muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/27196, Karar No: 2011/14608, Tarih: 06.12.2011

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/27196 E.  ,  2011/14608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3167 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1-Yargılamanın yenilenmesi istemi mahkemece kabul edilmesine rağmen, katılan tarafa tebligat çıkartılmadan hüküm kurulması suretiyle, 5271 sayılı CMK' nun 319/2. maddesine aykırı davranılması,

2-Önceki yargılamada görev yapan ve hükmü veren hakimin, yenilenen yargılamada görev alıp karar vermesi suretiyle, 5271 sayılı CMK' nun 23/3. ve 30. maddelerine aykırı davranılması,

3-Hükümlü müdafiinin çekteki yazı ve imzaların müvekkiline ait olmadığını belirtmesi karşısında, CMK 63.madde gereğince çözümü özel veya teknik bilgiyi gerektiren konularda bilirkişi incelemesi yapılması zorunluluğu dikkate alınarak, sorgusu yapılmamış hükümlüye ait imza ve yazı örnekleri aldrılıp, başka amaçla atılmış samimi imzalarını içeren belge asılları (resmi daireler ve bankalardaki imzasını içeren belgeler ) getirtildikten sonra suça konu çek aslı ve hesap açılırken muhatap bankaya hükümlüye atfen sunulan belgelerdeki yazı, rakam ve imzaların hükümlünün eli ürünü olup olmadığı hususunda uzman bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile hüküm tesisi,

4-Kabule göre, 5271 sayılı CMK'nun 323/1. maddesi uyarınca, önceki mahkumiyet hükmünün iptaline karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.12.2011 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7941, Karar No: 2019/2018, Tarih: 27.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/7941 E.  ,  2019/2018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1)Pendik Vergi Dairesi mükellefi olan sanığın 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddia ve kabul edilen kamu davasında, hakkındaki suçlamaları kabul etmeyen sanığın iş yapacağız diye kendisinden vekaletname alan ... ve ... isimli şahısların adına şirket açıp, beş ayrı telefon hattı çıkarttıklarını, kendisinin söz konusu şirketle hiç bir alakasının olmadığını savunduğu anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakmından; suça konu faturaları kullandığı belirtilen şirket yetkilileri hakkında bu faturalardan dolayı kamu davaları açılıp açılmadığı sorulup varsa getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin bu dosyaya aktarılması; gerektiğinde faturaları kullanan mükellef yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, mükellefiyet tesisinde vekaletname kullanılıp kullanılmadığı araştırılıp, sanığın savunmasında isimleri geçen ... ve ... tanık olarak dinlenip, kuruluş evrakları ile suça konu fatura asıl veya onaylı örenklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilerek sanık ve bu şahıslar yönünden el yazısı ve imza incelemesi yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi,

2)Kabule göre de;

a)Kartal Cumhuriyet Başsavcılığının 25/04/2011 tarih, 2011/7864 sayılı iddianamesi ile mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, “2009 ve 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açıldığı, temyize konu kararın gerekçesinde de sanığın "üzerine atılı suçu işlediği" belirtilmesine karşın, hüküm bölümünde, "sahte fatura kullanmak" denilmek suretiyle gerekçe ve hüküm arasında çelişkiye neden olunması,

b)Sahte fatura kullanma suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı aylarda/zamanlarda kullanılan sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı cihetle; somut olayda sanık hakkında, “2009 ve2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı suçları oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

c)Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 51. maddesi uyarınca erteleme hükümleri uygulanmamasına rağmen aynı yasanın 53. maddesine ilişkin uygulama yapılırken erteleme hükümlerinin uygulandığı belirtilmek suretiyle kendi alt soyu yönünden velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden belirtilen yoksunluk hükümlerini uygulanmamasına hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5197, Karar No: 2015/13790, Tarih: 09.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/5197 E.  ,  2015/13790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 6. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/11/2014

NUMARASI : 2013/582-2014/751

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının, .... Gazi Lisesi 12. sınıf öğrencisi olduğunu, davalı babanın davacıya maddi olarak destekte bulunmadığını belirterek lehine aylık 1.000 TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının asgari ücretle çalıştığını, geçim sıkıntısı çektiğini, nafaka ödeme gücü bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı babanın bakım borcunun davacının eğitimi sona erinceye kadar devam edeceği, davacının 2014 yılı Haziran ayında liseden mezun olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile dava tarihinden davacının öğrenciliğinin sona erdiği 22.06.2014 tarihine kadar aylık 250 TL yardım nafakasının davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.nun 328.maddesi gereğince, anne babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Ancak çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa ana ve baba durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.

TMK.nun 328.maddesi gereğince, anne babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Ancak çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa ana ve baba durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.

TMK.nun 328.maddesi gereğince, anne babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Ancak çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa ana ve baba durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.

Somut olayda; davacı çocuğun liseden mezun olduğu sabit ise de; Türkiyede'ki eğitim ve öğretim koşulları göz önüne alındığında, liseyi bitiren çocuğun üniversite hazırlık kursuna gitmesi zorunluluğunun bulunduğu kuşkusuzdur. Üniversiteye giriş için beklenmesi gereken makul süre de geçmemiştir. Bu yönler gözetilmeden mahkemece davacının öğrenciliğinin sona erdiği 22/06/2014 tarihine kadar yardım nafakası takdir edilmesi usul ve yasaya aykırı ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 2. fıkrasında yer alan "Davacı N.. K.. yararına dava tarihinden davacının öğrenciliğinin sona erdiği, 22.06.2014 tarihine kadar davacı yararına aylık 250 TL yardım nafakasının davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine" ifadesinin çıkartılarak yerine "Davacı lehine aylık 250 TL yardım nafakasının dava tarihinden itibaren davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine," ifadesi yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz eden davacı adli müzaharet kararı almış olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 09.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18161, Karar No: 2013/1033, Tarih: 23.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/18161 E.  ,  2013/1033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın kendisini İzulaş Genel Müdür Yardımcısı olarak tanıtıp katılanı işe sokacağı vaadiyle katılandan 800 TL para ve yüzük alması şeklindeki eyleminde kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanıldığından bahsedilemeyeceği cihetle, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 157/1 maddesi kapsamında bulunduğu gözetilmeksizin, 5237 sayılı TCK.nun 158/1-d maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1209, Karar No: 2024/3229, Tarih: 21.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/1209 E.  ,  2024/3229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1481 Esas, 2023/1907 Karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şırnak Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/162 E., 2023/648 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; 27.02.2013 tarihinde davacılardan ...'in, ... Pet İnş. Ltd. Şirketin de sigortalı olarak çalıştığı sırada ...'e ait çatı katı inşaatına profil malzemeleri taşırken elindeki malzemelerin binaya çok yakın yerden geçen elektrik teline kapılarak yaralandığını, kaza sonucunda sol bacağının diz altından ve sağ bacağın parmaklarının kesildiğini, ellerinin de sakatlandığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacılardan ... için şimdilik 10.000,00 TL maddi, 150.000,00 TL manevi, ... için 75.000,00 TL, çocuk Muhammed için 25.000,00 TL manevi tazminat talep etmiş, 31.05.2023 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 2.192.207,39 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacının dikkatsiz şekilde profilleri taşıdığını, kusurun tamamen davacıda olduğunu, husumet yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, direğin yasal sınırlar içerisinde bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 27.02.2013 tarihinde dava dışı ...'e ait inşaatın çatı katı yapımı çalışmaları sırasında dava dışı şirketin işçisi olan davacı ...'in evin çatısına profil demir çekerken elektrik akımına kapılarak yaralandığı, olay nedeniyle %78 oranında maluliyetinin bulunduğu, davacı ...'in olayın meydana gelmesinde %20, davalının ise %15 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, davacılardan ... için 2.192.207,39 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi, ... için 50.000,00 TL, çocuk Muhammed için 25.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; ıslah talebinin zamanaşımı yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini, davalı şirkete yüklenen kusur oranını kabul etmediklerini, hükme esas alınan bilirkişi raporunun eksik ve hatalı olduğunu, tazminattan indirim yapılması gerektiğini, manevi tazminat miktarının yüksek olduğunu, faiz başlangıç tarihinin yanlış belirlendiğini ve yargılama aşamasında taraf değişikliği yapıldığını savunarak, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının 27.02.2013 tarihli elektrik çarpması sonrasında yaralandığı, ilk tedavisinin yapıldığı Dicle Üniversitesi Hastanesi ve Kartal Dr. Lütfi Kırdar Eğitim ve Araştırma Hastanesi raporlarının bulunduğu, Adli Tıp Kurumu'nun 30.03.2015 ve 25.11.2015 tarihli raporlarıyla davacının maluliyetinin %78 olarak, SGK'nın 12.08.2015 tarihli raporuyla %73 olarak belirlendiği, ancak Şırnak Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/171 E. sayılı dosyasında alınan rapora göre de davacının dava konusu olay nedeniyle maluliyet oranının %78 olarak tespit edildiği ve kararın kesinleştiği, davacının maluliyetinin zamanla gelişmediği ve değişmediği, sonuç itibariyle dava konusu kazanın gerçekleştiği 27.02.2013 tarihinde zararın ortaya çıktığı, sonrasında değişen ve gelişen bir durum bulunmadığından zamanaşımı süresinin başlangıç tarihinin kazanın meydana geldiği 27.02.2013 tarihi olarak kabul edilmesi gerektiği, davacı vekilinin 30.05.2023 tarihinde ıslah dilekçesiyle talep ettiği tazminat miktarı yönünden zamanaşımı gerçekleştiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden davanın kısmen kabulüne, davacılardan ... için 10.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın, eş ... için 50.000,00 TL, çocuk ... için 25.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacılar vekili; zamanaşımı süresinin başlangıç tarihinin olay tarihi kabul edilmesinin hukuka aykırı olup, vücudunda oluşan zararların zamanla değişen ve gelişen bir yapıda olduğunu, müvekkilin davaya konu kaza neticesinde tedavisinin yıllarca devam ettiğini, zararın öğrenildiği tarihin maluliyet raporunun tebliğ edildiği tarih olduğunu, müvekkilin davaya konu olaydan dolayı bedensel bütünlüğünde oluşan zararı Şırnak Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/171 Esas sayılı dosyasında Adli Tıp Kurumu Başkanlığından alınan tebliğ tarihi 10.12.2019 olan raporu öğrendiği tarih itibariyle zamanaşımı başlangıç süresinin kabul edilmesi gerektiğini, Anayasa Mahkemesinin de yakın tarihli Necmi Bekdur (Başvuru Numarası: 2019/345) başvurusunda, başvurucunun iş kazası nedeniyle maluliyet durumunun dava açıldığı tarihte belirli olmadığı, yargılama sırasında olaya ilişkin alınan bilirkişi raporları neticesinde zararın bütün boyutlarıyla öğrenilebildiği, ıslaha konu dava değerinin artırılan kısmı yönünden davanın zamanaşımından reddedilmesine ilişkin uygulamanın başvurucuya şahsi olarak aşırı bir külfet yüklediği, başvurucunun katlanmak zorunda kaldığı külfet hedeflenen meşru amaçla karşılaştırıldığında külfetin orantısız olduğu, dolayısıyla müdahalenin ölçülü olmadığı gerekçesiyle Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine karar verdiğini ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davalı vekili; istinaf sebeplerinin tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, elektrik çarpması sonucu gerçekleşen yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 71 ve 72 nci maddeleri.

2. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin ikinci bölümünün "Genel Hükümler" başlığı altındaki "Kuvvetli akım tesislerinin güvenliği" alt başlığında yer alan 5 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye, özellikle önemli ölçüde tehlike arz eden işletmeyi işleten davalı şirketin bu faaliyeti nedeniyle oluşan zarardan kusursuz sorumlu olmasına, bu nedenle tazmin edilmesi gereken maddi tazminatın usulünce belirlenmiş olmasına, hükmedilen manevi tazminatların yerinde olduğunun anlaşılmasına, hesap raporunun hüküm vermeye elverişli bulunmasına, ıslahın yapıldığı tarih itibariyle haksız fiilin meydana geldiği tarihten itibaren on yıllık uzun zamanaşımı süresinin dolmuş olmasına göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/512, Karar No: 2007/8589, Tarih: 27.03.2007

9. Hukuk Dairesi 2007/512 E., 2007/8589 K.

**9. Hukuk Dairesi 2007/512 E., 2007/8589 K.**

**- İŞVERENİN HASTALIK SEBEBİYLE İŞ SÖZLEŞMESİNİ FESHİ**- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 17 ]

- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 25 ]

- 4857 S. İŞ KANUNU [ Madde 55 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki, ihbar, kıdem tazminatı ile izin alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukaunca istenilmesi üzerine, dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşıldı ve dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin rahatsızlığı sebebiyle birbiri ardına bir yıldan fazla süreyle rapor aldığı dosya içeriği ile sabit olmuştur. Davacı, rapor bitiminde işverence haksız olarak iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürmüş, ihbar ve kıdem tazminatı isteklerinde bulunmuştur. Davalı işveren ise, davacının işyerine gelmediğini ve devamsızlık nedeniyle haklı olarak sözleşmesinin feshedildiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı işverence istirahat raporu bitiminde işe alınmamak suretiyle iş sözleşmesinin sona erdirildiği gerekçesiyle anılan isteklerin kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin 1. bendinin (b) alt bendinde, \*(a) alt bendinde sayılan sebepler dışında işçinin hastalık, kaza, doğum ve gebelik gibi hallerde işveren için iş sözleşmesini bildirimsiz fesih hakkı; belirtilen hallerin işçinin işyerindeki çalışma süresine göre 17. maddedeki bildirim sürelĞrini altı hafta aşmasından sonra doğar" şeklinde kurala yer verilmiştir. Buna göre, davacı işçinin iş sözleşmesinin, ihbar öneli ve altı haftayı aşan istirahat raporu sebebiyle işverence anılan hüküm doğrultusunda feshedildiği sonucuna varılmalıdır. Kıdem tazminatı isteğinin kabulü yerinde olmakla birlikte, fesih nedenine göre ihbar tazminatına hak kazanılmasına olanak bulunmamaktadır. Mahkemece, ihbar tazminatı isteğinin kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davacı işçinin rahatsızlığı sebebiyle 07.04.2003 tarihinden itibaren birbiri ardına birer aylık istirahat raporları aldığı ve 24.05.2004 tarihine kadar bu şekilde çalışmadığı dosya içindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Kıdem tazminatı hesabında çalışılmayan bu sürenin tamamı dikkate alınmıştır.

Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre, uzun süre istirahat raporu alınarak çalışılmayan sürelerin ihbar önelini altı hafta aşan kısmının kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması doğru değildir. Gerekirse bilirkişiden ek hesap raporu alınarak, anılan isteğin kabulüne karar verilmelidir.

Kıdem tazminatı hesabında çalışılmayan bu sürenin tamamı dikkate alınmıştır.

Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre, uzun süre istirahat raporu alınarak çalışılmayan sürelerin ihbar önelini altı hafta aşan kısmının kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması doğru değildir. Gerekirse bilirkişiden ek hesap raporu alınarak, anılan isteğin kabulüne karar verilmelidir.

4- 4857 sayılı İş Kanunu'nun 55. maddesinde yıllık izin hakkının hesabında çalışılmış gibi sayılabilecek süreler sayılmış ve (a) bendinde, işçinin uğradığı kaza veya tutulduğu hastalıktan ötürü işine gidemediği günlerin aynı Yasa'nın 25. maddesinin (I) numaralı bendinin (b) alt bendinde öngörülen süreden fazlasının, yıllık izne hak kazanma bakımından dikkate alınamayacağı açıklanmıştır. Buna göre, işçinin tutulduğu hastalık sebebiyle işe devam edemediği günlerin ihbar önelini altı hafta aşan kısmı, yıllık izin hesabında çalışılmış gibi değerlendirilemez. Anılan kurala aykırı şekilde iş sözleşmesinin feshedildiği tarihe kadar geçen süre yönünden izin ücreti hesabı doğru değildir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.03.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.