muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16478, Karar No: 2014/15258, Tarih: 19.11.2014

Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları çerçevesinde getirildiği ve EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanununun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da sِöylenemez.

Bundan ayrı olarak; elektrik kaybını ِönleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme göِrevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihaî tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yöِِnetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını‎ ta‏‎şıdığının kabulü de mümkün değildir.

Hâl bِöyle olunca; dosyadaki yazı‎lara, karar‎ın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yukar‎ıda açı‎klanan ilke ve esaslar gözönünde tutularak yazılı‎ ‏şekilde hüküm tesisinde bir isabetsizlik bulunmad‎ığından, davac‎ın‎ın temyiz itirazları‎nı‎n reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11797, Karar No: 2019/10193, Tarih: 09.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/11797 E.  ,  2019/10193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 19/09/2007 tarihinden itibaren davalı üniversitede tam zamanlı öğretim üyesi olarak ve yardımcı doçent kadrosu ile çalışmakta iken 02/06/2015 tarihinde bir yarı yıl ücretsiz izin talep etmesi üzerine 15/07/2015 tarihi itibariyle iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yeni iş arama izni ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının ... Üniversitesi’nden 17/09/2007 tarihinde emekli olduktan sonra emekli aylığı kesilmeksizin sosyal güvenlik destek primi ödemek suretiyle 19/09/2007 – 27/07/2015 döneminde üniversitelerinde işsizlik sigortasına tabi olmaksızın süreli sözleşmeler ile çalıştığını, 2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu m.17'e göre emeklilik yaşını dolduran öğretim üyelerinin ancak belirli süreli sözleşmelerle istihdam edilebileceğini, söz konusu kanun uyarınca Bakanlar Kurulunca alınan kararın 7. maddesine göre üniversite rektörlerinin emekli elemanları ile en çok bir yıla kadar sözleşme yapabileceğini ve bu sözleşmelerin her seferinde birer yıl olmak üzere uzatılabileceğini, taraflar arasındaki sözleşmelerin belirli süreli olma vasfını koruduğunu, belirsiz süreli bir çalışmanın söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının vakıf üniversitesinde öğretim görevlisi olarak çalışması sebebiyle aralarındaki hukuki ilişkinin belirsiz süreli iş sözleşmesi olduğu, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından ihbar öneli tanınmadan sonlandırıldığı, işveren tarafından kıdem tazminatı gerektirmeyecek şekilde haklı sonlandırıldığı ispatlanamadığından davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, davacıya ihbar öneli tanınmadığından bu süre içinde yasal olarak kullanması gereken iş arama izni süresince çalıştığının davacı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı, davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Karar, taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı, davacının ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktalarında toplanmaktadır.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir sebep olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin 2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu ve bu kanuna dayanılarak hazırlanan Bakanlar Kurulu Kararı uyarınca belirli süreli olup olmadığının tespit edilmesi gerekmektedir.

2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu’nun emekli öğretim elemanlarının sözleşmeli istihdamı başlıklı 17. maddesine göre üniversiteler, ihtiyaç duydukları dallarda 5434 sayılı T. C. Emekli Sandığı veya 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununa göre 65 yaşını doldurmak suretiyle emekli olmuş öğretim elemanlarını emekli aylıkları kesilmeksizin ve yaş kaydı aranmaksızın sözleşme ile çalıştırabilirler.

2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu’nun 17. maddesine göre Bakanlar Kurulunca 04/11/1983 tarihinde kararlaştırılan Yükseköğretim Kurumlarında Emekli Öğretim Elemanlarının Sözleşmeli Olarak Çalıştırılması Esaslarına İlişkin Kararın 7. maddesine göre üniversite rektörleri bu karara göre emekli öğretim elemanları ile en çok bir yıla kadar sözleşme yaparak Yükseköğretim Kuruluna bildirirler. İhtiyaca göre bu sözleşmeler her seferinde birer yıl olmak üzere uzatılabilirler.

