muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7684, Karar No: 2011/3073, Tarih: 09.03.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/7684 E.  ,  2011/3073 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçluya ait menkulün satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde 1.sırada yer alan davalı alacaklının haczinin müvekkil haczinden sonra olduğunu, haczedilen menkulün aynı olduğunu ve bilirkişi raporunun taraflarına tebliğ edilmeyerek itiraz haklarının engellendiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, görevli mahkemenin icra mahkemeleri olduğunu belirterek davanın usul ve esastan reddini istemiştir.

Mahkemece, sıra cetvelindeki sıraya mahcuzun aynı olup olmadığına ve bilirkişi raporunun tebliğ edilip edilmemesine ilişkin itirazları inceleme görevi icra mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 09.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1298, Karar No: 2010/13420, Tarih: 23.12.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/1298 E.  ,  2010/13420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gaz. A.Ş ve ... aleyhine 22/05/2009 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; istemin bir bölümünün kabulüne ilişkin 29/09/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; ... gazetesinin 05.05.2009 günlü sayısında “Menderes’in Partisi Darbecilere Düşer mi?” başlığı altında yayımlanan yazının kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalı yan ise, siyasi bir analiz ve eleştiri yapıldığını, yayının davacıya yönelik olmadığını, ... Parti üyesi bir siyasetçinin açıklaması ile başka bir gazetede yer alan bilgilerin yayımlandığını, asıl konunun ... Partinin ele geçirilmesi ve kongresi olduğunu ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğinin savunmuştur.

Yerel mahkemece, yayında davacının adına da yer verildiği, davacı hakkındaki “darbesever, mezeci” ve dolaylı da olsa “Ergenekoncu” biçimindeki nitelemelerin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle istemin bir bölümü kabul edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu yayının yapıldığı dönemdeki güncel gelişmeler, konunun ülke gündeminde yer almış olması, davacı hakkındaki sözlerin niteliği ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının ikinci paragrafında yer alan “…10.000…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…2.000,00…” sayı dizisinin yazılmasına; beşinci paragrafında yer alan “…1.200,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…575,00…” sayı dizisinin yazılmasına; altıncı paragrafının tümden silinerek yerine altıncı paragraf olarak “Alınması

gereken 108,00 TL karar harcı peşin alınan 405,00 TL'den indirilerek artan 297,00 TL'nin karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin yedinci paragrafında “…450,00…” ve “…1/3’ünün (150)…” biçimindeki sayı ve sözcük dizisi ayrı ayrı silinerek yerine sırası ile “…139,60…” ve “…9,30…” sayı dizilerinin yazılmasına; davalılar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin sekizinci paragrafında yer alan “…1.200,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…575,00…” sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/12/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1629, Karar No: 2018/594, Tarih: 31.01.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/1629 E.  ,  2018/594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Mağdurun yaralanmasına ilişkin düzenlenen, Dr. Nafiz Körez Sincan Devlet Hastanesi'nin 06/04/2013 tarih, 4311 nolu raporunda, sağ ayakta ekimoz olduğu ve raporun geçici rapor olduğunun belirtilmiş olması karşısında, mağdurun yaralanmasına ilişkin kati rapor aldırılmadan, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 31/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5024, Karar No: 2014/6199, Tarih: 18.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5024 E.  ,  2014/6199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : . İş Mahkemesi

Dava, T.C....Bankası A.Ş. nezdinde 23.12.2003 tarihinden itibaren geçen çalışmaların 5434 sayılı Yasa ile ilgilendirilmesi işleminin hukuka aykırı olduğunun tespitine, işlemin iptaline, 506 sayılı Yasının Geçici 20. maddesi kapsamındaki T.C....Bankası A.Ş.-T.C. ... Bankası A.Ş. Mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı ile ilişkilendirilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle, sigortalılık hakları yönünden uygulayıcısı konumundaki davalı vakfın ünvanının “T.C....Bankası A.Ş.-T. ... Bankası A.Ş. Mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı” olmasına karşın, karar başlığında davalının ünvanının “T.C....Bankası A.Ş. Mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı” olarak yazılması, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 304. maddesi kapsamında maddi yazım hatası olup, bu hususun mahkemesince düzeltilmesinin mümkün olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan T.C....Bankası A.Ş. ile T.C....Bankası A.Ş.-T.C. ... Bankası A.Ş. Mensupları Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı'ndan alınmasına, 18.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1977, Karar No: 2017/6980, Tarih: 06.06.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/1977 E.  ,  2017/6980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, kusur belirlemesi, erkek lehine hükmedilen tazminatlar, iştirak nafakasının miktarı ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların 07.01.2016 tarihinde kesinleşen ilamla Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi uyarınca boşandıkları, ortak çocuk ... 'nın velayetinin davacı- karşı davalı anneye verildiği, baba ile her ayın 2. ve 4. Cumartesi günü saat 10.00'dan Pazar günü saat 18.00’a kadar, dini bayramların 2. günü saat 10.00'dan 3. günü saat 18.00’a kadar, 1 Temmuz saat 10.00'dan 31 Temmuz saat 17.00'a kadar , 15 Ağustos saat 10.00 dan 31 Ağustos saat 17.00’ a kadar, yarıyıl tatilinin 1. günü saat 10.00' dan 10. günü saat 17.00' a kadar, davalı baba yanında bırakılması sureti ile kişisel ilişki kurulmasına karar verildiği anlaşılmakladır. Davacı- karşı davalı anne temyiz dilekçesi ile baba ile kurulan kişisel ilişkinin azaltılması talebinde bulunmuştur. Tarafların ortak çocuğu olan ..., 24.02.2010 doğumlu olup, yaşı dikkate alındığında, anne bakım ve şefkatine muhtaçtır. Mahkemece ortak çocuk ile davalı- karşı davacı baba arasında yarıyıl tatilinde ve yaz tatilinde kurulan kişisel ilişki süresi uzundur. Kişisel ilişki düzenlenirken, asıl olan çocuğun menfaati olup çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06..06.2017(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/15870, Karar No: 2017/16559, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/15870 E.  ,  2017/16559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18490, Karar No: 2015/24313, Tarih: 15.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/18490 E.  ,  2015/24313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/04/2015

NUMARASI : 2014/238-2015/186

Taraflar arasındaki imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına takdir edilen karşılığın artırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı S.. B.. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payına takdir edilen karşılığın artırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince; davacı A.. Ş.. yönünden davanın kabulüne, diğer davacılar hakkında sulh protokolü gereğince hüküm kurulmasına yer olmadığına dair verilen karar, davalı S.. B.. vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak üstün ve eksik yönleri ile oranları belirtilmek suretiyle değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı S.. B.. vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine,,15/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2936, Karar No: 2020/2635, Tarih: 08.07.2020

**4. Hukuk Dairesi         2018/2936 E.  ,  2020/2635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ...2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/12/2015 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine, davacının kötü niyetli olmaması nedeniyle tazminata mahkum edilmesine yer olmadığına dair verilen 25/05/2017 günlü karara karşı davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve hükmün HMK'nın 353/1/b,2 madde ve fıkrası uyarınca yeniden hüküm tesisi ile davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/12/2017 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-) Davalının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince, davanın reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine, bölge adliye mahkemesince; davacının istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve HMK'nın 353/1-b,2 madde ve fıkrası uyarınca yeniden hüküm tesisi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup; bu karara karşı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

Davacı vekili, 11/08/2014-26/08/2014 tarihleri arasında davacı ...'nda yapılan denetim neticesinde belediye eski başkanı davalı ...'ın kamuyu 5393 Sayılı Kanun'un 49. maddesi mucibince 165.129,04 TL zarara uğrattığının tespit edildiğini, icra takibine konu edilen kamu zararı kaleminin yer aldığı Denetim Raporunun 64. maddesinde, davalının denetime tabi 2011, 2012 ve 2013 yılında belediyenin

personel giderleri, kesinleşen bütçe gelirlerinin % 40'ını aştığı halde gerekli yasal izinler alınmadan belediyeye sözleşmeli personel ve memur alımı yaparak kamu zararının meydana gelmesine neden olduğunu, gönderilen ihtarnameye rağmen borcunu ödemediğini ve hakkında başlatılan takibe itiraz ederek takibin durdurulmasına neden olduğunu belirterek davalının itirazının iptali ile takibin devamına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, haksız ve hukuki dayanaktan yoksun davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı vekili, haksız ve hukuki dayanaktan yoksun davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince; alınan bilirkişi raporları benimsenerek davacı ... fen memuru kadrosuna sözleşmeli personel alımının İçişleri Bakanlığı'nın 22/06/2011 tarihli yazı ve Bakanlık onayı ile yapıldığı, bu nedenle personel alımının mevzuata uygun olup kamu zararına neden olunmadığı, zabıta memuru atamasının ise kanunda zorunlu kılınan hizmetin gerçekleştirilmesi amacıyla yapıldığı ve anılan personel ataması ile kamu zararına neden olunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükme karşı davacı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; İçişleri Bakanlığı Mahalli İdareler Kontrolörlüğünün Denetim Raporu ile alınan bilirkişi raporlarından da anlaşılacağı üzere söz konusu dönemde davalı ... başkanı tarafından ... isimli zabıta memurunun açıktan atandığı, bu atamanın kanunda öngörülen orana uyulmadan usulsüz olarak gerçekleştirildiği, dolayısıyla adı geçen memur için yapılan ödemeler yönünden 5393 sayılı Kanun'un 49. maddesi uyarınca davalı ... Başkanının sorumluluk koşullarının oluştuğu, kanunla zorunlu kılınan bir hizmetin gerçekleştirilmesi amacıyla yapılmış ve bu hizmet alınmış olsa da 5393 sayılı Kanun'un 49. maddesinin amir hükmü sebebiyle davalı ... başkanının tazminatla sorumlu tutulmasının zorunlu olduğu, fakat mevcut atamanın kanunla zorunlu kılınan bir hizmetin gerçekleştirilmesi amacıyla yapılması nedeniyle ...isimli personele yapılan ödemeler yönünden tazminatın belirlenmesine ilişkin TBK'nın 51. madde hükmü de gözetilmek suretiyle davalının sorumluluğu cihetine gidilmesi gerektiği, diğer personel ...yönünden ise belediye başkanlığının İçişleri Bakanlığı'na yazdığı istihdam izni verilmesine ilişkin talep sonucunda Belediye Kanunu'nun Geçici 1.maddesine göre İçişleri Bakanlığı'nın 09/06/2011 tarihli izni ile görevlendirildiği ve anılan personel için yapılan ödemelerin 5393 sayılı Kanun'un 49. maddesi kapsamında olmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm tesis edilerek istemin kısmen kabulüne ve itirazın kısmen iptaline karar verilmiştir.

Davacı, 5393 Sayılı Kanun'un 49. maddesinde personel giderlerinin bütçe gelirlerinin % 40'nı aşması durumunda yeni personel alınamayacağı ve yeni personel alımı nedeniyle bu oranın aşılmasından dolayı oluşacak kamu zararının, zararın oluştuğu tarihten itibaren hesaplanacak kanuni faiziyle birlikte belediye başkanından tahsil edileceğine ilişkin düzenleme uyarınca uğradığı zararın tahsilini istemiş ve dosya arasına alınan bilirkişi raporları ile davacı ...'nın 2011 ve 2012 yılı personel giderlerinin bütçe gelirlerinin % 40'nı aştığı tespit edilmiştir. 2011 yılında yapılan teknik personel ...'a ilişkin atamanın İçişleri Bakanlığı'nın izni ile yapıldığı tespit edildiğinden anılan personel yönünden kamu zararının doğmadığı yönünde ilk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesinde aynı yönde kanaat oluşmuştur.

Bölge adliye mahkemesince zabıta memuru ...'nın ataması nedeniyle adı geçene yapılan ödemeler yönünden 5393 sayılı Kanun'un 49. maddesi uyarınca davalı ... Başkanı'nın sorumluluk koşullarının oluştuğu kabul edilmiş ise de kanunla zorunlu kılınan bir hizmetin gerçekleştirilmesi amacıyla bu hizmet için ihtiyaç duyulan zabıta personelinin Belediye'ce istihdam edildiği, adı geçen zabıta memuru tarafından hizmetin ifa edildiği ve yapılan hizmet karşılığında bedelin ödendiği, aksi yönde dosyada delil ve iddia bulunmadığı anlaşılmakla davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken bölge adliye mahkemesince kısmen kabulü yerinde olmamış, açıklanan nedenle bölge adliye mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 373/2 ve 371. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, davacının tüm temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/07/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.