muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8241, Karar No: 2022/10817, Tarih: 19.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/8241 E.  ,  2022/10817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tekirdağ 1. İş Mahkemesi

Dava, iptal edilen hizmetlerinin tespiti, aksine Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 19/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/402, Karar No: 2021/2209, Tarih: 04.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/402 E.  ,  2021/2209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Katılan vekilinin temyizinin ... hakkındaki resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suça konu borçlusu sanıklardan ..., kefili sanıklardan ... görünen bonodaki kefil imzasının ...'e ait olmadığı, sanıkların kefil imzasını başka bir kişiye attırarak resmi belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanık ...’nın suça konu senedi düzenleyerek kefil imzası boş bir şekilde sanık ...'in masasına bıraktığını, ...'in ertesi gün imzalı bir şekilde senedi geri yolladığını, O’nun imzaladığını düşünerek katılana verdiğini, sahtecilikle ilgisinin bulunmadığını savunması,sanık ...'in ...’nın suça konu senedi katılan ...’nun yetkilisi olduğu şirkete götürmek üzere kendisine verdiğini, o sırada senette kendi isim ve imzasının bulunmadığını,senedi ...’ya teslim ettiğini, sahtecilikle ilgisinin bulunmadığını savunması, katılan ...’nun, ... Nakliyat Limitet Şirketinin yetkilisi olduğunu, sanık ... ... Nakliyat Limitet Şirketinde işletme müdürü iken O’nun yönlendirmesiyle tüm araçlarının sigorta işini ...’nın arkadaşı olan sigorta şirketi sahibi sanık ...’e yaptırdıklarını, 2008 yılında şirket çalışanları arasında ... ve ... arasında gizli bir ortaklık olduğuna dair söylentiler çıktığını, bunun üzerine yaptıkları araştırmada prim miktarlarının piyasanın çok üstünde olduğunun anlaşıldığını, ... ile görüştüklerinde, prim miktarlarını fazla göstermek suretiyle şirketten alınan parayı diğer sanık ...'in hesabına aktardıklarını, zararı tazmin etmek istediklerini söylediğini ve suça konu bonoyu huzurlarında imzalayarak ...'e de imzalatacağını söylediğini, sonrada kefil sıfatıyla ...’in de imzası olduğu halde şirkete teslim ettiğini beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde tespiti bakımından, sanık ... beyanında adı geçen ...’ın savunma doğrultusunda tanık sıfatıyla beyanının tespit edilmesi, suça konu bono’nun hangi sanık tarafından, ne şekilde, kime teslim edildiği hususlarının açıklığa kavuşturulmasından sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ... ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 04.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20764, Karar No: 2016/1009, Tarih: 21.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/20764 E.  ,  2016/1009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan ve 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyiz hakkı bulunduğu belirlenen müşteki kurum vekilinin 24.12.2008 tarihli katılma talebini içeren dilekçesi konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca müşteki şirketin davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede,

26.09.2007 tarihinde müşteki ...'e ait işyerinden suça konu çekin çalınmasından sonra katılan şirket tarafından bankaya ibraz edilen çekin karşılığının olmadığının anlaşılması ve çalıntı çıkması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın tüm aşamalarda suça konu çeki kendisini olarak tanıtan kişiden kendisine tekstil ürünleri satmasına karşılık aldığını, çekte herhangi bir sıkıntının olup olmadığını katılan şirketten teyit ettikten sonra çeki katılan şirkete verdiğini beyan ederek üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi ve çeki aldığını beyan ettiği ve 26.09.2007 tarihli faturada ismi, adresi ve TC kimlik numarası yer alan ve hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen çeki aldığı kişi olmadığını beyan etmesi karşısında, sanığın iddia etmiş olduğu faturada ismi geçen veya bu ismi kullanan kişinin var olup olmadığının tespiti bakımından faturada yer alan adresinin kolluk marifetiyle araştırılarak, burada isimli bir kişinin var olup olmadığının, bahse konu adreste ne tür bir faaliyette bulunulduğunun tespit edilerek, ayrıca mahkeme tarafından sadece sanığın imza ve el yazısı ile çekteki keşideci bölümündeki imza ve yazıların karşılaştırılmasının yaptırılması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi bakımından isimli kişinin tespit edilerek, tespitinin mümkün olmaması durumunda sanık ve hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen alınacak imza ve yazı örnekleriyle, resmi kurumlardan suç tarihinden önceki imza, yazı ve rakam örnekleri getirtilip söz konusu çek üzerindeki isimli kişiye atfen atılan imza ve yazının kimin eli ürünü olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 21/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18661, Karar No: 2014/13444, Tarih: 11.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/18661 E.  ,  2014/13444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2009/919-2013/339

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekili ve davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20569, Karar No: 2013/22146, Tarih: 30.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/20569 E.  ,  2013/22146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Ana Baba Rızasının Aranmaması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Uyuşmazlık ve hüküm Türk Medeni Kanununun 311. maddesi gereğince evlat edinmede ana baba rızasının aranmamasına ilişkin olup, inceleme görevi Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarihli 2013/1 sayılı iş bölümü kararı gereğince Yargıtay 18. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ : Yukarıda belirtilen sebeple dosyanın görevli Yargıtay 18.Hukuk Dairesi Yüksek Başkanlığına gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 30.09.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/5929, Karar No: 2011/3608, Tarih: 25.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/5929 E.  ,  2011/3608 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 179/3, 53/1, 58/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet.

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, incelenen dosyada; 137 Promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, oluş itibariyle güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği anlaşılmakla, tebliğnamede yer alan bozma düşüncesine iştirak edilmemiş olup;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına açıklanan gerekçeye göre; sanığın TCK'nın 62, 50, 51. maddelerini uygulanması gerektiğine ve hak yoksunluğuna hükmedilmesinin kanuna aykırı olduğuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 25.10.2011 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18754, Karar No: 2012/13260, Tarih: 28.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/18754 E.  ,  2012/13260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi(Şişli 5. Asliye)

Suç : Taksirle öldürme

Uygulama : Beraat

Taksirle öldürme suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü

Koşulları bulunmadığından, katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 318/1 ve CMK'nın 299. Maddeleri uyarınca REDDİNE,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; katılanlar vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir ancak;

Sanığın mesul müdür ve başhekim olarak görev yaptığı Fransız Lape Hastanesine yatışının yapıldığı 29.10.2005 tarihinden 3 gün önce ablası Neşe Şairoğlu ile birlikte müracaatta bulunan maktül ...'nun bu hastanede psikiyatri uzmanı olarak çalışan tanık... ile görüştüğü, intihar öyküsü ve manik depresif psikoz bozukluğu bulunan maktülün hastaneye 29.10.2005 tarihinde girişi yapıldıktan sonra tedavi görmekte olduğu tek kişilik odasında 31.10.2005 tarihinde saat 16:30 sıralarında odadan geçmekte olan kalorifer borusuna odadaki perdeleri toplamakta kullanılan perde bağları ile kendisini asması sonucu intihar ettiği olayda, 31.10.2005 tarihli suç yeri araştırma ve inceleme raporunda perdelerde bağ olmadığı, maktülün boynundaki bezlerin perde bağı olduğu ve maktülün odasında bulunan metal dolabın üzerinde ayrıca bir adet katlanmış vaziyette perdenin bulunduğunun tespit edildiği,

Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 25.08.2006 tarihli raporunda, Özel Hastaneler Tüzüğünün 16. ve Özel Hastaneler Yönetmeliğinin 46. maddesinde ruh sağlığı ve hastalıkları dalında hizmet verecek özel dal hastanelerinin ve genel hastanelerin bu hastalara ayrılmış kliniklerinde "Akıl ve ruh hastalıklarına ayrılan binalarda duvar, pencere, kapı, karyola ve yatak takımları ile diğer bölümler hastaların kaçmalarına, kaza ve zararlara engel olacak biçimde yapılır" şeklinde hükümler olduğu,kendisine ve/veya başkasına zarar verebilecek muhtemel hastalar için hastane donanımı bakımından düzenlemeler yazılı olup, söz konusu hastanede hasta odasının ilgili tüzük ve yönetmelik hükümlerine göre donanımının düzenlenmemiş olduğu hastanın gözetimsiz bırakıldığı, idari işlemlerde eksiklik bulunduğunun belirtildiği,

Yüksek Sağlık Şurası'nın 26-29/05/2009 tarih 12173 sayılı kararında ise hasta odasının ilgili mevzuat hükümlerine aykırı düzenlenmiş olması ile ölüm olayı arasında doğrudan illiyet bağının bulunmadığı belirtilmiş olmakla birlikte, hasta odasını ilgili mevzuat hükümlerine göre düzenlemeyen ve hastayı gözetimsiz bırakan hastane yönetiminin yeterli düzenlemeleri yapmamış olması nedeniyle kusurlu olduğu da belirtilmiş olup,

Yüksek Sağlık Şurası'nın 26-29/05/2009 tarih 12173 sayılı kararında ise hasta odasının ilgili mevzuat hükümlerine aykırı düzenlenmiş olması ile ölüm olayı arasında doğrudan illiyet bağının bulunmadığı belirtilmiş olmakla birlikte, hasta odasını ilgili mevzuat hükümlerine göre düzenlemeyen ve hastayı gözetimsiz bırakan hastane yönetiminin yeterli düzenlemeleri yapmamış olması nedeniyle kusurlu olduğu da belirtilmiş olup,

İntihar öyküsü ve manik depresif psikoz bozukluğu bulunan, dosyadaki evraklara göre daha öncede bu rahatsızlığı nedeni ile başka hastanelerde de tedavi gördüğü anlaşılan, kendisine zarar verme tehlikesi bulunan ...'nun intihar olayında hastane mesul müdürü ve başhekimi olarak görev yapan sanığın, hastanın gözetimsiz bırakılması ve hasta odasının ilgili mevzuat hükümlerine aykırı düzenlenmiş olması nedeniyle kusurlu olduğu gözetilmeksizin sanık hakkında yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5855, Karar No: 2012/23083, Tarih: 12.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/5855 E.  ,  2012/23083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (...) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 03/02/1997-04/03/2002 tarihleri arasında çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum ve... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak ...; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekili ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan...'a iadesine, 12/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9694, Karar No: 2014/14179, Tarih: 30.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/9694 E.  ,  2014/14179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elmalı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/03/2013

NUMARASI : 2012/171-2013/453

Davacı Ü.. Ö.. vekili Avukat Ü.U. tarafından, davalı F.. A.. aleyhine 25/05/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne. tebligat gideri verilmediğinden duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, AKP ilçe başkanı olduğunu, siyasi çalışmalar kapsamında ABD Başkanı ile dönemin Başbakanı Bülent Ecevit'in yer aldığı resmi afiş olarak bastırıp sokaklara astırdığını, bu afişin ulusal basın ve yayın organlarında haber yapıldığını, üzerinde siyasi tartışmalar yapıldığını, ancak davalı tarafından hazırlanıp sunulan Türkiye Gündemi Programında davalının "Bu afiş tek kelime ile terbiyesizliktir. Bu afişi yapan hangi partiden olursa olsun terbiyesizdir. Ölmüş kişinin arkasından bunu yapmak imansızlıktır. Allahsızlıktır. İçinde insan sevgisi ve iman olan biri bunu yapmaz." şeklinde ifadeler kullanarak eleştiri sınırını aşarak kişilik haklarına saldırıda bulunduğunu belirterek davalının manevi tazminatla sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalı, davacının da siyasi bir kişilik olarak eleştirilere katlanması gerektiğini, kaldı ki davacının hazırlatarak astığı afiş ile bu tartışmayı başlattığını, davacının kendisinin kusurlu olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davalının basın yoluyla alenen hakarette bulunduğu, davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı kabul edilerek manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davaya konu uyuşmazlığın taraflarından davacının, bir siyasi partinin ilçe başkanı, davalının ise ülkenin tanınan ve bilinen gazetecisi olduğu, davaya konu sözlerin davacı tarafından hazırlatılıp asılan afiş üzerinden başlayan tartışma ortamı içerisinde canlı yayında söylendiği anlaşılmaktadır.

Siyasetçilere yönelik eleştirilerin izin verilen sınırlarının özel kişilere nazaran daha geniş olduğu tüm hukuk sistemlerinde yerleşmiş bir ilkedir. Bu ilkenin gerekçesi, siyasetçilerin, özel kişilerden farklı olarak, diğer siyasetçilerin, gazetecilerin ve halkın yakın denetimine açık olan, kamuoyuna mal olmuş kişiler haline gelmeyi bilerek tercih etmeleridir. Siyasetçiler bu nedenle basın ve gazeteciler tarafından getirilen eleştirilere daha geniş bir hoşgörü göstermek zorundadırlar.