muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5502, Karar No: 2014/1810, Tarih: 24.03.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/5502 E.  ,  2014/1810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : ...'i öldürmekten 5237 sayılı TCK.nun 81, 29, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nın maktul ...'i kasten öldürme suçunun sübutu kabul kılınmış, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerinde ve duruşmalı incelemede TCK'nun 29 ve 62. maddelerinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, T.C. Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına ilişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık ... için baro tarafından görevlendirilen zorunlu

müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi Yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki sanık ...'dan tahsiline karar verilen "682,00 TL müdafii ücretinden" ibaret yargılama giderinin hükümden çıkartılmasına karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN ve resen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 24/03/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

24/03/2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... 'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii avukat ...'ın yokluğunda 27/03/2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2011/1301, Karar No: 2012/1328, Tarih: 01.03.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/1301 E.  ,  2012/1328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2010/293496

MAHKEMESİ : Akşehir Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 21/05/2010, 2009/6 (E) ve 2010/61 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

A-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın maktul İsa ve Eyyup'u öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin ve Cumhuriyet Savcısı'nın sanığın maktul İsa'ya yönelik öldürme eylemi nedeni ile hakkında TCK 27. Maddesinin uygulanması gerektiğine ilişen, katılanlar vekilinin eksik incelemeye, maktul İsa'yı öldürme suçundan haksız tahrik nedeni ile cezasından fazla indirim yapıldığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

B-Ancak;

1-Maktullerin, sanığın ailesi ile birlikte yaşamakta oldukları çadıra geldikleri, sanığa, anne ve babasına sopa ile vurdukları ve sanığı götürmek istedikleri, sanığın ellerinden kaçarak çadıra girdiği, bu sırada maktul İsa'nın maktul Eyyup'a

arabadan silahı getir demesi üzerine sanığın, çadır içerisinde bulunan babasına ait av tüfeğini kılıfından çıkarttığı, çadırın giriş bölümü önünden havaya iki kez ateş ettiği, bu ateşin ardından maktul Eyyup'un silah getirmekten vazgeçerek, maktullerin silahsız olarak sanığa yöneldikleri, sanığın kendisine 4-5 metre mesafedeki Eyyup'un ve 1-2 metre mesafedeki İsa'nın ayaklarına ateş ederek saldırıyı defetmesi mümkün iken ardarda her iki maktulün yaşamsal öneme haiz göğüs bölgelerine ateş ederek öldürmesi şeklinde gerçekleşen olayda; maktullerin sopa ile sanığı, anne ve babasını darp etmesi sonucu alınan raporlarına göre oluşan yaraların basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte olması, maktullerin silahsız olarak sanığa yönelmeleri, sanığın yakın mesafedeki maktullerin yaşamsal öneme haiz olmayan bacak, ayak gibi vücut bölgelerine ateş ederek saldırıyı defetme imkanı bulunmasına rağmen göğüs bölgelerine ateş etmesi gibi hususlar da birlikte değerlendirildiğinde, 5237 sayılı Yasanın 27/2. maddesinin uygulanma koşullarının olmadığı, savunma ile saldırı arasında orantı bulunmaması, etki ve tepki dengesi gözetilerek maktullerden gelen ve haksız tahrik oluşturan davranışlar da nazara alındığında, tahrik nedeniyle maktul Eyyup'a yönelik eyleminden kurulacak hükümde makul bir indirim yapılması gerekirken, sanığın haksız tahrik altında iki kişiyi kasten öldürme suçundan iki kez cezalandırılması yerine maktul İsa'ya yönelik öldürme eylemi nedeni ile tecziyesine karar verilmesine rağmen maktul Eyyup'a yönelik eylemi nedeni ile ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2-Sanığın, maktul Eyyup'a yönelik eyleminde, maktullerin saldırısı neticesi, meşru savunma sınırını mazur görülecek şekilde duyduğu heyacan, korku ve telaşla eylemini gerçekleştirdiği kabul edilerek ceza verilmemiş olmasına rağmen zaman aralığı bulunmayan diğer maktul İsa'ya yönelik eylemi ile ilgili olarak eylemi haksız tahrik altında işlediği belirtilip, ceza tayin edilerek çelişkiye düşülmesi,

Yasaya aykırı olup, katılanlar vekilinin, Cumhuriyet Savcısı'nın ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), bozma nedenine ve tutuklulukta geçen süreye göre sanık ve müdafiinin tahliye taleplerinin reddine, 01/03/2012 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/18673, Karar No: 2018/4819, Tarih: 15.05.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/18673 E.  ,  2018/4819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava. davacının davalıya ait işyerinde 15.07.2006-31.12.2006, 01.07.2007-30.09.2009, 10.06.2010-22.07.2011 tarihleri arasında tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiştir.

Sigortalılığın oluşması yönünden ilk koşul, taraflar arasında hizmet akdinin varlığına ilişkindir. Hizmet akdi B.K. 313. maddesinde belirlendiği üzere iş sahibi ile işçi arasında yapılan belli veya belli olmayan bir süre için görülen iş karşılığı ücret ödenmesini gerektiren bir sözleşmedir. Bu sözleşmede ana unsur iş ve ücrettir. 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdini sadece bu unsurlara bağlı olarak kabul etmek mümkün değildir. Zaman ve bağımlılık unsurları hizmet akdinin ana koşulları olmak üzere 506 sayılı Yasa'nın öngördüğü hizmet sözleşmesi" bir veya birden fazla işveren ile çalıştırılan arasında oluşturulan, süreli veya süresiz belli bir zaman dilimi içersinde, işveren emir ve gözetimi altında, iş görmeyi hüküm altına alan hukuksal ilişkidir.Sigortalılığın oluşumu yönünden ilk unsur iş görecek kişinin belli bir zaman dilimi içerisinde, hizmetini işverenin emrine hasretmesidir. Bu zaman dilimi günün tüm süresini kapsayabileceği gibi, günün veya haftanın belli saatlerine de hasredilebilir. Haftanın veya ayın belli gün ve saatlerinde dahi çalışma söz konusu olabilir.

Önemli olan düzenli bir çalışma ilişkisinin varlığıdır. Düzenli çalışma ilişkisinin varlığı iş akdinin zaman unsurunu ortaya koyar. Çalışanın, hizmetini belli zaman dilimi içerisinde, işveren emrinde ve onun vereceği direktif doğrultusunda gerçekleştirilmesi, hizmet akdinin ikinci unsuru olan bağımlılık unsurunu oluşturur. Hizmetin fiilen verilmesi her durumda, zorunlu değildir. İşverenin emir ve gözetim altında hazır beklemek durumunda dahi bağımlılık unsuru gerçekleşmiş sayılır. Öte yandan, işverence gösterilen işlerin, çalışan tarafından, işveren emir ve direktiflerine uygun olarak görülmesi gerekir.Belirtilen bu iki ana unsurun birlikte gerçekleşmesi durumunda 506 sayılı Yasa açısından hizmet akdinin dolayısıyla sigortalılığın ilk koşulunun oluştuğu sonucuna varılır.

Sigortalılığın ikinci koşulu 506 sayılı Yasa'nın 5. ve 8. maddelerinde öngörülen işin görüldüğü bir işyerinin bulunmasıdır. Bir işyerinin varlığının saptanamaması durumunda sigortalılığın gerçekleştiğinden söz edilemez.

Sigortalılığın ikinci koşulu 506 sayılı Yasa'nın 5. ve 8. maddelerinde öngörülen işin görüldüğü bir işyerinin bulunmasıdır. Bir işyerinin varlığının saptanamaması durumunda sigortalılığın gerçekleştiğinden söz edilemez.

Üçüncü koşul eylemli çalışmanın varlığıdır. Yasal sigortalılıktan söz edebilmek için sigortalının işveren emir ve direktifleri altında, bir fiil, gösterilen işi yapması zorunludur. çalışmanın, kimi durumlarda, görülen işin, nitelik ve kapsamına göre devamın sürmesi mümkün olmayabilir. Sigortalının, işveren emir ve nezareti altında verilecek işi yapmaya hazır bir şekilde beklemesi dahi bu koşulun gerçekleşmesi için yeterlidir.

Yasanın 3. maddesinde gösterilen istisnalardan bulunmama bir diğer koşuldur. Bir kimsenin sigortalı sayılabilmesi için Yasanın 2. maddesinde sayılan koşulları taşıması yetmez, ayrıca 3. maddede gösterilen kişilerden bulunmaması gerekir.

Sigortalı sayılabilme yönünden gerek ücretin kendisi, gerekse ödenme biçim ve yöntemi zorunlu bulunmamaktadır. Parça başına ücret, götürü ücret, part-time çalışma karşılığı yapılan ödeme biçimleri sigortalılık koşullarını etkilemez.

Sigortalılık statüsünün oluşumu için herhangi bir şekil koşulu öngörülmemiştir. Resmi veya yazılı bir sözleşme biçimi şart değildir. Asıl olan sigortalının çalışmaya başlama durumudur. Eylemli olarak gerçekleşen bu durum sonucu sigortalılık statüsü kendiliğinden oluşur.

Somut olayda, davacının serbest piyasa hamalı mı yoksa işyerinde devamlı çalışan hamal mı olduğu açıklığa kavuşturulmadan eksik inceleme ve araştırma sonucu verilen karar hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; davacının yaptığı işin hamallık olduğu anlaşılmakla birlikte, piyasa hamalının sigortalı olamayacağı açık olup, davalıya ait işyerinde işlerin iş yerine bağlı sürekli hamallarla mı yoksa piyasa hamallarıyla mı yapıldığı hususunun, her gün hamala ihtiyaç olup olmadığı davacıya her gün iş verilip verilmediği, ödenen ücretlerin miktarı ve nasıl ödendiği (günlük, haftalık, aylık) hususlarını belirleyerek ve Belediye ve zabıta aracılığıyla, aynı işi yapan komşu iş yerlerinin işveren ve çalışanları tespit edilip ifadelerine başvurularak, gerektiğinde nizalı döneme ait sevk irsaliyelerini getirterek davalı şirket ile fatura kesmek suretiyle çalışan kamyoncular dinlenerek, ayrıca işin süreklilik arz edip etmediği hususunda mahallinde keşif yapmak suretiyle işyeri kapsam ve kapasitesi belirlenerek alanında uzman bir bilirkişiden alınacak rapor ile sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde temyiz eden davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8198, Karar No: 2009/9565, Tarih: 19.10.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/8198 E.  ,  2009/9565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı 1-... vek. Av. ... 2-....,. Taah. Tic. San. Ltd. Şti. vek. Av. ... 3-... İnş. Elekt. Tic. Ltd. Şti. 4-... Tic. Ltd. Şti. 5-...Tic. Ltd. Şti. vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında Antalya 2. İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 02/02/2009 gün ve 2008/875-2009/67 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 22.04.2009 gün ve 3541-3496 sayılı ilamına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin Ocak .....,Ltd. Şti.’den olan alacağının tahsili için 2007/13919 esas sayılı icra takibini başlatarak, borçluya ait mallar üzerinde haciz uyguladığını, malların satılarak paraya çevrilmesi sonucunda 2008/12578 esas sayılı icra dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde,kendilerine ait haczin daha önce olmasına rağmen pay ayrılmadığını iddia ederek sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar savunmalarında satışa konu malların davacının borçlusuna ait olmadığını beyan ederek davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece bedeli paylaşıma konu mal üzerindeki ilk haczin davacıya ait olduğu ve sıra, cetvelinde pay verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar Şahin Ltd. Şti. Türtem Ltd. Şti., Yanıkoğlu Ltd. Şti. vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı yanca dava dışı Ocak ...., Ltd. Şti. aleyhine başlatılan icra takibinde haciz edilen malların, borçlu dava dışı Ocak .....,Ltd. Şti.'ne ait olmadığı gerekçesiyle dava dışı ....., Ltd. Şti. tarafından açılan 2008/546 esas sayılı istihkak davası red olunmuş ve karar kesinleşmiştir.

Bir başka anlatımla bedeli paylaşıma konu olan malın davacının borçlusu ....., Ünlü Ltd. Şti.'ne aidiyeti mahkeme kararı ile belirlenmiş olduğundan, paylaşımda mal üzerinde uygulanan haciz tarihlerinin önceliği dikkate alınacaktır. Mahkemece bu yön gözetilerek 12578 Esas sayılı dosyada düzenlenen 03.11.2008 tarihli sıra cetvelinin iptaline karar verilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmamaktadır.

Yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenle onanması gerekirken Dairemiz 22.04.2009 tarih, 3541- 3496 sayılı ilamında yazılı gerekçe ile bozulduğu anlaşıldığından davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle Dairemizin 22.04.2009 tarih, 3541-3496 sayılı bozma kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının ONANMASINA, peşin harç ile evvelce yatırılan onama harcının istek halinde iadesine, 19.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/851, Karar No: 2015/21402, Tarih: 25.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/851 E.  ,  2015/21402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanıkların, ... Partisi ilçe teşkilatına ait ... Meydanında asılı bulunan, üzerinde "Silivrimizin adayı ... 3. Bölge Milletvekili adayı" yazısı bulunan ve üzerinde milletvekili adayı ...'nın resmi olan pankartı asılı olduğu yerden iplerini kesmek suretiyle aldıktan sonra ... Partisi ilçe binasına getirip bırakarak mala zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda, sanık, tanık ve katılan beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, sanıkların görevleri olmadığı halde, siyasi partiye ait pankartı bulunduğu yerden iplerinden kestikleri anlaşıldığından, sanıkların nitelikli mala zarar verme suçundan cezalandırılmaları yerine, beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15212, Karar No: 2014/12490, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15212 E.  ,  2014/12490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2010/1518-2013/521

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8845, Karar No: 2012/13020, Tarih: 11.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/8845 E.  ,  2012/13020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/04/2010 gün ve 2009/59-2010/239 sayılı kararı onayan Daire’nin 19/03/2012 gün ve 2010/13520-2012/4081 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin eşi olan ...'in 07.12.2005 tarihinde Pendik Tren İstasyonunda, yolcu olarak bulunduğu trenden inmek isterken geçirdiği kaza sonucunda hayatını kaybettiğini, bu nedenle açıktıkları manevi tazminat istemli davanın kısmen kabulle sonuçlanıp kesinleştiğini, kaza nedeniyle müvekkilinin eşinin desteğinden yoksun kaldığını ileri sürerek, 7.100 TL'nın olay tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında verdiği ıslah dilekçesi ile talebini 69.936,97 TL'na yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanı kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 11/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5371, Karar No: 2021/4518, Tarih: 27.05.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5371 E.  ,  2021/4518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 22.03.2017 tarih ve 2016/61 E. - 2017/115 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 17.01.2020 tarih ve 2017/3695 E. - 2020/69 K. sayılı karar davacı vekilince temyiz edilmiş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince verilen temyiz dilekçesinin reddine dair 13.02.2020 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davaya konu alacağın, davalı ...'nın ortağı olduğu... Sanayi ve Ticaret AŞ’deki hissesinin diğer ortaklara devrinden kaynaklandığını, müvekkil şirketin bu bonolara teminat amaçlı imza koyduğunu, daha sonra davaya konu senetlerin bir kısmının takibe konulduğunu, davalı alacaklı ile davaya konu senetlerin müteselsil borçluları ve 3.kişi ... arasında bir protokol imzalanarak borcun 3.kişi ...'na nakledildiğini ileri sürerek, müvekkil şirketin davalıya borçlu olmadığının tesbitine, Tekirdağ 1.İcra Müdürlüğü'nün 2013/5093 esas sayılı takibin iptaline, davalının % 20 icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, senetlere "teminat amaçlı" imza koyma iddiasının gerçek dışı olduğunu, protokol başlıklı belgenin borç nakli anlaşması olmadığını, belgenin senetleri ortadan kaldırılıp geçersizleştirecek kayıtsız şartsız bir ifade içermediğini, senetlerin varlığını ve geçerliğinin devam ettiğini bildiren bir şartlı ödeme yolu düzenlendiğini, ancak şart ve ödemenin hiçbir zaman gerçekleşmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davalı tarafın söz konusu 09.03.2007 tarihli sözleşme kapsamında davacının borcunu nakletmiş olduğu ve bu hususu kabul etmiş olmasına rağmen icra takibinde bulunması nedeni ile haksız olarak icra takibinde bulunduğu ve bu hususta da kötü niyetle hareket etmiş olduğunun sabit olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, davacının Tekirdağ 1. İcra Müdürlüğü'nün 2013/5093 İcra sayılı dosyası kapsamında yapılan takip bakımından davalıya 5.476.026,00 TL borçlu olmadığının tespitine, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 72/5. maddesi gereğince 1.095.205,20 TL kötü niyet tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.