muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10671, Karar No: 2022/1452, Tarih: 16.02.2022

**2. Hukuk Dairesi         2021/10671 E.  ,  2022/1452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişkinin Kaldırılması ya da Sınırlandırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı anne tarafından ortak çocuk ile davalı baba arasında kurulan kişisel ilişkinin süresi yönünden; davalı tarafından ise tüm yönlerden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacının tüm temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı anne tarafından, koşulların değişmesi nedeniyle baba ile ortak çocuk arasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılması, olmadığı takdirde ise kurulan kişisel ilişkinin kısıtlanması talebi ile açılan davada ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda “davalının çocukla görüştüğü günlerde davacı ve ailesi hakkında olumsuz telkinlerde ve söylemlerde bulunduğunu, çocukla birlikte davacıya haber göndererek kendisi evli olmasına rağmen davacı ile imam nikahlı olarak birlikte yaşayabileceğini söylediğini, davalı ile görüştükten sonra çocuğun davranışlarında değişiklikler meydana geldiğini, müşterek çocuğun çevresine karşı agresif davrandığı ve öfke nöbetleri yaşadığını beyan etmiş olup, mahkememizce müşterek çocuğun uzman eşliğinde alınan beyanında ise, babası ile görüşmek istemediğini, davalıyı uyarmasına rağmen onu rahatsız eden söylemlerine devam ettiğini ve davalı ile görüştüğü günlerde kendisi ile ilgilenmediğini ifade etmiş olup, idrak çağında olduğu için beyanlarına itibar edilebileceği”gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, mevcut kişisel ilişkinin kısıtlanmasına karar verilmiş, kararın her iki tarafça istinaf edilmesi üzerine, incelemeyi yapan bölge adliye mahkemesince tarafların istinaf taleplerinin ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Küçük 2011 doğumlu ... ’in velayeti davacı anneye bırakılmış, baba ile aralarında da boşanma ilamında gösterilen şekilde kişisel ilişki kurulmuştur. Kendisine kişisel ilişki hakkı tanınan ebeveynin, bu hakkı amacına aykırı kullanması, yasal yükümlülüklerine aykırı davranması veya çocuk ile ciddi biçimde ilgilenmemesi ya da diğer önemli sebepler varsa yahut da kişisel ilişki sebebiyle çocuğun huzuru tehlikeye giriyorsa, bu hak kendilerinden alınabilir veya kaldırılabilir (TMK.md.324). Somut olayda boşanma sonrası ebeveynlerin kendi aralarındaki problemleri ve çatışmaları müşterek çocuklarına yansıttıkları ve çocuğun bundan olumsuz etkilendiği anlaşılmakta ise de dosya kapsamından ortak çocuk ile baba arasındaki mevcut kişisel ilişkinin sınırlandırılmasını gerektirir sebeplerin varlığı ispatlanamadığı gibi alınan sosyal inceleme raporuna göre baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin sınırlandırılmadan devamı yönünde görüş bildirmesi karşısında davacı annenin ispatlanamayan davasının tümden reddine karar verilecek yerde yazılı şekilde kısmen kabulü doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 292.10 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davalıya geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, oy birliğiyle karar verildi. 16.02.2022 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/8181, Karar No: 2021/382, Tarih: 14.01.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/8181 E.  ,  2021/382 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :İZMİR 43. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm :Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1)Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 21/07/2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2)Kabule göre de; hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine", karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibariyle 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

3) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

4) Suç tarihi olan 09/06/2014 tarihi itibariyle yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik ile ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca suç tarihi itibariyle sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibariyle sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/1. maddesi gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 14/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22104, Karar No: 2014/19658, Tarih: 25.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/22104 E.  ,  2014/19658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2008/50-2013/828

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olduğu aracın, müvekkillerinden A.. S..'a ait, davacı H.. Ç..'in sevk ve idaresindeki ve davacı Z.. Ç..'in yolcu olarak bulunduğu motorsiklete çarparak, müvekkillerinden H.. Ç.. ve Z.. Ç..'in yaralanmasına ve davacı A.. S..'a ait araçta hasara sebebiyet verdiğini ileri sürerek, asıl davada davacı A.. S.. için 1.077,00 TL hasar bedelinin davalı E... İsviçre A.Ş.'den, davacı H.. Ç.. için toplam 10.000,00 TL geçici ve sürekli işgöremezlik kaybının davalılardan müştereken ve müteselsilen, 5.000,00 TL manevi tazminatın davalılar F... Obis ve A.. E..'den, davacı Zeliha için davalılar F... Obis ve A.. E..'den 5.000,00 TL manevi tazminatın, olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesi talep ve dava edilmiştir. Birleşen davada ise; davacılar mükerrer olmamak kaydıyla davacı A.. S.. için 1.077,00 TL hasar bedeli ile davacı H.. Ç.. için toplam geçici ve sürekli işgöremezlik kaybı tazminatı 10.000,00 TL'nın davalıdan yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı E.. A.. vekili, cevap dilekçesinde kaza tarihini kapsayan zorunlu mali mesuliyet sigorta poliçesinin mevcut olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Yapı Kredi Sigorta A.Ş vekili, cevap dilekçesinde 2 yıllık zamanaşımı süresinin geçtiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı A.. E.. vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia savunma ve toplanan delillere göre, davacı A.. S..'a ait motorsikletin hasarına ilişkin dosyaya herhangi bir delil sunulmadığı, davacı H.. Ç..'in adli tıp raporuna göre kaza nedeniyle kalıcı bir maluliyetinin bulunmadığı, kaza sebebiyle 10 gün iş ve gücünden kalabileceğinin bildirildiği ancak bu süreye ilişkin gelir kaybı olduğunun davacı tarafından ispatlanamadığı, davacı Z.. Ç..'in basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaralandığı bu nedenle davacılar H.. Ç.. ile Z.. Ç..'in manevi zararlarının tespit edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı A.. S..'ın temyizi yönünden yapılan incelemede:

1-6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2013 tarihinden itibaren 1.820,00 TL'na çıkartılmıştır.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı A.. S..'ın temyizi yönünden yapılan incelemede:

1-6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2013 tarihinden itibaren 1.820,00 TL'na çıkartılmıştır.

Temyize konu karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verilmiş olup davanın davacı Ali Sav yönünden reddine karar verilen 1.077,00 TL maddi tazminat yönünden karar kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacı A.. S..'ın temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı H.. Ç.. ve Z.. Ç..'in temyiz itirazı yönünden yapılan incelemede:

2-Yargılama sırasında alınan Adli Tıp Kurumu raporuna göre, davacı H.. Ç..'in kazadan dolayı fonksiyonel araz bırakmadan iyileşmiş olduğundan sürekli maluliyet tayinine mahal olmadığı, iyileşme süresinin kaza tarihinden itibaren 10 güne kadar uzayabileceği, bu süre zarfında mesleğini icra

edemeyeceği bildirilmiştir. Bu durumda mahkemece, aktüerya bilirkişisinden davacı H.. Ç..'in 10 günlük geçici iş göremezlik süresi için talep edebileceği tazminat miktarının hesaplattırılıp, varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde, karar verilmesi doğru değildir, bozmayı gerektirmiştir.

3-Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K.nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacı Hüseyen Çelik ve Zeliha Çelik için olayın oluş şekli ve yaralanmanın niteliğine göre hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin davacı A.. S.. yönünden temyiz isteminin reddine, (2) ve (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin davacı H.. Ç.. ve davacı Z.. Ç.. yönünden temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6842, Karar No: 2016/2073, Tarih: 03.03.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/6842 E.  ,  2016/2073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-... tarafından keşide edilen ve ... ile ... ciroları bulunan dava konusu 2 adet çekin katılan şirkete verildiği, çeklerin karşılıksız çıkması üzerine yapılan icra takibine .......tarafından imza itirazında bulunulması sonucu İcra Mahkemesince yapılan bilirkişi incelemesi sonucu imzaların .......'e ait çıkmaması nedeni ile sahtecilik iddiası ile sanıklar hakkında açılan kamu davasının yargılamasında; sanık ...'nın soruşturma aşamasında kendi cirosunun gerçek olduğunu, ancak ......'in cirosu hakkında bilgi sahibi olmadığını beyan ettiği, kovuşturma aşamasında alınan savunmalarında ise iddianame konusu çek ile ilgilisi ve olayla alakasının olmadığını , kimseye çek verip almadığı savunmaları karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından, sanığın savunmaları arasındaki çelişkilerin giderilmesi, öncelikle suça konu çek asıllarının duruşmaya getirtilip incelenmek suretiyle, özellikleri tutanağa geçirilip iğfal kabiliyetinin bulunup bulunmadığı yöntemince tartışılarak, belge asıllarının denetime olanak verecek şekilde dosya içinde bulundurulması; suça konu çekler üzerinde bulunan imza, yazı ve rakamlar ile sahteliği iddia olunan ... cirosunun sanık ... ile temyiz dışı sanık ...'nın eli ürünü olup olmadığının tespiti bakımından bilirkişi incelemesi yaptırılması, sanığın savunmalarında değindiği üzere ....... Sağlık Hizmetleri şirketinin yetkilisinin kim olduğunun ilgili kurumlardan sorulduktan sonra suçun sabit olup olmadığı hususunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında hükmolunan temel ceza alt sınırdan uzaklaşılarak tayin olunurken TCK'nun 61/1. maddesinde belirlenen ilkeler aynı Yasanın 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesine ve somut dosya içeriğine uygun gerekçeler gösterilmek suretiyle belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı,

3- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 03.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13314, Karar No: 2011/762, Tarih: 27.01.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/13314 E.  ,  2011/762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava bir adet taşınmazda paydaşlığın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece paydaşlığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi üzerine hüküm bir kısım davalılar tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Hüküm temyiz isteminde bulunan ... vekiline 4.6.2008 tarihinde tebliğ olunmuş, temyiz dilekçesi sekiz günlük yasal süre geçtikten sonra 24.7.2009 tarihinde verilmiş olduğundan HUMK.nun 432/4.maddesi ve 1.6.1990 gün 1989/3,1990/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince temyiz isteminin REDDİNE,

2-Bir kısım davalılar ve vekillerinin temyiz itirazlarına gelince;

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.'şar -TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 27.1.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1068, Karar No: 2020/337, Tarih: 03.06.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2016/1068 E.  ,  2020/337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Kütahya 2. İş Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalı ...Ş. (EÜAŞ) vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı EÜAŞ vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 01.10.2013 tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin dava dışı T.K.İ. Kurumuna bağlı S.L.İ. Müessese Müdürlüğünde ihale yoluyla iş alan alt işverenler bünyesinde işe başladığını, 26.01.2009 tarihinde ise kadroya geçirildiğini, davalı işyerinin 01.11.2012 tarihinde davalı ...Ş. (EÜAŞ) tarafından devralındığını, kısa bir süre sonra da özelleştirme sonucu davalı EÜAŞ’dan dava dışı Çelikler Seyitömer Elektrik Üretim A.Ş.’ye devredildiğini, askere gittiği dönem haricinde aralıksız ve fasılasız çalışmakta iken iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, kadroya geçirildiği tarihten fesih tarihine kadar olan dönem yönünden alacaklarının ödendiğini ancak kadroya geçirilmeden önceki alt işverenler bünyesinde davalı işyerindeki çalışmaları yönünden kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, bu alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı EÜAŞ vekili cevap dilekçesinde; davacının dava dilekçesinde belirttiği tarihte Seyitömer Linyitleri İşletmesi Müessese Müdürlüğünde çalışmaya başladığını, anılan müessesenin 03.09.2012 tarihli ve 2012/T-14 sayılı Yüksek Planlama Kurulu kararının 5. maddesi doğrultusunda düzenlenen devir protokolü ile müvekkiline bağlandığını, davacının 17.06.2013 tarihli özelleştirme sonucu devralan dava dışı Çelikler Şirketinde çalışmakta iken iş sözleşmesinin sona erdiğini, müvekkilinin taraf sıfatının bulunmadığını, tamamı kamuya ait olan bir işyerinin özelleştirme işlemi sonucu başka bir işverene geçmesinin işyeri devri niteliğinde olduğunu, devir nedeniyle feshe bağlı hakların istenemeyeceğini, davacının özelleştirme tarihinden itibaren Çelikler Şirketi bünyesinde aralıksız çalışmasına devam ettiğini, davacının iş sözleşmesinin müvekkilinden özelleştirme ile devralan bu şirket tarafından feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararı: