muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/353, Karar No: 2024/623, Tarih: 04.12.2024

9. Aynı Kanun’un temyiz edilemeyen kararları düzenleyen 362 nci maddesinde;

“…(1) Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:

a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

10. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 341/2 nci maddesi gereğince manevi tazminat davaları yönünden kesinlik sınırı olmaksızın istinaf yoluna başvurulabilmesine rağmen temyize ilişkin olarak bu şekilde bir istisna yer almadığından manevi tazminat açısından temyiz kesinlik sınırı göz önüne alınarak temyizin mümkün olup olmadığı değerlendirilecektir.

11. Bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken, temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır.

12. 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 02.01.2017 tarihli ve 680 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile değiştirilen (08.03.2018 tarihli ve 7072 sayılı Kanun ile kanun hükmü olarak kabul edilen) “Hukuk ve Ceza Genel Kurullarının görevleri” başlıklı 15 inci maddesinin üçüncü fıkrasında;

“…İlk derece mahkemesi olarak ilgili dairelerce verilen hükümlerin temyiz yoluyla incelemesini yapmak…” hükmü yer almaktadır.

13. Bu hükümde Özel Dairelerce ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabileceği ve Hukuk Genel Kurulunun bu kararları temyiz yoluyla inceleyeceği belirtilmektedir.

14. Yargıtay ilgili hukuk dairesinin tazminat davası sonucunda vermiş olduğu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir; temyiz incelemesi, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır (Kuru, Baki: İstinaf Sistemine Göre Yazılmış Medenî Usul Hukuku, 2. Baskı, Kasım 2018 s. 645).

15. Öte yandan bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla veya istinaf incelemesi sonucu verdiği kararlar için dahi ayrım yapılmaksızın 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde belirtilen kırk bin Türk liralık temyiz kesinlik sınırı uygulandığından Yargıtay hukuk dairelerince ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararların temyizi için de bu parasal sınırın esas alınması ve bu miktarı geçen kararlara karşı temyiz yolunun açık olduğunun kabul edilmesi gerekir. Aksinin kabulü hâlinde Kanun’un bölge adliye mahkemesi için ilk derece mahkemesi veya istinaf incelemesi yapan mahkeme olarak tanıdığı kırk bin Türk lirası parasal sınır dâhilinde kesin karar verme yetkisini Yargıtay hukuk dairelerine tanımadığı gibi bir sonuç ortaya çıkar ki, kanun koyucunun bunu amaçladığından bahsedilemez.

16. Yukarıda belirtildiği üzere miktar veya değeri kırk bin Türk lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar temyiz edilemez. 6100 sayılı Kanun’un Ek Madde 1 hükmüne göre de, 362 nci maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir. Bu hükümlere göre hesaplama yapıldığında 2024 yılı için temyiz kesinlik sınırı 378.290,00 TL’dir.

17. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366 ncı maddesinin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346 ncı maddesi uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak bu hükme rağmen temyiz edilen karar kesin olduğu hâlde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiş ise, 01.06.1990 tarihli ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Hukuk Genel Kurulu tarafından temyiz talebinin reddine karar verilebilecektir. Bu İçtihadı Birleştirme Kararı 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu hükümleri nedeniyle verilmiş olsa da 6100 sayılı Kanun’daki benzer düzenlemeler de aynı yorum ve sonucu doğurduğu için 6100 sayılı Kanun hükümlerine göre temyiz yönünden de uygulanması gerekir.

