muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16472, Karar No: 2014/15252, Tarih: 19.11.2014

Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları çerçevesinde getirildiği ve EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanununun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da sِöylenemez.

Bundan ayrı olarak; elektrik kaybını ِönleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme göِrevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihaî tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yöِِnetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını‎ ta‏‎şıdığının kabulü de mümkün değildir.

Hâl bِöyle olunca; dosyadaki yazı‎lara, karar‎ın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yukar‎ıda açı‎klanan ilke ve esaslar gözönünde tutularak yazılı‎ ‏şekilde hüküm tesisinde bir isabetsizlik bulunmad‎ığından, davac‎ın‎ın temyiz itirazları‎nı‎n reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/15, Karar No: 2018/2150, Tarih: 24.05.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/15 E.  ,  2018/2150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkin olup mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davasında davalı ile aralarında düzenlenen sözleşme ile ... 223. Şube ... Kurutma Tesisleri Onarım İnşaatının yapımını üstlendiğini, yer teslimi esnasında ... Belediyesi kanalizasyon hattının dere içinde olduğu ve yapılacak imalâtlara engel teşkil ettiğinden kanalizasyon hattının sökülerek yenilenmesine karar verildiğini ve bu hattın tarafından sökülerek yeniden istenilen şekilde yapıldığını, buna rağmen 2000 m3 hafriyatın ve nakliye bedelinin ödenmediğini, ödenen hafriyatın sadece taban betonu altındaki hafriyat olduğunu ve bu ödemenin de hesap ve ölçüm yapılmadan afaki ödendiğini, yapılan imalâtlardan hak edilen bedelin tarafına ödenmediği için bilirkişilerce yapılacak inceleme sonucunda da bu durumun anlaşılabilecek olduğunu, kesilen cezaların haksız olduğunu, sözleşme dışı yaptığı imalâtların bedellerinin ödenmediğini belirterek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 10.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiş, davalı savunmasında dava dilekçesinde yapıldığı iddia edilen dere yatağı çalışmasına ait hafriyat miktarının gerçeği yansıtmadığını, davacıya yapılan eksik bir ödemenin bulunmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece cevap dilekçesi, getirilen belgeler ile sunulan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamındaki deliller bütün olarak değerlendirildiğinde proje dışı yapılan imalâtların davalı idare tarafından onaylanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamına özellikle davacının dava dilekçesindeki taleplerine göre davacı talebinin hakedişlerden bakiye alacaklar, kesilen cezalar, teminatlar ile sözleşme dışı işler

Mahkemece cevap dilekçesi, getirilen belgeler ile sunulan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamındaki deliller bütün olarak değerlendirildiğinde proje dışı yapılan imalâtların davalı idare tarafından onaylanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamına özellikle davacının dava dilekçesindeki taleplerine göre davacı talebinin hakedişlerden bakiye alacaklar, kesilen cezalar, teminatlar ile sözleşme dışı işler

bedeline ilişkin olduğu, davalı idare tarafından sunulan 26.02.2013 tarihli yazı kapsamına göre de sözleşmenin feshedildiği, ancak tasfiye hesabının çıkarılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece öncelikle davacıya taleplerinin açıklattırılarak kuruşlandırılmasının sağlanması, tüm ara hakedişler ile ataşmanlar, onaylı projeler getirilmek suretiyle yeni bir bilirkişi kurulu oluşturularak gerektiğinde mahallinde keşifte yapılarak özellikle sözleşme eki Yapım İşleri Genel Şartnamesi hükümleri dikkate alınmak suretiyle kesin hesabının çıkarılarak ödemelerin mahsubu ile sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Alınan bilirkişi raporlarında bu kapsamda değerlendirme yapılmadığından yeni bir bilirkişi heyeti oluşturularak gerektiğinde mahallinde keşifte yapılmak suretiyle açıklandığı şekilde inceleme yapılıp sonucuna göre karar verilmek üzere eksik incelemeye dayalı kararın temyiz eden davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,20 TL temyiz ilâm harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 24.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18784, Karar No: 2014/2046, Tarih: 10.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/18784 E.  ,  2014/2046 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul Anadolu 14. İş Mahkemesi

Tarihi :16.05.2013

No :2013/152-2013/167

Dava, davacının 01.04.1999 - 09.07.2009 tarihleri arası dönemde aylık net 2.600,00 TL ücretle hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan S.. S.. Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı S.. S.. Başkanlığı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup dosya içindeki bilgi ve belgeler ile toplanan delillere göre; davacının, 01.04.1999 - 09.07.2009 arası dönemde davalı şirkete ait işyerinde çalışmasının tespitine dair mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmayıp, hükmün bu bölümünün onanması gerekir.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200.maddesi) belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür. Yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar içinse tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür. Hukuk Genel Kurulu’nun 2012/10-1617 E., 2013/850 K. sayılı kararında da gerçek ücretin tespiti konusunda belirtildiği şekilde araştırma yapılması gerektiği hususu vurgulanmıştır.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Somut olayda; mahkemece, davacının gerçek ücretinin, banka hesap kayıtları ve tanık beyanları dayanak kılınarak belgenin doğruluğunu destekler başkaca işyeri kayıt ve belgeleri araştırılıp gerçek ücretinin tespiti konusunda yöntemince araştırma yapılmadan kabule konu çalışmanın asgari ücretin 5,24 katı üzerinden olduğu ve buna göre prime esas kazançlarının belirlenmesi suretiyle, tespitine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde; davalılardan S.. S.. Başkanlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.02.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/39868, Karar No: 2015/24746, Tarih: 09.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/39868 E.  ,  2015/24746 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, ... bünyesinde ... Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğünde usta öğretici olarak çalıştığını, belirtilen tarihler arasında sigortasının ödendiğini, tatil dönemlerinde usta öğreticilerin sigortası ödenmediğinden müvekkilinin dışarıdan sigorta primi ödeyerek emekli olduğundan bahisle kıdem tazminatı alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı, davacının muhtelif yıllarda kesintili olarak 657 sayılı Devlet Memurları Kanunundaki 4/C maddesindeki geçici personel olarak, işçi sayılmayan ancak sigorta ile ilişkilendirilen kadrosuz usta öğretici olarak çalıştığını, Valilik veya Kaymakamlık onayına istinaden saat üzerinden saat başı kabul edilen ücrete göre çalıştırıldığını, bu duruma göre çalışanların tam gün esasına göre değil, part-time esasına göre çalıştığının kabul edildiğini, usta öğreticilerin görevlendirme yetkisinin Valiliklere bırakılmış olup, kimin hangi kursta kaç saat görevli olduğunun yine Valiliklerce belirlendiğini, bu nedenle hukuki ilişkinin hizmet akdi, yani işçi-işveren ilişkisi olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 89. maddesinde “Her derecedeki eğitim ve öğretim kurumları ile Üniversite ve Akademi (Askeri Akademiler dahil), okul, kurs veya yaygın eğitim yapan kurumlarda ve benzeri kuruluşlarda öğretmen veya öğretim üyesi bulunmaması halinde öğretmenlere, öğretim üyelerine veya diğer memurlara veyahut açıktan atanacaklara ücret ile ek ders görevi verilebilir. Ücretle okutulacak ders saatlerinin sayısı, ders görevi alacakların nitelikleri ve diğer hususlar ilgili Bakanlığın teklifi ve Bakanlar Kurulunun kararı ile tespit olunur, hükümleri yer almaktadır.

Bu maddeye istinaden çıkarılan, ... kurumlarında sözleşmeli veya ek ders görevi ile görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler hakkında yönetmeliğin 5/2 maddesi uyarınca da, Uzman ve Usta Öğreticilerin 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 89 uncu maddesi uyarınca 02/12/1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan ... Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebileceği belirtilmiştir.

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden dikkate alınmalıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden dikkate alınmalıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

İş mahkemelerinin görev alanını hakim, tarafların iddia ve savunmalarına göre değil, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesini esas alarak belirleyecektir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, işçinin İş Kanunu kapsamında kalmaması halinde iş mahkemesine açılan davada, davanın esastan reddi usule aykırıdır. Dava dilekçesinin görev nedeni ile reddi ve adli yargı görevli ise davanın görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir.

İdari Yargının görevli olması halinde ise “dava dilekçesinin yargı yolu yanlışlığı nedeni ile reddine” karar verilmesi gerekir. İdari Yargı görevli ise gönderme kararı verilemez.

Davacının dışarıdan ücretli usta öğretici olarak İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü’nün istemi ve İlçe Kaymakamlığı’nın onayı ile görevlendirildiği, davacıya ücretlerinin 657 sayılı Devlet Memurları kanununun 89.maddesine uygun olarak Bakanlar Kurulunca çıkarılan kararlar uyarınca Maliye Bakanlığınca belirlenen ders ücretleriyle ödendiği anlaşılmaktadır.

Davacının sosyal güvenlik hukuku yönünden Sosyal Sigortalar Kurumu kapsamında gösterilmesi iş sözleşmesi ile çalıştığını göstermez.

Davacı 657 sayılı Yasanın 89. maddesinde belirtilen statü içinde ve Kaymakamlık onayı ile görevlendirilmiştir. Davacı ile davalı arasında iş sözleşmesi bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki ilişkinin statü hukukuna tabi olduğunun kabulü gerekir. Aradaki hukuki ilişki iş sözleşmesi, bir başka anlatımla işçi-işveren ilişkisi olarak nitelenemez.

Bu hukuki olguya göre uyuşmazlığın çözüm yeri idari yargı yeri olup, Mahkemece “dava dilekçesinin yargı yolu yanlışlığı nedeni ile reddine” karar verilmesi gerekirken uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 09/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5921, Karar No: 2024/2428, Tarih: 26.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5921 E.  ,  2024/2428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI :2022/858 Esas, 2022/974 Karar

DAVACILAR :1-...

2-Kültür Hizmetleri A.Ş. vekilleri Avukat ...

DAVALILAR :1-Metod Eğitim Kurumları A.Ş. vekili Avukat ...

2-Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) vekili Avukat ...

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Ankara 1.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2021/288 E., 2022/388 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın davalılar vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalı şirket tarafın "KÜLTÜR" markasının tescilini aldığını, işbu dava tarihine kadar taraflar arasında süregelen ve “KÜLTÜR” ibaresinin kullanımı ve hak sahipliği hakkında görülen tüm davaların müvekkilleri lehine sonuçlanarak kesinleştiğini, davalı şirketin müvekkillerinin fiili kullanımını içeren "KÜLTÜR" ibareli markaları tescil ettirip kullanmaya başladığını, bu şekilde 30 marka tescili bulunduğunu, bu markaların çoğunun fiilen kullanılmayan ve kullanılmayacak markalar olduğunu ve müvekkilleri ile arasında ticari ve organik bir bağ varmış izlenimi yaratmaya çalıştığını, müvekkilleri Kültür Hizmetleri A.Ş. ve T.C. İstanbul Kültür Üniversitesi’nin eğitimci Akıngüç ailesinin yoğun emek ve çabalarıyla kurulduğunu, Halil Akıngüç’ün Türkiye’nin ilk özel dershanesi olan Kültür Dersevini 1932 yılında kurduğunu, "KÜLTÜR" ibaresinin eğitim öğretim hizmetleri alanında gerçek ve üstün hak sahibinin müvekkili KÜLTÜR HİZMETLERİ A.Ş. olduğunu, bu durumun kesinleşmiş mahkeme, Yargıtay ve Hukuk Genel Kurulu kararlarıyla sabit bulunduğunu, dava konusu markada esas unsur olarak yer alan “KÜLTÜR” ibaresini eğitim hizmetleri ve özel okul faaliyetleri alanında ilk olarak müvekkili kardeş kurumların kullandığını, hali hazırda kullandıklarının da tartışmasız olduğunu, aynı zamanda "KÜLTÜR" ibaresiyle 16. sınıf kapsamında birçok basılı evrak, kitap, dergi, süreli ve süresiz yayınlarının mevcut bulunduğunu, bu haliyle üstün ve öncelik hak sahibinin müvekkilleri olduğunu, her iki markanın da 41. sınıfta kullanıldığını, markaların hem işitsel hem anlam hem de sınıf bakımından ayniyet ve/veya büyük benzerlik taşıdığını, dava konusu 2015/36241 sayılı “KÜLTÜR YAYINCILIK çöz bitir çöz getir” markasının müvekkili kurumun tescilli/tescilsiz marka ve hizmetlerinin devamı, serisi olarak anlaşılma tehlikesinin bulunduğunu ve bu markaların seri marka imajı yaratmasından dolayı tüketiciler açısından iltibas meydana geldiğini, davalının bu kullanımı nedeniyle müvekkillerinin maddi ve manevi büyük zarar yaşamasının kaçınılmaz olduğunu ileri sürerek YİDK'in 2016-M-10669 sayılı kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin "KÜLTÜR" ve "KÜLTÜR" esas unsurlu markalarını uzun yıllardan bu yana adına tescil ettirip kullanarak, bu markalara ayırt edicilik kazandırdığını, Kültür Dershanelerinin 1979 yılında “öyle bir genç ki kültür’lü” iddiasıyla Mehmet Nuri Güleç tarafından kurularak eğitim hizmeti vermeye başlandığını, müvekkili şirkete ait başvuru markası değerlendirildiğinde bu markada davacılar tarafından iddia edildiği gibi “KÜLTÜR” ibaresinin tek başına, diğer bir deyişle başlı başına tek unsur olarak yer almadığını, “KÜLTÜR YAYINCILIK Çöz Bitir Çöz Getir + şekil” ibareli başvuru markası bir bütün olarak ele alındığında davacıların markalarından farklı olduğunu, markalar arasında okunuş, fonetik ve genel intiba olarak herhangi bir benzerlik bulunmadığını, davacılardan herhangi biri tarafından açılan, karara bağlanan, kesinleşen hiçbir hükümsüzlük kararı bulunmadığını, her marka başvurusunun işaret anlamında düzenlenme şekli ve içerdiği ibareler itibariyle farklı olabileceği gibi kapsamlarında yer alan mal ve/veya hizmet sınıflarının da farklılık gösterebildiğini, bu sebeple de her marka başvurusunun ve aynı zamanda işbu markalar ile ilgili açılmış dava dosyalarının kendi koşulları içerisinde değerlendirilmesi gerektiğini, tüm bu hususlar çerçevesinde müvekkili şirketin değil davacı tarafın huzurdaki dava, iddia ve beyanlarında kötü niyetli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının 2015/36241 sayılı “KÜLTÜR YAYINCILIK Çöz Bitir Çöz Getir+şekil” ibareli marka başvurusu ile "KÜLTÜR" ibareli davacı şirket markalarının benzer olduğu, başvurunun kapsadığı tüm mal ve hizmetler bakımından emtia listelerinin aynı/aynı tür bulunduğu ve markalar arasında 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibas ihtimali olduğu, davacı ...Ş.’nin, “KÜLTÜR” ibaresi üzerinde “eğitim ve öğretim hizmetleri” bakımından, tescilsiz markadan kaynaklı (önceki kullanıma dayalı) sınai bir hakkı bulunduğu ve bu hizmetler itibariyle 556 sayılı KHK’nın 8 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca davalı markasının tescilini engelleme yetkisinin olduğu, davacıların "İSTANBUL KÜLTÜR ÜNİVERSİTESİ" ve "KÜLTÜR KOLEJİ" ibareli markalarının dava konusu marka başvurusunun yapıldığı 27.04.2015 tarihi itibariyle “eğitim ve öğretim hizmetleri” sektöründe tanınmış marka statüsünde bulunduğu ve tanınmışlığın iltibas ihtimalini arttırdığı, davacı ...Ş.’nin ticaret unvanının, “41/01 Eğitim ve öğretim hizmetleri.” itibariyle, 2015/36241 sayılı “KÜLTÜR YAYINCILIK Çöz Bitir Çöz Getir + şekil” markası yönünden 556 sayılı KHK’nin 8 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca tescil engeli oluşturduğu, davalı şirketin “KÜLTÜR YAYINCILIK Çöz Bitir Çöz Getir + şekil” ibareli dava konusu marka başvurusu yönünden, önceki tarihli markalarından kaynaklı müktesep hakkı bulunmadığı, davalı marka başvurusunun kötü niyetle yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, YİDK' in 28.10.2016 tarih 2016-M-10669 sayılı kararının iptaline, davalı adına tescilli 2015/36241 sayılı "KÜLTÜR YAYINCILIK Çöz Bitir Çöz Getir+şekil" ibareli markanın tescilli olduğu 16. ve 41. sınıf tüm alt gruplar yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri