muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/243, Karar No: 2020/7404, Tarih: 23.06.2020

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Devir hükümlerine göre ise; feshe bağlı diğer haklardan olan kullanılmayan izin ücretlerinden ve ihbar tazminatından son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 120. maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi, işyeri veya iş yerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, iş yerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı İş Kanununun 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Öte yandan enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı Yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile ... Elektrik Dağıtım A.Ş. özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davalı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, ...'deki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye ait olmakla birlikte, ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'den ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamış ve ... Elektrik Dağıtım A.Ş. tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra her biri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Somut olayda davacı, ... Elektrik Dağıtım A.Ş.’nin ana işveren olduğunu ve bu sebeple diğer davalı şirket ile birlikte talep ettiği alacaklardan sorumlu olduğunu iddia etmiştir. Sosyal Güvenlik Kurumu belgeleri ve hizmet döküm cetveli ile tüm dosya içeriğine göre davacı 06/05/2002-18/11/2013 tarihleri arasında değişen alt işverenlerde çalışmıştır. Davacının çalışmaları, özelleştirme kararı ile ... Elektrik Perakende Satış A.Ş. kurulup ayrı bir tüzel kişilik kazandıktan sonra işletme hakkı devir sözleşmesinin imzalandığı 24/07/2006 tarihine kadar davalı ...Ş’nin asıl işverenliğinde, sonrasında ise diğer davalı ... Elektrik Perakende Satış A.Ş. asıl işverenliğinde geçmiştir. İşyeri devri hükümleri gözetildiğinde, davalı ...Ş. son asıl işveren olmadığından yıllık izin ücretinden sorum tutulmaması, yine fazla çalışma ücreti ücretinde hüküm altına alınan dönemde asıl işverenliği bulunmadığından sorumlu tutulmaması, kıdem tazminatından ise asıl işverenlik sıfatına sahip olduğu dönemdeki ücret ve süre üzerinden sorumlu tutulması gerekir iken yanılgılı değerlendirme ile hüküm altına alınan alacakların tamamından diğer davalı ile birlikte müteselsilen sorumlu tutulması hatalıdır.

3-Taraflar arasında bir diğer uyuşmazlık konusu ise davacının yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususundadır.

Somut olayda; Dava dilekçesinde “yıllık izinlerin bir kısmının 3-5 gün kullandırıldığı, ilk 2 yıl hiç izin kullandırılmadığı” beyan edilmiştir. Bu beyana göre davacının ilk 2 yıl dışındaki izin belgesi olmayan diğer yıllarda yıllık ortalama 4 gün izin kullandığı kabul edilmelidir. İzin belgesi olan yıllarda ise kullanılan izin süresi dikkate alınmalıdır. Bir diğer anlatımla, ilk 2 yıl hariç izin belgesi bulunmayan 7 yılda davacının toplam 28 gün izin kullandığı dikkate alınmalı ve davacının toplam kullandığı izin süresinin 56 gün olduğu gözetilerek, bakiye yıllık izin süreleri karşılığı yıllık izin ücreti hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece anılan hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 23/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13023, Karar No: 2011/19153, Tarih: 28.11.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/13023 E.  ,  2011/19153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1251, Karar No: 2019/7343, Tarih: 16.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2017/1251 E.  ,  2019/7343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1-Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık ...’ın tekerrüre esas alınan Pendik 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 07/04/2008 gün ve 2007/357 Esas, 2008/194 Karar sayılı ilamındaki mahkûmiyetin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 18/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen TCK’nın 191. maddesi ile aynı Kanun’la 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası gereğince uyarlanması sonucu "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ve koşulları gerçekleştiğinde CMK'nın 231. maddesinin 10. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verileceğinin öngörülmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının kabulünde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; TCK'nın 58. maddesinin uygulanması ile ilgili kısmın çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8876, Karar No: 2018/2035, Tarih: 15.03.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/8876 E.  ,  2018/2035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20...2015 tarih ve 2014/532-2015/272 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin markasının tanınmış marka olduğunu, ... nezdinde tescilli yatak odası tasarımına çok benzer ... adlı tasarımın davalı tarafından üretilip satışa sunulduğunu, bu hususun ... ... .... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi 2014/39 D.İş sayılı dosyası ile tespit edildiğini, kullanıma son verilmesi için davalı tarafa ihtar çekildiğini lakin davalının ürünü kullanmaya ve internet sitesinde yayınlamaya devam ettiğini belirterek davalı eyleminin müvekkilinin tasarım hakkına tecavüz oluşturduğunun ve haksız rekabetin tesipitini, men’ini ve 5.000,00 TL manevi tazminatın ihtar tarihi olan .../06/2014 tarihinden itibaren işleyecek değişik oranlı ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile hükmün ilanını talep etmiştir.

Davalı vekili, “...” isimli yatak odası, yemek odası ve oturma grubunun seneler önce tasarımcı ... tarafından tasarlandığını, hükümsüzlük davasına konu olmaması için müvekkilinin tescil başvurusunda bulunmadığını, tasarımların birbirinden farklı olduğunu, tespit dosyasındaki bilirkişilerin tasarımların özellikle ayak ve travers yapısındaki ciddi farklılığı dikkate almadığını, anonim vasıflar üzerinde yeterli bir açıklama yapmadığını, rapora yönelik itirazlarının değerlendirmeye alınmadığını, bu nedenle bu delilin hukuka aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre,dava konusu tasarımların karşılaştırılmasında yatak şiltesinin yatak başına yaslandığı konumda davacı tasarımında kapitone bölümde kapitone kalınlığı azalmakta, uzun dikişlerle düzleşmekte, davalı ürününde kapitone kalınlığı sabit kalarak şilte bu kalın düğmeli bölüme yanaştığı, traversle bütünleşik olarak yükselen yan ahşap masif kenarların kıvrımlarının formu farklılaştığı, ayak yapılarının farklılaştığı, traversin şilte dışına taşması ya da taşmaması genel form algısında farklılık yarattığı, kapitone yüzeyin davacı tasarımında daha ince, davalı ürününde daha kabarık olarak uygulanmasının, yatak başının üst kenarının bombe eğrisinin davacı tasarımında daha belirgin, davalı ürününde daha düze yakın algılanmasına neden olmakta, bu da genel form algısında farklılık yarattığı, bilgilenmiş kullanıcı algısı açısından davacı tasarımı daha ince ve zarif hatlarla algılanırken, davalı ürünü daha kaba ve yuvarlak yapıda, farklı bir tasarım olarak algılandığı ve tasarımların benzer olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, ....03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12354, Karar No: 2012/3112, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/12354 E.  ,  2012/3112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin

olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı işverene iadesine 06/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13140, Karar No: 2022/7127, Tarih: 31.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/13140 E.  ,  2022/7127 K.**

**"İçtihat Metni"**

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında 392,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair ... İl Emniyet Müdürlüğünün 24/05/2020 tarihli ve 2020/1063 sayılı idari yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun kabulü ile idari para cezasının kaldırılmasına ilişkin ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 30/06/2020 tarihli ve 2020/1603 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 07.10.2020 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.10.2020 tarihli ve KYB. 2020-89055 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, somut olayda ... İli ... Mahallesi ... Caddesinde polis memurları tarafından durdurularak Koronavirüs salgını nedeniyle ilan edilen sokağa çıkma yasağını ihlal ettiği gerekçesiyle hakkında düzenlenen idari yaptırım kararına karşı, kabahatlinin olay tarihinde evde biriken çöpleri çöp kovasına atmak için evden dışarı çıktığı, evlerinin müstakil olup mezarlık alanında olmasından dolayı ... Belediyesi tarafından etrafı tamamen taş duvarlarla çevrili, kamu ve araç trafiğine kapalı yaklaşık 10.000 m2 lik alanda bulunduğu, dışarı çıktığı yerin de özel mülkiyet sınırları içerisinde olduğundan bahisle itiraz ettiği, Mahkemesince yapılan inceleme sonucunda, "'Anayasamızın 13. Maddesi temel ve hak hürriyetlerinin sınırlanması düzenlenmiştir. Anayasımızın 13. Maddesi gereğince temel hak ve hürriyetler Anayasanın ilgili maddelerince belirtilen sebeplere bağlı olarak ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar Anayasanın sözüne, ruhuna, demokratik toplum düzenine ve laik cumhuriyetinin gerekliliklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olmaz denilmektedir. Yine Anayasamızın 15. Maddesi temel ve hak ve özgürlüklerin ancak savaş seferberlik veya olağanüstü hallerde milletlerarası hukuktan doğan yükümlülükler ihlal edilmemek kaydı ile kısmen veya tamamen durdurulabileceği yazılıdır. Yine Anayasımızın 19. Maddesi kişi hürriyeti ve güvenliğini düzenlemiştir. Hiç kimsenin hürriyeti ve güvenliği mahkeme kararı olmadan kısıtlanamayacağı zorunlu hallerde kısıtlansa bile 24 saat içinde hakim onayına sunulması gerektiği düzenlenmiştir. Yine Anayasamızın 23. Maddesi yerleşme ve seyahat hürriyetini düzenlemektedir. Seyahat hürriyeti ancak kanunla sınırlanabileceği öngörülmüştür.

Somut olayda dayanak yapılan Umumi Hıfzısıhha Kanunun 57. Maddesi salgın hastalıkları ile mücadeleyi düzenlemiştir. Yine bu kanun 64. Maddesi alınabilecek tedbirlere yetkili kurumu öngörmüş, bu kurumu da sağlık ve sosyal güvenlik bakanlığı olarak düzenlemiştir. Yine Umumi Hıfzsıhha Kanunun 72. Maddesi alınabilecek tedbirleri öngörmüştür. 72. maddesinin 1. Fıkrasında evde yada sağlık kurumundan tecrit ve müşahedeyi 5. fıkrası yurt dışı seyahati, 7. Fıkrası yurt içinde salgın hastalık ortaya çıkan umumi mahallerin sevk ve tahliyesini öngörmüştür.

Genel olarak kişi hürriyetini ve seyahat hürriyetini kısıtlama anlamına gelen sokağa çıkma yasağı Umumi Hıfzısıhha Kanununda öngörülmemiştir, kıyasen evde tecrit ya da sağlık kurumunda tecrit sokağa çıkma yasağına benzetmek mümkün ise de bu tedbirlerin uygulanabilmesi için tedbir uygulanan şahsın sari ve salgın hastalığa düçar olduğunun gösterilmesi veya bu şüphenin olması gerekmektedir. Kaldıki böyle bir durumda bile Umumi Hıfzısıhha Kanunun 81. Maddesinde yok edilen eşyanın tazmini 83. Maddesinde ise evde tecrit edilenin iaşesinin hükümetçe sağlanması öngörülmektedir.

Yukarıda açıklandığı üzere genel olarak hastalık şüphesi olmayan herkesin hakkında sokağa çıkma yasağı uygulanması ancak yasal olarak mümkündür. Buna ilişkin hukukumuzda yasal bir düzenleme bulunmamaktadır. Kaldı ki öyle bir durumda bile Anayasamızın 2. Maddesine öngörülen sosyal hukuk devleti olma gereği yine Umumi Hıfzısıhha Kanunun 83. Maddesi gereği evde tecrit edilen şahısların iaşesinin sağlanma zorunluluğu vardır.

Somut olayda ceza uygulanan itiraz edene idarenin iaşe bedelini ödemediği gibi sokağa çıkma yasağı uygulamasında yasal dayanaktan yoksun olduğu anlaşıldığından talebin kabulüne karar vermek gerekmiştir." şeklindeki gerekçe ile Kabahatler Kanununun 28. maddesinin 8/b bendi uyarınca itirazın kabulüne karar verilmiş ise de,

Somut olayda ceza uygulanan itiraz edene idarenin iaşe bedelini ödemediği gibi sokağa çıkma yasağı uygulamasında yasal dayanaktan yoksun olduğu anlaşıldığından talebin kabulüne karar vermek gerekmiştir." şeklindeki gerekçe ile Kabahatler Kanununun 28. maddesinin 8/b bendi uyarınca itirazın kabulüne karar verilmiş ise de,

5442 sayılı İl İdaresi Kanunu'nun 66/1. maddesinde ''İl genel kurulu veya idare kurulları yahut en büyük mülkiye amirleri tarafından kanunların verdiği yetkiye istinaden ittihaz ve usulen tebliğ veya ilan olunan karar ve tedbirlerin tatbik ve icrasına muhalefet eden veya müşkülat gösterenler veya riayet etmeyenler, mahallî mülkî amir tarafından Kabahatler Kanununun 32 nci maddesi hükmü uyarınca cezalandırılır.'' ve 11/C maddesinde yer alan ''İl sınırları içinde huzur ve güvenliğin, kişi dokunulmazlığının, tasarrufa müteallik emniyetin, kamu esenliğinin sağlanması ve önleyici kolluk yetkisi valinin ödev ve görevlerindendir. Bunları sağlamak için vali gereken karar ve tedbirleri alır. Bu hususta alınan ve ilan olunan karar ve tedbirlere uymayanlar hakkında 66 ncı madde hükmü uygulanır'' ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 32. maddesinde yer alan, “ Yetkili makamlar tarafından adli işlemler nedeniyle ya da kamu güvenliği, kamu düzeni veya genel sağlığın korunması amacıyla, hukuka uygun olarak verilen emre aykırı hareket eden kişiye yüz Türk Lirası idari para cezası verilir. Bu cezaya emri veren makam tarafından karar verilir.” ve 1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu'nun 64. maddesinde ''57 nci maddede zikredilenlerden başka herhangi bir hastalık istilai şekil aldığı veya böyle bir tehlike baş gösterdiği takdirde o hastalığın veya her hangi bir hastalık şeklinin memleketin her tarafında veya bir kısmında ihbarı mecburi olduğunu neşrü ilâna ve o hastalığa karşı bu kanunda mezkür tedabirin kaffesini veya bir kısmını tatbika Sıhhat ve İçtimai Muavenet Vekaleti salahiyettardır.'' ve 282. maddesinde, "Bu Kanunda yazılı olan yasaklara aykırı hareket edenler veya zorunluluklara uymayanlara, fiilleri ayrıca suç oluşturmadığı takdirde, ikiyüzelli Türk Lirasından bin Türk Lirasına kadar idarî para cezası verilir." şeklindeki düzenlemeler ile,

... Valiliği Umumi Hıfzıssıhha Meclisinin 20/05/2020 tarihli ve 34 sayılı kararı ile İçişleri Bakanlığının 19/05/2020 tarihli ve 8184 sayılı Genelgesine istinaden 5442 sayılı İl İdaresi Kanunu'nun 27 ve 72. maddeleri uyarınca 22/05/2020 ile 26/05/2020 tarihleri arasında (Ramazan Bayramı) il sınırları içerisinde vatandaşların sokağa çıkmalarının kısıtlanmasına karar verildiği nazara alındığında,