muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/580, Karar No: 2017/1615, Tarih: 13.02.2017

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 13.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8307, Karar No: 2013/10449, Tarih: 24.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/8307 E.  ,  2013/10449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı ... 'in kayden paydaşı olduğu 655 ve 812 parsel sayılı taşınmazların sicil kaydında baba adının sehven yazılmadığını ileri sürerek, '' ....'' olan malik baba adının tapu kaydına eklenmesi suretiyle sicilin düzeltilmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Talep, tapu kaydına eksik yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, ilgili Tapu Müdürlüğü temyiz etmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan deliller uyarınca, İmrallı Köyü 812 ve 655 parsel sayılı taşınmazlarda paydaş olan ... ...'in davacının mirasbırakanı olduğunun saptanması suretiyle davanın kabulüne karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. İlgili tapu Müdürlüğünün bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir .Reddine.

Ne var ki; taşınmazların kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin adı, soyadı, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme ve tespit davalarının kaynağını oluşturmakta olup, kayıt maliki ... ...'in baba adının kayıtta hiç yer almadığı gözetildiğinde, yer almayan kaydın düzeltilmesi mümkün olmayacağından tespit hükmü kurulması gerekirken, anılan bu hususun gözardı edilmesi doğru değilse de; bu durumun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün 2. bendinde yer alan ''.... Köyü, 812 ve 655 parsel sayılı taşınmazların malik hanesindeki; ... ... yazılımının, Halil İbrahim kızı ... ... olarak düzeltilmesine'' ibaresinin hükümden çıkartılarak, yerine '' .... Köyü, 812 ve 655 parsel sayılı taşınmazlarda paydaş olan ... ...'in davacının mirasbırakanı Halil İbrahim ve Ayşe kızı, 01.07.1902 doğumlu ... ... olduğunun tespitine'' ibaresinin yazılmasına, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı H.M.K.'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 436/2. (6100 sayılı HMK'nun 370/2. md.) maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.6.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4844, Karar No: 2012/1577, Tarih: 01.03.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/4844 E.  ,  2012/1577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen asıl ve birleştirilen davalar sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin olarak Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin 12.05.2010 gün ve 2010/3441 Esas 2010/5934 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacılar vekili ve davalı ... ve arkadaşları vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, asıl davada borçluya ait taşınırların satışından sonra düzenlenen 12.5.2004 tarihli ve birleşen davada da borçluya ait ... plakalı aracın satışından sonra düzenlenen 28.10.2004 tarihli sıra cetvellerinde davalıların müvekkillerinden sonraki sıraya alındığını, davalıların müvekkilleri aleyhine sıra cetveline itiraz davası açtığını ve genel mahkemede görülen bu davanın kabulü halinde, yeniden sıra cetveli düzenlenmeyeceğini, bu itibarla davalıların alacaklarının esasına, miktarına, alacağa işletilen ve işletilecek faize itiraz ettiklerini, ödeme emri tebligatlarının da usulsüz olduğunu ileri sürerek, davalıların sıra cetvelinden çıkartılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... ve arkadaşları vekili, davacıların takip dosyalarından tek işlem yapılmasının yasaya aykırı ve ödeme emri tebligatlarının usulsüz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Okul Yayınları Tic. Ltd. Şti. cevap vermemiştir.

Mahkemece, asıl dava bakımından davalılar...., ..., ..., ..., ... ve ... hakkındaki davanın feragat nedeniyle reddine, diğer davalılar hakkındaki davanın kabulü ile davalıların sıra cetvelinden terkinine, birleşen dava bakımından, davalı ... Okul Yayınları Tic. Ltd. Şti. aleyhine açılan davanın açılmamış sayılmasına, diğer davalılar hakkındaki davanın kabulüne dair verilen karar, Yüksek 19. Hukuk Dairesi’nce bozulmuştur.

Bu kez, davacılar vekili ve davalı ... ve arkadaşları vekilleri karar düzeltme istemişlerdir.

1- Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin birleşen davaya ve davalılar vekilinin de her iki davaya yönelik karar düzeltme istemleri Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymadığından reddedilmelidir.

2- Davacılar vekilinin asıl davaya ilişkin karar düzeltme istemine gelince, her ne kadar Yüksek 19. Hukuk Dairesi’nin bozma kararında sıra cetvelinin davacılar vekiline 17.05.2004 günü tebliğ edildiği ve davanın süresinden sonra açıldığı gerekçesiyle karar verilmiş ise de, icra dosyasının yeniden incelenmesinde davacılar vekiline sıra cetvelinin tebliğine ilişkin mazbataya rastlanamadığından, karar düzeltme isteminin bu noktadan kabulü ile davanın süresinde olmadığı yönündeki kararın kaldırılarak davacı vekilinin esasa ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi gerekmiştir.

Sıra cetveline itiraz davaları, kural olarak, sıra cetvelinde aynı ya da üst sırada bulunan ve kendisine pay verilen alacaklılara karşı açılır. Davalılar, davacılara oranla alt sıralarda yer almakta olup, kendilerine pay da isabet etmediğinden, haklarında dava açılmasında hukuki yarar bulunmamaktadır. Davacılar, aleyhlerine açılan davayı kaybetmeleri ihtimalinden söz ederek, eldeki davayı açmışlarsa da, alacaklarının gerçekliğini ispatlamak suretiyle sıralarını koruyacaklarından, bu yöne ilişkin iddialarının da yasal dayanağı bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenle karar düzeltme isteminin kabulü ile hükmün yukarıdaki gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin birleşen davaya ve davalılar vekilinin de her iki davaya yönelik karar düzeltme istemlerinin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davacılar vekilinin asıl davaya ilişkin karar düzeltme talebinin kabulüne, Yüksek 19. Hukuk Dairesi’nin 12.05.2010 gün ve 2010/3441 E., 2010/5934 K. sayılı kararının bu kısmının kaldırılmasına, yerel mahkeme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ile BOZULMASINA, aşağıda gösterilen bakiye 7.205,70 TL toplam harcın davacılardan, 428,60 TL toplam harcın ... Ltd. hariç diğer davalılardan ve takdiren 203,00'er TL para cezasının davacıların herbirinden, asıl ve birleşen dava içinde toplam 406,00'şar TL (203x2) para cezasının davalı ... Ltd. hariç diğer davalılardan ayrı ayrı alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 01.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13201, Karar No: 2012/2264, Tarih: 23.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/13201 E.  ,  2012/2264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan E.. B.. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı ve davalılardan Çiftçi Mallarını Koruma Başkanlığının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 23/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13589, Karar No: 2024/4555, Tarih: 27.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13589 E.  ,  2024/4555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/372 E., 2016/442 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde

kullanmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca 11.01.2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymaması ile İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.05.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2016 tarihli ve 2016/372 Esas, 2016/442 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği ; kararın uygun olmadığına, temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Dava konusu olay, şüphe ile durdurulan sanığın üzerinde uyuşturucu madde ele geçirilmesi ile başlatılan soruşturmada verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri ile sanığın yükümlülüklerine uymamasına ilişkindir.

B. Sanık ele geçen maddeyi içmek için aldığını ikrar etmiş, denetim yükümlülüklerinde uyuşturucu madde kullanılan ortamda olması nedeni ile tahlilinin pozitif çıktığını, uyuşturucu madde kullanmadığını beyan etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

Sanığın üzerine atılı bulunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği anlaşılmakla mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Sanık ele geçen maddeyi içmek için aldığını ikrar etmiş, denetim yükümlülüklerinde uyuşturucu madde kullanılan ortamda olması nedeni ile tahlilinin pozitif çıktığını, uyuşturucu madde kullanmadığını beyan etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabulü;

Sanığın üzerine atılı bulunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği anlaşılmakla mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve mercinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı, 11.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2016 tarihli ve 2016/372 Esas, 2016/442 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, diğer yönleri incelenmeksizin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15071, Karar No: 2012/3572, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/15071 E.  ,  2012/3572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine dayalı yeniden inşa nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının müvekkili derneğe ait işhanında kiracı olduğunu, 27.05.2009 tarihli dernek yönetim kurulu kararı ile taşınmazın yıkılıp yeniden inşası için karar alındığını, alınan karar doğrultusunda projenin hazırlanıp 06.01.2010 tarihinde belediyece onaylandığını, davalı kiracıya usulüne uygun olarak çık ihtarı gönderildiğini ancak davalının buna uymadığını belirterek yeniden inşa nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece, davacı tarafından ibraz edilen avan projenin davanın açıldığı tarih itibariyle uygulanabilir olmadığı, yeni avan projenin ibraz edilmediği, tahliye davasının her kira dönemini müteakip açılmasının mümkün olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine göre yeniden inşa nedeniyle açılacak tahliye davalarında, imarca tasdikli mimari ya da avan projenin ibrazı zorunludur. Ne var ki söz konusu projenin davanın açıldığı sırada verilmesi şart olmayıp dava tarihinden sonra da ibrazı mümkündür.

Olayımızda; davacı, 06.01.2010 tarihli onaylı avan projeye dayanmış olup imar planında yapılan değişiklik nedeniyle dava tarihi itibariyle projenin uygulanabilir olmadığı anlaşılmıştır. Belediyece verilen cevabi yazıdan anlaşıldığına göre duruşma aşamasında yeni avan proje için davacı tarafından belediyeye başvurulmuş ancak belediye istemi reddetmiştir. Dava dışı ... Belediyesinin bu işlemine karşı davacı tarafından ... İdare Mahkemesinin 2011/205 esas sayılı dosyası ile idari işlemin iptaline yönelik dava açılmıştır. Mahkemece ilgili tarafa proje ibrazı için her hangi bir kesin süre verilmediği gibi davacı tarafından yapılan proje başvurusu ve idare mahkemesinde görülmekte olan dava sonucu da bekletici mesele yapılmamıştır. Proje ibrazının gecikmesinde davacı derneğin bir kusuru bulunmamaktadır. Bu duruma göre idari yargıda görülmekte olan dava ve proje başvurusunun eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlere göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 06.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6899, Karar No: 2014/39309, Tarih: 22.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/6899 E.  ,  2014/39309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/07/2013

NUMARASI : 2011/1196-2013/495

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, yemek ücreti, yol ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan D.. Elektrik Dağıtım A.Ş. ile E.. Ş.. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence feshedildiğini ileri sürerek kıdem , ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma ücreti,hafta tatili ücreti,bayram ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar E.. Ş.. ve D.. Elektrik Dağıtım A.Ş temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar E.. Ş.. ve D.. Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Feshe bağlı haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.Mahkemece bu alacaklar bakımından davalıların müştereken ve müteselsilen sorumluluklarına karar verilmesi hatalıdır.

3- İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur.

1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Somut olayda; kıdem tazminatından, önceki alt işverenin devir tarihindeki süre ve ücretle sınırlı olarak, ancak tüm süre kıdem tazminatından sadece son alt ve asıl işveren müştereken müteselsilen sorumlu olduklarından, hükmün son alt ve asıl işveren hakkında kurulup, diğer alt işverenin sorumlu olduğu kıdem tazminatı miktarının sadece belirtilmesi ile yetinmek gerekirken davalıların müştereken ve müteselsilen sorumluluklarına karar verilmesi hatalıdır.