muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12137, Karar No: 2012/16604, Tarih: 18.10.2012

Davacı vekili, müvekkili şirketin TPE nezdinde Elit Kuaför Güzellik Ltd. Şti adına tescilli olan 28.06.1999 tarih ve 99/010385 tescil nolu “elit şekil” ibareli markayı 42. sınıf için devraldığını, bu devir işlemi neticesinde sözkonusu markanın “yiyecek ve içecek sağlaması hizmetleri, geçici konaklama hizmetleri” içeren 42. sınıfta müvekkili adına 99/023758 no ile tescil edildiğini, müvekkilinin “elite” ibaresinin tescili için 2004 yılında yaptığı tescil başvurusunun Elit Kuaför Ltd. Şti’ne ait marka nedeniyle reddedilmesi üzerine bu markayı devraldığını, bu tescil dışında müvekkilin “elite” ibareli bir marka başvurusu daha olduğunu, müvekkilinin bu markayı 2000 yılından beri kullanmakta olduğunu, müvekkili şirket ortaklarından ... tarafından Kasım 2000 tarihinde Küçükyalı’da “Elite Hotel” adı altında ilk otelin açıldığını, bu otelin 31.12.2001 tarihinden itibaren müvekkili şirket tarafından işletildiğini, daha sonra müvekkili şirketin 2002 yılında Bağdat Caddesinde “Elit Patisseria” ve “Elite Recidence” ı işletmeye açtığını, 2004 yılında Muğla ile Bodrum ilçesinde “Elite Hotel”, 2005 yılında “Elite Hotel Dragos” u işletmeye başladığını, davalının haksız bir şekilde “elite” ve “elite world” markalarını müvekkili ile aynı mal ve hizmetler için kullanmakta olduğunu, bu durumun davalıya Beyoğlu 46. Noterliği’nin 13 Kasım 2008 tarih ve 4 Aralık 2008 tarihli ihtarnameleri ile ihtar edildiğini, davalı adına tescilli 21.01.2009 tarih ve 2007/ 20289 sayılı “Elite World” ibareli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerektiğini, davalının “elite hotel İstanbul şekil”” ibareli marka için tescil başvurusunun müvekkilinin devir almış olduğu 99/010385 tescil nolu “elit şekil” markası nedeniyle reddedildiğini, davalının buna rağmen elite ibaresinin kullanımına devam ettiğini, davalının “elite world hotel” ve “elite hotel” adı altında otel işletmekte olduğunu, müvekkili adına tescilli “elit şekil” ibareli markanın esaslı unsuru olan “elit” ibaresinin davalı tarafından da kullanıldığını, “elit” ve “elite” ibareleri üzerinde öncelik hakkının müvekkiline ait olduğunu, davalının kullandığı “elite hotel İstanbul”, “elite hotel” ve “elite world” ibarelerinin esas unsurunun müvekkili firmanın markası ile aynı/ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, davalı tarafın hukuka aykırı eyleminin marka hakkına tecavüz yanında ayrıca haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek davalı adına tescilli 2007/20289 nolu “elite World” markasının hükümsüzlüğüne, davalının markaya tecavüz ve haksoız rekabet teşkil eden eylemlerinin tesbit ve önlenmesine, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 2008 yılında devir suretiyle iktisap etmiş olduğu markanın “Elit” markası olduğunu, davacının bu markayı tescil edildiği şekilde hiçbir zaman kullanmadığını, davacının müvekkili adına tescilli “Elite” ibaresini kullandığını, davalı şirket adına tescilli “elite world” markasının davacı adına tescilli “elit” markası ile benzer olmadığını, iki marka arasında iltibas oluşmadığını, Elit Turizm Yatırım A.Ş.’nin ortaklarının kardeş olduklarını ve soyadlarının ELİK olduğunu, 1979 yılından bu yana ilk olarak Van ilinde Tahran Otel unvanı ile otelcilik sektöründe hizmet vermeye başladıklarını, daha sonra 2000 yılında açtıkları “elite otel” unvanlı otel ile otel işletmeciliğine İstanbul’da devam ettiklerini, 2007/20289 tescil nolu “elite world” markasının halen davalı adına 43. sınıfta tescilli olduğunu, müvekkillerinin “elite hotel” ve “elite world hotel” unvanlı otelleri işlettiklerini, müvekkili şirketin “elite world” ibaresini, davacının “elit” ibaresini kullanmasından çok önceki bir tarihte kullanmaya başladığını, müvekkili şirketin 2002 yılından bu yana “elite” ibaresini kullanmakta olduğunu, bu ibarenin aynı zamanda müvekkili şirketin ticaret unvanının esaslı unsuru olduğunu, davacının ise “elit” ibaresini 22.10.2008 tarihinden bu yana kullanmakta olduğunu, davacının bu markayı bu tarihte Elit Kuaför Ltd. Şti.’den devralmış olduğunu, bu firmanın da bu markayı hiçbir zaman 43. sınıfta kullanmadığını, müvekkili şirketin “elite” ibaresinin tescili için 2001 yılında TPE’ye başvurduğunu ancak bu başvurunun Elit Kuaför Ltd. Şti.’ne ait “elit” markası nedeniyle reddedildiğini, müvekkili şirketin “elite world” markasının hukuka uygun bir şekilde tescile dayalı olarak kullanmakta olduğunu, markanın esaslı ve hakim unsurunun “world” ibaresi olduğunu, bu nedenle markalar arasında iltibas tehlikesi bulunmadığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, “ELİT” markasının 42. sınıfta yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri, geçici konaklama hizmetleri, için Terzioğlu İnşaat Turizm San. Tic. Ltd. Şti. adına 28.06.1999 tarihinden itibaren 99/023758 tescil no ile 19.07.2002 tarihinde tescil edildiği, ELITE” markasının 43. sınıfta yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri, geçici konaklama hizmetleri, restoran ve konaklama hizmetleri için Terzioğlu İnşaat Turizm San. Tic. Ltd. Şti. adına 26.04.2007 tarihinden itibaren 2007/22753 tescil no ile 17.08.2009 tarihinde tescil edildiği, “ELİTE WORLD” markasının ise 43. sınıfta yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri, geçici konaklama hizmetleri, hayvan bakım evi hizmetleri için Elit Turizm Yatırım A.Ş. adına 16.04.2007 tarihinden itibaren 2007/20289 tescil no ile 21.01.2009 tarihinde tescil edildiği, Elit Turizm Yatırım A.Ş.’nin 21.03.2000 tarihinde faaliyete başladığı “elite Hotel İstanbul” ibaresini de 2002 yılından bu yana faturalarında kullandığı, dava dışı Terzioğlu İnşaat ve Turizm İşletmeciliği M. Fadıl Terzi tarafından Hotel Elite ibaresinin 11.12.2000 tarihinde itibaren kullanılmaya başlandığı, aynı ibarenin 07.11.2002 tarihinden itibaren de davacı Terzioğlu İnşaat Turizm San ve Tic. Ltd. Şti. tarafından kullanıldığı, markaların gerek görünüş, gerek okunuş bakımından ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu, davacının kendi iştigal alanında 2000 yılından bu yana faaliyette bulunan davalı şirketten ve onun ticaret unvanından haberdar olmadığını iddia etmesinin mümkün olmadığı, davalının kötü niyetli olduğunu kabul etmeyi sağlayacak delilin bulunmadığı, yine başlangıçta kötüniyetli olmasına rağmen, haksız rekabete uğrayan kimse uzun süre sessiz kalarak diğer taraf için değerli bir ekonomik durumun oluşumuna yol açmışsa, haksız rekabette bulunan kimse öbürünün davranışından onun buna razı olduğu böylece kendi eyleminin caiz bulunduğu sonucunu çıkartmakta haklıysa, haksız rekabette sessiz kalma hak kaybına yol açar ilkesi uygulama alanı bulacağı, davacının markayı 2008 yılında devir almasının bu sürenin kesilmesine ya da uzamasına bir etkisinin bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası, içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve tescilli markanın hükümsüz kılıncaya kadar kullanılmasının marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil etmeyecek olmasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası, içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve tescilli markanın hükümsüz kılıncaya kadar kullanılmasının marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil etmeyecek olmasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekili, davalı adına tescilli 2007/20289 nolu "Elite World" markasının 556 Sayılı KHK'nin 42. maddesine dayalı olarak hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir. Dairemizin 08/04/2002 tarih ve 10860/3275 sayılı ilamı ile 556 Sayılı KHK'nin 42/1-(a) bendinde hükümsüzlük davası açılabilmesi için tanınmış markalar bakımından getirilen tescil tarihinden itibaren 5 yıllık hak düşürücü sürenin diğer markalar yönünden açılacak hükümsüzlük davaları için de uygulanarak bu husustaki yasal boşluğun doldurulmasına, karar verilmiştir.556 Sayılı KHK'nin 42/1-(a) bendi ve Dairemizin anılan kararı uyarınca 5 yıllık hak düşürücü süre başlangıcının markanın tescil tarihi dikkate alınarak değerlendirilmesi gereklidir. Ayrıca, kötüniyet halinde 5 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaz ise de hükümsüzlük davasının açıldığı tarih itibariyle söz konusu 5 yıllık sürenin geçmesinden sonra uzunca bir süre sessiz kalındığının anlaşılması ve koşulların varlığı halinde MK 2. maddesi uyarınca hükümsüzlük davasını açma dava hakkının yitirilip yitirilmediğinin mahkemece re'sen dikkate alınması mümkün olabilecektir.

Somut uyuşmazlıkta, dava konusu marka 27/01/2009 da TPE nezdindeki marka siciline tescil edildiğine ve işbu hükümsüzlük davası da 12/03/2009 da açıldığına göre, 556 Sayılı KHK'nin 42. maddesi ve Dairemizin yukarıda tarih ve no'su bildirilen kararı ile benimsenen 5 yıllık hak düşürücü süre henüz geçmemiştir. Ayrıca, dava konusu markanın tescilsiz olarak kullanıldığı dönem için davacı tarafından 556 Sayılı KHK'nin 9 ve 61. maddelerine dayalı bir davanın açılması halinde tescilsiz kullanım süresi bakımından dikkate alınacak olan MK 2. maddesinin; uyuşmazlık konusu markanın davalı tarafından tescil ettirilmesinden sonra ve süresinde açılmış olan işbu 556 Sayılı KHK'nin 42. maddesine dayalı hükümsüzlük davası bakımından da önceki tescilsiz kullanıma karşı sessiz kalındığından bahisle hak kaybı oluşturacağı şeklinde değerlendirilmesi mümkün değildir.

O halde, mahkemece davalı markasının sicile tescil edildiği tarihe göre hükümsüzlük davasının esası incelenmek suretiyle çözümü gerekirken, yazılı gerekçeyle MK 2. maddesine dayalı olarak davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

O halde, mahkemece davalı markasının sicile tescil edildiği tarihe göre hükümsüzlük davasının esası incelenmek suretiyle çözümü gerekirken, yazılı gerekçeyle MK 2. maddesine dayalı olarak davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900.00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12916, Karar No: 2011/21026, Tarih: 01.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/12916 E.  ,  2011/21026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray (Tekirdağ) İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 23.11.2011 tarih, 15116/27323 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 190,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden  alınarak  hazineye gelir yazılmasına, 38,20. TL ilam harcı alındığından karar düzeltme isteyenden başkaca harç alınmasına yer olmadığına 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4275, Karar No: 2017/58, Tarih: 03.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/4275 E.  ,  2017/58 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3402, Karar No: 2021/2807, Tarih: 21.04.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/3402 E.  ,  2021/2807 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütü propagandası yapmak

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK’nın 62/1, 53/1-2-3,

58/7-9 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın, sanık ...'ın duruşmada bildirdiği adres yerine Tebligat Kanunun 10/1. maddesine aykırı şekilde MERNİS adresine tebliğ edildiğinden sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

I)Sanık ... yönünden yapılan incelemede;

Oluşa ve mahkeme kabulüne göre; 20.10.2012 tarihinde, Barış ve Demokrasi Partisi tarafından gösteri, yürüyüş ve basın açıklaması yapıldığı, yaklaşık 100 kişilik grupla birlikte örgütün sözde marşı olan "Gerilla Marşı" isimli, içerik itibariyle kişinin kendisini gerçekleştirmesine ya da toplumun gelişmesine hiç bir katkısı bulunmadığı gibi anlamsız nefret ve düşmanlık duygularını besleyerek, örgütün cebir ve şiddet yöntemini övücü ve teşvik edici nitelikte toplumsal barışı ve kamu düzenini bozma potansiyeli yönünden açık ve yakın tehlike taşıyan gerilla marşını diğer katılımcılarla birlikte söyleyen ve söylettiren sanığın, silahlı terör örgütünün propagandasını yaptığı sübut bulduğundan sanığın temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü sair nedenler yerinde görülmediğinden temyiz davasının esastan reddine, ancak;

A)TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmemesi,

B)Terör örgütü propagandası yapmak suçundan hüküm tesis edilirken sanığın örgüt mensubu olmaması nedeniyle koşulları oluşmayan TCK'nın 58/7-9. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususun 5271 sayılı CMK'nın 303/1-c. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; tekerrüre ilişkin hüküm ile belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma ile ilgili hükümlerin yer aldığı paragrafların bütünüyle çıkarılarak yerine, "Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı iptal kararı doğrultusunda yürürlükte bulunan TCK'nın 53. maddesinin sanık hakkında uygulanmasına" yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II)Sanık ... yönünden yapılan incelemede;

1) 20/10/2012 tarihinde, Barış ve Demokrasi Partisi tarafından düzenlenen gösteri, yürüyüş ve basın açıklaması programına sanığın da içinde bulunduğu yaklaşık 100 kişilik bir grubun katıldığı basın açıklaması sırasında sanığın da grupla birlikte "Biji Serok Apo-Yaşasın Başkan Apo" şeklinde slogan attığının anlaşıldığı somut olayda;

II)Sanık ... yönünden yapılan incelemede;

1) 20/10/2012 tarihinde, Barış ve Demokrasi Partisi tarafından düzenlenen gösteri, yürüyüş ve basın açıklaması programına sanığın da içinde bulunduğu yaklaşık 100 kişilik bir grubun katıldığı basın açıklaması sırasında sanığın da grupla birlikte "Biji Serok Apo-Yaşasın Başkan Apo" şeklinde slogan attığının anlaşıldığı somut olayda;

Ayrıntıları Dairemizin 09.02.2016 tarih, 2015/7466 E. 2016/1025 K. sayılı kararında açıklandığı üzere, olay tarihi ve yeri, sanığın muhatap kitle üzerindeki etkisi, toplantının olaysız dağılmış olması da gözetildiğinde, atılan sloganın terör örgütünün cebir, şiddet ve tehdit içeren yöntemlerini öven, meşru gösteren ya da bu yöntemlere başvurulmasını teşvik eden bir muhteva da içermediğinin anlaşılması karşısında; terör örgütünün propagandasını yapmak suçunun unsurlarının oluşmadığı ancak; atılan sloganın, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/9-69-99 sayılı ve Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 05.06.2002 tarih 5079-6668 sayılı kararlarında da işaret olunduğu üzere TCK'nın 215. maddesinde düzenlenen "kamu düzeni açısından açık ve yakın bir tehlikenin ortaya çıkması halinde suçu ve suçluyu övme" suçunun oluşacağı, bu husustaki takdir ve değerlendirmenin mahkemeye ait olduğu da gözetilerek, TCK’nın 215. maddesinde tanımlanan suçu ve suçluyu övme suçunun unsurları ve cezalandırılma şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği tartışılarak sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini yerine yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-)Kabul ve uygulamaya göre de;

A)TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmemesi,

B)Terör örgütü propagandası yapmak suçundan hüküm tesis edilirken sanığın örgüt mensubu olmaması nedeniyle koşulları oluşmayan TCK'nın 58/7-9. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 21.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10084, Karar No: 2021/12736, Tarih: 21.12.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/10084 E.  ,  2021/12736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı Hazine vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemenin verdiği önceki karar Yargıtay tarafından bozulmuş olup, uyulan bozma ilamında özetle; “Mahkemece çekişmeli 82, 116, 195 ve 197 parsel sayılı taşınmazlara yönelik yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmak için yeterli olmadığı belirtilerek, 25 nolu toprak tevzi komisyonunun toprak dağıtım cetvelinin getirtilmesi, bundan sonra mahallinde yapılacak keşifte davalı Hazine’nin tapu kayıtları ve dayanağı haritası ile dağıtım cetvelinin yerine uygulanması, dava konusu taşınmazlarının birinin veya tamamının dağıtım cetveli kapsamında kalması halinde cetvele itibar edilerek hüküm kurulması, dağıtım cetveli dışında kalanlar yönünden Hazine tapularının dava konusu taşınmazlara ait olduğunun belirlenmesi halinde 82, 116 ve 197 parsel sayılı taşınmazlarda Hazine tapusunun tesisinden önce 195 parsel sayılı taşınmazda ise aktarılan tapu iptali ve tescil davasının açıldığı 29.01.1969 tarihinde davacı tarafa yararına Kadastro Kanun'un 14 ve 46/1 maddesi hükümlerinde öngörülen koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 82,195 ve 197 parsel sayılı taşınmazların davacı ... mirasçıları adına hüküm yerinde gösterilen payları oranında tesciline, 116 parsel sayılı taşınmazın ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları mündericatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp özellikle komşu 159 ve 196 parsele uygulanan dayanak tapu kayıtlarının davacı ...'i de okuduğunun belirlenip sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre, davalı Hazine vekili ve davalı ... vekilinin çekişmeli 195 parsele yönelen temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.