muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24587, Karar No: 2014/27778, Tarih: 18.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/24587 E.  ,  2014/27778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Davalı tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten,

2-Davacının geçirmiş olduğu kazaya ilişkin olarak Kurumca yapılan iş kazası tahkikatı ve müfettiş raporlarının ve buna ilişkin belgelerin ayrıca maluliyet oranının ve bu oranın kesinleşip kesinleşmediğinin tespiti ile ilgili tüm rapor ve Kurum kararlarının ... Kurumu'ndan istenerek verilen cevabi yazı eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1019, Karar No: 2024/9151, Tarih: 18.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/1019 E.  ,  2024/9151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1551 Esas, 2023/1462 Karar

HÜKÜM : Davanın usulden reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/257 E., 2023/124 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı asil ve katılma yoluyla davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; davacı ile davalılar arasında ... Çözüm Ortkalığı Lisans sözleşmesi düzenlendiğini, işbu sözleşmenin imzalandığı tarihte kullanım hakkı şirkette bulunan "..." markasının tüm hakları için yapıldığını, sözleşme uyraınca müvekkilinin söz konusu marka üzerinde hak sahibi olduğunu,zira ... markasının kendisi ve davalı ... tarafından bulunup geliştirildiğini, ancak davalıların söz konusu sözleşmeyi kabul etmeyerek sözleşmede yer alan marka hakkının kendisine kullandırılmadığını, davalıların sözleşmeye aykırı olarak izni dışında markayı kullandıklarını, bu suretle marka hakkına tecavüzde bulunduklarını ileri sürerek marka hakkına tecavüzün tespitine, durdurulmasına, önlenmesine, hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacının marka sahibi olmaması nedeniyle aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, davacının davaya konu marka üzerinde hak sahibi olmadığını, "..." markasının müvekkili şirket adına tescilli olduğunu, davacının müvekkili şirketin %10 ortağı bulunduğunu, ancak davacının markanın tescil edildiği tarihte şirket ortağı dahi olmadığını, dava dilekçesinde bahsedilen sözleşmenin lisans sözleşmesi niteliğinde olmadığını, ayrıca sözleşmede davalı şirketin ve ...'un imzalarının da bulunmadığını, bu nedenle sözleşmenin geçersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, marka hakkına tecavüzün tespiti ve önlenmesi davasının marka hakkına sahip olan kişiler tarafından açılabileceği, davacının dayandığı "...+Şekil" markası davacı adına tescilli olmadığı gibi, lisans sözleşmesi olduğunu iddia ettiği sözleşmenin davalı şirket ve davalı ... tarafından da imzalanmadığı, ayrıca sözleşme içeriğinin marka gelirinin paylaşımına ilişkin olduğu, davacının marka gelirinden kendisine pay verilmesi talebiyle dava açmadığı, marka haklarına tecavüz edildiğini iddia ettiği, ancak marka üzerinde herhangi bir hakkının mevcut olmadığı, davacı marka sahibi davalı şirketin ortağı olsa bile davalı şirketin ayrı bir tüzel kişiliği bulunması nedeniyle davacının marka üzerinde şahsi hakkının mevcut olmadığı, bu nedenle aktif dava ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 114/1-d ve 115/2 maddeleri uyarınca husumet nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, 2020 /120813 tescil numaralı “...+Şekil” markasının 35, 39 ve 41. sınıflarda davalı ... adına tescilli olduğu, ...' nin 01.06.2016 tarihinde tescil edildiği, ortaklarının ... ve ..., yetkilisinin ise ... olduğu, davacının 19.11.2020 tarihli anonim şirket pay devrine ilişkin sözleşme uyarınca şirkete ortak olduğu, buna göre markanın şirkete tescilinden sonra davacının ortak olduğu, davacı taraf marka hakkının ilk sahibi olarak ... ve kendisi olduğunu, sözleşmeye göre markanın 1/3 ortağı olduğunu iddia etmiş ise de iddiasını kanıtlayacak delillerin sunulmadığı, markanın daha önce davacı tarafça kullanıldığı ve öncelik hakkı sahibi olduğuna dair delil bulunmadığı, markanın şirket adına kayıtlı olduğu, sözleşmede marka hakkı sahibi şirket kaşe ve imzasının bulunmadığı, sözleşmenin lisans sözleşmesi niteliğinde bulunmadığı, davalının bu sözleşmeye dayalı olarak markaya tecavüzün men ve refini talep edemeyeceği, mahkemece marka hakkı sahibi olduğuna dair delil bulunmaması nedeniyle dava açma hakkı olmadığına yönelik kurulan hükümde davanın esastan reddi gerekirken aktif dava ehliyeti yokluğundan karar verildiği ancak istinaf isteminde bulunan tarafın davacı taraf olduğu ve istinaf edenin sıfatına göre aleyhe hüküm kurulamayacağından bu hususa işaret edilmekle yetinildiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, düzeltilmiş gerekçe ile davanın HMK'nın 114/1-d. ve 115/2. maddeleri uyarınca husumet nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, karar davacı asil ve katılma yoluyla davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hakkına tecavüzün tespiti, durdurulması, önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hakkına tecavüzün tespiti, durdurulması, önlenmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6100 sayılı Kanun'un 114, 115. maddeleri.

