muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16471, Karar No: 2014/15251, Tarih: 19.11.2014

Aynı yِönetmeliğin 33. maddesinde; "bu yöِnetmelik hükümleri uyarınca elektrik enerjisi hizmeti alan müşterilerin hakları ve zararlarının tazmini konusunda, Kanunun 11. maddesi ve 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri ile buna ilişkin diğer mevzuat hükümleri uygulanır".

08/05/2014 tarih 28994 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan Elektrik Piyasası Tüketici Hizmetleri Yِönetmeliğinin, Tüketicilerin bilgilendirilmesi ile tüketici haklar‎ı ve zararların tazmini başlıklı 19. maddesinin 6. bendinde; "Bu Yِönetmelik hükümleri uyarınca elektrik enerjisi hizmeti alan tüketicilerin hakları ve zararlarının tazmini konusunda, Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri ile ilgili diğer mevzuat hükümleri uygulanır”.

Hükümlerine yer verilmiştir.

Arzedilen mevzuat hükümleri çerçevesinde, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna (dağıtım şirketleri tarafından arzolunacak) elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme göِrevi verildiği tartışmasızdır.

Ancak; ilgili mevzuatta amaçlanan husus 1 kw elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve göِrevi verilmediği açıktır.

Bu itibarla Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kanunun verdiği yetkiye dayanarak; 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede; “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”, “Dağıtım Sistemi Gelirinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ” ve “Elektrik Piyasası Tarifeler Yöِnetmeliği” ni yayımlamış, sonrasında ise yöِnetmeliklerin uygulanması için çıkardığı kurul kararları, tebliği ve ikincil mevzuat uyarınca lisans sahibi ‏şirketler, elektriği kullananlardan davaya konu edilen bedelleri tahsil etmişlerdir.

Ancak, yukarıda açıklandığı üzere tebliğler ve yِönetmeliğin dayanağı olan 4628 ve 6446 sayılı Kanunlarda, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir tarife ve fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği izahtan varestedir. Oysa ki; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı da ortadadır. Nitekim, elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payıda kanunla getirilmiş ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir.

Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları çerçevesinde getirildiği ve EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanununun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da sِöylenemez.

Bundan ayrı olarak; elektrik kaybını ِönleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme göِrevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihaî tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yöِِnetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını‎ ta‏‎şıdığının kabulü de mümkün değildir.

Hâl bِöyle olunca; dosyadaki yazı‎lara, karar‎ın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yukar‎ıda açı‎klanan ilke ve esaslar gözönünde tutularak yazılı‎ ‏şekilde hüküm tesisinde bir isabetsizlik bulunmad‎ığından, davac‎ın‎ın temyiz itirazları‎nı‎n reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13154, Karar No: 2025/1599, Tarih: 06.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/13154 E.  ,  2025/1599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1660 E., 2023/2937 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/277 E., 2022/169 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının Gn. Kur. Bşk.lığında Piyade Uzman Çavuş olarak görev yatığı, Fizik Yeterlilik Değerlendirme Testine katılmak için 20.12.2017 tarihinde tutulan doktor muayene kartına göre teste katılabilir olduğu sonucuna varıldığı, 25.12.2017 tarihinde Gn. Kur. Bşk.lığı Kh. ve Des. Kıtaları Grup K.lığı 1.Mhf. Tb. 2. Mhf. Bl. K.lığında vardiya nöbetçisi olarak görevlendirildığı ve nöbet bitiminde 26.12.2017 tarihinde yapılan Fiziki Yeterlilik Değerlendirme Testine katıldığı, bu değerlendirme testi bağlamında yapılan üç bin metrelik koşunun son üç turunda nefes nefese kalmış ve kollarında üşüme hissiyatı oluşmuştur ancak havanın soğuk olduğunu, nöbetten çıkarak koşuya katıldığı için yorgun ve karnının aç olduğunu düşünerek kendini zorlayarak koşuyu tamamlamladığı, saat 11:00 sularında biten koşu sonrası nefes alması iyice zorlaşmış ve kollarındaki ağrının dayanılmaz hale geldiği, kan şekeri düşmüş olabileceği için büfeden su ve çikolata alan davacı, çikolatayı ısırdığında istifraa etmek istediği, TÜİK binasının demir parmaklıklarına eğildiği ve bir daha kalkamadığı, davacı kalbe giren damarın içindeki kanın pıhtılaşması sonucu kalp krizi geçirdiği ve ameliyat olacağı söylendiği, 26.12.2017 tarihli Türkiye Yüksek İhtisas Eğitim ve Araştırma Hastanesi Koroner Anjiyografi Raporu sonucunda Koroner Arter Hastalığı tanısı konduğu ve aynı tarihli Perkütan Koroner Girişim Raporunda belirtildiği üzere anjiyo ameliyatı ile damarına stent uygulaması yapıldığı, Üç gün hastanede kalan davacının 29.12.2017 tarihinde taburcu edildiği, davacı 31.12.2019'da Etimesgut Şehit Ertürk Devlet Hastanesine giriş yapmış ve 10 gün yatılı kalarak 10.01.2020'de çıktığı, bu süreyi takiben 27.01.2020 tarihinde TSK Sağlık Yeteneği Yönetmeliği Ek-C Hastalık ve Arızalar Listesi 40/A-3, 53/A-1 ve 42/D-10 maddeleri gereğince TSK'da görev yapamayacağına dair sağlık kurul raporu (EK-C) düzenlenmiş ve adi malullük raporuyla emekliye sevk edildiği, davacının yaşadığı kalp krizi ile kalp krizine neden olan koşu arasında somut olarak illiyet bağı mevcut olduğu, davacının koşudan önce kalbiyle ilgili herhangi bir sorunu mevcut olmadığı, davacının vazife sırasında ve sebebiyle kalp krizi geçirmesi nedeniyle adi malullük değil, vazife malullüğüne karar verilmesini ve davanın kabulünü talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davanın kabulü ile

