muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/695, Karar No: 2024/621, Tarih: 04.12.2024

20. Hâl böyle olunca davacının temyiz başvurusunun reddi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacının temyiz başvurusunun miktardan REDDİNE,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

04.12.2024 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.

"K A R Ş I O Y"

Davacı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ncı maddesi uyarınca yargısal faaliyet nedeniyle davalı Hazine aleyhine 14.000,00 TL manevi tazminat istemiyle dava açmıştır.

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi tarafından ilk derece mahkemesi sıfatıyla bakılan davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunca Yargıtay ilgili hukuk dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın HMK md. 362’de öngörülen kesinlik sınırına tabi olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz isteğinin reddine oy çokluğuyla karar verilmiştir. Aşağıda belirtmiş olduğumuz nedenlerle çoğunluğun kararına katılamıyoruz.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ncı maddesinde hâkimlerin yargısal faaliyetlerinden dolayı maddede sınırlı olarak sayılan sebeplere dayalı olarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabileceği düzenlenmiştir. Aynı Kanun’un 47 nci maddesi uyarınca bu davalara Yargıtay ilgili dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla bakılacağı ve yargılama sonucunda verilen kararın temyize tâbi olduğu öngörülmüştür. Temyiz incelemesi için başvurulan Hukuk Genel Kurulunda kararın HMK md. 362’de belirtilen kesinlik sınırında kalıp kalmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve yukarıda belirtildiği gibi kararın miktar itibariyle temyizinin mümkün olmadığı sonucuna varılmıştır.

Konunun öncelikle hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim hakkı açısından ele alınmasında yarar vardır. Zira kişilerin kanun yollarına başvurma hakkı genel olarak mahkemeye erişim hakkı ve hak arama özgürlüğü kapsamında değerlendirilmektedir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddesinin dördüncü fıkrasında, mahkemeye erişim hakkına ilişkin bir ibareye yer verilmemiş olsa da, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, bu hakkı adil yargılanma hakkının bir unsuru olarak kabul etmektedir (Sezin Aktepe Artık, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararları Işığında Medeni Usul Hukukunda Adil Yargılanma Hakkı, 2014, s.75). Anayasa Mahkemesi de mahkemeye erişim hakkının ilk derece mahkemesine dava açma hakkının yanı sıra itiraz, istinaf veya temyiz gibi kanun yollarına başvurma imkânı tanınmış ise anılan yollara başvurma hakkını da içerdiğini belirtmiştir (AYM, 2018/36896, 25.02.2021, RG. 23.03.2021, 31432).

Kanun yoluna başvurma hakkının mahkemeye erişim hakkı ve dolayısıyla adil yargılanma hakkı kapsamında olduğu belirlendikten sonra, bu hakkın sınırlandırılıp sınırlandırılmadığı, sınırlandırılmışsa bunun ne ölçüde olduğunun ortaya konulması gerekir. Anayasanın 13 üncü maddesine göre, temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.

Yargısal faaliyet nedeniyle Devlet aleyhine açılacak davaların hangi mahkemede görüleceği ve yargılama sonucunda verilen karara karşı başvurulabilecek konun yolu, 6100 sayılı Kanun’un 47 nci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükme göre “Devlet aleyhine açılan tazminat davası, ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile kanunen onlarla aynı konumda olanların fiil ve kararlarından dolayı Yargıtay Dördüncü Hukuk Dairesinde ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür. Dava, bu dairenin Başkan ve üyelerinin fiil ve kararlarından dolayı ise yargılama Yargıtay Üçüncü Hukuk Dairesinde yapılır. Verilen kararların temyiz incelemesi Hukuk Genel Kurulunca yapılır. Temyiz incelemesine, kararı veren başkan ile üyeler katılamaz" Anılan hükümde yargısal faaliyetler nedeniyle Devlet aleyhine açılacak tazminat davalarının Yargıtayın ilgili dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla görüleceği ve yargılama sonucunda verilecek karara karşı temyiz yoluna başvurulacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yukarıda yapılan tespitten sonra yargısal faaliyet nedeniyle açılan tazminat davalarında verilen kararlara karşı öngörülen temyiz yolunu miktar itibariyle sınırlandıran bir kanun hükmünün bulunmadığı üzerinde durulmalıdır. 6100 sayılı Kanun’da kanun yollarını miktar itibariyle sınırlandıran iki hüküm bulunmaktadır. Bunlardan 341 inci madde ilk derece mahkemesinin, 362 nci madde ise bölge adliye mahkemesinin kararlarına karşı kanun yolunu sınırlandırmaktadır. Yargısal faaliyet nedeniyle açılan tazminat davalarında Yargıtayın ilgili hukuk dairesi ilk derece mahkemesi sıfatıyla karar verdiğine göre, bu kapsamda verilen kararların ilk derece mahkemesinin kararlarına karşı kanun yolunu sınırlandıran 341 inci maddeye tâbi olması gerektiği açıktır.

6100 sayılı Kanun’un 341 inci maddesinde ilk derece mahkemenin maddede belirtilen kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabileceği öngörülmüştür. Aynı maddenin ikinci fıkrasında miktar veya değeri üç bin Türk lirasını (2024 yılı için 28.250,00 TL) geçmeyen mal varlığı davalarına ilişkin kararların kesin olduğu, ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabileceği düzenlenmiştir.

6100 sayılı Kanun’un 341 inci maddesinde ilk derece mahkemenin maddede belirtilen kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabileceği öngörülmüştür. Aynı maddenin ikinci fıkrasında miktar veya değeri üç bin Türk lirasını (2024 yılı için 28.250,00 TL) geçmeyen mal varlığı davalarına ilişkin kararların kesin olduğu, ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabileceği düzenlenmiştir.

HMK md. 341’de kesinlik sınırı bu şekilde belirlendikten sonra miktar veya değeri bakımından kesinlik sınırını aşan kararlara karşı hangi kanun yoluna başvurulabileceğini yine kanun belirleyecektir. Zira yukarıda belirtildiği üzere Anayasanın 13 üncü maddesi temel haklar ancak kanunla sınırlanabilir. HMK md. 47, Yargıtay ilgili hukuk dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararlara karşı kanun yolu olarak temyizi öngörmüştür. Diğer yandan, 6100 sayılı Kanun’un 341 inci maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca manevi tazminat bakımından temyiz yolu için kesinlik sınırına bakılmaması gerekir.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında, yargısal faaliyet nedeniyle devlet aleyhine açılan tazminat davalarında Yargıtay ilgili hukuk dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde belirtilen kesinlik sınırına (2024 yılı için 378.290,00 TL) tâbi tutulamaz. Zira anılan maddenin birinci fıkrası “Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:” şeklinde başlamaktadır. Buna göre HMK md. 362’de öngörülen kesinlik sınırının söz konusu olabilmesi için öncelikle bir bölge adliye mahkemesi kararı bulunmalıdır. İnceleme konusu karar ise, Yargıtay ilgili hukuk dairesi tarafından bölge adliye mahkemesi sıfatıyla değil, ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilmiştir.

6100 sayılı Kanun’un 47 ve 341 inci maddelerinin açık hükümlerine rağmen, bölge adliye mahkemesinin kararlarına yönelik kesinlik sınırını düzenleyen 362 nci maddesi hükmünden hareketle kararın kesin olduğunun kabul edilemez. Miktar itibariyle sınırlamaya ilişkin iki hükümden birinin tercih edilmesi noktasında bir tereddüt varsa, hak arama özgürlüğü lehine yorum yapılması gerekir. Zira asıl olan temel hakkın varlığıdır. Kanun yolunu sınırlandıran hükümler, istisnai düzenlemelerdir. İstisnaların dar yorumlanması esastır. Aksi hâlde, temel hakların sınırlandırılmasında “kanunilik ilkesi” ihlâl edilmiş olur.

Yukarıda belirtilen nedenlerle Yargıtay hukuk dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın HMK md. 341’de öngörülen kesinlik sınırı çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiği kanaatinde olduğumuzdan, inceleme konusu davada uygulanma yeri bulunmayan HMK md. 362 uyarınca kararın kesin olduğu gerekçesiyle davacının temyiz isteğinin reddine yönelik sayın çoğunluğun görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2024/3514, Karar No: 2024/11090, Tarih: 17.12.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/3514 E.  ,  2024/11090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/384 E., 2024/44 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan mağdure vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, düzelterek onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle katılan mağdure beyanlarının çelişkili olduğuna, taraflar arasındaki çeşitli kavga ve tartışmalardan dolayı şikayetin yapıldığına, intikalin geç olduğuna, katılan mağdure beyanının kurgusal olup, güvenilir olmadığına, sanığın savunmasının aksine atılı suçu işlediğine ilişkin mahkumiyetine yeter kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, şüpheden sanığın yararlanacağına, sanığın beraat etmesi gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdurenin velayet hakkına sahip annesi ...'in kovuşturma aşamasında Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2010 tarihli duruşmasında alınan beyanında sanıktan şikâyetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, mağdureye yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı gibi Mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden, mağdure vekilinin temyiz isteğinin reddine karar vermek gerekmiştir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle mağdure vekilinin temyiz isteğinin, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

