muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/654, Karar No: 2019/810, Tarih: 11.02.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/654 E.  ,  2019/810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

KARAR

A) DAVACILARIN TALEBİ :

Davacılar vekili, ölümlü iş kazası nedeniyle, davacılardan baba için 19.163,91TL maddi, 100.000,00TL manevi; anne için 17.574,59TL maddi, 100.000,00TL manevi; 3 kardeşten her biri için ayrı ayrı 30.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) DAVALININ CEVABI :

Davalı işveren vekili, iş kazasının oluşumda davacıların murisi olan işçinin kusuru ile kazanın meydana geldiğini, işveren şirketin tüm iş güvenliği tedbirlerini aldığını, talep edilen manevi tazminat miktarlarının fahiş olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

C) İLK DERECE MAHKEME KARARI :

İlk derece Mahkemesi tarafından, maddi tazminat taleplerinin kabulüne ve buna göre davacılardan baba için 19.163,91TL maddi, 18.000,00TL manevi; anne için 17.574,59 TL maddi, 18.000,00TL manevi; 3 kardeşten her biri için ayrı ayrı 12.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, tüm bu tazminatlara 17/01/2013 olay tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına karar verilmiştir.

D) BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI :

Taraflar arasında kusur oranları, davacı anne ve baba lehine maddi tazminata karar verilmesi, hesap raporu, manevi tazminat miktarları konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunduğu; somut olayda, davacı anne ve baba lehine Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından gelir bağlandığı ve böylelikle anne ve babanın maddi tazminata hak kazandıkları, alınan hesap raporuna yönelik itirazların yerinde olmadığı; manevi tazminat kararında, tarafların sosyal ekonomik halleri, tarafların kusur oranları ile iş kazası tarihi gözetildiğinde, davacı kardeşler lehine ayrı ayrı 5.000,00TL manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, ayrı ayrı 12.000,00TL ye hükmedilmesinin usule ve yasaya aykırı olduğu; böylelikle davacıların ileri sürdüğü istinaf sebepleri yerinde olmadığı ve esastan reddi, davalı vekilinin ise davacı kardeşler lehine hükmedilen manevi tazminat miktarına dair istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurulmasına karar verildiği açıklanmış ve; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2. maddesi gereğince davacıların ileri sürdüğü istinaf sebepleri yerinde görülmediğinden esastan reddine; davalı vekilinin davacı kardeşler lehine hükmedilen manevi tazminat miktarına dair istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece Mahkemesi kararının (bu yönden) kaldırılmasına karar verilerek, davacı baba için 19.163,91TL maddi, 18.000,00TL manevi; anne için 17.574,59 TL maddi, 18.000,00TL manevi; 3 kardeşten her biri için ayrı ayrı 5.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, tüm bu tazminatlara 17/01/2013 olay tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına yönelik hüküm tesis edilmiştir.

E) DAVACILARIN TEMYİZ SEBEBİ :

E) DAVACILARIN TEMYİZ SEBEBİ :

Davacılar vekili, manevi tazminat miktarlarının düşük olduğunu, kusuru kabul etmediğini, davalı işverenin kusuru ile kazanın meydana geldiğini, işten atılma korkusuyla muris işçinin sırtında yük taşıdığını, bu nedenle yüklenen kusurun fazla olduğunu, açıklanan ve re’sen tespit edilecek sebeplerle kararın bozulması gerektiğini savunmuştur.

F) DAVALININ TEMYİZE CEVABI:

Davalı vekili, davacılara ait temyiz itirazının haksız olduğunu, muris işçinin kusuru ile kazanın meydana geldiğini, davacılara ait temyiz itirazının reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

G) DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ ve GEREKÇE:

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyiz kapsamına ve sebeplerine göre, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

Dava, iş kazasın maluliyeti nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre, 17/01/2013 tarihli olayın Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından iş kazası olarak kabul edildiği; anne ve baba adına iş kazası ölüm gelirinin bağlandığı; yargılama aşamasında alınan kusur raporu ile davacılar murisi olan işçinin %40 müterafik kusurlu bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacılar vekili, dava ve ıslah dilekçesinde, ölümlü iş kazası nedeniyle, davacılardan baba için 19.163,91TL maddi, 100.000,00TL manevi; anne için 17.574,59TL maddi, 100.000,00TL manevi; 3 kardeşten her biri için ayrı ayrı 30.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2. maddesi gereğince davacıların ileri sürdüğü istinaf sebepleri yerinde görülmediğinden itirazların esastan reddine; davalı vekilinin davacı kardeşler lehine hükmedilen manevi tazminat miktarına dair istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilerek, davacı baba için 19.163,91TL maddi, 18.000,00TL manevi; anne için 17.574,59 TL maddi, 18.000,00TL manevi; 3 kardeşten her biri için ayrı ayrı 5.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin, özel halleri göz önünde tutarak takdir edeceği tazminat tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek, tazminata benzer fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin, bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminatı takdir etmesi gerekir. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı anne ve baba yararına hükmedilen manevi tazminat miktarlarının az olduğu ortadadır.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

H) SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine,

11/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22663, Karar No: 2010/18635, Tarih: 08.11.2010

4. Ceza Dairesi 2010/22663 E., 2010/18635 K.

**4. Ceza Dairesi 2010/22663 E., 2010/18635 K.**

**- POLİS MEMURLARINA MUKAVEMET, YARALAMA**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 223 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 102 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 104 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ,

Sanığın, başka bir olay nedeniyle kendisini yakalamak isteyen görevli polis memurlarına saldırarak yaralaması ve polis merkezine getirildikten sonra da direnme eylemlerini sürdürerek eşyaya karşı da şiddet uygulamak suretiyle masa camını kırmasının bütünüyle görevliye direnme suçunun oluşturacağı ve olayda kamu malına zarar verme kastının bulunmadığı gözetilmeden eylem ikiye bölünerek her iki suçtan ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurulması bozmayı gerektirmiş,

Ancak;

Direnme suçunun oluştuğu 21.04.2002 tarihine göre temyiz süreci içerisinde 7 yıl 6 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşıldığından,

Sanık M... A... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde bulunmakla HÜKMÜN BOZULMASINA, sanık yararına olduğu anlaşılan 765 sayılı TCY.'nın 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CYY.'nın 223. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak kamu davasının düşürülmesine, 08.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16714, Karar No: 2010/3006, Tarih: 01.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/16714 E.  ,  2010/3006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davaya konu taşınmaza fiilen el atılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.03.2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-MUHALEFET ŞERHİ-

Davacı vekili dava konusu taşınmazın imar planında arıtma tesis alanı olarak 2001 yılında ayrıldığını, planın kesinleşmesinden itibaren 6 yıl geçtiğini, tasarruf imkanı kalmadığını ve bedelinin ödenmesini istemiştir.

Mahkemece fiili el atma olmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Daire çoğunluğunun imar planında arıtma tesisi olarak ayrılma durumunun fiili el atma sayılmayacağı görüşüne katılmamaktayız. Şöyle ki;

-MUHALEFET ŞERHİ-

Davacı vekili dava konusu taşınmazın imar planında arıtma tesis alanı olarak 2001 yılında ayrıldığını, planın kesinleşmesinden itibaren 6 yıl geçtiğini, tasarruf imkanı kalmadığını ve bedelinin ödenmesini istemiştir.

Mahkemece fiili el atma olmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Daire çoğunluğunun imar planında arıtma tesisi olarak ayrılma durumunun fiili el atma sayılmayacağı görüşüne katılmamaktayız. Şöyle ki;

1-3194 sayılı İmar Kanunuyla, yerleşim yerleri ile bu yerlerdeki yapılaşmaların; plan, fen, sağlık ve çevre şartlarına uygun teşekkülünü sağlamak amacıyla, adı geçen Kanunun 7. ve 8. maddesiyle belirli nüfus kriterini aşan belediyelere imar planlarını hazırlama ve yürürlüğe koyma yükümlülüğü getirilmiştir. Aynı Kanunun 10. maddesinde de; “Belediyeler, imar planlarının yürürlüğe girmesinden en geç 3 ay içinde, bu planı tatbik etmek üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlarlar. Beş yıllık imar programlarının görüşülmesi sırasında ilgili yatırımcı kamu kuruluşlarının temsilcileri görüşleri esas alınmak üzere Meclis toplantısına katılır. Bu programlar, belediye meclisince kabul edildikten sonra kesinleşir. Bu program içinde bulunan kamu kuruluşlarına tahsis edilen alanlar, ilgili kamu kuruluşlarına bildirilir. Beş yıllık imar programları sınırları içinde kalan alanlardaki kamu hizmet tesislerine tahsis edilmiş olan yerleri ilgili kamu kuruluşları, bu program süresi içinde kamulaştırırlar. Bu amaçla gerekli ödenek kamu kuruluşlarının bütçelerine konulur. İmar programlarında, umumi hizmetlere ayrılan yerler ile özel kanunları gereğince kısıtlama konulan gayrimenkuller kamulaştırılıncaya veya umumi hizmetlerle ilgili projeler geçekleştirilinceye kadar bu yerlerle ilgili olarak diğer kanunlarla verilen haklar devam eder. ”hükmüne yer verilmek suretiyle, belediyelere, imar planlarını uygulamak üzere belirtilen süre içerisinde imar programını hazırlama; ilgili yatırımcı kamu kuruluşlarına ise imar programlarında kendi görev alanlarındaki kamu hizmeti için ayrılan özel mülkiyete ait arsaları, kamulaştırma zorunluluğu yüklenmiştir.

2-İmar planlarında kamu hizmet tesislerine tahsis edilmiş olan yerlerde kalan arsalar üzerinde, malikleri ileri dönük kişisel tasarruflarda bulunamamakta, bu yerler kamulaştırma işlemine konu teşkil edeceğinden satış değerleri düşmekte, sahipleri bu arsaları rayiç değerinde satamamakta, ancak kamulaştırma bedelini almak suretiyle yarar sağlamaları mümkün bulunmaktadır. Diğer taraftan, belediyelerin uzun süre kamulaştırılmayan özel mülkiyete ait arsaları, imar planlarında değişiklik yapmak suretiyle plandan çıkarması pek mümkün olmamaktadır. Uygulamada özellikle kentleşmenin yoğun olarak yaşandığı yerlerde, mevzuattaki, imar planında değiştirilmesi düşünülen arsayı kamu hizmeti gereklerine uygun olarak ikame edecek bir yeri imar planında ayırma ve yer değişikliği için ilgili yatırımcı bakanlığın veya kuruluşun görüşünü alma mükellefiyetinden dolayı, belediyelerin söz konusu kamu hizmeti için yeni arsa tahsis etmeleri zor olduğu gibi, imar planlarında kamu hizmetine ayrılan yerlerden vazgeçmenin planla getirilen bütünsel dokuyu bozma riski nedeniyle de bu yola başvurulmadığı görülmektedir. Bu itibarla kamulaştırma sürecinin uzaması halinde kişisel mülkiyet hakkıyla bağdaşmayan ciddi mağduriyetlerle karşılaşılmaktadırlar.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanunuyla kamulaştırma için bir ön şart olarak “yeterli ödeneğin” yatırımcı kurumların bütçelerine konulması gerektiğinden, İmar Kanununun 10. maddesi gereğince de ilgili kamu kuruluşunun kamulaştırma yükümlülüğünün imar programının yürürlüğe girmesiyle başlaması nedeniyle belediyelerin program yapmadıkları sürece kamulaştırmayı yapacak kuruluşun bir sorumluluğu da doğmamaktadır.

Öte yandan aynı Kanunun 13. maddesinin 2. fıkrasında “imar programına alınan alanlarda kamulaştırma yapılıncaya kadar emlak vergisi ödenmesi durdurulur. Kamulaştırmasının yapılması halinde durdurma tarihi ile kamulaştırma tarihi arasında tahakkuk edecek olan emlak vergisi, kamulaştırmayı yapan idare tarafından ödenir. Birinci fıkrada yazılı yerlerin kamulaştırma yapılmadan önce plan değişikliği ile kamulaştırmayı gerektirmeyen bir maksada ayrılması halinde ise durdurma tarihinden itibaren geçen sürenin emlak vergisini mal sahibi öder.” Denilmek suretiyle arsaları imar programına alınan maliklerin emlak vergisi mükellefiyetinin kamulaştırma işlemi yapılıncaya kadar durdurulacağı belirtilmek suretiyle kanun koyucu tarafından, imar planlarında kamu hizmetine ayrıldığı için tasarruf yetkisi kısıtlanan arsa maliklerinin kamu yararı hesabına katlandıkları fedakarlığı, arsa malikleri üzerindeki emlak vergisi ödeme yükümlülüğünü durdurarak dengelemeye çalışmış olmasına karşın imar programlarının hazırlanmasını belediyelerce geciktirilmesi kanun koyucunun açık iradesine aykırı olarak vergi sorumluluğunun da uzun yıllar özel mülkiyet sahiplerinin üzerinde kalması sonucu doğurmaktadır.

İmar Kanununun 10. maddesi hükmüyle, yatırımcı kuruluşlara imar planlarında kamu hizmetine ayrılan arsalar imar programı süresi içerisinde kamulaştırma, yine yetkili idari makamlara kamulaştırmaya ilişkin ödeneği yatırımcı kuruluşun bütçesine koyma mükellefiyeti yüklenmek suretiyle, kanun koyucu kamu yararı adına fedakarlığa katlanmak durumunda kalan maliklerin taşınmazlarının kamulaştırılmadan, mülkiyet haklarının ihlal edilmesi sonucu doğuracak şekilde uzun süre imar programlarında bekletilmesini uygun görmemiş ve idareye herhangi bir takdir yetkisi tanımadan bağlayıcı sürelerle gerekli işlemleri yapma görevi yüklemiştir.

3-Anayasanın 35. maddesinde ”Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir. Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir. Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz.” Denilmektedir. Yine, “Temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması” başlıklı Anayasanın 13. maddesinde “Temel hak ve hürriyetler özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplerle bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” Denilmek suretiyle temel hak ve hürriyetlerin ancak kanunla sınırlanabileceği öngörülmüştür.

4-Türkiye tarafından 18.05.1954 tarihinde onaylanan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Eki 1. Protokolün 1. maddesinin 1. bendinde “Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve uluslar arası hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, hiç kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” hükmüne yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 23.09.1982 günlü 7151/75 Sporrong ve Lonnroth kararında, mülkleri üzerinde uzun süren kamulaştırma izni ve inşaat yasağı kararı nedeniyle İsveç’ten yapılan başvuru üzerine “Kamulaştırma izni, maliklerin sahibi olan şeyleri kullanma ve tasarruf etme (dispose) haklarına dokunmadığı halde, pratikte bu hakların uygulanma olasılığını önemli ölçüde düşürmektedir. Ayrıca bu izin ve yasak, kamulaştırmadan önce her türlü kamulaştırmanın hukuka uygunluğu tanımakla ve Stockholm Belediyesine gerekli gördüğü her zaman kamulaştırma yapma yetkisi vermekle, mülkiyetin özüne dokunmaktadır. Bu suretle, başvurucuların mülkiyet hakkı istikrarsız ve terk edilebilir hale gelmiştir. Bu nedenle, "başvurucuların mülkiyet hakkına bir müdahale vardır. Komisyonun da haklı olarak belirttiği gibi, kamulaştırma izinleri ve inşaat yasaklarının uzun bir süre ve birlikte kullanılması, hiç kuşkusuz, bu müdahalenin sonuçlarını ağırlaştırmıştır.” gerekçesiyle, bu durumun, mülkiyet hakkının korunması ile genel menfaatin gerekleri arasında sağlanması gereken dengeleri bozduğundan 1. protokolün 1. maddesinin ihlal edildiği hükmüne varmıştır.

İmar Kanununun 10. maddesinde belediyelerin, imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren en geç 3 ay içinde bu planı uygulamak üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlayacakları belirtilmiş ise de, Kanunda bu planların tümünün hangi süre içinde programa alınarak uygulanacağına ilişkin bir kurala yer verilmemiştir.

İmar planlarında umumi hizmetlere ayrılan yerlerin mevcut kullanma şekillerinin ne kadar devam edeceği konusundaki bu belirsizliğin (taşınmaz mal sahiplerinin idareden kamulaştırma talep etme hakkı olduğu düşünülse bile kamulaştırma yükümlülüğü belediyelerin yaptıkları programın yürürlüğü girmesiyle doğmaktadır) kişilerin mülkiyet hakları üzerinde süresi belli olmayan bir sınırlamaya neden olduğu, kişisel yarar ile kamu yararı arasındaki dengeyi bozarak mülkiyet hakkını kullanılmaz hale getirdiği ve hakkın özüne dokunan bir nitelik taşıdığı açıktır.

Davacı taşınmazda 32698/1183030 pay sahibidir. Dava konusu 12131 ada 6 parsel 1998 yılında imar uygulaması sonucu oluşmuştur. Niteliği tapu kaydında ve imar planında Arıtma Tesis Alanı (Antalya Batı Bölgesi Kanalizasyon Arıtma Tesis Alanı) olarak belirtilmiştir. Antalya Büyükşehir Belediyesi Su ve Atıksu Genel Müdürlüğünün 08.05.2007 günlü yazısında dava konusu taşınmazın bulunduğu Arıtma Tesis Alanının Konyaaltı Belediyesinin sorumluğunda olduğu, bitişik parsele ise Büyükşehir Belediyesi tarafından arıtma tesisi yapıldığı belirtilmektedir.

Taşınmazın 1998 yılından bu yana Arıtma Tesis Alanında kaldığı tartışmasızdır.

Belediye Başkanlığının İmar Kanununun 10. maddesi uyarınca taşınmazın kamulaştırmasını sağlamak için davanın açıldığı tarihe kadar yaklaşık 10 yıl boyunca, taşınmazı 5 yıllık imar programına alıp almadığı belli olmadığı, gibi aynı süre içerisinde kamulaştırma yapmadığı açıktır. İdare arıtma tesis alanına ihtiyacı olmadığını plan değişikliği yapılabileceğini de bildirmemiştir. Davacının taşınmazdan bağımsız yararlanma olanağı yoktur. Kamu yararı kavramı bireyin bireysel yarar kavramını haksız bir şekilde kısıtlamaktadır.

Açıklanan nedenle; 1998 yılından beri Arıtma Tesis Alanında bulunan taşınmazdan, malikinin mülkiyet hakkının özüne uygun şekilde yararlanma olanağı kalmadığı kabul edilerek, Arıtma Tesis Alanının Antalya Büyükşehir Belediyesi ile Konyaaltı Belediyesinden hangisinin sorumluluğunda olduğu belirlenerek, sonucuna göre ilgili belediyeye husumet yöneltilmesi ve taşınmazdaki davacı payının bedelinin bu belediyeden tahsili gerektiği düşüncesi ile çoğunluğun onama kararına katılmıyorum. 01.03.2010
Yargıtay — Esas No: 2021/11412, Karar No: 2022/9902, Tarih: 27.12.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/11412 E.  ,  2022/9902 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.06.2020 tarih ve 2017/17 - 2020/202 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

Hüküm : Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...,..., ..., ..., ..., ... hakkında; TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63/1.maddeleri uyarınca mahkumiyet kararlarına ilişkin istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi,

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında; TCK'nın 220/7 maddesi göndermesiyle; TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanunun 5/1 maddesi ile TCK’nın 62/1, 53/1-2-3, 63/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararlarına ilişkin istinaf başvurularının esastan reddi,

Temyiz edenler : Sanıklar ..., ..., ..., ... ve sanıklar müdafileri

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Ceza süresi yönünden yasal şartları oluşmadığından; sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafilerinin duruşmalı inceleme istemlerinin CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, örgütle iltisaklı gazete ve dergi aboneliğinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

I- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında kurulan mahkumiyetlere yönelik temyiz istemleri yönünden yapılan incelemede:

Kararın gerekçesinde sanıklar ... ve ... aleyhine beyanları bulunmamusına rağmen tanıklar ...ve ...’ün ifadelerinin, sanık ...’in örgüt ile iltisaklı Edremit Hayır İşleri Vakfı'nın yönetim kurulu yedek üyesi olmamasına rağmen öyle olduğunun kabulene yer verilmesi, diğer delillerin atılı suçun sübutu, vasfının tayini ve cezanın şahsileştirilmesi açısından yeterli olduğu anlaşılmakla, sonuca etkili görülmemiş ve bozma nedeni yapılmamıştır.