muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7985, Karar No: 2014/15358, Tarih: 29.04.2014

4-Sanık hakkında müşteki H.. K..'ya karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d ve 143/1 maddeleri uyarınca ceza 5 yıl 4 ay olarak belirlendikten sonra aynı Yasanın 43/1. maddesi ile 1/2 oranında artırım yapılarak neticeten 7 yıl 12 aya hükmedilmesi gerekirken, 8 yıl hapis cezası verilmesi suretiyle fazla ceza tayin;

5-Sanığın müşteki H.. K..'ya yönelik 03.05.2006 tarihli ilk eylemleri ve 16.07.2006 tarihli ikinci eylemleri arasında geçen süre nazara alındığında, iki ayrı suçu oluşturduğu gözetilmeyerek, hakkında yasaya aykırı olarak eylemin tek suç oluşturduğunun kabulü ile konut dokunulmazlığını ihlal suçundan 5237 sayılı TCK.nun 43/1. maddesi ile uygulama yapılması,

6-Sanığın 03.05.2006 tarihli eylemlerinde her iki müştekinin evine de zorla girerek suça konu eşyalarla beraber araçlara ait anahtarları alıp, bu anahtarlar ile araçları da çaldığının anlaşılması karşısında; müşteki H.. K..'ya karşı gerçekleştirdiği eylemi nedeniyle TCK’nın 142/2-d maddesinden hüküm kurulduğu ve altı sınırdan uzaklaşıldığı halde, müşteki S.. S..'ya yönelik eylemi nedeniyle anılan maddenin alt sınırından cezaya hükmedilmesi suretiyle hükümde çelişkiye yol açılması,

7-Sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmediği, olayın meydana geldiği yerde, 03.05.2006 ve 16.07.2006 tarihlerinde güneşin yaz saati uygulaması da dikkate alınarak 06.08'de ve 05.55'de doğduğu, 03.05.2006 tarihli eylemde müştekilerin saat 06.00 sıralarında, 16.07.2006 tarihinde ise 08:00 sıralarında evlerine girilerek hırsızlık olduğunu fark etmiş olduğunu beyan etmeleri karşısında, suçun işlendiği saatin tam olarak tespit edilememesi nedeniyle suçun sanık lehine olarak gündüz sayılan zaman diliminde işlendiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143 ve 116/4 maddeleri ile uygulama yapılarak cezasından artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

8- Sanığın, konut dokunulmazlığını bozma suçunu fikir ve eylem birliği içerisinde olan suç ortağı ile birlikte işlediğinin anlaşılması karşısında, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması,

9-12.06.2011 tarihli bilirkişi raporuna göre; müşteki H.. K..'ya karşı gerçekleşen eyleminde; salon balkon kapısının pimapen kapısında herhangi bir anormallik bulunmadığı, yine müşteki S.. S..'ya karşı gerçekleşen eyleminde pimapen pencere üzerinde çok hafif zorlama izi olmasına rağmen pencerenin mormal çalıştığı ve içerden kilitlenebildiği, her iki eylem nedeniyle mala zarar vermenin meydana gelmediğinin belirtilmiş olması karşısında olduğu eylemlerinde, yazılı şekilde TCK'nın 151/1 . maddesinden cezalandırılmasına karar verilmesi

10- Mala zarar verme suçunun, suç tarihine göre, 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma kapsamında kalması dikkate alınarak, sanığın müşteki H.. K..'ya karşı 03.05.2006 tarihli eylemi nedeniyle,taraflara uzlaşma teklif edilerek sanığın hukuki durumunun tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

10- Mala zarar verme suçunun, suç tarihine göre, 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma kapsamında kalması dikkate alınarak, sanığın müşteki H.. K..'ya karşı 03.05.2006 tarihli eylemi nedeniyle,taraflara uzlaşma teklif edilerek sanığın hukuki durumunun tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık O.. İ..'ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15296, Karar No: 2015/16355, Tarih: 10.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/15296 E.  ,  2015/16355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dikili Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ :

NUMARASI : 2015/170-

KARAR

Dava, iş kazası neticesi ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi ve davalılar adına kayıtlı tüm menkul ve gayrimenkullerinin üzerine ihtiyati haciz konulması talebine ilişkindir.

Mahkemece, 21/04/2015 tarihli tensip zaptında İİK m. 257 ve devamında belirtildiği şekilde; borçlunun mallarını kaçırma, kaçma veya mallarını gizleme şeklinde davranışlarının bulunduğuna dair delil sunulmadığından ihtiyati haciz isteminin itirazı kabil olmak üzere reddine karar verilmiş, itiraz üzerine, 03/06/2015 tarihli ön inceleme duruşmasında, ihtiyati haczin reddine dair karara itirazın, ihtiyati haciz şartları oluşmadığından tarafların yüzüne karşı temyiz yolu açık olmak üzere reddine karar verilmiş, ara karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İhtiyati haciz talebinin reddine ilişkin nihai nitelikteki ara karar, İş Mahkemesi sıfatıyla verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8.maddesi hükmüne göre İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir.

Somut olayda, nihai ara karar, 03/06/2015 tarihli ön inceleme duruşmasında tarafların yüzüne karşı tefhim edilmiş, temyiz ise 16/06/2015 tarihinde gerçekleşmiştir. Şu duruma göre tefhimle başlayan 8 günlük temyiz süresi geçmiştir.

O halde, 01.06.l990 tarih ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da gözönünde tutularak davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden reddi cihetine gitmek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden REDDİNE, 10/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8267, Karar No: 2010/4460, Tarih: 11.05.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/8267 E.  ,  2010/4460 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak iddiasının reddi davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı alacaklı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, Banaz İcra Müdürlüğünün 2008/234 Esas sayılı dosyasından, 06.05.2009 tarihinde yapılan haciz sırasında, davalı 3.kişinin istihkak iddiasında bulunduğunu, belirterek İİK’nun 99.maddesi gereğince 3.kişinin istihkak iddiasının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı 3.kişi vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, haciz adresinin 3.kişinin faaliyette bulunduğunun ve borçludan devir almadığının anlaşıldığından bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklının İİK”nun 99. maddesine dayalı olarak açtığı istihkak iddiasının reddine ilişkindir.

Dava konusu haciz, borçlunun borç kaynağı bonoda ve takip adresi olarak belirtilen ve ödeme emrinin tebliğ edildiği adreste dışında alacaklı tarafından gösterilen adreste yapılmış ve hazır bulunan davalı 3,kişi işyerinin borçludan devir aldığını beyan etmiştir. İİK’nun 8.maddesi gereğince icra tutanakları aksi sabit oluncaya kadar geçerli belge niteliğindedir.

2009/8267

2010/4460

Dosya içeriğindeki belgelerden davalı 3.kişinin, borçluya çıkarılan ödeme emrini işçisi sıfatıyla tebliğ alan kişi olduğu, borçlunun haciz adresini 2006 yılında kiraladığı, borcun doğumundan sonra 14.03.2008 tarihinde aynı işyerinin bu kez davalı 3.kişinin adına kira sözleşmesi düzenlendiği, 08.04.2008 tarihli demirbaşlarla ilgili faturanın borçlu tarafından 3.kişi adına düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Tüm bu olgular birlikte değerlendirildiğinde, haciz adresindeki işyeri borçluya ait iken, borcun doğumundan sonra işçisi olan davalı 3.kişiye devir edildiği, alacaklılardan mal kaçırma amacı ile danışıklı olarak yapılan bu devrin davacı alacaklının haklarını etkilemeyeceği açıktır.

Bir an için, devrin danışıklı olmadığı düşünülse dahi işyeri devrinin İİK’nun 44. Madde koşullarına uygun olarak yapıldığı iddia ve ispat edilmediği gibi, BK’nun 179. Maddesi gereğince de ticari işletmeyi devir alan kişi, devraldığı işletmenin borçlarından sorumludur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan alacaklı tarafından açılan davanın kabulü yerine aksi düşüncelerle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 11.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6258, Karar No: 2011/2686, Tarih: 11.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/6258 E.  ,  2011/2686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince Beraat.

Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, O yer C. savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya göre;

1- Bozma sonrası, 25.03.2009 tarihli oturumda esasa ilişkin işlemlerden olan sanığın savunmasının yeniden tespiti ve bilirkişi olarak atanan doktor Şakir Aktaş'ın beyanlarının alındığı tutanakta katip imzasının eksik bırakılması suretiyle CMK'nın 219. maddesine muhalefet edilmesi,

2- 5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 253 Promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkümiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, O yer C. savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11/10/2011 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12233, Karar No: 2016/2791, Tarih: 17.02.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/12233 E.  ,  2016/2791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın dava dilekçesinde "adli yardım" talebinde bulunmuş, ancak bu talep hakkında mahkemece olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiştir. Adli yardım kararı kapsamı sınırlandırılmamışsa bundan yararlanana, karar ve ilam harçları da dahil yapılacak tüm yargılama ve takip giderlerinden geçici olarak muafiyet sağlar (HMK m.335/1). Dolayısıyla adli yardımdan yararlanan taraf, karar ve ilam harcının peşin bölümünü yatırmakla yükümlü değildir. Öyleyse mahkemece; davacı kadının adli yardım talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi, sonucuna göre, adli yardım talebinin kabulüne karar verilmesi halinde esas dava yönünden yargılamaya harç alınmadan devam edilmesi, talebin reddine karar verilmesi halinde davacı kadına harcın tamamlanması için süre verilmesi, harcın tamamlanması halinde, delillerin değerlendirilip hasıl olacak sonucuna göre karar verilmesi, harcın yatırılmaması halinde ise davanın açılmamış sayılmasına, karar verilmesi (Harçlar Kanununun 30-32 maddeleri) gerekirken, bu yönün nazara alınmaması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre, davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.02.2016 (Çrş)

.
Yargıtay — Esas No: 2018/68, Karar No: 2018/89, Tarih: 13.03.2018

**Ceza Genel Kurulu         2018/68 E.  ,  2018/89 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 07.09.2017 gün ve 25231-4335 sayılı iddianamesi ile sanık ...'ın, silahlı terör örgütüne üye olma, Anayasayı ihlal, cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Büyük Millet Meclisini ve Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs etme suçlarından TCK'nun 314/2, 309/1, 311/1, 312/1, 53, 63/1, 58/9 ve 54. maddeleri ile 3713 sayılı Kanunun 3. maddesi delaletiyle aynı Kanunun 5. maddesi gereğince cezalandırılması isteğiyle açılan kamu davasında İstanbul 34. Ağır Ceza Mahkemesince 16.11.2017 gün ve 38-15 sayı ile mahkemenin görevsizliğine ve sanık hakkında ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapılması için dosyanın Yargıtay ilgili ceza dairesine gönderilmesine karar verilmiş,

Yargıtay 9. Ceza Dairesince de 08.01.2018 gün ve 1-1 sayı ile; yargılamaya İstanbul 34. Ağır Ceza Mahkemesince devam edilmek üzere dairenin görevsizliğine ve oluşan görev uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının uyuşmazlığın giderilmesi istekli 13.02.2018 gün ve 9407 sayılı görüş yazısı ile Ceza Genel Kuruluna gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken konu, İstanbul 34. Ağır Ceza Mahkemesi ile Yargıtay 9. Ceza Dairesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesine ilişkindir.

Sanık ...'ın, İstanbul Anadolu hâkimi olarak görev yapmakta iken Fetullahçı Terör Örgütü/Paralel Devlet Yapılanması (FETÖ/PDY) silahlı terör örgütüne üye olduğu gerekçesiyle Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu 2. Dairesinin 16.07.2016 gün ve 4-345 sayılı kararı ile görevden uzaklaştırılmasından sonra, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Genel Kurulunca 24.08.2016 gün ve 426 sayılı karar ile meslekten çıkarıldığı ve yeniden inceleme talebinin 29.11.2016 gün ve 434 sayılı kararla reddedildiği,

Sanık hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanununun 93 ve 94. maddeleri gereğince genel hükümlere göre yürütülen soruşturma sonucunda düzenlenen iddianame ile; ağır ceza mahkemesinin görevine giren ve suçüstü halinde işlendiği değerlendirilen silahlı terör örgütüne üye olma, Anayasayı ihlal, cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Büyük Millet Meclisini ve Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs etme suçlarından TCK'nun 314/2, 309/1, 311/1, 312/1, 53, 63/1, 58/9 ve 54. maddeleri ile 3713 sayılı Kanunun 3. maddesi delaletiyle aynı Kanunun 5. maddesi gereğince cezalandırılması isteğiyle kamu davası açıldığı,

İstanbul 34. Ağır Ceza Mahkemesince 16.11.2017 gün ve 38-15 sayı ile;

İstanbul 34. Ağır Ceza Mahkemesince 16.11.2017 gün ve 38-15 sayı ile;

