muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/32034, Karar No: 2018/19217, Tarih: 24.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/32034 E.  ,  2018/19217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 18/01/2000 tarihine kadar davalı işveren ana şirketin grup şirketi olan ... Müh. Ltd. Şti. de olmak üzere 15/04/1996 tarihinde mühendis ticari müdür olarak çalışmaya başladığını, 31/12/2010 tarihinde davacının iş akdine hiçbir neden gösterilmek ve savunması alınmaksızın istifa ettiğinden bahisle tek taraflı ve şifahi olarak son verildiğini, davacının son net maaşının 4.000,00 TL olduğu ve ayrıca bitirilen iş başına prim aldığını, davacının kıdem ve ihbar tazminatları, fazla mesai, birikmiş yıllık izin, bayram tatili ücretleri ve taraflar arasında sözlü olarak kararlaştırılmış olan birikmiş prim alacağı için ... 1. Noterliğinden 07/01/2011 tarihli ihtarname davalı işverene gönderdiğini, davalı işverenin ihtarnameye rağmen ödemede bulunmadığı gibi davacının şirketten istifa ettiği ve alacağının bulunmadığını bildirdiğini, davacının maaşının asgari ücrete denk gelen kısmını davalı şirketin hesabından davacının banka hesabına havale edildiğini, bakiyesini ise şirketin %99 hissedarı olan ...nun şahsi hesabından davacının banka hesabına havale edildiğini, davacının sigorta başlangıcının 15/04/1996 olmasına rağmen 01/06/1996 tarihinde yapıldığını, davacının her sene kullandığı 5 gün yıllık izin kullandığını, davacının ticari müdür olarak çalışması nedeniyle ... saatinin 12 saatin altına hiç düşmediğini ve fazla ... alacağı bulunduğunu iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinden 31/12/2010 tarihinde hiçbir neden gösterilmeden iş akdinin feshedildiğine dair iddiasının tamamen gerçek dışı olduğunu, davacının aynı işyerinde çalışan iş arkadaşı ...ile birlikte yeni bir iş kurmak için işi tek taraflı olarak bıraktıklarını, davacının müvekkilinden almış olduğu ücretin şirket kayıtlarında görülen bedel kadar olduğunu, ayrıca prim ödemesinin söz konusu olmadığını, davacının kendisinin ayrıldığı için ihbar süresini de beklemediği için müvekkil kurumun kendisinden ihbar alacağının mevcut olduğunu, davacının tüm izinlerini fazlası ile kullandığını davacının herhangi bir fazla mesai ücreti ve maaş alacağının da bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı işveren davacının işi bıraktığını ve istifa ettiğini ileri sürmüş ise de, davacının istifa ettiğine veya devamsızlık yaptığına ilişkin yazılı belge veya tutanak bulunmadığı, davacının 07/01/2011 tarihli işyeri kiralama kontaratı ile işyeri açma işleminin tek başına işten kendi isteği ile ayrıldığını ispata yeterli olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosyada mevcut bilgi ve belgeler ile feshe ilişkin beyanda bulunan tek tanık olan davalı tanığı...yanı birlikte değerlendirildiğinde davacının iş akdini kendisinin sonlandırdığı, fesih tarihi itibariyle hak edildiği halde ödenmemiş işçilik alacakları bulunduğundan fesih haklı olup, kıdem tazminatına hükmedilmesinin doğru olduğu ancak haklı nedenle dahi olsa iş akdini fesheden tarafın ihbar tazminatı talep edemeyeceği gözetilerek ihbar tazminatı talebinin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24/10/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7061, Karar No: 2010/9643, Tarih: 22.09.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/7061 E.  ,  2010/9643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 6.İcra Mahkemesi

KARAR TARİHİ :17.11.2009

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan tahliye istekli icra takibine, davalı borçlunun itirazı üzerine davacı tarafından itirazın kaldırılması, tahliye ve tazminat isteğine ilişkindir. Mahkmece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilin tarafından temyiz edilmiştir,

Davacı vekili dava dilekçesinde, kiracı olan davalı borçlunun aylık 800 TL’den 2008 yılı Kasım ve Aralık ayları ile 2009 yılı Haziran ayına kadar toplam 6.400 TL kira borcu olduğunu, alacağın tahsili için başlatılan icra takibine davalı borçlunun itiraz ettiğini belirterek itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı borçlu itirazında, aylık 123,00 TL üzerinden 2008 yılı Kasım ve Aralık aylarına ilişkin kira borcu olduğunu, bu parayı icra dosyasına yatırdığını, 2009 yılı için borcu olmadığını belirtmiştir.