Davacının 5510 sayılı Kanun'un 47. maddesi gereğince vazife malülü sayılması gerektiğinin tespitine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini beyanla kararı temyiz etmiştir.

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, vazife malullüğünün tespiti istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14675, Karar No: 2012/5176, Tarih: 02.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/14675 E.  ,  2012/5176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.07.2010 tarih ve 2008/119-2010/100 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili firmanın ME-BA Deri Konfeksiyon ve Turizm Ticaret Ltd. Şti. olarak MEBA markasını 22.11.1999 tarihinde 10 yıl süre ile TPE'ye tescil ettirdiğini, daha sonra MEBA Doğalgaz Deri İklimlendirme İnş. San. Güv. ve Temz. Hizm. Tic. Ltd. Şti. olarak ünvan ve adres değişikliği yoluna gittiğini, davalı firmanın mağazalarında müvekkili adına tescilli markanın etiketlerinin bulunduğu giysileri satması üzerine Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesine başvurularak tespit yaptırıldığını, davalı tarafça tespit raporuna itiraz edilmediğini, davacı markasına tecavüz eden firma nedeniyle müvekkilinin müşterilerinin davalı firmaya yöneldiklerini, piyasadaki karışıklığın müvekkilinin zarar uğramasına neden olduğunu ileri sürerek, davacı adına tescilli markaya tecavüzün önlenmesini, şimdilik 10.000 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın tahsili, iltibasa neden olan ürünlerin, ambalajların, tanıtım vasıtalarının toplatılıp imhas, satışların durdurulması, üretimi sağlayan araç ve gereçlere el konulması, kararın yayın yoluyla duyurulması ve marka isminin ticaret ünvanından terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin 1992 yılında ticaret siciline tescil edilerek kurulduğunu ve tekstil sektöründe faaliyet gösterdiğini, davacı şirketin faaliyet alanı ile müvekkilinin faaliyet alanlarının farklı olduğunu tazminat koşullarının oluşmadığını savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin, davacının tescilli markasından daha önceki tarihten beri kayıtlı bulunduğu, şirketin MEBA ibaresini ticaretinde ve fiilen marka olarak kullanmakta olduğu, bu kullanımların önceye dayalı ticaret ünvanı hakkından ve tescilsiz isim kullanma hakkından kaynaklandığını, bu durumun davacının markasından kaynaklanan haklarına istisna oluşturduğu ve eylemin markaya tecavüz olarak değerlendirilemeyeceği gibi ticaret ünvanının terkini için da sebep bulunmadığı, faaliyet alanlarının farklılığı nedeniyle iki şirketin ticaret unvanlarının karıştırılmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14406, Karar No: 2020/20722, Tarih: 21.12.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/14406 E.  ,  2020/20722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Suçtan zarar gören müşteki kurumun CMK'nın 233. ve 234. maddeleri gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve diğer haklarını kullanabilmesi için duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği halde, usulen dava ve duruşmalar bildirilmeden, davaya katılma ve CMK'nın mağdur ... katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağı sağlanmadan yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, müşteki Tekirdağ ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak başkaca yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/39871, Karar No: 2015/24749, Tarih: 09.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/39871 E.  ,  2015/24749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, ... bünyesinde .... Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğünde usta öğretici olarak çalıştığını, belirtilen tarihler arasında sigortasının ödendiğini, tatil dönemlerinde usta öğreticilerin sigortası ödenmediğinden müvekkilinin dışarıdan sigorta primi ödeyerek emekli olduğundan bahisle kıdem tazminatı alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı, davacının muhtelif yıllarda kesintili olarak 657 sayılı Devlet Memurları Kanunundaki 4/C maddesindeki geçici personel olarak, işçi sayılmayan ancak sigorta ile ilişkilendirilen kadrosuz usta öğretici olarak çalıştığını, Valilik veya Kaymakamlık onayına istinaden saat üzerinden saat başı kabul edilen ücrete göre çalıştırıldığını, bu duruma göre çalışanların tam gün esasına göre değil, part-time esasına göre çalıştığının kabul edildiğini, usta öğreticilerin görevlendirme yetkisinin Valiliklere bırakılmış olup, kimin hangi kursta kaç saat görevli olduğunun yine Valiliklerce belirlendiğini, bu nedenle hukuki ilişkinin hizmet akdi, yani işçi-işveren ilişkisi olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 89. maddesinde “Her derecedeki eğitim ve öğretim kurumları ile Üniversite ve Akademi (Askeri Akademiler dahil), okul, kurs veya yaygın eğitim yapan kurumlarda ve benzeri kuruluşlarda öğretmen veya öğretim üyesi bulunmaması halinde öğretmenlere, öğretim üyelerine veya diğer memurlara veyahut açıktan atanacaklara ücret ile ek ders görevi verilebilir. Ücretle okutulacak ders saatlerinin sayısı, ders görevi alacakların nitelikleri ve diğer hususlar ilgili Bakanlığın teklifi ve Bakanlar Kurulunun kararı ile tespit olunur, hükümleri yer almaktadır.

