muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/506, Karar No: 2021/111, Tarih: 16.03.2021

Gerek uygulamada, gerekse öğretide, dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için kısa süreliğine geçici de olsa fesada uğratılan irade ile koşulsuz bir teslimin, başka bir deyişle mağdurun kendisinin bulunmadığı bir ortamda eşyanın failin hâkimiyeti altında bulunmasına izin vermesi gerektiği duraksamaya yer vermeyecek şekilde aranmış (C.G.K. 2013/389 K sayılı ilamında; motosikleti satın almak istediğini öne sürerek deneme amacıyla çeşitli hileli hareketlerle teslim alan sanığın motosikleti geri getirmemekten ibaret eylemi dolandırıcılık olarak nitelendirilmiştir), 2011 yılında Yargıtay 15. Ceza Dairesi kurulduktan sonra, dolandırıcılık suçunun kapsam alanı genişletilmiş, koşulsuz teslim olmasa dahi, icra hareketlerine hile ile başlanmasına karşın yapılan hilenin teslim için yeterli olmaması durumunda somut olayımızda olduğu gibi el çabukluğu ile suça konu eşyalar hâkimiyet alanına geçirilmiş olsa dahi eylem dolandırıcılık olarak kabul edilmiş, bu şekildeki kabuller Yargıtay Ceza Genel Kurulunda 2011 yılından itibaren muhalefet görüşü olarak karşılık bulurken 2013 yılından itibaren zaman zaman çoğunluk görüşü olarak da karşılık bulmuştur (Örnek-Y.C.G.K. 2013/60 K). Yine somut olayımıza benzer bir olayda; Y.C.G. 2014/37 K sayılı ilamında da yapılan hilenin kısa süreli olsa dahi teslimi sağlamaya yetmemesine karşın, suça konu eşyaların gizlice faillerin hâkimiyet alanına geçirildiği dikkate alınmayarak eylem nitelikli dolandırıcılık olarak kabul edilmiştir. (Bohçacı olarak mağdurun evine gelen sanıkların, nişanlısında ve kendisinde büyü olduğunu ve içlerine cin girdiğini söyleyip çeyiz odasına geçerek büyüyü bozacaklarına ve cini çıkaracaklarına mağduru inandırıp, takılarını çıkarmasını ve arkasını dönmesini istedikleri, mağdur takıları çıkarıp verince bir mendile sardıkları ve 'bize bir bardak su getir, suyu mendilin üzerine döküp sana içireceğiz diyerek' mağduru odadan uzaklaştırdıkları, sonra da yokluğundan yararlanarak takılarını alıp evden ayrılmaları şeklinde gerçekleşen olayda, sanıkların basit bir yalanı aşan, mağduru yanıltacak ve kandıracak yoğunluk ve güçteki sözleri ile planlayıp ustaca sergiledikleri hareketlerinin hileli davranış olarak kabulü gerektiğinden, hileli davranışlarla aldatma sonucunda mağdur zararına gerçekleşen eylem hırsızlık değil dolandırıcılık suçunu oluşturacaktır. Zilyetliğin geçici olarak teslimini sağlamaya yönelik bile olsa hileli davranışlar kullanılmış ve bu hileli davranışlara bağlı olarak zilyetlik devredilmişse dolandırıcılık suçu oluşabileceğinden, sanıkların eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturacağının kabulü gerekmektedir. Başka bir anlatımla, dolandırıcılık suçunda önemli olan husus zilyetliğin hileli davranışlar sonucu devredilmesi olup, zilyetliğin belirli bir süre için sanığa devredilmiş olması ve diğer şartların varlığı hâlinde dolandırıcılık suçu oluşabilecektir.

Aldatma aracı olarak kullanılan 'büyüyü bozma ya da cini çıkarma' vb. hususların mağdurun algıladığı dini inanç ve duygulara yönelik olduğu, sanıkların etkisinde kalan mağdurun bu duygularının istismar edilerek irade özgürlüğünün baskı altına alınması sonucunda sanıklara altınlarını verdiği anlaşıldığından, sanıkların sabit kabul edilen eylemi dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturmaktadır.).

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlardan, Yargıtay Yüksek 15. Ceza Dairesinin görüşleri doğrultusunda kısmen ayrılmasından sonra 2013 yılından itibaren dolandırıcılık suçu açısından çelişkili içtihatların ortaya çıktığı gibi aynı karar içerisinde dolandırıcılık suçu ile bağdaşması mümkün olmayan kriterlere yer verilerek gerekçe ile hüküm arasında da çelişkinin doğmasına neden olmuştur. Örneğin 2013/60 K ve yukarıda özetlenen 2014/37 K sayılı ilamlarda, hile ile başlanan icra hareketlerinin, son aşamada rıza hilafına zilyet ya da malikin tasarruf olanaklarının son bulduğu gözetilmeksizin, her iki eylemin de dolandırıcılık olarak kabul edilmesine karşın, aşağıda özetlenen 2014/429 K ve 2017/68 K sayılı ilamlarda, icra hareketlerinin hile ile başlamasına karşın, kısa süreliğine de olsa koşulsuz teslim olmadığından bahisle her iki eylemin de hırsızlık olarak kabul edilmesi suretiyle çelişkili içtihatların doğmasına neden olunarak, kanaatimizce hukuk devletinin olmazsa olmaz ilkeleri arasında yer alan hukuki güvenlik ve eşitlik ilkeleri zedelenmiştir. Ayrıca icra hareketlerinin hile ile başlaması durumunda Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu tarafından somut olayımızda olduğu gibi dolandırıcılık suçunun oluştuğunun kabul edilmesine rağmen, özellikle kısa süreli mağdurun da bulunduğu ortamda konuşmak üzere geçici olarak verilen telefonların sanıklar tarafından kaçarak uzaklaşmak ya da mağdurun dalgınlığından yararlanmak suretiyle fiili hâkimiyetin sağlanması durumunda eylemin hırsızlık suçunu oluşturacağı yönünde içtihatlarda herhangi bir değişiklik olmamış ve bu yönüyle de içtihatlar arasında çelişkinin doğmasına neden olunmuştur. Sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemekle birlikte anılan görüşün bir an için doğru olduğunun kabul edilmesi hâlinde o zaman kısa süreli telefonların verilmesi hâlinde güveni kötüye kullanmak suçunun oluştuğunun kabul edilmesi gerekirdi.

Yargıtay C.G.K. 2014/429 K sayılı ilamı; 'Sanığın, yolda yalnız yürüyen katılana yaklaşıp oğlunu sorduğu, katılanın oğlu olmadığını damadı olduğunu söylemesi üzerine bu kez damadını tanıdığı izlenimini vererek damadına 150 Lira borcu olduğunu söyleyip ona ulaştırılmak üzere parayı katılana vermeyi teklif ettiği, katılan bu teklifi kabul edince de cebinden 200 Lira çıkartıp katılandan 50 Lira para üstü istediği, katılan para üstünü vermek için cüzdanını çıkardığında sanığın da cebinden büyükçe bir kağıt çıkartarak telefon numarasını yazmak bahanesiyle kağıdın altına koymak için katılandan cüzdanını vermesini talep ettiği, katılan cüzdanını verince de cüzdanın üzerine koyduğu kağıda numarayı yazıyor gibi yaparak el çabukluğu ile fark ettirmeden cüzdanın içerisinden 1.000 Lira parayı aldığı, daha sonra borcunu bizzat vereceğini söyleyip cüzdanı katılana iade ettiği şeklinde gerçekleşen somut olayda, katılanın hileli davranışlarla sakatlanan iradesiyle not yazılacak kağıdın altına konulacağı düşüncesiyle cüzdanını sanığa verdiği, geçici de olsa suça konu paranın rızaen teslim edilmesinin söz konusu olmayıp sanık tarafından el çabukluğuyla fark ettirilmeden alındığı, sergilenen hileli davranışların paranın faile verilmesi konusundaki rızayı sağlamaya değil, cüzdanın içerisinden alınmasını kolaylaştıracak ortama ulaşmaya yönelik olduğu ve hukuka ve yöntemine uygun, aldatılmamış özgür bir iradeye dayalı bir teslimin söz konusu bulunmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Y.C.G.K. 2017/68 K sayılı ilamı; 'Sanığın, olay tarihinden önce bir kaç kez halı ticareti yapan şikâyetçinin iş yerine gittiği, şikâyetçiye kendisinin de halıcılık işiyle uğraştığını ve ihtiyacı olduğu takdirde halı temin edebileceğini söyleyerek gerektiğinde araması için cep telefonu numarasını bıraktığı, suç tarihinde ise şikâyetçinin iş yerine giden sanığın, bir müşterisine halı getirdiğini ancak iki adet halının eksik kaldığını, müşterisinin bu halıları kendisinden alması için aracı olabileceğini söylediği, şikâyetçinin bu teklifi kabul etmesi üzerine müşteriye göstermek için seçtikleri dört adet halıyı sanığın aracına yükledikten sonra birlikte yola çıktıkları, sanığın, Hıfzıssıhha Hastanesinin yakınlarında aracı durdurup teslimat yapacakları yere geldiklerini ve aracı park edeceğini söyleyerek şikâyetçinin araçtan inmesini istediği, şikâyetçinin araçtan inmesi üzerine sanığın halıların bulunduğu araçla oradan uzaklaştığı olayda; şikâyetçinin, sanığın hileli davranışlarına rağmen suça konu halıları koşulsuz olarak sanığa teslim etmeyip, müşteriye gösterilmek üzere sanığa ait araca yüklenen halılarla birlikte yola çıktığı, sanığın aracını park edeceği bahanesiyle şîkayetçiyi araçtan indirip halıları kaçırması anına kadar şikâyetçinin halılar üzerindeki zilyetliği ve gözetiminin devam ettiği göz önüne alındığında, sanığın hileli davranışlarına rağmen şikâyetçinin, halıların mülkiyetini ve zilyetliğini sanığa devretme iradesinin bulunmaması ve sanığın suça konu halıları şikâyetçinin rızası dışında kaçırması karşısında, eylemin TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir'.

Yukarıdaki açıklamalar ve öğreti ile uygulamada benimsenen görüşler doğrultusunda somut olayımıza baktığımızda;

Yukarıdaki açıklamalar ve öğreti ile uygulamada benimsenen görüşler doğrultusunda somut olayımıza baktığımızda;

Suça konu eşyaların katılana ait evde kendisinin gözetiminde okunmak üzere geçici olarak sanıklara ait bohçanın içerisine konulmasından sonra bohçanın yatak odasına kilitlenmesi sırasında sanıklar tarafından bizzat Yargıtay Yüksek 15. Ceza Dairesinin 15.01.2015 tarihli kararında kabul edildiği üzere el çabukluğuyla alınmış olması, el çabukluğu ile zilyetliğin el değiştirmesi başka bir deyişle mal sahibinin ya da zilyedin tasarruf olanağının son bulması durumunda eylemin hırsızlık suçunu oluşturacağı konusunda gerek uygulamada, gerekse öğretide herhangi bir duraksamanın bulunmaması, suça konu eşyaların fesada uğratılmış irade ile rızai olarak fail ya da faillere geçici de olsa mağdurun denetimi olmaksızın koşulsuz bir şekilde teslim edilmesi durumunda dolandırıcılık suçunun, mağdurun gözetiminde ve denetiminde herhangi bir nedenle gerçekleşen geçici teslimlerde hırsızlık suçunun oluşacağına dair içtihatların zaman içerisinde istikrar kazanarak yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, Medeni Kanun'un 973. maddesinde açıklandığı üzere katılanın evinde kendisinin de bulunduğu bir ortamda okunmak üzere verilen para ve eşyaların sanıkların fiili hâkimiyetine geçmediğinin dosya içeriğinden net bir şekilde anlaşılmış olması, hırsızlık suçlarının pek çoğunda da (Örneğin; tırnakçılık suretiyle hırsızlık, halk arasında tantanacılık olarak bilinen tantanacılık suretiyle hırsızlık, alışveriş bahanesiyle mağazaya girilerek gerçekleştirilen hırsızlık suçları) çoğu kere başlangıç aşamasından itibaren hile kullanılmasına rağmen, zilyedin veya malikin tasarruf olanağının en son aşamada ya gizlice ya da olay yerinden kaçarak uzaklaşılması suretiyle yok edilmesi nedeniyle anılan eylemlerin hırsızlık olarak nitelendirilmesinde herhangi bir duraksamanın bulunmaması karşısında; başlangıç aşamasında hile kullanılmasına rağmen kullanılan hilenin suça konu eşyaların teslimine yeterli olmadığı, katılanın denetiminde ve gözetiminde okunmak üzere gerçekleşen teslimin koşulsuz teslim sayılamayacağı gibi suça konu eşyaların bu aşamada katılanın evinde bulunması nedeniyle henüz tasarruf olanağının yok edilmediği, para ve eşyaların yine katılana ait evin yatak odasına kilitlendiği sırada katılanın bilgisi dışında el çabukluğu yöntemiyle alındığı hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmadığı dikkate alınarak sanıkların eylemlerinin hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, dolandırıcılık suçunun oluştuğundan bahisle direnme kararının bozulmasına karar veren sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi de; eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğu görüşü ile,

Karşı oy kullanmışlardır.

Diğer taraftan sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan dava zamanaşımı süresi içerisinde her zaman dava açılabileceği kabul edilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi de; eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğu görüşü ile,

Karşı oy kullanmışlardır.

Diğer taraftan sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan dava zamanaşımı süresi içerisinde her zaman dava açılabileceği kabul edilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.04.2015 tarihli ve 38-94 sayılı direnme kararına konu;

a) Sanık ... yönünden kurulan mahkûmiyet hükmünün, güncel nüfus kayıt örneğinde adı geçen sanığın direnme kararından sonra 05.11.2020 tarihinde öldüğü bilgisinin yer alması karşısında, bu konuda gerekli araştırmanın mahallinde yapılarak, sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223. maddeleri uyarınca gereken hükmün verilmesinin temini için diğer yönleri incelenmeksizin,

b) Sanık ... yönünden kurulan hükmünün, adı geçen sanığın eyleminin nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç niteliğinin hatalı değerlendirilmesi suretiyle nitelikli hırsızlık suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi isabetsizliğinden,

BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 16.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede sanık ...'nın güncel nüfus kayıt örneğinde direnme kararından sonra öldüğü bilgisinin yer alması nedeniyle direnmeye konu hüküm hakkında mahallinde araştırma yapılıp karar verilmesi gerektiğine ilişkin uyuşmazlık bakımından oy birliğiyle, sanık ... eyleminin "nitelikli dolandırıcılık" suçunu mu yoksa "nitelikli hırsızlık" suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkin uyuşmazlık bakımından ise oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/36257, Karar No: 2017/520, Tarih: 23.01.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/36257 E.  ,  2017/520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirket bünyesinde ilk kez 14/10/2010 tarihinde çalışmaya başlayan davacının 14/01/2014 tarihinde gerçekleşen fesih tarihine kadar aralıksız olarak tıbbı mümessil sıfatıyla çalıştığını, iş akdinin haksız olarak fesih edildiğini, feshin yasada belirlenen koşullara uymadan haksız olarak yapıldığını iddia ederek davacının işe iadesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının tıbbi mümessil olarak çalıştığını, işe başlamadan önce imzaladığı iş sözleşmesi ile şirketin çalışma prensiplerini kabul ettiğini, ayrıca şirketin iç yönetmeliğinden disiplin yönetmeliğinden ve şirketteki pozisyonunu dair görev tanımlamalarından haberinin olduğunu, çalıştığı süre boyunca sürekli olarak verimli olmadığı konusunda uyarıldığını, performansını düzeltmesi için yardım edilmesine rağmen hiçbir değişiklik olmadığını, iş akdinin fesih edilmesinde son olarak aldığı cezaların neden olduğunu, iş akdinin konulan hedeflere ulaşamaması, emsal durumda olan diğer tüm işçilerin performans ve çabalan doğrultusunda gitmesi gereken ziyaretleri aksatması ve performansının düşük kalması nedeniyle yönetmeliğin 9.13 ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/2 maddesinin h bendi uyarınca fesih yoluna gidildiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Dairemiz’in 2015/30581 Esas, 2016/11558 Karar sayılı bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dairemiz’in 09.05.2016 tarihli 2015/30581 Esas, 2016/11558 Karar sayılı bozma ilamı ile gerekçenin dosyaya özgü olmadığı, gerekçenin bir kısmının dosya ile ilgisinin bulunmadığı tespiti ile Anayasa’nın 138 ve 141. maddeleri ile HMK.’un 297. maddesi gereğince dosyaya özgü ayrıntılı gerekçe oluşturulması için karar bozulmuştır.

İlk derece mahkemesince bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yazılan gerekçe iki satırdan ibaret olup, feshin haklılığının davalı işveren tarafından nasıl kanıtlanamadığı ayrıntılı şekilde belirtilmemiştir. Bu nedenle gerekçe Dairemizce aşağıdaki şekilde yazılmak zorunda kalınmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 25 II- ( h) bendinde, işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmamakta ısrar etmesi durumunda işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu hükme bağlanmıştır.

İlk derece mahkemesince bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yazılan gerekçe iki satırdan ibaret olup, feshin haklılığının davalı işveren tarafından nasıl kanıtlanamadığı ayrıntılı şekilde belirtilmemiştir. Bu nedenle gerekçe Dairemizce aşağıdaki şekilde yazılmak zorunda kalınmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 25 II- ( h) bendinde, işçinin hatırlatıldığı halde görevlerini yapmamakta ısrar etmesi durumunda işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu hükme bağlanmıştır.

İş görme edimi, işçi tarafından işverenin verdiği talimatlara uygun olarak yerine getirilmelidir. Bu noktada işverenin hatırlatmasının ardında sadece bir kez görevi yapmama yeterli sayılmamalıdır. İşçinin görevi yapmama eylemi hatırlatmanın ardından da devamlılık arz etmelidir. Devamlılık gösteren görevi yapmama haklı neden kabul edilmeli, ancak devamlılık göstermeyen görevi yapmama, işyerinde olumsuzluklara yol açmış ise, iş sözleşmesinin feshi geçerli neden sayılmalıdır(Dairemizin 05.05.2008 gün ve 2007/32507 Esas, 2008/11105 Karar sayılı ilamı).

Dosya içeriğine göre, 14.03.2014 tarihli fesih bildiriminde davacının değişik tarihlerde satış hedefini tutturamaması nedeniyle uyarma ve kınama cezaları verildiği, fesih nedeninin “ işçinin görevlerini hatırlatılmasına rağmen yapmamakta ısrar etmesi” olduğu tespit edilmiştir. Davacının görev tanımı tıbbi mümessil olup, hakkında düzenlenen uyarı ve kınama yazılarında; satış rakamlarının bölge ve Türkiye ortalamasının altında olduğu belirtilmiştir. Davacı savunmalarında; çalışma sistemi doğrultusunda düzenli olarak doktor ve eczane ziyaretlerini gerçekleştirdiğini, reçetelerinin büyük çoğunluğunun eczanelerde değişime uğramasının satış hedeflerinin altında kalmasına neden olduğunu, eczanelerin ilaç alımında izlemiş oldukları yollar rakip firmaların agresif satış şartlarına daha olumlu bakmalarına neden olduğunu belirterek satış hedefinin kendisi dışında gelişen etkenlerinden bahsetmiştir.

Davalı işveren tarafından davacının satış hedefinin altında performans gösterdiği kayıtlarla savunulmuş olmasına rağmen, davacıya verimliliğini arttırması için eğitim ve iş koşullarının iyileştirilmesi gibi performans artırıcı olanakları sağlandığını kanıtlanamamıştır. Davalı işveren, davacı hakkında performans iyileşmesi yönünde kendisine düşen edimleri yerine getirmemiştir. Kaldı ki ilaç piyasasında satış hedeflerinin sadece çalışanın performansına bağlı olmadığı, çalışan dışında başka faktörlerin de satış hedefini etkilediği gerçektir. Davalı işveren haklı fesih nedenini kanıtlayamadığı kanaati ile davanın kabulüne karar vermek gerekmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Hüküm: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın KABULÜ ile, Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

F) Hüküm: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın KABULÜ ile, Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yapmış olduğu 74.20 TL. yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.980,00 TL. ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 23.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16158, Karar No: 2008/19580, Tarih: 10.11.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/16158 E.  ,  2008/19580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü : Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

4949 sayılı Yasa ile değişik, İİK’nun 170/3.maddesinde, “…inkar edilen imzanın borçluya ait olduğu anlaşılır ise ve itirazla birlikte takip ikinci fıkraya göre durdurulmuş ise, borçlu sözü edilen senede dayanan takip konusu alacağın yüzde kırkından aşağı olmamak üzere inkar tazminatına ve takip konusu alacağın yüzde onu oranında para cezasına mahkum edilir…” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda mahkemece 18.09.2007 tarihli tensip kararıyla “%25 nakit güvence sunulduğunda takibin davacı yönünden durdurulmasına” karar verilmiş, ancak bu teminat yatırılmadığından takip durdurulmamıştır. Temyize konu mahkemenin esas numarasını taşıyan bir tedbir kararı icra dosyasında da bulunmamaktadır. O halde, mahkemece borçlunun inkar tazminatı ve para cezasıyla sorumlu tutulması isabetsiz ve hükmün bu nedenle bozulması gerekmekle beraber anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ : Borçlu vekilinin temyiz itirazının kısmen kabulü ile Kartal (1). İcra Mahkemesi’nin 02.06.2008 tarih 2007/590 Esas, 2008/355 Karar sayılı kararının hüküm fıkrasının 2.cümlesinde yer alan %40 inkar tazminatı ve 3.cümlesinde yer alan para cezası ile ilgili ibarelerin karar metninden silinerek çıkarılmasına, kararın düzeltilen bu şekliyle  İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA),mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına,  10.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9895, Karar No: 2015/4982, Tarih: 26.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9895 E.  ,  2015/4982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmiş ve 16.02.2014 havale tarihli ve davacı vekillerince imzalanan dilekçe ile davadan feragat edildiği bildirilmiş ise de, feragat beyanının 6100 sayılı HMK'nın 308/4. maddesi uyarınca kayıtsız ve şartsız olmadığı anlaşılmakla temyiz incelemesine geçilmiştir.

Temyize konu karar niteliği gereği duruşmaya tâbi olmadığından duruşma isteminin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borclu...hakkında ... 20. İcra Müdürlüğü'nün 2010/900 esas sayılı icra dosyası üzerinden takip başlatıldığını, borçlunun eşi olan davalı ...'ın borçlu...ile anlaşmalı olarak boşandığı ve söz konusu boşanma kararı ile belirlenen nafakanın borçlu ...'ın maaşının tamamına yakın olduğunu, sıra cetvelinde nafaka alacağının öncelikli olması sebebiyle müvekkilinin alacağını alamadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini, müvekkilinin alacağının borçlunun maaşındaki hacizler arasında ilk sırada yer aldığını ve nafakadan önce geldiğine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, görev itirazında bulunarak davanın reddini savunmuştur.