muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/3, Karar No: 2025/3445, Tarih: 23.06.2025

1. Davalı Kurum ile Türk Eczacıları Birliği arasında imzalanan ve temin edilecek ilaçlarla ilgili olarak eczanelerle yapılacak sözleşmeye ilişkin usul ve esaslar ile karşılıklı hak ve yükümlülüklerin belirlendiği bu Protokole istinaden, Türk Eczacıları Birliği üyesi olan eczacılar ile davalı Kurum arasında imzalanan sözleşme, iki taraflı irade ile oluşan ve özel hukuk hükümlerine tabi olan bir sözleşmedir.

2. 2016 ve 2020 tarihli anılan bu Protokollerin (7.1.) maddesi; “Kurumla eczane arasında bu Protokol esaslarına göre her yılın Nisan ayında sözleşme yenilenir. Kurum ile TEB arasında yapılacak Ek Protokol veya Protokollerle düzenleme yapılması halinde, sözleşmeli eczacı bu düzenlemelere uymakla yükümlüdür. Kurum, Protokol hükümlerini kabul eden ve başvuru formunu getiren eczacı ile (feshi gerektirecek hususlar nedeniyle sözleşmeleri feshedilenlerin fesih süreleri boyunca ve

muvazaalı olarak açıldığı kanıtlanan eczaneler hariç) sözleşme yapar. (Değişik: 22/05/2019-2019/1 Ek Protokol 16. md. Yürürlük:01/04/2019) Eczacı sözleşmenin Kurumda kalacak nüshasının ön yüzüne Protokol hükümlerini okuduğunu ve kabul ettiğini el yazısı ile yazarak imzalar diğer sayfaları paraflar. (03/05/2017-2017/1 Ek Protokol 10. md. Yürürlük:01/04/2017) (7.1) numaralı maddesinin uygulanmasında 5510 sayılı Kanun'un 103. maddesi ve Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Hizmeti Satın Alım Sözleşmelerinin/ Protokollerinin Hazırlanması ve Akdedilmesine İlişkin Yönetmelik hükümlerine uyulur.” hükmünü içermektedir. Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre; ilgili Protokollerde yer alan bu hüküm, tarafı durumundaki davalı ... bağlamakla birlikte, Protokolün diğer tarafını teşkil eden Türk Eczacıları Birliği üyesi olan eczacılar açısından sözleşme yapıp yapmama konusunda tam bir serbesti getirmiştir. Bu Protokolle sözleşme yapmak isteyen ve belirlenen şartlara uyan eczacılarla davalı Kuruma mutlak ve takdir hakkına dayalı olmaksızın sözleşme yapma zorunluluğu getirilmesine karşın, diğer tarafı olan eczacılara ise, bu sözleşmeye taraf olmak isteyip istememek ve başvurup başvurmamak yönünden bir takdir hakkı tanınmıştır. Bu yönüyle de; anılan Protokol davalı Kurumun ayrıcalıklı, üstün hak ve yetkilerini içermemekte, diğer tarafı olan eczacı yönünden ise serbest iradeye dayanmaktadır. Uygulama birliğinin sağlanması için imzalanan ve davalı Kurumun kendisini kısıtlayan şekli düzenlemenin varlığı, koşulların mevcut olması halinde davalı ... sözleşme yapmaya mecbur kılar. Diğer bir anlatımla, sözleşme yapmak için başvuran davacının Protokol hükümlerini yerine getirmiş olması halinde, davalı Kurum sözleşme yapmaktan kaçınamaz.