Takipte dayanılan ve hükme esas alınan 01.01.2004 başlangıç tarihli ve iki yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinde artış şartı öngörülmemiştir. İcra takibi ile aylık 800 TL üzerinden sekiz aylık kira bedeli olan 6.400 TL’nin tahsili istenmiş, bu amaçla gönderilen ödeme emrine karşı borçlu süresinde yaptığı itirazında aylık kiranın 123,00 TL olduğunu ileri sürmüş bu miktar üzerinden Kasım-Aralık 2008 aylarına ilişkin kira parasını ödemiştir. Borçlu itirazında aylık kira parasının 123,00 TL olduğunu belirttiğine, kira sözleşmesinde kira parasının artırımına ilişkin özel hüküm bulunmadığına, alacaklının aksini yazılı bir belge ile kanıtlayamadığına göre aylık kira parasının 123,00 TL olduğunun kabulü gerekir. Öte yandan borçlu itirazında Ocak 2009 ayında kiralanan ile ilişiğini kestiğini ileri sürmüş ise de; bu iddiasını İ.İ.K.'nun 269/c maddesinde sayılan belgelerden biri ile kanıtlayamamıştır. Olayda yargılamayı gerektiren bir durum bulunmamaktadır. Davalı borçlu kabul ettiği miktar üzerinden 1,2,3,4,5,6/2009 ayları kira paralarını ödediğini yazılı bir belge ile kanıtlayamamıştır. Mahkemece ödendiği kanıtlanamayan 2009 yılı 1,2,3,4,5 ve 6. aylar kirası toplamı 738.00 TL üzerinden itirazın kaldırılmasına, takibin devamına, kiralananın tahliyesine ve bu miktar üzerinden icra inkar tazminatına karar verilmesi gerekirken işin yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davayı reddetmesi isabetsizdir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 22.9.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20393, Karar No: 2013/30016, Tarih: 26.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/20393 E.  ,  2013/30016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz edenin sıfatına, İİK.nun 4949 Sayılı Kanunla değiştirilen 363/1.maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı kanunun ek 1.maddesinin 1.fıkrası uyarınca 01.01.2013 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında uyuşmazlık konusu değerin 5.240,00 TL.yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur.

Temyiz dilekçesinin (REDDİNE), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8171, Karar No: 2015/2719, Tarih: 20.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8171 E.  ,  2015/2719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 05.05.2014 gün ve 870 Esas, 3452 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı kooperatif vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatif üyesi olduğunu, ödemelerini tam olarak yaptığını, üyelik haklarını Melahat isimli ortaktan devraldığını, önceki ortak davalı ...'nın açtığı dava sonucunda müvekkiline yapılan tahsisin iptaline karar verildiğini, diğer davalılar ... ve ... ile kira sözleşmesi imzalandığını, ancak davalıların kira bedelini kendisine değil diğer davalı ...'ya ödediklerini ileri sürerek, kira bedeli, işgal tazminatı, mahrum kalınan kâr, menfi-müspet zarar ve diğer tüm zararlara karşılık olmak üzere 80.000,00 TL'nin 14.08.2009 tarihinden itibaren avans faizi ile davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif ve ... vekilleri ile diğer davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının üyelik haklarını devraldığı Melahat Tanıtkan'ın davalı ... yerine kooperatife ortak alındığı, davalı ... hakkında alınan ihraç kararının iptal edildiği, konutun davacı yanca davalılar ... ve ...'e kiralanmasına rağmen, 2004 yılından bu yana kira parasının davalı ...'ya ödendiği, ilk tahsisin davalı ...'ya yapıldığı, ihraç kararları iptal edildiğinden davacıya yapılan tahsisin baştan itibaren geçersiz olduğu, bu nedenle davacının kira bedeli isteyemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 05.05.2014 gün ve 870 esas, 3452 karar sayılı ilamıyla bozulmuştur.

Bu kez, davalı kooperatif vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı kooperatif vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 20.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31212, Karar No: 2014/752, Tarih: 21.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/31212 E.  ,  2014/752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Düşme, mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün oybirliği ile ONANMASINA,

2-Mahkumiyet kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Zonguldak'ta faaliyet gösteren Hayat Eczanesi'nin sahibi ve ... müdürü olan sanığın, 2005 yılı için Bağ- Kur Genel Müdürlüğü ile Türk Eczacıları Birliği arasında imzalanan protokol gereği, Bağ-Kur'lu olup ilaç alması gereken hastalara ilaç verdiği, kuruma ibraz ettiği 30/04/2005, 10/05/2005 ve 31/05/2005 tarihli faturalar ekindeki, reçetelerde yazılı ilaçları hak sahiplerine verdiği, ancak reçetelere sahte ilaç kupürleri yapıştırarak, 30/04/2005 tarih ve 36059 sayılı fatura bedeli olan 15.363,81 TL ve 10/05/2005 tarih ve 36065 sayılı fatura bedeli olan 9.569,86 TL olmak üzere toplam 24.933,67 TL'yi tahsil ederek kurumu zarara uğrattığı, 31/05/2005 tarih ve 36080 sayılı faturayı ise tahsil edemediği, ilaç küpürlerinin ilgili firmalarından alınan inceleme raporlarında sahte olduklarının tespit edildiği, sanığın bu şekilde kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık suçunu işlediği iddiasıyla yapılan yargılama sonucunda; sanığın savunmalarında; eczacılık mesleğini uzun süreden beri sürdürmekte olduğunu, suça konu küpürlerin sahte olduğunu bilmediğini, bilmesinin ve anlamasının da mümkün olmadığını, bahse konu reçetelerde yazılı tüm ilaçları hastalara verdiğini, Eczacılar Birliği'nin internette Eczavizyon isimli bir sitesi olduğunu, tüm eczacıların bu siteye üye olduğunu, ihtiyaç duydukları bir kısım ilaçları bu sitede diğer eczanelerle anlaşma yaparak devir ve takas yapabildiklerini, bu şekilde ihtiyaç dışı olan ilaçları diğer eczanelerle takas ederek gerekli ilaçları alabildiklerini, küpürlerinin sahte olduğu iddia edilen ilaçların da bu şekilde takastan geldiğini, atılı suçlamayı kabul etmediğini beyan etmesi, Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi'nin 24/03/2009 tarihli raporunda, inceleme konusu reçetelerde bulunan ilaç küpürlerinin gönderilen mukayeselerle aynı fiyat etiketli olmamakla birlikte, aralarında matbu özellikleri, mürekkep renk tonu, baskı kaliteleri bakımından farklılıklar saptandığından söz konusu ilaç küpürlerinin sahte olarak basılmış olduklarının, söz konusu sahteliğin eczacı veya kalfalar bakımından ilk bakışta anlaşılabilecek nitelikte olup olmadıklarının mahkemece yorumlanmasının daha uygun olacağının bildirilmesi, dosyada bulunan bilirkişi raporları ve Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi raporu gözetildiğinde, bilirkişilerin dahi ilgili firmadan ilaçların Orijinal küpürleri getirtilmeden sahte olup olmadıkları yönünde tam bir kanıya varamadıklarının anlaşılması ve söz konusu reçetelerde hak sahibi olan hastaların, gerek kurum müfettişlerince yapılan soruşturma sırasında, gerekse mahkemedeki beyanlarında bahse konu ilaçların sanık tarafından kendilerine teslim edildiğini beyan etmeleri karşısında; sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraatına karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

