muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/38569, Karar No: 2014/35732, Tarih: 13.11.2014

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7751, Karar No: 2007/6, Tarih: 16.01.2007

**8. Hukuk Dairesi         2006/7751 E.  ,  2007/6 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile Hazine ve dahili davalı Orman Genel Müdürlüğü aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Sulh Hukuk Hâkimliğinden verilen 18.10.2006 gün ve 534/679 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi Hazine ve Orman Genel Müdürlüğü vekilleri taraflarından süresinde istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, dava konusu 108 ada 13 parselin muristen kaldığını, eklemeli 20 yılı aşkın süre ile amacına uygun olarak zilyet olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, ormandan açma olan taşınmazın zilyetlikle edinilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuş, Orman Genel Müdürlüğü vekili duruşmalara katılmadığı gibi savunma yapmamıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile tapu kaydının iptaline ve davacı adına tesciline karar verilmesi üzerine, hüküm Hazine ve Orman Genel Müdürlüğü vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına,dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, mahalli bilirkişi ve davacı şahitlerinin davacı ile murisinin eklemeli 40-50 yıllık malik sıfatıyla davasız aralıksız tarla vasfı ile tasarruf ettiğini, uzman ziraatçı bilirkişinin 60-70 yıllık tarla tarımı yapıldığını, özel mülkiyete elverişli olduğunu, ormancı bilirkişinin 1996 yılında yapılan orman kadastro tutanağına göre orman sayılmayan alanda kaldığını bildirmesine göre, davanın kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan gerekçeler nedeniyle, Hazine ve Orman Genel Müdürlüğü vekillerinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul, kanun ve toplanan delillere uygun olan yerel mahkeme hükmünün ONANMASINA 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununun "Hazine birliği" ni düzenleyen 6/2. maddesi ile aynı kanunun 12/3 maddesinin bu kanuna ekli (I) sayılı cetvelde yer alan kamu idarelerini genel bütçe kapsamında göstermesi karşısında (I) sayılı cetvelde yer alan Orman Genel Müdürlüğü de genel bütçeye dahil olup 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesine göre harçtan muaf bulunduğundan Hazine ve Orman Genel Müdürlüğünden harç alınmasına mahal olmadığına ve 12,20 YTL peşin harcın istek halinde temyiz eden Orman Genel Müdürlüğüne iadesine 16.01.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/111, Karar No: 2016/111, Tarih: 19.04.2016

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2016/111 E.  ,  2016/111 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Daireleri : 15 ve 6. Ceza

Mahkemesi :Asliye Ceza

Hırsızlık suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesince 23.02.2007 gün ve 73-71 sayı ile sanığın hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesince 13.05.2008 gün ve 19735-11227 sayı ile;

"A- Hırsızlık suçundan kurulmuş olan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) TCK'nun 53/1. maddesinin (c) bendindeki kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

2) Sanığın eski hükümlüğü nedeniyle denetimli serbestlik hükmünün uygulanmasına karar vermekle yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, ayrıca denetimlik suresinin belirlenmesi suretiyle infazın kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle bozulmasına, bozma nedeni yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı Yasanın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin cümlenin sonuna 'TCK'nun 53/1-c maddesindeki altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar sürdürülmesine' cümlesinin eklenmesi ve hüküm fıkrasındaki dört yıl dört ay süreyle denetimli serbestlik altında tutulması cümlenin hükümden çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün düzeltilerek onanmasına,

B- İşyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere gelince;

İddianamenin içeriğine göre, sanık hakkında sadece hırsızlık suçundan dava açıldığı, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan dava açılmadığının anlaşılması karşısında, iş yeri dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçlarından dava açılması sağlamadan mahkûmiyet hükmü kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Ek iddianame ile sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçundan kamu davası açılmasını sağlayan Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesince 25.02.2009 gün ve 668-130 sayı ile sanığın işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Ek iddianame ile sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçundan kamu davası açılmasını sağlayan Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesince 25.02.2009 gün ve 668-130 sayı ile sanığın işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 17.02.2015 tarih ve 9718-25147 sayılı yazısıyla, 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı işbölümü uyarınca dosyanın tevdi edildiği Yargıtay 22. Ceza Dairesince 11.11.2015 gün ve 6611-6948 sayı ile;

"İddianamedeki sevk ve nitelendirmeye, temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı kararına göre temyiz incelemesinin Yargıtay 15. Ceza Dairesinin görevi dâhilinde olduğu,"

Yargıtay 15. Ceza Dairesince 21.01.2016 gün ve 14763-688 sayı ile;

"Yargıtay Kanunun 14. maddesi ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı gereğince temyiz incelemesinin Yüksek 6. Ceza Dairesinin görevi dâhilinde olduğu,"

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 6. Ceza Dairesince de 25.02.2016 gün ve 2448-1221 sayı ile;

"Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümüne ilişkin kararında 'ceza daireleri yürürlük tarihinden önce kendisine gelip bozma veya başka nedenle daire dışına gönderdiği işlerden kendisine geri gelenlere bakar, ancak bu iş bölümüyle konusu bakımından başka daireye verilen ve bozma veya başka nedenle Yargıtay incelemesinden geçmiş olan dosyaların tekrar Yargıtay'a gelmesi halinde yeni iş bölümüne göre görevli daire tarafından incelenir' şeklinde düzenlemeye yer verildiği, konunun hırsızlık olması nedeniyle dosyanın dairemiz tarafından incelenerek kısmen bozma kararı verildiği, anılan iş bölümü ile hırsızlık suçuna ilişkin dosyaların, dairemiz tarafından konu bakımından görevli diğer dairelere devredildiği anlaşıldığından, hükümdeki nitelendirmeye ve uygulama maddelerine, temyizin kapsamına, tebliğname tarihi ve Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre işin incelenmesinin Yüksek 15. Ceza Dairesinin görevine girdiği,"

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 15 ve 6. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözülmesi gereken uyuşmazlık; işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 15 ve 6. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözülmesi gereken uyuşmazlık; işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6110 sayılı Kanunla değişik 14. maddesi uyarınca hazırlanıp 01.02.2013 günü yürürlüğe giren ve 09.03.2013 olan tebliğname tarihi itibarıyla uygulanması gereken 21.01.2013 tarih ve 1 sayılı iş bölümünün; "Yargıtay Ceza Daireleri İşbölümü Ortak Hükümler" kısmının birinci maddesinde; "İş bölümünün yürürlüğe girdiği tarih dâhil olmak üzere, tebliğnamesi bu tarihten sonra düzenlenen işlerin temyiz incelemesi, bu işbölümüne göre görevli bulunan ceza dairesi tarafından yapılır" denildikten sonra, ikinci maddesinde; "daireler, bu işbölümü kararının yürürlüğe girdiği tarihte esasına kayıtlı olan işler ile daha önce kendisine gelip bozma veya herhangi bir nedenle daire dışına gönderdiği işlerden geri gelenlere bakarlar" hükmü getirilmiştir.

İncelemeye konu dosyada, mahalli mahkemece kurulan ilk hükmün, Yargıtay 6. Ceza Dairesince incelenerek 13.05.2008 gün ve 19735-11227 sayı ile kısmen onanmasına, kısmen bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükmü temyizen inceleme görevi, 09.03.2013 olan tebliğname tarihi itibarıyla uygulanması gereken 21.01.2013 tarih ve 2013/1 sayılı iş bölümü kararı uyarınca Yargıtay 6. Ceza Dairesine aittir.

Bu itibarla, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli bulunduğundan, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 25.02.2016 gün ve 2448-1221 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 6. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 19.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1901, Karar No: 2024/7721, Tarih: 10.06.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/1901 E.  ,  2024/7721 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3019 E., 2019/1241 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kahramanmaraş 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.10.2018 tarih ve 2017/541 Esas ve 2018/276 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 nci maddesinin 7. fıkrasının 1. cümlesi delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 inci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun(3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5327 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 27.11.2019 gün ve 2018/3019 Esas 2019/1241 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 03.12.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemleri özetle;

\*Sanığın anılan bankada o tarihte hesap açtırmasının nedeninin sanığın dini hassasiyeti nedeniyle faize bulaşmak istememesinden kaynaklandığına,

\*Sanığın talimatla hareket etmediğine,

\*Bilirkişi raporu alınmadan hüküm kurulduğuna,

\*HTS kayıtlarının delil teşkil etmeyeceğine,

\*Suçun unsurlarının oluşmadığına,

\*Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

\*HTS kayıtlarının delil teşkil etmeyeceğine,

\*Suçun unsurlarının oluşmadığına,

\*Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurularının esastan reddi kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır.

Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 nci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde: Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde: BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası A.Ş.'de gerçekleştirilen mutad bankacılık işlemlerinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilmeden, doğrudan örgüt liderinin talimatı üzerine ve örgüte yardım kastı ile hareket ettiği yönünde kesin ve yeterli delil ikame olunamayan sanığın ispat edilemeyen müsnet suçtan beraati yerine delil ve olguların hatalı değerlendirilmesi neticesinde ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü tesisi hukuka aykırıdır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 27.11.2019 gün ve 2018/3019 Esas 2019/1241 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Kahramanmaraş 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.06.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2394, Karar No: 2011/4560, Tarih: 08.06.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/2394 E.  ,  2011/4560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle yangına sebebiyet verme

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan ..., yüzüne karşı 04.02.2008 tarihinde verilen kararı, 08.02.2008 tarihinde temyiz etmiş olmasına karşın, tebliğnamede katılanın temyizine ilişkin görüş bulunmadığı anlaşılmakla; katılanın temyiz istemi hakkında ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmesi kaydı ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 08.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5311, Karar No: 2015/6285, Tarih: 21.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/5311 E.  ,  2015/6285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/305079

MAHKEMESİ : İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 04/06/2014, 2014/198 (E) ve 2014/194 (K)

SUÇ : Bir suçu gizlemek veya başka bir suçun delillerini gizlemek ya da yakalanmamak amacıyla öldürme, nitelikli yağma

SUÇ TARİHİ : 11/06/2001

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Mahkemece takdir edilen hücre süresinin belirlenmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2- Hükümlü Uğur hakkında 765 sayılı TCK'nun 450/7, 59, 497/1, 59, 31, 33, 73. maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca, yeniden duruşma açılarak yapılan yargılama sonucu bozma üzerine kurulan hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafiinin lehe hüküm uygulanırken takdir hakkının doğru kullanılmadığına, teşebbüs hükmünün uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 E ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiş, ancak; bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, re’sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA, 21/12/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.