muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/696, Karar No: 2006/704, Tarih: 08.11.2006

Sigortalı ya da hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılarak kesinleşen tazminat davasında alınan kusur raporunun rücu davalarında bağlayıcılığı sorununun çözümü, 506 sayılı Kanunun 26. maddesine dayalı olarak açılan rücu davalarının hukuksal temelinin belirlenmesini de gerekli kılmaktadır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 01.07.1994 gün 1992/3 Esas 1994/3 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, burada genel anlamda bir halefiyet söz konusu olmayıp, temelinde rücu hakkı bulunan, Kanunun aradığı sınırlarla kayıtlı, kanundan doğan, sigortalının hakkından bağımsız, kendine özgü bir halefiyet hali söz konusudur.

İşverenin, anılan Kanunun 26. maddesi kapsamında rücu alacağından sorumluluğu, sınırlı ve sayılı biçimde öngörülen koşulların varlığına bağlı ise de, sigortalının işveren aleyhine açacağı tazminat davasında, işverenin, istihdam eden sıfatıyla ya da tehlike esasına dayalı kusursuz sorumluluğu da bulunmaktadır. Kurumun rücu hakkı, genel haleflik ilkesinden farklı olarak, sigortalının alacak hakkında tamamen bağımsız olarak sigortalıya gelir bağlayıp tedavi gideri yapmakla, bir başka anlatımla, zararın gerçekleşmesi ile doğmaktadır. Zamanaşımı süresi olay tarihinden değil onay tarihinden başlamakla, faizdede bu tarihler başlangıç alınmaktadır.

Bunun hukuksal sonucu ise; işveren hakkındaki tazminat davasında hükme esas kılınan kusur raporunun Kurumun açtığı rücu davasında bağlayıcılığı, bu raporun 506 sayılı Kanunun 26. madde de öngörülen sorumluluk koşullarına uygun olarak düzenlenmesi halinde mümkün olduğudur. Aksinin kabulü, SSK'nın rücu hakkından yoksun kalmasına neden olabilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 20.12.2002 Tarih, 814-989 sayılı ve 27.09.2006 Tarih, 627-599 sayılı kararlarında, tazminat davasında alınmış kusur ve tavan raporunun rücu davasında bağlayıcılının, 506 sayılı Kanunun 26. maddesinde tanımlar dikkate alınarak düzenlenmesi koşuluna bağlı olacağı hususu açıkça ifade edilmiştir.

Maddi tazminat davasında BK. 55. madde uyarınca, olağan sebep sorumluluğuna dayalı olarak zararın giderimine karar verilmiştir.

Adam çalıştıranın sorumluluğunda, sorumluluğun kaynağı, adam çalıştıranın özen yükümlülüğünü, yani çalıştırdığı kişiler üzerinde denetim ve gözetim görevini yerine getirmemesi, kanun tarafından kendisine yükletilen bu tür bir objektif ödevi ihlal etmesine dayanır.

Buna göre, adam çalıştıran üçüncü kişilere zarar vermelerini önleyecek her türlü dikkat ve özeni, denetim ve gözetimi yapmak zorundadır. Burada sorumluluk, kendisinin yada emrinde çalışan yardımcı kişinin kusurlu olup olmamasına bakılmaksızın, kusurdan bağımsız olarak doğmaktadır. Gerçekten de sorumluluğun doğması için, objektif özen yükümlülüğünün ihlali ile meydana gelen zarar arasında illiyet bağının bulunması yeterlidir.

Buna göre, adam çalıştıran üçüncü kişilere zarar vermelerini önleyecek her türlü dikkat ve özeni, denetim ve gözetimi yapmak zorundadır. Burada sorumluluk, kendisinin yada emrinde çalışan yardımcı kişinin kusurlu olup olmamasına bakılmaksızın, kusurdan bağımsız olarak doğmaktadır. Gerçekten de sorumluluğun doğması için, objektif özen yükümlülüğünün ihlali ile meydana gelen zarar arasında illiyet bağının bulunması yeterlidir.

Dava konusu somut olayın irdelenmesine gelince; sigortalı bakım-onarım işçisidir. Abonenin telefon arızasını gidermek üzere 7-8 metre boyunda demir merdiven kullanılmıştır. Merdiven, birbirine geçme iki üniteden oluşmaktadır. Diğer işçi tarafından tutularak, kayması önlenmeye çalışılmaktadır.

Maddi tazminat davasında hükme esas alınan kusur raporu, iki kimya, bir makine mühendisinden oluşan heyet tarafından düzenlemiş olup, bilirkişilerin zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği iş kolunda uzman oldukları söylenemez. Raporda, iş kazasının, işin tehlike riskinden meydana geldiği, "düşmeye neden aksaklık veya eksikliğe ilişkin tespitin bulunmadığı" belirtilmekte olup, merdivenin özelliği bilinmediği, köyde sepetli araç ve kafes kullanılmayacağı varsayımından hareket edilmektedir. Kaçınılmazlık olgusunun varlığı da gereğince tartışılmamıştır.

