muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5470, Karar No: 2009/6712, Tarih: 11.06.2009

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Asıl ve birleşen dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davacı S... yönünden asıl davanın feragat nedeniyle reddine, asıl ve birleşen davaların diğer davacılar bakımından HUMK.'nun 409/5-6 maddeleri gereğince açılmamış sayılmasına karar  verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; davaların kısa zamanda sonuçlandırılması, adaletin bir an önce tecellisi için, taraflarca veya Mahkemelerce yapılması gereken bir kısım adli işlemler sürelere bağlanmıştır. Bilindiği üzere bu sürelerin bazılarını kanun bizzat belirlerken bir kısmını işin özelliğine, tarafların durumlarına göre belirlemesi için hakime bırakmıştır. Kanuni süreler açıkca belirtilen ayrıcalıklar dışında kesindir. Bu nedenle  HUMK.nun l59. maddesi açık hükmünde belirtildiği gibi kanunun tayin ettiği süreler hakim tarafından azaltıp çoğaltılamaz. Buna karşın, aynı yasanın l63. maddesine göre hakimin belirlediği süreler ise kural olarak kesin değildir. Hakim tayin ettiği süreyi henüz dolmadan azaltıp çoğaltacağı gibi, süre geçtikten sonra da tarafın isteği üzerine yeni bir süre tanıma yoluna da gidebilir. Bu takdirde verilen ikinci süre kesindir. Ancak, hakim kendi belirlediği sürenin kesin olduğuna da karar verebilir. Kesin sürenin tayin edilmesi halinde, karşı taraf yararına usulü kazanılmış hak doğacağı da kuşkusuzdur. Hemen belirtmek gerekir ki,ister kanun, isterse hakim tarafından tayin edilmiş olsun kesin süre içerisinde yerine getirilmeyen bir işlemin bu süre geçtikten sonra yerine getirilmesine yasal olanak yoktur. Böylece kesin sürenin kaçırılması; o delile veya hakka  dayanamamak gibi ağır sonuçları birlikte getirmekte, bazan davanın kaybedilmesine dahi neden olmaktadır. Bu itibarla geciken adaletinde bir adaletsizlik olduğu düşüncesinden hareketle, davaların yok yere uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere konan kesin süre kuralı, kanunun amacına uygun olarak kullanılmalı, davanın reddi için bir araç sayılmamalıdır. Öncelikle, kesin süreye ilişkin ara kararı her türlü yanlış anlaşılmayı önliyecek biçimde açık ve eksiksiz yazılmalı, yapılacak işler teker teker belirtilmelidir. Bunun yanında verilen süre yeterli, emredilen işler, gerekli ve yapılabilir nitelik taşımalı, ayrıca hakim süreye uyulmamanın sonuçlarını açıkca anlatmalı, tarafları uyarmalıdır. Öte yandan, kesin süre tarafların yanında hakimi de bağlayacağından uyulmaması halinde gereği hakim tarafından hemen yerine getirilmelidir.

Somut  olayda, dosyanın işlemden kaldırılmasına ilişkin kararların yasal dayanaklarının farklı olmasının sonuca etkisi bulunmadığı açık ise de; 12.11.2008 tarihli celsede davacı vekiline harç ikmali yapması için verilen süre "kesin süre" olmadığı gibi, hangi miktar üzerinden ne kadar harç yatırılacağı açıkça belirtilmemiş ve verilen süre içeresinde yerine getirilmemesinin sonuçları anlatılıp, davacılar vekili uyarılmamıştır. Esasen, davayı takip edenin avukat olması yasanın öngördüğü usuli işlemin tekemmülü ve gerekli ihtaratın yapılmasına mani değildir.

Öyle ise; yukarıda değinilen ilkeleri kapsayacak şekilde verilmiş bir kesin süre bulunduğundan sözedilemeyeceği ve buna bağlı olarak da dosyanın işlemden kaldırılmasına karar  verilemeyeceği tartışmasızdır.

Kaldı ki, davacılar vekili tarafından 13.2.2009 tarihinde noksan harcı yatırdığına dair banka dekontu dosyaya sunulmuştur.