Somut olayda, davacı ... Üniversitesi’nden 17/09/2007 tarihinde emekli olduktan sonra davalı vakıf üniversitesinde öğretim görevlisi olarak 19/09/2007- 15/07/2015 tarihleri arasında belirli süreli iş sözleşmeleri ile çalışmıştır. Davacının tabi olduğu 2914 sayılı Yüksek Öğretim Personel Kanunu ve bu kanuna dayanılarak hazırlanan Bakanlar Kurulu Kararının 7. maddesine göre emekli öğretim elemanları ile en çok bir yıla kadar sözleşme yapılabileceği düzenlemesi karşısında taraflar arasında belirli süreli iş sözleşmesinin yapılmasını gerektiren yasal sebebin bulunduğu anlaşılmıştır. Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın feshedildiği gerekçesiyle kıdem tazminatına hak kazandığı kabulü yerinde ise de, söz konusu yasal düzenleme gözetilerek davacının ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 09/05/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5988, Karar No: 2018/7016, Tarih: 18.06.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/5988 E.  ,  2018/7016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozma kararı üzerine önceki hüküm tamamen ortadan kalkmakla, yeniden kurulan hükmün, Türkiye Cumhriyet Anayasası'nın 141/3, 5371 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığa yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nun 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/179, Karar No: 2015/6591, Tarih: 15.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/179 E.  ,  2015/6591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya(Kapatılan) 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2012/254-2013/340

Taraflar arasında görülen kooperatif genel kurul kararının iptali davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 01.10.2014 gün ve 1862 Esas, 6125 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

Davacı vekili, müvekkilinin peşin bedel ödeyerek davalı kooperatife üye olduğunu, 24.04.2009 tarihinde yapılan kur'a çekimine davet edilmediğini, teslimi teklif edilen dairelerin oturulamayacak durumda olduğunu ileri sürerek, kur'a çekiminin iptalini ve yeniden kur'a çekimi yapılarak müvekkiline isabet edecek dairenin oturulabilir vaziyette teslimini, bunun mümkün görülmemesi halinde müvekkilince seçilecek dairelerden birinin oturulabilir vaziyette teslimini, her iki halde de kooperatif üyelerinin dairelerine oturdukları tarihten dava tarihine kadar müvekkilinin dairesini kullanmamaktan kaynaklanan zararlarının rayiç kira bedeli, ecrimisil ya da kira tazminatı olarak tespiti ve faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesini, daire teslimine ilişkin bu taleplerin uygun görülmemesi halinde, müvekkilinin, daire teslim edilmemesinden kaynaklanan zararlarının giderilmesini, dairenin rayiç bedelinin tespiti ile bu bedelin teslimi gereken tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kur'a çekimine ilişkin genel kurul kararı aleyhinde süresi içerisinde dava açmadığını, ödemesi gereken aidat borçlarını ödemediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile kur'a çekimine ilişkin 25.04.2009 tarihli kur'a tutanağının iptaline, davacının da katılımı ile yeni kur'a çekilişinin yapılmasına dair verilen karar; Dairemizin 01.10.2014 tarih ve 1862 E., 6125 K. sayılı ilamıyla, genel kurul kararına dayalı olarak noter huzurunda çekilen kur'anın davacı dışındaki diğer ortaklarca benimsendiği, kur'adan itibaren dava tarihine kadar üç yıla yakın bir süre geçtiği, bu durumda artık kur'a çekiminin iptalinin istenemeyeceği, davacının diğer terditli istemlerinin incelenmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Bu kez davacı ve davalı vekilleri karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin karar düzeltme istemlerinin REDDİNE, 5,20'şer TL harç ve takdiren 248,00'şer TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin karar düzeltme istemlerinin REDDİNE, 5,20'şer TL harç ve takdiren 248,00'şer TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Bütün hacizli mallar satıldıktan, gerektiğinde tamamlama hacizleride yapıldıktan sonra elde edilen satış tutarı toplamı aynı derecede hacze iştirak etmiş olan bütün alacaklıların alacağını (faiz ve takip giderleriyle birlikte tamamen ödemeye yetmezse ilk haczi uygulayan icra dairesi İcra İflas Kanunu 140. maddeye göre alacaklıların bir sıra cetvelini yapar. Sıra cetveli kesinleşmeden icra müdürü paraları paylaştıramaz. Bu nedenle sıra cetvelinin bir sureti bütün ilgililere aynı Yasa'nın 141. maddesine göre tebliğ edilir.

Alacaklılar bu tebliğden itibaren 7 gün içinde sıra cetveline karşı şikayet yoluna başvurabilir veya mahkeme sıra cetveline itiraz davası açabilir. Madde (m.142)

Şikayet icra ve iflas dairelerinin icra ve iflas hukukuna aykırı olan işlemlerinin iptali veya düzeltilmesini sağlamak için başvurulan bir kanun yoludur. İcra mahkemesi şikayet sebepleri yerinde değilse şikayeti reddeder. Şikayet sebeplerini yerinde bularak şikayeti kabul ederse, şikayet sebeplerine göre ya şikayet konusu işlemin bozulmasını, (iptaline) veya şikayet konusu işlemin düzeltilmesini veya sebepsiz olarak yapılmayan veya geciktirilen işlemlerin yapılmasını emreder.

Bu halde icra mahkemesi, icra müdürünün yapmadığı veya geciktirdiği işlemin yapılmasını icra müdürüne emretmekle yetinir. (m.1711) İcra mahkemesi icra müdürünün yapmadığı işlemi kendisi yapamaz yani icra mahkemesi esas hakkındaki kararı bizzat veremez.(Baki Kuru İcra İflas Kitabı 1. Cilt Sayfa 105. Baki Kuru İcra İflas El Kitabı Sayfa 115) Çünkü kanun infaz işlemini gerçekleştirme görevini icra memuruna tevdi etmiştir.

Bu halde icra mahkemesi, icra müdürünün yapmadığı veya geciktirdiği işlemin yapılmasını icra müdürüne emretmekle yetinir. (m.1711) İcra mahkemesi icra müdürünün yapmadığı işlemi kendisi yapamaz yani icra mahkemesi esas hakkındaki kararı bizzat veremez.(Baki Kuru İcra İflas Kitabı 1. Cilt Sayfa 105. Baki Kuru İcra İflas El Kitabı Sayfa 115) Çünkü kanun infaz işlemini gerçekleştirme görevini icra memuruna tevdi etmiştir.

Sıra cetveli ve şikayetin yasa çerçevesinde bu kısa tanımlamasından sonra somut dosyamız açısından olaya baktığımızda Mahkemece Dairemizce verilen ilk bozma kararından sonra bozmaya uyularak verilen 06.12.2012 günlü kararında şikayeti reddederek kazanılmış haklar saklı kalmak kaydıyla sıra cetveline araç satışından gelen 12.702,00 TL paranın ne şekilde dağıtılmak gerektiğini hüküm fıkrasınada yazmış, Dairemizce kurulan 21.06.2013 günl ilamın 2. bendinde esastan 3. bendinde ise yukarıda açıklanan ilkeler yazılmak suretiyle icra mahkemesinin önüne gelen şikayetleri sonuçlandırmak ve icra müdürüne talimat vermekle görevli olduğu, düzenlenecek yeni sıra cetvelinin hangi esaslara göre düzenleneceğini, başka bir değişle alacaklıların ve miktarların hangi sıralarda yer alması gerektiğini saptaması, hukuka uygun olmayan kısımları göstermesi için icra müdürüne talimat vermesi gerektiğinden, iptal nedenlerinin gerekçede belirtilmesi ve sıra cetvelinin iptaline karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, gerekçede yazılan
Yargıtay — Esas No: 2006/8031, Karar No: 2006/7463, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/8031 E.  ,  2006/7463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde çatıdaki güneş enerjisi sistemlerinin sökülmesi, çatı yapım giderinin arsa payı oranında faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar ve karşı davacılar vekili Av. ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; çatıdan akan yağmur ve kar sularının içeri sızması nedeniyle kendisine ait 3 nolu bağımsız bölümün oturulamaz hale geldiğini, davalıların çatının yapılmasına yanaşmadığını ve çatıyı kendisinin yaptırdığını ileri sürerek çatı yapım bedeli olan 9.750.000.000 TL.'nin tahsiline ve ayrıca bağımsız bölümünde meydana gelen zararın da payları oranında davalılardan alınmasına, çatıya zarar veren davalılara ait güneş enerjisi sistemlerinin sökülmesine karar verilmesini, davalılar ise savunmalarında ve karşı dava dilekçelerinde; davacının projeye aykırı ve kaçak olarak yaptırdığı çatının yıkılmasını ve davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, dava konusu çatının yapım bedelinin, bağımsız bölümde meydana gelen zararın ve bağımsız bölüm için mahrum kalınan kira gelirinin davalılardan alınmasına ve davalılara ait güneş enerjisi sistemlerinin sökülmesine karar verilmiştir.

1-Dosyada toplanan bilgi ve belgelere göre, kat irtifaklı anataşınmazda davacının bağımsız bölümünün,

üstündeki açık terastan sızan sulardan dolayı hasara uğradığı, bu nedenle ortak yer niteliğindeki anayapının üstünün onarılmasının zorunlu olduğu ve buraya adı geçen kat malikinin çelik aksanlı oturtma çatı yaptırdığı konusunda çekişme yoktur. Davanın tarafları arasındaki asıl uyuşmazlık, onaylı mimari projeye göre anayapının üzerinin açık teras mı yoksa çatı mı olduğu, başka bir anlatımla davacının yaptığı çatının anayapının onaylı projesine uygun bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Anataşınmazın yerinde yaptırılan inceleme sonunda düzenlenen bilirkişi raporunda, anayapının üzerinde çelik aksamlı oturtma çatı yapıldığı saptandıktan sonra, terasta yapılacak izolasyonla su akmasının önlenmeyeceği ve yapılan bu çatının alttaki bağımsız bölümleri daha iyi koruyacağı, sağlıklı ve su sızdırmazlığı konusunda güvenceli bulunduğu, dava tarihi itibariyle 10.350.000.000 TL. maliyetle yapılabileceği görüşüne yer verilmiş; ancak, onaylı mimari projede anayapının üstünün açık teras mı yoksa çelik aksamlı oturtma çatı mı olduğu, bu cümleden olarak mevcut çatının onaylı projeye uygun bulunup bulunmadığı belirtilmemiş; dosyada, bilirkişinin mimari projeyi yerinde uygulayıp sözü edilen hususta inceleme yaptığı yolunda başkaca bir bulguya da rastlanmamıştır.

Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesi hükmü uyarınca kat malikleri, anataşınmazın mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumakla yükümlü oldukları gibi; kat maliklerinden biri, tüm kat maliklerinin rızası olmadıkça ortak yerlerde inşaat, onarım, tesis ve değişiklikler yaptıramaz.

Mahkemece, değinilen yasa maddesi hükmü ile yukarıda açıklanan hususlar gözönünde tutularak; davaya konu edilen çatının anataşınmazın mimari durumuna (onaylı projesine) uygun olup olmadığının saptanması açısından öncelikle onaylı mimari projenin ve varsa onaylı değişiklik projesinin Belediye İmar Müdürlüğünden ve Tapu’dan getirtildikten sonra, anılan konularda bilirkişiden ek rapor alınması gerekir. Böyle bir inceleme sonucu onaylı projede anayapının üstünün açık teras değil de çatı ile örtülü olduğunun ve dava konusu edilen mevcut çelik aksamlı oturtma çatının onaylı projesine uygun biçimde yapıldığının açıkça belirlenmesi durumunda, bu çatının yapım giderlerinden -davacının payına düşen miktar çıkarıldıktan sonra- kalanının diğer tüm (davalı) kat maliklerinden tahsiline karar verilmesi gerekir.

Ancak; onaylı mimari projeye göre anayapının üstünün açık teras olduğunun saptanması durumunda, tüm kat maliklerinin rızası olmadan bu terasın üstünün çatı ile örtülmesinin, Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin buyurucu hükmüne aykırılık oluşturacağı cihetle, böyle bir değişikliğe onay vermeyen kat maliklerinden her birinin çatının kaldırılıp terasın projesine uygun hale getirilmesini isteme hakkı olduğu gibi, o kat malikleri projede yer almayan çatının yapım giderlerinden de sorumlu tutulamayacaktır.

Bu hususlar dikkate alınmadan yetersiz araştırma ve eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulmuş olması,

2-Kat Mülkiyeti Yasasının yukarıda değinilen 19 uncu maddesi hükmüne göre; anataşınmazın mimari projesinde yapılacak değişiklere de tüm bağımsız bölüm maliklerinin serbest iradeleri ile onay vermiş olması gerekir. Öte yandan, anılan Yasanın 16 ncı maddesi hükmüne göre de kat malikleri anagayrimenkulün bütün ortak yerlerine ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olup bu yerleri, aksine sözleşme olmadıkça her kat maliki arsa payı oranında kullanma hakkına sahiptir. Bu kullanmada, ortak yerin özgülendiği ya da durumunun gerektirdiği faydalı bir amaca uygun olmalıdır.

Açıklanan bu hükümler çerçevesinde yürütülen Yargıtay uygulamalarında kural olarak bütün kat maliklerinin yazılı onayı alınmış olmadıkça ortak yerlerde tesis ve değişiklik yapılamayacağı kabul edilmekte ise de, bütün kat malikleri yönünden ekonomik bir ısınma aracı olduğu kadar ülke ekonomisine de önemli bir katkı sağladığı sonucuna varılarak bazı koşullarda projesinde mevcut olmasa da kat mülkiyetli binanın teras, çatı ve benzeri ortak yerlerinde güneş enerjisi ile ısınma sisteminin tesisine izin verilmektedir. Buna göre çatıda veya terasta kurulacak güneş enerji sisteminin kaplayacağı alanın kat malikinin bağımsız bölümünün arsa payına isabet edecek alanı aşmaması, çatıda bu iş için anayapıdaki bütün bağımsız bölümlere yetecek kadar –tesis kurmaya elverişli- alanın mevcut olması, bütün bağımsız bölümlerin bu sistemi kurması halinde anayapının statiğinin zarar görmemesi ana koşulları ve sistemin çatıda uygun konumda bir yere bağımsız bölümlere zarar verilmemesi için teknik bütün önlemler alınmak suretiyle monte edilmesi aranmaktadır.

Sistemin tekniğine uygun yapılmamış olması veya zarar verilmemesi için gerekli önlemlerin –su toplama havuzu, tahliye borusu gibi- alınmamış olması halinde bu eksikliklerin giderilmesi bakımından davalılara mahkemece önel verilmesi mümkün ise de yukarıda sayılan diğer ana koşullardan sadece birisinin bulunmaması sistemin kurulmasına engel teşkil edeceği gibi kurulmuş olanın da sökülüp kaldırılmasını gerektirir.

Dosyada mevcut bilirkişi raporunda ise davaya konu güneş enerjisi sistemlerinin standartlarına uygun olmadığı ve altlarında tekne bulunmadığı belirtildiğine göre yeniden yukarıda belirlenen koşulların oluşup oluşmadığı araştırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

3-Davacı, terastan yağmur sularının akması nedeniyle kendi bağımsız bölümünde oturan kiracının buradan çıkmak mecburiyetinde kaldığını ileri sürerek mahrum kaldığı kira gelirinin davalılardan alınmasını talep etmiş ise de bu konuda davalıya yüklenebilecek herhangi bir kusur bulunup bulunmadığı araştırılmadan bağımsız bölümün boş kalmasından dolayı mahrum kalınan kira gelirinin tümünden davalıların sorumlu tutulması,

4-Davalı tarafın verdiği karşı dava dilekçesi ile ilgili olarak mahkeme kararının gerekçe bölümünde "karşı dava harcının bile yatırılmadığı ve talebin haklı olmadığı" belirtilmiş olmasına karşın hüküm fıkrasında bu hususta bir karar verilmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.