muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2360, Karar No: 2018/7474, Tarih: 26.11.2018

Dava, hakimin müdahalesi istemine ilişkindir.

Kat Mülkiyeti Kanunu 34. maddesinde, kat malikleri anagayrimenkulün yönetiminde anlaşamaz veya toplanıp bir yönetici atayamazlarsa, o gayrimenkulün bulunduğu yerin sulh mahkemesince, kat maliklerinden birinin müracaatı üzerine ve mümkünse diğerleri de dinlendikten sonra, gayrimenkule bir yönetici atanır hükmü düzenlenmiştir. Dava konusu taşınmaza ilişkin genel kurullarda yöneticilerin seçildiği ve bu genel kurul kararlarının iptali için dava açılmadığı tespit edilmiştir. Davacı dilekçesinde; ... Belediyesinin 20/03/2014 tarihli zabıtname ile binaya çürük raporu verdiği ve bu zabıtnameye rağmen 07/12/2015 tarihli asansör tamiri için 6.498 TL'nin bildirimin geçersiz olduğu beyan edilmiş ise de ilgili taşınmazın mimari projeye aykırı kısımların yıkımına ilişkin olarak 22.05.2014 tarihli encümen kararının iptali istemli açılan davada ... 5. İdare Mahkemesinin 2015/547 Esas, 2015/965 Karar sayılı kararı ile encümen kararı sehven bina yöneticisi şirket adına karar alındığı ancak yeniden inceleme yapıldığında iskan belgesinin olmadığı,yeniden ruhsat alması nedeniyle müteahhit ve fenni mesul adına işlemlerin yürütülmesi gerekirken apartman yönetim kurulu başkanlığı ve ... adına yürütüldüğünün fark edilerek encümen kararının iptaline karar verildiği görülmekle dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Ayrıca ... tarafından verilen 22.06.2015 tarihli raporda; tespit edilen eksiklikler giderilmeden asansörün kullanılmasının tehlikeli olduğu belirtilmiş ve ... tarafından verilen rapor ile asansör kapatılmıştır. Yönetim tarafından tekrar faaliyete geçirilmesi için ilgili firmalardan teklifler alınmış ve değerlendirmeler sonucu bir firmanın teklifi kabul edilmiş bu doğrultuda daire başı ödenecek miktarlar belirlenmiş olup tüm bu nedenlerle mahkemece yazılı şekilde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve Kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 26/11/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/65, Karar No: 2015/1097, Tarih: 03.03.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/65 E.  ,  2015/1097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedeline yönelik icra takibine itirazın iptâli talebinden ibarettir. Mahkemece dava dilekçesi ve ekleri davalı tarafa tebliğ edilmeden dosya üzerinde yapılan inceleme ile tensiben görevsizlik kararı verilmiş, karar davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 6100 sayılı HMK'nın 114/c maddesi gereğince dava şartı olan “mahkemenin görevli olması” şartı hakkında taraf teşkili sağlanmadan karar verilip verilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Mahkemenin görevli olması dava şartıdır (HMK. m.114/1-c). Dava şartları ve ilk itirazlar ön incelemede sonuca bağlanır. Ön inceleme ise, dilekçelerin karşılıklı verilmesinden sonra yapılır (HMK. m.137/1, 139/1 ilk cümle.). Buna göre, görevsizlik kararı verilebilmesi için; dava dilekçesinin davalıya tebliği, cevap süresinin (HMK. m. 127/1) beklenmesi, süresi içinde cevap verilmesi halinde davacıya tebliği, onun cevaba cevap verme süresinin (HMK. m.136/1) beklenmesi, verdiğinde bunun diğer tarafa tebliği ve davalının ikinci cevap süresinin beklenmesi zorunludur. Mahkemenin, dava şartları ve ilk itirazlar hakkında dosya üzerinden karar verebileceğini öngören aynı Kanun'un 138. maddesi hükmü, dilekçelerin karşılıklı verilmesi zorunluluğunu ortadan kaldırmaz. Bu hüküm, hakime, belirtilen hususlar hakkında gerekmiyorsa ön inceleme duruşması yapmaksızın karar verebilme yetkisi tanır. Ön inceleme duruşması yapmaksızın dosya üzerinden karar verilebilmesi için de, davanın ön inceleme aşamasına getirilmiş olması gereklidir. Yasanın 137'nci maddesinin (1.) fıkrasında, ön incelemenin dilekçelerin karşılıklı verilmesinden sonra yapılacağının açıkça öngörülmüş olması karşısında, dava şartlarının mevcut olup olmadığının davanın her aşamasında hakim tarafından kendiliğinden gözetileceğine ilişkin 115/1. madde hükmü de, bu hususlarda, davalıya dava dilekçesi tebliğ edilmeden karar verilebileceğine izin verir tarzda bir yoruma elverişli değildir.

Diğer yandan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 1086 sayılı Kanun'dan farklı olarak iddia ve savunmanın genişletilmesi yahut değiştirilmesi yasağını dava ve cevap dilekçesinin verilmesiyle başlatmamış; bu yasağı, dilekçelerin karşılıklı verilmesinin tamamlanmasına, bazı hallerde ön inceleme duruşmasına kadar ileriye ötelemiştir. Tarafların bu haklarını kullanabilmeleri, dilekçelerin karşılıklı olarak verilmesini veya bunun için kanunda belirlenen sürelerin geçmesini gerekli kılar. Bazı hallerde dava dilekçesindeki talebe göre görevli olmayan mahkemenin, cevap dilekçesi, cevaba cevap dilekçesi veya ikinci cevap dilekçesinin verilmesinden sonra görevli hale gelmesi mümkün bulunmaktadır. Ayrıca 6100 sayılı Kanun, eskisinden farklı olarak, görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi üzerine dosyanın görevli veya yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etme hakkını davalıya da tanımıştır (m. 20/1). Görevsizlik veya yetkisizlik kararı üzerine davaya bir başka mahkemede devam edilmemesi halinde davalıya kararı veren mahkemeden yargılama giderlerini talep etme hakkı da vermiştir (m. 331/2 son cümle). Davalının bu haklarını kullanabilmesi, dava dilekçesinin kendisine tebliğ edilmiş olmasını gerektirir.

6100 sayılı HMK'nın 114. maddesi uyarınca dava şartlarından olan görev konusunda aynı Kanun'un 138. maddesi uyarınca dosya üzerinden karar verilebilir ise de, ancak bunun için dava dilekçesinin davalıya tebliğ edilerek savunma hakkı tanınması gerekir. Dava dilekçesi tebliğ edilmeden dosya üzerinden görevsizlik kararı verilmesi HMK'nın 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkına da aykırılık oluşturmaktadır.

Bütün bu hükümlerden, dava dilekçesi davalıya tebliğ edilmeden görevsizlik kararı verilemeyeceği sonucuna ulaşıldığından kararın usul yönünden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 03.03.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-K A R Ş I O Y-

Mahkemenin görevli olması. HMK 114/1-c maddeye göre dava şartıdır. Göreve ilişkin kurallar kamu düzenindendir (HMK 1. md.). “Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler.” (HMK 115. md.).

-K A R Ş I O Y-

Mahkemenin görevli olması. HMK 114/1-c maddeye göre dava şartıdır. Göreve ilişkin kurallar kamu düzenindendir (HMK 1. md.). “Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler.” (HMK 115. md.).

Yasada açıkça dava şartlarının her aşamada mahkemece kendiliğinden araştırılacağı düzenlendiğinden henüz taraflara tebliğ yapılmadan tensip aşamasında dahi mahkemenin görevsiz olması halinde usulden red kararı verilebilir. HMK 137, 138 ve 140. maddedeki ön inceleme aşamasında dava şartlarının inceleneceğine dair düzenlemeler, henüz incelenmemiş ise tahkikata geçilmeden önce dava şartlarının incelenmesi zorunluluğunu belirtmektedir. Bu hükümler her aşamada dava şartlarının incelenebileceğine dair 115. madde düzenlemesine inceleme zamanı bakımından en erken zaman olarak sınır çizen bir düzenleme olmayıp incelemenin en geç ne zaman yapılması gerektiğini göstermektedir.

HMK 138. maddenin (karşılığı 143.madde) gerekçesinde bu hususa şöylece açıklık da getirilmiştir: “Usule ilişkin hususlar, şeklî nitelik taşıdıklarından yargılamanın başında, dosya üzerinden de incelenerek karara bağlanabilir. Ancak, mahkeme, kararını vermek için tarafların dinlenmesine ihtiyaç duyuyorsa, bunu da tahkikat aşamasında değil, ön inceleme oturumunda yapacaktır. Böylece dava şartları ve ilk itirazlarla ilgili sorunların, en geç tahkikat başlamadan, ön inceleme duruşması sonunda karara bağlanması amaçlanmıştır.”

Davanın gerekli tüm aşamalarının görevli mahkemece yerine getirilmesi davanın tarafları için daha teminatlıdır. Görevli mahkeme nedeniyle basit ya da yazılı yargılama usulünün uygulanması gereken hallerde uzatılmış cevap süresi (HMK 127 ve 317. md.), iddia ve savunmayı genişletme yasağının sınırları (HMK 141 ve 319. md.) gibi bazı konularda farklı kurallara yer verilmiş olduğundan dilekçeler safhası ve ön inceleme aşamasının görevsiz mahkemede yapılması açılan davanın niteliğine göre uyulması gereken usul kurallarının tam olarak uygulanmamasına da yol açacağından bu sakıncalar nedeniyle dahi belirlenebildiği en erken aşamada görev hususunun incelenmesi gerekir.

Somut olayda mahkemece dilekçeler safhası tamamlanmadan görevsizlik kararı verilmesi HMK 125. maddedeki kamu düzenine ilişkin açık yasa hükmüne uygundur. Taraflardan davalı tacir olmadığından, davacının tacir olup olmadığının araştırılmasına da gerek bulunmamaktadır. Taraflardan birisi tacir olmadığı gibi TTK’da düzenlenen bir hususa ilişkin açılmış bir dava da bulunmadığından ticaret mahkemesi görevli olmayıp asliye hukuk mahkemesi görevlidir. Bu nedenle görevsizlik kararı verilmesinde bir isabetsizlik de yoktur.

Temyiz talebine konu edilen vekalet ücreti yönünden ise vekalet ücreti yargılama gideri olup (HMK 323/1-ğ) süresinde başvuru halinde görevli mahkemede, başvurulmaz ve mahkemece dava açılmamış sayılır ise bu kararda hükmedilebileceği (HMK 331/2), bu yasal düzenlemeler ile Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu'nun 25.4.1945 gün ve 1943/21-1944/7 E. 1945/9 K. sayılı kararının da uygulanabilirliği kalmadığı için Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 7/1. maddesinin görevsizlik kararında vekalet ücreti yönünden yasanın belirtilen hükümlerine açıkça aykırı olduğu, kaldı ki karar tarihinde dosyada davalının vekili de bulunmadığından vekalet ücretine hükmedilmesinin de mümkün olmadığı, kararda bu yönden de isabetsizlik bulunmadığı için sonuç olarak kararın onanması gerektiği görüşünde olduğumdan çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/5454, Karar No: 2017/5163, Tarih: 31.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/5454 E.  ,  2017/5163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Takip borçlusu şirkete ödeme emrinin 13.03.2012 tarihinde tebliğ edilmesi, 09.08.2012 tarihli tebliğin, usulüne uygun adresteki tebliğden sonra İcra Müdürlüğü'nde şirket yetkilisince yapılan yeniden tebliğ talebinin kabulünün icra takibinin kesinleşmesini etkilemeyeceğinin kabulü ile,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakem
Yargıtay — Esas No: 2011/41701, Karar No: 2012/1363, Tarih: 18.01.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/41701 E.  ,  2012/1363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı tefhim olunan kararı CMUK. 310/1. maddesinden öngörülen 1 haftalık yasal süreden sonra 07.08.2008 tarihinde temyiz etmesi karşısında, sanığın temyiz isteminin CMUK. 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 18.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11850, Karar No: 2021/13891, Tarih: 13.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/11850 E.  ,  2021/13891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 17/05/2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 20/06/2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olduğu ve eylemine uyan TCK’nın 116/1, 119/1-c, 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının suç tarihi olan 02/07/2009 tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 13/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12383, Karar No: 2006/13455, Tarih: 22.06.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/12383 E.  ,  2006/13455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (İcra Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 17/02/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının temyizine ilişkin dilekçenin reddini mutazammın 18.04.2006 tarih, 7333/8294 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair karar düzeltme nedenleri yerinde değil ise de;

Anayasanın 4709 sayılı Yasa ile değişik 46/son maddesi hükmüne göre kesin hükme bağlanan (kesinleşmiş) kamulaştırma bedellerinin ödenmemesi halinde 17.10.2001 tarihinden itibaren kamu alacakları için öngörülen en yüksek faizin uygulanması talep edilebilir. Bir başka anlatımla, henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedeli için 17.10.2001 tarihinden itibaren kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranı uygulanmaz, bu oran, kararın kesinleşme tarihinden sonrası için hesaplamada dikkate alınacaktır (HGK'nun 06.07.2005 tarih ve 2005/12-471 sayılı kararı).

Somut olayda, dayanak ilamın kesinleşme tarihi 10.06.2004 olduğuna göre, bu tarihten sonrasına kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz uygulanmalıdır. Bu oranlarda alacaklının takipte talep ettiği ve talebini sınırladığı 2004 yılı için %38, 2005 yılı için ise %32 oranlarından fazla olamaz. İlamın kesinleşme tarihinden öncesinde ise, bu durumda 2003 yılı için borçlu tarafından eksik ödendiği kabul edilen kısım yönünden taraflar arasıda ihtilaf bulunmayıp, 01.01.2004 ile 10.06.2004 tarihleri arasındaki döneme ise borçlunun sıfatı nazara alınarak, genel bütçeye dahil dairelerle katma bütçeli idarelerin ilama bağlı borçları hakkında uygulanması gereken 5027 sayılı 2004 yılı Bütçe Kanunu'nun 49/o maddesinde öngörülen %15 faiz oranından hesaplama yapılmalıdır (HGK'nun 01.12.2004 tarih ve 2004/12-667 E. sayılı kararı).

O halde, mahkemec şikayetin yukarıdaki kurallara göre değerlendirilip sonuçlandırılması gerekirken eksik inceleme ile, yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsiz olup, kararın bu gerekçe ile bozulması gerekirken farklı şekilde bozulduğu anlaşılmakla borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin karar düzeltme itirazlarının kısmen kabulü ile Dairemizin 18.04.2006 tarih ve 2006/7333-8294 sayılı bozma kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 22.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4216, Karar No: 2022/243, Tarih: 13.01.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/4216 E.  ,  2022/243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Elazığ 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 31.12.2019 tarih ve 2018/85 E. - 2019/462 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi temlik alan davalı Birikim Varlık Yönetim A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait 30/10/2013 tarih ve 30.000,00 TL, 25/11/2013 tarih ve 50.000,00 TL, 03/11/2013 tarih ve 52.120,00 TL bedelli üç adet çekin müvekkilinin rızası dışında elinden çıkarak kötü niyetli 3. kişi davalı Envar Yem Güb. Ürt. Paz. San. Tic. Ltd. Şti. aracılığı ile diğer davalı bankaya verildiğini, davalı şirket sahiplerinin dava konusu çekleri hukuka aykırı bir şekilde ele geçirerek sahte imza atmak suretiyle diğer davalı bankaya verdiklerini ileri sürerek davaya konu çeklerden dolayı borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Ekonomi Bankası A.Ş. vekili, davacı tacir sıfatına haiz olduğundan ticari faaliyetlerinde basiretli bir iş adamı gibi hareket etmesinin gerektiğini, dava konusu çeklerin rızaları hilafına ellerinden çıktığı iddiasının iyi niyetli hamil olan müvekkiline karşı ileri sürülemeyeceğini, dava konusu çeklerin diğer davalı şirketin kullanmış olduğu kredinin geri ödenmesinin temini için verildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Envar Yem Güb. Ürt. Paz. San. Tic. Ltd. Şti., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı şirket temsilcilerine ait emsal imza örnekleri ile mukayese imza örnekleri üzerinde yapılan bilirkişi incelemesinde tetkike konu çekler üzerindeki imzanın davacı şirket yetkililerine ait olduğu yönünde herhangi bir tespit yapılamadığı, çekler üzerindeki imzaların davacı şirket yetkililerine ait olmadığından davacı şirketin çeklerden dolayı sorumluluğu olmadığı ve bu haliyle davacının dava konusu çekler nedeniyle borçlu olmadığı anlaşıldığından menfi tespit isteminin kabulüne karar verilmesi gerektiği,alacak yargılamayı gerektirdiğinden ve davalının kötü niyetle takip başlattığı kanaatine varılamadığından icra inkar ve kötü niyet tazminat taleplerinin reddi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı Birikim Varlık Yönetim A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Birikim Varlık Yönetim A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı Birikim Varlık Yönetim A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Birikim Varlık Yönetim A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Birikim Varlık Yönetim A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, (temlik alan) davalı Birikim Varlık Yönetim A.Ş. harçtan muaf olduğundan ödediği temyiz ilam harcı ve temyiz başvuru harcının isteği halinde temyiz eden davalı Birikim Varlık Yönetim A.Ş.'ye iadesine, 13/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9337, Karar No: 2019/7597, Tarih: 04.12.2019

**16. Ceza Dairesi         2019/9337 E.  ,  2019/7597 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Siirt 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.03.2019 tarih ve 2018/557 - 2019/204 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK’nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet hükmüne

yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih ve 2017/956 - 2017/370 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih ve 2015/3 - 2017/3 sayılı kararı ile Dairemizin temyiz incelemesi sonucu vermiş olduğu 14.07.2017 tarihli 2017/1443- 2017/4758 ve 13.11.2019 tarihli 2018/5526 - 2019/6842 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün mahrem hizmet ve yapılanması olarak adlandırılan yapılanması, Devletin en kritik ve operasyonel birimlerine sızarak örgüt hesabına yürütülen gizli faaliyetlerde bulunan bir yapı olup, örgüt mensubu sayısı mahrem yapılardan olan Türk Silahlı Kuvvetlerinde süreç içinde artarak TSK birimlerini yönlendirebilecek ve kontrol altında tutabilecek bir güce kavuşmuştur.

FETÖ/PDY’nin Türk Silahlı Kuvvetleri, Emniyet ve Milli İstihbarat Teşkilatlarında yer alan mensupları bu örgütün “Silahlı Kanadını” oluşturmuştur.

FETÖ/PDY’nin, TSK içerisinde diğer yapılanmalarından farklı bir yapılanmaya gittiği, tamamen hücre tipi, birbirinden habersiz ve bağımsız üniteler oluşturduğu, bu ünitelerin sivil kişilerin sorumluluğunda üst düzey komutanlar (general, albay, yarbay, binbaşı), alt rütbede subaylar (teğmen, üsteğmen, yüzbaşı) ve astsubay gruplarından oluştuğu tespit edilmiştir. FETÖ/PDY, askeri öğrenci olarak TSK’ya yerleştirdiği mensuplarını ikişer üçer kişiden oluşan, birbirinden ayrı ve habersiz hücreler halinde abi olarak tabir ettikleri örgüt üyelerinin sorumluluğuna vermiş, kod adı vererek gerçek isimlerini gizlemiş, bu örgüt üyelerinin, hiçbir hücre diğer bir hücreden haberdar olmayacak şekilde, ayda sadece bir-iki kez örgütün evlerine gitmelerini sağlayarak ya da dışarıda yüz yüze görüşerek deşifre olmalarının önüne geçmeye çalışmıştır. TSK’ya sızan elemanların korunması, orduda tutunabilmesi ve arkadan gelenlerin önünün açılabilmesi için her türlü yol ve yöntemin uygulandığı anlaşılmıştır.