3. Değerlendirme

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Kanun'un 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı asil ve katılma yoluyla davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 18.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/558, Karar No: 2021/12584, Tarih: 20.10.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/558 E.  ,  2021/12584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 1. İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın her iki davacı yönünden ayrı ayrı reddine dair verilen karara karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın,davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili, davacı ...’ın 01.04.1991 – 17.11.2013 tarihlerinde, davalı apartmanda apartman görevlisi olarak çalıştığının tespiti ile davacı ...’ın, 31.12.2015 tarih ve 20015/YA-081 sayılı denetmen raporuna istinaden çalıştığı tespit edilen ... Apartmanı unvanlı işyerinde, 1993, 1996, 1997, 2000, 2005, 2006, 2010, 2011, 2012, 2013 yıllarında hiç çalışmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı ... ... Apartmanı Yönetimi vekili, davacılardan ...’ın 21.12.2011 ve önceki döneme ait tespit talebinin 506 sayılı Yasanın 79/10 ve 5510 sayılı Yasanın 86/9 maddelerinde öngörülen 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olması nedeniyle dinlenemeyeceğini, davacı ...’ın hiçbir zaman apartmanda çalışmadığını, kat malikleri ile hiçbir zaman işçi-işveren ilişkisinin kurulmadığını, muhatap olarak her konuda ...’ın alındığını, ...’ın ise 2010 yılına kadar işçi-işveren ilişkisini çağrıştıracak herhangi bir ilişki içerisinde olmadığını, 2010 yılından itibaren ise sadece temizlik ve çöp alma karşılığı kendisine bir kısım ödeme yapıldığını, adı geçenin servis ve bekçilik yapmadığını, kalorifer yakmadığını, apartmanı herhangi bir mecrada temsil etmediğini, sadece asansör bakımlarında ilgili kişilerle muhatap olmuşsa da bunun sebebinin de asansörün makine dairesine kaldığı daireden geçiliyor olmasından kaynaklandığını, 2013 yılında emekli olduğunu ve kendi isteği ile apartmandan ayrıldığını, 3 yıl boyunca kısmi zamanlı bir çalışması olmuş ise de ondan önce herhangi bir çalışmasının bulunmadığını, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı tarafından yapılan tescil işleminin hatalı olduğunu ileri sürerek; davacı ... adına açılmış hizmet tespiti istemli davanın reddine, ...’ı sigortalı sayan Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı işleminin iptali ve hatalı olduğunun tespiti talebinin kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Fer'i müdahil Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekili, hizmet tespitine yönelik davalar kamu düzenini ilgilendirdiğinden özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiğini, çalışma olgusunun yazılı belgelerle ispatlanması gerektiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Fer'i müdahil Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekili, hizmet tespitine yönelik davalar kamu düzenini ilgilendirdiğinden özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiğini, çalışma olgusunun yazılı belgelerle ispatlanması gerektiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Her iki davacı yönünden davanın ayrı ayrı reddine,

İSTİNAF SEBEPLERİ:

İstinaf kanun yoluna başvuran davacılar vekili; 17.10.2012 ve 08.11.2012 tarihli tespit tutanaklarındaki davacı ...’ı apartman maliklerine servis yaparken görüp tespit etmeleri hususunun dikkate alınmadığını, 21.12.2015 tarih ve 2015/4A-081 sayılı denetmen raporunun bu tespitlerle çeliştiğini, davacı ...’ın 1991 – 1996 yıllarında ... semtindeki işhanında çalışırken, ... ilçesindeki davalı apartmanda görevli olarak çalışmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığını, davalı tanıklarının beyanlarının da davacılar lehine olduğunu, denetmen raporunda kabul edilmeyen yıllarda kimin apartman görevlisi olduğunun belirtilmediği dikkate alınmadan karar verildiğini beyanla ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın her iki davacı yönünden ayrı ayrı kabulüne karar verilmesini istemiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İzmir 1. İş Mahkemesi'nin, 28.05.2018 tarihli, 2016/611 E, 2018/270 K. sayılı kararına yönelik davacılar vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine,

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacılar vekili istinaf gerekçeleri ile kararı temyiz etmiş ve kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, 506 sayılı Kanunun 79/10. (5510 sayılı Kanun’un m. 86/9.) maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Maddeye göre, “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.”

Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanların hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Hizmet tespiti davalarının amacı hizmetlerin karşılığı olan sosyal güvenlik haklarının korunmasıdır. Hizmet akdine dayalı çalışma olgusunun ispatında delil sınırlandırması yoksa da davacının Kurum sicil dosyası, işyeri özlük dosyası temin edilip işyerinin Kanunun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlendikten sonra iddia edilen çalışmanın başlangıç ve bitiş tarihleri, hangi işyerinde ne iş yapıldığı, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliği, prime esas kazanca tabi ücretin ne olduğu, çalışmanın sürekli, kesintili, mevsimlik olup olmadığı eksiksiz bir şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır.

Taraf tanıklarının sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre dinlenilmeli, re’sen araştırma kapsamında sadece taraf tanıkları ile yetinilmeyip mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve postabaşı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Eldeki davada; Davacı ...’ın 10/06/1969-30/01/1996 arasında toplam 2291 gün 4/1-a hizmetinin bulunduğu, 20/04/1982-31/10/1989 arasında ise toplam 2711 zorunlu bağkur hizmetinin bulunduğu, son defa ... İşhanı yönetimi kapıcılık işinden 30/01/1996 tarihinde ayrılarak 30/01/1996 tahsis talebine istinaden 01/02/1996 tarihinde yaşlılık aylığı bağlandığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Eldeki davada; Davacı ...’ın 10/06/1969-30/01/1996 arasında toplam 2291 gün 4/1-a hizmetinin bulunduğu, 20/04/1982-31/10/1989 arasında ise toplam 2711 zorunlu bağkur hizmetinin bulunduğu, son defa ... İşhanı yönetimi kapıcılık işinden 30/01/1996 tarihinde ayrılarak 30/01/1996 tahsis talebine istinaden 01/02/1996 tarihinde yaşlılık aylığı bağlandığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; 06/12/2012, 10/01/2013 ve 21/12/2015 tarihli denetmen raporları da gözetilerek, söz konusu davalı apartmanda kapıcılık görevini bir fiil davacı ...’nın mı yoksa Ali’nin mi yaptığının açıkça ortaya konulması, çalışmanın niteliği ve süresi, kısmi ya da tam gün olup olmadığı hususunu belirlemek için re’sen araştırma kapsamında tekrar civar kapıcılar ve varsa market, eczane, kasap vs. işyeri çalışanları, daire sakinleri resen dinlenerek, davacı ...’ın apartmanda kapıcı olarak çalıştığı kanaatine varılırsa, buna göre kısmi zamanlı çalışma durumunun davalı apartmanın büyüklüğü, daire sayısı, bahçesi, büyüklüğü, ısınma sistemi göz önünde bulundurulup günlük çalışma saatine göre (4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışmanın 1 günlük çalışma hesabı ile) haftalık ve aylık çalışma süresinin kaç gün olduğu belirlenmeli, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliğine göre eylemli çalışmanın var olup olmadığı, sürekli veya kesintili olup olmadığı, yine denetmen raporunda ve apartman gider pusulalarında da gösterilen ödeme belgelerinin davacı ...’nin imzaladığı da dikkate alınarak kapıcılık hizmetinin Ali tarafından yapıldığının anlaşılması halinde ise Hak düşürücü süre yönünden de irdeleme yapılarak deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek belirlenmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 20/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1429, Karar No: 2023/1183, Tarih: 22.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1429 E.  ,  2023/1183 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, Mahkemece ortak çocuklar ile baba arasında yeniden kişisel ilişki kurulmuş ancak davalı babanın 28.10.2018 tarihinde vefat ettiği anlaşılmakla 30.09.2022 tarihli ek kararla dava konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın ve ek kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; bir kısım isnatlarda bulunarak evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına ortak çocukların velayetinin kadına verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı asıl isnatların asılsız olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece, davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velayetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

IV. BOZMA KARARI

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkeme kararına karşı süresi içinde davacı vekili kişisel ilişki yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Bozma Kararı

Dairemizin 03.10.2017 tarihli, 2016/5168 Esas ve 2017/10518 Karar sayılı kararıyla, Mahkemece, ortak çocuklar ile baba arasında aynı şehir ayrı şehir ayrımı yapılarak kurulan kişisel ilişkinin doğru olmadığı, baba ile kişisel ilişki kurulması hakkında sosyal inceleme raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken verilen kararın doğru olmadığı gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemece yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozmaya uyularak, baba ile ortak çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş, davalı babanın 28.10.2018 tarihinde vefatı sebebi ile Mahkemece 30.09.2022 tarihli ek kararla davanın konusuz kalması sebebi ile karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen asıl karara kişisel ilişki yönünden ve ek kararına karşı yargılama gideri yönünden süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Dairemizin 12.12.2022 tarihli ve 2022/10039 Esas, 2022/10329 Karar sayılı kararıyla, kararın onanması karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri