muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5095, Karar No: 2015/3336, Tarih: 29.06.2015

Somut olayda, 5846 sayılı Kanuna aykırı olarak sanığın işyerinde bandrolsüz eser satıldığı gerekçesiyle Cumhuriyet Başsavcılığının talebi ile Mahkemece, CMK'nun 119. maddesi uyarınca gündüzleyin bir defa arama yapılmasına karar verilmesi üzerine 11.07.2009 günü belirtilen yerde kolluk tarafından yapılan arama sonucunda suça konu eşya bulunup el konulmuş ise de arama işlemi CMK'nun 119/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulundurulmadan gerçekleştirildiği için, el konulan ve mahkumiyete esas alınan eşya hukuka aykırı yöntemle elde edilen delil niteliğindedir.

Dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân bulunmamaktadır. Mahkemece sanığın ikrarı, arama ve el koyma tutanağı ile bilirkişi raporu mahkumiyete esas alınmış ise de, sanığın işyerinde hukuka aykırı olarak gerçekleştirilen arama işleminde elde edilen suça konu maddi deliller ile buna dayanılarak düzenlenen bilirkişi raporlarının mahkemece hükme esas alınmasında isabet bulunmamaktadır. Çünkü bilirkişi raporu aramada ele geçen ürünün değerlendirilmesine yönelik bir araçtır. Bu durumda sanık suçunu ikrar ederek kabul etse de maddi delillerle desteklenmiş sayılmayacağından soyut kalacak ve mahkumiyete esas alınamayacaktır.

Açıklanan gerekçelerle, hukuka uygun biçimde elde edilmiş, sanığın mahkumiyetine yeterli başkaca delil bulunmadığından, yerel mahkemenin sanığın mahkumiyetine ilişkin kararının bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun onama kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/30115, Karar No: 2012/38834, Tarih: 19.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/30115 E.  ,  2012/38834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminata ilişkin ilamlı takibe karşı borçlunun, 2942 Sayılı Kanunu'nun geçici 6.maddesi gereğince; uygulanan hacizlerin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, 6111 Sayılı Kanunun geçici 2.maddesinde belirtilen hususların yerine getirildiğine ilişkin dosyaya hukuken geçerli herhangi bir yazılı belge sunmadan haciz işlemlerinin ve takibin iptalini talep etmelerinin TMK.nun 2.maddesinde belirtilen hakkın kötüye kullanılması yasağı kapsamında kaldığı, bununda hukuk tarafından korunamayacağı belirtilerek şikayetin reddine karar verilmiştir.

2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici altıncı maddesinde ve 6111 Sayılı Kanunun geçici ikinci maddesi ile getirilen değişiklikte, kamulaştırmamız el atma nedeniyle verilen tazminata ilişkin ilamların kesinleşmeden veya kesinleştikten sonra takibe konulmasına engel bir hüküm bulunmamaktadır. 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici 6.maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenleme, anılan maddenin yürürlük tarihinden sonra ve bu maddeye göre uzlaşma prosedürü uygulanması sonucunda uzlaşma tutanağı ile ya da mahkeme ilamı ile tazminat ödenmesine karar verilmesi durumunda, anılan tazminatın tahsili için yapılacak icra takiplerine ilişkindir. Maddenin yürürlük tarihi olan 30.06.2010 tarihinden önce hüküm altına alınmış kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacakları ise anılan madde kapsamında bulunmadığından, böyle bir alacağın tahsili amacıyla yapılan icra takipleri nedeniyle bu maddenin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin hükmün uygulanması mümkün değildir.