Hal böyle olunca, işin esasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar  verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir. Davacıların, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  11.6.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16347, Karar No: 2017/122, Tarih: 03.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/16347 E.  ,  2017/122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2095, Karar No: 2011/3035, Tarih: 07.03.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/2095 E.  ,  2011/3035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının nüfus kütüğünde 25.08.1946 olarak kayıtlı doğum tarihinin 18.09.1952 olarak düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının 18.09.1952 doğumlu olduğu halde kendisinden önce doğan ve ölen aynı adı taşıyan kardeşinin kimliği ile yaşadığını ileri sürerek nüfus kütüğünde 25.08.1946 olan doğum tarihinin 18.09.1952 olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

1-Doğum tarihinin düzeltilmesi istenilen davacının nüfusa kaydedilmediği, kendisinden önce doğan ve nüfusa 25.08.1946 doğum tarihi ile tescil edilen, ölü olduğu halde kaydı düşülmediğinden sağ görünen kardeşinin kaydını kullandığının anlaşılması üzerine doğum ve ölüm olaylarının nüfus kütüğüne işlenmesinin nüfus idaresine verilmiş idari bir görev olduğu gözetilerek HUMK.nun 7/1. maddesi gereğince görev yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davanın esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de, mahkemece davacının doğum tarihi 18.09.1952 olarak düzeltilmiş ise de, nüfus kaydına göre 26.08.1946 tarihinde nüfusa tescil edilmiştir. Bir kimsenin doğmadan önce nüfus kütüğüne tescili mümkün değildir.

Hakimin nüfus kayıtlarında düzeltme yaparken, kayıtlar arasında çelişki meydana getirmemeye ve hayatın doğal akışına ters düşecek durumlara yol açmamaya özen göstermesi gerekirken, bu hususa dikkat edilmeksizin nüfus kayıtlarında çelişki yaratacak şekilde hüküm kurulması,

Usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32197, Karar No: 2012/40048, Tarih: 26.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/32197 E.  ,  2012/40048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminata ilişkin ilamlı takibe karşı borçlunun, 2942 Sayılı Kanunu'nun geçici 6.maddesi gereğince; uygulanan hacizlerin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, 6111 Sayılı Kanun'un geçici 2.maddesinde belirtilen hususların yerine getirildiğine ilişkin dosyaya hukuken geçerli bir yazılı belge sunmadan haciz işlemlerinin ve takibin iptalini talep etmelerinin TMK.nun 2. maddesinde belirtilen hakkın kötüye kullanılması yasağı kapsamında kaldığı, bununda hukuk tarafından korunamayacağı belirtilerek şikayetin reddine karar verilmiştir.

2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici altıncı maddesinde ve 6111 Sayılı Kanunu'nun geçici ikinci maddesi ile getirilen değişiklikte, kamulaştırmasız el atma nedeniyle verilen tazminata ilişkin ilamların kesinleşmeden veya kesinleştikten sonra takibe konulmasına engel bir hüküm bulunmamaktadır. 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici 6.maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenleme, anılan maddenin yürürlük tarihinden sonra ve bu maddeye göre uzlaşma prosedürü uygulanması sonucunda uzlaşma tutanağı ile ya da mahkeme ilamı ile tazminat ödenmesine karar verilmesi durumunda, anılan tazminatın tahsili için yapılacak icra takiplerine ilişkindir. Maddenin yürürlük tarihi olan 30.06.2010 tarihinden önce hüküm altına alınmış kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacakları ise anılan madde kapsamında bulunmadığından, böyle bir alacağın tahsili amacıyla yapılan icra takipleri nedeniyle bu maddenin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin hükmün uygulanması mümkün değildir.

Yukarıda belirtilen nedenlerle borçlu idarenin şikayetinin kabulüne karar vermek gerekirken reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15023, Karar No: 2017/12384, Tarih: 06.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/15023 E.  ,  2017/12384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Derneğin Kendiliğinden Sona Erdiğinin Tespiti

DOSYANIN DAİREYE GELİŞ TARİHİ: 26.09.2017

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, İşçi Partisi Karaman Ermenek İlçe Teşkilatının kendiliğinden sona erdiğinin tespiti isteğine ilişkindir. Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 14.01.2017 tarih ve 1 sayılı kararı ile hazırlanan, 20.01.2017 günlü ve 2017/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurulunca kabul edilip 27.01.2017 tarihli ve 29961 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2017 günü yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (4.) Hukuk Dairesi'nin görevi cümlesinden bulunmakla, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6529, Karar No: 2017/7949, Tarih: 06.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/6529 E.  ,  2017/7949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, emeklilik nedeniyle iş sözleşmesinin sona erdiğini ileri sürerek, bakiye kıdem tazminatı ve fazla mesai alacağını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, kıdem tazminatının ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının ücreti taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