3. Yapılan bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, davalı Kurumun sözleşme yapmamasına gerekçe olarak gösterdiği hususların ilgili mevzuat hükümleri ve yukarıda açıklanan Protokol kapsamında sözleşmenin yapılmamasını gerektiren bir durum kabul edilmediği, davalı Kurumun da sözleşme yapmama yönündeki davranışının haklı ve hukuka uygun olduğunu ispatlayamadığı, dosyada yer alan delillere göre davacı hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmakla, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9287, Karar No: 2021/7903, Tarih: 06.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9287 E.  ,  2021/7903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanıklar hakkında "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından açılan kamu davasında; sanıkların savunmalarında, suçlamaları kabul etmemeleri karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1) Sanıklar tarafından düzenlendiği bildirilen faturaların vergi dairesinden ve faturaları kullandıkları tespit edilen mükelleflerden sorularak temin edilmesi, sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını ve ...veya İ...’e ait olduğunu söylemeleri halinde; ismi bildirilen kişilerin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması,

2) ...ve İ...’in de faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde sanıklar ile bu kişilerin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ya da ...ve İ...’e ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması, şirketin muhasebecilerinin tespit edilip tanık sıfatıyla dinlenerek şirketi fiilen kimin idare ettiği, şirket işleriyle ilgili olarak kiminle muhatap olunduğunun sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması yasaya aykırı,

4) Kabule göre de;

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması yasaya aykırı,

4) Kabule göre de;

a) 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı nazara alındığında; sanıklar hakkında, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 24.12.2012 tarih ve 2012/46696 Esas sayılı iddianamesi ile vergi suçu raporu ve mütalaaya uygun olarak 2010 ve 2011 takvim yıllarında “sahte fatura düzenleme” suçlarından kamu davası açıldığı açıldığı, “sahte fatura kullanma” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura kullanma" ve “sahte fatura düzenleme” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, iddianame dışına çıkılıp ''sahte fatura düzenlemek veya kullanmak suretiyle atılı eylemi birlikte işledikleri” denilerek suçların karıştırılması suretiyle mahkûmiyet hükümleri kurulması,

b) Sahte fatura düzenleme suçunda her takvim yılında işlenen suçların ayrı suçları oluşturduğu, sanıklar hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarından ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, iki takvim yılı için tek hüküm kurulması,

c) 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Kanun'la değişik 359/b-1. maddesinde on sekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş iken 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında; sahte fatura düzenleme suçunun cezasının alt sınırının 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

d) Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında TCK’nin 58. maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 06.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4408, Karar No: 2010/7559, Tarih: 01.06.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/4408 E.  ,  2010/7559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ...Köyü 188 ada 1 sayılı parsel sayılı taşınmaz, tespit tutanağı düzenlenmeksizin ada ve parsel numarası verilerek 3402 Sayılı Yasanın 22/son maddesi gereğince tapu kütüğüne aktarılmıştır. Davacı, 21 dönümlük taşınmazının orman parseli içinde bırakıldığı iddiasıyla tapu iptali ve tescil davası açmıştır. Mahkemece, davalı taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasa hükümlerine göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 21.08.1978 tarihinde ilan edilmiş, ekip çalışmalarına yapılan itirazlar komisyonca incelenip karara bağlanmadan 6831 Sayılı Yasada değişiklik yapıldığından, daha sonra 3302 Sayılı Yasaya göre aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 07.07.1986 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve dava, kesinleşmiş orman kadastrosuna itiraza ilişkin olup bu tür davalar 6831 Sayılı Yasanın 11. maddesi gereğince 6 aylık ve 10 yıllık hak düşürücü sürelerde açılabileceği, somut olayda orman kadastrosunun 21.02.1979 tarihinde kesinleştiği ve hak düşürücü sürelerin çoktan geçtiği belirlenerek davanın reddine karar verildiğine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda ... onama harcının temyiz edene yükletilmesine 01.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3479, Karar No: 2024/4442, Tarih: 13.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/3479 E.  ,  2024/4442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI :2024/225 değişik iş

