muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6652, Karar No: 2019/17257, Tarih: 03.10.2019

Mahkemece, davalılar ... Telekom Müdürü ...’a, ... Telekom Müdür Yardımcısı ...'a, ... Santraller Bölge amiri ...'e ve ... Telekom Müdürlüğü santral amiri ...'e kurum tarafından santrale müşterilerin aşırı kontör ilerlemesini kontrol amacıyla kurulan PC bilgisayar sistemi hakkında davacı idare tarafından kontör ilerlemesini takip eden bilgisayar sistemi hakkında yeterli eğitim ve bilgilendirmenin yapılmadığı, bilgisayar sisteminin tam olarak çalıştırılıp teslim edilmediği, olay tarihinden sonra eğitim verildiği, sistemin çalışıp çalışmadığını kontrol ettirmeyen, santralin bütün arızalarına merkezden kontrol edilip müdahale edildiği halde merkezden bunun takibini yapmayan, dosya içerinde ...'e aşırı kontör sistemi takip edilmesi konusunda yazılı talimat verildiğine yönelik bir talimat olmadığından, genel müdürlüğün aşırı kontör takip sisteminin çalıştırılması ve takibini tam olarak oturmadığından kurumun zarara uğratılmasında bu davalıların bir ihmal ya da kusuru bulunmadığı, davalı ...'ın ... Telekom Müdürlüğünde çalışan işçi olarak kurumla imzaladığı iş sözleşmesi gereği kuruma sadakat borcunu yerine getirmeyerek, diğer davalı ve cep telefon satışı işi yapan...'a ... hat ve ...nolu telefonların alınmasında aracılık yapan, tesis edilmesinde kendi görevi olmadığı halde yardım ederek çalıştığı kurumun zarara uğramasına neden olarak, iş akdi sözleşmesi ile çalıştığı kuruma olan sadakat borcunu yerine getirmediğinden %30 oranında kusurlu olduğu, davalı...'ın sahte olan "..." kimliğiyle idareden tahsis ederek aldığı ... hat ve ...sayılı telefonlardan dolayı olayın meydana geldiği, bu telefonları işyerinde kullandırılması sonucu kuruma zarara uğrattığı ve haksız kazanç sağladığı ve bu olayın meydana gelmesinde % 70 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle 16.854,29 TL kurum zararının (11.798,00 TL'si davalı... mirasçıları ..., ..., ... geri kalan 5.056,29 TL'sinin ...'tan olacak şekilde) bu davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, diğer davalılar aleyhine açılan davanın reddine hükmedilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davalılar ... ve...'ın oluşan zarardan kusur oranlarına göre sorumlu oldukları belirtilerek davalı... mirasçıları ve davalı ... yönünden kusurları oranında tahsil kararı verilmiş ise de, her iki davalının aynı hukuka aykırı fiili nedeniyle zarar meydana geldiğinden adı geçen davalıların zararın tamamından müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları gözden kaçırılarak karar verilmesi HMK’nın 297/2. maddesine aykırı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nın geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının 2. paragrafında yer alan “…(11.798,00 TL'si davalı... mirasçıları ..., ..., ... geri kalan 5.056,29 TL'sinin ...'tan olacak şekilde) bu davalılardan …” ibaresinin çıkarılarak yerine “… Halil Karadaş mirasçıları davalılar ..., ..., ... ile davalı ...'tan …” sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/ 8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, 03/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7957, Karar No: 2025/2077, Tarih: 19.02.2025

**5. Ceza Dairesi         2024/7957 E.  ,  2025/2077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; İstanbul 32. Ağır Ceza Mahkemesiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanık hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından silahlı terör örgütüne üye olma suçundan açılan davada, İstanbul 32. Ağır Ceza Mahkemesince yargılama yapıldığı ve silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkumiyet kararı verildiği, kararın sanık ve müdafi tarafından istinaf edilmesi üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve sanığın silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyetine karar verildiği, bu kararın, temyizi üzerine Yargıtay 3. Ceza Dairesince onanmasına karar verilmek suretiyle kesinleştiği, sonrasında yapılan başvuru üzerine Anayasa Mahkemesince sanığın Anayasa'nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine karar verildiği ve dosyanın yeniden yargılama yapılmak üzere mahkemesine iade edildiği, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin yargılamayı yapma görevinin ilk derece mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle dosyayı İstanbul 32. Ağır Ceza Mahkemesine iade ettiği, dosyayı ele alan İstanbul 32. Ağır Ceza Mahkemesince hak ihlaline konu gerekçeli kararın bölge adliye mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine yönelik görevsizlik kararı verildiği ve olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyaya, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararının içeriğine, 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un 50/2 maddesindeki "Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemeye gönderilir. Yeniden yargılama yapılmasında hukuki yarar bulunmayan hâllerde başvurucu lehine tazminata hükmedilebilir veya genel mahkemelerde dava açılması yolu gösterilebilir. Yeniden yargılama yapmakla yükümlü mahkeme, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararında açıkladığı ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldıracak şekilde mümkünse dosya üzerinden karar verir" hükmüne ve İstanbul 32. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 05.02.2024 tarihli ve 2018/2696 Esas sayılı içerik itibarıyla GÖREVSİZLİK niteliğindeki Kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4423, Karar No: 2011/4797, Tarih: 13.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/4423 E.  ,  2011/4797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil ve alacak hukukuna ilişkin davada Bakırköy 1.Asliye Hukuk ve 9.İş Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava,çekici ve römorkun davacı adına tescili ile kira ve hasılat bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın iş sözleşmesinden kaynaklandığı ve bu nedenle yargılama görevinin İş Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İş Mahkemesi ise, hizmet sözleşmesinden kaynaklanan bir uyuşmazlık bulunmadığı, alım, satım ve kira sözleşmesinin gerçekleştiği gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 8/1 maddesi uyarınca “İş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi, diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme (emek) ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici unsurlarıdır.

İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini; işverenin talimatlarına göre hareket etmek, iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. İşin işverene ait işyerinde görülmesi, malzemenin işveren tarafından sağlanması, iş görenin işin görülme tarzı bakımından iş sahibinden talimat alması, işin iş sahibi ve bir yardımcısı tarafından kontrol edilmesi, bir sermaye koymadan ve kendine ait bir organizasyonu olmadan faaliyet göstermesi, ücretin ödenme şekli kişisel bağımlılığın tespitinde dikkate alınacak yardımcı olgulardır. Sayılan bu

belirtilerin hiç biri tek başına kesin bir ölçü teşkil etmez. İşçinin, işverenin belirlediği koşullarda çalışırken kendi yaratıcı gücünü kullanması, işverenin isteği doğrultusunda işin yapılması için serbest hareket etmesi bu bağımlılık ilişkisini ortadan kaldırmaz. Çalışanın işyerinde kullanılan üretim araçlarına sahip olup olmaması, kar ve zarara katılıp katılmaması, girişimcinin sahip olduğu karar verme özgürlüğüne sahip olup olmaması bağımlılık unsuru açısından önemlidir.

Somut olayda, davacı sahibi olmak istediği çekici ve römork ile belli bir süre iş yapmak ve kirası karşılığında belli bir ödeme yapılmak üzere davalı ile anlaştığını bildirmiş, aracın davalı şirket adına kayıtlı olduğu, istenen alacağın işçilik alacağı niteliğinde olmadığı, davacının aracın kiralanması karşılığında ücret talep ettiği ve aracın kendi adına tescilinin istendiği anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, alacağın işçilik alacağı niteliğinde bulunmaması ve taraflar arasında araç kiralama karşılığı alacak ve aracın davacı adına tescil istemli olması nedenleriyle dava değerine göre Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Bakırköy 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18147, Karar No: 2012/12987, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/18147 E.  ,  2012/12987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali, icra inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 11.06.2012 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

(M)

KARŞI OY

Davacı işe iade davası açmış ve davasını kazanmıştır. İşe iade davasının mahkeme ilamında; davacının, boşta geçen dört aylık süre ile ilgili dört aylık maaşı tutarında tazminat ödenmesinin gerektiği belirtilmiştir. Davacı, davalı yanında işe başlasa da başlamasa da bu dört aylık tazminatı alacaktır. Çünkü öncelikle davacı boşta kalmış, bunun maddi ve manevi zorluklarını yaşamıştır. Mahkeme ilamında da dört aylık boşta geçen süre alacağı ile ilgili herhangi bir şart konulmamıştır. Bu duruma göre, davacının dört aylık boşta geçen süre alacağını mutlaka alması gerekir kanaatindeyim. Bu nedenle sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/8979, Karar No: 2015/6274, Tarih: 08.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/8979 E.  ,  2015/6274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2000/244-2013/655

Dava, iradeyi sakatlayan sebeplere ve gabine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı Kanunun 27. maddesiyle eklenen geçici 14. madde gereğince Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun Hukuk Dairelerinin işbölümünü düzenleyen 19.01.2015 tarihli ve 2015/8 sayılı Kararına göre ve davanın açıklanan niteliği itibariyle temyiz inceleme görevi Yargıtay 1. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Ancak, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60. maddesinde 6644 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince görev uyuşmazlığının giderilmesi için dosyanın Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna sunulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, görev sorunu giderilmek üzere dosyanın Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/35101, Karar No: 2022/10339, Tarih: 28.12.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/35101 E.  ,  2022/10339 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte yardım etmek

Hüküm : 5271 sayılı CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca verilen beraat kararı

Bölge adliye mahkemesince bozmaya uyularak verilen hüküm temyiz edilmekle temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır.

Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (... özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

BDDK’nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı ... Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilip, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebilir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütle iltisaklı eğitim kurumunda kayıt memuru olarak çalışan, ikrarına göre bu kurumda düzenlenen örgütsel toplantılara birkaç kez katılan, örgüt liderinin talimat verdiği dönemde çalıştığı kurum müdürünün (Mahmut kod Murat Sarıgül) talimatı üzerine anılan kuruma ait 14.000 TL’yi 29.01.2014 tarihinde BANK AYSA nezdindeki hesabına yatırdığını kabul eden sanığın, anılan örgütün hiyerarşik yapısına organik bağla katılıp katılmadığına ilişkin maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde ortaya konulmasını teminen,

Mehmet Özbaş’ın, dershane müdürü Mahmut kod Murat Sarıgül’ün kendi telefonuna bylock programını yüklediğini, aynı şahsın sanık ...’yi de nick olarak eklediğini beyan ettiği görülmekle,

Mehmet Özbaş ve Mahmut kod Murat Sarıgül’ün soruşturma veya kovuşturma dosyasının temin edilerek incelenmesi varsa anılan şahıslara ait ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının iş bu dosya içine derci, bu belgelerden faydalanılarak sanığın bylock kullanıcısı olup olmadığının yetkili birimlerden yeniden sorulması, gerektiğinde ve mümkün olduğunda Mehmet Özbaş ve Murat Sarıgül’ün tanık sıfatıyla usulüne uygun biçimde dinlenmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Örgütle iltisaklı eğitim kurumunda kayıt memuru olarak çalıştığını, bu kurumda düzenlenen örgütsel toplantılara birkaç kez katıldığını, örgüt liderinin talimat verdiği dönemde çalıştığı kurum müdürünün (Mahmut kod Murat Sarıgül) talimatı üzerine anılan kuruma ait 14.000 TL’yi 29.01.2014 tarihinde BANK AYSA nezdindeki hesabına yatırdığını, bilahare bu parayı çekip kurum müdürüne iade ettiğini ikrar eden sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 314/3, 220/7 maddeleri delaletiyle 221/4 maddesinde öngörülen etkin pişmanlık kurumunun uygulanma şartlarının oluşup oluşmadığının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmekle, bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün belirtilen sebepten dolayı 5271 sayılı CMK'nın 302/2 maddesi gereğince BOZULMASINA, önceki bozma gerekçesi de gözetilerek 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/2-b. maddesi uyarınca dosyanın Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17692, Karar No: 2015/13550, Tarih: 02.07.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/17692 E.  ,  2015/13550 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Erdemli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 22/04/2014

Numarası : 2013/476-2014/203

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı, davalıya ait eczanede eczacı kalfası olarak çalıştığını, davalının sürekli işten çıkarma ile tehdit ettiğini, istifa dilekçelerini imzalamadığı takdirde işine son vereceğini beyan ederek zorla istifa belgesi imzalattığını, davalı işverence imzalatılan bu istifa belgelerinin her yıl rutin olarak alındığını, işini kaybetme korkusu ile bu belgeleri imzalamak zorunda kaldığını buna rağmen iş akdinin haksız nedenle ve ihbar öneli verilmeden sona erdirildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti , yıllık izin ücreti ve kötü niyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının kendisinin istifa ettiğini, yıllık izinlerini kullandığını, fazla mesai yapmadığını ve iş yerinin cumartesi Pazar kapalı olmasından dolayı hafta sonu çalışması yapmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş akdini haklı nedenle gerekçesiyle hafta tatili ücreti, ,ihbar tazminatı ve kötü niyet tazminatı taleplerinin reddi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai çalışması yapıp yapmadığı ve buna bağlı olarak iş akdini haklı nedenle feshedip etmediği uyuşmazlık konusudur.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.