muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4075, Karar No: 2021/1787, Tarih: 22.02.2021

2- Mahkemece, davacının fatura tarihinden ödeme tarihine kadar istemiş olduğu faiz taleplerinin kabulü ile 98.016,42 TL'nin 50.000 TL 'sine dava tarihinden 48.016,42 TL sine ise ıslah tarihi olan 15/08/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş olmakla faize faiz işleyecek şekilde hüküm kurulmuş olup 6098 sayılı Kanunun 121/3.maddesi gereği temerrüt faizine ayrıca temerrüt faizi yürütülemeyeceğinden kararın bozulması gerekir.

3- Davacının manevi tazminat talebi reddedildiğine göre davalı lehine karar tarihinde yürürlükte olan 2017 Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 10.maddesinin 2. ve 3. fıkraları gereği tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre 1.980 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu konuda karar verilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

4- Yükseköğretim Kanunu m.56/1-b hükmüne göre Üniversiteler ve yüksek teknoloji enstitüleri genel bütçeye dahil kamu kurum ve kuruluşlarına tanınan mali muafiyetler, istisnalar ve diğer mali kolaylıklardan aynen yararlanırlar. Harçlar Kanununun 13/j.maddesine göre genel Bütçeye dahil idareler yargı harçlarından muaftır. Buna göre davalı Üniversite harçtan muaf olup, davacının başlangıçta ödediği 3.956,35 TL harcın kendisine iadesi gerekirken kararın 6. maddesinde 3.956,35 TL nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi ve kararın 2.maddesinde bakiye 2.739,15 TL karar ve ilam harcının davalıya yükletilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. bent gereğince davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. 3. ve 4. bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/48, Karar No: 2021/1802, Tarih: 02.03.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/48 E.  ,  2021/1802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadın, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtaya da yapılabilir ve 337/1. madde uyarınca da duruşma yapmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davacı kadının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davacının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davacıya yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oybirliğiyle karar verildi. 02.03.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/8783, Karar No: 2018/7178, Tarih: 21.06.2018

**7. Ceza Dairesi         2015/8783 E.  ,  2018/7178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında, ertelenen cezanın kısa süreli olduğundan bahisle TCK.nun 53. maddesi hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca, hükümden TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması, yerine “24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK.nun 53/1-2-3. madde ve fıkralarının tatbikine,” ifadesinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20972, Karar No: 2014/27794, Tarih: 20.11.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/20972 E.  ,  2014/27794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Söke İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2014

NUMARASI : 2014/82-2014/93

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayete konu işlem tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur. Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7.maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulları kabul edilmiştir. Para, likit olduğundan, ne amaçla harcanacağının önceden bilinmesi mümkün değildir. Kamu hizmetinin yürütülmesi amacıyla harcanacağı kararlaştırılan paraların, her an idari bir kararla başka bir amaç için kullanılması her zaman mümkündür. İdari işlem ya da kararla hesabın kamu hizmetinin yürütülmesini sağlayacak bir amaç için tahsis edilmesi, hesaptaki paraların fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı sonucunu doğurmaz. Bu nedenlerle, paranın niteliği gereği fiilen kamu hizmetinde kullanıldığından bahsedilemez. Çünkü para harcandığı anda biteceğinden ve harcama anına kadar anlık kararla tahsis edildiği amacın dışına çıkılabileceğinden, paranın haczedilememesi için vergi, resim, harç niteliğinde olması zorunludur. Buna göre "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" durumu “para” yönünden uygulanamaz. Aksinin kabulü hayatın olağan akışına aykırıdır.

Somut olayda; borçlu belediyenin; T.Halk Bankası, Vakıfbank ve Ziraat Bankasında bulunan hesaplardaki paranın üzerindeki haczin kaldırılması için haczedilmezlik şikayetinde bulunulmuştur. Haczedilmezlik şikayetine konu edilen hesaplardaki paranın tamamının haczi kabil olmayan paralardan oluşması halinde haczin kaldırılacağı tartışmasızdır. Ancak hesaplarda; haczi mümkün olmayan paralarla haczi kabil paraların aynı hesaba yatırılarak karıştırılması durumunda, havuz hesabı söz konusu olacaktır. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığı sonucuna varılmalıdır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının iyi niyetle de bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucu doğuracağı gibi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Bu durumda borçlu belediyenin, hesaptaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekecektir. Ayrıca, borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak da kabul edilmelidir.

Mahkemece aldırılan rapor açıklanan ilkelere aykırı ve yetersiz olup hüküm kurmaya elverişli değildir.

O halde mahkemece duruşma açılarak az önce belirtilen hususları kapsar mahiyette bilirkişi incelemesi yaptırılarak rapor alınması ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir iken eksik incelemeye dayalı yazılı gerekçe ile evrak üzerinde şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2685, Karar No: 2014/15121, Tarih: 12.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/2685 E.  ,  2014/15121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 8. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2012/365-2013/750

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı şirkette 03/11/2008 tarihinden itibaren pazarlama müdürü olarak görev yapan müvekkilinin iş sözleşmesinin , şirket üst yönetimi değişikliği sonrasında savunması dahi alınmadan İş Kanunu'nun madde 25/2'ye göre 03/05/2012 tarihinde iş akdinin fesh edildiğini, şirket iç düzenlemesine göre bilgilendirme ve savunma alınması dahil kapsamlı bir soruşturma yürütülmesi gerektiği halde bu kurallara uyulmadığını, bunun dahi feshi geçersiz kılacağını ,hakkında soruşturma yürütüldüğü gerekçesi ile müvekkilinin 16/04/2012 tarihinde ücretli izne gönderildiğini, 18/04/2012 tarihinde işyerine gittiğinde giriş- çıkış kartının iptal edildiğini öğrendiğini, 19/04/2012 tarihli ihtarname ile işten uzaklaştırılmasının ve işyerine alınmamasının haksız olduğunu işverene bildirdiğini, davalının 03/05/2012 tarihli ihtarname ile somut bir gerekçe göstermeden İş Kanunu 25/2 maddesi uyarınca iş akdinin feshini bildirdiğini, davalının 09/05/2012 tarihli ikinci bir ihtarname ile iş ilişkisinin devam ettiği dönemde başlayan dil kursunun şirkete devrinin ya da ücretinin talep edildiğini, feshin haksız ve kötü niyetli olduğunu iddia ile feshin geçersizliği ile müvekkilinin işine iadesine karar verilerek İş Kanunu 21 maddede işe iaedeye bağlanan parasal sonuçların tespitini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, gayrımenkul yatırımı ve yönetimi konusunda faaliyet gösteren çok uluslu müvekkilli şirkette davacının, pazarlama yöneticisi olarak görev yaptığını, şirket tarafından yürütülen soruşturmada davacının şirket kaynaklarını kullanarak kendisi için haksız menfaat sağladığını, işten ayrılan eski genel müdür ve diğer bazı personel ile iş dışında gittikleri seyahatlerin giderlerini , örneğin benzin faturalarını, 2014 yılına kadar geçerli dil kursu bedelini şirkete ödettirdiğini, iş sözleşmesinin bu çerçevede İş Kanunu madde 25/2 gereğince haklı olarak feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, işçinin sözleşmeye aykırı davranışta bulunduğu şüphe ediliyorsa, bu yüzden taraflar arasında iş ilişkisinin devamını imkansız hale getirecek şekilde güvenin ortadan kalkması ve zedelenmesi halinde işverenden iş ilişkisinin devamının beklenemeyeceği, yapılan soruşturma ile şüphe edilen olaylar ile ilgili somut bir takım delillerin bulunması karşısında , işverence yapılan feshin haklı değilse bile geçerli bir nedene dayandığı bu sebeple feshin yerinde olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, davacının iş sözleşmesi 03.05.2012 tarihli fesih bildirimine göre şirkette yürütülen soruşturma sonucunda davacının çalıştığı sırada işverenin güvenini kötüye kullandığı, doğruluk ve dürüstlüğe aykırı davranışta bulunduğu gerekçesiyle 4857 Sayılı İş Kanunu m.25/II uyarınca feshedilmiştir.

Davalı vekili, gayrımenkul yatırımı ve yönetimi konusunda faaliyet gösteren çok uluslu müvekkilli şirkette davacının, pazarlama yöneticisi olarak görev yaptığını, şirket tarafından yürütülen soruşturmada davacının şirket kaynaklarını kullanarak kendisi için haksız menfaat sağladığını, işten ayrılan eski genel müdür ve diğer bazı personel ile iş dışında gittikleri seyahatlerin giderlerini , örneğin benzin faturalarını, 2014 yılına kadar geçerli dil kursu bedelini şirkete ödettirdiğini, iş sözleşmesinin bu çerçevede İş Kanunu madde 25/2 gereğince haklı olarak feshedildiğini savunmuştur.

Yargılama sırasında tanıklar dinlenmiş,fesih nedenlerine ilişkin bir kısım belgeler ve bunlara ilişkin elektronik posta yazışmaları sunulmuştur. Söz konusu belgeler irdelendiğinde, eski genel müdürün ayrıldıktan sonra da şirket ile ilişkisinin devam ettiğinin anlaşıldığı, yine davacının eski genel müdür ve birkaç çalışanla birlikte seyahatlere gittiği ve ingilizce dil kursunun ücretini şirkete ödettiği belirtilmişse de bu konularda sunulan belgelerde davacının yalnızca 2012 yılı Şubat ayında Antakya’ya diğer şirket çalışanlarıyla birlikte seyahate gittiği, söz konusu seyahat listesinde eski genel müdürün isminin yazmadığı gibi doğrudan davacı tarafından seyahatin organize edilip faturanın şirkete yansıtıldığı konusunun ve aynı şekilde dil kursuna gitme konusundaki onayın davacı tarafından verilmediği de dikkate alındığında fesih nedenlerinin inandırıcı delillerle ispatlanmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta ispat yükü kendisinde olan davalı işveren davacı işçinin iş sözleşmesini geçerli veya haklı nedenle feshettiğini kanıtlayamamıştır. Davanın kabulü yerine yazılı şekilde reddi hatalıdır.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta ispat yükü kendisinde olan davalı işveren davacı işçinin iş sözleşmesini geçerli veya haklı nedenle feshettiğini kanıtlayamamıştır. Davanın kabulü yerine yazılı şekilde reddi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 449.60 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak oybirliği ile 12.05.2014 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14135, Karar No: 2012/2718, Tarih: 29.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/14135 E.  ,  2012/2718 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 2. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ilgiliye iadesine 29/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1634, Karar No: 2017/6783, Tarih: 27.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2015/1634 E.  ,  2017/6783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde, katılan ...'nın istinabe yoluyla beyanının alındığı kapatılan Tarsus 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 01.02.2012 günlü, 2012/12 Talimat sayılı duruşma tutanağında hakim ...'un ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşıldığından, söz konusu imza eksiklikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.