muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3216, Karar No: 2020/4824, Tarih: 08.10.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/3216 E.  ,  2020/4824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşü düzenleme

Hüküm : 2911 sayılı Kanunun 28/1, TCK’nın 62/1, 58/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Gereği Görüşülüp Düşünüldü;

1-09.10.2012 günü Diyarbakır ili Bağlar ilçesinde Barış ve Demokrasi Partisi’nin çağrısı üzerine PKK silahlı terör örgütü lideri ...’ın Suriye’den ayrılmasıyla başlayan süreci protesto amacıyla düzenlenen ve suç tarihinde Bağlar Belediye Başkanı olan sanığın da aralarında bulunduğu parti yönetici ve üyelerinin katıldığı, PKK silahlı terör örgütüne destek mahiyetinde sloganların atıldığı ve kalabalığın polisin uyarısı üzerine olaysız şekilde dağıldığı anlaşılan gösteride bulunan sanık ...’ın mahkumiyetine karar verilen 2911 sayılı Kanunun 28/1. maddesinin kanuna aykırı toplantı veya gösteri yürüyüşleri düzenleyen veya yönetenlerle bunların hareketlerine katılanların cezalandırılmasını düzenlediğinin anlaşılması karşısında, dosya kapsamına göre sanığın kanuna aykırı olarak yapılan gösteri yürüyüşünü düzenlediği, yönettiği veya düzenleyen ve yöneten kişilerin fiillerine iştirak ettiğine dair deliller karar yerinde gösterilip tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre;

a)TCK’nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına kararda hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Sanığın adli sicil kaydında yer alan Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 1992/394 esas, 1994/305 karar sayılı ilamın yerine getirilme tarihi 11.06.2007 olup, suç tarihinde cezanın infazının üzerinden beş yıl geçtiği gözetilmeden TCK’nın 58/2-a madde ve fıkrasına aykırı şekilde sanık hakkında bu ilam esas alınarak tekerrür hükümleri uygulanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 08.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20519, Karar No: 2013/12830, Tarih: 08.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/20519 E.  ,  2013/12830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; olay tarihinde meskun mahalde akşam saatlerinde 157 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, 60 metre fren iziyle yolun kenarıdaki iş makinesine çarptığı ve güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği, dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08.05.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9410, Karar No: 2010/17617, Tarih: 18.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/9410 E.  ,  2010/17617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılardan Şükriye Yıldırım vd. vekili ile ... vd. Yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili, bir kısım davalılar vekili ve davalılardan ..., ... ile ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır.Alınan raporlar geçersizdir.Şöyle ki;

Dosyada bulunan belediye başkanlığının yazısında, dava konusu taşınmazın imar planı dışında, mücavir alan sınırları içinde bulunduğu, yol, elektrik ve telefon gibi belediye hizmetlerinden yararlandığı, yerleşim alanına çok yakın mesafede olduğu bildirilmiştir. Bu niteliklerine göre taşınmaz arsa vasfındadır.

Taşınmazın arsa niteliğine göre emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi gerektiği gözetilerek, taraflara emsal bildirmeleri için imkan tanınıp, gerektiğinde re’sen emsal de celp edildikten sonra yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, fındık bahçesi olarak değer biçen geçersiz rapora dayanılarak hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekili ve bir kısım davalılar vekili ile davalılardan ..., ... ve ...'nın temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvuma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7490, Karar No: 2013/12316, Tarih: 05.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/7490 E.  ,  2013/12316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanığın katılan adına sahte bono düzenleyerek başkası adına icra takibine geçilmesini sağladığının iddia olunması; sanığın ise katılanın kendisine verdiği zarar karşılığında atılı suça konu senedin tanık ...aracılığıyla katılan tarafından kendisine gönderildiğini ileri sürmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılabilmesi için, katılana sanığın iddiaları sorularak; açıkça tanıklıktan çekindiğini bildirmeyen, bu nedenle de bulunamaması nedeniyle yasal olarak tanıklıktan çekindiği varsayılamayacak Avukat ... ve lehine icra takibi yapılan ... dinlenilerek, sanığın beyanları arasındaki çelişki ayrıntılı ve açık bir şekilde giderilip, Adli Tıp Kurumundan alınan raporda sanığa ait olmadığı tespit edilen yazıların katılana ait olup olmadığı ve imza ile yazıların aynı ya da farklı kalemlerle oluşturulup oluşturulmadığı tespit edildikten sonra, Mersin 3. İcra Hukuk Mahkemesinde alınan bilirkişi raporunda senetteki imzaların katılana ait olmadığı, bilakis soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda imzanın sanığın el ürünü olabileceği, kovuşturmada alınan Adli Tıp raporunda ise senetteki bir kısım yazıların sanığın eli ürünü olduğunun tespit edilmiş olduğu hususları da nazara alınarak sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11836, Karar No: 2009/2079, Tarih: 19.02.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/11836 E.  ,  2009/2079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tepit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... Milli ... Müdürlüğü ile yaptıkları 12.04.2004 tarihli hasılat kira sözleşmesi ile ... gümrük sahasında bulunan 6 nolu mağazanın gümrük hattı dışı eşya satış mağazası olarak işletilmesi için kiraladığını, kira süresinin 04.03.2004 tarihinden itibaren 5 yıl olduğunu, ... Mal Müdürlüğünün 20.10.2005 tarihli yazısı ile gümrük sahasında inşaat yapılacağından bahisle inşaatın başlanacağı tarih itibariyle kira sözleşmesinin 6.maddesi uyarınca sözleşmenin feshedildiğinin bildirildiğini, yine Mal Müdürlüğünün 09.02.2006 tarihli yazısı ile de yazının tebliğinden itibaren 7 gün içinde mağazanın tahliye edilmemesi halinde 2886 sayılı kanunun 75.maddesi uyarınca tahliye edileceğinin bildirildiğini, sözleşmenin BK.270/2 maddesi kapsamında hasılat kirası niteliğinde olup çıkacak ihtilaflarda Borçlar Kanununun uygulanacağını, bu nedenle 2886 sayılı kanunun 75.maddesi gereğince tahliye edilemeyeceğini ileri sürerek kiracılığın tespiti ve davalıların muarazasının men’ine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, sözleşmenin 6.maddesine göre feshin usulüne uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasında düzenlenmiş olan 04.03.2004 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi gereği taşınmazın 2886 sayılı yasaya göre kiraya verildiği sabittir. Bu tür nitelikteki taşınmazların kira sözleşmeleri, 2886 sayılı yasanın 75. maddesi hükmü uyarınca kira süresinin bitim tarihinde sona erer. Somut olayda kira sözleşmesinin 03.03.2009 tarihinde sona ereceği anlaşılmaktadır.Taraflar arasındaki uyuşmazlık kira süresi bitmeden sözleşmenin davalı tarafça tek taraflı feshinden kaynaklanmaktadır. Her ne kadar davalı tarafça sözleşmenin Hususi Şartlar 6. maddesine dayanılarak tahliye istenmekte ise de; sözleşmenin bu hükmü ancak sözleşmenin süresi dolduktan sonraki dönem için geçerlilik arz edecektir. Bunun dışında davalı tarafça davacının feshi gerektiren sözleşmeye aykırı davranışları olduğuna, kira bedellerini ödemediğine veya bu konuda temerrüde düşürüldüğüne ilişkin dosya içerisinde her hangi bir iddia ve delil bulunmamaktadır. Hal böyle olunca, mahkemece davacının kiracılığının tespiti ile muarazanın giderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının gerek olmadığına, 19.2.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3390, Karar No: 2016/4395, Tarih: 23.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/3390 E.  ,  2016/4395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının genel müdür yardımcılığı görevinden alınarak genel müdürlük müşavirliğine atandığını, davalını...dare Mahkemesinin 2001/1531 sayılı dosyasında dava açtığını, dava sonucunda davacının genel müdürlük kadrosuna atamasının yapıldığını, 17.08.2001 ile 25-04.2002 tarihleri arasında genel müdür yardımcısı ücreti ile fiilen ödenen müşavir ücreti arasındaki fark olan 1.476,58 TL'nin 08.05.2001 tarihinde kendisine ödendiğini, İdare Mahkemesince dava konusu işlemin iptaline karar verildiğini, temyiz başvuruları henüz sonuçlanmadan davacının ...İdare Mahkemesine dava açarak eksik ödenen ücretleri talep ettiğini, yargılama sonucunda 3.704.881,336 eski TL'nin 07.04.2004 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verildiğini, faiz tutarı ile birlikte 4.003,30 TL'nin davacıya ödendiğini, temyiz üzerine Danıştay 5.Dairesinin, 6.İdare Mahkemesinin kararını bozduğunu, Mahkemenin de karara uyarak davanın reddine karar verdiğini, bu kararın da onanarak kesinleştiğini, davacıya yapılan toplam 5.479,88 TL'lik tutarın yasal mesnedinin kalmadığını, bankalarınca lojman kirası farkı sebebi ile davalıya iade edilmesi gereken 523,38 TL'nin düşülmesi sonucunda borç tutarı olarak 4.956,50 TL'nin kaldığını, bu bedelin 14.11.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde, davanın zamanaşımına uğradığını, 1 yıl içinde davanın açılması gerektiğini, kendisine yapılan ödemelerin yargı kararı sonucu ödendiğini, geri alınamayacağını, haksız zenginleşmenin bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,davalı zamanaşımı itirazında bulunmuşsa da dava sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak davası olduğundan 10 yıllık zamanaşımına tabi olup zamanaşımının gerçekleşmediği, davacının mahkeme kararı ile ödediği ancak bu mahkeme kararının bozulması nedeni ile sebepsiz zenginleşilen 4.956,50 TL yi talep etmekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile, 4.956,50 TL'nin 14.11.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Haksız iktisapta zamanaşımı başlangıcı 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 66. maddesi uyarınca verme yada ödeme tarihi değil, zarar görenin verdiğini geri almaya hakkı olduğuna ıttıla tarihidir. Resmi kuruluşlarda bu zamanaşımı başlangıcı, dava açmaya yetkili makamın ıttıla tarihidir.

Haksız iktisapta zamanaşımı başlangıcı 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 66. maddesi uyarınca verme yada ödeme tarihi değil, zarar görenin verdiğini geri almaya hakkı olduğuna ıttıla tarihidir. Resmi kuruluşlarda bu zamanaşımı başlangıcı, dava açmaya yetkili makamın ıttıla tarihidir.

Zamanaşımının başlangıç tarihi; kamu kurumlarında dava açılmasına emir vermeye yetkili makamın öğrenme gününden itibaren işlemeye başlayabilir (H.G.K. 25.06.2003 tarih ve 2003/4–422 E, 2003/439 K.).

Somut olayda ise; davacı idarenin emir vermeye yetkili makamının dava açılması için vermiş olduğu olur ile zararı ve failini öğrenme tarihi araştırılmadan, davalının zamanaşımı itirazının reddine karar verilmiştir.

Hal böyle olunca, mahkeme; idare mahkemesi kararlarının, davacı adına dava açma konusunda emir ve talimat vermeye yetkili temsilci veya temsilcilerinin öğrendikleri tarih tam olarak tespit edilerek,ve buna göre BK. 66.maddeye göre 1 yıllık zamanaşımı süresi geçmiş olup olmadığı araştırılarak, davanın zamanaşımı süresi içerisinde açılıp açılmadığının değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın 10 yıllık zamanaşımına tabi olup zamanaşımının gerçekleşmediği gerekçesi ile davalının zamanaşımı itirazının reddedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3955, Karar No: 2009/17089, Tarih: 12.10.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/3955 E.  ,  2009/17089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Balıkesir 1.Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :17.11.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarih ve numarası gösterilen hükmün, temyizen murafaa icrası suretiyle tetkiki; davalılardan A.S., F. Ş. ile A. H.mirasçılarından H., H., S. S., S., F. E. ve N. A. mirasçılarından F., N., N., H., S. ve davalı Vakıflar idaresi tarafından istenilmekle, duruşma için tayin olunan 26.2.2008 günü temyiz eden davalılar vekilleri avukat S. Ö., avukat ..., avukat ....., avukat .... ve karşı taraf davacı vekili avukat ....geldiler. Diğer davalılar, M., H., A. . ve A. I.'ın tebligatlarının bila tebliğ döndüğü, duruşmaya gelmedikleri görüldü. İ., A. ve A. S. tebligata rağmen gelmediler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Temyiz edilen karar, A.H. mirasçılarından H., H., S.S. ve S.’ye 26.12.2006 günü tebliğ edilmiş, bu adları geçenler kararı yasal temyiz süresinden (HUMK. md. 432/1) sonra 22.1.2007 tarihinde verdikleri dilekçe ile temyiz etmişlerdir.

Yine temyiz edilen karar, F. E. ve N.A. mirasçılarından H., N.ve N.ya 25.12.2006 günü, F.’e ise 5.1.2007 günü tebliğ edilmiş, bu adları geçenler, kararı yasal temyiz süresinden (HUMK. md. 432/1) sonra 23.1.2007 günü verdikleri dilekçe ile temyiz etmişlerdir. Yukarda ismi belirtilen davalıların temyiz dilekçelerinin süre aşımı sebebiyle reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Mirasbırakan 15.6.1989 tarihli el yazılı vasiyetnamesinin beşinci maddesinde “..3, 5 ve 6 parsel numaralı arsa vasfındaki taşınmazlarının tevhit edilip bir inşaat müteahhidine verilmesini ve üzerine yapılacak yapıdan hissesine düşecek olan meskenlerden; birinin, Evkaf Dairesine kendisi ve müteveffa eşi namına hayır olarak tescil edilmek üzere mahalle camisinin hocalarına daimi ikametgah olarak tahsis edilmesini, üç dairenin kendisine onbeş yıldır hizmet eden S.I., A. H. S. ve N. A.’e verilmesini, diğer üç dairenin ise kanuni mirasçılarından F.Ş., sağ eşi F. E. ve kızı davacı E.F.’a verilmesini...” vasiyet etmiştir. Dairemizin bu parsellerle ilgili bozma kararı doğrultusunda yapılan araştırma sonucunda; İnşaat mühendisi E. Ş.tarafından düzenlenen 15.6.2004 tarihli rapor ve belediyenin 17.3.2004 tarihli cevabi yazısına göre; parsellerin tevdit edilebileceği, bu parseller üzerine tevhit edilse de edilmese de imar durumuna göre toplam 12 daireden oluşan bina yapılabileceği; kat karşılığı inşaat sözleşmesiyle verilmesi halinde emsal rayiçlerine göre bu dairelerden 8’inin yükleniciye, 4’ünün arsa sahibine ait olabileceği belirlenmiştir. Bilirkişi, gerçekleşen bu duruma göre, vasiyetnameye uygun kat mülkiyeti veya kat irtifakına fiilen olanak olmadığını bildirerek, henüz ortada yapılmış bir bina da olmadığından bu taşınmazların her birinden vasiyetname lehdarlarına 1/7’şer oranda arsadan pay tahsis edilebileceğini belirtmiş ve tenkis hesabını bu parsellerden vasiyet lehdarlarına 1/7’şer oranda pay verilmiş gibi arsa payının değerini esas alarak sonuca gitmiştir. Bu parseller üzerinde henüz yapılmış bir bina bulunmadığına ve yükleniciye verilmesi durumunda arsa sahibine emsallerine göre dört mesken düşeceğinin tespit edilmiş bulunması karşısında bu parseller yönünden vasiyetnamenin, parsellerden vasiyet lehdarlarına arsa payı verilmesi dışında ifasına fiilen olanak bulunmamaktadır. O halde, vasiyet lehdarlarına arsadan hisse verilmiş gibi hesaplama yapılması esas itibarıyla doğrudur. Ne var ki, mirasbırakan 1.5.1994’de, vasiyetname lehdarlarından N. A.ise mirasbırakandan önce 21.3.1992 tarihinde vefat etmiştir. Kendisine muayyen bir mal vasiyet olunan kimse, vasiyetçinin vefatında mirasa ehil olarak sağ ise o mala müstehak olur. Bu kimse vasiyetçiden evvel vefat etmiş olursa, aksi tasarruftan anlaşılmadıkça vasiyet olunan mal terekeye rücu eder. (TKM. md. 523) Vasiyet lehdarlarından N.A., vasiyetçiden önce vefat ettiğine göre, ona yapılan teberru terekeye rücu etmiştir. Bu durumda N. A.’e yapılan teberrunun tenkis hesabında “temlik dışı tereke” olarak hesaba dahil edilmesi gerekirken, bu yönün dikkate alınmamış olması doru bulunmamıştır.

3- Mirasbırakan, Atatürk mahallesindeki 1307 ada 985 parseldeki (5) nolu meskeni 27.1.1982 tarihinde “kendisinden önce ölümü halinde mülküne rücu etmesi koşuluyla” eşi F. E.na hibe etmiştir. Borçlar Kanununun 242. maddesi çerçevesinde yapılan sağlararası bu tasarrufun tenkise tabi tutulabilmesi için saklı payı zedeleme amacıyla temlik edilmiş olması zorunludur. (TKM. md.507/4) Eşe yapılan sağlararası bu temlikin saklı pay kurallarını bertaraf etmek kastıyla yapıldığına ilişkin bir delil getirilememiştir. O halde, mirasbırakanın ölümünden bir yıldan daha öncesine ait bu temlikin tenkise tabi tutulması doğru bulunmamıştır.

4- 1505 ada 4 nolu parselin, hem “eşe yapılan kazandırma kapsamında” kabul edilerek tereke hesabına dahil edilmesi, hem de temlik dışı tereke kapsamında tereke hesabına alınması ve bunun sonucu olarak tasarruf nisabı ile saklı payın yanlış hesaplanması da isabetsizdir.

5- Mirasbırakan vasiyetnamesinde “..Paşaköydeki beton köprünün, Demirkapı ve Bayatlar köyündeki iki çeşmenin “hayratı” olduğunu bildirmiş, ... köyü 256 parseldeki 1/4 payının, ..... köyündeki 510 ve 512 nolu parsellerinin icarlarının bu hayratlarının tamiri ve korunup devam ettirilmesinde sarf edileceğini, gerekmesi halinde bu parsellerin aynı amaçla satılabileceğini..” vasiyet etmiş, bununla ilgili olarak Ü.A. ve M. I. vasiyeti yerine getirme görevlisi olarak atamıştır. Vasiyetnamede yer alan, mirasbırakanın toplumun istifadesine bedelsiz olarak sunduğu hayratlarla ilgili bu tasarrufun, Vakıflar Genel Müdürlüğünün 5.3.1997 tarihli cevabi yazısına göre tenfizinin mümkün olduğu anlaşılmaktadır. Bir malın belirli bir gayeye tahsisi vakıf kurma niteliğindedir. (TKM. md. 73) O halde, Türk Kanunu Medenisinin 453/2. maddesi gereğince, vakıf kurulmasında mahfuz hisse, normal mahfuz hissenin üçte ikisi oranındadır. Tenkis hesabında, vakfedilen taşınmazlar yönünden azaltılmış saklı payın dikkate alınması gerekirken, bu hususun nazara alınmaması da doğru görülmemiştir.

6- Mirasbırakanın saklı pay sahibi mirasçılarına ölüme bağlı ve sağlararası tasarrufla yaptığı kazandırmaların varlığı halinde, Türk Kanunu Medenisi’nin 503. maddesi gereğince, her biri kendi saklı paylarını aşan oranda sorumlu olacaklarından, hesapta bu durumun dikkate alınmaması da isabetsidir.

7- İlk hüküm, davacı tarafından temyiz edilmemiş, davalılardan A., F.Ş.ve Vakıflar idaresinin temyizi üzerine bozulmuştur. Bu halde, temyiz edenler yönünden ilk kararla hüküm altına alınan miktarların, bunlar yararına usulü kazanılmış hak oluşturduğu; gözetilmeden bozmadan sonra daha fazlasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.