muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7571, Karar No: 2022/19280, Tarih: 21.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/7571 E.  ,  2022/19280 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal etme, yasak silah taşıma ve yaralama suçlarından sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 116/4, 86/2 ve 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un 15/4. maddeleri uyarınca 4 ay hapis, 2 yıl hapis, 4 ay hapis ve 6 ay hapis ve 500,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, cezasının 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine ve 2 yıl süre ile denetime tâbi tutulmasına ilişkin Pendik (Kapatılan) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/03/2012 tarihli ve 2010/595 esas, 2012/214 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 22/05/2013 tarihinde işlediği kasıtlı bir suçtan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, 5237 sayılı Kanun'un 151/1, 116/4, 86/2 ve 6136 sayılı Kanun'un 15/4. maddeleri uyarınca 4 ay hapis, 2 yıl hapis, 4 ay hapis ve 6 ay hapis ve 500,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına ve hükmün aynen infazına ilişkin ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/12/2015 tarihli ve 2015/406 esas, 2015/702 sayılı kararına yapılan itirazın reddine dair ... 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/11/2021 tarihli ve 2021/1141 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 29/06/2022 gün ve 10205-2022-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/07/2022 gün ve 2022/98764 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-5237 sayılı Kanun'un 51/7. maddesinde yer alan düzenleme uyarınca, 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesindeki "Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, infaz hâkiminin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi halinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine infaz hâkimliğince karar verilir." şeklindeki düzenleme karşısında, cezası ertelenen sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinin sabit olması halinde, anılan madde uyarınca ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yeniden hüküm kurulmasında,

2-5237 sayılı Kanun'un 51/7. maddesi uyarınca ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine İnfaz Hakimliğince karar verileceği yönündeki düzenleme karşısında, Mahkemesince görevsizlik kararı verilerek dosyanın görevli İnfaz Hakimliğine gönderilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

2-5237 sayılı Kanun'un 51/7. maddesi uyarınca ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine İnfaz Hakimliğince karar verileceği yönündeki düzenleme karşısında, Mahkemesince görevsizlik kararı verilerek dosyanın görevli İnfaz Hakimliğine gönderilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükümlü ...’ın mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesi uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan aynı Kanun’un 116/4 ve 119/1-c maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, kasten yaralama suçundan aynı Kanun’un 86/2. maddesi uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve saldırı amacıyla silah taşıma suçundan 5237 sayılı 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’un 15/4. maddesi uyarınca 6 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Pendik(Kapatılan) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/03/2012 tarihli ve 2010/595 Esas – 2012/214 Karar sayılı kararının 23/11/2012 tarihinde kesinleşmesinden sonra, hükümlünün denetim süresi içerisinde kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/12/2015 tarihli ve 2015/406 Esas – 2015/702 Karar sayılı kararı ile anılan erteli cezaların tamamen infazına karar verildiği belirtilerek yeniden anılan maddeler uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiş ise de;

1- 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesinde yer alan “Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hakimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi halinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir.” şeklindeki hükme göre, cezası ertelenen hükümlünün denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinin sabit olması halinde ertelenen cezaların kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde yeniden hüküm kurulması,

2- 15/04/2020 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun uyarınca, 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesinin “Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, infaz hâkiminin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi halinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine infaz hâkimliğince karar verilir.” şeklinde yeniden düzenlendiği, buna göre erteli hapis cezasının aynen infazına infaz hâkimliğince karar verilebileceği gözetilmeden, anılan erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin karara karşı hükümlü tarafından yapılan itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi sebebiyle kanun yararına bozma istemleri yerinde görüldüğünden (...) 17. Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 29/11/2021 tarihli ve 2021/1141 D. İş sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca BOZULMASINA, sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, 21/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20547, Karar No: 2014/5093, Tarih: 31.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20547 E.  ,  2014/5093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2013

NUMARASI : 2012/2123-2013/2880

Taraflar arasında görülen kanal katılım ve şebeke bedelinin iadesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesi ile; müvekkilinin Ankara İli Çankaya İlçesi Dikmen Mahallesi ...Ada .. P... Park O.. Konutları..-.. Blok .. Kat .. nolu bağımsız bölüme su aboneliği için, davalı idare nezdinde su akışının sağlanması amacı ile ferdi su abonesi olmak istediğini, bu aşamada davalı idare ASKİ görevlileri tarafından müvekkilden toplam 6.931,74 TL'nin talep edildiğini, müvekkilinin abone olmak için bu bedeli ödediğini istenen bedelin yerinde olmadığını belirterek, ödenen 6.931,74 TL'nin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 1.500,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte tahsiline, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; idarece haksız olarak kanal katılım bedeli ve şebeke ücreti talep edildiği iddiasının yerinde olmadığını savunup, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kabulü ile, 6.728,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda faizi ile davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesinde; "Su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payları: KP=(LXT)/2XN Formülüne göre hesaplanan değerdir. Bu değer gayrimenkulün vergi değerinin %2'sini geçemez." denilmektedir. Yine formülde "Adil bir katılımın sağlanmasına yönelik katsayının": N ile ifade edildiği, "Gayrimenkulün toplam inşaat alanının": S ile ifade edildiği, N'nin ise S/1000 olduğu (N=S/1000) olduğu" belirtilmiş bulunmaktadır. Bilirkişi raporunu hazırlarken, formülde ifade edilen birim değerleri tek tek ele alıp, uygulamak zorundadır. Hükme esas alınan raporda, bilirkişinin; (N=S/1000) yerine, arsapayı oranını uyguladığı anlaşılmaktadır. Bu haliyle, rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Mahkemece, ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesinde öngürülen, formülde belirtilen birim değerler gözetilerek; dava konusu taşınmaza ait emlak vergi beyanının getirtilerek yeniden alınacak bilirkişi raporundan sonra; oluşacak sonuç dairesinde bir hüküm verilmesi gerekmektedir. Eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece, ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesinde öngürülen, formülde belirtilen birim değerler gözetilerek; dava konusu taşınmaza ait emlak vergi beyanının getirtilerek yeniden alınacak bilirkişi raporundan sonra; oluşacak sonuç dairesinde bir hüküm verilmesi gerekmektedir. Eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5948, Karar No: 2012/23075, Tarih: 12.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/5948 E.  ,  2012/23075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir.

Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak ...; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı vekili,davalı kurum vekili ve davalı işverenler vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ..., ....'ne iadesine, 12.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1666, Karar No: 2016/273, Tarih: 14.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/1666 E.  ,  2016/273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ......

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2011/457-2014/60

Taraflar arasında görülen davada...11. A Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 11/03/2014 tarih ve 2011/457-2014/60 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 12/01/2016 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacılar vekili Av. E.. Ö.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin çoğunluk hisselerine sahip olduklarını, davalılardan yalnızca anılan şirketin hissedarı olduğunu, buna rağmen davalıların 11.07.2007 tarihinde şirket genel kurulunu toplayarak bir takım kararlar aldıklarını, bu genel kurul tutanağında hissedar görünenlerin hisselerinin ve hazirun cetvelinin gerçeği yansıtmadığını, hileli işlemlerle şirketin tüm hisselerinin temsil edilmiş gibi bir izlenim yaratıldığını, oysa şirket hisselerinin büyük bir oranının toplantıda temsil edilmediğini, toplantı nisabının sağlanmadığını, şirket hisselerinin tamamının nama yazılı