HUMK 275. maddesi gereğince, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde başvurulabilen bilirkişinin, meydana gelen iş kazasının ait olduğu işkolunda uzman olması gerektiği açıklamadan uzaktır. Her hangi bir alanda uzman olan bilirkişinin, genel bilgiye dayalı olarak verdiği, görüşlerinin yasal ve teknik dayanaklarının gösterilmediği raporlara itibar edilmesi isabetli değildir.

Yukarıda açıklanan maddi ve yasal olgular dikkate alındığında Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile,direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18342, Karar No: 2013/18455, Tarih: 24.09.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/18342 E.  ,  2013/18455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın, ... Oto Market isimli işyerinde bulunmadığı 16.07.2004 günü saat 21:00 ile 17.07.2004 günü saat 08:00 arasındaki zaman diliminde işyerinin kepeng kilidi kırılmak suretiyle içeriye girilerek hırsızlık yapıldığı, aynı gün saat 11:30 'da müracaatta bulunarak şikayetçi olduğu, bu olaydan sonra yakınanın işyeri ile aynı semtte bulunan ...'e ait ... Hırdavat isimli işyerinde 18.10.2004 günü gece saat 02:40 sıralarında kepeng kilidi kırılıp kapısı zorlanarak hırsızlığa teşebbüs edildiği ve bu olaya ilişkin kolluğun 18.10.2004 günlü olay yeri yakalama üst arama ve zapt etme tutanağında, olay yerinin 50 m. ilerisinde park halinde iç koltukları sökülmüş, motoru sıcak, camları siyah film şeritle kapatılmış ... tarafından kullanıldığı belirlenen aracın tespit edildiğinin, ...'nun aracı tamir için ...'a ait işyerine getirdiğinin, ancak dükkanın kapalı olması nedeniyle çırağı olan ...'i çağırdığını beyan ettiğinin, durumdan şüphelenilmesi üzerine olay yerine çağrılan ... ile görüşme yapıldığının, bu görüşmede ...'in 17.10.2004 günü saat 23:00 sıralarında ... ve bu şahsın tanıdığı olan ... ve ...'in kendisini ...'den aldıklarını, çalıştığı dükkandan birer adet boru, profil ve pense alıp parmak izi çıkmaması için bezle sardıktan sonra ... Hırdavat isimli işyerine gittiklerini, ... ve ...' in kepeng kilidini kırdıklarını, kendisinin ve ...'ın gözcülük yaptığı bir sırada ...'ın ekip geliyor şeklinde bağırması üzerine olay yerinden kaçtıklarını söylediğinin yazılı olduğu; ancak bu kolluk tutanağı içeriğinde yakınan ...'nın işyerinden yapılan hırsızlık olayıyla ilgili herhangi bir bilgiye yer verilmediği, yine dosyadaki ... Merkez Karakol Amirliği'nin 20.10.2004 günlü fezlekesinde, ...'e ait işyerinden hırsızlığa teşebbüs suçuyla ilgili yakalanan ...'in yakınan ...'ya ait işyerinden de sanık ... ile birlikte hırsızlık yaptığını söylediğinin ancak aynı fezlekede ...'in yaşının küçüklüğü nedeniyle ifadesinin alınamadığının yazılı olduğu ve fezlekedeki bu iddialara dayanak teşkil edebilecek herhangi bir belge ve beyanın dosyada mevcut olmadığı gibi ...'in bütün savunmalarında yakınan ...'in işyerinden yapılan hırsızlık olayı ile ilgili suçlamayı kabul etmediği ve İzmir 1. Çocuk Mahkemesinde açılan davada da beraatine karar verildiğinin anlaşılması karşısında; zorla ve baskı altında alındığı gerekçesiyle savunmanı hazır bulunmaksızın alınan 20.10.2004 tarihli kolluk ifadesindeki suçu kabule yönelik anlatımını sonraki aşamalarda kabul etmeyen sanık ...'ün, hükümlülüğüne yeterli hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hükümlülüğüne karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1164, Karar No: 2019/3941, Tarih: 19.03.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/1164 E.  ,  2019/3941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, CMK.nun 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinin, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın suç oluşturmadığı sabit görülen fiillerinin belirtilmesi ve bu fiillerin nitelendirilmesinin yapılarak açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nun 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın dosyadaki tanık beyanları ve diğer belgeler değerlendirilmeden yalnızca müştekinin soyut iddiası dışında delil bulunmadığından bahisle gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6259, Karar No: 2012/11319, Tarih: 15.10.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/6259 E.  ,  2012/11319 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62/1, 52, 58, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyiz talebinin reddine ilişkin karara yönelik sanık veya müdafii tarafından yapılmış bir başvuru bulunmadığından dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4382, Karar No: 2018/10280, Tarih: 06.11.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/4382 E.  ,  2018/10280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi-manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı karın ağrısı şikayetiyle davalı ... Hastanesine başvurduğunu ve diğer davalı doktor M.. D.. tarafından muayene edildiğini, davalı doktorun muayenesi sonucu hastaneye yatışını tavsiye ederek davacının hastanede yatışının yapıldığını ve ertesi gün safra kesesi ameliyatı olduğunu, ameliyat ile safra kesesinin alınması sonucu ertesi gün fenalaştığını ve ardından da ambulans refakatinde üniversite hastanesine sevk ettiğini, davacının üniversite hastanesinde uzun süre tedavi gördüğünü, davacıya tıp fakültesi hastanesinde yapılan incelemeler sonucu plastik stent takıldığını, 20 gün boyunca hortumlarla yatarak geçirdiğini ve temmuz 2011 den sonra da haftada iki kez üniversite hastanesine kontrole gitmek zorunda kaldığını, 15/06/2011-13/02/2012 tarihleri arasında davacının büyük acılar çektiğini ve sağlığında hiçbir düzelme olmadığını, bu tarihten sonra tekrar üniversite hastanesinde çelik stent takılmak suretiyle operasyon geçirdiğini ve hala son yapılan işlemin vücuduna uyum sağlayıp sağlayamayacağı konusunun netleşmediğini ve ileri aşamada damar değişimi veya ciğer nakli gerekebileceği ihtimalinin bulunduğunu ileri sürerek yanlış tedavi sonucu davacının çekmiş olduğu acılar için 150.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, kendilerine yüklenecek herhangi bir kusur olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, kendilerine yüklenecek herhangi bir kusur olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı hastane ve davalı doktorun özen yükümlülüğüne aykırı davranması iddiası nedeniyle istenilen manevi tazminata ilişkindir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506) Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1(TBK 510) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile doktorun görev yaptığı sağlık kuruluşları için de geçerlidir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa; yargılama sırasında Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas kurulundan ve itiraz üzerine Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor alınmış ve raporlara göre kişide laparoskopik kolesistektomi ameliyatı sonrası safra yollarında oluşan yaralanmanın her türlü özene rağmen oluşabilen herhangi bir tıbbi kusur ya da ihmal izafe edilemeyen “komplikasyon” olarak nitelendirildiği, kişiye konulan tanı, yapılan ameliyatın ve oluşan komplikasyonun yönetiminin güncel tıbbi uygulamalara uygun olduğu, kişinin ameliyatı ile komplikasyon oluştuktan sonra müdahale ve tedavisini gerçekleştiren hekimlere atfı kabil kusur tespit edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Duruşmada tanık olarak dinlenen ve davacının sonradan sevk edildiği Erciyes Eğitim ve Araştırma Hastanesinde başhekim olarak görevli ve davacıya stent takılması ameliyatını gerçekleştiren hekimin, normalde müdahale edilmemesi gereken safra yolunun yukarıdan kesilmesi durumunun olduğunu beyan ettiği görülmektedir. Davacının Adli Tıp Kurumu Genel Kurul raporuna karşı itirazında, ameliyatı yapan davalı doktorun safra kanalı diye tabir edilen bölgede pay bırakmadan en dipten keserek bağlantı yapma imkanını bırakmamış olması nedeniyle daha sonradan stent takılmasına sebebiyet verdiğini belirtmiştir. O halde, Mahkemece; üniversiteden, davacının itirazları karşılayan, konusunda uzman, akademik kariyere sahip 3 kişilik bilirkişi kurulundan, davalıların gerekli özen ve dikkate gösterip göstermediği, yapılan işlemlerin tıp bilimi açısından yeterliliği tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda davalıların sorumluluğunu gerektirecek ihmal ve hata bulunup bulunmadığı hususlarını gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekmektedir. Mahkemece, değinilen bu yön gözardı edilerek eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8114, Karar No: 2025/1079, Tarih: 12.02.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/8114 E.  ,  2025/1079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı

TEMYİZ EDENLER : O yer Cumhuriyet savcısı, katılan mağdure vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararda ... sicil numaralı katibin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 12.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18687, Karar No: 2017/7288, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/18687 E.  ,  2017/7288 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24093, Karar No: 2013/14756, Tarih: 09.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/24093 E.  ,  2013/14756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM: Beraat

1- Şikayetçisi, sanığı ve olayları aynı olan atılı suçtan dolayı Mahkemenin 2010/217 esas sayılı dosyasından da yargılama yapıldığının anlaşılması karşısında; mükerrer cezalandırılmaya neden olunmaması açısından dosyaların mümkünse birleştirilmesi, olmazsa anılan dosyalardan bu davayı ilgilendiren belgelerin onaylı suretlerinin alınarak denetime imkan verecek şekilde incelenip tutanağa geçirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 09.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.