muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/35357, Karar No: 2019/13697, Tarih: 04.07.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/35357 E.  ,  2019/13697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın görev yönünden reddine ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine... Bölge Adliye Mahkemesinin 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince dava dilekçesinin görev yönünden reddine ilişkin verilen karara karşı, davacı vekilince yapılan istinaf başvurusunun... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, ilk derece mahkemesince verilen karara karşı davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile... 22. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/530 E.-2016/410 K. sayılı kararının ortadan kaldırılarak, dava konusu taşınmazın paydaşları tarafından açılan davalarda verilen kabul kararlarının Yargıtay incelemesinden geçmek suretiyle kesinleştiği bu şekilde davalı belediyenin mahkeme kararı ile taşınmazda pay sahibi haline geldiği, paydaş dosyalarında açılan davalarda yapılan keşifler sırasında taşınmaza tabela da bulunduğu göz önüne alındığında fiili el atma olgusu gerçekleştiğinin kabulü ile...Mahallesi 15886 ada 2 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine, alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline dair HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın tapu kaydında bulunan takyidatın hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına, ayrı bir bent olarak, (Tapu kaydındaki takyidatın hükmedilen bedele yansıtılmasına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2 maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4382, Karar No: 2012/560, Tarih: 31.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/4382 E.  ,  2012/560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, birleşen davanın süre yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl ve birleşen davada davacı vekili, dava dışı borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde davalılara pay ayrıldığını, davalı ...’ın alacağının muvazaalı olduğunu, .... A.Ş’nin belirtilen miktar kadar alacağı bulunmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada, davalılar cevap vermemiştir.

Birleşen davada davalı vekili,davanın süresinde açılmadığını,banka alacağının taşıt kredisi ve rehin sözleşmesinden kaynaklandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İcra Mahkemesince şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyiz istemi üzerine Yargıtay 19. Hukuk Dairesince; İİK ‘nun 142/1. maddesine göre sıra cetvelinde alacaklının alacağının esas veya miktarına itiraz edilmesi halinde genel mahkemeler görevli olduğundan,icra mahkemesince görev yönü düşünülmeden işin esasına girilerek karar verilmesinin isabetli olmadığı gerekçesiyle bozulmuş, mahalli mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda görevsizlik kararı verilmiş, mahkemece yapılan yargılamada, asıl davada davalılara sıra cetvelinde pay ayrılmadığı,davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığı, birleşen davada, davanın yedi günlük hak düşürücü süre içinde açılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir..

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacılar vekilinin diğer davalılar hakkındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Davalı T. İş Bankası aleyhine yapılan temyize gelince;

Davacı alacaklı sıra cetvelinde yer alan .... A.Ş’nin belirtilen miktar kadar alacağı bulunmadığını ileri sürerek sıra cetveline itiraz etmiştir. Gerek dava dilekçesi kapsamından ve 19. Hukuk Dairesinin 06.07.2006 tarih ve 2006/5929 E-2006/7375 K sayılı bozma ilamından davacının ... hakkında da bir talebi olduğu anlaşılmaktadır.Aynı davada T.İş Bankasına tebligat yapılmak suretiyle yargılamaya devam edilmesi mümkün iken, ayrı açılan ve birleştirilen dava ile bu bankanın taraf gösterilmesi sonuca etkili değildir.Bu durumda mahkemece, ... hakkında süresi içinde dava açıldığı kabul edilerek esas hakkında inceleme yapılarak karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no’luı bentte gösterilen nedenle davacı vekilinin diğer davalılar hakkındaki temyiz itirazlarının reddine, (2) no’lu bentte açıklanan nedenle davalı ... ile ilgili temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 31.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2000/312, Karar No: 2004/11, Tarih: 27.01.2004

Ceza Genel Kurulu 2000/6-312 E., 2004/11 K.

**Ceza Genel Kurulu 2000/6-312 E., 2004/11 K.**

**- DURUŞMANIN SONA ERMESİ

- KISA KARARIN ÖZELLİKLERİ**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 493 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 522 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 523 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 81 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 253 ]

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanıklar S…

….. C…

…… ve Ö…

….. G…

…..'in TCY.nın 493/2, 522, 523. maddeleri uyarınca 3 yıl hapis, sanık H.... Ç....'in ise TCY.nın 493/2, 522, 523 ve 81/2-son maddeleri uyarınca 3 yıl 1 gün hapis cezasıyla cezalandırılmalarına ilişkin Gemlik Asliye Ceza Mahkemesince 24.11.2000 gün ve 538-403 sayı ile verilen kararın sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 21.10.2003 gün ve 17150-7265 sayı ile;

"Duruşmanın sona erdiği tefhim olunmadan hüküm kurulması suretiyle CMUK'nun 253/1. maddesine aykırı davranılması" isabetsizliğinden hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 24.12.2003 gün ve 101778 sayı ile;

"CMUK.nun 253/1. maddesine göre duruşmanın sona erdiği tefhim olunduktan sonra hüküm verilir. Kanunun bu ifadesi aynı zamanda duruşmanın hükmün anlatılması (tefhimi) ile biteceği anlamını da içermektedir.

Olayımızda ise sanıklar duruşmadan vareste tutulmadıkları ve mazeret bildirmedikleri halde, hükmün verildiği oturuma katılmamışlardır. Sanıkların sorguları yapılmış, tüm deliller de toplanmıştır. Duruşmanın ertelenmesini gerektiren bir neden kalmamıştır. Bu durumda mahkemece nihai kararın verilmesi zorunludur. Aksi halde yargılamanın en kısa sürede ve en az masrafla bi-tirilmesi ilkesi zedelenmiş olacaktır. Hüküm tefhim olunduğuna göre CMUK.nun 253/1. maddesi hükmünün eylemli olarak yerine getirildiğini ve bu nedenle de duruşmanın sona erdiğinin kabulü gerekmektedir. Kaldı ki son oturumda hüküm kurulmadan önce tutanağa yazılan "dosya incelen-di, araştırılması gerekli bir konu yok" şeklindeki ifade de duruşmanın sona erdiğinin tefhimi olarak yorumlanmalıdır." görüşüyle itiraz yoluna başvurarak Özel Daire kararının kaldırılmasına ve Yerel Mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıklar S…

….. C…

……, H…

….. Ç…

….. ve Ö…

…. G…

Dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıklar S…

….. C…

……, H…

….. Ç…

….. ve Ö…

…. G…

…. haklarında hırsızlık suçunda açı-lan davada Ye-rel Mahkemece yapılan yargılamada, 24.11.2000 günlü oturumda karar verilmiştir. Sanıkların savunmaları, istinabe yoluyla İnegöl Asliye Ceza Mahkemesince alınmış olup, sanıklar duruşmadan vareste tutulma talebinde bulunmuşlardır. Sanıkların gıyabında yapılan son oturumda iddia makamının esas hakkında görüşünü bildirmesi üzerine aynen; "Dosya incelendi. Araştırılma-sı gerekli bir konu yok" ibaresine yer verildikten sonra hükmün esasını teşkil eden kısa kararın yazıldığı anlaşılmaktadır.

Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık; Yerel Mahkemece kullanılan "araştırılması gerekli bir konu yok" ibaresinin, CYUY.nın 253. maddesinde belirtildiği şekilde duruşmanın sona erdiğinin tefhimi niteliğinde olup olmadığının belirlenmesi noktasında toplan-maktadır.

CYUY.nın "Duruşmanın bitmesi ve hüküm" başlığını taşıyan 253. maddesinin 1. fıkrasında "Duruşmanın sona erdiği tefhim olunduktan sonra hüküm verilir." hükmü yer almaktadır. Bu hükümden de açıkça anlaşılacağı üzere, duruşmanın sona erdiği anlatıldıktan sonra hüküm veri-lecektir. Madde metninin açıklığı karşısında, duruşmanın bittiğinin bildirilmesi zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde;

Yerel Mahkemece, araştırılacak bir konunun kalmadığının bildirilmiş olması nazara alındığında, artık herhangi bir yargılama işleminin yapılmayacağı da ortaya konmuştur. Nitekim bu açıklamanın hemen arkasından hükmün açıklanması da bu durumu doğrulamaktadır. O halde duruş-manın bitirildiğinin anlaşılabilir olması ve Yerel Mahkemenin buna yönelik açıklaması yar-gılama yasasına uygundur.

Bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Kurul Üyeleri ise; "Özel Daire kararının gerekçesi nazara alındığında, Yerel Mahkemece CYUY.nın 253. maddesine aykırı davranıldığı anla-şılmaktadır. Bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir." görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, Yargıtay C.Başsavcılığının itirazının KABULÜ-NE, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 21.10.2003 gün ve 17150-7265 sayılı kararının KALDIRILMASINA, işin esasına ilişkin temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın bu Daireye gönderilmesi için Yargı-tay C.Başsavcılığına tevdiine, 27.01.2004 günü oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6581, Karar No: 2025/2041, Tarih: 03.03.2025

**10. Ceza Dairesi         2021/6581 E.  ,  2025/2041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/321 E., 2016/61 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

18.12.2015 tarihli celsede sanığın on sekiz yaşını doldurmamış olması nedeniyle duruşmanın kapalı yapılması gerektiği gözetilmeden, duruşmanın açık yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması ile sanık hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. maddesi uyarınca sosyal inceleme yaptırılıp raporunun aldırılmaması ve aynı maddenin 3. fıkrası gereğince sosyal inceleme raporu aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda tartışılmaması, temyiz inceleme tarihi itibarıyla sanığın on sekiz yaşını doldurması nedeniyle telafisi mümkün olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK’nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için, işlenen suçun kanunda sayılan ve

gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkânının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı, 5271 sayılı CMK’nın 139/4. maddesine göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine aynı Kanun'un "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140. maddesindeki düzenlemeye göre, sanığın suç tarihinde teknik araçlarla izlenmesine ilişkin bir karar bulunmadığı, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin karara dayanılarak ve 5271 sayılı CMK’nın 140. maddesi uyarınca ayrıca bir karar alınmadan teknik araçlarla izleme ve görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen kayıtlara ve bu kayıtların kendisine gösterilmesinden sonra sanığın görüntüleri kabul etmesine dayandırılmıştır. 5271 sayılı CMK’nın 217. maddesine göre sanığa atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delile dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir.Yapılan soruşturma işlemleri kovuşturma kapsamı ve tüm dosya içeriğine göre sonuç olarak; suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, ... Emniyet Müdürlüğünün 02.11.2015 tarihli yazısına göre gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlileri olduğunun belitildiği anlaşılmakla, gizli soruşturmacıların tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/399, Karar No: 2021/6672, Tarih: 13.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/399 E.  ,  2021/6672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Mahkemece verilen 24/11/2015 tarihli ve 2015/390 Esas - 2015/732 Karar sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesine ve Dairemizce sanık aleyhine temyiz bulunmaması nedeniyle ceza miktarının 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak teşkil ettiği belirtilerek bozulmasına karşın, bozmadan önceki hükümde sanığın “1 yıl 3 ay” hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, bozmadan sonraki hükümde “3 yıl 1 ay 15 gün” hapis cezasına hükmolunarak CGK'nin 09/02/2016 tarihli ve 2014/71 Esas - 2016/42 Karar sayılı kararı uyarınca kazanılmış hakka dikkat edilmemesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

2) Hükmün aleyhe bozulması halinde davaya yeniden bakacak mahkemece sanığa bozmada belirtilen ve aleyhine sonuç doğuracak olan hususlarda beyanda bulunma, kendisini savunma ve bu konudaki kanıtları sunma olanağı tanınmasının zorunlu olduğu dikkate alınmadan 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesinin yollaması ile 1412 sayılı CMUK'un 326/2. (5271 sayılı CMK'nin 307/2.) maddesine aykırı davranılarak sanığın bozma ilamına karşı savunması alınmadan yargılamaya devam edilerek, yazılı şekilde karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33.

maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11426, Karar No: 2022/11389, Tarih: 08.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11426 E.  ,  2022/11389 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 30. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2. ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 24/10/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği;

6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2. ve 3. fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan sanığın, aynı Kanun'un 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, sanık hakkında kamu davasının açılması gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı için kamu davasını açma koşulları oluşmadığı gibi, 24/10/2014 tarihli kamu

davasının açılmasının ertelenmesi kararının ve 29/12/2014 tarihli çağrı yazısının sanığın MERNİS adresinde doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi kapsamında muhtara teslim edildiği anlaşılmış olup; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından tebligata Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin yapılan tebliğler de usulsüz olduğundan 24/10/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından;

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devam edilerek sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi,

2) Kabule göre de; hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 08/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.