muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15014, Karar No: 2016/7799, Tarih: 28.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/15014 E.  ,  2016/7799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesat Aidiyetinin Tespiti

... ile ... aralarındaki muhdesat aidiyetinin tespiti davasının kısmen kabulüne dair ... 3. Hukuk Mahkemesi'nden verilen ... sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için ... Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı vekili Avukat ... ve ... bizzat geldiler, karşı taraftan kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, tarafların paydaşı olduğu ... parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ev ile, anılan parsel ve ... parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki ağaçlar ve çaylıkların müvekkili tarafından yapıldığını açıklayarak bu hususların tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile ... parsel sayılı taşınmazda bulunan 5 adet karayemiş, 3 adet armut ağacının davacıya ait olduğunun tespitine, diğer taşınmazlara yönelik fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda, Mahkemece ... tarihinde mahallinde yapılan keşifte dinlenen davalı tanıklarının ... ve ... numaralı parseller üzerindeki çaylıkları davacının yaptığını bildirdikleri, çay bitkisinin yaprak ve tomurcuklarının içecek üretiminde kullanılmakta olup ekonomik değerinin bulunduğu, tarım amaçlı yetiştirilen çay bitkilerinin ağaç görünümünde olan kuvvetli ana köke sahip bitkiler olduğu, bu nedenlerle anılan çaylıkların muhdesat niteliği bulunduğu ve anılan parseller üzerindeki çaylıkların davacı tarafından meydana getirildiğinin, belirlenmesine göre, Mahkemece ... parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki çaylıkların davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, aksi yönde hüküm tesisi isabetsiz olup bu parseller üzerinde bulunan çaylık niteliğindeki muhdesatlar yönünden davacı vekilinin temyiz itirazları yerindedir.

-//-

Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince; ... parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki muhdesatlar yönünden davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya elverişli bulunmamaktadır. Davacı tarafça, dava dilekçesinde açıkça yemin deliline de dayanıldığı anlaşılmakla, bu kapsamda, öncelikle davacı tarafa iddia ve savunma kapsamında yemin teklif hakkını kullanmak isteyip istemediğinin sorulması, kullanmak istediği takdirde HMK'nun 227 ve devamı maddeleri gereğince işlem yapılarak sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken mahkemece bu gerekliliğe uyulmadan hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK’nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 1.350,00 TL Avukatlık Ücreti'nin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davacıya verilmesine, taraflarca HUMK’nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 27,70 TL peşin harcın istek halinde davacıya iadesine 28.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17778, Karar No: 2022/12721, Tarih: 28.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/17778 E.  ,  2022/12721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın 02/03/2017 havale tarihli dilekçesinin içeriği itibariyle eski hale getirme ve temyiz talebi mahiyetinde olduğu, bu hususta karar verme yetkisinin ise CMK'nın 42. maddesi uyarınca Yargıtay'a ait olması karşısında, mahkemenin 08/03/2017 tarih, 2010/22 esas ve 2010/478 karar sayılı Ek kararının hukuki değerden yoksun olduğu, sanık hakkındaki 24/09/2010 tarihli hükmün Tebligat Kanunu 10. maddesine göre bilinen en son adreste tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bulunmaması halinde, kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan yasanın 35. maddesine göre tebligat yapılması, daha önce kendisine tebligat yapılan adresin olmaması halinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması halinde ilanen tebligat yapılması gerektiği, sanığın bilinen adresine tebligatın iadesi üzerine, daha önce aynı adrese kanuni usullere göre yapılmış bir tebligat bulunmamasına rağmen, Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan tebliğin hukuki geçerliliğinin bulunmadığı anlaşılmakla sanığın temyiz dilekçesinin öğrenme üzerine süresinde olduğu ve eski hale getirme talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiği değerlendirilerek yapılan incelemede,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve takdire göre, sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 28/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/980, Karar No: 2014/5377, Tarih: 14.05.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/980 E.  ,  2014/5377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/199400

MAHKEMESİ : Çay Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2012

NUMARASI : 2012/80 Esas, 2012/120 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Ön inceleme raporu ve ekleri ile tüm dosya içeriğinden; Afyonkarahisar İli Çay İlçesi'nde İlçe Milli Eğitim Müdürü olarak görev yapan sanığın, 24/10/1982 tarih ve 17848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Disiplin Kurulları ve Disiplin Amirleri Hakkında Yönetmeliğin 18 ve 19. maddelerine aykırı biçimde, aynı ilçede Kız Meslek Lisesi müdür yardımcısı olan R.. D..hakkında yürütülen idari soruşturma kapsamında muhakkikler tarafından uygulanması teklif edilen disiplin cezalarından bir kısmını herhangi bir yasal gerekçe göstermeksizin hiç uygulamamak suretiyle görevinin gereklerine aykırı hareket ederek R.. D..a menfaat sağladığı ve sanığa yüklenen TCK'nın 257/1. maddesindeki görevi kötüye kullanma suçunun tüm unsurlarıyla oluştuğu gözetilmeden, dosya kapsamına ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde beraetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/230, Karar No: 2008/23, Tarih: 12.02.2008

Ceza Genel Kurulu 2007/9-230 E., 2008/23 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/9-230 E., 2008/23 K.**

**- AĞIR CEZAYA MÜTEALLİK HÜKÜMLER

- ÖRGÜTE BİLEREK YARDIM ETMEK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 314 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 220 ]

- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 3713 S. TERÖRLE MÜCADELE KANUNU [ Madde 7 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanıklar D.... K...., Ö... A......ve A....... D....'nın 5237 sayılı TCY'nın 314/3 ve 220/7. maddeleri yollamasıyla 5237 sayılı TCY'nın 314/2, 3713 sayılı Yasanın 5 ve 5237 sayılı TCY'nın 62/1. maddeleri uyarınca altı'şar yıl üç'er ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına, haklarında 5237 sayılı TCY'nın 53/1 ve 58/9. maddelerinin uygulanmasına, tutuklulukta ve gözaltında geçirdikleri sürelerin 5237 sayılı TCY'nın 63. maddesi uyarınca cezalarından ayrı ayrı mahsubuna, tutukluluk hallerinin devamına, adli emanetin 2006/84 sırasında kayıtlı 5 adet imza formunun ve 1 adet yeşil kapaklı blok not içersindeki dokümanların dosyada delil olarak saklanmasına, emanetin 2006/84 sırasında kayıtlı 2 adet hesap cüzdanının sanıklara iadesine, emanetinin 2006/83 sırasında kayıtlı kağıt ve dokümanların dosyada delil olarak saklanmasına ilişkin Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 13.06.2006 gün ve 79-124 sayılı hüküm, sanıklar müdafisi ve O Yer C.Savcısı tarafından eylemin 5237 sayılı TCY'nın 220/8. maddesindeki suçu oluşturduğu gerekçesiyle temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 07.12.2006 gün ve 5725-6976 sayı ile;

"Sanıkların silahlı terör örgütünün amaç ve faaliyeti doğrultusunda başlatılan imza kampanyası nedeniyle örgütün ve amacının toplum içinde benimsenmesini sağlamaya yönelik olarak "ben bir Kürdistanlı olarak, kürdistanda sayın A...... Ö.....'ı bir siyasal irade olarak görüyor ve kabul ediyorum" ibarelerini içeren bildirileri imzalatmaktan ibaret eylemlerinin silahlı terör örgütünün propagandasını yapma niteliğinde olup hukuki durumlarının 3713 sayılı Yasanın 7/2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm tesisi," isabetsizliğinden bozulmasına ve sanıkların tahliyesine karar verilmiştir.

Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesince 27.03.2007 gün ve 28-123 sayı ile;

Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesince 27.03.2007 gün ve 28-123 sayı ile;

Yasadışı PKK terör örgütünün talimatları doğrultusunda düzenlenen imza kampanyasının amacı, boyutları ve kampanyanın örgüt talimatları doğrultusunda başlatılıp yaygınlaştırmaya çalışılması ve örgütün bu kampanyanın bir refaranduma dönüştürülmesi yönündeki istekleri dikkate alındığında sanıkların eylemlerinin yasadışı PKK terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım suçunu oluşturduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 3713 sayılı Yasanın 7/2. maddesinin propagandanın silahlı terör örgütünün şiddet veya terör yöntemlerine başvurmayı teşvik edecek nitelikte olmasını aradığı, sanıklar üzerinde ele geçirilen matbu dilekçelerde yasadışı PKK terör örgütünden hiç bahsedilmediği ve bu örgütün şiddet veya terör yöntemlerine başvurmayı teşvik edecek şekilde propagandasının yapılmadığı, imza toplama kampanyasının örgüt talimatları doğrultusunda başlatılıp yaygınlaştırılması karşısında sanıkların eylemlerinin örgüt propagandası suçunun boyutlarını aştığı ve "örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek" niteliğinde olduğu kanaatine varılmıştır, gerekçeleriyle ilk hükümde direnilmiştir.

Bu hükmünde O Yer C.Savcısı ve sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının, hükmün onanması istekli 24.09.2007 gün ve 148225 sayılı tebliğnamesi ile Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca okundu gereği görüşülüp, düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanıklara isnat edilen eylemin, 3713 sayılı Yasanın 7/2. maddesi kapsamında mı, yoksa örgüte yardım fiillerini de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirip yaptırıma bağlayan 5237 sayılı TCY'nın 314. maddesi kapsamında mı değerlendirilmesi gerektiği, başka bir anlatımla suç niteliğinin belirlenmesine ilişkindir.

Ancak uyuşmazlığın esasına geçmeden önce, ilk hükmün duruşmalı inceleme istemiyle temyiz edilmesi ve Özel Dairece de bu konuda olumlu veya olumsuz bir değerlendirme yapılmaması nedeniyle, duruşmalı inceleme koşullarının değerlendirilmesi gerekmektedir.

5320 sayılı CYY'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasanın 8. maddesi uyarınca halen bir kısım hükümleri uygulanma olanağına sahip bulunan, 1412 sayılı CYUY'nın 318. maddesinde duruşmalı incelemenin koşulları düzenlenmiş olup, anılan hükümde; "Ağır cezaya müteallik hükümler" ibaresi kullanılmış, anılan ibare 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlükten kaldırılmış bulunan 1412 sayılı CYUY'nın 421. maddesindeki "ağır ceza işlerinden maksat, ölüm ve ağır hapis ve on seneden fazla hapis cezasını gerektiren cürümlere ilişkin davalardır." hükmü doğrultusunda yorumlanarak, duruşmalı incelemenin koşulları belirlenmiş, 1 Haziran 2005 tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY'da ağır-hafif hapis ayrımının kaldırılması ve 421. maddeye benzer bir hükme 5271 sayılı CYY'da yer verilmemesi nedeniyle konu yeniden tartışılmış,

Bir kısım Dairece, anılan hükmün, Ağır Ceza Mahkemesinin görev alanına giren suçları işaret ettiği kabul edilerek, 5235 sayılı Yasanın 12. maddesindeki düzenleme doğrultusunda uygulama yapılmış,

Bir kısım Dairece de, duruşmalı incelemeyi düzenleyen 5271 sayılı CYY'nın 299. maddesindeki "on yıl veya daha fazla hapis cezasına ilişkin hükümler…

…" ibaresi esas alınmak suretiyle uygulama yapılmıştır.

1412 sayılı CYUY'nın 318. maddesindeki düzenleme her iki uygulamaya da haklılık verebilecek nitelikte ise de, Yasa koyucunun amacı gözetildiğinde ve 5271 sayılı CYY'nın hiçbir ayrıksı durum belirtilmeksizin tüm hükümleriyle yürürlüğe girdiği dikkate alındığında, her ne kadar Bölge Adliye Mahkemelerinin henüz kurulmaması nedeniyle, bazı hükümleri uygulama olanağına kavuşmamış ise de, 5271 sayılı CYY'da doğrudan uygulanabilir nitelikte hükmün bulunması halinde, bu hükmün uygulamada dikkate alınması gerekmesi karşısında, 1412 sayılı CYUY'nın 318. maddesinin, 5271 sayılı CYY'nın 299. maddesi ile birlikte yorumlanarak, on yıl veya daha fazla hapis cezasına ilişkin hükümlerin diğer koşulların varlığı halinde duruşmalı incelenmesi gerektiği sonucuna ulaşılmış, duruşmalı inceleme koşullarının bulunmadığı bir ahvalde bu konuda Özel Dairece bir değerlendirme yapılmamış olmasının hükmün esasını incelemeye engel teşkil etmeyeceği oybirliğiyle kararlaştırılmak suretiyle işin esasına geçilmiştir.

3713 sayılı Yasanın suç tarihinde yürürlükte bulunan 7/2. maddesinde;

"…

….örgüt mensuplarına yardım edenlere veya şiddet veya diğer terör yöntemlerine başvurmayı teşvik edecek şekilde propaganda yapanlara fiilleri başka bir suç oluştursa bile ayrıca…

…" cezalandırılacağı belirtilmiş,

5237 sayılı TCY'nın 220/7. maddesinde ise; "örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişi, örgüt üyesi olarak cezalandırılır." hükmüne yer verilmiş, terör örgütüne üye olmak ise aynı Yasanın 314/2. maddesinde yaptırıma bağlanmıştır.

3713 sayılı Yasanın 7/2. maddesi ile 5237 sayılı TCY'nın 220/7. maddesinin unsurları benzerlik arzetmekte ve bir kısım fiiller her iki maddede de düzenlenmiş bulunmakta ise de, uygulamada benimsenen en ayırıcı ölçüt yardım fiillerinin maddi nitelikte bulunup bulunmamasıdır. Maddi nitelikteki yardım fiilleri suç tarihinde yürürlükte bulunan normlar dikkate alınmak suretiyle 5237 sayılı TCY'nın 220/7. maddesi kapsamında, maddi nitelikte olmayan fiiller ise 3713 sayılı Yasanın 7/2. maddesi kapsamında değerlendirilmelidir.

Amacı Türkiye Cumhuriyetinin hâkimiyeti altında bulunan topraklardan bir kısmını silahlı mücadele vererek devlet idaresinden ayırıp bu bölgede Marksist-Leninist ilkelere dayalı bir Kürt devleti kurmak olan PKK terör örgütü elebaşının yakalanması üzerine, örgüt tarafından Kürdistan Demokratik Konfedaralizm önderi olarak kabul edilen A...... Ö.....'ı sahiplenme kampanyası çerçevesinde sanıkların örgütün ve amacının toplum içinde benimsenmesini sağlamaya yönelik olarak; "ben bir Kürdistanlı olarak, Kürdistanda sayın A...... Ö.....'ı bir siyasal irade olarak görüyor ve kabul ediyorum" ibarelerini içeren bildirileri imzalatmaktan ibaret eylemleri, nitelik ve yoğunlukları da dikkate alınmak suretiyle 3713 sayılı Yasanın 7/2. maddesi kapsamında değerlendirilmelidir.

Bu itibarla Yerel Mahkeme direnme hükmünün suç vasfındaki yanılgı nedeniyle bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Kurul Üyesi; sanıkların eyleminin 5237 sayılı TCY'nın 220/7. maddesi yollamasıyla 314/2. Maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve Yerel Mahkeme direnme hükmünün isabetli olduğu görüşüyle hükmün onanması yönünde oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yerel Mahkeme direnme hükmünün, BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak, 12.02.2008 günü oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16839, Karar No: 2015/6433, Tarih: 06.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16839 E.  ,  2015/6433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/11/2013

NUMARASI : 2012/397-2013/504

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/11/2013 gün ve 2012/397-2013/504 sayılı kararı onayan Daire’nin 23/06/2014 gün ve 2014/8488-2014/11811 sayılı kararı aleyhinde davalı tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili hakkında Antalya 13. İcra Müdürlüğü'nün 2009/2041 Esas sayılı icra dosyası kapsamında 11/07/2009 tanzim tarihli 11/08/2009 vade tarihli 250.000 TL bedelli bonoya dayanılarak davalı tarafından icra takibi yapıldığını, ancak bu senedin taraflarca protokole bağlandığı için mücerretliği bulunmadığını, senedin ciro edilmediğini, bononun hangi şartlarda ve neyin karşılığı olarak verildiğinin 11/07/2009 tarihli protokol ile belli olduğunu, davalı alacaklıdan para, mal ya da para ile değer ifade eden bir karşılık almadan bu senedin imzalandığını, davalının sahip olmadığı yasal olarak da sahip olamayacağı şirket hissesini geçerli olmayan şirket hisse satışı sözleşmesi karşılığı olarak davaya konusu senedi aldığını ileri sürerek Antalya 13. İcra Müdürlüğü'nün 2009/2041 Esas sayılı icra dosyası kapsamında müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine, bononun iptaline ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 23.06.2014 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davalı, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, taraflar arasındaki hisse devir sözleşmesinin geçersiz olduğu, bu nedenle hisse devir bedeli olarak verilen bononun da geçersiz olduğu iddiasına dayalı menfi tespit ve bononun iptali istemine ilişkin olup, davacı hisse devir sözleşmesinin davalının kendisine ait olmayan ve hiçbir zamanda davacıya ait olamayacağı anlaşılan dava dışı şirket hisselerini davacıya devrettiği gerekçesiyle geçersizliğini ileri sürmüş, mahkemece de davalının, dava konusu bononun hisse devri sözleşmesi nedeniyle verilmediğini, bononun kendisi tarafından davacıya 4,5 kg altın karşılığında verildiğini savunduğunu ancak bunu ispatlayamadığını, hisse devri sözleşmesi içeriğinden dava konusunu bononun hisse devri bedeli olarak davalıya verildiğinin anlaşıldığı, ancak davalının kendisine ait olmayan şirket hisselerini davalıya devrettiği, sözleşme geçersiz olduğundan dava konusu bononun da hükümsüz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan ve taraflar arasında düzenlenen 11.07.2009 tarihli hisse devir sözleşmesinin incelenmesinde ,sözleşmenin ilk paragrafında “30.05.2009 tarihinde, A. Özel Ağız, Diş ve Sağlık Hizmetleri Medikal Turizm Ticaret A.Ş. yönetim kurulu başkanı İ. A. ve yönetim kurulu üyesi M. K.'ın imzaladığı ekte fotokopisi olan protokolde belirtilen 190,000 TL bedelle S.. E..'a devredilen toplam hisse miktarının 1/4'üne tekabül eden kısmının A.. A..'a ekteki protokolde belirtilen resmiyetle ilgili kısımlar İ. A. ve M.K. ta aynen kalmak kaydıyla, 250.000 TL'ye sattım, satışla ilgili ödeme tarafıma senetle yapılmış olup senet miktarı 250.000 TL ve tarihi de 11 Ağustos 2009 dur” ibarelerine yer verilmiş olup bu sözleşmede bahsi geçen ve sözleşmeye ekli 30.05.2009 tarihli protokolün incelenmesinde de tarafların İ. A., M. K. ve S.. E.. olduğu, İ. A. ve M. K.'ın dava dışı A. Özel Ağız, Diş ve Sağlık Hizmetleri Medikal Turizm Ticaret A.Ş'deki hisselerini, resmiyette kendileri ortak kalmak kaydıyla S. M. E.'a devrettikleri, S.. E..'un doktor ya da diş hekimi olmadığından resmi olarak ortak yapılması mümkün değilse de bütün ortaklık haklarının hisseyi devralan S.. E..'a ait olduğunun düzenlendiği anlaşılmaktadır. İncelenen protokol içeriklerinden davacının davalıya 30.05.2009 tarihli protokolle devredilen şirket hisselerinin, davalıya ait olmadığını bilerek hisse devir sözleşmesini yaptığı, ayrıca davalıdan bu şekilde devraldığı hisselerin dava dışı şirket ortakları üzerinde kalacağını da dava konusu 11.08.2009 tarihli protokolle kabul ettiği anlaşılmaktadır. Bu itibarla mahkemece dava konusu bononun hisse devir sözleşmesi gereğince verildiğine ilişkin kabulü yerinde ise de, yukarıda açıklanan nedenlerle davalının dava dışı A. Özel Ağız, Diş ve Sağlık Hizmetleri Medikal Turizm Ticaret A.Ş. ortaklarından olmadığı bu nedenle hisse devir sözleşmesinin geçersiz olduğu, geçersiz sözleşme gereğince verilen bononun da hükümsüz kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından davalının karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin onama ilamının kaldırılarak mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 2014/8488 Esas 2014/11811 Karar sayılı onama ilamının kaldırılarak mahkeme kararının BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 06/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.