Somut olayda, alacaklının takibine dayanak yaptığı Kartal 1.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminata ilişkin ilamının karar tarihi 14.12.2011 olup, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanun'unun geçici 6.maddesinin yürürlüğe girdiği 30.06.2010 tarihinden sonrasına ilişkindir. Bu nedenle şikayetin kabulü yerine reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23561, Karar No: 2017/5000, Tarih: 04.05.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/23561 E.  ,  2017/5000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkillerinin murisi ... ...'ın 17/04/2013 tarihinde okul servis aracından indikten sonra yolun karşısına geçmek isterken, davalılardan ... Paz. Nak. Ve Tic. Ltd. Şti'nin maliki olan davalı sürücü ...'ın yönetimindeki ...plaka sayılı aracın çarpması neticesinde meydana gelen trafik kazasında hayatını kaybettiğini, dava konusu trafik kazasında davalı ... şirketinin sigortalısı aracın kazanın meydana gelmesinde birinci derecede kusurlu olduğunu, davalı araç sürücüsü ... hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/128 esas sayılı dosyası ile dava açıldığını ve davanın derdest olduğunu, 11/092012-05/09/2013 tarihleri arasında Karayolu Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk kapsamında davalı ...nin sigortalısı olduğunu, davalı ... şirketinin de ... hükümlerine göre poliçedeki teminatla sınırlı olarak kaza ve hasardan sorumlu olduğunu, trafik kazası sonrası ... kapsamında davalı ... AŞ'ye başvuruda bulunduklarını, yasal süre içerisinde ödeme yapılmadığını, taraflarına kısmi bir ödeme yapıldığını, davacı müvekkilinin eşinden boşanmış ve tek çocuğu olan müteveffa ile yaşamakta iken tek çocuğunun ölümü ile derin bir keder yaşadığını, psikolojisinin oldukça bozulduğunu, bu nedenle duyduğu derin üzüntünün bir nebze de olsa giderilebilmesi için 5.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi olmak üzere toplam 55.000,00 TL maddi ve manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... AŞ vekili; kaza nedeniyle hesaplanan tüm tazminatın davacıya ödenmiş olmakla müvekkil şirketin sorumluluğunun kalmadığını, davaya konu talep bakımından ibra edildiğini, müvekkil şirketin sorumluluğunun sigortalısının kusuru ve poliçe limiti ile sınırlı olduğunu, Adli Tıp Kurumu'ndan kusur raporu alınması gerektiğini, bilirkişi incelemesi yapılırken ödeme tarihindeki veriler dikkate alınmalı ve müvekkil şirketin ödemesi faiz eklenmek sureti ile güncellenmesi gerektiğini, müvekkil şirketin temerrüde düşmediği gibi dava açılmasına sebebiyet vermediğini bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; ödeme ve ibra nedeniyle maddi tazminat talebi konusuz kalıdğından davacının maddi tazminat davası yönünden karar verilmesine yer olmadığına; davacının manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile, 30.000,00 TL manevi tazminatın 17/04/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ... Pazarlama Nakl. Tic. Ltd. Şti'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine, karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.536,95 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 04/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1357, Karar No: 2013/41657, Tarih: 21.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/1357 E.  ,  2013/41657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılanın yaralanmasına ilişkin olaydan 2 yıl sonra Adana Adli Tıp Kurumu Başkanlığı'nca düzenlenen adli raporda sağ kaş orta kısım 1 cm üstünde 1x1 cm ebadındaki alanda 2 adet 0,5 cm çapta ciltten 0,3 cm yükseklik gösteren menekşe renkli yara nebdesi,iki kaç arasında 0,5 cm uzunlukta ciltten çöküklük gösteren sedefi yara nebdesinin yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun bildirilmiş olması karşısında tebliğnamenin bir numaralı,

Sanık hakkında yüzde sabit iz niteliğinde kasten yaralama suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nin 86/1 maddesine göre temel ceza 3 yıl hapis cezası olarak belirlendikten sonra TCK'nin 87/1-c maddesine göre bir kat arttırım yapılarak sanık hakkında 6 yıl hapis cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden hükümde uygulama yeri bulunmayan TCK'nin 87/1-son maddesine göre 5 yıl hapis cezası uygulanarak eksik ceza tayin edilmiş olması aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle iki numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; Ancak;

Sanığın savunmalarında katılanın kendisinden kadın temin etmesini istemesi nedeniyle kavga ettiklerini beyan etmesi karşısında sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 21/11/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33880, Karar No: 2015/31770, Tarih: 03.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/33880 E.  ,  2015/31770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2013/934-2014/117

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili davalıdan daire satın aldıklarını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını,böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, her bir davacı için fazla tahsilat miktarı olan 700 ' er TL'nin davalıdan tahsilini istemiş, ıslah ile talebini davacı Necla yönünden 1,944,23 TL'ye, davacı Osman yönünden 1,655,31 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı arasında düzenlenen sözleşmelerin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre;devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı ;2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38;29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur.MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır.Bu durumda TÜFE yada ÜFE oranları daha düşük olduğundan, bu oranlardan hangisi daha düşük ise o oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3669, Karar No: 2014/22749, Tarih: 13.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/3669 E.  ,  2014/22749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK’nın179/3-2, 62, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın babası adına tescilli ... plakalı aracın gece vakti, meskun mahalde, park halindeki bir araca çarptıktan sonra, 144 promil alkollü sanık ile 138 promil alkollü arkadaşı ...’nın aracı kimin kullandığı hususunu hatırlamadıkları şeklinde beyanda bulundukları, hasara uğrayan aracın sahiplerinin ise çarpma sesi üzerine balkondan baktıklarında, aracı kullanan şahsı görmedikleri, ancak aracın sağında ve solunda ayakta duran iki kişiyi gördüklerinin beyan etkikleri sanık ve arkadaşının içinde bulundukları aracın sağ ön tarafı ile duran araca çarptığı olayda, sanığın çenesinden yaralanmış olması karşısında, mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, aracı kullanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 13.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4879, Karar No: 2024/2952, Tarih: 10.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/4879 E.  ,  2024/2952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/261 Esas, 2023/263 Karar

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; eczacı olan müvekkilinin, davalı idare ile aralarında imzaladıkları sözleşme ve protokol hükümlerine uygun olarak SGK mensuplarına ilaç sattığını, dava dışı hastanın kan ürünü reçetesi ile geldiğini ve ilaçların reçeteye istinaden hastaya teslim edildiğini, daha sonra davalı kurum tarafından reçete bedelinin, sisteme manuel olarak girildiği gerekçesiyle ödenmediğini ileri sürerek; 19.922,44 TL bedelin 25.08.2014 itiraz tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; SUT'un 4.1.5 maddesinin 2 numaralı bendi uyarınca doktor tarafından e-reçete olarak düzenlenen reçetelerin eczaneler tarafından manual olarak giriş yapılması durumunda reçete bedellerinin kurum tarafından karşılanmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 15.12.2015 tarihli ve 2015/124 E., 2015/449 K. sayılı kararı ile; hükme esas alınan raporda, reçetenin davacı tarafın bilgisi dışında e-reçete olarak düzenlendiği, söz konusu reçetenin gerçek bir reçete olduğu, reçete sahibinin ilaçları bizzat eczaneden kendisinin aldığı, kağıt ortamda yapılan işlemlerin tamamının prosedürlere uygun olduğu, eczane çalışanlarının e-reçete numarası talep etmelerine karşılık reçete sahibinin e-reçete düzenlenmediğini beyan ettiği, dava konusu reçete bedelinin ödenmemesini gerektirecek bir usulsüzlük ve sahtekarlığın olmadığı, reçete bedelinin ödenmemesin işleminin haksız bir uygulama olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile, 19.922,44 TL'nin 25.08.2014 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 23.05.2019 tarihli ve 2016/14717 E., 2019/6466 K. sayılı ilamıyla; "Davalı kurum vekilinin bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde, dava konusu reçete bedelinin ödenmeme sebebinin elektronik ortamda reçete düzenlenmiş olması halinde sisteme eczacı tarafından manuel girişi yapılan reçete bedelinin ödenmeyeceğinin 2012 yılı tebliğ, protokol ve SUT hükümlerine göre uygun olduğu ve bu hususun bilirkişi raporunda irdelenmediği itirazı mevcuttur. O halde, mahkemece, konusunda uzman bilirkişi heyetinden, dava konusu kan ürününe ait olduğu ifade edilen mor reçetenin niteliği, kağıt reçete düzenleme şartları ve davalının bilirkişi raporuna itirazları da değerlendirilerek taraf ve yargı denetimine elverişli yeni bir rapor hazırlanarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir." gerekçesiyle, karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davaya konu reçetenin gerçek bir reçete olması, ilaçları reçete sahibinin bizzat eczaneden kendisinin alması ve kağıt ortamda yapılan işlemlerin tamamının prosedürlere uygun olması hususları dikkate alındığında, reçeteye konu ilaçların hastaya ulaşmasıyla taraflar arasında imzalanan protokolün amacının gerçekleştiği, davaya konu reçetenin sisteme manuel olarak girilmesinin bu sonucu değiştirmeyeceği ve söz konusu işlemin davalı kurumun zararına yol açmayacağı, buna göre davalı kurum tarafından yapılan kesinti işleminin hakkaniyete uygun olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne 19.922,44 TL'nin 31.08.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı kurumdan tahsiline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili; mahkemece faiz başlangıç tarihi 31.08.2015 olarak gösterilmiş ise de dava tarihinin 31.03.2015 olduğunu, 25.08.2014 itiraz tarihinden itibaren faiz talep ettiklerini ileri sürerek; 25.08.2014 tarihinden itibaren faizin başlamasına karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı vekili; dava konusu reçetenin doktor tarafından e-reçete numarasıyla e-reçete olarak düzenlendiğini ve medula sisteminde mevcut olduğunu, SUT'un 4.1.5 sayılı maddesinin 2 nci bendine istinaden kurumca bedelinin karşılanmadığını, kesintinin TEB ve SGK arasında imzalanan 2009 yılı Protokolüne istinaden düzenlendiğini, bilirkişi raporuna itirazlarının dikkate alınmadığını, uygulanacak hükmün açık olduğunu, kesintinin hukuka uygun olduğunu, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, kurum aleyhine vekalet ücretine karar verilmemesi gerektiğin savunarak, davanın reddini istemiştir.

C. Gerekçe

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ödenmeyen ilaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı, 04.02.1959 tarihli ve 13/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları.

3. Değerlendirme

1.Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda kesintinin taraflar arasında imzalanan protokole uygun olmadığının belirlendiği anlaşılmakla, davalının tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Hükmedilen alacağa dava tarihi olan 31.03.2015 tarihinden itibaren yasal faiz uygulaması gerekirken faiz başlangıç tarihini davacının talebi ve dava tarihi ile ilgisi bulunmayan 31.08.2015 tarihi olarak gösterilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerekmiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na (6100 sayılı Kanun) eklenen Geçici 3 üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 438 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca temyiz olunan Mahkeme kararının düzeltilerek onanmasını gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan Mahkeme kararının hüküm fıkrasının birinci bendinde yer alan "31.08.2015'' ibaresinin çıkartılmasına yerine "dava tarihi olan 31.03.2015" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,

1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7641, Karar No: 2019/6792, Tarih: 30.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/7641 E.  ,  2019/6792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

Sanıkların, sahte fatura düzenlemediklerini savunmaları nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanıkların bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması,

2- Faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

3- Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmeleri; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıklar tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4- Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

Faturaları düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları düzenleyen şirketin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirketin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, ilgili hesaba yatırılan paraların kim tarafından çekildiği belirlenerek bu kişi yada kişilerin tanık sıfatıyla dinlenmesi,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması, yasaya aykırı,

5- Kabule göre; sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her takvim yılı için ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 30.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.