muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/156, Karar No: 2017/3370, Tarih: 26.04.2017

**19. Hukuk Dairesi         2017/156 E.  ,  2017/3370 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki ihtiyati hacze itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı itirazın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde ihtiyati haciz isteyen vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İhtiyati hacze itiraz eden üçüncü kişiler vekili, aleyhine ihtiyati haciz istenilen borçlu hakkında icra takibi başlatıldığını ve takibin kesinleştiğini, haczedilen borçluya ait araçların satışa çıkarıldığını ancak ihtiyati haciz isteyen alacaklının almış olduğu ihtiyati haciz kararı uyarınca aynı borçlunun mallarına haciz konulduğunu takibin kesinleşmesi nedeniyle satış sonrası düzenlenecek olan sıra cetvelinde sıralarının yer değiştirmesi ihtimali nedeniyle alacağın tahsilinin mümkün olamayacağı nedeniyle ihtiyati hacze itiraz etmekte hukuki yararlarının bulunduğunu ihtiyati haciz kararının yetkisiz mahkemece verildiğini, ihtiyati hacze konu çeklerin vadesinin gelmediğini alacağın muaccel olmadığını, faturalara dayalı olarak da ihtiyati haciz kararı verilemeyeceğini belirterek ihtiyati haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

İhtiyati haciz isteyen vekili, takibin kesinleşmediğini, sıra cetvelinin olmadığını, sıra cetveline itiraz davasına konu olacak itiraz sebeplerinin ileri sürülemeyeceğini, ihtiyati hacze itiraz sıfatlarının bulunmadığını bu nedenle itirazın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece satış sonrasında elde edilecek paranın ödenmesi sırasında düzenlenecek olan sıra cetvelinde itiraz edenlerin sıralarının yer değiştirmesi ihtimali uyarınca itiraz edenlerin menfaati ihlal edilen üçüncü kişi olarak kabulünün gerektiği, İİK. 258. ve 50. maddeleri uyarınca mahkemenin ihtiyati haciz kararı vermeye yetkili olmadığı gerekçesiyle ihtiyati haczin kaldırılmasına karar verilmiş, karar ihtiyati haciz isteyen vekilince temyiz edilmiştir.

İİK. 265/2 madde hükmü uyarınca borç ilişkisinin dışında kalan üçüncü kişileri de doğrudan doğruya etkileyecek tarz ve içerikte verilen ihtiyati haciz kararları karşısında üçüncü kişilere bu durum nedeniyle itiraz hakkı verilmek suretiyle kendilerine açık bir hukuki koruma olanağı tanınmıştır. Somut olayımızda mahkemece verilen ihtiyati haciz kararı itiraz eden üçüncü kişileri doğrudan doğruya etkileyecek tarz ve içerikte olmayıp, itiraz edenlerin ileri sürdükleri itiraz nedenleri ancak ileride açılabilecek olan sıra cetveline itiraz davasının konusu olabilir. Bu nedenle mahkemece yanılgılı gerekçeyle itiraz eden üçüncü kişilerin mefaati ihlal edilen kişiler olarak kabulü mümkün olmayıp itirazın bu nedenle reddi gerekirken kabulü doğru görülmediği gibi,

Kabule göre de, İİK.'nun 265/2 maddesinde belirtilen menfaati ihlal edilen üçüncü kişiler ancak İİK.'nın 265/2 maddesi uyarınca ihtiyati haczin dayandığı sebeplere ve teminata itiraz edebileceklerinden, mahkemenin yetkisine itiraz haklarının bulunmadığının da dikkate alınmaması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 26/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2017/5200, Karar No: 2019/2090, Tarih: 13.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/5200 E.  ,  2019/2090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 52/2 ve 51/1-3-7-8. maddeleri

gereğince mahkumiyet

Sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekilerin mesul müdür ve restoran şefi olarak görev yaptığı Gold Otelde teknik eleman olarak görev yapan sanığın, suç tarihinden üç gün önce tamir etmesi için kendisine verilen bir adet Philips marka müzik seti ve iki adet hoparlörü alarak otelden ayrıldığı ve geri dönmediği iddia edilen olayda;

Sanığın inkara yönelik savunmalarının aksine, müştekilerin soyut beyanları dışında mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşılmakla; sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

Kabul göre de;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükmün BOZULMASINA, 13/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11914, Karar No: 2021/5004, Tarih: 08.04.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11914 E.  ,  2021/5004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Asıl ve birleşen dava, Kurum işleminin iptali ile itirazın iptali istemlerine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, ilâmında belirtilen gerekçelerle asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne dair verilen karara karşı taraf avukatları tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince davacı/karşı davalının istinaf isteğinin esastan reddine, davalı/karşı davacı Kurum avukatının istinaf isteğinin kabulüyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve bu suretle asıl davanın reddine; birleşen davanın ise kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalı/karşı davacı Kurum tarafından yapılan yersiz aylık ödemelerinin davacı/karşı davalıdan yasal faiziyle birlikte alınması için başlatılan icra takibine yönelik itirazın iptali üzerine açılan davanın yasal dayanaklarından olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 67. maddesinin ikinci fıkrasında, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse alacaklı yararına ve istem üzerine tarafların durumuna, davanın ve hüküm altına alınan şeyin tahammülüne göre, hüküm altına alınan tutarın %40’ından aşağı olmamak üzere uygun bir tazminata karar verileceği yönünde düzenleme öngörülmüştür. 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 02.07.2012 tarih, 6352 sayılı Kanunun 11. maddesiyle, bu fıkrada yer alan “yüzde kırkından” ibaresi “yüzde yirmisinden” şeklinde değiştirilmiştir.

6352 sayılı Kanunun 38. maddesi ile İcra ve İflas Kanununa eklenen geçici 10. maddesinde; “Bu Kanunun ilgili hükümlerinin yürürlüğe girdiği tarihten önce başlatılan takip işlemleri hakkında değişiklikten önceki hükümlerin uygulanmasına devam edilir.” hükmü öngörülmüş olup, Geçici 10. maddesindeki “takip işlemleri” ibaresinin takip talebi olarak anlaşılması gerektiği gözetilerek, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden önce yapılmış olan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkar tazminatının asgari yüzde kırk, 6352 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihinden sonra yapılan icra takipleri üzerine açılan itirazın iptali davalarında icra inkar tazminatının asgari yüzde yirmi olarak uygulanması gerekmektedir.

İtirazın iptali davalarında icra inkâr tazminatına hükmedilebilmesi için, diğer koşulların yanında takibe konu alacağın likit olması da zorunludur. Anılan tür bir alacaktan söz edilebilmesi için ise gerçek tutarın belli ve sabit olması veya borçlu tarafından belirlenebilmesi için alacağın tüm unsurlarının bilinmesi ya da bilinebilecek durumda bulunması gereklidir. Buna göre, alacağın likit nitelikte olduğunun kabulü için borçlu tarafından tutarın araştırılarak belirlenmesi olanağının varlığı yeterlidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, asıl alacak niteliğindeki davacı/karşı davalıya bağlanan aylıkların takip ve dava tarihi itibarıyla varlığı ve tutarının belli ve sabit, dolayısıyla, likit nitelikte olduğu belirgin bulunduğundan, takibe haksız itiraz eden davacı/karşı davalının, takip tarihinin 05.07.2012 tarihi sonrası olması nedeniyle, davalı/karşı davacı alacaklı Kurum yararına alacak tutarının %20’si oranında tazminatla sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu anılan istemin reddi yönünde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hükmün 10. fıkrasında yer alan “Uyuşmazlık yargılamayı gerektirdiğinden ve alacak likid olmadığından icra inkar tazminatına hükmedilmesine yer olmadığına,” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine, “Takip tutarı üzerinden %20 oranına göre hesaplanan icra inkâr tazminatının davacı/karşı davalıdan alınarak davalı/karşı davacı Kuruma verilmesine,” sözcüklerinin yazılmasına, kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı-karşı davalıya iadesine, 08/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7160, Karar No: 2017/2733, Tarih: 18.10.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/7160 E.  ,  2017/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R-

Davacı vekili, icra dosyasında düzenlenen maaş haczi sırasına göre 4. sırada olduğunu, ilk üç sırada olan dosyalarda alacaklı olan davalının borçlu ile kardeş olduklarını, takiplerin bonoya dayandığını, kardeşlerin birbirinden bono almalarının ve maaş haczinde bulunmalarının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, ilk üç sıradaki alacakların muvazaalı olduğunu ileri sürerek, dördüncü sıradaki alacağının birinci sıraya alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile kardeşleri arasında uzun süreden beri alacak borç ilişkisi olduğunu, çeşitli bankalardan çektiği kredi bedellerini kardeşlerine verdiğini, bunun karşılığında onlardan senet aldığını, aralarındaki borç ilişkisinin gerçek olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalıların kardeş olduğu, davalı ... ile davalı ... arasında gerçek bir borç-alacak ilişkisinin bulunmadığı, davalı ...'nün bu yolla davacı bankanın maaşına koyacağı haczin önüne geçtiği kanaatine varılarak davalı ...'a yönelik davanın kısmen kabulü ile somut olayda davacının borçlu ...'ı da hasım olarak gösterdiği anlaşıldığından, borçlu ...'a yönelik davanın pasif husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme maaş haczi ile ilgili yapılan sıralamayı sıra cetveli gibi yorumlayarak maaş haczinde yapılan sıralamada karşı tarafa verilen sıranın muvazaalı olduğunu, bu muvazaanın ispat yükünün karşı tarafta olduğunu, davalının alacağının kaynağını ispat edemediği için muvazaa iddiasının kabulü ile davalıya ayrılan payın yargılama giderleri ve vekalet ücreti dahil olmak üzere öncelikle davacıya tahsisine kara verişmiş ise de kararın gerekçesi yerinde değildir. Şöyle ki, İİK'nın 83. maddesinde maaş hacizleri ile ilgili sıra cetvelinin yapılamayacağı, birden fazla haciz söz konusu olması halinde haciz tarihi önde olan alacağı bitmedikçe sonraki haciz alacaklısına ödeme yapılamayacağı belirtildiğinde, bu sıralamanın "sıra cetveli" niteliğinde kabul edilmesi mümkün olmadığı için sıra cetvellerinde ispat yükünün davalıda olduğu kuralının maaş haczinde de uygulanması mümkün değildir.

Maaş haczinde yapılan sıralamaya vaki muvazaa iddialarında genel muvazaada olduğu gibi ispat yükü davacıdadır. Mahkemenin gerekçesinde ispat yükünün davalıda olduğu gerekçesi yerinde görülmediği gibi, mahkemenin söz konusu maaş hacziyle ilgili sıralamayı iptal ile yetinmesi gerekirken, davalıya ayrılan payın davacı alacağına tahsis edilmesi de isabetsiz görüldüğünden usul ve yasaya aykırı hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7213, Karar No: 2013/11158, Tarih: 03.07.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/7213 E.  ,  2013/11158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DENİZLİ 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/01/2013

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi ..raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve  tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun (HUMK)  388., 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 1086 sayılı HUMK'nun 389., yine 6100 sayılı HMK'nın 298. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada 1086 sayılı HUMK'nun 381.maddesinin son fıkrası ve 6100 sayılı HMK'nun 294.maddesinin 4.fıkrasının verdiği imkandan yararlanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılabilmektedir.

İşte bu gibi hallerde, daha sonra yazılan gerekçeli kararın, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin, artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir.

Somut olayda; kısa kararda '' 1.200,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine'' dendiği halde, gerekçeli kararda '' 6.369,08 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine'' demek suretiyle, değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek, kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, bu konudaki 10.4.1992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da gözetilerek yeniden karar oluşturmak üzere  hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.07.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9200, Karar No: 2022/7695, Tarih: 13.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/9200 E.  ,  2022/7695 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : NİĞDE 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-20.08.2014 ve 29.12.2014 tarihli olaylara ilişkin olay tutunaklarının fiziki olarak aslı ya da onaylı örneklerinin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisinde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- UYAP üzerinden yapılan incelemede, Niğde 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 30.06.2016 tarih-2015/508 esas ve 2016/287 sayılı kararı sanığın 29.12.2014 tarihli eylemine ilişkin olarak, “...Niğde Devlet Hastanesinden alınan rapora göre 32/1. maddesi kapsamında olduğunun belirtildiği,” gerekçesi ile sanık hakkında “5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 32. maddesi delaleti ile 5271 sayılı Türk Ceza Muhakemeleri Kanunun 223/4-(b) maddesi gereği sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına” karar verildiğinin anlaşılması karşısında,

Sanığın 20/08/2014 tarihinde uyuşturucu madde kullanma suçunu işlediği sırada suçun hukuki anlam ve sonuçlarını kavrama yeteneğini azaltacak veya ortadan kaldıracak derecede akıl zayıflığının etkisi altında olup olmadığı, sanıkta bulunduğu iddia edilen zeka geriliği yönünden ifadesine itibar edilip edilemeyeceği ve 5237 sayılı TCK'nın 32/1-2. maddesi kapsamında cezai ehliyetini etkileyen akıl hastalığı bulunup bulunmadığı konusunda, sanığın daha önce tedavi gördüğü kurumlardan teşhis ve tedaviyi gösteren hasta tedavi müşahade kağıdı, epikriz gibi tüm belgelerin celp edilip dosyanın onaylı sureti ve bu belgelerle birlikte sanığın, Adli Tıp Kurumu İhtisas Kuruluna sevki sureti ile rapor aldırılıp sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddesinde, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve bu kararla birlikte verilebilecek olan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik herhangi bir kanun yolu öngörülmemiş ise de; kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile bu karara bağlı olarak verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik TCK'nın 191/2. maddesinin 2. cümlesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından

ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır." şeklindeki düzenleme gereği, "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmesinin gerektiği, şüpheli hakkında verilen karar kendisine tebliğ edilmeden ve itiraz süresinin bitmesi beklenilmeden, dolayısıyla kesinleşmeden Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, somut olayda; Niğde Cumhuriyet Başsavcılığının kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararının, şüpheliye tebliğ edilmekle birlikte tebliği ve kesinleşmesi beklenmeden infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdı yükümlüye tebliğ edilerek tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı gibi Niğde Devlet Hastanesince 13.01.2015 tarihinde düzenlenen rapora göre sanığın idrar tahlili sonucunda belirlenen "Benzodiazepin" isimli maddenin 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 4. fıkrasında, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakebesi Hakkında Kanun'da, 3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili Kanun'da, uyuşturucu maddelere dair 1961 sayılı Tek Sözleşmesi'nin 1 ve 2 numaralı cetvellerinde, 2313 ve 3298 sayılı Kanunların verdiği yetki uyarınca çıkarılan Bakanlar Kurulu kararlarında sayılan uyuşturucu ve uyarıcı maddeler arasında yer almaması nedeniyle uyuşturucu veya uyarıcı madde olarak kabul edilmesine olanak bulunmadığı, 5237 sayılı TCK'nın 188. maddesinin 6. fıkrasında öngörülen suç saklı kalmak üzere, bu maddenin "kullanmak amacıyla bulundurulmasının" suç oluşturmayacağı, dolayısıyla ihlal olarak kabul edilemeyeceği anlaşıldığından, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

4- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

5- Üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan, Emanetin 2014/742 sırasında kayıtlı suça konu uyuşturucu maddenin ve Kayseri Kriminal Polis Laboratuvarınca suç konusu uyuşturucu maddeden alınan şahit numunelerin müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 13.06.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8603, Karar No: 2022/981, Tarih: 21.02.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/8603 E.  ,  2022/981 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesi : Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.03.2018 tarih ve 2017/195 - 2018/66 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : TCK'nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle 314/2, 220/7-2.cümle, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesinin TCK'nın 62, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi.

Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

İlk Derece Mahkemesince "1 yıl 13 ay hapis" olarak doğru belirlenen netice cezanın Bölge Adliye Mahkemesince "2 yıl 1 ay hapis" olarak tespiti gerektiğine dair hatalı eleştirisi sonuca etkili görülmemiştir,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/970 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleşen, Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı kararında ve Dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte

hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.