muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/120, Karar No: 2023/331, Tarih: 12.04.2023

Yargıtay 4. Hukuk Dairesinde görev yapan iki üye ise özetle YSK Başkan ve Üyelerinin fiil ve kararlarından dolayı Devlete karşı tazminat davasının açılmasında hukuki bir engel bulunmadığı ve bu nedenle eldeki tazminat davasının esasının incelenmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Anılan hükmün temyiz incelemesini yapan Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 18.05.2021 tarihinde oybirliğiyle -davanın bu gerekçeyle usulden reddine dair- Daire hükmünün bozulmasına karar vermiştir. Hukuk Genel Kurulu kararının gerekçesinde, seçimlerin yönetiminde yerine getirilen fonksiyonun idari, denetiminde yerine getirilen fonksiyonun ise yargısal nitelikte olduğu belirtilmiş; Anayasa'nın 79 uncu maddesine göre seçimlerin, yargı organlarının genel yönetim ve denetimi altında yapılacağına vurgu yapılarak aynı maddenin devamında seçimlerin yönetimi ve denetimi konusunda YSK'nın görevli ve yetkili olduğuna dikkat çekilmiştir. Kararda Anayasa'da her ne kadar "Yasama" Bölümünde yer alsa da Yargıtay ve Danıştayın kendi içlerinden çıkardıkları üyelerden oluşan YSK'nın üst yargı organı konumunda olduğu değerlendirmesine de yer verilmiştir. Kararda ayrıca YSK'nın itiraz ve şikâyetleri çözüme bağlama konusunda yargısal usullerle çalışan bir yargı organı niteliğinde olduğu; buna göre diğer seçim kurullarını birer yargı organı, YSK'yı ise bir üst yargı organı olarak kabul etmek gerektiği ifade edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu, seçim hukuku kapsamında seçim kurullarınca yapılan işlemlerin yargısal faaliyet olmakla beraber alınan kararların da yargısal nitelikte bulunduğunu tespit etmiş; bunun yanı sıra YSK tarafından verilen kararların kesin nitelikte olması ve aleyhine başka bir mercie başvurulamamasının ilgili kararı veren üyelerin kusuru nedeniyle tazminat talebinde bulunulmasına engel olmadığı değerlendirmesinde bulunmuştur. Kararda ifade ediliği şekliyle "YSK kararlarının denetime tabi olmaması, şartları varsa verilen karar nedeniyle tazminat sorumluluğuna engel değildir."

Anılan bozma kararı üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesi 13.04.2022 tarihinde önceki kararında direnilmesine ve davanın usulden reddine karar vermiştir. Hukuk Genel Kurulu ise bu kez YSK'nın Anayasa'nın "Yasama" Bölümünde düzenlenmiş olmasından ve kararlarına karşı bir başka merciye başvurulamamasından hareket ederek hükmün onanmasına karar vermiştir.

Kanaatimizce, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin davanın reddine dair kararı ve bu hükmün onanmasına ilişkin Hukuk Genel Kurulu kararı sonucu itibarıyla doğru olmakla birlikte, gerek Dairenin gerekse Genel Kurulun kararın gerekçesi ilgili tespit ve değerlendirmeleri anayasal ve yasal düzenlemeler ile bağdaşmamaktadır. Bu itibarla Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin davanın reddine dair hükmünün gerekçesine ve yine Hukuk Genel Kurulunun onama kararının gerekçesine katılmam aşağıda belirtmiş olduğumuz nedenlerle mümkün olmamıştır:

Eldeki olayda çözüme kavuşturulması gereken ilk uyuşmazlık, YSK'nın seçim yargısına dair karar ve işlemlerinden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 46 ncı maddesi uyarınca hâkimin sorumluluğuna dayalı olarak Devlet aleyhine tazminat davası açılmasının mümkün olup olmadığıdır.

6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesinin (1) numaralı fıkrasında hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı belirli sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabileceği hüküm altına alınmış ve tazminat sebepleri sınırlı olarak sayılmıştır. Bunlar: a) Kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması, b) Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması, c) Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması, ç) Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması, d) Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması, e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması hâlleridir.

Anılan maddede "hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı" açılacak tazminat davası düzenlendiğine göre ilk olarak YSK'nın bir yargı mercii olup olmadığı belirlenmelidir. Anayasa'nın 79 uncu maddesinin birinci fıkrasında "Seçimler, yargı organlarının genel yönetim ve denetimi altında yapılır." denildikten sonra maddenin devamında bu yargı organı olan YSK'ye ilişkin düzenlemelere yer verilmiştir. Dolayısıyla YSK'nın seçim işlerine dair uyuşmazlıkları kesin olarak karara bağlayan bir yargı organı olduğu bizzat Anayasa tarafından ifade edilmiş durumdadır.

Anayasa Mahkemesi de İlçe Seçim Kurulu Başkanının bir kararıyla ilgili yapılan bireysel başvuruda konuya ilişkin tespit ve değerlendirmelerde bulunmuştur (İsmail Taşpınar, B. No: 2013/3912, 6/2/2014). Buna göre Mahkemenin bir teşekkülü yargı mercii olarak belirlerken dikkate aldığı kriterlerden biri, bir hukuki uyuşmazlığın tüm yönleriyle esastan çözümlenerek karara bağlanması ve bu kararın kesin hüküm niteliği taşımasıdır. YSK'nın seçimlere dair itiraz ve şikâyetleri karara bağlayan son makam olması ve kararlarına karşı başka bir merciye başvurulamaması nedeniyle bu koşulu sağladığında tereddüt bulunmamaktadır. Diğer bir unsur ise bağımsızlık ve tarafsızlıktır. Bu kapsamda YSK üyeleri, Yargıtay ve Danıştay üyeleri arasından bu yüksek mahkemelerin Genel Kurulları tarafından seçilmektedir. Bir başka anlatımla YSK, Yargıtay ve Danıştay üyelerinden oluşmaktadır. Dolayısıyla YSK üyelerinin, seçimlere ilişkin itiraz ve şikâyetleri karara bağlarken yürütmeden ve taraflardan bağımsız oldukları konusunda bir kuşku bulunmadığı gibi tarafsızlarını etkileyecek objektif olguların varlığından söz etmek de mümkün değildir. Kararda değinilen bir diğer ölçüt ise kanunla kurulmuş olmadır ki YSK bizzat Anayasa ile teşekkül ettirilmiş bir organdır.

Bu bağlamda YSK'nın Anayasa'nın "Cumhuriyetin Temel Organları" başlıklı Üçüncü Kısmı'nın "Yasama" başlıklı Birinci Bölüm'ünde düzenlenmiş olması, bu kurulun yargı organı olması hâlini etkilemektedir. Burada önemli olan anayasal organın hangi başlık altında düzenlendiği değil icra ettiği fonksiyonun niteliğidir. Örneğin, Hâkimler ve Savcılar Kurulu (HSK) Anayasa'nın anılan kısmının "Yargı" başlıklı Üçüncü Bölüm'ünde düzenlenmiş ise de HSK'nın bir yargı organı olmadığı izaha muhtaç değildir. Nitekim HSK'nın bir kısım karar ve işlemleri idari yargı denetimine tabi bulunmaktadır.

Bu itibarla YSK'nın seçimlere ilişkin itiraz ve şikâyetleri belirli usulü güvencelere dayalı olarak inceleyip kesin şekilde karara bağlayan, bizzat Anayasa ile kurulmuş, bağımsızlık ve tarafsızlık güvencelerine sahip yüksek mahkeme üyelerinden oluşan bir yargı mercii olduğunu kabul etmek gerekmektedir. Öte yandan İlçe Seçim Kurulu Başkanı ile İl Seçim Kurulu Başkan ve Üyeleri de o yerde görev yapan hâkimler arasından belirlenmektedir. Dolayısıyla YSK üyeleri yönünden yapılan bu tespit ve değerlendirmelerin seçime ilişkin uyuşmazlıklar bakımından bu kişiler yönünden de geçerli olduğunun altı çizilmelidir.

Diğer taraftan Anayasa'nın 79 uncu maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan "Yüksek Seçim Kurulunun kararları aleyhine başka bir mercie başvurulamaz." şeklindeki hükmün, YSK'nın seçim uyuşmazlıklarına ilişkin kararları sebebiyle 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesi kapsamında Devlet aleyhine tazminat davası açılmasına engel olup olmadığının irdelenmesi gerekmektedir.

Diğer taraftan Anayasa'nın 79 uncu maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan "Yüksek Seçim Kurulunun kararları aleyhine başka bir mercie başvurulamaz." şeklindeki hükmün, YSK'nın seçim uyuşmazlıklarına ilişkin kararları sebebiyle 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesi kapsamında Devlet aleyhine tazminat davası açılmasına engel olup olmadığının irdelenmesi gerekmektedir.

Anayasa koyucunun anılan hükümle, belirli bir takvim içinde yapılması ve kesinleştirmesi gerekli olan seçimlere ilişkin uyuşmazlıkları ivedilikle ve kesin bir kararla sonuçlandırmak, böylece seçimlere dair belirsizliği önlemek amacıyla YSK kararlarına karşı başka bir merciye başvurulmasını yasakladığı görülmektedir. Nitekim Danıştay, YSK'nın seçimlere ilişkin bir kararının idari yargıda dava konusu edilmesinin mümkün olmadığına karar vermiştir (Danıştay 10. Dairesinin 24.04.2017 tarihli ve 2017/954 Esas, 2017/2222 Karar sayılı kararı; bu kararın onanmasına ilişkin Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunun 15.05.2017 tarihli ve 2017/739 Esas, 2017/2110 Karar sayılı kararı). Anayasa Mahkemesi de YSK kararına karşı başka bir mercie başvurulamayacağı yönündeki anayasal hükümden hareketle YSK kararına ilişkin yapılan bireysel başvuruları konu bakımından yetkisizlik sebebiyle kabul edilemez bulmaktadır (Atila Sertel [GK], B. No: 2015/6723, 14/7/2015; Oğuz Oyan [GK], B. No: 2015/8818, 14/7/2015).

Buna karşılık bir kararın kesin olması ve bu kararla ilgili olarak bir başka merciye başvurulamaması ile 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesinde düzenlenen hâkimlerin yargısal faaliyetlerindeki sorumluluğu dolayısıyla Devlet aleyhine tazminat davası açılması birbirinden tümüyle farklı hukuki durumlardır. Anılan kanun hükmünde yer alan tazminat sebepleri, hâkimin görevini açıkça suiistimal etmesi şeklindeki bazı sınırlı bazı durumlar hakkındadır. Maddede sayılan tazminat nedenlerinin tümü ilgili hâkimin cezai ve/veya disiplin sorumluluğunu gerektirebilecek ölçüde ağır eylemlerdir. Önemle vurgulamak gerekir ki; bu madde uyarınca açılacak tazminat davalarında, davanın dayanağını oluşturan karar, hüküm veya uygulamanın hukuka uygun olup olmadığının incelenmesi mümkün değildir.

Anılan davada ilgili Yargıtay Hukuk Dairesi, sadece maddede sınırlı şekilde sayılı olan ve esasında hâkimin açıkça görevini suistimal etmesi anlamına gelen durumların mevcut olup olmadığını olgusal temellere dayalı olarak belirleyecektir. Aksi yöndeki bir yaklaşım, hukuken kesin hüküm hâline gelen kararların bir kez de tazminat davası yoluyla yargısal denetime tabi tutulması anlamına gelir ki bu husus ne yargısal düzenin işleyişiyle ne de maddede öngörülen tazminat davasının niteliğiyle bağdaşmamaktadır.

Dolayısıyla bir kararın kesin olmasının ve/veya bu karara karşı başka bir merciye başvurulamamasının 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesinde düzenlenmiş olan tazminat davasına engel bir durum olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Nitekim hukukumuzda bireysel başvurunun hayata geçtiği 23.09.2012 tarihinden önce de Yargıtay Genel Kurullarının veya Dairelerinin kesin nitelikte olan kararlarına karşı bir başka merciye başvurulması mümkün değil iken de hâkimlerin kararları sebebiyle tazminat sorumluluğunun bulunduğu bilinmektedir.

Daha da önemlisi Anayasa'nın 153 üncü maddesinin birinci cümlesinde "Anayasa Mahkemesinin kararları kesindir." denilmesine ve aynı maddenin son fıkrasında "Anayasa Mahkemesi kararları ... yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzelkişileri bağlar." hükmü bulunmasına rağmen Hukuk Genel Kurulu aynı gün karara bağladığı bir başka davada (2023/4-109 Esas sayılı) Anayasa Mahkemesince verilen bir bireysel başvuru kararı sebebiyle 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesi kapsamında Devlet aleyhine tazminat davası açılabileceği sonucuna varmıştır. Bu anlamda Anayasa Mahkemesi ile YSK arasında kararlarına karşı bir başka merciye başvurulamama bakımından hiçbir farklılığın bulunmadığı gerçeği, eldeki davada Sayın Çoğunluk tarafından gözardı edilmiş durumdadır.

Öte yandan 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesinin gerekçesinde "Hükümde geçen 'hâkim' kavramı, genel anlamda kullanılmıştır. Buna, yargı yetkisini kullanan tüm hâkimler dahildir. Örneğin, ilk derece mahkemesi hâkimleri, bölge adliye mahkemesi hâkimleri, Yargıtay, Danıştay başkan ve üyeleri, keza ceza mahkemesi hâkimleri de buraya dahildir." denilmektedir. Dolayısıyla Anayasa Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay, Sayıştay, YSK, Bölge Adliye/İdare Mahkemeleri, İlk Derece Mahkemeleri gibi farklı yargı mercilerinde görev yapan hâkimlerin yargısal işlemleri sebebiyle Devlet aleyhine açılan tazminat davalarında ilgili Yargıtay Hukuk Dairesinin işin esasını, bir başka ifadeyle davaya konu edilen karar, hüküm veya uygulamanın hukuka uygunluğunu inceleyeceğini kabul etmek, yargı düzenini tümüyle ters yüz edecek sonuçları ortaya çıkarma riski taşımaktadır.

Örneğin böyle bir yorum kabul edildiğinde; Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin bir bozma kararının direnme üzerine Hukuk Genel Kurul tarafından bozulması ve bu bozma kararının anılan Daire önünde tazminat davasına konu edilmesi hâlinde Daire kendi kararına ilişkin Genel Kurulunun bozma kararının hukuka uygun olup olmadığını denetler bir duruma getirilmiş olacaktır. Yine Anayasa Mahkemesince Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin bir kararıyla ilgili olarak yapılan bireysel başvuruda hak ihlali kararı verildiğinde ve bu ihlal kararı Daire önünde tazminat davasına konu edildiğinde Dairenin, Anayasa Mahkemesi kararının hukukiliğini denetler bir konuma gelmesi söz konusu olacaktır. Böyle bir denetimin, Anayasa Mahkemesi kararının Daire bakımından da bağlayıcı olması karşısında hangi hukuki norma göre yapılacağı ise ayrı bir hukuki kaosun konusudur. Bu anlamda denetim Anayasa'ya göre yapıldığında Anayasa hükümlerini bağlayıcı olarak yorumlama görevinin Anayasa Mahkemesine ait bulunduğu ve Mahkemenin kararlarının diğer yargı mercileri yönünden de bağlayıcı olduğu yönündeki Anayasa hükmü ihlal edilmiş olacaktır. Denetimin kanuna göre yapılması hâlindeyse Anayasa'ya uygun olmayan bir uygulamanın kanuna uygun olmasının onu hukuki kılmadığı gerçeği ortaya çıkacaktır.

Dolayısıyla tazminat davalarına ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesinin metninde yer alan kurallar ile hükmün gerekçesinde yer alan açıklamalar, söz konusu tazminat davasının davaya konu kararın esas bakımından denetleneceği bir hak arama yolu olmadığını tereddütsüz bir şekilde ortaya koymaktadır. Elbette kanun koyucu, tazminat davasına bakan Yargıtay Hukuk Dairesini yargı hiyerarşisinin tepesinde konumlandırmış değildir. Yukarıda da değinildiği gibi 46. maddede öngörülen tazminat nedenleri, hâkimin görevini, konumunu, yetkilerini açıkça suiistimal ettiği sınırlı durumlara ilişkindir. Açılacak tazminat davasında da Yargıtay Hukuk Dairesince incelenecek husus bu şekilde bu durumun var olup olmadığını belirlemekten ibarettir. Esasen kanun koyucu da sınırlı bu tazminat nedenlerinin hakimin -hukuki sorumluğunun yanı sıra- cezai sorumluluğunu (ve ayrıca disiplin sorumluluğunu) gerektirebileceğinin bilincinde olarak maddenin (2) numaralı fıkrasında "Tazminat davasının açılması, hâkime karşı bir ceza soruşturmasının yapılması yahut mahkûmiyet şartına bağlanamaz." hükmünü getirmiştir.

Bu itibarla somut olaya ilişkin olarak Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin davanın reddine dair hükmünün gerekçesinde ve Hukuk Genel Kurulunun onama kararının gerekçesinde yer alan YSK kararlarına karşı bir başka merciye başvurulamayacağından bahisle YSK'nın seçime ilişkin itiraz ve şikâyetler hakkındaki kararının 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesi kapsamında tazminat istemine konu edilemeyeceği yönündeki değerlendirmelerinin isabetli olduğunu söylemek mümkün görülmemiştir.

Bu itibarla somut olaya ilişkin olarak Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin davanın reddine dair hükmünün gerekçesinde ve Hukuk Genel Kurulunun onama kararının gerekçesinde yer alan YSK kararlarına karşı bir başka merciye başvurulamayacağından bahisle YSK'nın seçime ilişkin itiraz ve şikâyetler hakkındaki kararının 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesi kapsamında tazminat istemine konu edilemeyeceği yönündeki değerlendirmelerinin isabetli olduğunu söylemek mümkün görülmemiştir.

Bununla birlikte Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, davacı tarafından açılan davanın usulden reddine karar verirken somut olayda 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesi kapsamında tazminat isteminde bulunulması koşullarının mevcut olmadığı yönündeki değerlendirmeye dayanmıştır. Bu durumda aslında davanın usulden değil de esas yönünden reddediliğini kabul etmek gerekmektedir.

Somut olayda davacı tarafından açılan davada anılan Kanun hükmünde yer alan tazminat isteme koşullarının mevcut olup olmadığı incelenirken, ilk olarak davacının isteminin dayanağının göz önünde bulundurulması gerekmektedir. Davacı özetle adli sicil kaydındaki mahkûmiyet hükmünün seçilmesine engel olmadığını, buna rağmen söz konusu mahkûmiyetin hukuka aykırı bir şekilde seçilmesine engel kabul edildiğini ileri sürmektedir.

Bu durumda davacının iddiasını, 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki "farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması" durumuna dayandırdığı anlaşılmaktadır. Anılan bentte yer alan durum, bir karar veya hükmün hukuka uygun olup olmadığının çok daha ötesinde hukuk tanımaz bir şekilde keyfi olarak karar verilmesi anlamına gelmektedir. Bu bağlamda hukuki uyuşmazlıklarda uygulanan kanun hükümlerinin belirlenmesi, yorumlanması ve tatbiki ilgili yargı mercilerinin görevidir. Bu belirleme, yorumlama veya tatbikatın hukuka, uyuşmazlığın niteliğine ve somut olayın özelliklerine uygun olup olmadığını denetlemek ise kanun yolu mercilerinin görev alanındadır.

Eldeki tazminat davasının hukuki dayanağını oluşturan 6100 sayılı Kanun'un 46 ncı maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendi ise hâkimlerin, hiçbir şekilde hukuki bir izahı bulunmayan, hukuki bir görüş olarak savunulması mümkün dahi olmayan ve farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin olan bir kanun hükmünü hiçe sayarak bilinçli şekilde keyfi olarak vermiş oldukları karar ve hükümleri düzenleme altına almaktadır. Buna ilişkin olarak seçim hukuku bağlamında; Anayasa'nın 76 ncı maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Onsekiz yaşını dolduran her Türk milletvekili seçilebilir." hükmüne rağmen onsekiz yaşından küçük veya Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olamayan bir kişinin milletvekili adaylığının ilgili seçim mercii tarafından bilinçli olarak ve keyfi bir kararla kabul edilmesi örnek gösterilebilir.

Somut olayda davacının adli sicil kaydında yer alan mahkûmiyet hükmünün belediye başkanı seçilmesine engel nitelikte olup olmadığını belirleme yetkisi nihai olarak YSK'ye aittir. YSK'nın seçim hukukuna dair bu kararının maddi vakaya, ilgili hukuk kurallarına ve uyuşmazlığın niteliğine uygun olup olmadığını denetlemek eldeki tazminat davasının konusu değildir. Bu kapsamda adli sicil kaydındaki mahkûmiyet hükmünün seçilme yeterliliği bakımından yorumlanması da nihai olarak YSK'nın takdir alanındadır. Esasen Anayasa'nın 79 uncu maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan "Yüksek Seçim Kurulunun kararları aleyhine başka bir mercie başvurulamaz." hükmü tam da böyle bir denetimi yasaklamaktadır.

Davacının adli sicil kaydında görevi kötüye kullanma suçundan verilmiş olan bir mahkûmiyet hükmünün bulunması ve seçime dair uyuşmazlıklara ilişkin nihai karar mercii olan YSK tarafından bu mahkûmiyetin seçilmeye engel olduğunun değerlendirilmesi karşısında somut olayda ilgili seçim mercileri tarafından "farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı şekilde" ve keyfi olarak davacının seçilme yeterliliğinin bulunmadığının kabul edildiğini söylemek mümkün değildir.

Dolayısıyla somut olayda Yargıtay 4. Hukuk Dairesi tarafından davacının tazminat isteminin reddedilmiş olması sonuç itibarıyla doğrudur. Bu nedenle Hukuk Genel Kurulu tarafından, Dairenin davanın reddine dair hükmünün bu gerekçeyle onanması gerektiğini düşündüğümden Sayın Çoğunluğun onama gerekçesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/8847, Karar No: 2021/2069, Tarih: 11.02.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/8847 E.  ,  2021/2069 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :OSMANİYE 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1- 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddesinde, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve bu kararla birlikte verilebilecek olan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik herhangi bir kanun yolu öngörülmemiş ise de; kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile bu karara bağlı olarak verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik TCK'nın 191/2. maddesinin 2. cümlesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır." şeklindeki düzenleme gereği, "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmesinin gerektiği, şüpheli hakkında verilen karar kendisine tebliğ edilmeden ve itiraz hakkı beklenilmeden, dolayısıyla kesinleşmeden Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, somut olayda; Osmaniye Cumhuriyet Başsavcılığının kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararının, şüpheliye tebliğ edilmekle birlikte tebliği ve kesinleşmesi beklenmeden infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının yükümlüye tebliğ edililerek tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın kesinleşmesi halinde infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ise; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine", karar verilmesi,