muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/22785, Karar No: 2025/15719, Tarih: 22.05.2025

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceği nazara alındığında; sanığın örgütle bağlantısını gösteren bir delil olarak kabul edilmesi mümkündür.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; örgüt ile irtibatlı işyerlerinde çalışarak örgüt liderinin talimatı ile Bank Asya'ya para yatıran ve satış bedelini Bank Asya'ya yatırmak amaçlı araç satış ilanı veren sanığın eyleminin örgütle organik bir bağ kurup hiyerarşisine dahil olduğunu gösterir çeşitlilik, süreklilik ve yoğunluk boyutuna ulaşmamış olması nedeniyle örgüt üyeliği suçunu oluşturmayacağı, fakat sanığın eylemin örgüte yardım etme suçunu oluşturacağı düşünülmeden delil ve olguların hatalı değerlendirilmesi neticesinde suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2430, Karar No: 2017/271, Tarih: 07.02.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/2430 E.  ,  2017/271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin alacaklı olduğunu ve icra takibi yaptıklarını, ... Ltd. Şti.'nin ruhsatının 16.8.2013 tarihinde satışı yapıldığı ve düzenlenen sıra cetvelinin 5.9.2013 tarihinde kendilerine tebliğ edildiğini, ruhsat satışının geçersiz olduğunu, kendi hacizlerinin daha eski olduğunu, düzenlenen sıra cetvelinin hatalı ve hukuka aykırı olduğunu, davalının alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, davalının payının silinerek ayrılan bu payın davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, muvazaa iddiasının gerçek dışı olduğunu, taraflar arasında bir husumet olduğunu, bunun ceza mahkemesi kararı ile de sabit olduğunu, kararın gerekçe kısmında taraflar arasında ticari ilişki olduğunun açıkça gösterildiğini, icra borçlusu olan ...'in sağlık merkezi işletmesi için davalıdan nakit para aldığını, para borcunu ödeyememesi üzerine takip konusu bonoları verdiğini, borç ödenmeyince davalının icra yoluna başvurmak zorunda kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacı vekilinin ihale kesinleşmeden ve teminat sunulmadan satış bedelinin ödendiği, geçersiz hacze dayanılarak ve 15 günlük süreye uyulmadan satış yapıldığı ve kendi hacizlerinin daha eski olduğundan icra dosyasındaki sıra cetvelindeki sıralamaya itirazının mahkemenin görevine girmediğinden değerlendirilmediği, dava dışı ... ile davalı ... arasında, teminat için verilen senedin faiz, tefecilik borcu karşılığında mı yoksa çeklerin karşılıksız çıkması nedeniyle teminatın bozdurulması şeklinde mi olduğu konusunda taraflar arasında ihtilaf olduğu, bunun taraflar arasında muvazaa değil, gerçek ve çekişmeli bir borç ilişkisinin olduğunu gösterdiği, borç miktarında tarafların anlaşamadıkları, böyle bir durumda muvazaa ilişkisinden bahsedilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Davacı tarafça sıra cetvelindeki sıraya ve alacağın esasına aynı anda itiraz edildiğine göre, mahkemece önce sıraya ilişkin şikayet karara bağlanmalı, sonra alacağın esasına ilişkin itiraz değerlendirilmelidir. (Dairemizin 2015/4989 E., 2016/2005 K.; 2011/836 E., 2614 K. sayılı kararları) Mahkemece bu ilke gözardı edilerek sıraya itirazla ilgili herhangi bir inceleme yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2)Bozma nedenine göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

2)Bozma nedenine göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21530, Karar No: 2014/15810, Tarih: 01.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/21530 E.  ,  2014/15810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18209, Karar No: 2018/14175, Tarih: 07.11.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/18209 E.  ,  2018/14175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL, TAZMİNAT, ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen tapu iptal tescil, tazminat, ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, davalı ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, yolsuz tescil hukuki nedenine dayalı tapu iptali tescil, tazminat ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK'nın) 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu da yine aynı maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HMK'nun 294.maddesinin verdiği imkandan yararlanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılabilmektedir.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olaya gelince, mahkemece değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek, kısa kararda yer almadığı halde, gerekçeli kararda davacı ... yönünden de tapu iptali ve tescil isteminin kabulüne denilmek suretiyle kısa karar ile çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Davalı ...’in bu yöne ilişkin yerinde görülen temyiz itirazının kabulü ile hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere 6100 sayılı HMK'nun geçici 3.maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 07/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6573, Karar No: 2008/9159, Tarih: 01.05.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/6573 E.  ,  2008/9159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

..... Mermer Mad.A.Ş.Tic.Ltd.Şti’nci takip konusu 24.4.2006 tanzim tarihli 2 adet toplam 13830 YTL bedelli bonolardaki imzaların şirket yetkilisinin eli ürünü olmadığı ileri sürülerek imza itirazında bulunulmuştur.

Dava dosyasındaki 2.2.2005 tarihli imza sirkülerinde değeri 50000 YTL’na kadar olan işlemlerde şirket müdürü E. A.’ın değeri ve maliyeti 50.000 YTL nin üzerindeki işlemler için şirket müdürü E. A. ve dışarıdan müdür M. S.’nın birlikte atacakları imza ile şirketi 5 yıl süre ile temsil ve ilama yetkili kılındıkları bildirilmesine rağmen mahkemece E. A. yerine M. S.’nın tatbike medar imza örnekleri üzerinden bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonuca gidilmesi isabetsiz olduğu gibi 10 örnek ödeme emri tebligat parçasının akıbeti araştırılmadan ve borçlu şirketin itirazının süresinde olup olmadığı tespit edilmeden de işin esasının incelenerek sonuca gidilmesi de isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),01.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1239, Karar No: 2021/407, Tarih: 23.02.2021

**15. Hukuk Dairesi         2021/1239 E.  ,  2021/407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi (Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hüküm süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait geminin satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, müvekkili alacağı ile garameye alınan davalı ...'in ilamsız takip başlattığını, alacağın muvazalı olduğunu; diğer davalıların takiplerinin ise, gemide çalışılan döneme ait işçi alacağı nitelendirilmesi ile sıra cetvelinde ikinci sırada yer aldığını, ancak bu takiplerin de muvazaalı olduğunu, gemi mürettebatının alacaklarını gösterir listenin kaptan tarafından hazırlanmadığını, hizmet sözleşmelerinin bulunmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptali ile yeniden düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri ayrı ayrı davanın reddini dilemişlerdir.Mahkemece asıl davanın kabulü, birleşen davanın reddi yönünden verilen kararın Dairemizin 18.04.2013 tarihli kararıyla muvazaa yönünden araştırma yapılmadığı ve garamaye ilişkin kararın sonuca etkili olmadığı gerekçeleriyle bozulması üzerine birleşen dava yönünden verilen karar kesinleşmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonrasında, 1-9 No.lu davalıların hizmet sözleşmesiyle gemide çalıştıklarının ispatlanamadığı, diğer davalı olan 10 No.lu davalının alacağının ise davacı alacağına nazaran önceliği olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Kararı taraf vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Dava, sıra cetveline itiraz niteliklidir. Mahkemece davacı lehine hüküm kurulmuş olmasına rağmen hükmün 4. bendinde davacı aleyhine vekalet ücreti takdir edilmesi doğru görülmemiştir. Kararın bu gerekçe ile bozulması gerekmiş ise de; yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; gerekçeli kararın hüküm kısmının 4. bendinde bulunan “ 1- 9 ve 10 nolu davalı dışındaki davalılar ( ..., ..., ..., ..., ..., ... ) vekil ile temsil olunduğundan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince tayin olunan 2.180,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak ilgili davalılara verilmesine” cümlesinin tamamının karardan çıkartılarak hükmün HUMK’nın 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.SONUÇ: Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle, davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın (HÜKÜM) bölümünün 4. bendindin hükümden tamamen çıkarılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14968, Karar No: 2013/3975, Tarih: 18.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/14968 E.  ,  2013/3975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ortak yerlere müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalıların ortak alanlarda projeye aykırı bir çok değişiklikler yaptığını ve müdahalelerde bulunduğunu ileri sürerek müdahalenin önlenmesini, yapılan değişikliklerin projeye uygun eski hale getirilmesini istemiş, mahkemece davalı ...'un apartman girişine göre sağda 3 nolu dükkan tarafına yaptığı kaplamanın projeye uygun eski hale getirilmesine, diğer talepler yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin birinci fıkrasına göre kat malikleri anataşınmazın bakımını ve mimari durumu ile güzelliğini, sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar. Aynı maddenin ikinci fıkrasında ise kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde inşaat, onarım, tesis ve değişiklik yaptıramayacağı, devamında da kat maliklerinin kendi bağımsız bölümlerinde anayapıya zarar verecek nitelikte onarım, tesis ve değişiklik yapamayacağı öngörülmüştür. Kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızasının bulunması halinde yapılacak tesis ve değişikliğin imar mevzuatına aykırı olmaması veya rızası bulunmayan kat malikinin bağımsız bölümünü engelleyecek ve Kat Mülkiyeti Yasasının 18. maddesi gereğince kat malikini rahatsız edici nitelikte bulunmaması gerekir.

Dosya içerisindeki tüm bilgi ve belgelerin, özellikle bilirkişi raporlarının incelenmesinde;

Dosya içerisindeki tüm bilgi ve belgelerin, özellikle bilirkişi raporlarının incelenmesinde;

1-Dava dilekçesindeki (2) nolu talepte; davalının apartman giriş holünden yukarı çıkan merdivenlerin projede olması gereken yerinin değiştirildiğinden bunun eski hale getirilmesi istenilmiş olup birinci bilirkişi raporunda; projede merdivenler düz iken, fiilen yukarı doğru dönen bir şekle getirildiği ve projeye aykırı olarak bir kapı yapıldığı, ikinci bilirkişi raporunda ise binanın ilk inşaası sırasında apartman girişindeki altı adet basamağın fiilen yapılmamış olması nedeniyle bu durumun oluştuğu belirtilmiştir. Yargıtay uygulamalarına göre yapının inşaatı sırasında gerçekleştirilmiş projeye aykırılıklarında projeye uygun hale getirilmesi binanın statiğine bir zarar vermemesi ya da davacının da bağımsız bölümünün bundan zarar görecek bir duruma düşmesi halleri dışında projeye uygun hale getirilmesinin istenebileceği ilke olarak benimsenmiştir. Projeye aykırı olarak yapılan tesisat ve tadilatın projeye uygun hale getirilebilmesi için bu tesisat veya tadilatı yapan kişilere karşı dava açılır. Binanın ilk inşası sırasında ortak yerlerde yapılan ve ortak kullanımda olan projeye aykırılıkların eski hale getirilmesinden ise tüm kat malikleri sorumludur. Bu nedenle davaya konu edilen projeye aykırılıkların sabit olduğu ve bu aykırılıkların anataşınmazın ilk inşaası sırasında yapıldığı kesin olarak saptandığı takdirde yukarıda açıklandığı şekilde bunların eski hale getirilmesinden davacı da dahil tüm kat malikleri sorumlu olacağından davada taraf olmayan diğer kat malikleri de davaya dahil edilerek yukarıdaki açıklamalara göre inceleme yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken merdivenlerin çizim projesinin hatalı olduğu ve bu durumun projeye aykırılık oluşturmadığı gerekçesiyle bu talebin reddine karar verilmiş olması,

2-Dava dilekçesindeki (4) nolu talepte; 6 ve 7 nolu bağımsız bölümlerin ön ve yan cephelerine konulan panel, yazı ve reklam levhalarının kaldırılması istenmiş, mahkemece bunların dairelerin dış cephe ölçüleri içinde kaldığı ve bu dairelerin işyeri olarak kullanıldığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarında ancak işyeri olarak kullanılan bağımsız bir bölümün dış duvarlarına ya da balkonuna o işyerinin tanıtıcı nitelikte reklam amacıyla levha veya yazı asılabileceği bunun da o bağımsız bölümün sınırlarını aşmayacağı ilkesi benimsenmiştir. Somut olayda dava konusu edilen davalıların bağımsız bölümleri tapuda mesken olarak gösterilmiş olup, işyeri niteliğinde değildir. Bu nedenle davalıların bağımsız bölümlerinin dış duvarlarına taktığı reklam levhası ve yazılarının kaldırılmasına hükmedilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçelerle bu talebin reddine karar verilmesi,