18. Tüm bu açıklama ve yasal düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; somut olayda davacı vekili tarafından 250.000,00 TL manevi tazminatın tahsili talep edilmiş, Özel Dairece davanın reddine karar verilmiş ve dava konusu 250.000,00 TL manevi tazminat yönünden davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur. Bu durumda dava değerinin 2024 yılı itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla, anılan karara karşı temyiz yoluna başvurulması miktar itibariyle mümkün bulunmadığından, davacının temyiz başvurusunun miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

19. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında 6100 sayılı Kanun'un sistematiğinde temyizi kabil olmanın asıl, temyiz edilememenin istisna olarak düzenlendiği, istisna hükümlerinin ise dar olarak yorumlanması gerektiği, Bölge Adliye Mahkemelerinin kararlarına ilişkin temyizi kabil olmama hâlinin kıyas yoluyla İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay Hukuk Dairesi kararlarına teşmil edilmesinin mümkün olmadığı, bu nedenle kararın temyizinin kabil olduğu görüşü ile tazminat istemiyle açılan eldeki davada Özel Dairece İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla karar verildiği, bu nedenle 6100 sayılı Kanun’un 341 inci maddesindeki hükmün uygulanmasının gerektiği ve 341 inci maddenin ikinci fıkrası uyarınca manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabileceği, bu nedenle kararın kesin olmadığı ve temyiz incelemesinin yapılması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüşler Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

20. Hâl böyle olunca davacı vekilinin temyiz başvurusunun miktardan reddi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz başvurusunun miktardan REDDİNE,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

04.12.2024 tarihinde oy çokluğuyla kesin olarak karar verildi.

''K A R Ş I O Y''

Davacı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ncı maddesi uyarınca yargısal faaliyet nedeniyle davalı Hazine aleyhine 250.000,00 TL manevi tazminat istemiyle dava açmıştır.

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi tarafından ilk derece mahkemesi sıfatıyla bakılan davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunca Yargıtay ilgili hukuk dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın HMK. md. 362’de öngörülen kesinlik sınırına tâbi olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz isteğinin reddine oyçokluğuyla karar verilmiştir. Aşağıda belirtmiş olduğumuz nedenlerle çoğunluğun kararına katılamıyoruz.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ncı maddesinde hâkimlerin yargısal faaliyetlerinden dolayı maddede sınırlı olarak sayılan sebeplere dayalı olarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabileceği düzenlenmiştir. Aynı Kanun’un 47 nci maddesi uyarınca bu davalara Yargıtay ilgili dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla bakılacağı ve yargılama sonucunda verilen kararın temyize tâbi olduğu öngörülmüştür. Temyiz incelemesi için başvurulan Hukuk Genel Kurulunda kararın HMK. md. 362’de belirtilen kesinlik sınırında kalıp kalmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve yukarıda belirtildiği gibi kararın miktar itibariyle temyizinin mümkün olmadığı sonucuna varılmıştır.

Konunun öncelikle hak arama özgürlüğü ve mahkemeye erişim hakkı açısından ele alınmasında yarar vardır. Zira kişilerin kanun yollarına başvurma hakkı genel olarak mahkemeye erişim hakkı ve hak arama özgürlüğü kapsamında değerlendirilmektedir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddesinin dördüncü fıkrasında, mahkemeye erişim hakkına ilişkin bir ibareye yer verilmemiş olsa da, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, bu hakkı adil yargılanma hakkının bir unsuru olarak kabul etmektedir (Sezin Aktepe Artık, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Kararları Işığında Medeni Usul Hukukunda Adil Yargılanma Hakkı, 2014, s.75). Anayasa Mahkemesi de mahkemeye erişim hakkının ilk derece mahkemesine dava açma hakkının yanı sıra itiraz, istinaf veya temyiz gibi kanun yollarına başvurma imkânı tanınmış ise anılan yollara başvurma hakkını da içerdiğini belirtmiştir (AYM, 2018/36896, 25.02.2021, RG. 23.03.2021, 31432).

Kanun yoluna başvurma hakkının mahkemeye erişim hakkı ve dolayısıyla adil yargılanma hakkı kapsamında olduğu belirlendikten sonra, bu hakkın sınırlandırılıp sınırlandırılmadığı, sınırlandırılmışsa bunun ne ölçüde olduğunun ortaya konulması gerekir. Anayasanın 13 üncü maddesine göre, temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.

Yargısal faaliyet nedeniyle Devlet aleyhine açılacak davaların hangi mahkemede görüleceği ve yargılama sonucunda verilen karara karşı başvurulabilecek konun yolu, 6100 sayılı Kanun’un 47 nci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükme göre “Devlet aleyhine açılan tazminat davası, ilk derece ve bölge adliye mahkemesi hâkimlerinin fiil ve kararlarından dolayı, Yargıtay ilgili hukuk dairesinde; Yargıtay Başkan ve üyeleri ile kanunen onlarla aynı konumda olanların fiil ve kararlarından dolayı Yargıtay Dördüncü Hukuk Dairesinde ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülür. Dava, bu dairenin Başkan ve üyelerinin fiil ve kararlarından dolayı ise yargılama Yargıtay Üçüncü Hukuk Dairesinde yapılır. Verilen kararların temyiz incelemesi Hukuk Genel Kurulunca yapılır. Temyiz incelemesine, kararı veren başkan ile üyeler katılamaz" Anılan hükümde yargısal faaliyetler nedeniyle Devlet aleyhine açılacak tazminat davalarının Yargıtay’ın ilgili dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla görüleceği ve yargılama sonucunda verilecek karara karşı temyiz yoluna başvurulacağı açıkça düzenlenmiştir.

Yukarıda yapılan tespitten sonra yargısal faaliyet nedeniyle açılan tazminat davalarında verilen kararlara karşı öngörülen temyiz yolunu miktar itibariyle sınırlandıran bir kanun hükmünün bulunmadığı üzerinde durulmalıdır. 6100 sayılı Kanun’da kanun yollarını miktar itibariyle sınırlandıran iki hüküm bulunmaktadır. Bunlardan 341 inci madde ilk derece mahkemesinin, 362 nci madde ise bölge adliye mahkemesinin kararlarına karşı kanun yolunu sınırlandırmaktadır. Yargısal faaliyet nedeniyle açılan tazminat davalarında Yargıtayın ilgili hukuk dairesi ilk derece mahkemesi sıfatıyla karar verdiğine göre, bu kapsamda verilen kararların ilk derece mahkemesinin kararlarına karşı kanun yolunu sınırlandıran 341 inci maddeye tâbi olması gerektiği açıktır.

6100 sayılı Kanun’un 341 inci maddesinde ilk derece mahkemenin maddede belirtilen kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabileceği öngörülmüştür. Aynı maddenin ikinci fıkrasında miktar veya değeri üç bin Türk lirasını (2024 yılı için 28.250,00 TL) geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararların kesin olduğu, ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabileceği düzenlenmiştir.

6100 sayılı Kanun’un 341 inci maddesinde ilk derece mahkemenin maddede belirtilen kararlarına karşı istinaf yoluna başvurulabileceği öngörülmüştür. Aynı maddenin ikinci fıkrasında miktar veya değeri üç bin Türk lirasını (2024 yılı için 28.250,00 TL) geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararların kesin olduğu, ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabileceği düzenlenmiştir.

HMK. md. 341’de kesinlik sınırı bu şekilde belirlendikten sonra miktar veya değeri bakımından kesinlik sınırını aşan kararlara karşı hangi kanun yoluna başvurulabileceğini yine kanun belirleyecektir. Zira yukarıda belirtildiği üzere Anayasanın 13 üncü maddesi temel haklar ancak kanunla sınırlanabilir. HMK. md. 47, Yargıtay ilgili hukuk dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararlara karşı kanun yolu olarak temyizi öngörmüştür. Diğer yandan, 6100 sayılı Kanun’un 341 inci maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca manevi tazminat bakımından temyiz yolu için kesinlik sınırına bakılmaması gerekir.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında, yargısal faaliyet nedeniyle devlet aleyhine açılan tazminat davalarında Yargıtay ilgili hukuk dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde belirtilen kesinlik sınırına (2024 yılı için 378.290,00 TL) tâbi tutulamaz. Zira anılan maddenin birinci fıkrası “Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz:” şeklinde başlamaktadır. Buna göre HMK. md. 362’de öngörülen kesinlik sınırının söz konusu olabilmesi için öncelikle bir bölge adliye mahkemesi kararı bulunmalıdır. İnceleme konusu karar ise, Yargıtay ilgili hukuk dairesi tarafından bölge adliye mahkemesi sıfatıyla değil, ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilmiştir.

6100 sayılı Kanun’un 47 ve 341 inci maddelerinin açık hükümlerine rağmen, bölge adliye mahkemesinin kararlarına yönelik kesinlik sınırını düzenleyen 362 nci maddesi hükmünden hareketle kararın kesin olduğunun kabul edilemez. Miktar itibariyle sınırlamaya ilişkin iki hükümden birinin tercih edilmesi noktasında bir tereddüt varsa, hak arama özgürlüğü lehine yorum yapılması gerekir. Zira asıl olan temel hakkın varlığıdır. Kanun yolunu sınırlandıran hükümler, istisnai düzenlemelerdir. İstisnaların dar yorumlanması esastır. Aksi hâlde, temel hakların sınırlandırılmasında “kanunilik ilkesi” ihlal edilmiş olur.

Yukarıda belirtilen nedenlerle Yargıtay hukuk dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın HMK. md. 341’de öngörülen kesinlik sınırı çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiği kanaatinde olduğumuzdan, inceleme konusu davada uygulanma yeri bulunmayan HMK. md. 362 uyarınca kararın kesin olduğu gerekçesiyle davacının temyiz isteğinin reddine yönelik Sayın Çoğunluğun görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2023/3773, Karar No: 2023/8179, Tarih: 07.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/3773 E.  ,  2023/8179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/13 E., 2021/495 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık ve suça sürüklenen çocuk haklarında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.12.2013 tarihli ve 2011/243 Esas, 2013/595 Karar sayılı kararının sanık, sanık müdafii ile suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan ) 14. Ceza Dairesinin 26.11.2020 tarihli ve 2016/5926 Esas, 2020/5270 Karar sayılı kararı ile özetle bir kısım duruşmaların kapalı yapılması, ek savunma hakkı tanınmaması, sosyal inceleme raporu aldırılmama gerekçesinin gösterilmemesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.11.2021 tarihli ve 2021/13 Esas, 2021/495 Karar sayılı kararı ile;

a) Sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

b) Suça sürüklenen çocuğun, çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Suçun yanlış nitelendirildiğine, alt sınırdan ve takdiri indirim yapılarak verilen cezanın usul ve kanuna aykırı olduğuna, kararın bozulması istemine ilişkindir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Suçun işlendiğine dair soyut beyan dışında delil bulunmadığına, eylemin rızaen gerçekleşip gerçekleşmediği yönünde araştırma yapılmadığına, kararın bozulması istemine ilişkindir.

C. Sanığın Temyiz İsteği

Kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

B. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Suçun işlendiğine dair soyut beyan dışında delil bulunmadığına, eylemin rızaen gerçekleşip gerçekleşmediği yönünde araştırma yapılmadığına, kararın bozulması istemine ilişkindir.

C. Sanığın Temyiz İsteği

Kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

''Sanık ve SSÇ ile mağdurun Bursa’da karşılaşmaları üzerine Mudanya’ya otobüsle birlikte geldikleri, birlikte bali içmeye karar veren sanık, ssç ve mağdurun aldıkları baliyi Top Mevkii diye bilinen yerdeki ıssız alanda bulunan barakada birlikte içtikleri, suça sürüklenen çocuk ...’ın cebinden cigara olarak tabir ettiği bir sigarayı çıkartıp yaktığı, mağdur ve sanık ile SSÇ’nin söz konusu sigarayı birlikte içtikleri, mağdurun esrar içerdiğini değerledirdiği anlaşılan bu sigarayı içince 5 dakika içinde baygınlık geçirdiği ve 5 dakika kadar da baygın kaldığı, mağdurun kendisine geldiğini sanık ve SSÇ’ye fark ettirmeden konuşmalarını dinlediği, sanık ile SSÇ’nin sadece elbisesinin soyulması ve tecavüz edilmesi hususunu konuştuklarını duyduğu, ...’ın kızı soy diye bir mesaj attığını gördüğü, SSÇ ...’ın mağdureyi dudağından öptüğü, sanık ve SSÇ’nin müştekinin göğüs ve cinsel organını elledikleri, mağdurun yanına geçen sanık ve SSÇ’nin parmaklarını cinsel organına sokmak üzere olduklarını fark ettiği anda bağırdığı, gözünü açıp baktığında sanık ...’in kendisine tecavüz etmeye hazırlandığını pantolon fermuarını ve kemerini açtığını fark ettiği, sanık ile SSÇ’nin bağıran mağdurun ağzını kapatmaya çalıştıkları, ...’ın kaçmaya karar verdiği, ...'in onu vazgeçirmeye çalıştığı, ancak olay yerine gelen polis ekibinin sesini duyan ve far ışığını gören mağdurun kalkıp koşarak pdlis ekibine sığındığı, olayı anlattığı, sanık ...’in de olay yerinde polis tarfından yakalandığı hususları tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

Mağdurenin anlatımlarının, kolluk tutanağına göre olay anında polis ekiplerine anlatıkları ile uyumlu olduğunun anlaşıldığı,

Mağdur ... ...'un anlatımlarının genel hatlarıyla soruşturma aşaması anlatımına benzer olduğunun anlaşıldığı,

Mağdurenin anlatımlarının, kolluk tutanağına göre olay anında polis ekiplerine anlatıkları ile uyumlu olduğunun anlaşıldığı,

Mağdur ... ...'un anlatımlarının genel hatlarıyla soruşturma aşaması anlatımına benzer olduğunun anlaşıldığı,

Sanık ...’in dizi 10’daki müdafi huzurundaki kolluk ifadesinde özetle, bali ve esrar içtikten sonra ... ile yakınlaştıklarını, öpüp, göğüslerini ellediğini, parmağı ile cinsel organına giriş çıkış yaptığını, bu sırada ...’ın kendilerini izliyor olduğunu, sonra ...’ün ailesini aradığını, gitmek istediğini, ancak kafasının çok iyi olduğunu, yüzünü yıkamaya götürdüklerini düşüp bayıldığını, onu tekrar barakaya götürdüklerini, ne yapacaklarını konuşurken mağdurenin tekrar göğüslerini ve cinsel organını ellediğini, daha ne yapacaklarını karar vermemişken mağdurenin bağırdığını, ağzını kapatmaya çalıştığını, ancak başarılı olamadığını, 5-10 dakika boğuştuklarını, ...’ın da kendisine yardım ettiğini, ancak muhetemelen çevredekilerin bağrışmaları duyması üzerine polislerin geldiğini, ...’ın kaçtığını, ... ile birlikte polislerin yanına indiğini belirttiğinin anlaşıldığı,

Sanığın Cumhuriyet savcısı huzurunda özetle beyanlarını tekrar ettiğinin ...'ın da mağdurun vajinasına parmağını soktuğunu belirttiğinin, ancak barakadan götürmediklerini, zira mağduru kaldıramadıklarını, tecavüz kararı almadıklarını belirttiğinin görüldüğü.

SSÇ ...’ın Cumhuriyet savcısı huzuurndaki ifadesinde atılı suçlamaları inkar ettiğinin, mağdureyle sanık ...'in seviştiklerini, sanığın onunla öpüştüğünü, göğüslerini açtığını ve elini pantolunun içine vajinasına doğru soktuğunu gördüğünü, ancak kendisinin onun vajinasına parmağını sokmadığını sadece bağırdığı için ağzını tuttuğunu savunduğunun anlaşıldığı.

Sanık ve SSÇ’nin sorgularında Sulh Ceza Hakimi huzurunda Cimhuriyet savcısı huzurundaki ifadelerini tekrar ettiklerinin anlaşıldığı,

SSÇ ...’ın mahkeme huzurunda da atılı suçu inkar ettiğinin, önceki savunmalarını tekrar ettiğinin anlaşıldığı,

Sanık ... mahkeme huzurunda alınan beyanında; cinsel istismar suçlamasını kabul etmediğini, ... ve ... ile birlikte bali alıp zeytinliğe gittiklerini kabul etmekle birlikte ... ile sadece öpüştüklerini savunduğu,

Dizi 64 ‘de bulunan iç beden muayenesine ilişkin adli raporda özetle hymen intakt, hymen ve vulvada ekimoz, erozyon ve benzeri darp, cebir ... olmadığı, duhule muüsait olmadığından sperm muayenesi yapılamayacağının belirtildiğinin görüldüğü,

Sanık ... mahkeme huzurunda alınan beyanında; cinsel istismar suçlamasını kabul etmediğini, ... ve ... ile birlikte bali alıp zeytinliğe gittiklerini kabul etmekle birlikte ... ile sadece öpüştüklerini savunduğu,

Dizi 64 ‘de bulunan iç beden muayenesine ilişkin adli raporda özetle hymen intakt, hymen ve vulvada ekimoz, erozyon ve benzeri darp, cebir ... olmadığı, duhule muüsait olmadığından sperm muayenesi yapılamayacağının belirtildiğinin görüldüğü,

Mağdurenin suç tarihindeki meri kanun hükümlerine göre alınan raporunda olay nedeniyle ruh sağlığı hususunda depresif uyum bozukluğu tespit edildiği, ruh sağlığını etkileyecek mahiyet ve derecede olan bu tablonun iddia edildiği gibi cinsel istismara bağlı ortaya çıkabileceği, ancak bu psikiyatrik tablonun yaş farkı fazla olmayan mağdur ve sanığın bile şiddet ve zorlama olmaksızın erken yaşta cinsel deneyim yaşamasına bağlı olabileceği gibi, olay sonrası gelişen psikososyal stres ve çatışmalar nedeni ile de ortaya çıkabileceği, bunlar arasında tıbben ayrım yapılamayacağı değerlendirilmesinin yapıldığının görüldüğü,

İlgili raporda belirtilenlerden mağdurenin ruh sağlığının doğrudan olay nedeni ile bozulduğuna ilişkin yeterli delil olmadığının kabulü gerektiği anlaşılmakla sanık ve ssç hakkında TCK'nın 6545 sayılı kanun öncesi hali ile 103/6 maddesinin şartları oluşmadığından uygulanmasına yer olmadığı değerlendirilmekle,

Dosya kapsamına göre, mağdurun durduk yere sanık ve SSÇ’ye suç atmasını gerektiren bir neden bulunmaması, bağırdığının, sanık ve SSÇ’ye karşı koymaya çalıştığının sanık ve SSÇ tarafından aşamalarda ifadeleri farklılaşsa da kabul edilmiş olması, mağdurenin olay yerine gelen kolluk görevlilerine olayı sıcağı sıcağına ifadesi gibi anlatmış olması hususları nazara alındığında sanıkların üzerlerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçunun basit halinin sübut bulduğu, dosyada değerlendirilmesi gereken hususun sanık ve SSÇ’nin mağdurenin cinsel organına parmakların sokup sokmadıklarının, eylemlerinin bu bakımdan suçu nitelikli halinin gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi olduğu, iç beden muayenesi raporunda hymen intakt, hymen ve vulvada ekimoz, erozyon ve benzeri darp, cebir ... olmadığı, duhule müsait olmadığının belirtildiği görüldüğünden mağdurun, sanık ile SSÇ’nin kendisine yönelik organ sokma iddiasının fiziki olarak gerçekleştiğini gösterir bir delil bulunmadığı değerlendirilmekle,