"...Sanığın suç tarihinde birinci sınıfa ayrılmış hâkim olduğu, iddianame içerisinde iddia edilen eylemlerin görevleri sırasında ve görevinden dolayı olduğu hususunda iddialar bulunması, iddia edilen Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme, silahlı terör örgütüne üye olma, Türkiye Büyük Millet Meclisini ortadan kaldırmaya veya görevini yapmasını engellemeye teşebbüs etme suçlarının görev sırasında ve görevle ilgili olarak işlenmesi halinde, 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanununun 89 ve 90. maddeleri gereğince yargılama yapmaya Yargıtay ilgili ceza dairesinin görevli olduğu" gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği,

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 9. Ceza Dairesince de 08.01.2018 gün ve 1-1 sayı ile;

"...İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının iddianamesi incelendiğinde, FETÖ/PDY'nin genel yapılanması, yargı yapılanması, bylock programı, örgütün izleyeceği yol haritası ile ilgili ele geçen belgeler, darbe kalkışması ile ihlal edilen yasa maddeleri başlıkları ile örgüt hakkında bilgiler verildiği, 680 sayılı KHK ile değişik 2802 sayılı Kanunun 93/1. maddesi uyarınca belirtilen yetki kuralı çerçevesinde soruşturmanın yapıldığı hususundan bahsedilerek Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu nezdinde bulunan dosyalara atıf yapılarak soruşturma ve inceleme işlemleri yapıldığının açıkça belirtildiği, sanık hakkında 2802 sayılı Kanunun 93 ve devamı maddeleri uyarınca yürütülen soruşturmaların ve incelemelerin sonuçlandığı ve hakkında verilen meslekten çıkarma kararının kesinleştiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında TCK'nun 257. maddesi uyarınca görevde yetkiyi kötüye kullanmak suçundan açılan bir dava da bulunmamaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.10.2017 tarih, 990-389 ve 1005-399 sayılı kararlarında; 'İddianamede içerikleri açıklanan bu dosyalarda, sanığın mahkeme üyesi olarak görev yaptığı ve FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün hedef ve politikaları doğrultusunda önem taşıdığı belirtilen bazı davalarda, hâkimlik görevi sırasında gerçekleştirdiği iddia edilen hukuka aykırı işlemlerden dolayı yapılan ihbar ve şikâyetlerle ilgili soruşturmalar yürütüldüğünden bahsedilmiş ise de; 'görevden doğan ve görev sırasında' işlendiği iddia edilen bu eylemler açısından soruşturmaların halen devam ettiğinin bildirildiği ve bu eylemlere dair görevi kötüye kullanma, resmî belgede sahtecilik, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma gibi görev suçu kapsamında değerlendirilebilecek suç adlarına ve sevk maddelerine yer verilmediği, ayrıca iddianamede dava konusu edilen eylemler anlatılırken başka olaylara da değinilmesinin, bahsedilen diğer olaylardan dava açıldığı anlamına gelmeyeceğine dair Ceza Genel Kurulunun istikrarlı uygulamaları da dikkate alındığında, sanık hakkında Hâkimler ve Savcılar Kurulu nezdinde yürütülen soruşturmaların içeriklerinden bahsedilmiş olmasının, sanığın göreviyle bağlantılı bu eylemleri yönünden dava açıldığını göstermeyeceği,

Öte yandan, dava konusu TCK'nun 309/1, 311/1 ve 312/1. maddelerinde düzenlenen amaç suçlar ile Özel Daire uygulamaları doğrultusunda amaç suçlara göre geçitli suç olarak kabul edilen TCK'nun 314/2. maddesinde düzenlenen suçta temadi sanığın yakalanma anına kadar sürdüğü halde, Hâkimler ve Savcılar Kurulu nezdinde incelemesi devam eden soruşturma dosyalarına konu olan, görevden doğan ve görev sırasında gerçekleştirildiği iddia edilen eylemler temadi ve teselsül etmiş olsa dahi, bu eylemler yönünden temadi ve teselsülün daha önceden sona ermiş olması nedeniyle suçüstü halinin mevcut olmadığı, dolayısıyla Hâkimler ve Savcılar Kanununun 94. maddesinde öngörülen şartları taşımayan ve iddianame anlatımına göre araç suç olarak nitelendirilen görevle bağlantılı eylemler açısından soruşturma usulü, amaç suç niteliğindeki dava konusu suçlardan farklı olup, görevle bağlantılı diğer eylemler yönünden Hâkimler ve Savcılar Kurulu nezdinde ayrı soruşturma yürütülmesinin de usul ve kanuna uygun olduğu,