olarak çıkarıldığını, toplam 40.000 hisseden 35.838 hissenin müvekkili F.. C..’a ait olduğunu, müvekkiline ait hisse senetlerinin çalındığını, bu senetlerin zayi olması nedeniyle iptal davasının derdest olduğunu, davalıların şirket yönetim kurulu üyelerine çektikleri ihtarnamede ellerinde hamile yazılı geçici ilmühaber bulunduğunu, bu nedenle şirketin % 30 hissesinin sahibi olduklarını iddia ettiklerini, oysa bu ilmühaberlerin şirket sermayesinin tamamı ödenmeden çıkarıldığı için geçersiz olduğunu, ilmühaberlerin geçersiz olmadıkları düşünülse bile bunların da şirkette meydana gelen hırsızlıkta çalındığını, hırsızlık yoluyla müvekkilinin elinden çıkan hisse senetlerinin davalıları hak sahibi yapmasının mümkün olmadığını, şirketin pay defterinin de 2004 yılında çalındığını, davalıların bu pay defterinin noter onaylı fotokopilerini mahkemeye sunduklarını, bu durumun davalıların pay defterini hukuki dayanaktan yoksun olarak ellerinde tuttuklarını gösterdiğini, olağanüstü genel kurul toplantılarında ortakları davet yetkisinin sadece idare meclisi ve murakıplara ait olduğunu, davalıların bu sıfatı taşımadıklarını, genel kurul hazirun cetvelinde hissedar olarak gözüken aslında şirketin işçileri olduğunu ileri sürerek, genel kurul kararlarının iptal edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, genel kurul toplantısının mevzuata ve gerçeklere uygun olarak gerçekleştirildiğini, toplantıya şirket sermayesinin tamamına sahip pay sahiplerinin katıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, genel kurul toplantısının mevzuata ve gerçeklere uygun olarak gerçekleştirildiğini, toplantıya şirket sermayesinin tamamına sahip pay sahiplerinin katıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacılar vekili, İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğü’nün gerekli araştırmayı yapmadan dava dışı anonim şirketin genel kurulunda alınan kararı geçici olarak tescil ettiğini ileri sürerek, anılan tescilin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yapılan işlemin mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemize ait 18.01.2011 tarihli ilama dayanılarak, diğer konularda verilen kararlar kesinleştiğinden sadece asıl davada davalı şirket genel kurul kararının iptaline yönelik dava yönünden yargılamaya devam edildiği, şirket hisselerinin hamiline yazılı olduğu, ilmuhaber sahiplerinin belirlenmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle asıl davanın reddine, diğer hususlarda verilen kararlar kesinleştiğinden bir karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 14/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/23555, Karar No: 2024/6122, Tarih: 29.04.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/23555 E.  ,  2024/6122 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1688 E., 2020/885 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı, temyiz başvurusunun reddine dair ek karar

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, T.C. Maliye Bakanlığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, İade

09.07.2020 İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 28.09.2022 tarihli ve 2019/1688 Esas, 2020/885 sayılı Kararının, katılan Hazine ve Maliye Bakanlığı vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Hazine ve Maliye Bakanlığının istinaf istemi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından katılan Kurum vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 279 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca verilen sıfat yokluğundan ret kararının, 5271 sayılı Kanun'un 279 uncu maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi uyarınca itiraz yoluna tabi olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.05.2019 tarih ve 2019/121 Esas ve 2019/236

sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 ıncı maddesinin birinci cümlesi delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 6352 sayılı yasanın 85. maddesi ile değişik TCK’nun 220/7 maddesinin ikinci cümlesi, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası ve 63 üncü maddesi uyarınca makumiyetine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi, 09.07.2020 tarih ve 2019/1688 Esas 2020/885 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hükmün esastan reddine, Maliye Bakanlığı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 279 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

3.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi, 01.09.2020 tarih ve 2019/1688 Esas 2020/885 Karar sayılı ek kararıyla da 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca katılan Hazine ve Maliye Bakanlığı vekilinin temyiz başvurusunun reddine dair karar vermiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 12.03.2022 tarihli onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Hakkında, usûl ve kanuna aykırı şekilde mahkûmiyet kararı verildiğine,

2. Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3. Hesap hareketlerinin rutin bankacılık hareketleri olduğuna,

4. Sanık savunmalarının göz ardı edildiğine,

5. Verilen kararın gerekçesiz olduğuna,

6. Eksik araştırma yapıldığına, fazla cezaya hükmolunduğuna,

7. Delillerin yasal olmadığına,

8. Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

1. Hazine ve Maliye Bakanlığı'nın davaya katılma ve istinaf hakları bulunmadığı anlaşıldığından, Hazine ve Maliye Bakanlığı vekilinin istinaf talebinin CMK'nın 279/1-b maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçlarından kurulan hükümlere yönelik katılan Hazine ve Maliye Bakanlığı vekilinin temyiz istemi yönünden