muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14006, Karar No: 2012/6573, Tarih: 03.04.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/14006 E.  ,  2012/6573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, dişinin tedavisi için yaptığı tedavi giderlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemelerin görevi ve yargı yolu "yasa" ile belirlenmiş olup, kamu düzenine ilişkin olduğundan yargılamanın her safhasında mahkemece resen nazara alınır.(HMK 1. Madde)

5434 sayılı Yasanın sağlık yardımlarına ilişkin hükümleri 5510 sayılı Yasanın 106/8 maddesiyle yürürlükten kaldırılmıştır. Ancak, 5510 sayılı Yasa'nın geçici 4. maddesinde, bu Kanunda aksine bir hüküm bulunmadığı taktirde; iştirakçi iken bu Yasa'nın yürürlüğe girdiği tarih itibariyle bu Yasa'nın 4. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendi kapsamına alınanlar, bu Yasa'nın yürürlüğe girdiği tarihten önce 5434 sayılı Yasa hükümlerine tabi olarak çalışmış olup bu Yasa'nın 4. maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine tabi olarak yeniden çalışmaya başlayanlar ile bunların dul ve yetimleri hakkında bu Yasayla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Yasa hükümlerine göre işlem yapılacağı belirtilmiştir.

Yine, 5510 sayılı Yasanın genel sağlık sigortası geçiş hükümlerinin düzenlendiği geçici 12. maddesinde “Bu Kanunun uygulamasında sağlık hizmeti sunucularının sigortalılık kontrolü ve diğer provizyon işlemlerini elektronik ortamda yapmaya başlaması için gerekli altyapının kurulmasına kadar, sağlık bilgilerinin yazılı olarak tutulmasına başlanır ve sağlık belgesinin veya sağlık karnesinin Kurumca verilmesine devam edilir.

Kamu idarelerinin sağlık hizmetlerinin sağlanmasına ilişkin görevleri, yürürlükten kaldırılan kanunlardaki hak ve yükümlülükler çerçevesinde ilgili kayıt ve işlemler Kurum tarafından devralınan tarihe kadar devam eder.

Kişilerin yürürlükten kaldırılan kanun hükümleri gereğince hak ettikleri sağlık hizmetleri, bu Kanun hükümleri gereğince kapsama alınmamış ise tedavi tamamlanıncaya kadar yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre Kurumca sağlanmaya devam edilir.…

211 sayılı... İç Hizmet Kanununun, bu Kanuna aykırı hükümleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl süreyle uygulanır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Kişilerin yürürlükten kaldırılan kanun hükümleri gereğince hak ettikleri sağlık hizmetleri, bu Kanun hükümleri gereğince kapsama alınmamış ise tedavi tamamlanıncaya kadar yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre Kurumca sağlanmaya devam edilir.…

211 sayılı... İç Hizmet Kanununun, bu Kanuna aykırı hükümleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl süreyle uygulanır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yasa koyucu, kamu çalışanlarının 5510 sayılı Yasanın genel sağlık sigortası kapsamına alınması yönünden bir devir süreci öngörmüştür. 31.12.2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Kamu Personelinin Sağlık Hizmetlerinin Sosyal Güvenlik Kurumuna Devrine İlişkin Tebliğ; yine, 09.10.2010 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan.... Kapsamına Alınması Hakkındaki Tebliğ hükümleri gözetildiğinde,(5510 sayılı Yasanın geçici 12. maddesinin dokuzuncu fıkrası kapsamına girenler hariç) kamu personelinin 15.01.2010 tarihinden itibaren;

... görev yapan (ilgili tebliğin 5. maddesinde belirtilenler hariç) asker ve sivil personel ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerin 15.10.2010 tarihinden itibaren... devredildikleri ve 5510 sayılı Yasa hükümlerine göre genel sağlık sigortalısı sayılacağı belirtilmiştir. Devir öncesinde kamu çalışanı olup, aktif çalışması devam edenler ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerin sağlık yardımlarının, devir öncesi dönem için, yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre çalıştıkları Kurum tarafından karşılanırken, devir sonrasında ... tarafından karşılanacağı; pasif sigortalılar ile bunların hak sahiplerinin sağlık yardımlarının ise .... tarafından karşılandığı gözetildiğinde, devir hükümlerinin, aktif kamu çalışanlarını kapsadığı kanaatine varılmıştır.

5510 sayılı Yasa'nın yürürlüğe ilişkin hükümleri düzenleyen 108. maddesinde, anılan Yasanın geçici 4. maddesinin, 2008 yılı Ekim ayı başında yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Burada, aybaşından neyin anlaşılması gerektiği üzerinde durulması gerekir. 10.09.1987 tarihli Resmi Gazetede yayınlandığı gün yürürlüğe giren Devlet Memurları ile Diğer Kamu Görevlilerinin Aylıklarının Ödenmesi Zamanının Değiştirilmesine Dair 289 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 1. maddesinde, “Aylıklarını 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu, 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu ile 2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu hükümlerine göre almakta bulunan Devlet memurları ile diğer kamu görevlilerinin (sözleşmeli statüdeki personel dahil) aylık veya sözleşme ücretleri, ilki 15 Ekim 1987 tarihinde olmak üzere her ayın 15’inde ödenir….  Devlet memurları ile diğer kamu görevlilerine ilişkin kanunlarda yer alan “ay başı” ibareleri “ayın 15’i” olarak uygulanır.“ denilmiş; Yine, 5510 sayılı Yasanın tanımlara ilişkin 3. maddesinde, “Ay: Ücretleri; her ayın 15”inde ödenen 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılar için, ayın 15’inden ertesi ayın 15’ine kadar geçen, diğer sigortalılar için ise ayın 1’i ile sonu arasında geçen ve otuz gün olarak değerlendirilen süreyi …. ifade eder.” düzenlemesine yer verilmiştir. Bu yöndeki düzenlemeler gözetildiğinde, kamuda aktif çalışan veya buradan gelir-aylık alanlar yönünden, aybaşı olarak, ayın 15’inin esas alınması gerektiği, 5510 sayılı Yasanın geçici 12.maddesi gereğince yapılan devirlerin de bu husus gözetilerek, ayın 15’i itibariyle yapıldığı; pasif sigortalılar yönünden de, 2008 yılı Ekim ayı başından, 15.10.2008 tarihinin anlaşılması gerektiği sonucuna varılmıştır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gözetildiğinde;... iştirakçileri açısından görevli mahkemenin belirlenmesinde, tedavinin başladığı tarih esas alınarak; pasif sigortalılar için tedavisi 15.10.2008 tarihinden önce başlayan sigortalılar ile bunların hak sahipleri yönünden idari yargının, tedavisi anılan tarihten sonra başlayanlar yönünden adli yargının (iş mahkemelerinin) görevli olduğu; aktif olarak çalışmasına devam edenler yönünden ise, sağlık sigortası açısından... devir tarihlerine göre, ... görev yapan asker ve sivil personel ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişilerden tedavisi 15.10.2010 tarihinden, diğer kamu görevlileri ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişiler yönünden tedavisi 15.01.2010 tarihinden önce başlayan sigortalılar ile bunların bakmakla yükümlü oldukları kişiler yönünden idari yargının, tedavisi anılan devir tarihlerinden sonra başlayanlar yönünden adli yargının (iş mahkemelerinin) görevli olduğu sonucuna varılmaktadır.

Somut olaya gelince; davacının, tedavisinin yapıldığı 15.04.2009 tarihinde ... memur olarak çalıştığı anlaşılmakta olup, tedavisinin yapıldığı tarih itibariyle sağlık sigortası açısından 5510 sayılı Yasa kapsamında bulunmayıp, 5434 sayılı Yasa kapsamında olduğu gözetilerek, davanın, görevsizlik nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12778, Karar No: 2014/12156, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/12778 E.  ,  2014/12156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2011/712-2013/263

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Davalı Kuruma gerekçeli kararın, davacıya ise, hem gerekçeli kararın hemde davalılar tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15230, Karar No: 2015/17638, Tarih: 22.12.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/15230 E.  ,  2015/17638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Polis olarak görev yapan sanıkların, olay günü yaralama ve sahte plaka kullanma iddiaları nedeniyle başlatılan soruşturma kapsamında suça konu aracı yakalayarak getirdikleri polis merkezinde işlemlerini yaptıkları sırada, çıkan arbede ortamından yararlanan araç sahiplerinin masa üzerinden anahtarı alarak aracı kaçırdıkları, aracın ve plakasının delil olarak muhafazasında gerekli dikkat ve özeni gösteremeyerek atılı suçu işledikleri iddia edilmiş ise de; olayın ani gelişmesi ve anahtarın gizlice alınması nedeniyle sanıkların suç kasıtları bulunmadığı gibi, kaçırılan aracın kendilerinin de içinde bulunduğu ekipçe kısa süre sonra tekrar ele geçirilmesi ve işlemlerin tamamlanması nedeniyle TCK'nın 257. maddesinde belirtilen objektif cezalandırma koşulları olan "kişilerin mağduriyeti veya kamunun zararı ya da kişilere haksız bir menfaat sağlama" ögelerinin de oluşmadığı gözetilerek beraatleri yerine, oluşa uygun düşmeyen yanılgılı gerekçelerle yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işledikleri kabul edilmesine rağmen sanıklar hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Sanıkların kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyecekleri hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine CMK'nın 231/6. maddesindeki objektif ve subjektif koşullar değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken, lehlerine TCK’nın 62. maddesi uygulanan ve adli sicil kayıtları bulunmayan sanıkların mahkumiyetleri bulunduğu belirtilerek, gerekçe ve hüküm kısımlarında çelişki yaratılarak 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin sanıklar hakkında uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 22/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2671, Karar No: 2013/2950, Tarih: 20.02.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/2671 E.  ,  2013/2950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ... nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öteyandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ... yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalı işveren vekili ve davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...'na iadesine 20/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7940, Karar No: 2023/23974, Tarih: 09.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/7940 E.  ,  2023/23974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/933 E., 2015/830 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER: Sanık ... müdafii, sanık ... müdafii,

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Babaeski Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.11.2015 tarihli ve 2014/933 Esas, 2015/830 Karar sayılı kararıyla;1. Sanıklar ... ve ... hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca ayrı ayrı 3 yıl hapis ve 20.000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, para cezasının 24 eşit taksitte tahsiline ve hak yoksunluklarına,

2. Sanık ... hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 4 yıl hapis ve 150.000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, para cezasının 24 eşit taksitte tahsiline ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, sanığın otel ve ...Restaurant ile ilgisinin olmadığına ve fuhuş aracılık ettiğine dair hiçbir kanıtın bulunmadığına, iş yerine giren çıkan kişilerle sanık ...'ın ilgilendiğine, otelde kalan kişilerin otele alınma ve para tahsili hususlarında resepsiyonda bulunan İsmail Mencik ve sanık ...'ın sorumlu olduğuna, soruşturma aşamasında mağdur beyanlarının yöntemince alınmadığına, cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesine, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmamasına ve resen belirlenecek nedenlere ilişkindir.

2. Sanık ...'ın temyiz sebepleri, iş yerinde sigortalı işçi olarak çalıştığına, iş yerine giren çıkan kişilerle sanık ...'ın ilgilendiğine, otelde kalan kişilerin otele alınma ve para tahsili hususlarında resepsiyonda bulunan İsmail Mencik ve sanık ...'ın sorumlu olduğuna, cezalandırılması için yeterli delil bulunmadığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmamasına ve resen belirlenecek nedenlere yöneliktir.

2. Sanık ...'ın temyiz sebepleri, iş yerinde sigortalı işçi olarak çalıştığına, iş yerine giren çıkan kişilerle sanık ...'ın ilgilendiğine, otelde kalan kişilerin otele alınma ve para tahsili hususlarında resepsiyonda bulunan İsmail Mencik ve sanık ...'ın sorumlu olduğuna, cezalandırılması için yeterli delil bulunmadığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmamasına ve resen belirlenecek nedenlere yöneliktir.

3. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri, arama kararının usul ve Yasaya aykırı olduğuna, savunma hakkının kısıtlandığına, kolluğun görevini kötüye kullandığına, sanık lehine olan delillerin dikkate alınmadığına, delillerin yöntemince tartışılmadığına, tanık H.Ç.'nin dinlenmemesine, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, somut ve inandırıcı delilin bulunmadığına, alt sınırdan uzaklaşma gerekçesinin belirtilmediğine, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmamasına ve resen belirlenecek nedenlere dairdir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıklar ... ve ...'ın Doruk Restaurant/Otel isimli işletme sahipleri, sanık ...'ın ise işletmenin müdürü olduğu, bu işletme hakkında yapılan ihbarları araştırmak amacıyla 02.08.2014 tarihinde sivil kıyafetli jandarma personelinin işletmeye gittiği, yapılan gözlemde, restaurant bölümünde 10-15 kadar yabancı uyruklu bayanın bulunduğu ve bayanların erkeklerin masalarına giderek fuhuş için pazarlık yaptıkları, fiyat konusunda anlaşılması üzerine otelin resepsiyon bölümüne geçilip müşteri tarafından oda ücreti ödendikten sonra bayanla birlikte odaya çıkıldığı ancak resepsiyon görevlisinin herhangi bir kayıt yapmadığının belirlendiği, Babaeski Sulh Ceza Hakimliğinden alınan arama ve el koyma kararına binaen işletmede yapılan arama neticesinde 1 nolu odada tanık S.Ş. ve mağdur D.K.'nın bulunduğu, komidin ve elbise dolabının üzerinde 2 adet prezervatifin olduğu, tanığın beyanında, mağdurla 150 TL karşılığında cinsel ilişkiye girmek için anlaştığını, otel resepsiyon görevlisine 70 TL oda ücreti ve 5 TL prezervatif ücreti ödediğini belirtttiği, otelin 4,6,7 nolu odalarında da yapılan tespitler sonrasında tanık ile mağdurların benzer anlatımda bulunduklarının belirlenmesi sonucunda sanıkların birlikte hareket etmek suretiyle fuhuşa teşvik, aracılık ve yer temin ettikleri iddiasıyla açılan kamu davasına ilişkin, Yerel Mahkemece sanık ...'in başından beri otelde fuhuş yapılmasına olanak sağladığı ve oteli bu şekilde işlettiği, işletme müdürü olan sanık ...'ın işlenen suçtan haberdar olduğu ve suçun işlenmesine fiilen oda temin etmesı, müşterilerden bu iş için para alması suretiyle katıldığı, sanık ..., her ne kadar oteli sonradan kiraladığını ve atılı suçu işlemediğine dair savunmada bulunmuş ise de, sanığın dava konusu oteli kolluk tarafından baskın yapıldığı tarihten çok önceden beri kiralamış olması, dinlenen tanık beyanları ile de desteklendiği üzere otelin bu amaç için kullanıldığını bilmiyor olmasının mümkün olmadığı ve otelin fuhuş için işletilmesine yardımcı olduğu ve katıldığı, sanıkların savunmaları, tanıklar S. A., S. S., S. Ş., İ. M. ve V. S.'nin anlatımları, dosyada mevcut tutanak içerikleri ve tüm dosya kapsamıyla Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin ''14.09.2014'' yerine ''12.09.2014'' olarak belirtilmesinin mahallinde düzeltilebilir maddi hata olduğu kabul edilmiştir.

Sanıkların savunmaları, mağdur beyanları, tanıklar S. A., S. S., S. Ş., İ. M. ve V. S.'nin anlatımları, Babaeski Sulh Ceza Hakimliğinin 12.09.2014 tarihli arama kararı, dosyada mevcut tutanak içerikleri, işletmenin sanık ... tarafından kiralandığına ilişkin 26.08.2014 tarihli kira sözleşme fotokopisi ve tüm dosya kapsamına göre sanıklara atılı suçların unsurları itibarıyla oluştuğuna dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından, temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.