İNCELEME KONUSU KARAR :İtirazın reddine

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay

Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Sivas Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü ...'ın, Nevşehir E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumun'dan nakli için 13.02.2024 tarihi 16:46'da çıkış yaptığı, hükümlüye 24 saat yol izni verildiği, 14.02.2024 tarihi saat 16:46'da kuruma teslim olması gerekirken belirtilen saatten 22 dakika gecikmeli şekilde geç teslim olması sebebi ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 44/2-l inci maddesi gereğince, 1 gün süreyle hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına dair Sivas Kadın Açık Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 16.02.2024 tarihli ve 2024/29 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Sivas İnfaz Hâkimliğinin 20.02.2024 tarihli ve 2024/931 Esas, 2024/934 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.02.2024 tarihli ve 2024/225 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 26.03.2024 tarihli ve 94660652-105-58-9015-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.04.2024 tarihli ve 2024/39161 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.04.2024 tarihli ve 2024/39161 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 26.03.2024 tarihli ve 94660652-105-58-9015-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.04.2024 tarihli ve 2024/39161 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.04.2024 tarihli ve 2024/39161 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Nevşehir E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumun'dan, Sivas Açık Ceza İnfaz Kurumuna nakil gönderilen hükümlü ...'a 24 saatlik yol izni verildiği, Nevşehir-Sivas arası mesafenin en fazla 4 - 4,5 saat sürdüğü, hükümlüye yol için verilen sürenin makul ve yeterli olduğu, hükümlünün mazeretlerinin geçerli ve kabul edilebilir olmadığından bahisle mercii Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından hükümlünün itirazının reddine karar verilmiş ise de; hükümlünün Nevşehir İlin'den Sivas Açık Ceza İnfaz Kurumu'na ilk defa geldiği için yolları bilmediği, şoförün adresi karıştırdığı yönündeki beyanlarına itibar edilerek 22 dakikalık gecikmenin makul bir süre olduğunun kabul edilmesi gerektiği, kaldı ki Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 28.11.2016 tarihli ve 2016/4396 Esas, 2016/4072 Karar sayılı ilâmında da ''Suç tarihinde açık ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunan Ali Kuransoy'un, 01.02.2016 tarihinde başlayan 5 günlük izin süresinin bittiği günün teslim olma saatinden 1 saat 45 dakikalık bir gecikme ile cezaevine giriş yapması nedeniyle cezaevi görevlilerince tutulan tutanak üzerine hücreye koyma cezası ile cezalandırılarak kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verilmiş ise de; hükümlünün İzmir ilini bilmemesi nedeniyle seyahatinde aksiliklerle karşılaştığı yönündeki beyanlarına itibar edilerek 1 saat 45 dakikalık gecikmenin makul bir süre olduğunun kabul edilmesi gerektiği'' şeklinde belirtilerek benzer bir gecikmenin makul bir süre olarak kabul edildiği anlaşılması karşısında, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

Şeklinde düzenlenmiştir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Hükümlünün, izin süresinin bittiği günün teslim olma saatinden 22 dakikalık bir gecikme ile cezaevine giriş yapması nedeniyle cezaevi görevlilerince tutulan tutanak üzerine hücreye koyma disiplin cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, hükümlünün seyahati sırasında Sivas Kadın Açık Ceza İnfaz Kurumunun yerini bulma konusunda aksiliklerle karşılaştığı yönündeki beyanına itibar edilerek, 22 dakikalık gecikmenin makul bir süre olduğunun kabul edilmesi ve itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 28.02.2024 tarihli ve 2024/225 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8071, Karar No: 2016/3108, Tarih: 24.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/8071 E.  ,  2016/3108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ...'un Medeni Kanunun 405 ve 406. maddeleri gereğince kısıtlanması istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm vasi adayı .... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; kısıtlı adayı ...’un Türk Medeni Kanunun 405.maddesinde düzenlenen akıl hastalığı ve aynı Yasanın 406.maddesinde düzenlenen malvarlığını kötü yönetmesi nedeniyle, vesayet altına alınmasını talep etmiş, mahkemece, 406. madde yönünden herhangi bir araştırma yapılmaksızın sadece akıl hastalığı nedeniyle vasi tayini istemine ilişkin olarak mahkeme hakiminin duruşmadaki gözlemine dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 409/2. maddesinde, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı sebebiyle kısıtlamaya ancak resmi sağlık kurulu raporu üzerine karar verilebileceği, hakimin karar vermeden önce, kurul raporunu gözönünde tutarak kısıtlanması istenilen kişiyi dinleyebileceği hükme bağlanmıştır. Mahkemece; kısıtlanması istenilen ...’un dosyadaki bilgi ve belgeler ile birlikte ilgili ... İhtisas Kuruluna sevk edilip muayenesi yaptırılarak, Türk Medeni Kanununun 405. maddesinde yer alan kısıtlama sebeblerinden birinin olup olmadığının tespitine ilişkin alınacak sağlık kurulu raporuna göre kısıtlanmayı gerektirir bir sebep olmadığının anlaşılması durumunda, aynı Yasanın 406.maddesinde düzenlenen kısıtlı adayının malvarlığını kötü yönettiği iddiası yönünden de, vesayete ilişkin hükümlerin kamu düzenine ilişkin bulunması nedeniyle, başta davacı olmak üzere tarafların göstereceği tüm delillerin toplanıp değerlendirme yapılarak oluşacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken, mahkemece sadece duruşmadaki gözleme dayanılarak yetersiz ve eksik inceleme yapılması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22977, Karar No: 2013/1004, Tarih: 22.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/22977 E.  ,  2013/1004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı kurumum sigortalılarına tedavi hizmeti verdiğini, DAVALI KURUM TARAFINDAN 754.197,55 TL eksik ödeme yapıldığını belirterek bu eksik ödemenin 20.9.2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hakem sıfatı ile çözüleceği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, dosyanın hakem mahkemesi sıfatı ile bakılmak üzere Antalya kıdemli Asliye Hukuk Hakiminin bulunduğu mahkeme olan 8.Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı yasa gereği; Katma Bütçe ile idare edilen Daireler, Belediyeler, Özel bütçe ile idare olunan veya sermayesinin tamamı Devlet, Belediye veya Özel idarelere ait olan daire ve müesseselerin veya bu daire ve müesseselerden biriyle ikinci maddede yazılı dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıklar bulunduğu yerin ve uyuşmazlık gayrimenkule ilişkin ise o gayrimenkulün bulunduğu yerin ve taraflar değişik yerlerde bulunuyorlarsa davalı durumunda olan daire veya müesseselerin ve davalılar birden çok olduğu takdirde bunlardan birinin bulunduğu yerin Yüksek Dereceli Hukuk Mahkemesi Başkanı veya hakimi tarafından Hakem Sıfatıyla çözümlenir.

2012/22977-2013/1004

Bir uyuşmazlığın 3533 sayılı yasa gereği mecburi tahkim yoluyla çözümlenmesi için iki tarafında bu yasa kapsamında kalması gerekir. Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanununun 1.maddesi “.. Kamu tüzel kişiliğine haiz, idari ve usuli açıdan özerk, bu konuda hüküm bulunmayan durumlarda ise özel hukuk hükümlerine tabi Sosyal Güvenlik kurumu kurulmuştur” düzenlemesini getirmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince davalı kurum 3533 sayılı yasa hükümlerine tabi değildir. Bu açıklamalar gözetildiğinde taraflar arasındaki uyuşmazlığın genel mahkemede görülmesi gerekir. Hal böyle olunca mahkemece işin esasına girilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken uyuşmazlığın mecburi Hakem sıfatı ile görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle hükmün BOZULMASINA, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22.1.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16486, Karar No: 2012/2875, Tarih: 09.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/16486 E.  ,  2012/2875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1) Şikayetçilerden Y. A.'nın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Takip borçlusu olmayıp şikayette bulunma hakkı olmadığı düşünülmeksizin, aktif husumet yokluğundan talebinin reddi yerine işin esasının incelenmesi yerinde değil ise de sonuçta istem reddedildiğinden sonucu doğru mahkeme kararının onanması gerekmiştir.

2) Şikayetçilerden N. K.'nın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 2,75 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 09/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9050, Karar No: 2018/617, Tarih: 25.01.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/9050 E.  ,  2018/617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın istinabe yoluyla beyanının alındığı Alanya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.08.2012 günlü duruşma tutanağı ile mahkemenin 17.05.2012 tarihli birinci duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.