muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8518, Karar No: 2014/11024, Tarih: 04.06.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/8518 E.  ,  2014/11024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAHİLİ DAVALILAR:... V.D.

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, YIKIM

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... Hakimliğinden verilen 18.04.2013 gün ve 480-255 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekilince istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

.... mahallesinde yer alan tevhit işlemi ile oluşan 733 ada 354 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren tüm geldi- gitti kayıtları, geldisi olan kadastral ve imar parsellerinin mülkiyet durumunu gösterir çap kayıtlarının,kütük suretlerinin, imar uygulamasına ilişkin tüm belgelerin, imar dağıtım cetvelinin ilgili ...;taşınmazda yapılan imar uygulamalarına dayanak tüm belgeler (encümen kararı, kroki vs.) ile imar dağıtım cetvellerinin ilgili Belediye Başkanlığından temin edilerek evraka eklenmesi için dosyanın 12.02.2014 tarihinde geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Ne var ki, mahkemece anılan hususlar yerine getirilmeksizin dosyanın tekrar incelenmek üzere Daireye gönderildiği anlaşılmakla;temyiz incelemesine esas olmak üzere;

1-a)733 ada 354 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan 733 ada 331 ve 341 nolu imar parsellerinin imar öncesini teşkil eden geldisi olan kadastral parsellerinin mülkiyet durumunu gösterir tapu kütük suretlerinin, imar uygulamasına ilişkin tüm belgelerin, imar dağıtım cetvelinin,

b)İstiklal mahallesi 733 ada 259 parsel sayılı taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren bütün tedavülleri, tapu kütük suretleri, imar dağıtım (şuyulandırma) cetvelinin ilgili ... temini,

2-a)733 ada 354 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan 733 ada 331 ve 341 nolu imar parsellerine ilişkin imar uygulamalarına dayanak tüm belgeler (encümen kararı, kroki vs.) ile imar dağıtım cetvellerinin,

b)İstiklal mahallesi 733 ada 259 parsel sayılı taşınmazda (özellikle 127/1417 oranında paydaş.... hissesine yönelik olarak) yapılan imar uygulamasına dayanak tüm belgeler (encümen kararı, kroki vs.) ile imar dağıtım cetvellerinin,

c)733 ada 259 parsel sayılı taşınmazda davalı ve dahili davalıların murisi olan "..." adına kayıtlı yapı ruhsatının olup olmadığının tespiti ile var ise buna ilişkin tüm belgelerin ilgili Belediye Başkanlığından temini,

./..

-2-

3-a)733 ada 354 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan 733 ada 331 ve 341 nolu imar parselleri ile kadastral parsellerin (özellikle 733 ada 259 kadastral parselin) çakıştırılmış krokilerinin ilgili ...temini ile dosya arasına alınması,geri çevirmeyle istenilen hususların eksiksiz dosya arasına alınıp alınmadığı denetlendikten sonra gönderilmesi,aksi taktirde keyfiyetin ...Kuruluna bildirileceği ihtaratı da dikkate alınmak suretiyle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21908, Karar No: 2015/17908, Tarih: 12.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21908 E.  ,  2015/17908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 18. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/01/2014

NUMARASI : 2012/160-2014/17

Taraflar arasındaki kayıp kaçak ve sayaç okuma bedelinin iadesi istemiyle açılan davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacı şirketin davalının elektrik abonesi olduğunu, davacı şirkete ait fabrika ve ofis için kullandığı elektriğin tüketim miktarına göre fatura düzenlendiğini, düzenlenen faturalara göre 2007-2011 döneminde fabrika için 76.238,66 TL kayıp - kaçak elektrik bedeli, 2.878,70 TL sayaç okuma bedeli, ofis için 199,78 TL kayıp - kaçak elektrik bedeli, 6,18 TL sayaç okuma bedeli olmak üzere toplam 79.323,32 TL ödeme yaptıklarını, ancak davalı şirketin kayıp- kaçak bedelini tüketicinin faturasına eklemesinin hukuki olmadığını, EPDK kararı ile davalı şirketin yaptığı uygulamanın Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanuna aykırı olduğunun belirlendiğini belirterek, 79.323,32 TL'nin ödeme tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir .

Yerel mahkemece yapılan yargılama neticesinde; davanın reddine karar verilmiş; sözkonusu karar davacı vekilince yasal süresi içinde temyiz edilmiştir .

Uyuşmazlık; davalı dağıtım şirketinin, abonelerinden kayıp-kaçak, sayaç okuma, bedeli isteyip isteyemeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü için, davaya konu edilen bedellerin incelenmesinde ve yasal dayanaklarının açıklanmasında yarar vardır.

Kayıp-kaçak bedeli; elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin, kayıp/kaçak hedefi oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

Kayıp-kaçak bedeli; 20/02/2001 tarihli 4628 Sayılı Kanunun 1/1., 4/1., 10/05/2006 tarihli 5496 Sayılı Kanunun 6.maddesi ile 4628 sayılı Kanuna eklenen geçici 9., 14/03/2013 tarihli 6446 Sayılı Kanunun 1/1., 5/4., 17/1., 4., 27. ve geçici 1.maddeleri uyarınca çıkarılan yönetmelikler ve kanunun verdiği yetkiye dayanılarak alınan EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde alınmaktadır.

Sayaç okuma bedeli; sayaç okuma maliyetlerini yansıtan bedeldir ve 4193 sayılı EPDK kurul kararının 8. maddesinin e bendine dayanarak alınmaktadır.

Yukarıda yasal dayanakları açıklanarak, detaylı olarak belirtildiği üzere kayıp-kaçak, sayaç okuma bedellerinin, Kanun tarafından verilen yetkiye dayanılarak EPDK tarafından çıkarılan kurul kararları ve tebliğleri ile belirlendiği anlaşılmaktadır.

Herşeyden önce; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının, Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesine göre; “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, malî gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür.

Yukarıda yasal dayanakları açıklanarak, detaylı olarak belirtildiği üzere kayıp-kaçak, sayaç okuma bedellerinin, Kanun tarafından verilen yetkiye dayanılarak EPDK tarafından çıkarılan kurul kararları ve tebliğleri ile belirlendiği anlaşılmaktadır.

Herşeyden önce; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının, Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesine göre; “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, malî gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür.

Vergi yükünün adaletli ve dengeli dağılımı, maliye politikasının sosyal amacıdır.

Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır.

Vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir."

Bundan başka; 20/01/2001 tarih 4628 sayılı ve 14/03/2013 tarih 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunlarının; Amaç, Kapsam ve Tanımlar başlıklı 1. maddelerinin 1. fıkralarında; "Bu Kanunun amacı; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre fâaliyet gösteren, mâli açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetim yapılmasının sağlanmasıdır."

Hükümleri yer almaktadır.

Bundan ayrı olarak; 22/09/2002 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan, Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin; 31. maddesinde "müşterilerin yeterli, verimli, güvenli, sürekli ve ekonomik hizmet almalarını ve hizmet seçeneklerini öğrenmelerini teminen her türlü bilgilendirme fâaliyeti, ilgili tüzel kişiler tarafından ilgili mevzuata uygun olarak yerine getirilir".

Aynı yönetmeliğin 33. maddesinde; "bu yönetmelik hükümleri uyarınca elektrik enerjisi hizmeti alan müşterilerin hakları ve zararlarının tazmini konusunda, Kanunun 11. maddesi ve 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri ile buna ilişkin diğer mevzuat hükümleri uygulanır".

08/05/2014 tarih 28994 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan Elektrik Piyasası Tüketici Hizmetleri Yönetmeliğinin, Tüketicilerin bilgilendirilmesi ile tüketici hakları ve zararların tazmini başlıklı 19. maddesinin 6. bendinde; "Bu Yönetmelik hükümleri uyarınca elektrik enerjisi hizmeti alan tüketicilerin hakları ve zararlarının tazmini konusunda, Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri ile ilgili diğer mevzuat hükümleri uygulanır”.

Hükümlerine yer verilmiştir.

Arzedilen mevzuat hükümleri çerçevesinde, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna (dağıtım şirketleri tarafından arzolunacak) elektrik satışlarında uygulanacak fıyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verildiği tartışmasızdır.

Hükümlerine yer verilmiştir.

Arzedilen mevzuat hükümleri çerçevesinde, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna (dağıtım şirketleri tarafından arzolunacak) elektrik satışlarında uygulanacak fıyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verildiği tartışmasızdır.

Ancak; ilgili mevzuatta amaçlanan husus 1 kw elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmediği açıktır.

Bu itibarla Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu, kanunla verilen yetkiye dayanarak; 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede; “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”, “Dağıtım Sistemi Gelirinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ” ve “Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği” ni yayımlamış, sonrasında ise yönetmeliklerin uygulanması için çıkardığı kurul kararları, tebliğ ve ikincil mevzuat uyarınca lisans sahibi şirketler elektriği kullananlardan davaya konu edilen bedelleri tahsil etmişlerdir.

Ancak, yukarıda açıklanan mevzuatın dayanağı olan 4628 ve 6446 sayılı Kanunlarda, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir tarife ve fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik dağıtım şirketlerinin; EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği izahtan varestedir. Oysa ki; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73.maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı da ortadadır. Nitekim, elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payıda kanunla getirilmiş ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir.

Elektrik Piyasası Kanununun verdiği yetki uyarınca çıkarılan EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairecede benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da söylenemez.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairecede benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da söylenemez.

Bundan ayrı olarak; elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihai tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yönetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını taşıdığının kabulü de mümkün değildir.

Hâl böyle olunca; mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve esaslar gözetilerek; kayıp kaçak bedeli ve sayaç okuma bedelinin elektrik abonelerinden tahsil edilemeyeceği kabul edilip, davanın kabulü yönünde karar verilmesi gerekirken, yersiz gerekçelerle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20003, Karar No: 2015/23709, Tarih: 30.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/20003 E.  ,  2015/23709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 19. İş Mahkemesi

Tarihi : 19/02/2015

Numarası : 2013/896-2015/212

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine, 30/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3623, Karar No: 2017/7357, Tarih: 16.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/3623 E.  ,  2017/7357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/03/2009 gününde verilen dilekçe ile dava konusu aracın davalı adına olan trafik kaydının iptal edilerek davacı adına tescili istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17/05/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, dava konusu aracın .... Trafik Tescil Şube Müdürlüğünde davalı adına olan kaydının iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir. Mahkemece, yetkisizlik nedeniyle davanın reddine dair verilen ilk karar davacı vekilince temyiz edilmekle, Dairemizin 22/10/2009 günlü ve 2009/11731 esas 2009/11800 karar sayılı ilamı ile, haksız eylemin ... adli yargı çevresinde gerçekleştiği dikkate alındığında davacının seçimlik hakkını doğru kullandığı gerekçesiyle bozulmuş, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkili adına kayıtlı 3... plakalı 1993 model .... marka otomobilin oto kiralama sözleşmesi ile dava dışı . .. isimli şahsa kiraladığını, bu şahıs tarafından da davacı adına sahte vekaletname tanzim edilerek, davacının hiç tanımadığı, davacı adına vekaleten hareket ettiğini belirten...isimli bir şahıs tarafından, ... 58. Noterliğinin 28/06/2007 tarihli araç satış sözleşmesi ile 7.250,00 TL bedelle davalıya satıldığını, aracın, devam eden ceza soruşturması sırasında yediemin sıfatı ile davacıya teslim edildiğini belirterek, aracın, davalı adına olan ... Trafik Tescil Şube Müdürlüğündeki kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davalının, dava konusu aracı, vekaletnameye güvenerek iyi niyetle satın aldığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, bozma sonrası, satışa konu vekaletnamedeki imzanın davacıya ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmış, düzenlenen raporda; davaya konu ... 29. Noterliğince tanzim edilmiş 30/05/2007 tarihli ve .... yevmiye numaralı vekaletname üzerindeki davacı adına atılı imzaların, mevcut mukayese imzalarına kıyasen davacı ...'nin elinden çıkmadığı sonucuna varıldığından, davanın kısmen kabulü ile satış işleminin iptali ile davaya konu aracın davacıya ait olduğunun tespitine, davacının tescil kaydına yönelik düzeltme talebinin reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 988. maddesi; bir taşınırın emin sıfatıyla zilyedinden o şey üzerinde iyi niyetle mülkiyet veya sınırlı ayni hak edinen kimsenin edinimi, zilyedin bu tür tasarruflarda bulunma yetkisi olmasa bile korunur hükmünü öngörmektedir.

Bir malın zilyedi, onu başkasına emanet etmiş olmayıp, çaldırma, gasp, unutma gibi bir sebeple elinden çıkarmış bulunuyorsa, 3. şahıs böyle bir malı iyi niyetle iktisap etmiş olsa dahi onun iktisabı geçerli değildir. Gerçekten Medeni Kanunun 902/1. maddesi bu hususta gayet açıktır: Yedinden sirkat olunan veya kendisi tarafından kaybedilen veya rızası olmaksızın diğer herhangi bir suretle elinden alınan bir menkulün zilyedi beş sene müddet zarfında istihkak davası ikame edebilir.

Görülüyor ki kanun iyi niyetin korunması hususunda, emaneten bırakılan mallarla, sahibinin elinden rızası olmadan çıkan mallar hususunda bir ayırım yapmıştır. Bu ayırım şu düşünceye dayanmaktadır; malı başkasına emaneten bırakan kimse az çok risk altına girmiş ve emaneten verdiği şeyin alan tarafından başkasına geçirilmesi tehlikesini göze almış sayılabilir. Oysa bir malı rızası olmadan elinden çıkaran kimsenin böyle bir riske önceden katlandığı söylenemez. Böyle olunca, bir malı iyi niyetle iktisap eden 3. şahsın menfaati, malı

emaneten veren kimsenin menfaatine tercih edilmekte, rızası olmadan malını elinden çıkaran kimsenin menfaatine ise feda edilmemektedir. Sahibinin elinden rızası olmadan çıkan bir şeyi, iyi niyetli 3. şahıs bir açık artırmadan, pazardan veya bu gibi eşyayı satan bir kimseden iktisap ederse asıl mal sahibinin gerek bu şahıs, gerekse daha sonraki müktesipler aleyhinde açacağı iade davasını kazanabilmesi şöyle bir şarta bağlanmıştır; Böyle hallerde, iyi niyetli 3. şahsın bu malı iktisap etmesi için verdiği bedel, iadeyi isteyen davacı, yani asıl mal sahibi tarafından ona iade edilmelidir. Eğer bu şart yerine getirilmezse, yargıç, asıl mal sahibinin açacağı iade davasını kabul edemez. Hukuk Genel Kurulunun 25/09/2002 tarih, 2002/4608 esas, 2002/643 karar sayılı ilamında da aynı hususlara değinildiği görünmektedir.

Somut olayda; davacı aracını dava dışı bir kişiye kira sözleşmesi ile kiralamış ve teslim etmiştir. Dolayısıyla araç, araç malikinin elinden rıza ile çıkmıştır. O halde emin sıfatıyla zilyetten araç iktisap eden davalının iyi niyetli olup olmadığı hususunun irdelenmesi gerekir. Dosya içeriğindeki bilgi ve belgelerden; davalının, kendisini vekaletname ile davacı adına hareket eden kişi gibi tanıtan şahıs ile birlikte ve davacıyı zarara uğratma kastı ile hareket ettiğini gösterir delil ve kanaat verici emare bulunamamıştır. Mahkemece, deliller ve dosya kapsamı yanlış değerlendirilerek davalının iyi niyetinin korunmayacağı sonucuna ulaşılması doğru değildir. O halde, davacı ancak bedelini ödemek suretiyle davalıdan aracını geri alabilir. Mahkemece, birlikte infaz gözetilerek bedelin ödenmesi halinde davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, bu husus nazara alınmaksızın, araç satış sözleşmesinin iptali ile dava konusu aracın davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesi usul ve yasaya uygun bulunmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3528, Karar No: 2022/14545, Tarih: 14.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2020/3528 E.  ,  2022/14545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi kararının Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından adli yardım talepli olarak süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçesinin ve dosya kapsamına göre davalının adli yardım talebinin HMK'nın 336. vd. maddelerine göre kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Dosyanın incelenmesinden; davalı vekilinin adli yardım talepli olarak istinaf incelemesi talebinde bulunduğu, bölge adliye mahkemesince adli yardım talebinin reddine ilişkin verilen karara karşı davalı vekilince yapılan itirazın reddi üzerine, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilerek davalıya harç ikmali için kesin süre verildiği, davalı tarafından harcın tamamlanmaması üzerine ilk derece mahkemesince; 15/03/2020 tarihinde davalının istinaf başvurusunda bulunmamış sayılmasına dair ek karar verildiği, anılan ek karara karşı kanun yoluna başvurulmadığı, bölge adliye mahkemesince davacı vekilinin istinaf talebi hakkında inceleme yapılarak davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, bu kez davalı vekilince bölge adliye mahkemesi kararına karşı adli yardım talepli olarak temyiz talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

Davalı hakkında ilk derece mahkemesince verilen esasa ilişkin 16/07/2019 tarihli karara ve davalının istinaf başvurusunda bulunmadığına dair 10/03/2020 tarihli ek karara ilişkin davalı tarafça kanun yolu incelemesi olarak istinaf yoluna gidilmeden temyiz talebinde bulunulamaz. Bu nedenle davalı vekilinin temyiz talebini içeren dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklandığı üzere davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine 14/11/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....