muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/608, Karar No: 2020/167, Tarih: 10.03.2020

Dışında, doğrudan doğruya bu olayla ilgili olan herkese karşı hüküm ifade edecek şekilde hukuki sonuç doğurma ihtimalinin mevcut olmadığı, ancak hukuki sonuç doğurabilecek belgelerin ön aşamasını, bir başka deyişle hazırlık aşamasını kapsadığı açıktır. Zira içerik itibarıyla sahteliği konusunda kuşku bulunmayan her iki belgenin de sınavı bir şekilde öğrenen ilgili kişilerin sınava girmesine engelleyecek hukuki güce sahip olmadığı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Şayet düzenlenen belgeler ilgili kişilerin sınava girmesini engelleme gücüne sahip olsaydı resmi evrakta sahtecilik suçunun oluşacağı hususunda herhangi bir tartışma yaşanmazdı. Kardeşinin tek başına sınava girmesine zemin hazırlamak amacıyla ilgili olan herkese duyuru yapmayan sanık tarafından içeriği değiştirilen belgelerin, doğrudan doğruya hukuki sonuç doğurmaya elverişli belgelere zemin hazırlayan, bir başka deyişle resmi evrak sayılabilecek belgelerin hazırlık aşamasını içerdiği hususunda herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Oysa TCK'nın 204/2 maddesindeki suçun oluşabilmesi için görevli memurun görev gereği düzenlemek zorunda olduğu belgeyi hukuki sonuç doğuracak ve iğfal yeteneğine haiz olacak şekilde sahte olarak düzenlemesi gerekmektedir. Somut olayımızda; sanığın başlangıç aşamasından itibaren hedeflediği şekilde tek başına sınava girmesini sağladığı kardeşinin sınavı kazanarak görevde yükselme işlemi gerçekleşmiş olsa dahi, hukuki sonuç doğuran nihai belgeyi düzenleme görevi sanığa ait olmadığı için belgeyi düzenleme görevi olan kişinin iştiraki olmadığı takdirde mevzuatımıza göre yine de resmi evrakta sahtecilik suçundan sorumlu tutulması mümkün olmazdı. Hiç belge düzenlenmemiş olsaydı, bir başka deyişle sınav için hiç duyuru yapılmasa ve ilgili bakanlığa bilgi verilmeseydi, görevi kötüye kullanma suçunun oluşacağı konusunda herhangi bir tereddüt yaşanmayacaktı. Başlangıç aşamasından itibaren kardeşine avantaj sağlamak isteyen sanığın görevi kötüye kullanma suçunu hedeflediği dosya içeriğinden çok net bir şekilde anlaşılmaktadır. Görevi kötüye kullanma suçunu amaçlayan bir memurun, bir hakkın doğmasını ya da yok edilmesini sağlayacak belgeye hazırlık için düzenlediği her belgenin resmi evrakta sahtecilik olarak kabulünün görevi kötüye kullanma suçunun uygulama alanını son derece daraltırken, fikri sahtecilik suçunun sınırlarını da son derece genişleteceği, örneğin; Cumhuriyet savcısının, düzenlediği iddianamede; kasıtlı olarak sırf sanığa menfaat sağlamak için üç suçtan dava açması gerekirken, iki ağır suçu yargılamaya konu etmemesi, görevli memurun belge düzenlerken bazı bilgileri kasten belgeye yazmaması, olay mahalline gitmediği hâlde gitmiş gibi tutanak düzenlemesi durumunda görevli memurun sahteciliğinden söz edilmesi gerekir ki böyle bir kabulün; kusur ilkesine dayanan ceza hukukunun amacına da aykırı olacağı gibi zaman içerisinde giderek istikrar kazanan yerleşik uygulamalara da aykırı olacağı açıktır

. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2014/214 K sayılı ilamında özetlendiği üzere; hırsızlık ya da başka bir suçtan yakalandığında; başkasının kimlik bilgileri kullanan kişi, başka birisi adına mahkûmiyet hükmünün oluşmasına sebebiyet vermesine karşın, sahte ilamdan sorumlu tutulmayarak 765 sayılı Kanun döneminde TCK'nın 343/2 maddesinden, 5237 sayılı Kanun döneminde ise iftira suçundan sorumlu tutulurken, yine mutat araştırma görevinin bulunması hâlinde ibraz edilen resmi belgelerin hukuki sonuç doğurmayacağından bahisle resmi evrakta sahtecilik suçunun oluşmayacağı hususundaki içtihatlar yerleşik uygulamaya dönüşürken, yargılama aşamasında yalan beyanda bulunan tanık, yalancı tanıklıktan sorumlu tutulurken, olay yerine gitmeden, gidip muhatabı bulumadığını belirten polis memurunun sadece görevi kötüye kuullanmak suçundan sorumlu tutulacağını dair çok sayıda içtihat varken, uyuşmazlığa konu somut olayımızda kardeşine avantaj sağlamak için gerekli duyuruyu yapmadığı hâlde yapmış gibi gösteren sanığın memur tarafından işlenmesi mümkün olan fikri sahtecilikten sorumlu tutulması, ceza hukukunun en temel ilkelerinden birisi olan hakkaniyet ve kanun önünde eşitlik ilkelerine aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar kadar açıktır. Somut olayımızda görevi kötüye kullanma suçunun hedeflendiği ve buna bağlı olarak eyleminin kül hâlinde TCK'nın 257/1 maddesinde yazılı bulunan görevi kötüye kullanmak suçunu oluşturduğu kabul edilerek Yerel Mahkemece verilen mahkûmiyet kararının bu nedenle bozulmasına karar verilmesi gerekirken, TCK'nın 204/2 maddesindeki suçun oluşacağından bahisle Yerel Mahkemece verilen direnme kararının onanmasına karar veren Yargıtay Yüksek 21. Ceza Dairesinin incelemeye konu onama kararının kanaatimizce resmi evrakta sahtecilik suçu konusunda bu güne kadar gerek Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun gerekse Özel Dairelerin içtihatlarına aykırı olacağı ve buna bağlı olarak hukuki güvenlik ilkesi ile birlikte TCK'nın 3. maddesindeki orantılılık ve hakkaniyet ilkelerinin de zedeleneceği kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, sanık ... hakkında Yerel Mahkemece verilen mahkûmiyet kararının, Yargıtay Yüksek 21. Ceza Dairesi tarafından onanmasına ilişkin karara karşı, sanığın eyleminin TCK'nın 257/1. maddesindeki görevi kötüye kullanmak suçunu oluşturacağından bahisle itiraz eden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edilmesi gerekirken, itirazın reddine dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi de; sanığın eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğundan bahisle itirazın kabul edilmesi gerektiği görüşüyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 10.03.2020 tarihinde yapılan müzakerede üçüncü ön soruna ilişkin uyuşmazlık yönünden oy birliğiyle, birinci ve ikinci ön soruna ilişkin uyuşmazlık ile asıl uyuşmazlık yönünden ise oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3270, Karar No: 2018/1195, Tarih: 21.02.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/3270 E.  ,  2018/1195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Resmi belgede sahtecilik ve banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’nün boşandığı eşi adına alınmış olan iki adet çeki, hesap sahibi eşinin izni ve haberi olmaksızın müştekilere keşide edip vermek suretiyle resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarını işlediği iddia edilen olayda; çek hesap sahibi tarafından sanık adına düzenlenmiş olan birden fazla vekaletname bulunması, bu vekaletnamelerde her ne kadar özel olarak çek düzenleme yetkisi yer almasa da tüm bankalarda borç ve taahhüt altına sokacak her türden akit, sözleşme ve taahhütnamelere ilişkin imza yetkisi tanınmış olması, ilgili vekaletnameler bankaya sunularak çek karnesi alınmış ve işletilmiş olması karşısında, mahkemece yapılan yargılama neticesinde dolandırıcılık suçunun aldatıcılık unsurunun oluşmamasından bahisle, sanığın sahtecilik ve dolandırıcılık kastıyla hareket etmediği kanaatiyle sanık hakkında verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda atılı suçu işleme kastının olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin beraat kararının kanuna ve uygulamalara aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5920, Karar No: 2011/1620, Tarih: 16.03.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/5920 E.  ,  2011/1620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar 1- ... (...), 2-... arasındaki davadan dolayı Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 16.10.2008 gün ve 2007/600-2008/286 sayılı hükmü bozan Dairemizin 29.06.2010 gün ve 2010/2880-2010/3741 sayılı ilamı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 215,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalılara yükletilmesine, fazla alınan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteyen davalılara geri verilmesine, 16.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1388, Karar No: 2020/7273, Tarih: 01.07.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/1388 E.  ,  2020/7273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık ... (...) hakkında;

1- TCK'nın 155/2, 43/1, 62, 52/2, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

2- TCK'nın 207/1, 43, 62, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

3- TCK'nın 157/1, 43/1, 62, 52/2, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında;

1- TCK'nın 157/1, 43/1, 62, 52/2, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

2- TCK'nın 207/1, 43, 62 ,53 maddeleri gereğince mahkumiyet Sanık ... hakkında;

1- TCK'nın 157/1, 43/1, 168/2, 62, 52/2, 53 ve CMK'nın 231. maddeleri gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması

2- TCK'nın 207/1, 43, 62, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanıklar ..., ... ve ...;

TCK'nın 207/1, 43, 62, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet (sanıklar hakkında ayrı ayrı)

Sanık ... (...) hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükümleri, sanık ... (...) müdafii tarafından, sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin ...r ile özel belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmü, sanık ... müdafii tarafından, sanık ... hakkında dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükümler, sanık ... tarafından, sanıklar ..., ..., ... hakkında özel belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükümleri, sanık ..., sanıklar ... ve ... müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... ...'ın Türkiye İsrafı Önleme Vakfında yetkili müdür, sanık ... ...'nın da müdür yardımcısı olarak çalışmaya başladığı, Ceyda ... ve ...'nın ortak imza ile para çekme yetkisine sahip oldukları, diğer sanıkların da vakfın üyesi oldukları ve belirlenen esaslar kapsamında kredi kullanma hakkına sahip oldukları, bu sanıkların kendi adlarına kredi kullandıkları, bunun dışında aslında başvuruda ve kredi isteminde bulunmayan bir kısım vakıf üyeleri adına ve onların bilgisi olmaksızın kredi başvurusunda bulunmuş gibi sahte belgeler düzenleyerek bu kişiler adına kredi alınmış gösterilerek vakıf hesabından çıkışı yapılan paraları kullandıkları, sanık ... ...ın ayrıca üyelerden tahsil ettiği paraları uhdesine geçirdiği iddia edilen olayda;

1- Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması ...rının incelenmesinde;

1- Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması ...rının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nun 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin ...ra karşı aynı kanunun 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından, 5271 sayılı CMUK'nun 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağından, temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2- Sanıklar hakkında verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Mikro kredinin kaynağı ile işleyiş prosüdürünün sorularak, sonucuna göre sanıkların eylemlerinin TCK’nın 158/1-d. maddesinde öngörülen vakıf aracı kılmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdiri ile değerlendirilmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik ...rı verilmesi yerine, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanıklar ve sanık müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 01/07/2020 tarihinde oybirliği ile ...r verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8645, Karar No: 2012/10938, Tarih: 04.09.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/8645 E.  ,  2012/10938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi(icra)

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklıların davalı borçlular hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatmış oldukları icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine davalı borçluların yasal süresinde itiraz etmemesi üzerine davacı alacaklılar icra mahkemesine başvurarak kiralananın tahliyesi isteminde bulunmuşlardır.Mahkemece kiralananın tahliyesi isteminin kabulüne karar verilmiş,karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili dava dilekçesinde:davalının 30.11.2011 başlangıç tarihli sözleşme ile kiracı olduğunu, kira borcunu ödemediğinden davalı hakkında İzmir 17 İcra Müdürlüğünün 2011/13038 esas sayılı takip dosyası ile tahliye talepli icra takibi başlatıldığını,davalının ödeme emri tebliğine rağmen süresinde itiraz etmediği gibi ödemede de bulunmadığından kiralananın temerrüt nedeniyle tahliyesini istemiştir.Davalı vekili ise takip konusu borcun 30 günlük süre dolmadan ödendiğini, davanın reddini savunmuştur.

Takibe konu yapılan ve hükme esas alınan 30.11.2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira bedeli 6.000 TL ve aylık kira bedelinin her ayın 30'unda peşin ödeneceği kararlaştırılmıştır.Davacı bu kira sözleşmesine dayanarak 27.12.2011 tarihinde tahliye talepli başlattıkları icra takibi ile (1.12.2011 tarih ve 1 adet kira farkı olarak) 2,500 TL asıl alacak,16,03 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam:2.516.03 TL nin tahsilini istemiştir.Ödeme emri davalıya 30.12.2011 tarihinde tebliğ edilmiş yasal süresi içerisinde davalı itiraz etmediğinden takip kesinleşmiştir. Davacılar vekili takip talebinde istenilen kira bedelinin hangi ay kirası olduğunu belirtmediği gibi 29.12.2012 tarihli dilekçesinde davalının 1.12.2011 tarihinde muaccel hale gelen aylık kira bedelinin eksik yatırıldığını ve daha sonraki kira bedellerinin de ödenmediğini belirterek takibe konu kira bedelinin, hangi aya ait kira olduğunu açıklamamıştır.Bu nedenle mahkemece yapılacak iş davacılara icra takibine konu kira bedelinin hangi aya ait olduğunun açıklattırılması kira alacağı belirlendikten sonra dosya içerisinde bulunan 7.1.2012 tarih ve 1.000 TL, 5.1.2012 tarihli 2.000 TL, 30.1.2012 tarih ve 500.-TL lik ödeme belgeleri ile 26.3.2012 tarihli tutanak başlıklı belgenin üzerinde durularak temerrüt oluşup oluşmadığının belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 04.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27213, Karar No: 2018/6228, Tarih: 02.04.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/27213 E.  ,  2018/6228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Dosyadaki bilgi ve kanıtlar, Belediye Başkanlığı yazısı ve aynı amaçla kamulaştırılan ve dava konusu ... ilçesi, ... mahallesi, 762 parsel sayılı taşınmaz ile benzer konumda bulunan 306 parsel sayılı taşınmazın arazi niteliğinde değerlendirildiği, bu niteliğinin de Dairemiz denetiminden geçerek onandığı nazara alındığında dava konusu taşınmaz arazi niteliğindedir.

Bu nedenle; bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı idare vekilinin temyiz istemine gelince,

Arazi niteliğindeki taşınmaza net gelirine göre o yörede ekimi yapılabilecek mutad ürünler esas alınıp, taşınmazın konumu ve niteliğine göre, Kamulaştırma Kanununun 11/1-ı bendi uyarınca objektif değer arttırıcı unsurlar da dikkate alınarak değer biçilmesi gerekirken, taşınmaza arsa değeri biçen geçersiz bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15420, Karar No: 2013/13140, Tarih: 24.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/15420 E.  ,  2013/13140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26/06/2012 tarih ve 2011/289-2012/380 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar ve davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette bulunan %46,5 hissesini diğer davalı ...'ya 27.05.2010 tarihinde 93.000,00 TL bedelle devrettiğini, bu bedelin ödenmediğini, müvekkilinin sözleşme tarihinde 71 yaşında, iş tecrübesi olmayan biri olup, şirketin gerçek değerini bilmediğini, müvekkilinin tecrübesizliğinden ve müzayaka halinden faydalanılarak değerinin çok altında bir bedelle hisselerinin elinden alındığını, edimler arasında açık nispetsizlikler bulunduğunu ileri sürerek, hisse devir işleminin iptali ile davalı ...'ya devredilen hisselerin müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, gabin iddiasına dayalı dava açmak için bir yıllık hak düşürücü sürenin dolduğunu, davalı şirkete husumet yöneltilemeyeceğini, sözleşmenin noterde yapılarak bedelinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, şirketin en büyük hissedarı olan davacının şirketin kurulmasından 38 gün sonra davaya konu hisse devir işleminin gerçekleştirildiği, şirketin yeni kurulması nedeniyle, başlangıcındaki mal varlığının ve sermayesinin neler olduğunun kayıtlarda açık olduğu, devir tarihine kadar bu mal varlığında önemli şekilde bir artış olduğunun davacı tarafından iddia ve ispat edilmediği, davacının şirketin ana sözleşme ile belirlenmiş esas sermaye miktarını bilmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, davalı şirketin malvarlığı içerisinde olduğu iddia edilen markaların da hisse devir tarihinden sonra davalı şirket tarafından devralınmış olduğu, davaya konu hisse devir tarihinde bu markalar ile davalı şirketin ilgisinin ispat edilemediği, gabinin objektif ve subjektif unsurlarının bulunmadığı gerekçesiyle davalı şirket yönünden pasif husumeti bulunmadığından, diğer davalı yönünden esastan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacıların tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davacılar ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacıların tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı ... yönünden yapılan temyiz incelemesine gelince; mahkemece davalı ... yönünden davanın esastan reddine karar verildiğine göre mahkemece davalı ... yönünden iptali istenen payın parasal değeri nazara alınarak nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değilse de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle, davalı ... vekilinin temyiz itirazının kabulü ile, yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının 5.bendinin hükümden çıkarılarak yerine ''Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca, 1.200,00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı şirkete verilmesine, 9.490,00 TL nispi vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ...'ya verilmesine'' ibaresinin eklenmesine, kararın HUMK.’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ...'ya iadesine, 24.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.