muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2053, Karar No: 2021/1303, Tarih: 02.11.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2053 E.  ,  2021/1303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “ maddi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 11. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davacılar vekili ile davalılar Mahir ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Kapatılan (17.) Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigorta şirketi olan araçta yolcu olarak bulunan davacıların desteğinin meydana gelen tek taraflı trafik kazasında vefat ettiğini, kazanın davalı sürücünün kusurundan kaynaklandığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacılar için 4.000’er TL destekten yoksun kalma tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş; ıslah dilekçesi ile talebini anne için 6.585,08TL, baba için 5.340,86TL’ye yükseltmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalılar ... ve ... vekili cevap dilekçesinde; ölüm ile kaza arasında illiyet bağının bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini, ölenin davacılara fiili olarak destek olmadığından tazminat talebinin yersiz olduğunu, aksinin kabulü hâlinde îse olay nedeniyle mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 43 ve 44. maddeleri uyarınca indirim yapılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

6. Davalı ...Ş. vekili; müvekkili şirket tarafından yaptırılan aktüerya incelemesine göre tespit edilen toplam 16.612,92TL tazminatın davacı tarafça kabul edilmediğini, müvekkili şirketin davanın açılmasına sebebiyet vermediğini belirterek davanın reddini savunmuştur

Mahkeme Kararı:

7. Ankara 11. Asliye Hukuk Mahkemesinin 21.02.2012 tarihli ve 2010/314 E., 2012/77 K. sayılı kararı ile; murisin alkollü sürücünün aracına binmesi nedeniyle %35 oranında müterafik kusur indirimi ile %30 oranında hatır taşıması indirimi uygulanarak davanın kabulüne anne için 6.585TL, baba için 5.340,86TL destekten yoksun kalma tazminatının kaza itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ile davalılar Mahir ve ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 11.12.2013 tarihli ve 2013/14716 E., 2013/17528 K. sayılı kararı ile;

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili ile davalılar Mahir ve ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 11.12.2013 tarihli ve 2013/14716 E., 2013/17528 K. sayılı kararı ile;

“…1- Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalılar Mahir ve Taylan vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Mahkemece hükme esas alınan kusur raporuna göre ölenin alkollü sürücünün aracına binmesi nedeniyle %35 müterafik kusurlu olduğu belirtilmiş, hesaplanan tazminat miktarından bu oranda indirim yapılmıştır. Diğer yandan hatır taşıması nedeniyle de %30 indirim yapılmışsa da, yapılan indirim oranları fazla bulunmakla yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, daha düşük oranlarda müterafik kusur ve hatır taşıması indirimi yapılmak üzere kararın bozulması gerekmiştir…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

10. Ankara 11. Asliye Hukuk Mahkemesinin 19.06.2014 tarihli ve 2014/282 E., 2014/322 K. sayılı kararı ile; Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin ve (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin emsal kararlarına göre hükmedilen indirim oranlarının makul olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; mahkemece hükmedilen %35 oranında müterafik kusur indirimi ile %30 oranında hatır taşıması indirimin somut olay bakımından fazla olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

13. 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun (KTK) “Genel hükümlerin uygulanması” başlıklı 87. maddesinin 1. fıkrasında; “ Yaralanan veya ölen kişi, hatır için karşılıksız taşınmakta ise veya motorlu araç, yaralanan veya ölen kişiye hatır için karşılıksız verilmiş bulunuyorsa, işletenin veya araç işleticisinin bağlı olduğu teşebbüs sahibinin sorumluluğu ve motorlu aracın maliki ile işleteni arasındaki ilişkide araca gelen zararlardan dolayı sorumluluk, genel hükümlere tabidir.” şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

14. Hatır için taşıma veya aracın hatır için verilmesinin söz konusu olması için, işleten ya da teşebbüs sahibinin, taşımak için araca aldığı yolcudan ya da arabasını verdiği kişiden ya hiçbir karşı edim almamış olması ya da alsa bile bunun önemsiz olması gerekir. Araçta hatır için taşıma veya aracın hatır için verilmesi, başkasına kolaylık gösterme, iyilik etme düşüncesine dayanmaktadır. Araçta hatır için taşıma veya aracı hatır için verme, münhasıran ya da büyük oranda taşınan ya da verilen kişinin menfaatine olmalıdır. Hatır taşımasının veya aracın hatır için verilmesinin tazminattan indirim sebebi sayılmasının nedeni, hakkaniyet düşüncesine dayandığından, böyle bir durumda işleteni zararın tamamından sorumlu tutmak, adalet duygusuna aykırı düşecektir (Eren, Fikret: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Ankara 2018, s. 733 vd.).

15. Karayolları Trafik Kanunu’nun (KTK) 87. maddesinde genel hükümlere atıf yapıldığından tazminat miktarının tayini kazanın meydana geldiği ve davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunup somut olayda uygulanması gereken BK’ya göre belirlenecektir. Kanun’un 43. maddesinin 1. fıkrası ile hâkimin, hâl ve mevkiin icabına ve hatanın ağırlığına göre tazminatın suretini ve şumulünün derecesini tayin edeceği hükme bağlanmıştır. Aynı düzenlemeye 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 51. maddesinde yer verilerek; hâkimin, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirleyeceği belirtilmiştir.

16. Tazminattan indirim sebeplerini düzenleyen BK’nın 44. maddesinde ( TBK m. 52) öngörülen sebepler ise daha çok zarar görenle ilgilidir. "Hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı" yönündeki genel hukuk ilkesinin etkisiyle, maddede sayılan belirli hal ve durumlarda tazminattan indirim yapılması mümkün bulunmaktadır. Anılan madde kapsamında yer alan indirim sebeplerinden bir kısmı; zarar verici fiile rıza, ortak veya kişisel kusurdur. Zarar gören, zararlandırıcı olayın sebep olacağı zarara önceden razı olabilir. Zarar gören, zarara açık veya örtülü bir irade beyanıyla razı olabileceği gibi, rızanın, diğer birtakım olgulardan da çıkarılması mümkündür. Bu duruma yargısal kararlarda en sık rastlanılan örnek eldeki davada da olduğu gibi; alkollü sürücünün arabasına onun bu durumunu bilerek binen bir kişinin meydana gelebilecek zarara önceden, kapalı bir şekilde razı olduğunun kabulü yönündedir. Makul bir insanın aynı şartlarda kendi yararı gereğince yapmaması gereken harekette bulunması da, zarar görenin ortak kusurunu ifade etmektedir. Zarar görenin bu kusuru, illiyet bağını kesmeyecek yoğunlukta ise tazminattan bir indirim sebebidir. Burada da hâkim, somut olayın özelliklerini dikkate alarak, hakkaniyet düşüncesiyle indirim yapabilecektir.

17. Hâkim tazminattan mutlaka indirim yapmak zorunda değilse de, bunun dahi gerekçesini kararında tartışması ve nedenlerini göstermesi gerekir. Ayrıca hem hatır taşıması, hem de müterafik kusur hâllerinde, bu hususun tazminatın bilirkişi tarafından hesabında dikkate alınması mümkün olmayıp, hâkim gerekçesini kararında tartışmak ve hangisi için hangi oranda indirim yaptığını belirtmek suretiyle tazminattan kendisi hakkaniyet gereği indirim yapabilir.

18. Somut olayda hükme esas alınan kusur raporuna göre ölenin alkollü sürücünün aracına binmesi nedeniyle %35 müterafik kusurlu olduğu belirtilmiş, hesaplanan tazminat miktarından bu oranda indirim yapılmıştır. Diğer yandan hatır taşıması nedeniyle de %30 indirim yapılmıştır. Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında hatır taşıması ve müterafik kusur nedeniyle indirim yapılmasının gerekip gerekmediği noktasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. İhtilaf, uygulanan indirim oranlarının makul olup olmadığı noktasında toplanmakta olup, inceleme de bu kapsamda yapılmıştır. Mahkemece yapılan indirim oranları makul görülmemiş, uygulanan indirim oranlarının somut olayın özelliklerine göre fazla olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda mahkemece; somut olayın özelliği de dikkate alınarak, daha düşük (makul) oranlarda müterafik kusur ve hatır taşıması indirimi yapılması gerekmektedir.

19. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; müterafik kusur ve hatır taşıması nedeniyle yapılacak indirim oranın bilirkişi raporuyla tespit edilmesinin mümkün olmadığı, somut olayda destek araç içinde yolcu konumunda olup kural olarak yolcuya kusur atfedilemeyeceği, KTK’da yer alan sürücü kusuru ile müterafik kusur kavramlarının birbirinden farklı kavramlar olduğu, taraf vekillerinin hazır olduğu celsede mahkemece “ alkollü sürücünün aracına bilerek binme hususu göz önüne alınarak kusur oranı konusunda ” bilirkişi raporu alınmasının istenildiği, aynı celse kurulan ikinci ara kararda da “kusur raporu alındıktan sonra hatır taşıması için %30 oranında indirim de değerlendirilmek suretiyle maddi tazminat yönünden bilirkişi raporu alınmasına” karar verildiği, bilirkişi tarafından desteğin bilerek alkollü kişinin aracına bindiği gerekçesiyle %35 oranında müterafik kusur indirimi uygulandığı, anılan bilirkişi raporunun taraf vekillerine usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, davacı vekilinin mahkemece kurulan ara karara ve indirim oranlarına itiraz etmediği gibi duruşmada da bilirkişi raporuna bir diyeceğinin olmadığını beyan ettiği, davasını bilirkişi raporuna göre de tazminat miktarlarının hesaplandığı belirtilerek ıslah ettiği gözetildiğinde uygulanan indirim oranları bakımından karşı taraf yararına usulî kazanılmış hak doğduğu, hiçbir aşamada uygulanan indirim oranlarına itiraz etmeyen davacının bu oranları zımnen benimsediğinin kabul edilmesi gerektiği, yapılan indirim miktarları fazla olmasına rağmen usulî kazanılmış hak ilkesi uyarınca oranlarda indirim yapılamayacağından mahkeme kararının bu değişik gerekçe ile onanması gerektiği yönünde görüş ileri sürülmüş ise de; müterafik kusur ve hatır taşıması yönünde yapılacak indirim oranlarının bilirkişi raporu ile tespit edilemeyeceği, mahkemece bu yönde ara karar kurulmuş ise de, hakimin hukukî bilgisi ile çözmesi gereken bir konuda bilirkişi raporu alınması mümkün olmadığından anılan ara kararların hüküm ifade etmediği, HMK 266 vd. maddelerinde düzenlenen kuralların uygulanma imkanının bulunmadığı, mahkemece kurulan bu usulsüz karara uyulmayarak gerçek zarar miktarından hem hatır taşıması hem de müterafik kusur nedeniyle makul oranlarda indirim yapılabileceği gibi hatır taşıması ve müterafik kusur indiriminin olayın özelliklerine göre ancak nihai kararla birlikte ve hakim tarafından uygulanması gereken kararlar olduğundan, bilirkişi raporuna itiraz edilmemesinin sonuca etkili olmadığı, davacının nihai kararla birlikte temyiz hakkının bulunduğundan bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

20. Diğer yandan “05.07.2010” olan dava tarihi, direnme kararına ilişkin gerekçeli karar başlığında “20.05.2014” olarak gösterilmiş ise de; bu yanılgı mahallinde düzeltilebilecek maddi hata olarak değerlendirilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

20. Diğer yandan “05.07.2010” olan dava tarihi, direnme kararına ilişkin gerekçeli karar başlığında “20.05.2014” olarak gösterilmiş ise de; bu yanılgı mahallinde düzeltilebilecek maddi hata olarak değerlendirilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

21. Hâl böyle olunca; yerel mahkemece, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

22. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440/III-1 maddesi karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.11.2021 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4252, Karar No: 2013/11226, Tarih: 17.04.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/4252 E.  ,  2013/11226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hüküm fıkrasında uygulama maddesinin “142/1-a” yerine “141/1-a” olarak yazımı; mahallinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'un temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 17.04.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2309, Karar No: 2022/18222, Tarih: 01.12.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/2309 E.  ,  2022/18222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...'ın yeğeni sanık ... ile kavga eden mağdur ...'ı, akşam saatlerinde sokakta yürürken görünce aracına çağırdığı, mağdurun binmek istememesi üzerine tehdit ederek araca binmesini sağladığı ve sanık ...'ın da bulunduğu bir apartman dairesine götürerek, bira şişesi ile mağdurun kafasına, sırtına ve ayaklarına vurmak suretiyle darp ettiği, kablo ile temasını sağlayarak elektrik verdiği, sabah saatlerine kadar gitmesine izin vermeyerek alıkoydukları yönündeki mağdur beyanı ile örtüşen adli raporlar ile TCK.nın 109/2, 109/3-a-b maddesi kapsamında kalan cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu birlikte işledikleri sabit olan sanıkların, atılı suçtan mahkumiyetleri yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26062, Karar No: 2018/22057, Tarih: 03.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/26062 E.  ,  2018/22057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar avukatları tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı ....'nin asıl sahibi olduğu ...'ın şube ve yetkili acentesi olduğu ...'te bulunan davalı işyerinde 2000 yılının Ekim ayında işe girdiğini, 06.12.2013 tarihinde işten çıkarıldığını, işyerinde kurye olarak işe başladığını, işten çıkarılmadan 1,5 yıl önce şube şefliğine kadar yükseldiğini, son olarak aylık net 1.500,00 TL. maaş aldığını, şube şefi olmasına rağmen teslimatta da görev aldığı için mesai saatlerinin uzadığını, işten çıkış saatinin 23:00'ü bulduğunu, fazla mesai ücretleri ödenmediği için müvekkilinin bu durumun düzeltilmesini ve fazla mesai paralarının ödenmesini istediğini, davalının bu talebe olumsuz cevap verdiğini, bu şartlarda çalışmak istemiyorsa işten ayrılabileceğini söylediğini, fazla mesai ücreti ödenmediği için işyerindeki görevinden ayrılacağım sözlü olarak ifade eden müvekkilinin karşılıklı noter vasıtasıyla keşide edilen ihtarnameler neticesi işten çıkarıldığını, müvekkilinin davalı işyerinde Cumartesi günleri de dahil olmak üzere haftanın altı günü 08.00 - 23.00 saatleri arasında çalıştığını, arife günlerinde tam gün, resmi bayramlar olan 23 Nisan, 19 Mayıs, 30 Ağustos günlerinde tam gün çalıştığını, işyerinde bir öğün yemek verildiğini, senede 1 maaş tutarında ikramiye ödendiğini, en son 2013 yılı Ocak ayında müvekkiline ikramiyesinin ödendiğini, yıllık izninden 2012 yılında 10 gün kullandığını, geri kalan izni ve 2013 yılına ait yıllık iznini kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti alacağı, ulusal bayram genel tatil ücret alacağı, yıllık izin ücreti alacağı ve ikramiye alacağı olmak üzere toplam 49.097,83TL nin faiz, masraf ve ücreti vekaletle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılardan Yurtiçi Kargo Servisi A.Ş. vekili cevap dilekçesinde özetle, zamanaşımı itirazında bulunmuş, davacının müvekkili şirkette yalnızca 01/07/2007-29/02/2008 tarihleri arasında 7 aylık sürede Pendik Şubesinde çalıştığını, bu tarihten sonra anılan şubenin Acente olması üzerine, yeni acente nezdinde çalışmasını sürdürdüğünü, müvekkili şirkette çalıştığı süre zarfında davacının fazla mesai ücretlerinin ödendiğini, işbu ödemelerin ücret bordrolarına yansıtıldığını ve davacının banka hesabına eksiksiz olarak yatırıldığım, 29.02.2008 tarihinden sonra iş sözleşmesinin müvekkili şirketin Pendik Acentesi olan ... a devredildiğini, müvekkili şirketin yurt genelinde yaygın kargo taşımacılığı işlerini yaptığını, bu örgütlenmesini acente eliyle üçüncü kişilere gördürebileceği gibi şube olarak şirket bünyesinde de gördürdüğünü, bu durumun tamamen o yerin yapısına bağlı olarak işletmesel karar kapsamında belirlendiğini, diğer davalı ile hu hususla Acentelik Sözleşmesi bağıtlandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, zamanaşımı itirazında bulunmuş, davacının müvekkiline ait Yurtiçi Kargo'nun acentesi olan işyerinde 01.03.2008 tarihinde işe başladığını, 06.12.2013 tarihinde iş akdinin devamsızlık gerekçesiyle İş Kanunun 25/2. maddesi uyarınca feshedildiğini, davacının işten ayrıldıktan kısa süre sonra başka işyerinde çalışmaya başladığını, davacının ücretinin SGK'na gerçek ücreti üzerinden bildirildiğini, müvekkilinin Türkiye'nin en büyük Kargo şirketi olan Yurtiçi Kargo'nun acentesi olarak faaliyet gösterdiğini, işyerinde fazla mesai çalışması bulunmadığını, davacının çalışma iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, resmi tatillerde kargo alınmadığını ve teslimat yapılmadığını, bu nedenle fazla mesai ile resmi bayram ve genel tatil alacağı talebiyle fazla mesai alacağı taleplerinin reddinin gerekeceğini, müvekkili ile diğer davalı arasında bir devir ilişkisi bulunmayıp acentelik ilişkisi bulunduğundan müvekkilinin sorumluluğunun davacının müvekkili işyerinde çalıştığı süre ile sınırlı olduğunu, kabul anlamına gelmemekle birlikte şayet müvekkili davacının önceki şirket ve şahıs işverenler bünyesindeki çalışmalarından da sorumlu tululacaksa diğer işverenler tarafından yapılan ödemelerin mahsubunun gerekeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... ve davalı ... vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... ve davalı ... vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... ve davalı ... vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... ve davalı ... vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece karar gerekçesinde öncelikle "davacının iş akdini geniş anlamdaki fazla çalışma ücretinin ödenmemesi nedeniyle eylemli olarak feshettiği kanaatine varıldığı bildirilmiş, devam eden paragraf da ise iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı talep hakkı olmaksızın feshedildiğinin ispat külfeti üzerinde bulunan işverenliğin bu yükümlülüğünü yerine getirmediği anlaşılmakla, iş sözleşmesinin davalı işverenlikçe feshedildiği kabul edilerek davacının ihbar tazminatı talep hakkının da bulunduğunun anlaşıldığı " şeklindeki gerekçe ile iş akdinin sona ermesi ile ilgili olarak çelişkili tespitlerde bulunulduğu görülmüştür.

Davacı işçinin iş sözleşmesini fazla çalışma ücretinin ödenmemesi nedeniyle haklı olarak feshettiği dosya içeriği ile sabit olduğundan ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 03/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.