TCK’nun 'fiil sayısınca suç, suç sayısınca ceza' ilkesinden ibaret olan gerçek içtimayı ön plana çıkaran özelliği dolayısıyla, aynı Kanunun 309, 311 ve 312. maddelerinin ikinci fıkralarında, bu suçların işlenmesi sırasında diğer suçların işlenmesi halinde, ayrıca diğer suçlardan da ilgili hükümlere göre cezaya hükmolunacağı belirtilerek, amaç suç niteliğindeki bu suçların, amaç suç ile korunan hukuki değere ulaşmak için işlenen araç suçlardan ayrı ve bağımsız olarak düzenlendikleri, dolayısıyla içeriklerinden bahsedilen Hâkimler ve Savcılar Kurulu nezdindeki soruşturmalara konu olan ve görev sırasında gerçekleştiği iddia edilen eylemlerin suç oluşturduğu kanaatiyle ayrı bir dava açılması halinde, görev sırasında işlendiği belirtilen bu suçların dava konusu amaç suçlar açısından 'araç suç' olup olmadıklarının kovuşturma makamlarınca ayrıca değerlendirilmesi gerektiği,

Bununla birlikte, millet iradesine dayalı demokratik rejimi koruma amacıyla düzenlenen dava konusu suçların, herhangi bir kamu göreviyle bağlantılı ve görevden yararlanılarak işlenmesi zorunlu olmadığı gibi, 'özgü suç' niteliği taşımayan bu suçlar açısından failin memur olmasının kurucu unsur da olmadığı, sanık hakkındaki iddianamede; Hâkimler ve Savcılar Kurulu nezdinde incelemesi devam eden ve dava konusu suçlar açısından atıf yapılan görevle bağlantılı eylemlerden ayrı olarak, sanığın kişisel irade ve eylemleriyle FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olduğu, hâkimlik sıfatından bağımsız olarak, özünde anılan örgütün üyesi sıfatıyla ve örgüt üyeliğinden kaynaklanan hiyerarşi içerisinde hareket ederek örgütün Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin tüm anayasal kurumlarını ele geçirmeye yönelik herhangi bir kamu göreviyle bağdaşmayan nihâi amacına ulaşmak için bir süreç ve basamak olarak gördüğü yargısal mekanizmalara egemen olma faaliyetleri kapsamında özel yetkili mahkemelere yerleştirildiği, örgütsel amaçların gerçekleştirilmesine yönelik örgütsel motivasyon ile hareket ederek örgüt adına çalışmalar yaptığı, böylece örgüt faaliyeti kapsamında işlendiği belirtilen dava konusu suçlara iştirak ettiğine dair nitelendirme ile kamu davası açıldığı, bu nedenle sanığın eylemlerinin kişisel suç olarak kabulü gerektiği, Yargıtayın ilk derece yargılaması yapma görevinin görev suçları ile sınırlı ve istisna oluşu da dikkate alınarak açıklanan sebeplerle Yargıtay 16. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının usul ve yasaya uygun olduğu kabul edilmelidir.' şeklinde kabul edilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, hâkim ve savcıların kişisel suçları hakkında kovuşturma yapma yetkisinin, ilgilinin görev yaptığı yerin bağlı olduğu Bölge Adliye Mahkemesinin bulunduğu yerdeki il Ağır Ceza Mahkemesine ait (2802 sayılı Kanunun 93. maddesi) olmasına, aynı hususa iddianamede de işaret edilmesine, Dairemizin ilk derece yargılaması yapma görevinin 18.07.2017 tarih ve 30127 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 11.07.2017 tarih ve 245 sayılı kararında belirtildiği şekilde 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 46. maddesindeki kişilerle tahdidi olarak sınırlandırılmasına göre, davaya bakma görevinin İstanbul 34. Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu" gerekçesiyle karşı görevsizlik kararı verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın isabetli bir hukuki çözüme kavuşturulabilmesi için, öncelikle konuyla ilgili kavramlar ve bu kavramlara ilişkin yasal düzenlemelerin üzerinde durulması gerekmektedir.