muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3092, Karar No: 2020/11572, Tarih: 13.10.2020

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının alacaklarından hangi kurumun sorumlu olduğu noktasındadır.

6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesinin “(6) Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” şeklindeki hükmü uyarınca "devirden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken kıdem tazminatı dışındaki borçlardan devralan kurum değil devreden kurum sorumludur" denilmektedir.

Ayrıca 6360 sayılı Yasanın Geçici 1. maddesinin d fıkrası “Bu fıkra kapsamında nakledilen personel bakımından nakil tarihinden önce doğmu ve nakil tarihinde ödenmesi gereken borçlardan nakledilen kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.” şeklinde düzenlenmiştir,

İş sözleşmesinin devri kendine özgü üçlü bir ilişki olup devreden işverenin, devralan işverenin ve de işçinin rızasının uyuşması sonucu ortaya çıkmaktadır. Devir işleminin gerçekleşmesinden itibaren iş ilişkisi sadece devralan işverenle işçi arasında devam eder. Yıllık ücretli izin hakkının ücrete dönüşmesi ancak iş sözleşmesinin sona ermesinden sonra ortaya çıkacağından, sözleşme devri düzenlemesinin esas amacı olan feshin son çare olması ilkesi ışığında sözleşmenin devamını sağlamayı amaçladığından dolayı sözleşmenin devrini kabul ettiğimizde sözleşmenin sürdüğünden bahisle yıllık ücretli izin hakkının alacak hakkına dönüşmesi ve de devreden işverenin sorumluluk durumunun ortadan kalkmasından dolayı devreden işverenin yıllık ücretli izin alacağından sorumluluğu söz konusu olamayacaktır.

Dosya içerisinde mevcut davacıya ait şahsi işyeri dosyasının incelenmesinde, davacının Adana İl Özel İdaresinde çalıştığı, bu döneme ilişkin geçici işçilikte geçen çalışmasının kademe ve derece ilerlemesinde dikkate alınarak fark ücretlerinin hüküm altına alınmasını talep ettiği, 12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Onüç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmialtı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 1. maddesinin 5. fıkrasında bu sayılan illerdeki il özel idarelerinin kaldırıldığı, yürürlük başlıklı 36. maddesinde de kanunun bu hükümlerinin ilk mahalli idareler seçiminde yürürlüğe gireceği belirtilmiştir. Anılan Kanun'un kabul edildiği tarihten sonraki ilk mahalli idareler seçimi ile yürürlüğe girmesiyle Adana İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği dava devam ederken sona ermiştir.

Dosyada bulunan 17.06.2014 tarihli Adana Valiliği yazısında Valiliğin Devir, Tasfiye ve Paylaştırma komisyonu tarafından alınan 27.03.2014 tarihli 2 sayılı kararı ile davacı ...’ın Saimbeyli İlçe Belediyesine devredildiği belirtilmiştir. Davacının sonrasında yargılama devam ederken 12.11.2014 tarihinde Devlet Su İşleri Müdürlüğüne atandığı anlaşılmaktadır.

Öncelikle davalı (Kapatılan) Adana İl Özel İdaresi dışında Saimbeyli İlçe Belediyesi, Adana Büyükşehir Belediyesi ve Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü bakımından usulüne uygun açılmış dava bulunmamaktadır. Ayrıca 6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesi ve 6360 sayılı Yasasının Geçici 1. maddesi gereğince davacının nakledildiği Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün nakilden önce doğan alacaklardan sorumluluğu bulunmadığı, Devir, Tasfiye ve Paylaştırma komisyonu tarafından alınan karara göre davacının devredildiği Saimbeyli İlçe Belediyesinin alacaklardan sorumlu olduğu ve davalı olarak Saimbeyli İlçe Belediyesi hakkında hüküm kurulması gerektiğinden Mahkemece verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 13.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16151, Karar No: 2018/3018, Tarih: 12.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/16151 E.  ,  2018/3018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı banka tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; davalılardan erkek eş ... adına 27.02.2016 tarihinde tapuda kaydedilen ve aile konutu niteliğinde olan taşınmaza davacı kadının açık rızası alınmadan davalı banka tarafından 27.02.2015 tarihinde ipotek konulduğu belirtilerek, davanın kabulü ile ipoteğin kaldırılmasına karar verilmiştir. Toplanan delillerden, dava konusu taşınmazın satın alınması amacıyla 27.02.2016 tarihinde çekilen kredi nedeniyle davalı banka tarafından dava konusu taşınmaza ipotek konulduğu anlaşılmaktadır. Bu durum nazara alınmadan, ipoteğin kaldırılması davasının reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.03.2018(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2008/15078, Karar No: 2008/18954, Tarih: 31.10.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/15078 E.  ,  2008/18954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kozan 2. Asliye Hukuk (İcra Hukuk) Mahkemesi

TARİHİ : 03/04/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki Z.E.ve borçlu H. E. vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1) Z.E.'in icra mahkemesine borca itiraz için başvurusu olmadığından temyiz dilekçesinin REDDİNE;

2) H.E.vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ;Şikayetçi borçlu takip konusu bonoda aval veren komununda olup, TTK'nun 614.maddesi hükmüne göre kimin için taahhüt altına girmiş ise tıpkı onun gibi sorumludur. Lehine aval verilen kimse mutlaka bir bono borçlusu olmalıdır. İş bu belgede borçlu olarak gözüken K.E.'in itirazı üzerine hakkındaki takip Kozan İcra Mahkemesi'nin 09.11.2006 tarih ve 2006/149-183 sayılı kararı ile iptal edildiğinden artık bonoda sorumlu olarak görülmeyen bir kimse için verilen aval geçersizdir. O halde, şikayetin kabulü ile H. E.hakkındaki takibin iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddine yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu H. E.vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) no'lu bentte yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 31.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23781, Karar No: 2017/28351, Tarih: 11.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/23781 E.  ,  2017/28351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

İncelenmesine ihtiyaç duyulduğundan, davacı vekilinin ek temyiz dilekçesinde bahsi geçen Sosyal Güvenlik Kurumunun 21.08.2015 tarih ve 51748897/5434 S.K.-89. madde sayılı yazısı ile Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün bu konu ile ilgili olarak vermiş olduğu 03.07.2015 tarih, 74039676-130.02 (11560.21)-6203 sayılı yazısının ilgili kurumlardan istenip eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.12.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10231, Karar No: 2019/5932, Tarih: 27.06.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/10231 E.  ,  2019/5932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve özellikle taraflar arasında imzalanan kira sözleşmesi hükümlerinde KDV'nin ek olarak ya da kira bedelinden hariç olarak alınacağına ilişkin açık hüküm bulunmadığında, kararlaştırılan kira bedeli içinde KDV'nin bulunduğu, bundan ayrı olarak KDV talep edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13972, Karar No: 2018/8512, Tarih: 12.04.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/13972 E.  ,  2018/8512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 10/11/2006-07/03/2013 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, iş akdinin davalı tarafça tek taraflı ve haksız şekilde sona erdirildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin 08/03/2013-09/03/2013-10/03/2013 tarihlerinde mazeretsiz olarak işe gelmemesi nedeniyle tutulan tutanaklar neticesinde tek taraflı olarak feshedildiğini, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı talep hakkı olmadığını, davacının işyerinde fazla çalışmasının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmayacak şekilde sona erdiğinin ispat yükü işverene ait olup davacının İş Kurumu Genel Müdürlüğü'ne verdiği şikayet dilekçesinde ve dava dilekçesinde iş akdinin 07/03/2013 tarihinde sona erdiğini beyan ettiği, devamsızlık tutanaklarının bu tarihten sonraya ilişkin olduğu, iş akdinin feshinden sonra düzenlenen devamsızlık tutanaklarına itibar edilmeyerek iş akdinin haklı neden olmaksızın işveren tarafından feshedildiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde ... bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma süresinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece dosyada mevcut bilirkişi raporundaki vardiyalara göre haftalık 14 ve 15 saat fazla mesai çalışması yapıldığına dair hesaplamaya itibar edilmişse de, aynı iş yeri ile ilgili olarak Dairemizce 2014/36457 Esas ile daha önce temyiz incelemesi yapılan ... 19. İş Mahkemesi’nde görülen 2013/785 Esas, 2014/350 Karar sayılı dosyasında yer alan bilirkişi raporundaki fazla mesai çalışmasına dair hesaplamanın iş yeri çalışma düzenine daha uygun olduğu görülmüş ve fazla mesai hesabı Dairemiz denetiminden geçmiştir. Bu nedenle davacının çalışma düzeninin yukarıda belirtilen emsal dosyaya göre belirlenmesi gerekmektedir. Aynı iş yerinde, aynı işi yapan işçilerin aynı çalışma düzeni ile çalışması esas olduğundan Dairemizce uygulama birliği gerçekleştirilmiştir. Fazla mesai çalışmasının açıklanan nedenlerle yeniden değerlendirilmesi gerekmektedir.

3-Davacı işçi en son aylık net 2.300 TL ücret aldığını iddia etmiş, davalı işveren ise ücretin net 813,99 TL olduğunu savunmuştur.

Mahkemece emsal ücret araştırma yazısı ve dosya kapsamı değerlendirilerek davacının iddiası gibi net 2.300 TL ücretle çalıştığı kabul edilmiştir. Ancak Dairemizce daha önce temyiz incelemesi yapılan ... 19. İş Mahkemesi’nde görülen 2013/785 Esas, 2014/350 Karar sayılı dosyasında davacı ile yakın kıdeme sahip, garson olarak çalışan Mahfuz isimli çalışanın ücreti net 1.950 TL olarak kabul edilmiş ve bu kabul Dairemizce uygun görülmüştür. Bu nedenle davacının ücretinin yukarıda belirtilen emsal nitelikteki dosyaya göre belirlenmesi sureti ile işçilik alacaklarının hükme bağlanması gerekmektedir.

4- 4857 sayılı İş Kanunu'nun 53. maddesinde, işçilere verilecek yıllık ücretli izin süreleri, hizmet süresi dikkate alınarak belirlenmiştir. Buna göre, hizmet süresi bir yıldan beş yıla kadar (beş yıl dahil) olanlara ... dört günden az olarak yıllık ücretli izin verilemez.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yukarıda belirtilen Yasa hükmü dikkate alınarak ilk 5 yıllık kıdem süresi karşılığında her yıl için 14 gün üzerinden yıllık izin alacağı hesaplanması gerekirken, gerekçesi de açıklanmaksızın her yıl için 15 gün üzerinden hesaplama yapılması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yukarıda belirtilen Yasa hükmü dikkate alınarak ilk 5 yıllık kıdem süresi karşılığında her yıl için 14 gün üzerinden yıllık izin alacağı hesaplanması gerekirken, gerekçesi de açıklanmaksızın her yıl için 15 gün üzerinden hesaplama yapılması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1355, Karar No: 2023/3579, Tarih: 06.12.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1355 E.  ,  2023/3579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin tek taraflı feshi işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili davacının ... Eczanesinin sahibi olduğunu, SSK Başkanlığı tarafından 20.04.2007 tarihli müvekkili davacıya gönderilen yazıda kuruma 206 adet sahte küpürü fatura etmesi nedeniyle 2006 yılı Tip sözleşmenin V.sözleşmenin feshi başlıklı bölümünün (f) maddesine göre 3 yıl süreyle feshedildiğinin bildirildiğini, tüm ilaçların SSK'nın kendi kurmuş olduğu elektronik ortamdan geçirildiğini, söz konusu ilaçların ecza depolarından fatura karşılığı alınmış ilaçlar olduğunu, hiçbir şekilde takas yapılmadığını ve eczanede faturasız mal girişi ve çıkışı yapılmadığını, müvekkilinin kusuru olmamasına rağmen SSK Sağlık İşleri Genel Müdürlüğü tarafından kötü niyetli olarak sözleşmenin tek taraflı 3 yıl süreyle feshedildiğini ve bilgisayar ekranlarının kapatıldığını, belirterek tek taraflı fesih kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; eczaneye ait reçetelerdeki ilaç kupürlerinin orijinal olmadığının tespit edildiğini, bu tespit sonucu adı geçen eczanenin sözleşmesinin fesh edildiğini ve provizyon sisteminde pasif konuma getirildiğini, ancak davacı tarafından alınan ihtiyati tedbir nedeni ile eczanenin sisteminin tekrar aktif edildiğini, kurum işleminde hukuka uygun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili; eczaneye ait reçetelerdeki ilaç kupürlerinin orijinal olmadığının tespit edildiğini, bu tespit sonucu adı geçen eczanenin sözleşmesinin fesh edildiğini ve provizyon sisteminde pasif konuma getirildiğini, ancak davacı tarafından alınan ihtiyati tedbir nedeni ile eczanenin sisteminin tekrar aktif edildiğini, kurum işleminde hukuka uygun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, ''Bekletici mesele yapılan ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 013/480 E. 2015/343 K. sayılı ve 02.11.2015 tarihli kararı ile, sanık hakkında açılan sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından beraatine karar verildiği ve kararın Yargıtay 14. Ceza Dairesi tarafından onanarak kesinleştiği, alınan bilirkişi raporunda tüm ilaçların SGK tarafından kurulan sisteme barkod numarası okutulmak sureti ile girildiği sistemin uyarı vermediği, ilaçların küpürlerinin sahte olup olmadığı hususunun anlaşılmayacağı gibi Sağlık Bakanlığı tarafından sahte küpürlü ilaçların da piyasada olduğuna dair yazı bulunmadığından aralarında davacının da bulunduğu eczacıların kusurunun bulunmadığının belirtildiği söz konusu raporun Yargıtay denetimden geçtiği '' gerekçesiyle davanın kabulü ile, Sosyal Sigortalar Kurumu Başkanlığının 20.04.2007 tarihli sözleşmenin 3 yıl feshine ilişkin kararın iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; fesih işlemi için davacı tarafından alınan ihtiyati tedbir kararı gereği eczanenin sistemi tekrar aktif konuma getirildiğini, mahkemece esas alınan ceza mahkemesinde aldırılan bilirkişi raporunda kesin kanaat bildirmediğini, sanığın atılı suçu işlediğine yönelik her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı bir delil bulunmadığına kanaat getirildiğini, Borçlar Kanunu'nun 53. (6098 s. TBK m. 74) maddesi hükmüne göre ceza mahkemesi kararının hukuk hakimini bağlamayacağını, uyuşmazlığın hukuk mahkemesince çözümlenmesini gerektirdiğini, dosya kapsamı ile davacının davaya konu eylemlerini en azından şekli olarak gerçekleştirdiğinin sabit olduğunu belirterek, yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç