muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15233, Karar No: 2014/12497, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15233 E.  ,  2014/12497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2011/801-2013/468

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3514, Karar No: 2011/7419, Tarih: 07.12.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/3514 E.  ,  2011/7419 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanıklar hakkında; TCK'nın 85/1, 62/1, 51/1-3, 53, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- TCK'nın 53/6. maddesi gereğince belli bir meslek veya sanatın gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçların mahkumiyet halinde, bu meslek ve sanatın icrasının yasaklanmasına karar verilebileceği, olayın belli bir meslek ve sanatın icrası nedeniyle meydana gelmediği gözetilmeden ve sanığın hangi meslek ve sanatının yasaklandığı da belirtilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Taksirli suçlarda uygulanma olanağı bulunmadığı halde TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluğuna karar verilmesi,

3- Taksirli suçtan sanıklara verilen uzun süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın, TCK'nın 50/4. maddesi uyarınca diğer koşulların varlığı halinde para cezasına çevrilmesi mümkün iken, "cezanın süresi itibariyle" gibi yasal olmayan gerekçeyle talebin reddine karar verilmesi,

4- Taksirli suçlarda iştirak sözkonusu olmayacağından yargılama giderlerinin sanıklardan sebebiyet verdikleri miktarda alınmaları ve vekalet ücretinin ise eşit alınması yerine anılan giderlerin sanıklardan müteselsilen tahsiline karar verilmesi, kanuna aykırı,

5- Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231. maddesindeki "hükmün açıklanmasının geri bırakılması"na ilişkin düzenleme karşısında suçun niteliği, hükmolunan cezanın tür ve miktarı gözetilip dosyada bulunan adli sicil kaydıda değerlendirilerek sanıklar ... ile ...'ın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün öncelikle bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 07.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20356, Karar No: 2019/3824, Tarih: 20.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/20356 E.  ,  2019/3824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 05.02.2004- 22.04.2014 tarihlerinde fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının, hafta tatili alacağının ve giyim yardımı alacağının ödenmediğini ileri sürerek, talep konusu alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında, davacı işçinin fazla çalışma süreleri konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda davacının tanık beyanlarına göre haftanın 5 günü 08:00- 21:00 saatleri arasında hafta sonu 1 günde 3 saat çalışarak haftalık 15,5 saat fazla mesai yaptığı, yıllık 270 saatlik fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dinlenen davacı tanıklarından Abdullah, mesaiye sabah 08:00'de başlandığını, belli bir çıkış saatinin bulunmadığını, haftanın 7 günü de ortalama 21:00'e kadar çalıştıklarını, Veysi, doktor olup davacının 19:00, 20:00 saatlerinde davacının ilaç tanıtımına geldiğini, İlyas, eczacı olup, kışın eczanelerin kapanma saatinin 18:00, yazın ise 18:30 olduğunu, nöbetçi olduğu zamanlarda davacının 21:30, 22:00 gibi ilaç tanıtımına geldiğini, davacı tanığı ... ise, günlük çalışma saatinin 08:00 - 18:000 saatleri arasında olduğunu, haftanın 5 günü çalıştıklarını, günde en aşağı 2,3 saat acil ziyaretleri ile nöbetçi eczane ziyaretlerinin sürdüğünü beyan etmişlerdir. Ancak dinlenen davacı tanıklarının gerek birbiri ile örtüşmeyen beyanları gerekse de tanıklardan bir kısmının davacının sürekli olarak 08:00 - 21:00 saatleri arasında çalıştığını bilebilecek durumda olmamaları nedeni ile çalışma saatlerinin haftanın 5 günü 08:00 – 19:00 saatleri arasında ve hafta sonu 1 günde 3 saat çalıştığı kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır. Mahkemece yanılgılı değerlendirme ile davacının çalışma saatlerinin 08:00- 21:00 olarak kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14982, Karar No: 2014/17607, Tarih: 11.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/14982 E.  ,  2014/17607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 7 - 2011/297333

Mahkemesi : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar tarihi : 31/03/2011

Numarası : 2010/547 - 2011/121

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müze Müdürlüğünce İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü'ne yazılan 01/06/2010 tarihli yazı ile suça konu fiilin tespit edilmesi karşısında, gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “17/09/2010” şeklinde gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Sanığın, Edirne Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 18/09/2003 tarih ve 7736 sayılı kararı ile onaylanan koruma amaçlı imar planında 3. derece arkeolojik sit alanında yer alıp, halk plajı olarak kullanılmak üzere 22/06/2009 tarihli sözleşme ile Milli Emlak Müdürlüğü'nden kiraladığı Maliye Hazinesi'ne ait taşınmazın deniz tarafına beton döktürerek, üzerine baraka tipi ahşap yapı inşa ettirdiği, her ne kadar 06/07/2010 tarihli tespit tutanağı ile 04/03/2011 tarihli arkeolog bilirkişi raporunda, taşınmazın eski hale getirildiği belirtilmiş ise de, Müze Müdürlüğünce sözü edilen müdahalenin İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü'ne bildirildiği 01/06/2010 tarihli yazı eki fotoğraf ile bilirkişi raporunun ekinde bulunan fotoğraflar karşılaştırıldığında, suça konu imalatın ahşap direkleri ve çatısı kaldırıldığı halde, zemine atılan beton ile kulübenin halen mevcut olduğunun görüldüğü, diğer yandan, izinsiz müdahalede bulunulan Maliye Hazinesi'ne ait taşınmazın 3. derece arkeolojik sit alanı içerisinde kaldığının, gerek kurumlar arası yazışmalar ve 22/06/2009 tarihli kira sözleşmesinden, gerekse olay yerindeki keşfe katılan arkeolog bilirkişinin raporundan açıkça anlaşılması karşısında; anılan hususta tereddüt bulunmadığı ve mahallinde yeniden keşif yapılmasının sonuca etkili olmayacağı değerlendirilmiş olup;

Sanık tarafından gerçekleştirilen müdahale tamamen ortadan kaldırılarak “suçtan önceki hale getirme” nin sağlanmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin sanık hakkında uygulanma koşullarının oluşmadığı kabul edilerek, tebliğnamede bozma öneren (1) ve (2-b) numaralı görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, atılı suçun sübuta ermediğine, sanığın suç kastı ile hareket etmediğine ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında “2 yıl” olarak belirlenen temel hapis cezası üzerinden, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında yapılan indirimden sonra, “1 yıl 8 ay” yerine, hesap hatası sonucu “1 yıl” hapis cezası tayin edilmesi,

1- Sanık hakkında “2 yıl” olarak belirlenen temel hapis cezası üzerinden, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında yapılan indirimden sonra, “1 yıl 8 ay” yerine, hesap hatası sonucu “1 yıl” hapis cezası tayin edilmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinde belirtilen güvenlik tedbirinin, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca cezası ertelenen hükümlü hakkında sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanamayacağı gözetilmeksizin, sanığın, anılan haklardan koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

3- 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca yalnızca hapis cezasının ertelenmesi mümkün olmasına, adli para cezasının ertelenmesi olanaklı bulunmamasına rağmen, ertelemenin sadece hapis cezasını içerdiğini belirten bir ifade kullanılmaksızın her iki cezayı kapsar biçimde sanık hakkında tayin olunan cezanın ertelenmesine karar verilmesi,

4- Hesap hatası sonucu eksik tayin edilen hapis cezası dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK'nın 51/3 maddesi uyarınca belirlenecek denetim süresinin de eksik uygulanması kanuna aykırı,

5- Suç tarihinde Tekirdağ Valiliği bünyesinde faaliyette olan koruma uygulama ve denetim bürosunun bulunması ve hükümden sonra, 11/10/2013 günlü Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6498 sayılı Kanun ile 2863 sayılı Kanun'da, 65/1 ve 65/4 maddelerinin uygulanmasına ilişkin olarak getirilen değişiklikler karşısında, suça konu taşınmazın belediye veya İl Özel İdaresi sınırları içerisinde bulunup bulunmadığı araştırılarak, belediye sınırları kapsamında ise, suç tarihi itibariyle Tekirdağ Belediyesi bünyesinde koruma uygulama ve denetim bürosu bulunmadığından 2863 sayılı Kanunun 65/1, İl Özel İdaresi sınırları kapsamında ise, Valilik bünyesinde sözü edilen büro mevcut olduğundan aynı Kanunun 65/4 maddesi uyarınca hüküm tesisi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4024, Karar No: 2019/14329, Tarih: 26.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4024 E.  ,  2019/14329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 29/04/2015 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, temyiz isteğinin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 26.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13159, Karar No: 2024/3312, Tarih: 22.04.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13159 E.  ,  2024/3312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/133 E., 2019/273 K.

SUÇ :Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca 10.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın 21.03.2017 tarihli eylemi ihlal kabul edilerek İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.05.2017 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2017 tarihli ve 2017/470 Esas, 2017/523 Karar sayılı kararı ile sanığın hakkında verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uyması sebebi ile yargılamanın durmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 14.11.2018 tarih, 2018/2100 Esas, 2018/5175 Karar sayılı kararı ile kanun yararına bozma kararı ile 21.03.2017 tarihli eyleminin ihlal niteliğinde olduğundn bozma kararı verilmiştir.

5. İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2019 tarihli ve 2019/133 Esas, 2019/273 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mükerrerliğe karar verilmiştir.

6.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama yönünde görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği ;temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

6.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama yönünde görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği ;temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın kullandığı araçta görünür vaziyette olan uyuşturucu maddenin ele geçirilmesi sonrası verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali niteliğinde 21.03.2017 tarihinde tekrar uyuşturucu madde bulundurduğuna ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

Sanığın üzerine atılı bulunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği anlaşılmakla mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve mercinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı,10.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2019 tarihli ve 2019/133 Esas, 2019/273 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, diğer yönleri incelenmeksizin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5589, Karar No: 2019/793, Tarih: 11.02.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/5589 E.  ,  2019/793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVACI-DAVALI :

DAVALI-DAVACI : ...

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-karşı davalı kadın tarafından verilen temyiz dilekçesinin davalı-karşı davacı erkeğe tebliğine ilişkin mazbatada da tebligatın mahalle muhtarına tebliğ edildiği yazmaktadır. Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz iseler tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini, muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek, beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalanması gerekir. Gösterilen şekil geçerlilik koşuludur (Y.H.G.K'nun 29.12.1993 tarihli 1993/18-778-876 sayılı kararı). Dosyamızdaki mazbatada komşu ismi bulunmamakta olup bilgi alınan şahıs “Daire numarası” olarak yazılmıştır. Tebligattan haberdar edilen kişi sadece imzadan imtina etme hakkına sahip olup isim vermekten de imtina edemez (Teb. K. m. 23). Bu haliyle davalı-karşı davacıya yapılan tebligat geçersizdir. Buna göre yukarıda bahsedilen usullere uygun biçimde davalı-karşı davacı erkeğe temyiz dilekçesinin tebliği sağlandıktan ve yasal süresi beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 11.02.2019(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/575, Karar No: 2021/1517, Tarih: 08.04.2021

**15. Hukuk Dairesi         2021/575 E.  ,  2021/1517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R -

Davacı vekili, ... İcra Müdürlüğü'nün 2015/3098 Esas sayılı dosyası kapsamında tanzim edilen 08.09.2015 tarihli sıra cetvelinde 1. sırada yer alan davalı alacaklı ...'nun alacağının muvazaalı şekilde oluşturulduğunu, esasen davalıya ait bir alacağın bulunmadığını ileri sürerek, davalı alacağının sırasının iptali ile muvazaalı olduğunun tespitini ve kendi alacaklarının cetvelde 1. sıraya alınmasını talep ve dava etmiştir.Davalı ... vekili, davalının alacağının gerçek olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacının alacağının doğum tarihinin davalının icra takibine konu bonoya dayalı alacağından önceye ilişkin olduğu, buna göre ispat yükünün davalı alacaklıda bulunduğu, davalı ile borçlu Dönsel arasında akrabalık ilişkisinin bulunduğu, takibe konu bono için ihbar ya da protesto yapılmadığı, bononun tek başına alacağın varlığını ispata yeterli olmadığı, ekonomik koşulları itibariyle 130.000 dolar bedelli bir borcu ödeyecek durumları bulunmadığı, davalı ile borçlu arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiş, davalı ... vekilinin istinaf başvurusu, ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesince, davanın üzerine düşen ispat külfetini yerine getirmemiş olduğu gerekçesiyle, esastan reddedilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.