muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/544, Karar No: 2011/669, Tarih: 02.11.2011

Doğaldır ki, basının bu ayrıcalıklı konumu ve hukuk düzeninin kendisine tanıdığı özgürlük, tüm özgürlükler gibi, yine hukuk düzenince çizilen sınırlara tabidir. Basın, yaptığı yayımlarda gerek Anayasa’nın temel hak ve özgürlükler bölümünde yer alan ve gerekse Türk Medeni Kanunu’nun 24. ve 25. maddelerinde ve ayrıca özel yasalarda güvence altına alınmış olan, kişilik haklarına saygı göstermek, bunlara saldırı niteliği taşıyabilecek tutum ve davranışlardan kaçınmak zorundadır.

İşte bu nedenledir ki, bazı durumlarda basın özgürlüğü ile kişilik hakları çatışabilir. Böyle bir çatışmanın varlığı halinde, haberin verilmesinde hukuka uygunluk sınırı içinde kalındığı takdirde, basının sorumluluğundan söz edilemeyeceği mutlaktır.

Daha açık bir anlatımla; kamu görevi yaparken göz önünde tutulan amaç ile kişilik haklarına verilen zarar arasında açık bir oransızlık mevcutsa, objektiflikten ayrılıp haber sınırı aşılarak genişletici ve yanlış yorumlarda bulunularak gerçek dışı haber verilir, yersiz şekilde onur kırıcı sözler kullanılır, dürüstlük kuralına aykırı davranılır ve kişisel nedenlerle salt sansasyon yaratmak için yayın yapılırsa; o yayımın hukuka uygunluk sınırları içinde bulunduğundan söz edilemeyecektir.

Bir başka yönüyle, yayımladığı olayın doğruluğunu ve gerçekliğini araştırmak gazetecinin görevidir. Bunun yanında, gazetecinin bir olayı doğru kabul edebilmesi için arayacağı desteklerin, objektif yönden güven verici ve inandırıcı olmasının ölçütü belirlenirken, yayıncılığın özel durumu gözetilmelidir. Tüm bunlarla birlikte, yayımlanacak haber üçüncü kişilere ağır bir zarar verebilecekse, doğruluğun denetlenmesi görevi, daha katı ölçütlere bağlanmalıdır.

Şu açıklamalardan sonra denilebilir ki; basın özgürlüğünün kişilik haklarına üstün tutulabilmesi için, haberin gerçeğe uygun olması, gerçeğe uygun yayımın haber niteliği taşıması, gerçeğe uygun haberlerin verilmesinde nesnel (objektif) ölçütlere uyulması, haberin veriliş biçimi yönünden, özle biçim arasında ölçülülük bulunması gereği, kuşkusuzdur.

Bir yayımın hukuka uygun olduğunun kabul edilebilmesi, ancak açıklanan tüm bu unsurların birlikte varlığı halinde olanaklıdır. Öyle ise bir yayım, sıralanan bu temel ilkelerden herhangi birine ters düştüğü vakit, hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmiş olacaktır.

Bir yayımın hukuka uygun olduğunun kabul edilebilmesi, ancak açıklanan tüm bu unsurların birlikte varlığı halinde olanaklıdır. Öyle ise bir yayım, sıralanan bu temel ilkelerden herhangi birine ters düştüğü vakit, hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmiş olacaktır.

Davaya konu ... Gazetesi’nin 27.11.2006 tarihli nüshasının birinci sayfasında “Başkent’te Dallas” başlıklı habere, “Başkent Hastanesi’nde bir doktor, hemşireyle yattı, görüntüleri kaydetti. Cep kaydı internete sızdı… Hemşire, doktoru dayak ve tehdit iddiasıyla dava etti.” Alt başlığından sonra, “Kamuoyunun 2002’de Başbakan Bülent Ecevit’in tedavisi sırasında yakından tanıdığı Başkent Hastanesi, internette dolaşan seks skandalı ile sarsıldı…” ifadeleriyle devam edilmiş; davacı Hastanede bir doktor ve bir hemşire arasında yaşanan özel ilişkilerin cep telefonuyla görüntülenip, doktor tarafından aynı hastanede çalışan meslektaşı sevgilisine izlettirilmesinin ardından skandallar zincirinin başladığı, görüntüleri izleyen doktorun aynı hastane personelinin cep telefonlarına göndermesinin yanı sıra görüntülerin internette de yayımlandığı, hemşirenin doktorun kendisini dövdüğü ve tehdit ettiği iddiasıyla şikayette bulunduğu haber konusu yapılmıştır.

Dava konusu olan bu haber, davacı Üniversite ile Üniversitenin Rektörü olan diğer davacının fotoğrafları ve ayrıca olaya karıştığı ileri sürülen hemşirenin fotoğrafı aynı sayfada kullanılarak verilmiş; davacılar Üniversite ile Rektör’ün fotoğraflarının altına “Başkent Üniversitesi’nin patronu M.H..’ın bu skandal için ne yapacağı merak konusu” ifadeleri yazılmıştır.

Yine, davaya konu olan ve 27.11.2006 tarihli haberin devamı niteliğinde kabul edilen, aynı Gazetenin 28.11.2006 tarihli nüshasının 13. sayfasında “Doktor nöbete gelmedi hemşire istifasını istedi” başlığı altında, “Ankara’da bir Üniversite Hastanesinde yaşanan seks skandalının yankıları sürüyor…”  ifadelerine yer verilerek, haberin yanında davacı Hastanenin fotoğrafı kullanılmıştır.

Dava edilen haberde anlatılan olayın gerçek olduğu konusunda uyuşmazlık mevcut değildir. Ne var ki olayın, direnme kararında da işaret edildiği gibi davacı Üniversitenin Hastanesinde gerçekleşmediği, olayda yer alan hemşirenin beyanlarından anlaşılmaktadır. Buna karşın, olayın Üniversite Hastanesinde yaşandığı intibaı ve izlenimi uyandırılarak, haberin verilişinde gerçeğe aykırı aktarımda bulunulmuştur. Esasen, Üniversitenin konuyla ilgisi bulunmadığı yönündeki açıklamaya ulaşılarak 28.11.2006 tarihli nüshada yayımlanabildiğine göre, olay yeri konusunda da gerçek bilgilere ulaşılması ve yayımda yanlış intiba bırakan ifadelerin kullanılmaması pek tabi olanaklıdır.

Bundan da ileri, davacı Üniversite Hastanesinin personeli olmaları dışında davacılarla hiçbir bağlantısı bulunmayan şahıslarca Hastane dışında gerçekleştirilen olayın anlatımında, davacı Üniversite ve Rektör’ün fotoğrafları neşredilerek objektiflikten ayrılınmış ve haber sınırları aşılarak olayla bağlantıları var imişcesine gerçek dışı haber verilmiştir.

Şu açıklamaların sonucu olarak, dava konusu yayımın gerçeklik doğruluk ilkesine aykırı olduğu,  verilen haberde özle biçim arasındaki denge bozulduğu ve bu suretle hukuka aykırı bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla; Yerel Mahkemece, davacılar yararına manevi tazminat koşullarının gerçekleştiğine dair verilen direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece tazminat miktarı yönünden inceleme yapılmadığından bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Yukarıda yazılı gerekçelerle yerel mahkemenin direnme kararı yerinde bulunduğundan davalı .... Gazete Dergi Basım Yayıncılık Sanayi ve Ticaret A.Ş vekilinin tazminat miktarına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 02.11.2011 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3917, Karar No: 2014/11500, Tarih: 27.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/3917 E.  ,  2014/11500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

2-Temyiz eden davalı ..... vekilince sunulan temyiz dilekçesinin HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27710, Karar No: 2012/22648, Tarih: 28.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/27710 E.  ,  2012/22648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Katılanın, 15.10.2010 günü yüzüne karşı tefhim edilen hükmü, yasal süresinden sonra 25.10.2010 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 28/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15290, Karar No: 2015/11982, Tarih: 19.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/15290 E.  ,  2015/11982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı .... Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında çıkmaz yol olarak tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak adına tespit ve tescil edilen 210 ada 12 sayılı parsele dahil olduğu 120 ada 12 sayılı parsel ile doğudaki dere arasında çıkmaz yol bulunmadığı iddiasına dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye nispi temyiz karar harcının temyiz eden davacıya iadesine, 19.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verlidi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19497, Karar No: 2014/4285, Tarih: 19.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/19497 E.  ,  2014/4285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava, traktör satış bedelinin miktarına ilişkin olup, mahkemece sebepsiz zenginleşme nitelendirilmesi yapılmıştır.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 19.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14152, Karar No: 2010/10410, Tarih: 18.10.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/14152 E.  ,  2010/10410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/11/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, davalı tarafından işletilen termik santralden baca gazlarıyla birlikte çevreye yayılan zararlı atıklar nedeniyle davacının ektiği ürünlerde oluşan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Yerel mahkemece benimsenen bilirkişi raporu, Afşin Kaymakamlığı İlçe Tarım Müdürlüğü'nün 2008 yılında üretimi yapılan ve münavebeye giren bitkilere ait maliyet ve birim satış cetveli esas alınarak düzenlenmiştir.

2007 yılına ait maliyet ve birim satış cetveli ile dayanak yapılan 2008 yılı cetveli arasında oldukça yüksek farklılıklar olduğu anlaşılmaktadır. Davalı tarafından sunulan ve İlçe Tarım Müdürlüğü tarafından Türkiye İstatistik Kurumu'na gönderilen 2008 yılına ait veri listesindeki bilgilerinde benimsenen rapordaki 2008 yılına ilişkin miktarlarla örtüşmediği görülmektedir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, 2007 yılı veri cetveli ile 2008 yılı veri cetveli arasındaki farklılıklar araştırılıp açıklattırıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1007, Karar No: 2014/20289, Tarih: 22.05.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/1007 E.  ,  2014/20289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/224311

MAHKEMESİ : Saray(Tekirdağ) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2012

NUMARASI : 2012/83 (E) ve 2012/297 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine,

İddianame anlatımda sanık E.. K.. hakkında yaralama suçundan kamu davası açıldığı halde iddianame başlığında yaralama suçundan ek takipsizlik kararı verilen H.. K..'nın isminin sehven sanık olarak yazılarak yargılamasının yapıldığı anlaşılmakla, iddianame başlığındaki sanık ismi düzeltilerek sanık E.. K.. hakkında yargılama yapılması gerektiği halde olayın mağduru olan H.. K.. hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7578, Karar No: 2023/5334, Tarih: 09.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/7578 E.  ,  2023/5334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1122 E., 2023/1441 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/87 E., 2023/262 K.

Taraflar arasındaki velâyetin değiştirilmesi, mümkün olmaması halinde kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince velâyetin değiştirilmesi davasının reddine, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasının kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılarak İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince velâyetin değiştirilmesi davasının reddine, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasının kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların boşandıklarını, ortak çocuğun velâyetinin anneye verildiğini, yatısız kişisel ilişki düzenlendiğini velâyetin değiştirilerek babaya verilmesine, aksi taktirde her hafta sonu yatılı kalacak şekilde yeni bir kişisel ilişki tesis edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının boşanma davasından sonra çocukla ilgilenmediğini, çocuğu görmeye gelmediğini, iddiaların asılsız olduğunu bildirerek, davanın reddedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 13.09.2022 tarih ve sayılı kararı ile davacının velâyetin değiştirilmesi isteminin reddine, davacının çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebinin kabulüne, ... 5. Aile Mahkemesinin 2019/226 Esas - 2019/730 Karar sayılı kararıyla verilen kişisel ilişkinin değiştirilerek ortak çocuk Semih ile davacı baba arasında her ayın 1. ve 3. haftası Cumartesi günü saat 10.00'dan Pazar günü saat 17.00'a kadar, dini bayramların 2. günü saat 10.00'dan 3. günü saat 17.00'a kadar, Babalar Günü saat 10.00'dan saat 17.00'a kadar, sömestir tatilinin ilk haftası Pazartesi günü saat 10.00'dan ikinci haftası Pazartesi günü saat 17.00'a kadar ve her yıl 1 Temmuz saat 10.00'dan 31 Temmuz saat 17.00'a kadar kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili kişisel ilişki yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 13.01.2023 tarih ve 2022/2713 Esas, 2023/69 Karar sayılı kararı ile; davacı tarafından açılan velâyetin değiştirilmesi, mümkün olmaması halinde kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine yönelik terditli dava yazılı yargılama usulüne tabi olduğu halde, mahkemece dava dilekçesinin davalıya duruşma günü ile birlikte tebliğ edilmesinin, yazılı yargılama usulüne aykırı olarak dilekçeler aşaması tamamlanmadan tahkikat aşamasına geçilerek, yasa hükmüne uyulmayarak, hukuki dinlenilme hakkı ihlal edilerek yargılama yapılmasının usul ve yasaya aykırı olduğu, bu durumun kamu düzenini ilgilendirdiği ve re'sen gözetilmesi gerektiği, davalının istinaf talebinin kabulüne, diğer istinaf nedenleri bu aşamada incelenmeksizin İlk Derece Mahkemesinin kararının tamamının kaldırılmasına, yukarıda tespit edilen hususlar doğrultusunda yazılı yargılama usulüne göre yargılama yapılarak, usulüne uygun şekilde tarafların iddia ve savunmaları değerlendirilerek, delilleri tartışılarak, iddia edilen hangi vakıaların sabit görüldüğü ve hangi beyanlara itibar edildiği de açıklanmak suretiyle, yargısal denetime elverişli, gerekçeli ve gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturmayacak ve kaldırılan tüm hususlar yönünden usuli kazanılmış haklar gözetilerek denetlenebilir şekilde karar verilmesi için dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ortak çocuğun davalı annesinin yanında kaldığı, tüm bakım ve ihtiyaçlarının davalı tarafından karşılandığı,davacının bir müddet kişisel ilişki günlerinde ortak çocuğu görmeye gelmediği,davalı annenin ortak çocuk ile ilgilendiği, ortak çocuğu babaya göstermekte zorluk çıkarmadığının dinlenen tanık beyanları ile ... 13. İcra Dairesinin 2020/9314 Esas sayılı dosyasındaki teslim tutanakları ile sabit olduğı, davacı babanın 22.02.2022 tarihli yargılama sırasında çocuğu yaşı küçük olduğu için annesinden koparmak istemediğini ancak çocuğu ile daha çok vakit geçirmek istediğini,çocuğunu sömestr ve yaz tatilinde de görmek istediğini belirtmiş olduğu, davacı tarafın davalıya yönelik iddialarını ispatlayamamış olduğu anlaşılmakla velâyetin değiştirilmesi isteminin reddine, terditli olarak talep edilen baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düznelenmesi istemi yönünden ise çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişkinin babalık duygularım tatmin etmeye elverişli ve yeterli olması gerektiği, küçükle anne-baba arasında düzenlenen kişisel ilişkilerde, çocuğun üstün yararı yanında anne ve babalık duygularının da dikkate alınması gerektiği, o halde; ortak çocukla baba arasında yatılı şekilde kurulacak kişisel ilişki sonucunda, küçüğün güven duygusunun ve baba sevgisinin gelişmesi onun üstün yararına olacağı, bu yön gözetilerek kişisel ilişki tesis edilmesi gerektiği, kişisel ilişki kurulmasındaki amacın, analık ve babalık duygularının tatmini yanında çocuğun psikolojik ve sosyal gelişiminin sağlanması olduğu, kişisel ilişkinin, çocuk ile velâyet kendisinde olmayan baba arasındaki bağların güçlendirilmesi amacına uygun olması gerektiği, değişen koşullara göre,çocuğun yaşı ve eğitim durumu gözetilerek kişisel ilişkinin yeniden düzenlemesinin gelecek yıllarda her zaman istenebileceği,velâyeti davalı anneye bırakılan ortak çocuk ile baba arasında, uygun süreli ve yatılı kalacak şekilde kişisel ilişki kurmak gerektiği,baba arasında,babalık duygusunun tatminini sağlamaya ve aynı zamanda çocuğun yaşına uygun şekilde kişisel ilişki kurulması gerektiği, tarafların boşandığı tarihte ortak çocuk...’ın 2 yaşında olduğu,iş bu dava tarihi itibariyle ortak çocuğun 4-5 yaş aralığında olduğu, ortak çocuğun eğitim çağında olduğu bu nedenle her hafta kurulacak kişisel ilişkinin çocuğun menfaatine uygun olmadığı, velâyeti anneye verilen ortak çocuk ile baba arasında “her hafta sonu” şeklinde kurulacak kişisel ilişkinin davalı annenin velâyet görevini yerine getirmesini engelleyeceği gibi davalı anneyi her hafta sonu eve bağlı hale getireceği, küçüğün hafta sonu annesi ile paylaştığı zaman da kısıtlayacağı, bu nedenle kişisel ilişkinin ayın belirli hafta sonları düzenlenmesinin çocuğun menfaatine ve üstün yararına uygun olduğu gerekçesi ile ... 5. Aile Mahkemesinin 2019/226 Esas, 2019/730 Karar sayılı kararıyla verilen kişisel ilişkinin değiştirilerek ortak çocuk..

... 5. Aile Mahkemesinin 2019/226 Esas, 2019/730 Karar sayılı kararıyla verilen kişisel ilişkinin değiştirilerek ortak çocuk... ile davacı baba arasında her ayın 1. ve 3. haftası Cumartesi günü saat 10.00'dan Pazar günü saat 17.00'a kadar, dini bayramların 2. günü saat 10.00'dan 3. günü saat saat 17.00'a kadar, babalar günü saat 10.00'dan saat 17.00'a kadar, sömestr tatilinin ilk haftası pazartesi günü saat 10.00'dan 2. haftası pazartesi saat 17.00'a kadar ve her yıl 1 Temmuz saat 10.00'dan 31 Temmuz saat 17.00'a kadar kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.