IV. KARAR

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle mağdure vekilinin temyiz isteğinin, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4477, Karar No: 2024/545, Tarih: 08.02.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/4477 E.  ,  2024/545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen sıra cetveli itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece (Yargıtay kapatılan 23.Hukuk Dairesi) kararın bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararın şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine, Mahkemesince 25.05.2023 tarihli ek karar ile yüze verilen kararlarda temyiz başvuru sürecinin tefhimden itibaren başladığı gerekçesiyle temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, Ek kararı temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

HMK'nın 298/3. (HUMK'nın madde 388) maddesi uyarınca hakimin kararı, gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucunu HMK'nın 294/3. (HUMK'nın madde 389) maddesinde öngörülen biçimde oluşturarak tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada HMK'nın 294/4. (HUMK'nın madde 381/son ) fıkra hükmüne dayanılarak zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucu (çoğu kez anılan madde hükmüne uygun olarak hazırlanmadan) tutanağa geçirilip, tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır. Yargılama sonunda şikayetin reddine ilişkin kısa karar, taraf vekillerinin yüzüne karşı 11.04.2023 tarihinde tefhim edilmiş ise de, gerekçeli karar daha sonra yazılmış ve şikayetçi vekiline 24.10.2023 tarihinde tebliğ edilmiş olup, bu tarihten itibaren temyiz süresi işlemeye başlamıştır. Zira gerekçeli karar tüm unsurlarıyla tefhim edilmemiştir. İİK'nın 363. maddesi uyarınca tefhimden itibaren temyiz süresinin başlaması hükmün HMK'nın 298/3 ve 294/3. maddeleri uyarınca yazılıp, tefhimine bağlıdır.

Bu durumda, mahkemenin temyiz süresinin tefhimden başlayacağı ve şikayetçi vekilinin temyiz dilekçesinin yasal süresi geçtikten sonra verdiği gerekçesinde isabet bulunmadığından, şikayetçi vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile 25.05.2023 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, 11.04.2023 tarihli karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmiştir.

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Şikayetçi vekili şikayet dilekçesinde; dava dışı borçluya ait taşınmazın satıldığını, düzenlenen sıra cetvelinde ilk 3 sırada yer alan alacaklılara pay ayrıldığını, şikayet olunan ...nin dosyalarında süresinde satış istenmediği ve satış avansı yatırılmadığı için hacizlerin düştüğünü, şikayet olunan Vera Varlık Yönetim A.Ş tarafından temlik alınan ...Bankası A.Ş. dosyasında taşınmazı satılan borçluya tebligat yapılmadığından takibin kesinleşmediğini bu nedenle bu alacaklıların sıra cetvelinde yer almamaları gerektiğini ileri sürerek şikayet olunanların alacaklıların sıra cetvelinden çıkarılarak bu alacaklılara ayrılan payın müvekkili bankanın alacaklı olduğu dosyaya ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Şiaket olunan Vera Varlık vekili cevap dilekçesinde; şikayetin haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, satışı yapılan taşınmazın kaydına 28.11.2008 tarihinde haciz konulduğunu, süresi içerisinde haciz talep edilip satış avansının dosyaya depo edildiğini, haczin ayakta kaldığını, icra dosyasından da haczin devam ettiği yönünde bilgi verildiğini belirterek şikayetin reddini istemiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; satışa konu taşınmaz için haciz işlemi yapıldığını ve gerekli satış avansının icra veznesine depo edildiğini, taşınmalar üzerindeki haczin düştüğü iddiasının yersiz olduğunu belirterek şikayetin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 01.04.2014 tarihli ve 2012/402 Esas, 2014/113 Karar sayılı kararıyla; ... 9. İcra Müdürlüğünün 2008/22920 E sayılı dosyasında ise haczin ve satışın geçerli olduğu, bu dosya açısından davacı taraf talebinin yasal dayanağı bulunmadığı, ... ... 25. İcra Müdürlüğünün (... 5. İcra Müdürlüğü) 2008/7623 E sayılı takip dosyasındaki haciz ile ... 4. İcra müdürlüğünün 2008/26443 E sayılı dosyasındaki haczin dava konusu taşınmaz ile ilgili olarak düştüğü, bu nedenle bu iki icra dosyasının sıra cetvelinde yer almaması gerektiği, gerekçesiyle şikayetin kısmen kabulü ile sıra cetvelinin iptali ile bu doğrultuda icra müdürlüğünce yeniden sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan Vera Varlık Yönetim A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan Vera Varlık Yönetim A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay ( Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 23.01.2020 tarih ve 2016/5828 Esas, 2020/370 Karar sayılı ilamı ile hukuki yararın dava şartı olduğu, sıra cetveline yönelik itirazda bulunma yetkisinin, bu itiraz üzerine düzenlenecek yeni sıra cetveline girme hakkı bulunan alacaklılara tanındığını, şikayetçinin 9. sırada olduğu ve ilk üç sıradaki alacaklıların sırasına itiraz ettiği, şikayetçinin dava açabilmesi için kendisine para düşen ilk 3 sıranın dışında, kendi sırası olan 9. sıraya kadar hacizleri ayakta olan alacaklılara pay verilmesi halinde şikayetçiye para kalıp kalmayacağı belirlenerek şikayetçinin, şikayet olunanlar hakkında şikayette bulunmasında hukuki yararının bulunup bulunmadığı hususunda inceleme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulmasının doğru olmadığı gerekçesi ile bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; sıra cetvelinde kendisine para düşen ilk üç sıra dışında 9. sıraya kadar hacizleri ayakta olan alacaklılara para verilmesi halinde sıra cetvelinin 9.sırasında kayıtlı şikayetçinin alacaklı olduğu dosyaya isabet edecek bir bedel bulunmayacağı bu durumda şikayetçinin şikayet olunanlar hakkında şikayette bulunmasında hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

VI. İLK DERECE MAHKEMESİ EK KARARI

İlk derece mahkemesince verilen 11.04.2023 tarihli kararı şikayetçi vekilinin yüzüne karşı verilmiş olup, kararın 22.05.2023 tarihinde temyiz edildiği, temyiz başvurusunun bu hali ile süresinde olmadığından HMK 361 maddesi uyarınca şikayetçinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

İlk derece mahkemesince verilen 11.04.2023 tarihli kararı şikayetçi vekilinin yüzüne karşı verilmiş olup, kararın 22.05.2023 tarihinde temyiz edildiği, temyiz başvurusunun bu hali ile süresinde olmadığından HMK 361 maddesi uyarınca şikayetçinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayetçi vekili ek kararı temyiz dilekçesinde; temyiz veya istinaf süresinin tefhimden itibaren başlayabilmesi için, tefhimin bir takım özellikleri bulundurması gerekmektedir. Şöyle ki, "tefhim"in içermesi gereken hususlar, 6100 sayılı HMK'nın "Hüküm" başlıklı 321. Maddesi gereğince hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması gerektiğini, Mahkeme'nin 11.04.2023 tarihinde gerçekleşen duruşmasına ilişkin tutanağın hükme ilişkin tüm hususları içermediği, kanundaki özellikleri taşımayan tefhimin, temyiz süresini başlatamayacağını, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilemediği hallerde gerekçeli kararın mutlaka taraflara tebliğ edilmesi gerektiğini, mahkeme'nin 11.04.2023 tarihli asıl kararına ilişkin temyiz sebepleri bakımından ise Yargıtay tarafından verilen bozma kararının HMK’nın 26. maddesine aykırı bir şekilde, temyiz edenin, temyiz itirazları dışındaki sebeplerle verildiğini, yine, yerel mahkeme tarafından uyulan Yargıtay bozma ilamındaki, müvekkil bankanın hukuki yararı olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi de hukuka aykırı olduğunu, İİK.235/3. Maddesinde "Bir alacağın terkini hakkında açılan dava kazanılırsa, bu alacağa tahsis edilen hisse dava masrafları da dahil olduğu halde sıraya bakılmaksızın alacağı nispetinde itiraz edene verilir ve artanı da diğer alacaklılara sıra cetveline göre dağıtılacağı ve davanın basit yargılama usulü ile görüleceği şeklinde olduğunu, bu hüküm, İİK’nın 142. maddesi uyarınca açılan sıra cetveline itiraz davasında kıyasen uygulanacağını ve sıra gözetmeksizin bütün alacaklıların sıra cetveline itiraz davası açabileceğini öngördüğünü bu nedenle de şikayette hukuki yararlarının bulunduğunu, ayrıca, şikayet edilen davalıların sıra cetvelindeki sıralarından sonra gelen alacaklılar söz konusu sıra cetveline itiraz etmedikleri için, sıra cetvelinden pay ayrılmasına ilişkin bir taleplerinin olmadığını, Yargıtay ilamının muhalefet şerhlerinin de bu yönde olduğunu, ayrıca ilk hükmün şikayet olunanlar ... Ve ... ... ... Hiz.A.Ş. Tarafından temyiz edilmediğini ve söz konusu kararın bu davalılar açısından kesinleştiğini, bozma ilamı üzerine yeniden yapılan yargılama sonucu verilen karar ile yerel mahkemenin ilk kararını temyiz etmeyen bu şikayet olunanlar lehine hüküm kurulması ve lehlerine vekalet ücreti takdir edilmesinin de hukuka aykırı olduğunu, temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetvelini şikayet istemine ilişkindir.