muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9832, Karar No: 2016/10406, Tarih: 06.12.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/9832 E.  ,  2016/10406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz senedi kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinin suça konu senedin bankaya veriliş tarihi olan 27/03/2009 olmasına rağmen hükümde Kasım 2009 yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Katılanların sanığın şirketinden traktör satın aldıkları, karşılığında ise 10/11/2009 ödeme tarihli 60.000 TL bedelli senedi verdikleri, katılanların traktörün bedelini sanığa ödemelerine rağmen sanığın senedi iade etmeyerek çekmiş olduğu krediye karşılık bankaya verdiği, bu suretle bedelsiz senedi kullanma suçunu işlediği iddia olunan olayda;

1- Katılan ... ve sanık müdafiinin kurulan hükme yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Katılan ...'in yüzüne karşı verilen beraat kararına yönelik yasal süresi geçtikten sonra yaptığı 27/09/2012 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, sanık müdafiinin ise beraat hükmüne yönelik temyizde hukuki bir yararı olmadığı gibi yüzüne karşı verilen beraat hükmüne yönelik süresinden sonra yaptığı 02/11/2012 tarihli temyiz inceleme başvurusunun 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Katılan ...'in kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamından suça konu senedin bankaya verildiği tarihte katılanın sanığa borcunun devam ettiğinin anlaşılması karşısında unsurları itibariyle oluşmayan suçtan verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06/12/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6224, Karar No: 2012/11950, Tarih: 05.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/6224 E.  ,  2012/11950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/930, Karar No: 2018/5448, Tarih: 05.10.2018

**16. Hukuk Dairesi         2018/930 E.  ,  2018/5448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVATÜRÜ:TAPU İPTALİELATMANIN ÖNLENMESİ VE KAL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... ve ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu...Mahallesi çalışma alanında bulunan 168 ada 9 parsel sayılı 39.40 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bidayetten beri ...olarak kullanılmakta iken ... Belediyesi tarafından üzeri kapatılmak suretiyle 1976 yılında üzerine kargir dükkan inşa edilerek tescil hakkı doğduğu belirtilerek 1580 sayılı Belediye Yasa'sı ve 2613 sayılı Kanun'un 2/E-D bentleri gereğince ...Belediyesi adına tespit ve tescil edildikten sonra kayden satılarak davalı ... adına tapuya tescil edilmiştir. Davacı Hazine, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasına dayanarak davalı adına olan tapu kaydının iptali ile taşınmazın dere vasfıyla paftasında gösterilmesi, üzerinde bulunan yapıların kali ve davalının dereye vaki müdahalesinin men'i istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında ... davaya fer'i müdahil olarak katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 168 ada 9 parsel sayılı taşınmazın davalı ... adına olan tapu kaydının iptali ile taşınmazın tespit dışı bırakılmasına ve paftasında dere olarak gösterilmesine; davalının vaki müdahalesinin men'ine ve taşınmaz üzerindeki tek katlı kargir dükkan vasfındaki yapının ve Tabaklar Deresinin üzerini kapatan beton zeminin kal'ine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ve fer'i müdahil ... vekili tarafından temyiz, davacı Hazine vekili tarafından ise vekalet ücretine yönelik olarak katılma yoluyla temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davacı Hazine vekilinin tüm, davalı ve fer'i müdahilin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 36/A ve geçici 11. maddelerinde “Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı Kadastro Mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz ve bu hüküm henüz infaz edilmemiş yargı kararlarına da uygulanır” hükmü öngörülmüştür. Hal böyle olunca; davalı aleyhine yargılama giderine hükmolunmaması gerekirken yazılı şekilde hüküm oluşturulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde ise de, bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hükümde yargılama gideri ve vekalet ücretine yönelik olarak düzenlenen 2, 3, 4 nolu fıkraların hüküm yerinden çıkartılmasına, yerine 2. nolu fıkra olarak “harç alınmasına yer olmadığına, davacı Hazine tarafından yapılan yargılama giderinin kendi üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” ibaresinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile onanmasına karar verilmesi gerekirken yalnızca onandığı anlaşılmış olup davalı vekili ile fer'i müdahil Belediye vekilinin karar düzeltme isteminin bu nedenlerle kabulü ile Dairemizin 17.11.2017 tarih 2015/15849, 2017/8007 Esas ve Karar sayılı onama kararının ortadan kaldırılmasına ve hükmün yukarıda belirtildiği şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.10.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15171, Karar No: 2013/16876, Tarih: 04.11.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/15171 E.  ,  2013/16876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .......tarafından, davalı ........ A.Ş. aleyhine 25/11/2011 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın husumetten reddine dair verilen 27/09/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, itirazın iptali davasıdır. Mahkemece,davanın davalı yönünden husumetten reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirket tarafından yürütülen doğalgaz çalışmaları sırasında davacıya ait kablolara zarar verildiğini belirterek, uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu zararın meydana geldiği yerde doğalgaz çalışması yapmadıklarını, kaldı ki, bu çalışmaların anahtar teslim sözleşme ile müteahit firmalara yaptırıldığını, bu firmalar ile aralarındaki sözleşme ve eki yapım işleri şartnamesi uyarınca üçüncü kişilere verilen zararlardan yüklenici olan dava dışı şirketin sorumlu olduğundan istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, zararın dava dışı şirket tarafından verildiği,davalı ile dava dışı şirket arasındaki sözleşme gereğince ihale makamı olan davalının üçüncü kişilere verilen zarardan sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle, pasif husumet yokluğu nedeniyle istemin reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, davalı ile dava dışı .... Şti. arasında dağınık pe ve sh inşaat sözleşmesi bulunduğu anlaşılmaktadır. Sözleşme ve eki olan yapım işleri şartnamesinde üçüncü kişilere verilen zararlardan dava dışı yüklenici şirketin sorumlu olacağı belirtilmiş ise de bu düzenleme, sözleşmenin tarafları yönünden bağlayıcı olup zarar gören üçüncü kişiler ve bu bağlamda davacı yönünden bağlayıcı değildir. Davalı, iş sahibi olarak işin yapımını denetlemekle yükümlü olup davacıya karşı oluşan zarardan yüklenici ile birlikte ortaklaşa ve dayanışmalı olarak (müştereken ve müteselsilen) sorumludur.

Mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, işin esası incelenip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle istemin reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9304, Karar No: 2012/9899, Tarih: 06.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/9304 E.  ,  2012/9899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ..... tarafından, davalı ... aleyhine 11/02/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27/04/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince:

Dava, yasak avlanma nedeni ile uğranılan maddi zararın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca Genel Bütçeye dahil idarelerin Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemleri harçtan müstesnadır ve harçların Genel Bütçeye dahil idarelerin haklılığı nispetinde karşı taraftan tahsiline ilgili merciince karar verilir. Buna göre karar ve ilam harcının hesaplanarak davalıya yüklenmesi gerekir. Davacı kurumun harçtan muaf olması Harçlar Kanunu uyarınca sonuca etkili olmadığından Mahkemece harç alınmasına yer olmadığına karar verilmiş olması uygun görülmemiştir. Ne var ki; belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7 maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenle; hüküm bölümünün harca ilişkin 2. bendinde yer alan "Davacı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına" ifadesinin silinerek yerine "492 sayılı yasa uyarınca alınması gereken 475,20 TL karar ve ilam harcının davalıdan alınarak Hazineye irat kaydına" ifadesinin yazılmasına, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddi ile kararın düzeltilmiş bu biçimiyle ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12439, Karar No: 2014/13095, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/12439 E.  ,  2014/13095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çarşamba 1. Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2009/78-2013/272

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli kararın davacı ile davalı site yönetimi vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24666, Karar No: 2015/32986, Tarih: 30.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/24666 E.  ,  2015/32986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda mahkemesi, tarihi, esas ve karar numarası yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan;

1-Davacının, dava tarihine kadar olan süreyi kapsayacak şekilde hizmet döküm cetvelinin ve hizmet döküm cetvelinde yer alan işyerlerine ait işe giriş ve çıkış bildirgelerinin, Sosyal Güvenlik Kurumundan,

2-Hizmet döküm cetvelinde dava tarihine kadar, davacı için sigortalı hizmet bildirimi yapmış olan işyerlerinin isimlerinin, bu işyerleriyle ilgili bilgilerin yanısıra alt işveren olup olmadığının değerlendirilmesi için varsa ihale sözleşme ve şartnamelerinin olup olmadığının davalı ...'den sorularak bu belge ve bilgilerin eklenerek gönderilmesi için dosyasının mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 30.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/822, Karar No: 2021/3519, Tarih: 07.12.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/822 E.  ,  2021/3519 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Öte yandan, Tebligat Kanununun 35. maddesinde, "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır." hükmüne yer verilmiştir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

1)Davalı ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatı, adı geçen davalıya daha önce usulüne uygun yapılmış tebligat olmadığı ve adres kayıt sisteminde kayıtlı adresi bulunduğu halde 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca tebliğ edilmiş olması nedeniyle usulsüz olduğundan Tebligat Kanununun ilgili hükümleri uyarınca adı geçen davalıya gerekçeli kararın tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi,

2)Gerekçeli karar tebligatının davalılar ... ve ...’ın bilinen en son adreslerine çıkarılması, bu adreslerin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatapların adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresleri, bilinen en son adresleri olarak kabul edilip tebligatın buraya yapılması gerekirken, ilk seferde doğrudan Kanunun 21/2. maddesine göre tebligat yapılmasının usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından Tebligat Kanununun ilgili hükümleri uyarınca adı geçen davalılara gerekçeli kararın tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi,

3)Davalılar ..., ..., ... ve ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatlarının iade edildiği görülmüş olup, bu davalılara yeniden yapılan gerekçeli karar tebligatlarına dosya içerisinde rastlanamadığından; adı geçen davalılara, gerekçeli karar tebligatı yapılmış ise tebligat evraklarının dosyaya eklenmesi, yapılmamış ise Tebligat Kanununun ilgili hükümleri uyarınca gerekçeli kararın tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi,

4)Davalı ...’ın nüfus kaydının incelenmesinde, Düzce 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.12.2014 tarih 2013/904 Esas, 2014/26 sayılı Kararı ile kısıtlanmasına karar verildiği ve vasisinin ... olduğu anlaşıldığından gerekçeli karar tebligatının adı geçen davalı vasisine yapılması gerekirken kendisine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadığından Tebligat Kanununun ilgili hükümleri uyarınca davalının vasisi adına gerekçeli kararın tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 07.12.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10099, Karar No: 2014/13767, Tarih: 17.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/10099 E.  ,  2014/13767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasında ... 16.Asliye Hukuk ve ... 3.Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, ... 11. ... hakimliğince bononun geçersiz kılınması nedeni ile bono bedelinin istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi'nce; taraflar arasındaki uyuşmazlığın bonoya dayalı alacak davası olduğundan, davanın ticari dava olduğu ve ticaret mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ise: taraflar arasında düzenlenen senedin kambiyo vasfını taşımadığı gerekçesiyle, görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Dosya kapsamından, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu (TTK)'nun 703. maddesinden söz edilerek, ... 11.... Hakimliğinin 2012/826 esas,827 karar sayılı ilamı ile bononun geçersiz kılındığı. Böylece belgenin kambiyo vasfını taşımadığı anlaşılmaktadır. Buna göre dava; davalılara ait inşaatta yapılan boya ve mantolama karşılığı alacağın tahsili isteminden kaynaklanmakta olup, davanın da mutlak ticari nitelikte bulunmadığı nazara alındığında uyuşmazlığın genel hükümler çerçevesinde, Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 16.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 17.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/878, Karar No: 2020/7105, Tarih: 29.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/878 E.  ,  2020/7105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Bozmadan önce 01/08/2014 tarihli yargılama sırasında sanığın tutuklu olması nedeniyle Av. ...’in müdafii olarak atandığı ve 29/08/2014 tarihli ikinci celsede sanığın tahliyesine karar verildiği ve bozma öncesi kararı temyiz ettiği ve sanığın bozma sonrası yapılan yargılamada, 29/03/2019 tarihinde esas mahkemesinde alınan ifadesi esnasında sanığın müdafii talep etmediğini beyan ettiği gibi CMK'nin 150/2-3. maddesi gereğince de zorunlu müdafii atanmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı dolayısıyla anılan müdafinin sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı gibi sanığın yüzüne karşı 14/11/2019 tarihinde verilen hükmün mahkemece gerekmediği halde sanık müdafiine 16/12/2019 tarihinde tebliğinin sanık müdafiine yeniden temyiz hakkı vermeyeceği de gözetilerek; Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30/01/2007 tarih ve 2007/3-9 Esas, 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CYY.nın 232/6 ve 34/2.maddeleri ile 1412 sayılı CYUY'nın 310.maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, mercii ve şekli kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yüzüne karşı verilen hükmün temyiz süresinin “ilgilisinin yokluğunda verilmesi halinde tebliğden” itibaren başlayacağı belirtilerek yanılgıya sebebiyet verildiğinden; gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun olarak tebliği ile, tebligat ilmühaberi ile sanık hakkında temyiz isteminde bulunması halinde, temyiz dilekçesi de eklendikten ve bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 29/09/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.