muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/1695, Karar No: 2009/4123, Tarih: 12.03.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/1695 E.  ,  2009/4123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki mera tespit ve tahsis işleminin iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, İzmir İl Mera Komisyonunun 229 sayılı kararı ile Kocaoba Köyünde mera tespit ve tahdidi çalışmaları yapılarak 05.04.2004 - 05.05.2004 tarihleri arasında ilan edildiğini, bu çalışmalarda eylemli biçimde orman olan ve 4785 Sayılı Yasaya göre devletleştirilen alanlarda bulunan 3722039.16 m2 yüzölçümündeki taşınmazın mera tespit komisyonunca mera olarak tespit ve tahdit edilmesi işlemine karşı yaptıkları itirazın reddedildiğini ileri sürerek tespit, tahdit ve tahsis işleminin iptali ile dava konusu taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece, "orman kadastrosunun yapıldığı yerlerde orman sınırı dışında kalmış yerler hakkında orman iddiasıyla dava açılamayacağı, 6831 sayılı yasanın 7. Maddesi gereğince herhangi bir nedenle orman sınırlandırması dışında kalmış ormanların kadastrosunun yapılarak orman sınırları içine alınmasının mümkün olduğu" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman olan taşınmazın mera olarak tespit ve tahsis edilmesi işleminin iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 1945 yılında 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce 3116 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca yapılmıştır. 1981 yılında da 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. Madde ve aplikasyon uygulaması yapılmıştır.

Mahkemenin gerekçesi somut olaya uygun değildir. Bir belde ya da köyde, seri bazda olmamak koşuluyla 4785 Sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 13.07.1945 tarihinden sonra bu yasa hükümleri de uygulanarak orman kadastrosu yapılmış ve usulen ilan edilerek kesinleşmişse 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesinde sayılan ayrıcalıklar dışında, bir yerin orman olup olmadığı, kesinleşen orman kadastrosuna ait harita ve tutanakların uygulaması sonucu belirlenir. Somut olayda; çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 1945 yılında 4785 Sayılı Yasa hükümleri nazara alınmadan 3116 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca yapılmıştır. 1981 yılında yapılan işlem ise 4785 Sayılı Yasa gözetilerek yapılan orman kadastro çalışması olmayıp, 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinin aplikasyonu ve 1744 Sayılı Yasanın 2.madde uygulamasıdır.

Keşifte bilgisine başvurulan orman bilirkişi, çekişmeli taşınmazın ortalama % 40 eğimli, üzerinde yaşlı palamut, menengüç, meşe, delice, antep fıstığı, ... ağaçları, karaçalı, çitlenbik maki türü otsu ve odunsu bitkilerle kaplı bulunduğu, memleket haritasında büyük bir kısmı çalılık rumuzlu, geri kalan kısmının yapraklı ağaç rumuzlu alanda göründüğü, 1945 yılında 3116 Sayılı Yasa gereğince göre yapılan orman tahdidinde orman sınırları dışında bırakılmış ise de, 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesine göre orman sayılan yerlerden olduğunu açıklamıştır.

Dosyadaki tapu sicil müdürlüğü yazısından, çekişmeli taşınmazın bulunduğu Kocaoba Köyünde 19.03.2004 tarihinde genel arazi kadastro çalışmalarının yapıldığı, çekişmeli taşınmazın belirlenen bu niteliği ile tescil harici bırakıldığı anlaşılmaktadır.

Bu nedenlerle; memleket haritasında orman olarak gözüken ve yüksek eğimli, eylemli orman niteliğinde bulunan ve 4785 Sayılı Yasaya göre devletleştirilen orman alanlarından olan bilirkişi krokisinde (A) ile gösterilen 3722039,16 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, 4785 Sayılı Yasa hükümleri gözetilmeden 1945 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde orman sınırları dışında bırakıldığından, 499 Sayılı Yasanın 7. maddesinde herhangi bir nedenle dışarıda bırakılmış orman olarak kabul edilemeyeceği, gerek orman yasasında gerek mera yasasında devlet ormanlarının mera olarak tespit, tahdit ve tahsis edileceğine dair bir hüküm bulunmadığı 15.07.2004 Günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26/2 fıkrası da gözönünde bulundurularak davacı ... Yönetiminin davasının kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine 12.03.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3026, Karar No: 2012/21405, Tarih: 20.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/3026 E.  ,  2012/21405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.11.2011 tarih ve 2007/323-2011/565 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18.12.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Şanlıurfa'daki ecza deposundan çeşitli ilaç ve malzemelerin, Ankara İli ve çevresindeki müşterilerine taşınmak üzere davalı şirketin Şanlıurfa Şubesi'ne teslim edildiğini, üzerinde teslim alacak kişinin veya şirketin adı ve adresleri yazılı olmasına rağmen gönderilerin ilgili kişilere teslim edilmeyip davacı şirketin eski çalışanı olan...Sarı'ya teslim edildiğini ve bu şekilde davacı şirketin zarara uğradığını ileri sürerek, şimdilik müşterilere teslim edilmeyen malzemeden dolayı uğranılan zarar olarak 50.000 TL, munzam zarar nedeni ile 1,00 TL, yoksun kâr nedeni ile de 1,00 TL olmak üzere toplam 50.002,00 TL'nın, her bir fatura tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, munzam zarar ve yoksun kalınan kâr taleplerinden 01.07.2008 tarihli oturumda feragat etmiş, diğer tazminat talebini ise 10.06.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile 391.917,63 TL artırarak 441.917,63 TL'na yükseltmiştir.

Davalı vekili, müvekkil şirketin davacının göndermiş olduğu kargoların bir kısmının, davacı şirketin talebi üzerine taşıma faturasında talep edildiği gibi davacı şirket çalışanı...Sarı'ya teslim edildiğini, fatura incelendiğinde de alıcı yanında not olarak “... Sarı'ya teslim edilecektir” ibaresi olduğunu, taşıma işinin talebe uygun şekilde yerine getirildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, TTK'nun 767/5. maddesi uyarınca davanın bir yıllık değil on yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğundan davalının ıslah talebine karşı yaptığı zamanaşımı savunmasının yerinde görülmediği, toplam 53 adet gönderinin ilgili kişilere teslim edilmeyip davacı şirketin eski çalışanı...Sarı'ya teslim edildiği ve bu şekilde davacı şirketin zarara uğradığı, meydana gelen zarardan TTK'nun 781. ve 782. maddelerine göre taşıyıcı davalının sorumlu bulunduğu, davalının 781/2. fıkrasına göre ziya ve hasardan sorumlu olmadığını da ispat edemediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 441.917,63 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, yurtiçi taşıma sözleşmesinden kaynaklanan zararın tazmini istemine ilişkindir.

TTK’nun 773. maddesine göre taşıyıcı, eşyanın gönderilmesinde, aldığı emre göre harekete mecburdur. Her ne kadar davaya dayanak yapılan davalıya ait sevk irsaliyeleri ekinde bulunan ve davacı tarafından düzenlenen faturalarda teslim adresleri, müşterilerin adresi olarak gösterilmiş ise de, dosya kapsamından anlaşıldığı üzere, somut olayda davacı adına ve onun temsilcisi sıfatıyla hareket eden ve daha önce de malları bu şekilde teslim aldığı anlaşılan dava dışı...Sarı, malların kendisine teslim edilmesini istemiştir. Nitekim, işbu davanın konusunu oluşturan 53 adet gönderinin dışındaki 39 adet gönderi de bu şekilde ...’e teslim edilmiş ve dava konusu yapılmamıştır. ...’in davacı şirketin çalışanı ve Ankara’daki yetkili temsilcisi olduğu ve işbu davanın konusunu oluşturan 53 adet gönderinin de ...’e teslim edildiği konularında taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı taşıyıcı, ...’in davacının yetkilisi olduğunu bildiğine ve...de taşıma sürecinin malların kendisine teslimle son bulmasını istediğine göre, davalı taşıyıcı, artık...tarafından kendisine verilen emre uymak zorundadır. Davalının bu durumda, davacı gönderenin talimatlarına aykırı davranıp malları müşteriler yerine ...’e teslim ettiği gerekçesiyle, meydana gelen zarardan sorumlu olduğu ileri sürülemez.

Bu durum karşısında mahkemece, davanın yukarıda açıklanan gerekçelerle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2- Kabul şekli bakımından da, Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre, gönderenin talimatlarına uyulmamasından kaynaklanan davalar, TTK’nun 767/4. maddesinde düzenlenen bir yıllık zaman aşımı süresine tabidir. Somut uyuşmazlıkta da 11.06.2007 tarihinde açılan kısmi davada şimdilik (50.000) TL’nın tahsili istenmiş, kısmi davada zamanaşımı savunmasında bulunulmamış, ancak 10.06.2009 tarihinde harcı yatırılan ıslah talebine karşı, davalı tarafından 19.06.2009 tarihli dilekçe ile süresinde zamanaşımı def’inde bulunulmuştur.

Bu durumda mahkemece, ıslah talebinin zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, davanın TTK’nun 767/5. maddesi uyarınca bir yıllık değil on yıllık zamanaşımı süresine tabi bulunduğu gerekçesiyle, davalının ıslah talebine karşı yaptığı zamanaşımı savunmasının reddedilmesi de doğru olmamıştır.

3- Yine kabul şekli bakımından mahkemece, yukarıda açıklandığı üzere davacının kötü adam çalıştırdığı, dava konusu malların davalı tarafından davacı çalışanı ...’e teslim edildiği halde...tarafından başka kişilere satıldığı tarafların kabulündedir. Hatta ceza dosyasında davacı yetkilisinin, davacı şirketçe düzenlenen faturalarda yazılı müşterilerden bir kısmının gerçekte var olmadığı, ...’in bildirmesi sonucu bu kişi ve şirketler adına faturalar düzenlendiği yönünde ifadeleri de vardır.

3- Yine kabul şekli bakımından mahkemece, yukarıda açıklandığı üzere davacının kötü adam çalıştırdığı, dava konusu malların davalı tarafından davacı çalışanı ...’e teslim edildiği halde...tarafından başka kişilere satıldığı tarafların kabulündedir. Hatta ceza dosyasında davacı yetkilisinin, davacı şirketçe düzenlenen faturalarda yazılı müşterilerden bir kısmının gerçekte var olmadığı, ...’in bildirmesi sonucu bu kişi ve şirketler adına faturalar düzenlendiği yönünde ifadeleri de vardır.

Bu durum karşısında mahkemece, kötü adam çalıştıran davacı şirketin de meydana gelen zararda en azından müterafik kusurlu sayılması gerektiğinin düşünülüp değerlendirilmemesi dahi doğru olmamış, kararın bu nedenle de davalı yararına bozulması gerekmiştir.

4- Yukarıda açıklanan bozma neden ve şekline göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1), (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5068, Karar No: 2016/889, Tarih: 08.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/5068 E.  ,  2016/889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 62, 50/1, 52/2, 52/4 maddeleri gereğince hapisten çevrilen 7.000 TL ve doğrudan hükmedilen 1000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına (3 KEZ) ilişkin

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa 25/01/2012 tarihinde yapılan tebligatın usulsüz olması nedeniyle, sanığın öğrenme tarihi itibariyle temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Olay tarihlerinde sanığın müştekilere ve katılana ayrı ayrı tarihlerde, ... İlçe Jandarma komutanlığında görevli asker olmadığı halde astsubay ve teğmen olarak tanıtarak çocuğun ayağının yanık olmadığı halde yandığını söyleyerek katılandan 250 TL, diğer müştekilerden de ayrı ayrı 50 TL almak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul edilen somut olayda, savunma, katılan ve müşteki beyanları, teşhis tutanakları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve müdafiisinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08/02/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3156, Karar No: 2019/8095, Tarih: 24.12.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/3156 E.  ,  2019/8095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, kesilen yetim aylığının yeniden bağlanmasına, borçlu olmadığının tespitine ve ödenmeyen aylıklaırnın faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 24/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11351, Karar No: 2014/11993, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/11351 E.  ,  2014/11993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2013

NUMARASI : 2009/1342-2013/239

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacı tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalılara, davalı Kurum tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacıya yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8108, Karar No: 2015/13190, Tarih: 09.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/8108 E.  ,  2015/13190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan... Müdürlüğü vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalılar ...ve ...Kurumu Başkanlığının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 16.11.2006 - 01.06.2009 tarihleri arasında davalı işverenlere ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile hükümde yazılı olan sürelerdeki çalışmaların, yazılı olan sicil numaralı işyerlerinde davalılar ...ve ....nezdinde geçtiğinin tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları ya da komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalılardan ....r Müdürlüğünün 24.07.2009 tarihli yazısında; “2007 yılı. İşçilikleri ihalesini 1., 2., 3. ve 4. partisi ihalesini ...’nin aldığı, bu şirketin 07.11.2007 tarihli sözleşme ile aldığı işleri ...’a devrettiği, ...’ın 07.06.2008 tarihine kadar bu işleri yaptığı, 2008 ihalesine... adıyla katıldığı ve 2. ve 4. partileri aldığı, ... tarafından 05.05.2009 tarihine kadar işlerin devam ettiği, 2009 yılında yapılan ihalelerin başka şirketlerin uhdesinde kaldığının” belirtildiği, davacı adına 16.11.2006 tarihinden itibaren ... sicil numaralı işyerinden çalışmaların bildirildiği, bu işyerlerinden.. sicil numaralı işyerinin davalılardan ... sicil numaralı işyerinin de davalılardan .... adına tescilli olduğu, diğer işyerlerinin kime ait olduğunun dosya kapsamından belirlenemediği anlaşılmaktadır.

Bir hakkı dava etme yetkisi (dava hakkı) kural olarak o hakkın sahibine aittir. Bir hakkın sahibinin kim olduğu, dolayısıyla o hakkı dava etme yetkisinin kime ait olduğu, (o davada davacı sıfatının kime ait olacağı) veya bir hakkın elde edilmesi amacıyla kime karşı dava edileceği (o davada davalı sıfatının kime ait olacağı) tamamen maddi hukuk kurallarına göre belirlenir. Ancak, bir davanın davacısının veya davalısının o dava yönünden davacı veya davalı sıfatına sahip bulunmadığının belirlenmesi halinde, mahkeme dava konusu hakkın mevcut olup olmadığını inceleyemeyeceği ve sıfat yokluğundan davanın reddine karar vermek zorunda olduğu için, taraf sıfatı usul hukukunun da düzenleme alanındadır. Eş söyleyişle, sıfat, dava konusu sübjektif hak (dava hakkı) ile taraflar arasındaki ilişkidir. Taraf ehliyeti, dava ehliyeti ve davayı takip yetkisi, davanın taraflarının kişilikleriyle ilgili olduğu halde, taraf sıfatı dava konusu sübjektif hakka ilişkindir.

O halde, dava konusu şey üzerinde kim veya kimler hak sahibi ise, davayı da bu kişi veya kişilerin açması gerekir. Davayı açabilmek için gerekli sıfat, dava konusu şey üzerinde hak sahibi olan kişiye aittir. Bir kimsenin davacı veya davalı sıfatına sahip olup olmadığı tıpkı hakkın mevcut olup olmadığının tayininde olduğu gibi maddi hukuka göre belirlenir.

Mahkemenin taraflar arasında dava konusu hakkın esası hakkında bir karar verebilmesi için, bu kişilerin o davada gerçekten davacı ve davalı sıfatlarına sahip olmaları gerekir. Bir davada taraf olarak gösterilen kişiler, taraf ve dava ehliyetine ve davayı takip yetkisine sahip olsalar bile, taraflardan birinin o davada gerçekten davacı ve davalı sıfatı yoksa davanın esası hakkında bir karar verilemez; dava, sıfat yokluğundan (husumetten) reddedilir.