6100 sayılı Kanun'un 119/1-e. maddesi uyarınca da, davacının iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerinin dava dilekçesinde yer alması zorunludur. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 25. maddesi gereğince de hâkim, tarafların ileri sürmediği vakıaları ve söylemediği bir şeyi dikkate alamaz, hatırlatmada dahi bulunamaz ve hâkimin kendiliğinden delil toplaması da mümkün değildir. Kanunda vakıaların açık ve somut olarak gösterilmesi yeterli görülmemiş, 6100 sayılı Kanun’un 119/1-f. hükmünde ayrıca, açık ve somut olarak gösterilmesi gereken her bir vakıanın hangi delille ispat edileceğinin de belirtilmesi aranmıştır. Keza, bu durum, yukarıda açıklanan 194. maddenin ikinci fıkrasının da tereddüt uyandırmayacak derecede açık hükmünün bir gereğidir.

Bu hükümler birlikte değerlendirildiğinde, davacı, dilekçesinde talebinin dayanağı olan vakıaları tek tek, açık ve somut olarak göstermek ve her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceğini de somut olarak belirtmek durumundadır.

İddia yükünün yerine getirilmemesi halinde, gerçek anlamda bir vakıa iddiası mevcut değildir ve 6100 sayılı Kanun'un 25. maddesi gereğince hâkimin mevcut olmayan bir vakıaya dayanması, hatta bunu hatırlatması mümkün olmayacaktır. İddia edilmeyen bir şeyin ispatına yönelik faaliyetten de söz edilemez. Kısaca, iddia yoksa, ispat da yoktur. Bu sebeple, iddia yükünün yerine getirilmemesi halinde, dilekçeler teatisi aşamasında bu eksikliklerin tamamlanması gerekir (ki iş yargılamasında basit yargılama usûlü uygulandığından dilekçeler teatisi olarak ancak birer defa dilekçe vermek mümkündür)

Somut olayda davacı, dava dilekçesinde son ayda net 1.367,89 TL ücret ile aylık 110,00 TL yol ücretini nakit olarak aldığını iddia etmiş, davalı işveren ise davacının aylık ücretinin brüt 1.377,80 TL olduğunu, bu nedenle davacının ücret iddiasının yerinde olmadığını ifade etmiştir. Dosya kapsamında yer alan ücret bordroları incelendiğinde davacının son günlük brüt ücreti 45,93 TL olduğu, yine işveren tarafından günlük 4,66 TL olarak tahakkuk edildiği görülmektedir. Davacı ile davalı işveren arasında yapılan protokolde 31.12.2012 tarihi itibariyle 56,68 TL olan günlük brüt ücretinin günlük brüt 45,93 TL olarak yeniden belirlendiği görülmektedir. Mahkemece, tanık bayanları doğrultusunda davacının imzaladığı protokolü rızasına uygun olarak imzalamadığı sonucuna varılarak davacının son günlük çıplak ücretinin brüt 56,68 TL olduğu kabul edilmiştir. Ancak davacının söz konusu dava dilekçesinde protokolün rızası dışında imzalatıldığı yönünde bir iddiası bulunmamaktadır. İddia yükünün yerine getirilmemesi nedeniyle protokolün baskı altında imzalatıldığına dair gerçek anlamda bir vakıa iddiası mevcut değildir ve 6100 sayılı Kanun'un 25. maddesi gereğince hâkimin mevcut olmayan bir vakıaya dayanması, mümkün değildir. İddia edilmeyen bir şeyin ispatına yönelik faaliyetten de söz edilemez. Kısaca, iddia yoksa, ispat da yoktur. Bu nedenlerle davacının ücretinin günlük brüt 45,93 TL olarak hesaplanması gerekirken günlük brüt 56,68 TL olarak kabulü hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9465, Karar No: 2015/8575, Tarih: 23.03.2015

**5. Ceza Dairesi         2014/9465 E.  ,  2015/8575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 257/1. maddesinde düzenlenen görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğunun kabul edildiği ve haklarında bu madde ile uygulama yapıldığı halde, gerekçede 6086 sayılı yasa uyarınca değerlendirme yapılırken madde numarasının 257/2 olarak yazılması ve hüküm fıkrasında ihmal suretiyle görevlerini kötüye kullandıklarının belirtilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, görevi kötüye kullanma suçunu zincirleme biçimde ve TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanıklar hakkında aynı kanunun 43/1 ve 53/5. maddelerinin uygulanmaması ise karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış, ... Malları Koruma Başkanlığında yönetim kurulu başkanı ve üyeleri olan sanıkların yönetim kurulu kararı doğrultusunda 2007 ve 2010 yılları arasında birlik üyelerine ait tarlalar arasına yol yaparken belediye ile düzenledikleri protokoller çerçevesinde belediyeye ait araçlarda kullanılan akaryakıt giderlerini birlik bütçesinden karşıladıkları, 4081 sayılı ... Mallarının Korunması Hakkındaki Kanunun 7. maddesine muhalefet ederek tarla yollarının tamirinde masrafları alakalı kişilerden almak yerine birlik bütçesinden ödeyerek ve birliğin yönetim kurulunda karar alınmaksızın üyeler için dinlenme tesisi yaptırıp aynı Kanunun 21. maddesinde tahdidi olarak belirtilen hususlar dışında ve birliğin zararına hareket ederek görevlerini kötüye kullandıkları tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanıkların temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 23/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10148, Karar No: 2015/4279, Tarih: 04.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/10148 E.  ,  2015/4279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, ...Şti'nin müvekkili bankadan kullandığı krediyi geri ödemediğini bunun üzerine müflis şirkete hesap kat ihtarnamesi gönderildiği, ve müvekkili bankanın iflas masasına yasal sürede başvurduğunu ancak başvurularının hiçbir gerekçe olmadan reddedildiğini ileri sürerek, müvekkilinin alacağının masaya kayıt ve kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı taraf davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre, davanın İİK'nun 235. maddesinde belirtilen yasal 15 günlük süre geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir

1-İİK'nın 235. Maddesine göre, kural olarak sıra cetveline itiraz edenler, cetvelin ilanından itibaren 15 gün içinde ticaret mahkemesine dava açabilirler. Ancak aynı Kanun'un 223. maddesi hükmüne göre alacaklı tebligata elverişli adresini bildirip kararın tebliği için avans yatırmışsa 15 günlük dava açma süresi kararın tebliğ tarihinden itibaren işlemeye başlar.

2-Sürelere ilişkin olarak HMK'nun 91'inci maddesinde “Süreler, taraflara tebliğ tarihinden veya kanunda öngörülen hâllerde, tefhim tarihinden itibaren işlemeye başlar” 92'inci maddesinde“ (1) Süreler gün olarak belirlenmiş ise tebliğ veya tefhim edildiği gün hesaba katılmaz ve süre son günün tatil saatinde biter. (2) Süre; hafta, ay veya yıl olarak belirlenmiş ise başladığı güne son hafta, ay veya yıl içindeki karşılık gelen günün tatil saatinde biter. Sürenin bittiği ayda, başladığı güne karşılık gelen bir gün yoksa, süre bu ayın son günü tatil saatinde biter. (1) Resmî tatil günleri, süreye dâhildir. Sürenin son gününün resmî tatil gününe rastlaması hâlinde, süre tatili takip eden ilk iş günü çalışma saati sonunda biter” hükmü yer almaktadır.

...Anadolu 3. İflas Dairesi Müdürlüğü'nün 01.11.2013 tarihli yazısında, davacı alacaklının kayıt başvurusu sırasında sıra cetvelinin tebliği için avans yatırdığı ve ek sıra cetvelinin davacı vekiline 30.09.2013 tarihinde tebliğ edildiği bildirilmiştir. Ek sıra cetvelinin tebliğinden itibaren 15 günlük yasal sürenin resmi tatil olan Kurban Bayramının ilk günü olan 15.10.2013 tarihinde dolduğu ve davanın tatil bitimi ilk gün mesai saati içerisinde 21.10.2013 açıldığı görülmektedir. Bu durumda mahkemece, uyuşmazlığın esası incelenip

sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

2-Kabule göre; hak düşürücü süre, dava şartlarından olup, HMK'nın 114/2 ve 115/2. maddeleri uyarınca dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 1 ve 2 no'lu bentte açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 04.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5625, Karar No: 2010/15379, Tarih: 10.05.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/5625 E.  ,  2010/15379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüzüne karşı 04.03.2008 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK.nun 310/1.maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 12.03.2008 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı kanunun 317.maddesi gereğince REDDİNE, 10.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.