Bu maddeye istinaden çıkarılan, ... kurumlarında sözleşmeli veya ek ders görevi ile görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler hakkında yönetmeliğin 5/2 maddesi uyarınca da, Uzman ve Usta Öğreticilerin 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 89 uncu maddesi uyarınca 02/12/1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan ... Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebileceği belirtilmiştir.

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden dikkate alınmalıdır.

İş mahkemelerinin görev alanını hakim, tarafların iddia ve savunmalarına göre değil, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesini esas alarak belirleyecektir.

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden dikkate alınmalıdır.

İş mahkemelerinin görev alanını hakim, tarafların iddia ve savunmalarına göre değil, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesini esas alarak belirleyecektir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesi uyarınca İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, işçinin İş Kanunu kapsamında kalmaması halinde iş mahkemesine açılan davada, davanın esastan reddi usule aykırıdır. Dava dilekçesinin görev nedeni ile reddi ve adli yargı görevli ise davanın görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir.

İdari Yargının görevli olması halinde ise “dava dilekçesinin yargı yolu yanlışlığı nedeni ile reddine” karar verilmesi gerekir. İdari Yargı görevli ise gönderme kararı verilemez.

Davacının dışarıdan ücretli usta öğretici olarak İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü’nün istemi ve İlçe Kaymakamlığı’nın onayı ile görevlendirildiği, davacıya ücretlerinin 657 sayılı Devlet Memurları kanununun 89.maddesine uygun olarak Bakanlar Kurulunca çıkarılan kararlar uyarınca Maliye Bakanlığınca belirlenen ders ücretleriyle ödendiği anlaşılmaktadır.

Davacının sosyal güvenlik hukuku yönünden Sosyal Sigortalar Kurumu kapsamında gösterilmesi iş sözleşmesi ile çalıştığını göstermez.

Davacı 657 sayılı Yasanın 89. maddesinde belirtilen statü içinde ve Kaymakamlık onayı ile görevlendirilmiştir. Davacı ile davalı arasında iş sözleşmesi bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki ilişkinin statü hukukuna tabi olduğunun kabulü gerekir. Aradaki hukuki ilişki iş sözleşmesi, bir başka anlatımla işçi-işveren ilişkisi olarak nitelenemez.

Bu hukuki olguya göre uyuşmazlığın çözüm yeri idari yargı yeri olup, Mahkemece “dava dilekçesinin yargı yolu yanlışlığı nedeni ile reddine” karar verilmesi gerekirken uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 09/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2966, Karar No: 2020/4167, Tarih: 01.07.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/2966 E.  ,  2020/4167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Hakaret, kasten yaralama, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, silahla kasten yaralama

Hükümler : 1- Sanık ... hakkında hakaret suçundan TCK’nın 125/1, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan TCK’nın 86/2, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

3- Sanık ... hakkında kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan TCK’nın 133/1, 43/1, 62, 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

4- Sanık ... hakkında silahla kasten yaralama suçundan TCK’nın 25/1. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına

5- Adli emanete kayıtlı eşyaların dosyada delil olarak saklanmasına ve TCK'nın 54/1. maddesi gereğince müsaderesine

Hakaret, kasten yaralama, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçlarından sanık ...’un mahkumiyetine ilişkin hükümler, mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık ... müdafii tarafından, sanık ... hakkında silahla kasten yaralama suçundan ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Sanık ... hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezalarının 5320 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla; sanık ... hakkında 09.02.2016 tarihinde hakaret suçundan dolayı doğrudan hükmedilen 1500 TL'den ve kasten yaralama suçundan dolayı doğrudan hükmedilen 2000 TL'den ibaret mahkumiyet hükümlerine yönelik suç vasıflarına ilişkin herhangi bir temyiz istemi de bulunmadığından, mahalli Cumhuriyet savcısının ve sanık ... müdafinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

B) Sanık ... hakkında silahla kasten yaralama suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;