muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/8530, Karar No: 2024/12187, Tarih: 02.12.2024

Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; Serik 1. İş Mahkemenin 2020/87 Esas sayılı dosyasının 16.06 2023 tarihli 1 nolu ara kararına istinaden, davacı şirket vekiline davalının iş göremezlik oranının belirlenmesi açısından tarafına ve dava dışı SGK hasım gösterilerek tespit davası açılması için süre verildiği işbu sebeple bu davanın açıldığını, davacı şirketin açtığı dava haksız ve mesnetsiz olduğunu, zira İstanbul Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun raporuna göre maluliyet oranı %14,10 tespit edilmiş, bu oranın daha önce SGK ve YSK raporlarına göre % 20,20 olması gerektiği yönündeki itirazlarım üzerine dosyanın yeniden gönderildiği Adli Tıp Kurumu Adli Tıp 2. Üst Kurulu tarafından yapılan incelemeler sonucunda maluliyet oranının %14,10 olduğu şeklinde mütalaada bulunulmuş olup, bu kurulun üstü durumunda başka bir kurul olmadığından, bu oran istemeyerek de olsa kabul edilmek zorunda kalındığını, çünkü trafik-iş kazaları sonucundaki yaralanma olaylarında, olayın üzerinden en az 1- 1,5 yıl geçmeden yapılan değerlendirmelerin hatalı sonuç verdiği tüm uzman doktorlar tarafından ifade edildiğini, oysa, ATK raporu olaydan yalnızca 2,5 ay sonra verilen raporu esas aldığını, olaydan 1 yıl ve sonrasında alınan kurul raporlarında maluliyet oranım %20,20 şeklinde tespit edildiğini, 08.03.2018 tarihinde davacı şirkete ait ... Otelde meydana gelen trafık - iş kazasında, davacı işveren ve güvenlik müdürü olan ... ...'ın asli ve tam kusurlu olduklarını, kendisinin ise herhangi bir kusurunun bulunmadığının tespit edildiğini, bu olay sonucu açılan ceza davasında ... ...'ın %100 kusurlu olması nedeniyle teşdiden cezalandırılmasına karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, olayın üzerinden 5,5 yıl geçmiş olmasına karşın, ayak bileğindeki kırıklar yüzünden bugüne kadar sürekli ağrı, morluk ve şişmelerin meydana geldiğini ve halen de iyileşme olmadığını, bu olay yüzünden, maddi ve manevi yönden büyük zarar gördüğünü, çünkü, olay tarihinde 53 yaşında iken asgari ücretin üzerinde kazanç elde etmekte olduğunu, 5,5 yıldır evine maddi bir katkısının olmadığı gibi eşi ve çocuklarından destek alarak hayatını sürdürebildiğini, evinde sürekli ayakta duramadığı için yemek, temizlik, ütü, bulaşık yıkama işlerini dahi yapmakta çok zorlandığını, 5 dakikadan fazla ayakta durduğu zaman ise ayağında şişme ve morarma başladığını ve ağrısının uzun süre geçmediğini, davacı şirketin, davalı olduğu dosya kapsamında sunulan tüm raporlara mesnetsiz itirazlarda bulunarak süreci uzatmaya çalıştığını, şirketin açtığı işbu dava da bu amaçlı olduğunu, çünkü, ATK raporlarında işgöremezlik oranının %14,10' a düşürülmüş olmasına karşın, davacı şirketin bu davada mesnetsiz şekilde maluliyetinin olmadığı iddiasında olduğunu, davalı şirketin maluliyetinin olmadığı iddiasında bulunmuş ise de, sürekli bakımdan "yatalak derecede bakıma muhtaçlığı" kastettiğinin anlaşıldığı, 08.03

.03.2023 tarihinde meydana gelen trafik-iş kazasında davacının kusurunun bulunmadığı iddia edilmiş ise de, yapılan keşif ve bilirkişi incelemesi sonucu hazırlanan raporlarda otelde güvenlik müdürü olarak çalışan ... ... ile şirketin asli ve tam kusurlu olduklarını, kendisinin ise herhangi bir kusurumun olmadığının tespit edildiğini, gerek ceza dosyasında gerekse hukuk dava dosyasında dinlenen tanıkların da güvenlik müdürü olarak çalışan ... ...'ın buggy aracını hızlı kullandığını, olayda kusurlu hareket ettiğini, aracın tekerinin kendi ayağının üzerinden geçerek ayak bileğinin kırılmasına sebebiyet verdiğini, çarpma sonucunda ayağın kopma derecesinde kırılmasına ve kemiğin dışarı çıkmasına sebebiyet verildiğini, kazadan sonra 3 ay boyunca sürekli yatalak vaziyette tedavi gördüğünü, kazadan önce asgari ücretin üzerinde maaş ve fazla çalışma ücreti gelirlerinin olmasına rağmen, kaza sonrasında çalışamadığı için bu gelirlerden mahrum kaldığını, sağlığı yerindeyken otelden arta kalan boş zamanlarında tarım işi ve temizlik işi gibi yevmiye karşılığı işlerde çalıştığını, maddi ve manevi yönden zor duruma düştüğünü ifade ederek davacının davasının reddi ile yargılama giderleri ve avukatlık ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini arz ve talep etmiştir.

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının dava dilekçesindeki aleyhe hususları kabul etmediklerini, davada müvekkil kurumun husumetli olmadığını, bu nedenle husumet itirazının kabulüne karar verilmesini talep ettiklerini, müvekkil kurumda 8/258701 tahsis numarası ile sürekli iş göremezlik geliri alan ... hakkında; davalı sigortalıya 08.03.2018 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası sonucu İzmir Bölge Sağlık Kurulunun 24.07.2018 tarih 1661 sayılı kararı ile %14,10 SID oranı üzerinden gelir bağlandığını, Sigortalının İzmir Sağlık Kurulunun vermiş olduğu 15.09.2019 tarihli Kontrol muayenesine istinaden 24.05.2019 tarih 7916420 sayı ile SBÜ Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi Başhekimliğine sevk işleminin yapıldığını, yapılan sevk sonucunda 23.01.2020-624 sayılı sağlık kurulu raporuna istinaden İzmir Sağlık Kurulu 18.02.2020 tarih 20200700072 sayılı kararına göre 23.01.2020 tarihinden Artma Kaydı yapılmasının uygun görüldüğünü, artma tarihini takip eden dönemden (21.02.2020 ) sid oranı %20,20 olarak uygulandığını, Bölge Sağlık Kurulu kararı ve sevk yazısının ekte sunulduğunu, müvekkil Kurumun yapmış olduğu tüm işlemlerin yasal mevzuat çerçevesinde olup yapılan işlemlerde herhangi bir yanlışlık bulunmadığını, bu nedenle haksız ve yasal dayanaktan yoksun açılan davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile

''Somut olayda, usul ekonomisi gereği mahkememizin 2020/87 Esas sayılı dosyasının ve bu dosyadaki hastane evraklarının bir örneğinin dosya arasına alındığı, davalı sigortalının 08.03.2018 tarihli iş kazası nedeniyle Kurumca tespit olunan maluliyet oranı ile açmış olduğu Mahkememizin 2020/87 Esas sayılı tazminat davasında ATK 3. İhtisas Kurulu tarafından tespit olunan maluliyet oranı arasında fark çıkması nedeniyle itirazlar üzerine dosyanın ATK 2. Üst Kuruluna sevk edildiği, ATK 2. Üst Kurulu raporuna göre davalı ...'ın maluliyet oranının %14,1 olarak tespit edildiği, bu haliyle tüm dosya kapsamında dava dilekçesi, cevap dilekçeleri, hastane raporları ve ilgili mahkeme dosyaları ile tüm delil ve belgeler birlikte değerlendirilmekle, davacının maluliyetine ilişkin raporlar arasındaki çelişkilerin ATK 2. Üst Kurulu raporu ile giderildiği, 05.12.2022 tarihli raporun dosya kapsamı ile uyumlu olduğu, anlaşılmakla kazazede ...'ın 08.03.2018 tarihinde geçirmiş olduğu iş kazası nedeniyle maluliyet oranının %14,1 olarak tespitine'' gerekçesi ile

''Davanın kabulü ile

Davalı ...'ın 08.03.2018 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle 24.05.2018 tarihinden itibaren e cetveline göre %14,1 oranında meslekten kazanma gücünü kaybetmiş sayıldığının tespitine,'' şeklinde karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

''Davanın kabulü ile

Davalı ...'ın 08.03.2018 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle 24.05.2018 tarihinden itibaren e cetveline göre %14,1 oranında meslekten kazanma gücünü kaybetmiş sayıldığının tespitine,'' şeklinde karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı kurum vekili ve davalı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava tazminat dosyasında verilen süre gereği iş verenlikçe açılmıştır. Mahkemenin 2020/87 Esas sayılı dosyası, alınan izin kapsamında UYAP üzerinden incelenmiştir.

İncelemeye göre Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu raporuna göre meslekte kazanma gücü kayıp oranı %20.2 olarak belirlenmiştir. Tazminat dosyasında alınan ATK 3. İhtisas Dairesi ve 2. Üst Kurulu raporlarında ise davacının meslekte kazanma gücü kayıp oranının %14,1 olduğu tespit edilmiştir. Yasal prosedür işletilmiş olup, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu raporu kurum açısından bağlayıcıdır.

Dava itiraz mahiyetinde olduğuna göre davacının sıfatı (işveren) gözetildiğinde davanın kabulüne karar verebilmek için %14,1 oranından daha az bir orana ulaşılması gerekir. Dolayısıyla davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi yerinde olmamıştır. (Dairemizin 27.01.2021 gün ve 2021/49 Esas 2021/151 Karar sayılı kararını onaylayan Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 10.11.2021 gün ve 2021/5333 Esas, 2021/13846 Karar sayılı kararı da böyledir.)

Açıklanan gerekçelerle davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince dava tazminat dosyasında verilen süre gereği iş verenlikçe açılmıştır. Mahkemenin 2020/87 Esas sayılı dosyası, alınan izin kapsamında UYAP üzerinden incelenmiştir.

İncelemeye göre Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu raporuna göre meslekte kazanma gücü kayıp oranı %20.2 olarak belirlenmiştir. Tazminat dosyasında alınan ATK 3. İhtisas Dairesi ve 2. Üst Kurulu raporlarında ise davacının meslekte kazanma gücü kayıp oranının %14,1 olduğu tespit edilmiştir. Yasal prosedür işletilmiş olup, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu raporu kurum açısından bağlayıcıdır.

Dava itiraz mahiyetinde olduğuna göre davacının sıfatı (işveren) gözetildiğinde davanın kabulüne karar verebilmek için %14,1 oranından daha az bir orana ulaşılması gerekir. Dolayısıyla davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi yerinde olmamıştır. (Dairemizin 27.01.2021 gün ve 2021/49 Esas 2021/151 Karar sayılı kararını onaylayan Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 10.11.2021 gün ve 2021/5333 Esas, 2021/13846 Karar sayılı kararı da böyledir.)

Açıklanan gerekçelerle davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince reddine, davalıların istinaf başvuruları ise yerinde olduğundan kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin kararının HMK'nın 352/1-b-2 maddesi gereğince kaldırılarak davanın reddine ilişkin yeniden karar vermek gerekmiştir. '' gerekçesi ile

Açıklanan gerekçelerle davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince reddine, davalıların istinaf başvuruları ise yerinde olduğundan kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin kararının HMK'nın 352/1-b-2 maddesi gereğince kaldırılarak davanın reddine ilişkin yeniden karar vermek gerekmiştir. '' gerekçesi ile

''1-Davacı şirket vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine,

-Alınması gerekli 427,60 TL harçtan peşin olarak alınan 269,85 TL nin mahsubu ile eksik olan 157,75 TL harcın davacı şirketten alınarak hazineye irad kaydına,

-Davacı şirket tarafından yapılan istinaf yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına,

2-Davalı SGK vekili ve davalı ... tarafından yapılan istinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin kararının HMK'nın 352/1-b-2 maddesi gereğince kaldırılmasına,

3-Davanın reddine,'' şeklinde karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde:

a.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu,

b.İstinaf dilekçesinde ki hususları tekrar ettiğini,

c.İlk Derece Mahkemesi kararının eksik incelemeye dayalı olarak verildiğini, Adli Tıp Kurumundan alınan raporların yetersiz olduğunu, davacının maluliyet oranın belirlenen kadar olamayacağını beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, maluliyet oranının tespiti istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, dosya içerisine alınan bilgi ve belgeler, davalı kurumun cevabi yazıları ve raporları, YSK raporu ve ATK 3. İhtisas Kurulu raporu ve Adli Tıp İkinci Üst Kurulundan alınan rapor dikkate alındığında tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5683, Karar No: 2010/11642, Tarih: 17.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/5683 E.  ,  2010/11642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12124, Karar No: 2017/5621, Tarih: 15.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/12124 E.  ,  2017/5621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, cinsel taciz

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde, 06.09.2012 tarihli duruşma tutanağında üye hakim ...'ın ve 10.12.2012 tarihli duruşma tutanağında ise zabıt katibinin ıslak ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşıldığından, anılan imza eksikliklikleri tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7335, Karar No: 2014/24837, Tarih: 08.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/7335 E.  ,  2014/24837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4 ve 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 52. maddesi 4. fıkrası, son cümlesi uyarınca taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ihtarından sonra aynı cümle uyarınca "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin" ihtarı yerine 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

İsabetsiz olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5. paragrafındaki “5275 sayılı yasanın 5739 sayılı yasa ile değişik 106. maddesi uyarınca Cumhuriyet Savcılığınca hapse çevrileceği hususunun sanığa ihtarına. (İhtarat yapıldı) ” ibarelerinin hükümden çıkartılmasıyla yerine “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına (ihtarat yapıldı)" ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/56, Karar No: 2015/1679, Tarih: 17.06.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/56 E.  ,  2015/1679 K.**

* UNUTULMA HAKKI

* ÖZEL HAYATIN GİZLİLİĞİNİ İHLAL

* YARGI KARARINDA ADI GEÇEN KİŞİLERİN RUMUZLANMADAN KİTAPTA YER ALMASI

* MANEVİ TAZMİNAT DAVASI

* KİŞİLİK HAKLARINA SALDIRI

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 27

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 20

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 24

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 11.04.2011 gün ve 2010/399 E. 2011/172 K. sayılı kararın incelenmesi taraflar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 08.11.2012 gün ve 2011/7193 E. 2012/16450 K. sayılı ilamıyla;

“...Dava, haksız fiil nedeni ile manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur

Davacı vekili, müvekkilinin cinsel taciz suçundan şikayetçi olduğu ceza davasının yapılan yargılaması sonucunda, mahkeme ilamının temyizi sonrasında Yargıtay'ca verilen kararın davalılara ait Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu adlı altı ciltlik eserde müvekkilinin ve diğer kişilerin isimlerinin açıkça yazılmak suretiyle yayınlandığını, bu durumun kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu, belirterek davalıların manevi tazminatla sorumlu tutulmalarını talep etmiştir.

Davalılar vekili, söz konusu kitapların bilimsel eser niteliğinde olduğu, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında davaların davacıların ismiyle adlandırıldığı, kitabın geniş kitlelere hitap etmediği, ceza hakimleri, savcılar ve ceza avukatlarınca okunduğu, kitapta isim belirtmenin hukuka aykırı olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, adı geçen eserde davacı ve diğer kişilerin isimlerinin kodlanmadan açıkça yazıldığı, söz konusu olayların anlatımında açıkça isim belirtmenin kitap içeriğine bir fayda sağlamadığı gibi, davacının isminin geçtiği olayın hassasiyeti ve Türk toplum yapısı da göz önünde tutulduğunda, yurt çapında dağıtımı ve satışı yapılan bir kitapta, bu tür bir olayla davacının adının açıkça belirtilmesinin davacının kişilik haklarını zedelediği, çevresine karşı davacıyı zor duruma düşürdüğü gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bilimsel bilgi, taşıdığı özellikler dolayısıyla fikir üretiminin en yüce değer ve biçimi olma niteliğine haizdir ve herşeyden önce, insanlığın gerçekliğe ulaşması bakımından önemli bir araç sayılır. Bu durum, bilimsel bilgi ve onu üreten araştırmacının geniş bir özgürlük alanında bulunmasını gerektirir. Bilimi serbestçe öğrenme, araştırma, yayma ve öğretme haklarını içeren bilim özgürlüğü Anayasada kişisel haklar arasında (madde 27) düzenlenmiştir. Anılan madde de herkesin bilim ve sanatı serbestçe öğrenme ve öğretme, açıklama ve yayma ve bu konularda araştırma yapma hakkına sahip olduğu belirtilmektedir. Keza, AB Temel Haklar Bildirgesinin 13. maddesinde "sanat ve bilimsel araştırma kısıtlamaya tabi olmamalıdır. Akademik özgürlüğe saygı gösterilmelidir" ibaresine yer verilmiştir. Bu bağlamda bilimsel özgürlük, bilimsel bir etkinlikte bulunan veya böyle bir faaliyette bulunmak isteyen tüm bireylere tanınmış ve bu bireylerin kişiliğine sıkı sıkıya bağlı kalmış, öznel temel haktır.

Taşıdığı önem dolayısıyla insan hakları belgelerine giren bilim özgürlüğü, araştırma özgürlüğünü, araştırma için zorunlu araçlara ve ortama sahip olma hakkını ve bilimsel üretme özgürlüğü veya bilgilendirme ve yayın hakkını içerir. Bu çerçevede bilim adamı bilimsel metotlarını kullanarak araştırma yapma hakkına ve bu araştırmanın sonuçlarını yayma hakkına sahip olacak, kural olarak bu konularda dış bir engelle karşılaşmayacaktır. Hatta bu konularda karşılaşacağı maddi ve manevi engeller devlet tarafından ortadan kaldırılacaktır.

Düşünce özgürlüğünün bir alt kategorisi olan fakat, üretilmesindeki özel çabanın ya da emeğin doğal sonucu olarak, sıradan düşünceye göre daha sistematik ve derin sayılması gereken bilimsel eserler, kural olarak ancak kendi ilkeleri çerçevesinde sınır tanırlar ve istisnaen ancak insan yaşamına yönelen bir tehlike olasılığında kısıtlanabilirler. Bunun ötesine geçilerek yapılan sınırlamalar, toplumun bilimsel düşüncelerle buluşmasını önleyebilecek ve dolayısıyla gerçekliğe ulaşılmasını engelleyebilecektir. Bu bakımdan bilimsel özgürlük hukuki rejim ve yaptırım açısından diğer entelektüel özgürlüklere göre daha mutlak bir özgürlük rejiminden yararlanmasını gerektirir. Fakat tüm özgürlüklerde olduğu gibi bilimsel özgürlük de sınırsız değildir. Bilim özgürlüğü ile kişilerin, kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda somut olaydaki olgular itibariyle koruma altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Davaya konu olayda; bilimsel araştırma özgürlüğü kapsamında, aleniyet kazanmış ve kamu malı haline gelmiş Yargıtay ilamı, tarafların isimleri kodlanmadan davalıların yazmış oldukları Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu adlı altı ciltlik bilimsel çalışma ürünü olan kitapta yayınlanmıştır. Adı geçen eserin bilimsel nitelikli bir çalışma olduğu, kamuya açık hale gelen Yargıtay kararının bilimsel çalışma ürünü olan kitapta olduğu gibi yer almasından dolayı yukarıda anlatılan ilkeler ğereği davalıların sorumlu tutulamayacağı, çatışan yararlar dengesinin davacı aleyhine bozulmadığı, bu olayın davacının kişilik haklarına saldırı teşkil etmeyeceği gözetilerek davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir...”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalılar vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kişilik hakkına saldırı nedenine dayalı tazminat istemine ilişkindir.