muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/12420, Karar No: 2025/5124, Tarih: 27.03.2025

5. Sosyal devlet; bireylere belirli bir sosyal güvenlik hakkı ve asgari gelir düzeyi öngören, sağlık ve refah hizmetlerinden serbestçe yararlanma ve belirli bir yaşa kadar eğitim olanağı sunan, bir takım sosyal riskleri önleyici tedbirler alan devlet anlayışıdır. Sosyal devlet olmanın bir gereği ve sonucu da, sosyal güvenlik hakkının tüm bireylere sağlanması ve güvence altına alınmasıdır. Dolayısıyla, hukuk kuralı uygulanırken Anayasada güvence altına alınan en temel haklardan biri olan sosyal güvenliğin esas ilkelerinden (sosyal güvenliğinin kapsamının ve uygulama alanının kişiler ve riskler açısından genişletilmesi) hareket ederek sigortalı lehine yoruma başvurulması yanlış olmayacaktır. Bu kapsamda, yorum yöntemi seçilirken tek bir yorum yönteminden hareket etmek yerine; bu hukuk dalının genel niteliği ve amacı da göz önüne alınarak yoruma başvurmak daha sağlıklı sonuçlar verecektir. Değişik tarihlerde verilen yargı kararlarına bakıldığında; sigortalı lehine yorum ilkesinin uygulamaya geçirildiği görülmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 1990 yılında verdiği bir kararda (Y.H.G.K 14.2.1990 E. 1989/10-391 K. 1990/83); "Kanunun çok açık olmasına karşın yine de kuşkulu bir durumun varlığı iddia edildiği taktirde şüphenin sigortalının lehine yorumlanacağı ise iş ve sosyal güvenlik hukukunun temel ilkelerindendir" diyerek bunu vurgulamıştır(Prof. Dr. ... ..., Sosyal Güvenlik Hukuku’nda Sigortalı Lehine Yorum İlkesi. ... ... On ... ... 2016 s: 236 vd).

6. Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun “prim belgeleri ve işyeri kayıtları” başlıklı 86. maddesinin dokuzuncu fıkrasına göre; Aylık prim ve hizmet belgesi veya muhtasar ve prim hizmet beyannamesi işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak beş yıl içerisinde iş mahkemesine başvurarak, alacakları ilâm ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları dikkate alınır. Bu yönde, anılan madde hükmünde yer alan hak düşürücü süre; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalışmaları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar için geçerlidir. Bir başka anlatımla; sigortalıya ilişkin olarak işe giriş bildirgesi, dönem bordrosu gibi yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi ya da çalışmaların Kurumca tespit edilmesi halinde; Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz biçimde devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez.

7. Öncelikle temel ve vazgeçilmez hak olan sosyal güvenlik hakkı sınırlanırken, hak düşürücü sürenin kesilmesi yönünde, Anayasa’nın 13. maddesinin göz ardı edilmemesi gerekir. Anayasanın 13. maddesinde temel hakların özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabileceği, bu sınırlamaların, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı açıkça belirtilmiştir. Sosyal güvenlik hakkının hak düşürücü süre açısından önem taşıyan belgelerin yönetmeliğe bırakılması ve yönetmelikte sınırlandırılması, Anayasa düzenlemesine uygun olmadığı gibi Kurumun tespit ettiği çalışmaların da bu kapsamda değerlendirilmesi, takdir hakkının kötüye kullanılması açısından da doğru olmayacaktır. Kurumun kayıtlar var ise hiç tereddütsüz tüm sigortalılar için çalışmayı saptaması anayasal ve yasal görevidir.

8. Belirtmek gerekir ki kamu kurumu tarafından tutulan ve çalışma olgusunu kanıtlayan belgeler de Kuruma intikal eden belgeler kadar nitelikli ve esas alınması gereken belgelerdendir. En azından madde de belirtildiği gibi Kurumca bu belgeler esas alınarak çalıştığı rahatlıkla saptanabilir. Kurumun bu saptamayı yapmaması maddedeki takdir hakkını keyfi kullanması anlamına gelecektir.

III. SONUÇ:

9. Somut uyuşmazlığa gelince davacı sigortalının davacının acente sözleşmesi kapsamında davalı ... hizmetlerini yapmak üzere hizmet tespiti istenilen dönemde çalıştığı sabittir. Acente sözleşmesinin her iki tarafı da kamu kurumudur. Dosyaya gelen her iki Kurum yazısında da davacının çalıştığı sabittir. Davacı hakkında düzenlenen bu belgeler kamu kurumu işverenden sadır olduğu açıktır. Kurumca çok rahatlıkla çalıştığı saptanabilecektir. Sigortalı lehine yorum da bunu gerektirmektedir.

10. İlk Derece Mahkemesinin kabul kararı yerinde olup, kararının onanması gerektiği düşüncesinde olduğumdan Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2018/6344, Karar No: 2019/7085, Tarih: 24.09.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/6344 E.  ,  2019/7085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dâvacı Vakıflar Genel Müdürlüğü ile dâvâlı ... aralarındaki alacak dâvasına dair Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 28/04/2016 günlü ve 2015/248 E. - 2016/206 K. sayılı hükmün bozulması hakkında dairece verilen, 19.06.2018 günlü ve 2017/9187 E. - 2018/6701 K. sayılı ilâma karşı davacı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı,... Vakfına ait olup Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından idare edilen taşınmazın temellerine, davalı tarafından yapılan kazı çalışmaları sırasında zarar verildiğini, bu nedenle binanın can ve mal güvenliği açısından yıkılması gerektiği saptanarak yıkım işleminin gerçekleştirileceğinin davacı idareye tebliğ edildiğini, yıkım tebligatı ve binanın artık kullanılamaz hale gelmesi nedeniyle davacı idarenin kiracısı olan ... Müftülüğü'nün taşınmazı 31.12.2011 tarihi itibariyle boşalttığını ve davacının kira geliri elde etmesinin sona erdiğini, davacıya ait kira getirisi bulunan taşınmazın davalı tarafından kullanılamaz duruma getirilmesi nedeniyle davacının kira gelirinden yoksun kaldığını belirterek yoksun kalınan 44.562TL gelirinin tazminat olarak davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile tazminat talebini arttırarak 45.002,20TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 45.002TL tazminatın her bir kira dönemi için dönem sonundan itibaren ayrı ayrı işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsil edilerek davacı tarafa ödenmesine karar verilmiş, hükmün davacı ve davalı tarafından temyizi üzerine; Dairemizin 19.06.2018 günlü ve 2017/9187- 2018/6701 esas-karar sayılı ilamı ile; "davacı ve davalının, 3533 Sayılı Kanunun 1. maddesinde gösterilen kuruluşlardan olup, uyuşmazlığın "Hakem" sıfatı ile çözümlenmesi gerektiği gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma ilamına karşı davacı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, taşınmaz maliki ... Vakfı olup Mazbut Vakfı idare eden kurum olarak Bursa Vakıflar Bölge Müdürlüğü ile Bursa Belediyesi Başkanlığı arasındaki ecrimisil talebine ilişkindir. 3533 sayılı zorunlu Tahkim Yasasının 4.maddesi uyarınca; katma bütçe ile idare edilen daireler, belediyeler, özel bütçe ile idare olunan daire ve müesseselerden biriyle Genel Bütçeye dahil dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıklar, o yerdeki yüksek dereceli hukuk mahkemesi başkanı ve ya hakimi tarafından hakem sıfatıyla çözümlenir. Somut olaya gelince; dava konusu taşınmazda, malik ... Vakfı olduğundan ve davacı da malik olmayıp mazbut vakfı idare eden kurum olduğundan uyuşmazlığın 3533 sayılı Yasaya göre değil genel mahkemede çözülmesi gerektiği kuşkusuzdur. (23.08.2008 tarihli 2008/3-10 Esas, 2008/32 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı)

Hal böyle olunca; davaya bakan mahkemenin görevli olduğu bu seferki incelemeden anlaşılmaktadır. Bu nedenle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile, dairemizin 19.06.2018 günlü ve 2017/9187- 2018/6701 esas-karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına karar verilmiş; taraf vekillerinin temyiz itirazlarının yeniden incelenmesi sonucunda da;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı tarafın karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizce verilen 19.06.2018 günlü ve 2017/9187- 2018/6701 esas-karar sayılı sayılı ilamının kaldırılmasına ve hükmün yukarıda açıklanan gerekçe ile ONANMASINA, 30,40 TL fazla alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 10.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24656, Karar No: 2015/32976, Tarih: 30.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/24656 E.  ,  2015/32976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda mahkemesi, tarihi, esas ve karar numarası yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan;

1-Davacının, dava tarihine kadar olan süreyi kapsayacak şekilde hizmet döküm cetvelinin ve hizmet döküm cetvelinde yer alan işyerlerine ait işe giriş ve çıkış bildirgelerinin, Sosyal Güvenlik Kurumundan,

2-Hizmet döküm cetvelinde dava tarihine kadar, davacı için sigortalı hizmet bildirimi yapmış olan işyerlerinin isimlerinin, bu işyerleriyle ilgili bilgilerin yanısıra alt işveren olup olmadığının değerlendirilmesi için varsa ihale sözleşme ve şartnamelerinin olup olmadığının davalı ...'den sorularak bu belge ve bilgilerin eklenerek gönderilmesi için dosyasının mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 30.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13173, Karar No: 2010/21199, Tarih: 09.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/13173 E.  ,  2010/21199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16354, Karar No: 2012/33506, Tarih: 19.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/16354 E.  ,  2012/33506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edirne İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/04/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine bonolara dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla ilamsız takip başlatıldığı, borçlunun süresinde icra mahkemesine başvurarak borca itiraz ettiği ve mahkemece borca itirazın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 169/a-6 maddesinde; “Borçlunun itirazının icra mahkemesince esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde kötü niyeti veya ağır kusuru bulunan alacaklı, takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere ... tazminata mahkum edilir.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda takip alacaklısının dayanak bonoların lehdarı olduğu, borçlu şirketin çift imza ile temsil edildiğini, tek imza ile keşide edilen ve alacaklıya verilen bonolar nedeniyle borçlu şirketin sorumlu olamayacağını bilebilecek konumda olduğu, borçlu şirketi sorumluluk altına sokmayan tek imza ile keşide edilen bonoları kabul ederek icra takibi başlatan alacaklının ağır kusurlu sayılacağı, ağır kusurlu sayılan alacaklı aleyhine ve borçlu yararına takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12638, Karar No: 2014/13088, Tarih: 09.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/12638 E.  ,  2014/13088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2011/426-2013/317

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar ile davalı Kurum tarafından sunulan temyiz dilekçesinin davacıya ve ayrıca davalı Kurumada gerekçeli kararın yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9785, Karar No: 2010/11259, Tarih: 08.06.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/9785 E.  ,  2010/11259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :11.09.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, velayet,manevi tazminat ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı kadının manevi tazminat (TMK.md.174/2) isteğine ilişkin olumlu ya da olumsuz hüküm kurulmaması usul ve yasaya aykırıdır.3-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere kadın ve yanında bulunan müşterek çocuklar 2003 doğumlu Mine ve 2007 doğumlu Yusuf yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

4- Ana yanında kalmasının çocuğun bedeni, fikri, ahlaki gelişmesine engel olacağı yönünde ciddi ve inandırıcı deliller bulunmadığı ve hemen meydana gelecek tehlikelerin varlığı da ispat edilmediği halde ana bakım, şefkatine muhtaç 2003 doğumlu Mine ile 2007 doğumlu Yusuf'un Türk Medeni Kanununun 182. ve 336/2. maddeleri uyarınca babanın velayetine bırakılması usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükkmün yukarıda 2, 3 ve 4. bentlerde açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.08.06.2010 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2009/14788, Karar No: 2012/2094, Tarih: 16.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2009/14788 E.  ,  2012/2094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/06/2009 tarih ve 2007/236-2009/143 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 14.02.2012 günde hazır bulunan davacı vekili Av. ... gelip, davalılar vekilleri tebligata rağmen duruşmaya gelmediklerinden tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten, duruşmada hazır bulanan davacı vekili dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmış olup, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "MDV Modavizyon " ibaresini 18, 24 ve 25. sınıflarda marka olarak tescili için yaptığı başvurunun davalı TPE tarafından diğer davalı şirketin ticaret unvanına dayalı itirazı sonucu reddedildiğini, oysa müvekkilinin başvurusu ile davalı şirketin ticaret unvanının farklı olduğu gibi anılan ibareyi davalının ticaret siciline tescil tarihinden daha önce marka olarak kullanmaya başladığını ileri sürerek, davalı TPE YİDK'nun 2007/M - 5772 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davacı başvurusunun davalı şirketin ticaret unvanının asıl unsuru olan "Modavizyon" ibaresi ile iltibasa yol açacak derecede benzer olduğu, davalı şirketin faaliyet konuları arasında yer alan "her türlü konfeksiyon mamülleri, deri, kösele ve kürklerden mamul giyim eşyalarının imali, ticareti, tekstil, deri ve konfeksiyon sanayiinde kullanılan kimyevi maddeler, hammadde ve diğer yardımcı maddelerin imali ve ticaretinin" , davacı başvurusundaki 18, 24 ve 25. sınıflarda yer alan mallar ile aynı veya aynı türden olduğu, davalının ana sözleşmesinin 30.09.1991 tarihinde tescil edildiği, davacının başvurusunun ise 24.09.2004 tarihinde yapıldığı, davacının anılan ibareyi giyim ve tekstil sektöründeki ilk kullanımın 12.11.1991 tarihli alış faturası ile ve davalı unvanının tescil tarihinden sonra olduğu, ayrıca 22.06.2004 tarih ve 5194 SK ile değişik 556 sayılı KHK'nin 7 son maddesi uyarınca kullanımla ayırt edicilik sağlanmasının tescil engelleri arasından çıkarıldığını, dolayısıyla 8/5. maddesinden kaynaklanan bir tescil engelinin aşılmasına olanak verdiğinin de kabul edilmeyeceği, davalının davacının fiili kullanımına sessiz kalmasının bu dava yönünden bir değer taşımayacağı ve davacının marka başvurusunda sessiz kalması gerektiği anlamına gelmeyeceği, dolayısıyla davalı TPE kararının 556 sayılı KHK'nin 8/3 ve 8/5. maddeleri uyarınca doğru olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalılar vekilleri duruşmaya katılmadıklarından duruşma vekalet ücretinin takdirine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 5,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25664, Karar No: 2013/16831, Tarih: 14.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/25664 E.  ,  2013/16831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

1- Tarafları ve konusu aynı olan, mahkemenin 2011/248 esas sayılı dosyasının getirtilerek eylemin tek suç oluşturması nedeniyle mükerrer cezalandırılmaya neden olunmaması açısından dosyaların birleştirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.