muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13299, Karar No: 2015/20253, Tarih: 03.06.2015

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak; " ...mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına" şeklinde karar verilmelidir.

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Temyiz karar ve ilam harcı ise ikiye ayrılmaktadır. Buna göre;

1- Maktu karar ve ilam harcına bağlı davaların kabul ve reddine ilişkin kararların ve nispi harca tabi davaların reddine ilişkin kararların temyizi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı maktu olup bu harcın tamamı peşin olarak temyiz edenden alınır.

2- Nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı nispi olup, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte biri peşin olarak (nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak) alınır.

Bunun yanında, mahkemece verilen ek kararların temyiz edilmesi halinde de (örneğin temyiz talebinin süreden reddine dair ek karar) mahkemece temyiz harç ve giderlerinin alınması gerekir. Ek kararların temyizi halinde, ek kararı temyiz edenden öncelikle başvurma harcı alınmalı ayrıca bunun yanında mahkemece verilen asıl karar ister maktu karar ve ilam harcına tabi olsun isterse nispi karar ve ilam harcına tabi olsun temyiz edenden maktu temyiz karar ve ilam harcı alınmalıdır.

Somut olay açısından yapılan tespit ve değerlendirmede, mahkemece verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edildiği ancak temyiz esnasında nispi temyiz karar harcı yatırılması gerekirken maktu temyiz karar harcı yatırıldığı bir başka ifadeyle temyiz harçlarının eksik yatırıldığı, bunun üzerine mahkemece eksik yatırılan temyiz harcının tamamlanması için, davalı vekiline usulüne uygun olarak düzenlenmiş muhtıra tebliğ edildiği, davalı vekili tarafından dosyaya sunulan 14/04/2015 havale tarihli dilekçede, talep edilen nispi temyiz harcının maddi imkansızlıklar nedeniyle yatırılamayacağının bildirildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda da açıklandığı üzere, nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte birinin nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak temyiz edenden peşin olarak alınması gerekir. Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Bu nedenle, usulüne uygun muhtıra tebliğine rağmen, eksik temyiz harçlarının tamamlanmaması nedeniyle, davalının mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına, 03/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2440, Karar No: 2018/6869, Tarih: 12.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/2440 E.  ,  2018/6869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 18/10/2018 gün ve 2015/13310-2017/6003 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’un 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında, özellikle “davalının ana muhalefet partisi genel başkanı olarak 06/01/2015 ve 13/01/2015 tarihli meclisteki grup toplantılarında yapmış olduğu konuşmasında kullandığı bir kısım ifadeler kaba ve incitici söz niteliğinde politik bağlamdan uzaklaşan, eleştiri sınırlarını ve özle-biçim dengesini zorlayan nitelikte olsa da, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 10. maddesinin ikinci fıkrası saklı kalmak koşuluyla, ifade özgürlüğünün yalnızca iyi karşılanan ya da zararsız veya önemsiz olduğu düşünülen değil aynı zamanda kırıcı hoş karşılanmayan ya da kaygı uyardıran “bilgiler” ya da “düşünceler” için de geçerli olması davacının o dönem ülke gündemini oluşturan, kamuoyunu yakından ilgilendiren ve bazı Bakanlar hakkındaki iddialarla ilgili olarak kurulan ... Soruşturma Komisyonu üyesi olarak görev yapması, davalının ana muhalefet partisi genel başkanı olarak meclisteki grup toplantısında ülke gündeminde geniş yer eden hususlar konusunda komisyon çalışmalarındaki davacı tutumuna yönelik sert eleştiri olup manevi tazminat sorumluluğunu gerektirmemesine göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddine ve aynı kanunun 442/3. ve 4421 sayılı Kanunun 2. ve 4/b-1. maddeleri gereğince takdiren 310,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine ve aşağıda yazılı ret karar harcının karar düzeltme isteyene yükletilmesine 12/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21647, Karar No: 2017/13202, Tarih: 23.11.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/21647 E.  ,  2017/13202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde taksirle yangına neden olma

HÜKÜM : TCK.nun 22/6 ve CMK.nun 223/4-b madde ve fıkraları uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

Sanık ...'nin baca kontrolünü kocası olan diğer sanığın yaptığını, kendisinin sadece evde bulunduğunu, sanık ...'ın da eşi...'nin olayla ilgisinin olmadığını belirten beyanları karşısında; sanığın üzerine atılı suçtan beraati yerine yazılı gerekçe ile ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi,

2- Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareketi ile neden olduğu yangın olayında, 09.12.2013 tarihli yangın raporuna göre sanığın kendisine ait evdeki eşyalar ve yangının sirayeti ile diğer katlardaki komşu dairelerin panjurlarının kısmen yandığı anlaşılmakla; sanığın gerekli tedbiri almaması nedeniyle başkalarının hayatı, sağlığı veya mal varlığı bakımından somut bir zarar meydana getirecek şekilde diğer katlardaki komşulara ait panjurlara sıçrayarak yangına neden olması şeklindeki eyleminin TCK.nun 171/1-a maddesinde düzenlenen taksirle yangına neden olmak suçuna uyduğu ve hüküm tarihinden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 12. madde ile değişik 5237 sayılı TCK.nun 75. maddesi uyarınca sanığa yüklenen genel güvenliğin taksirle tehlikeye sokulması suçunun temas ettiği, TCK.nun 171/1-a madde ve fıkrasında düzenlenen suçun ön ödeme kapsamına alındığı anlaşıldığından, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2354, Karar No: 2016/9100, Tarih: 06.06.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/2354 E.  ,  2016/9100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, elatmanın önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davaya konu taşınmaza ait tüm bağımsız bölümleri gösterir tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

2- Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2013/1262 esas 2014/1343 karar sayılı dosyasının aslı ya da onaylı suretinin,

Getirtilerek dosyaya konulmasından,

3-Tebligat Kanununun 35/2. maddesi “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” hükümlerini içermektedir. Açıklanan yasa hükmüne göre, adres kayıt sisteminde adresleri tespit edilebilen taraflara Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebligat yapılması yerinde değildir. Mahkemenin gerekçeli kararı ile davacı vekilinin temyiz dilekçesi davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... 'e Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebliğ edilmiş olup, Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebligat yapılabilmesi, muhataba daha önce aynı adreste yasaya uygun bir tebligat yapılmış olması koşuluna da bağlı olduğundan, tebligat 6099 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra yapılmış olması nedeni ile yukarıdaki madde hükmüne uygun olmayan tebligat usulsüzdür. Gerekçeli kararın adı geçen davalıların, kimlik bilgilerine göre adres kayıt sistemindeki son adresi tespit edilerek, tespit edilen adreslerine tebliğ edilmesi ve temyiz süresinin beklenilmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15827, Karar No: 2012/19699, Tarih: 20.12.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/15827 E.  ,  2012/19699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Belediye Başkanlığı aleyhine 30/05/2005 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22/05/2006 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davalı Belediye Başkanlığının sorumluluk alanındaki cadde, sokak ve genel aydınlatma yerlerinde tüketilen elektrik bedelinin ödetilmesi istemine ilişkin olup, yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, sokak aydınlatmaları nedeniyle harcanan elektrik bedelinden kaynaklanmaktadır.

1995 tarihli Elektrik Tarifeleri Yönetmeliğinde, ibadethane ve genel aydınlatma yerlerinin tükettikleri enerjiden ücret alınmayacağı belirtilmiştir. Bu konuda 4736 sayılı Yasa’ya dayanılarak çıkarılan 4100 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yeniden düzenleme yapılmıştır. 23.5.2002 tarih ve 24763 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 4736 sayılı Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Ürettikleri Mal ve Hizmet Tarifeleri ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanunun 1. maddesinin 4. fıkrasının verdiği yetkiye dayanılarak çıkarılan 12.4.2002 tarihli Bakanlar Kurulu Kararında ise genel aydınlatma yerleri ( il, ilçe, belde ve köylerdeki cadde ve sokak ile kamuya ait ücretsiz girilen park ve bahçe gibi halka açık yerler) indirimli tarifeden yararlanacak abone grupları arasında sayılmış, “indirimli tarifelerin belirlenmesi başlıklı 3. maddesinin f bendinde ise genel aydınlatma yerlerinin elektrik enerjisi yıllık giderlerinin belediye sınırları içinde ilgili belediye, belediye sınırları dışında ise ilgili il özel idare bütçesinden karşılanacağı kuralına yer verilmiştir.

Davacı, bir kamu kurumu olan davalı Belediye’nin 12.4.2002 gün ve 2002/4100 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile genel aydınlatma hizmeti ile görevlendirilmiş olması nedeniyle belediye sınırları içindeki cadde ve sokak lambalarına ait genel elektrik tüketim bedellerini ödemesi gerektiği iddiası ile eldeki davayı açmıştır.

Davacı, bir kamu kurumu olan davalı Belediye’nin 12.4.2002 gün ve 2002/4100 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile genel aydınlatma hizmeti ile görevlendirilmiş olması nedeniyle belediye sınırları içindeki cadde ve sokak lambalarına ait genel elektrik tüketim bedellerini ödemesi gerektiği iddiası ile eldeki davayı açmıştır.

Aynı konuda, İl Özel İdaresi aleyhine açılmış bulunan emsal dava dosyasından elde edilen bilgi ve belgelere göre; ... İl Özel İdaresi tarafından, Anayasa’nın 127. maddesi uyarınca mahalli idarelerin görev ve yetkilerinin ancak kanunla düzenlenebileceği, Bakanlar Kurulu Kararı ile İl Özel İdarelerine genel aydınlatma görevi verilemeyeceği ileri sürülerek 12.4.2002 tarihli Bakanlar Kurulu Kararının eki kararın, İl Özel İdaresi ile ilgili bölümünün iptali için dava açıldığı, Danıştay 10. Dairesince, yapılan yargılama sonucunda ‘İl Özel İdare Kanununda aydınlatma görevi ile ilgili özel bir hüküm yer almamakla birlikte İl Özel İdaresinin görevi gereği yaptığı hizmetlerin aydınlatmayı da kapsaması, İl Özel İdaresi Kanununca verilen bayındırlık hizmetinin yürütülmesi görevinin aydınlatmayı da kapsadığı genel aydınlatma giderinin İl Özel İdare bütçelerinden karşılanmasının mümkün bulunduğu’ gerekçesi ile iptal isteminin reddine karar verilmiş olduğu, bu kararın temyiz edilmesi üzerine İdari Dava Daireleri Genel Kurulu tarafından, “…Anayasa’nın 127. maddesine göre mahalli idarelerin görev ve yetkilerinin ancak kanunla belirlenebileceği, kanunla verilen bayındırlık hizmetinden yol, su kanalizasyon hizmetlerinin anlaşılması gerektiği, aydınlatma hizmetinin bu kapsama girmediği, yorum yoluyla bir yükümlülük yaratılmasının hukuken olanaklı olmadığı…” gerekçesi ile kararın bozulduğu ve Danıştay 10. Daire tarafından bu bozma kararına uyularak dava konusu Bakanlar Kurulu Kararının eki kararın 3. maddesinin f bendi 1. fıkrasındaki “…belediye sınırları dışında ilgili il özel idare bütçesinden…” ibaresinin iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Ayrıca, yerel mahkemece karar verildikten sonra 03.03.2011 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6113 sayılı Bazı Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Bir Kısım Borç ve Alacaklarının Düzenlenmesine Dair Kanun’un 4.maddesinde: “…Bu kanunun yayımından önceki ay sonu itibariyle tahakkuk eden ve bu kanunun yayımı tarihi itibariyle Türkiye ... Dağıtım Anonim Şirketi ve sermayesinin tamamı kendisine ait dağıtım şirketlerine ödenmemiş olan; a) İl Özel İdareleri ve Belediyelerin genel aydınlatma bedeli…, Tahakkuk ettirilen elektrik kullanım bedelleri borçlarının tamamı ile fer’ileri terkin edilmek kaydıyla öncelikle Gümrük Müsteşarlığı’na bağlı tahsil dairelerine olan borçlardan, bakiye tutar ise Maliye Bakanlığına olan borçlardan mahsup edilir.” Usul ve Esaslar başlıklı bölümün 3. maddesinde de, “…bu kanun kapsamındaki uygulamalara konu alacak ve borçlara ilişkin olarak yargı mercilerinde bulunan davalardan vazgeçilir ve verilmiş olan kararlar üzerine ayrıca bir işlem yapılmaz.” 4. maddesinde, “…dağıtım şirketlerine mezkur kanun kapsamında borcu olan kamu kurum ve kuruluşları 1.1.2009 tarihine kadar olan borçları için bu kanunla getirilen hükümlerden yararlandırılırlar. ” biçiminde düzenleme getirilmiştir.

Emsal dava dosyalarından da borçların terkin ve mahsup işlemi yapıldığından bahisle konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı yönünde kararlar verildiği de bilinmektedir.

Şu durumda yerel mahkemece, öncelikle eldeki bu davanın konusunu oluşturan alacak için de kararın verilmesinden sonra yürürlüğe giren 6113 sayılı Kanun kapsamında terkin ve mahsup işleminin yapılıp yapılmadığı, davalı belediyenin bu kanunla getirilen hükümlerden yararlanıp yararlanmadığı, Maliye Bakanlığı ile Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığından sorulmalı ve belirlenecek duruma göre karar verilmelidir. Mahsup ve takas işleminin yapılmayacağının anlaşılması halinde ise, davalı tarafın sorumluluğunun kaynağının Bakanlar Kurulu Kararı olması nedeniyle belediye ile ilgili bölümün iptali için de dava açılıp açılmadığı araştırılmalı, İl Özel İdaresi tarafından açılan iptal davası sonucunda verilen karar da tüm dosya kapsamı ile birlikte değerlendirilerek varılacak uygun sonuca göre karar verilmelidir. Açıklanan nedenler karşısında yerel mahkeme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalının öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1524, Karar No: 2011/10872, Tarih: 26.09.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/1524 E.  ,  2011/10872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Pendik Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.10.2009 tarih ve 2008/232 - 2009/2398 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirkete iş yeri sigorta poliçesiyle sigortalı mağaza da davalıya ait su tesisatından akan suların hasara neden olduğunu, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, yapılan takibe haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasardan sorumlu olmadıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalıya ait tesisatta kaçak olmadığı, hasara sebep olabilecek kusuru bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, iş yeri sigortasından kaynaklanan itirazın iptali istemine ilişkin olup, mahkemece, davalıya ait taşınmazın su tesisatında kaçak olmadığı, hasara sebep olabilecek kusuru bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de davacı taraf sigortalıya ait mağazaya davalıya ait daireden akan suların hasara neden olduğunu iddia etmiş, buna ilişkin olarak ekspertiz raporu, olay sonrası çekilen fotoğraflara dayanmış, davalı taraf ise cevap dilekçesinde, dava konusu olaydaki vakaları doğrular şekilde tevil yollu beyanlarda bulunmuştur.

Bu durumda mahkemece, ekspertiz raporu, olaya ilişkin fotoğraflar, davalının vakıayı doğrular nitelikteki beyanları değerlendirilerek neticesine göre bir karar vermek gerekirken, bu delil ve beyanlara hangi nedenle itibar edilmediği karar yerinde tartışılıp, gerekçesi gösterilmeden eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 26.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4077, Karar No: 2023/7408, Tarih: 12.12.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/4077 E.  ,  2023/7408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3657 E., 2023/661 K.

HÜKÜM/KARAR : Usulden Ret / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Malkara 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/299 E., 2022/615 K.

Taraflar arasında görülen kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil davasının hak düşürücü süreden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği görüşülüp düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Tekirdağ ili, Malkara ilçesi, ... Mahallesi, 42, 469, 473, 609 ve 650 parsel sayılı taşınmazların davalılar adına tapulama ile geçtiğini, bir kısım hissedarların hisselerini diğer davalılara devrettiğini, intikaller olduğunu, taşınmazların tamamının müvekkillerinin babaannesi ...'un annesi ...'ın adına kayıtlı olması gerektiğini, kadastro tespiti hatalı olduğundan taşınmazlardaki davalılara ait hisselerin iptali ile müvekkilleri adına tapuya tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar ayrı ayrı sundukları cevap dilekçelerinde, davanın reddini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 20.09.2022 tarih ve 2021/299 Esas, 2022/615 Karar sayılı kararı ile; Tekirdağ ili, Malkara ilçesi, ... Mahallesi, 609 parsel, 650 parsel, 469 parsel, 473 parsel, 42 parsel sayılı taşınmazların tespit tutanağının 07.02.1985 tarihinde kesinleştiği, davanın 26.07.2021 tarihinde 10 yıllık hak düşürücü süreden sonra açıldığından reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde, dava konusu olayın hak düşürücü süreye tabi olmadığını, kadastro tespitinin gerçeğe aykırı olduğunu, tapu iptali ve tescili davasının kanuna aykırı, usulsüz veya yolsuz düzenlendiği iddia edilen tapu kaydının hukuka uygun hale getirilmesi için açıldığını, taşınmazın aynına yani mülkiyet hakkına ilişkin bir dava olduğunu, beyanla kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesince, dava konusu 42, 473, 609, 469 ve 650 parsellerin tutanaklarının 07.02.1985 tarihinde kesinleştiği, dava tarihi 26.07.2021 itibariyle 10 yıllık hak düşürücü süre geçtiğinden davanın usulden reddi kararına yönelik istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.