5237 sayılı Kanun'da 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde tayin olunan adli gün para cezasının bir gün karşılığı taktir olunan miktarla çarpılmasından sonra, cezanın haksız kazancın iki katından az olduğundan bahisle haksız elde olunan yararın iki katına yükseltilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca oyçokluğuyla BOZULMASINA, 21/01/2014 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY:

Sahte ilaç kupürü kullanmak suretiyle, kamu kurumu niteliğindeki sosyal Güvenlik Kuruluşunu dolandırdığı iddia edilen sanık hakkında, Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilmiş olan mahkumiyet ve zamanaşımı nedeniyle düşme kararlarının temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesi, düşme kararının oybirliği ile onanmasına; mahkumiyet hükmünün ise oyçokluğu ile bozulmasına karar vermiştir.

Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün onanması gerektiğini düşündüğümüzden, sayın çoğunluk tarafından verilen bozma kararına şu gerekçelerle katılmamaktayız:

1- Sanık eczane işletmektedir. Sanığın Sosyal Güvenlik Kuruluşuna fatura ettiği ilaç kupürlerinden birçoğunun sahte olduğu ve bu kupürler ve orijinal kupürler arasındaki farkın eczacılar veya kalfaları tarafından bilinebilecek nitelikte olduğu bilirkişi raporu ile sabittir. Adli Tıp Kurumu ise orijinal ve sahte kupürler arasındaki farkları net olarak belirledikten sonra takdiri mahkemeye bırakmıştır.

1- Sanık eczane işletmektedir. Sanığın Sosyal Güvenlik Kuruluşuna fatura ettiği ilaç kupürlerinden birçoğunun sahte olduğu ve bu kupürler ve orijinal kupürler arasındaki farkın eczacılar veya kalfaları tarafından bilinebilecek nitelikte olduğu bilirkişi raporu ile sabittir. Adli Tıp Kurumu ise orijinal ve sahte kupürler arasındaki farkları net olarak belirledikten sonra takdiri mahkemeye bırakmıştır.

2- Sanık, sadece bir kez sahte kupür kullanmış olsaydı; sahteliğini bilip bilmediği konusunda şüphe doğabilirdi. Oysa sanık, sadece bir kez değil, aynı türden sahte kupürleri kuruma fatura etmeye belli bir süreç içerisinde devam etmiştir. Ancak; sanığın eylemlerinin bir kısmı zaman aşımına uğradığından düşme kararı verilmiş, sadece son iki fatura mahkumiyet hükmüne konu edilmiştir. Mahkumiyete konu faturalardan ilki için kurumca sanığa ödeme yapılmış olup, ikinci faturada ise sahtelik fark edilmiştir. Özetle; sanığın belli bir süreç içerisinde düzenlemiş olduğu faturalara çok sayıda sahte kupür eklemiş olması, tesadüfle açıklanamayacak bir olgudur ve sanığın planlı bir şekilde kurumu dolandırdığına kanaat oluşturmaktadır.

3- Sanık, kuruma fatura ettiği sahte kupürleri ecza depolarından almadığını itiraf etmektedir. Eczaneler arası internet üzerinde oluşturulan bir havuzdan satın aldığını savunmakta ise de; bu konuda da bir delil sunamamıştır. Dosyaya ibraz ettiği kargo gönderileri ise soyut nitelikte olup, kargoda taşınan malın içeriği konusunda bilgi vermemektedir.

Sonuç olarak; sanığın sahte ilaç kupürlerini birçok kez kullanmış olması, bu kupürleri nasıl temin ettiği konusunda bir belge sunamaması ve sahte kupürler ile orijinalleri arasındaki farkın kendisi veya kalfası tarafından bilinebilecek görüntü olması hususları birlikte değerlendirildiğinde; sahte kupür veya sahte ilaç temin ederek Sosyal Güvenlik Kuruluşunu dolandırdığı açıkça görülmektedir. Bu nedenle sübut bulan dolandırıcılık suçu ile ilgili mahkumiyet kararının onanması yerine bozulmasına dair çoğunluk kararına muhalifiz.