek hükmün bozulması yönündeki kararına katılmıyoruz. Şöyle ki;

1-3194 sayılı İmar Kanunuyla, yerleşim yerleri ile bu yerlerdeki yapılaşmaların; plan, fen, sağlık ve çevre şartlarına uygun teşekkülünü sağlamak amacıyla, adı geçen Kanunun 7. ve 8. maddesiyle belirli nüfus kriterini aşan belediyelere imar planlarını hazırlama ve yürürlüğe koyma yükümlülüğü getirilmiştir. Aynı Kanunun 10. maddesinde de; “Belediyeler, imar planlarının yürürlüğe girmesinden en geç 3 ay içinde, bu planı tatbik etmek üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlarlar. Beş yıllık imar programlarının görüşülmesi sırasında ilgili yatırımcı kamu kuruluşlarının temsilcileri görüşleri esas alınmak üzere Meclis toplantısına katılır. Bu programlar, belediye meclisince kabul edildikten sonra kesinleşir. Bu program içinde bulunan kamu kuruluşlarına tahsis edilen alanlar, ilgili kamu kuruluşlarına bildirilir. Beş yıllık imar programları sınırları içinde kalan alanlardaki kamu hizmet tesislerine tahsis edilmiş olan yerleri ilgili kamu kuruluşları, bu program süresi içinde kamulaştırırlar. Bu amaçla gerekli ödenek kamu kuruluşlarının bütçelerine konulur. İmar programlarında, umumi hizmetlere ayrılan yerler ile özel kanunları gereğince kısıtlama konulan gayrimenkuller kamulaştırılıncaya veya umumi hizmetlerle ilgili projeler geçekleştirilinceye kadar bu yerlerle ilgili olarak diğer kanunlarla verilen haklar devam eder. ”hükmüne yer verilmek suretiyle, belediyelere, imar planlarını uygulamak üzere belirtilen süre içerisinde imar programını hazırlama; ilgili yatırımcı kamu kuruluşlarına ise imar programlarında kendi görev alanlarındaki kamu hizmeti için ayrılan özel mülkiyete ait arsaları, kamulaştırma zorunluluğu yüklenmiştir.

2-İmar planlarında kamu hizmet tesislerine tahsis edilmiş olan yerlerde kalan arsalar üzerinde, malikleri ileri dönük kişisel tasarruflarda bulunamamakta, bu yerler kamulaştırma işlemine konu teşkil edeceğinden satış değerleri düşmekte, sahipleri bu arsaları rayiç değerinde satamamakta, ancak kamulaştırma bedelini almak suretiyle yarar sağlamaları mümkün bulunmaktadır. Diğer taraftan, belediyelerin uzun süre kamulaştırılmayan özel mülkiyete ait arsaları, imar planlarında değişiklik yapmak suretiyle plandan çıkarması pek mümkün olmamaktadır. Uygulamada özellikle kentleşmenin yoğun olarak yaşandığı yerlerde, mevzuattaki, imar planında değiştirilmesi düşünülen arsayı kamu hizmeti gereklerine uygun olarak ikame edecek bir yeri imar planında ayırma ve yer değişikliği için ilgili yatırımcı bakanlığın veya kuruluşun görüşünü alma mükellefiyetinden dolayı, belediyelerin söz konusu kamu hizmeti için yeni arsa tahsis etmeleri zor olduğu gibi, imar planlarında kamu hizmetine ayrılan yerlerden vazgeçmenin planla getirilen bütünsel dokuyu bozma riski nedeniyle de bu yola başvurulmadığı görülmektedir. Bu itibarla kamulaştırma sürecinin uzaması halinde kişisel mülkiyet hakkıyla bağdaşmayan ciddi mağduriyetlerle karşılaşılmaktadırlar.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanunuyla kamulaştırma için bir ön şart olarak “yeterli ödeneğin” yatırımcı kurumların bütçelerine konulması gerektiğinden, İmar Kanununun 10. maddesi gereğince de ilgili kamu kuruluşunun kamulaştırma yükümlülüğünün imar programının yürürlüğe girmesiyle başlamaktadır.

Öte yandan aynı Kanunun 13. maddesinin 2. fıkrasında “imar programına alınan alanlarda kamulaştırma yapılıncaya kadar emlak vergisi ödenmesi durdurulur. Kamulaştırmasının yapılması halinde durdurma tarihi ile kamulaştırma tarihi arasında tahakkuk edecek olan emlak vergisi, kamulaştırmayı yapan idare tarafından ödenir. Birinci fıkrada yazılı yerlerin kamulaştırma yapılmadan önce plan değişikliği ile kamulaştırmayı gerektirmeyen bir maksada ayrılması halinde ise durdurma tarihinden itibaren geçen sürenin emlak vergisini mal sahibi öder.” Denilmek suretiyle arsaları imar programına alınan maliklerin emlak vergisi mükellefiyetinin kamulaştırma işlemi yapılıncaya kadar durdurulacağı belirtilmek suretiyle kanun koyucu tarafından, imar planlarında kamu hizmetine ayrıldığı için tasarruf yetkisi kısıtlanan arsa maliklerinin kamu yararı hesabına katlandıkları fedakarlığı, arsa malikleri üzerindeki emlak vergisi ödeme yükümlülüğünü durdurarak dengelemeye çalışmış olmasına karşın imar programlarının hazırlanmasını belediyelerce geciktirilmesi kanun koyucunun açık iradesine aykırı olarak vergi sorumluluğunun da uzun yıllar özel mülkiyet sahiplerinin üzerinde kalması sonucu doğurmaktadır.

İmar Kanununun 10. maddesi hükmüyle, yatırımcı kuruluşlara imar planlarında kamu hizmetine ayrılan arsalar imar programı süresi içerisinde kamulaştırma, yine yetkili idari makamlara kamulaştırmaya ilişkin ödeneği yatırımcı kuruluşun bütçesine koyma mükellefiyeti yüklenmek suretiyle, kanun koyucu kamu yararı adına fedakarlığa katlanmak durumunda kalan maliklerin taşınmazlarının kamulaştırılmadan, mülkiyet haklarının ihlal edilmesi sonucu doğuracak şekilde uzun süre imar programlarında bekletilmesini uygun görmemiş ve idareye herhangi bir takdir yetkisi tanımadan bağlayıcı sürelerle gerekli işlemleri yapma görevi yüklemiştir.

3-Anayasanın 35. maddesinde ”Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir. Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir. Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz.” Denilmektedir. Yine, “Temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması” başlıklı Anayasanın 13. maddesinde “Temel hak ve hürriyetler özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplerle bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” Denilmek suretiyle temel hak ve hürriyetlerin ancak kanunla sınırlanabileceği öngörülmüştür.

4-Türkiye tarafından 18.05.1954 tarihinde onaylanan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Eki 1. Protokolün 1. maddesinin 1. bendinde “Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve uluslar arası hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, hiç kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” hükmüne yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 23.09.1982 günlü 7151/75 Sporrong ve Lonnroth kararında, mülkleri üzerinde uzun süren kamulaştırma izni ve inşaat yasağı kararı nedeniyle İsveç’ten yapılan başvuru üzerine “Kamulaştırma izni, maliklerin sahibi olan şeyleri kullanma ve tasarruf etme (dispose) haklarına dokunmadığı halde, pratikte bu hakların uygulanma olasılığını önemli ölçüde düşürmektedir. Ayrıca bu izin ve yasak, kamulaştırmadan önce her türlü kamulaştırmanın hukuka uygunluğu tanımakla ve Stockholm Belediyesine gerekli gördüğü her zaman kamulaştırma yapma yetkisi vermekle, mülkiyetin özüne dokunmaktadır. Bu suretle, başvurucuların mülkiyet hakkı istikrarsız ve terk edilebilir hale gelmiştir. Bu nedenle, "başvurucuların mülkiyet hakkına bir müdahale vardır. Komisyonun da haklı olarak belirttiği gibi, kamulaştırma izinleri ve inşaat yasaklarının uzun bir süre ve birlikte kullanılması, hiç kuşkusuz, bu müdahalenin sonuçlarını ağırlaştırmıştır.” gerekçesiyle, bu durumun, mülkiyet hakkının korunması ile genel menfaatin gerekleri arasında sağlanması gereken dengeleri bozduğundan 1. protokolün 1. maddesinin ihlal edildiği hükmüne varmıştır.

İmar Kanununun 10. maddesinde belediyelerin, imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren en geç 3 ay içinde bu planı uygulamak üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlayacakları belirtilmiş ise de, Kanunda bu planların tümünün hangi süre içinde programa alınarak uygulanacağına ilişkin bir kurala yer verilmemiştir.

İmar planlarında umumi hizmetlere ayrılan yerlerin mevcut kullanma şekillerinin ne kadar devam edeceği konusundaki bu belirsizliğin (taşınmaz mal sahiplerinin idareden kamulaştırma talep etme hakkı olduğu düşünülse bile kamulaştırma yükümlülüğü belediyelerin yaptıkları programın yürürlüğü girmesiyle doğmaktadır) kişilerin mülkiyet hakları üzerinde süresi belli olmayan bir sınırlamaya neden olduğu, kişisel yarar ile kamu yararı arasındaki dengeyi bozarak mülkiyet hakkını kullanılmaz hale getirdiği ve hakkın özüne dokunan bir nitelik taşıdığı açıktır.

Davacı dava konusu 5622 parselin malikidir. Davalı ... Başkanlığının yaısına göre taşınmaz kısmen yol, kısmen günübirlik kullanım alanında kalıp yapı yapılacak konumda değildir.

Taşınmazıın 5 yıllık imar programına alınıp alınmadığı belli olmadığı gibi davalı idarenin de kamulaştırma yapmadığı açıktır. Davacının taşınmazdan bağımsız yararlanma olanağı yoktur. Kamu yararı kavramı bireyin bireysel yarar kavramını haksIz bir şekilde kısıtlamaktadır.

İmar Kanununun 10.maddesinin birinci fıkrası hükmü uyarınca davalı ... imar planının yürürlük tarihinden itibaren en geç 3 ay içerisinde planın tatbiki için 5 yıllık imar programını hazırlamakla yükümlüdür. Bilahere beş yıllık imar programının Belediye Meclisince onaylanarak yürürlüğe girmesinden sonra beş yıllık imar programı sınırları içinde kalan alandaki kamu hizmetine tahsis edilen yerin bu beş yıllık süre içerisinde kamulaştırması gerekmektedir.

Bu nedenle beş yıllık imar programının kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak, sonucuna göre davalı Belediyenin sorumlu olacağı kabul edilmelidir.

Açıklanan nedenlerle taşınmazdan mülkiyet hakkının özüne uygun şekilde yararlanma olanağı kalmadığı kabul edilerek belirtilen araştırma yapılarak sonucuna göre davanın kabulü ile taşınmaz bedelinin ödenmesi gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun görüşüne katılmıyom.
Yargıtay — Esas No: 2022/10073, Karar No: 2024/1673, Tarih: 12.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2022/10073 E.  ,  2024/1673 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1951 E., 2022/1806 K.

DAVA TARİHİ : 30.09.2021

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/736 E., 2022/546 K.

Taraflar arasındaki evliliğin nispi butlanı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 12.03.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davacı ... ile vekili Avukat ... ve karşı taraf davalı ... vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların görücü usulü tanıştıklarını ve 18.08.2021 tarihinde resmi nikah ile evlendiklerini, müvekkilinin düğün gecesi davalı ile cinsel birliktelik yaşamak istediğinde davalının vajinasında çocuk penisi büyüklüğünde ve şeklinde bir et parçası olduğunu gördüğünü, bu et patçasının erekte olduğunda büyüdüğünü sonrasında da küçüldüğünü fark ettiğini, müvekkilinin bu duruma çok şaşırdığını ve şok olduğunu, müvekkilinin davalıya bunun ne olduğunu sorduğunda davalının bilmediğini gösterir işaret yaptığını, sonrasında bu sorun nedeniyle tarafların cinsel ilişkiye giremediğini, sabah olduğunda müvekkilinin neden bunu gizlediğini davalıya sorduğunu ancak davalının bu hastalığın ırsi olduğunu, annesinde ve anneannesinde de olduğunu, turistlerde de bu hastalığın çok görüldüğünü söylediğini, müvekkilinin bunu bilmemesinin cahillik olduğunu söylediğini, müvekkilinin bu şekilde kandırılmasının ve bu hastalığın gizlenmesinin aralarındaki güven ilişkisini zedelediğini, davalı ile evli kalmasının mümkün olmadığını, ertesi gün davalıyı hastaneye götürdüklerini ve uzman olan bir doktora gösterdiklerini, doktorun davalının hastalığının klitoris büyümesi olduğunu, kadınlığına engel bir durumun olmadığını söylediğini, ertesi gün de taraflar arasında cinsel birliktelik kurulamadığını, müvekkilinin daha fazla evli kalmak istemediğini, davalının bu hastalığını müvekkilinden gizlediğini, müvekkilini yanılttığını ve aldattığını belirterek, tarafların evliliklerinin iptaline karar verilmesini talep dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığın, kendi kusurlarını örtmek amacıyla gerçeğe aykırı beyanlar öne sürerek müvekkiline kusur atfetmeye çalıştığını, düğün gecesi için anlatılan olayın dava dilekçesindeki gibi gerçekleşmediğini, davacının düğün gecesi müvekkiline ışığı kapatıp yatağa geçmesini istediğini, sonrasında cinsel ilişki için yakınlaştığını ancak aralarında davacının sertleşme sorunu nedeniyle cinsel birlikteliğin meydana gelmediğini, davacının o gece çok stresli olduğunu ve sürekli sigara içtiğini, sabahında ise müvekkiline hiçbir şey söylemeden evden ayrıldığını, kısa süre sonra davacının abisinin ve yengesinin müşterek konuta gelerek müvekkilini götürmek istediklerini, kendisinin çift cinsiyetli olduğunu söylediklerini, müvekkilinin duydukları karşısında şok olduğunu, istedikleri hastaneye götürebileceklerini söylediğini, sonrasında müvekkilinin aile bireyleri ile birlikte Tekden Hastanesine götürüldüğünü, doktor raporunda genital organlarının normal olduğuna dair rapor hazırlandığını, bunun üzerine davacının ailesinin müvekkilinden defalarca özür dilediklerini, müvekkilini geri eve götürmek istediklerini, müvekkilinin esas olarak davacının özür dilemesi gerektiğini söylemesi üzerine davacının ailesinin aramaları ve ısrarları sonucunda davacının hastane önüne geldiğini, müvekkilinde kesinlikle iddia edilen rahatsızlığını bulunmadığını, davacının kendi kusurlarını gizlemek amacıyla böyle bir yola başvurduğunu ve müvekkiline iftira attığını belirterek, davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI