muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12656, Karar No: 2015/6954, Tarih: 10.11.2015

Yukarıda yer verilen Anayasının 141, CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, ... delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde

edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir” iken, gerekçeli kararda bu hususlara hiç değinilmemiştir. Kararın bu yönüyle gerekçesiz olması başlı başına hukuka kesin aykırılık (CMUK m. 308/7, CMK m. 289/1-g), bu durum adil yargılanma hakkını ihlal edici nitelikte olduğundan, hükmün bozulmasını gerektirir.

Ayrıca, dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân bulunmamaktadır. Gerekçeli kararda, sanığın savunması, arama ve el koyma tutanağı, bilirkişi raporunun mahkumiyete esas alındığı belirtilmiş ise de, hukuka aykırı olarak gerçekleştirilen arama işleminde elde edilen suça konu maddi deliller ile buna dayanılarak düzenlenen bilirkişi raporlarının mahkemece hükme esas alınmasında isabet bulunmamaktadır. Çünkü bilirkişi raporu aramada ele geçen ürünün değerlendirilmesine yönelik bir araçtır. Bu durumda sanık suçun ikrarı niteliğinde sayılabilecek savunmada bulunsa da maddi delillerle desteklenmiş sayılmayacağından soyut kalacak ve mahkumiyete esas alınamayacaktır.

Açıklanan gerekçelerle, hukuka uygun biçimde elde edilmiş, sanığın mahkumiyetine yeterli başkaca delil bulunmaması ve bu hususların yerel mahkemece tartışılıp değerlendirilmemesi nedeniyle sanığın mahkumiyetine ilişkin kararının öncelikle bu gerekçeyle bozulması gerektiğini, uygulamaya yönelik hususlara ise ancak kabule göre işaret edilebileceğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/17720, Karar No: 2018/10895, Tarih: 20.11.2018

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2016/17720 E.  ,  2018/10895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ile davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalılardan Mezcar Otomotiv İnşaat Tekstil ve Gıda San. Tic. Ltd. Şti.'den 20.04.2011 tarihinde dava konusu otomobili satın almış olduğunu, dava tarihi itibariyle 62.802 km yol katedilmiş olan aracın teslim alındığı tarihten beri vitese geçmeme problemi nedeniyle üç defa çekici yardımı ile servise götürülmek zorunda kalındığını, aracın ayıplı olduğunu ileri sürerek, dava konusu otomobilin ayıpsız misli ile değiştirilmesine, bu mümkün olmaz ise, sıfır araç değeri karşılığının fatura tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte tahsiline ve ıslah ile artırılmış miktar olarak aracın son arızasında davacı asil tarafından tamir için harcanan 4.642,90-TL ile 10.000,00-TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini dilemiştir.

Davalılar ilk derece yargılama makamına sunmuş oldukları yanıt dilekçeleri ile dava konusu aracın ayıplı olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, açılan davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile, 55.269,60 TL'nin iade tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalılardan müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, dava konusu aracın Mezcar'a iadesine, Marşpiyel kiti ve Spoyler bedeli 3.814,91 TL'nin iade tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya ödenmesine, cam filmi bedeli olan 255,00 TL'lik talebin reddine, manevi tazminata yönelik talebin reddine, dava açıldıktan sonra mahkemeye sunulan onarım masraflarına ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-İlk derece yargılama makamınca, dosya kapsamında alınan bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle ve 2.440 km'de aracın yolda kalmasına sebebiyet veren arızanın kullanım hatasından kaynaklanmadığı, baskı ayağının kırılmasından kaynaklandığı, baskı ayağının kırılmasının ana nedeninin montaj ve imalat hatası olduğu, 32.440 km'deyken yapılan debriyaj seti değişim işleminden sonra 40.790 km'de meydana gelen kırılmaların yoğun trafik şartlarında dahi karşılaşılmayan imalata dayalı hatalar olduğu, kullanım hatası ile ilişkilendirilemeyeceği, kullanımdan kaynaklanmayan imalata dayalı, araçtan beklenilen faydayı ortadan kaldıran gizli ayıp niteliğinde olduğu belirtildiğinden dava konusu ürünün 4077 sayılı yasanın 4 üncü maddesinde belirtilen ve tüketicinin ondan beklediği faydaları ortadan kaldıracak bir şekilde gizli ayıplı olduğu anlaşılmış olduğu gerekçesiyle davacının bedel iadesi talebinin kabulü cihetine gidilmişse de, dosyanın incelenmesinde, dava konusu aracın ilk olarak 21.02.2012 tarihinde davaya da konu edilen şikayeti sebebiyle servise girdiği, debriyaj baskı ayağının kırık olduğunun tespit edilerek debriyaj setinin değiştirilmesi suretiyle onarıldığı, daha sonra aynı şikayete ilişkin 12.06.2012 ve 11.09.2013 tarihlerinde yeniden onarıma tabi tutulduğu anlaşılmıştır. İlk derece yargılama makamınca hükme esas tutulan raporlarında bilirkişiler aracın keşif incelemesi esnasında 78.730 km'de olduğunu, yapılan sürüş testinde aracın kavrama sisteminin işlevini düzgün olarak yerine getirdiğini, şikayet konusu herhangi bir ses işitilmediğini, aracın kavrama sistemindeki arızanın kullanım hatası ile ilişkilendirilemeyeceğini, gizli ayıp bulunduğunu ve bu ayıbın söz konusu kavrama sisteminin değiştirilmesi ile giderilebilir nitelikte olup, 2.085,79-TL yenileme masrafı gerektirdiğini, araçta bu ayıp nedeniyle 3.000,00-TL değer kaybı oluşmuş olduğunu tespit ve rapor etmişlerdir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 4. maddesi hükmü gereğince "tüketici satın aldığı malın ayıplı olduğunun anlaşılması halinde satıcıdan, verdiği bedelin iadesini, ayıp nispetinde bedelin tenzilini, ayıbın giderilmesi için gerekli onarımın yapılmasını, son olarak da aracın yenisi ile değiştirilmesini isteyebilir.” Aynı Kanunun 13. maddesinin 3. fıkrasında da “Tüketici Onarım hakkını kullanmışsa, ... süresi içerisinde sık arızalanması nedeniyle maldan yararlanamamasının süreklilik arz etmesi veya tamiri için gereken azami sürenin aşılması veya tamirin mümkün bulunmadığının anlaşılması halinde, 4. maddede yer alan diğer seçimlik haklarını kullanabilir.” hükmü bulunmaktadır. Öte yandan 14.06.2003 gün ve 25138 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ... Belgesi Uygulama Esaslarına Dair Yönetmeliğin 14. maddesinde de “... tüketicinin onarım hakkını kullanılmasına rağmen malın tüketiciye teslim edildiği tarihten itibaren, belirlenen ... süresi içerisinde kalmak kaydıyla bir yıl içerisinde aynı arızanın ikiden fazla tekrarlanması veya farklı arızaların dörtten fazla meydana gelmesi veya belirlenen ... süresi içerisinde farklı arızaların toplamının 6’dan fazla olması unsurlarının yanı sıra bu arızaların maldan yararlanamamayı sürekli kılması durumunda tüketicinin malın ücretsiz olarak değiştirilmesini talep edebileceği” hükmü mevcuttur. Somut olayda bilirkişiler tarafından test sürüşü yapılan dava konusu otomobilin şikayete sebep kavrama elemanlarında bir arıza olmadığı, onarımın amacına ulaşmış olduğu tespiti karşısında, ilk arıza sonrası onarım hakkını kullanmış olan davacı tüketicinin diğer seçimlik haklarına yönelmesi için yasanın aradığı şartların mevcut olup olmadığı konusunda ilk derece yargılama makamınca yukarıda yazılı mevzuat hükümleri çerçevesinde değerlendirme yapılmak suretiyle bir sonuca gidilmemesi hatalı olmuş olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davacının ve davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,, peşin alınan 29,20 TL harcın istek halinde davalı Volto Oto. Tic. Ltd. Şti.'ne, 62,50 TL harcın davalı Mezcar Oto. İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/5494, Karar No: 2019/2138, Tarih: 20.05.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/5494 E.  ,  2019/2138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, alacağın iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, hak düşürücü süreden sonra açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda, İİK'nın 223. maddesi uyarınca davacı yanca tebliğ masrafı depo edilmiş olup sıra cetveli ilanı ve masa kararının 30.11.2015 tarihinde davacı vekiline tebliğ edildiği, müdürlük dosyasından tanzim olunan sıra cetvelinin 21.11.2015 tarihinde Hürriyet gazetesinde, 30.11.2015 tarihinde ise Türkiye Ticaret Sicil Gazetesinde ayrı ayrı ilan edildiği, dava dilekçesindeki havale tarihinin ise 14.12.2015 tarihi olduğu ve davanın tebliğ tarihinden 15 günlük sürenin son günü olan 15.12.2015 tarihinde önce açıldığı anlaşılmış olup, mahkemece işin esasına girilip inceleme yapılıp, oluşacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken hatalı ve yanılgılı olarak davanın hak düşürücü süre yönünden reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5005, Karar No: 2012/6488, Tarih: 29.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/5005 E.  ,  2012/6488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Mahkeme kararından sonra dosyaya sunulan veraset ilamından davalı ...'nın yargılama sırasında 17.11.2011 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır. Bu nedenle adı geçen davalının davada taraf olmayan mirasçıları tarafından

Av.... 'a verilmiş vekaletname bulunup bulunmadığının araştırılması ve varsa vekaletnamenin dosya içerisine konulması, yoksa mahkeme kararının ve temyiz dilekçesinin adı geçen davalının mirasçılarına yöntemince tebliğ edilerek temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden,

2-Davalı vekili mahkeme kararını (davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği üzerine) temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır. Söz konusu dilekçenin süresinde mahkemenin temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6294, Karar No: 2018/2313, Tarih: 28.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/6294 E.  ,  2018/2313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde, mağdurenin istinabe yoluyla beyanının alındığı Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/680 Talimat sayılı dosyasının 05.02.2014 günlü ve 25.12.2013 tarihli duruşmasında zabıt katibinin tensip zaptında ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/204, Karar No: 2017/3774, Tarih: 12.06.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/204 E.  ,  2017/3774 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1-Bozulmuş veya değiştirilmiş gıda ticareti yapma

2-Taksirle yaralama

Hüküm : Yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığı

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Dairemizin 29/12/2015 tarih ve 2015/14095 esas, 2015/5396 sayılı kararı ile sanık hakkındaki kamu davalarının 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddesi gereğince zaman aşımı nedeniyle düşmesine karar verildiği halde; dosyanın sehven esasa kaydedilerek yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına dair karar verilmesi ve katılan tarafından bu kararın temyiz edilmesi,

Kanuna aykırı olduğundan, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca katılanın temyiz isteğinin REDDİNE, 12/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1174, Karar No: 2019/2229, Tarih: 04.02.2019

**18. Ceza Dairesi         2017/1174 E.  ,  2019/2229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Soruşturma aşamasında sanığın kişilik bozukluğu nedeniyle askerden çürük raporu ile terhis edildiği şeklindeki savunması karşısında, suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda, yöntemince sağlık kurulu raporu alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, sair yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/87, Karar No: 2012/966, Tarih: 08.02.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/87 E.  ,  2012/966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "çekişmeli taşınmazın aktif dere yatağında kalmayıp tarla olarak kullanıldığı, ancak taşınmaz edinimi için gerekli kazandırıcı zamanaşımı süresinin davalı lehine oluşmadığının kabulü bakımından araştırmanın yetersiz olduğu belirtilerek zilyetlik süresi üzerinde yerel bilirkişiler, tespit bilirkişileri ve davalı tanıkları ile jeolog bilirkişi raporu arasındaki çelişkinin giderilmesi, eksik inceleme ve araştırmanın tamamlanması gereğine" değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda çekişmeli parselin davalı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 08.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8920, Karar No: 2012/21149, Tarih: 13.09.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/8920 E.  ,  2012/21149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Mardin Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :21.12.2010
Yargıtay — Esas No: 2024/4155, Karar No: 2024/7324, Tarih: 14.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/4155 E.  ,  2024/7324 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/366 E., 2024/498 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Alanya 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/597 E., 2023/724 K.

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişki kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne, baba ile kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların evlilik dışı birlikteliklerinden doğan çocukları ...'in davacı tarafından hukuken tanındığını, davacının çocuğu ile görüşmesinin davalı tarafça engellendiğini iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 323 üncü maddesi gereğince davasının kabulüne, çocukla kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının şiddete meyilli olduğunu, kendisini boşanmış olduğuna kandırdığı için birlikte olduklarını, davacının ailesinin çocuğa şiddet uyguladığını, davacının da çocuğa şiddet uyguladığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının şiddete meyilli olduğunu, kendisini boşanmış olduğuna kandırdığı için birlikte olduklarını, davacının ailesinin çocuğa şiddet uyguladığını, davacının da çocuğa şiddet uyguladığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı baba ile çocuk arasında soybağının tanıma yoluyla kurulduğu, dosya kapsamı, dinlenen tanık beyanları ve alınan sosyal inceleme raporu bütün halde değerlendirildiğinde davacı babanın çocukla sağlıklı bir bağ kurmak istediği, bu hususta motivasyonunun yüksek olduğu, genel yaşam tarzı ve olanakları bakımından çocukla kişisel ilişki kurmasına engel olabilecek bir durumun olmadığı, ebeveynlik sorumluluklarının bilincinde olduğu, çocuğun mağduriyet yaşamasına sebep olacak riskli bir tutumunun olmadığı, çocuk E. A. ile davacı baba arasındaki bağın kuvvetlenmesi, E. A.'in baba rol modeli olarak davacı babayı benimseyebilmesi ve baba yoksunluğu hissetmemesi için düzenli ve sık bir şekilde kişisel ilişki süresinin belirlenmesinin uygun olacağı, ortak çocuğun anne bakımına ihtiyaç duyabileceği bir yaş döneminde olduğu, ancak çocuğun daha önce davacı baba yanında uzun süreli yatılı olarak kaldığı, bu süreçte çocuğun emniyetinin tehlikeye atıldığını gösterir herhangi bir olgunun olmadığı, tarafların farklı illerde ikamet etmeleri göz önünde bulundurularak çocuğun baba yanında yatılı kalmasında herhangi bir sakınca tespit edilemediği gerekçesi ile 4721 sayılı Kanun’un 323 üncü maddesi gereğince davanın kabulüne, baba ile çocuk arasında her ayın 2. ve 4. haftası Cumartesi günü 10.00'da anneden alınıp Pazar günü 17.00'da anneye teslimi (Sömestır ve Yaz tatilinde de geçerli olmak üzere), Ramazan ve Kurban bayramlarının 2. günü saat 10.00'dan 3. günü saat 17.00'a kadar, çocuk 6 yaşını doldurduktan sonra her ayın 2. ve 4. hafta sonu Cumartesi sabah saat 10.00'dan Pazar günü saat 17.00'a kadar, yarıyıl tatillerinin birinci haftası Pazartesi günü sabah saat 10.00'dan Pazar günü saat 17.00'a kadar, yaz tatillerinde 1 Temmuz günü saat 10.00’dan 31 Temmuz günü saat 17.00'a kadar, Ramazan ve Kurban bayramlarının 2. günü saat 10.00'dan 3. günü saat 17.00'a kadar, her yıl babalar günü saat 10.00'dan aynı gün saat 17.00'e kadar olacak şekilde baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; aşamalardaki beyanlarını tekrarlamakla birlikte, çocuğun yüksek yararına aykırı olacak şekilde kişisel ilişki kurulmasının hatalı olduğunu ileri sürerek kararın tümü yönünden kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç