muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2001/140, Karar No: 2001/201, Tarih: 28.02.2001

2-Anataşınmazın bir kısmının harap olması durumunda, harap olan bağımsız bölüm ve eklentilerinin, ortak yerlerin ya da bağımsız bölümlerdeki tesislerin yeniden yapılması için, sağlam kalan bağımsız bölümlerin içinden veya dışından yararlanılması gerektiğinde,

O bölümlerin malikleri veya orada başka sıfatla oturanlar buna izin vermek zorundadırlar.

Ancak böyle bir izin yüzünden kat maliklerinin ya da orada başka sıfatla oturanların uğrayacakları zararı, lehine izin verilen bağımsız bölüm malikleri derhal ödemekle yükümlüdürler (m.23/3).

Yukarıda değinilen 23.madde hükmü çerçevesinde somut olay incelendiğinde;7 ve 8 No.lu bağımsız bölümlere giriş izni, bir ya da birkaç bağımsız bölümde veya tesislerinde oluşan bir hasar ve bozukluğun giderilmesi yahut ana yapının bir kısmının harap olması nedeniyle değil, ana yapının bütünü ile sağlamlaştırılması ve dayanıklılığının artırılması için istenilmiş bulunmaktadır.Kat Mülkiyeti Yasasının 19.maddesinin ilk fıkrası gereğince ana taşınmazın sağlamlığını titizlikle korumakla yükümlü bulunan tüm kat maliklerinin katılım ve katlanmasını gerektiren böyle bir onarım ve güçlendirme çalışması, tüm kat maliklerinin ve onların bağımsız bölümlerinde başka sıfatla oturanların can ve mal emniyeti açısından zorunluluk arzetmektedir. O halde, her kat malikinin ve bağımsız bölümde başka sıfatla oturanların bu konuda iyiniyetli ve özverili davranması, aynı ölçüde fedakarlık göstermesi gerekir.Bilirkişi raporuna göre acilen gerçekleştirilmesi zorunlu olan bu nitelikteki onarım çalışmasına kat malikleri kurulu kararı uyarınca öteki kat malikleri katılmış ve bağımsız bölümlerindeki kolonlar mantolama sistemi ile sağlamlaştırılmış iken, 7 ve 8 No.lu bağımsız bölümlerde de zorunlu olan benzeri işlemlerin yapılabilmesi için gerekli izni vermekte zorluk çıkaran, dava açılmasına ve anayapının onarımının geciktirilmesine neden olan (bu davadan önce alınmış tahliye kararı uyarınca da bağımsız bölümleri boşaltıp teslim etmek zorunda bulunan) davalı kiracılara-çalışamayacakları günler için uğrayacakları zarar karşılığı olarak-tazminata hükmedilmesi açıklanan tüm bu nedenlerle doğru görülmemiştir.

Yerel mahkemece,Özel Dairenin 13.6.2000 gün ve 2000/6360-7194 sayılı onama kararının bu davadaki uyuşmazlık konusuna emsal gösterilmiş olması da isabetli değildir.Çünkü o davada, salt bodrum kat ile davalının bağımsız bölümünün bulunduğu zemin katın kolonlarının mantolanması ve taşıyıcı sistemin güçlendirilmesi için gerçekleştirilecek işlemler sonucu bilirkişi raporuna göre davalının bağımsız bölümünün kullanma alanının daralacağı saptanmış, bu alan kaybı nedeniyle kat malikinin uğrayacağı zararın tazminine hükmedilmiştir. Somut olayda ise, dava konusu 7 ve 8 No.lu bağımsız bölümlerde yapılacak onarım ve güçlendirme çalışmaları sonucunda, bu bölümlerde bir daralma ve alan kaybı olacağına ilişkin bilirkişi raporunda herhangi bir saptama yoktur.Kaldı ki,Özel Dairenin bozma kararında "dava konusu bağımsız bölümlerdeki kolon ve kirişlerin takviye edilmesinden sonra, bu onarımların bağımsız bölümde neden olduğu bir hasar varsa ve yapılan onarım sonucu bağımsız bölüm eski haline getirilmemişse,ancak bu masraflara hükmedilebilir" denilmek suretiyle bu olasılığa da değinilmiştir.Bu durum karşısında emsal gösterilen onama kararı ile bu davaya ilişkin bozma ilamı arasında bir çelişkinin varlığından da söz edilemeyeceğine göre,yukarıda açıklanan nedenlerle, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 28.2.2001 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10766, Karar No: 2019/9817, Tarih: 25.04.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/10766 E.  ,  2019/9817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının davalıya ait ecza deposunda 07/04/2000 tarihinden 29/08/2014 tarihine kadar dağıtıcı-şoför olarak çalıştığını,davacının emeklilik süresinin dolması nedeniyle işten ayrıldığını, asgari ücret alan davacının çalıştığı dönem boyunca aldığı maaşa ek olarak da altı ayda 2 maaş oranında ikramiye alarak çalıştığını iddia ederek; kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının kıdem tazminatının ödendiğini işyerinde fazla mesai yapıldığında karşılığı ücretlerin ödendiğini, alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işyerinden ayrılırken tüm alacaklarını aldığına dair ibraname imzalayıp işvereni ibra ettiğini, bu davanın yasal dayanaktan yoksun olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçinin imzasını içermeyen bordrolarda fazla çalışma tahakkuku yer aldığında ve tahakkukta yer alan miktarların karşılığı banka hesabına ödendiğinde, tahakkuku aşan fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir. Tahakkuku aşan fazla çalışma hesaplandığında, bordrolarda yer alan fazla çalışma ödeme tutarları mahsup edilmelidir.

İşçinin imzasını içermeyen bordrolarda fazla çalışma tahakkuku yer aldığında ve tahakkukta yer alan miktarların karşılığı banka hesabına ödendiğinde, tahakkuku aşan fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir. Tahakkuku aşan fazla çalışma hesaplandığında, bordrolarda yer alan fazla çalışma ödeme tutarları mahsup edilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; mahkeme dosyaya sunulan bordroların tamamında fazla mesai ücreti tahakkuk ettirildiğini gözeterek ve bordro matrahlarının hizmet döküm cetvelindeki sigorta primine esas kazançla uyuştuğunu dikkate alarak, fazla mesai ücreti talebini reddetmiş isede; bu kabul yerinde değildir. Şöyleki, yukarıdaki ilke kararında da açıklandığı üzere fazla mesai ücreti tahakkuku bulunan imzalı bordrolar yönünden o ayın hesaptan dışlanması doğru isede, imzasız bordrolar yönünden dışlama yerine, tahakkuk ettirilen miktarların hesaplanan toplam fazla mesai ücretinden mahsubu gerekir.

Sonuç olarak mahkemece yapılacak iş; imzalı olan 2014 yılının ayları dışlanıp, dava tarihine göre zamanaşımı gözetilip hesaplama yapılarak, imzasız bordrolardaki fazla mesai ücreti tahakkukları, toplam hesaplanan fazla mesai ücretinden mahsup edilmeli, sonrada varsa bakiye alacaktan, karineye dayalı makul indirim yapılarak fazla mesai ücreti hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ile fazla mesai ücretinin yazılı şekilde reddi hatalıdır.

3-Mahkeme, davacının ulusal bayram ve genel tatil alacağı talebini bordrolarda tahakkuk olduğu gerekçesiyle reddetmiş isede, bu kabulde dosya içeriğine uygun değildir. Dosyada mevcut bordrolar incelendiğinde, kazançlar bölümünün altındaki genel tatil adı altındaki ödemenin genel tatil günlerinde çalışılmadan ödenmesi gereken ücrete (yevmiyeye) ait olduğu anlaşılmakla birlikte, fazla mesailer başlığı altında genel tatil mesaisi açıklamasıyla gösterilen kısımda ise tutar olarak birçok bordroda “0” yazdığı, ödeme gösterilen bordrolarda da, kaç saat çalışılırsa çalışılsın ulusal bayram ve genel tatil ücretine ilişkin yevmiyenin tam olarak verilmesi gerektiği halde, saat ücreti tahakkuk ettirildiği görülmektedir.

Mahkemece yapılacak iş; davacının çalıştığını ispat ettiği genel tatil günleri için, dosyada mübrez bilirkişi raporunda doğru şekilde hesaplanan net 1.120,49 TL.den, bordrolardaki fazla mesai sütunu altında genel tatil mesaisi adı altında saat ücreti olarak tahakkuk ettirilip ödendiği anlaşılan miktarları mahsup edip, yine ispatın tanık beyanlarına dayandığı gerekçesiyle karineye dayalı makul indirim yapılarak genel tatil ücretini hüküm altına almaktır. Açıklanan nedenlede hükmün bozulması gerekmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7975, Karar No: 2006/9056, Tarih: 13.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/7975 E.  ,  2006/9056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 40.sırasında Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın 18.maddesinin (f) bendi uyarınca 1.1.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır. Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmü uyarınca bu Yasaya bağlı (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden davacı idareden karar harcının alınmış olması doğru değil ise de bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkemenin gerekçeli kararının hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinde yazılı "Alınması gerekli 12,20 YTL. nispi harçtan peşin alınan 10,10 YTL. harcın mahsubu ile bakiye 2,10 YTL. eksik harcın davacıdan tahsiline" sözcüklerinin metinden çıkartılmasına, yerine "Davacı İdare karar harcından muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına" sözcüklerinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine, düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA 13.11.2006 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1043, Karar No: 2018/7392, Tarih: 03.07.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/1043 E.  ,  2018/7392 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde kolluk ifadesinde saat 21:00 sıralarında aracıyla ikametine geldiğini, alkollü olması ve ayağında topuklu ayakkabı olması sebebiyle ikametine yürürken düşerek yaralandığını beyan etmesi ve saat 00:50 de düzenlenen adli raporunda 1.66 promil alkollü olduğunun tespiti karşısında, sanığın olaydan hemen sonra alınan ilk ifadesindeki ikrarına itibar edilerek mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılama aşamasında sanığı suçtan kurtarmaya yönelik tanık beyanları ve değişen sanık savunmasına itibarla beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3510, Karar No: 2006/9404, Tarih: 13.06.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/3510 E.  ,  2006/9404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Orhaneli Asliye Hukuk ( Aile ) Mahkemesi

TARİHİ        :5.10.2005

NUMARASI                            :261 - 459

DAVA TÜRÜ       :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı-davalı kadının boşanma davası ile davalı-davacı kocanın boşanma davası birleştirilmiştir. Mahkemece boşanmaya karar verilmiş, ancak kimin davasının kabul edildiği hüküm yerinde açıklanmamıştır. Hüküm açık ve infazda tereddüt yaratmayacak nitelikte olmalıdır. ( HUMK.md.388)

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; Tarafların açtığı her iki dava yönünden de olumlu-olumsuz karar vermekten ibarettir. Açıklanan hususun nazara alınmaması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi. 13.06.2006 sa.
Yargıtay — Esas No: 2015/12457, Karar No: 2019/75, Tarih: 08.01.2019

**20. Ceza Dairesi         2015/12457 E.  ,  2019/75 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın aşamalardaki savunmasında ele geçen uyuşturucu maddeler ile ilgisi olmadığını beyan etmesi karşısında; yakalandığında alınan parmak izleri (yakalandığında alınmadı ise parmak izleri alınarak) ile Tekirdağ İl Emniyet Müdürlüğü Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Şube Müdürlüğü'nün 22/03/2013 tarihli raporu ile tespit edilen 11 adet parmak izinin karşılaştırılması yapılarak, uyuşturucu maddelerin bulunduğu materyaller üzerindeki parmak izlerinin sanığa ait olup olmadığının belirlenmesi amacıyla Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi veya uzman bir kurum ya da kuruluşa inceleme yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 08.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12034, Karar No: 2015/26197, Tarih: 17.09.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/12034 E.  ,  2015/26197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale ettirildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve temyiz harç ve giderlerinin yatırılması gerekir. 6100 Sayılı HMK nun geçici 3 üncü maddesinin 1 inci fıkrasında; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2 nci fıkrasında ise; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." denmiştir.

Yukarıda da belirtildiği üzere 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale ettirildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve temyiz harç ve giderlerinin yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak temyiz harç ve giderleri yatırılmamış ise, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HUMK nun 434/3. maddesi gereği 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Sekiz günlük temyiz süresi içinde temyiz edilmeyen (HUMK.432/4) veya temyiz defterine kaydı yapılmayan (HUMK. 434/2) yahut verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderleri yatırılmayan (HUMK. 434/3) kararlar kesinleşmiş olur.

Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak temyiz harç ve giderleri yatırılmamış veya eksik yatırılmış ise, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanması için ilgili tarafa HUMK nun 434/3. maddesi gereği bir muhtıra ile 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Mahkemece ilgili tarafa gönderilen temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanmasına dair iş bu muhtıranın mutlaka müzekkere şeklinde yazılması ve muhtırada verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması ya da tamamlanmaması halinde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılacağına karar verileceğinin açıkça yazılması gerekir. Yine bu muhtırada yatırılması veya tamamlanması istenen temyiz harç ve giderleri kalem kalem ve miktar olarak belirtilmeli, temyiz harç ve giderlerinin nereye yatırılacağı açıkça yazılmalıdır.

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak; " ...mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına" şeklinde karar verilmelidir.

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Temyiz karar ve ilam harcı ise ikiye ayrılmaktadır. Buna göre;

1- Maktu karar ve ilam harcına bağlı davaların kabul ve reddine ilişkin kararların ve nispi harca tabi davaların reddine ilişkin kararların temyizi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı maktu olup bu harcın tamamı peşin olarak temyiz edenden alınır.

2- Nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) veya davaların reddine (ya da kısmen reddine) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı nispi olup, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte biri peşin olarak (nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak) alınır.

Bunun yanında, mahkemece verilen ek kararların temyiz edilmesi halinde de (örneğin temyiz talebinin süreden reddine dair ek karar) mahkemece temyiz harç ve giderlerinin alınması gerekir. Ek kararların temyizi halinde, ek kararı temyiz edenden öncelikle başvurma harcı alınmalı ayrıca bunun yanında mahkemece verilen asıl karar ister maktu karar ve ilam harcına tabi olsun isterse nispi karar ve ilam harcına tabi olsun temyiz edenden maktu temyiz karar ve ilam harcı alınmalıdır.

Somut olay açısından yapılan tespit ve değerlendirmede, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Kararı temyiz eden davalıdan nispi temyiz karar harcı alınması gerekirken, maktu temyiz karar harcı alındığı bir başka ifadeyle temyiz harçlarının eksik alındığı anlaşılmıştır.

Somut olay açısından yapılan tespit ve değerlendirmede, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Kararı temyiz eden davalıdan nispi temyiz karar harcı alınması gerekirken, maktu temyiz karar harcı alındığı bir başka ifadeyle temyiz harçlarının eksik alındığı anlaşılmıştır.

Yukarıda da açıklandığı üzere, nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte birinin nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak temyiz edenden peşin olarak alınması gerekir. Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir. Eldeki davanın, nispi karar ve ilam harcına tabi bir dava olduğu konusunda kuşku bulunmamaktadır. Ancak yukarıda yapılan tespitlerden de anlaşılacağı üzere ve davalıdan mahkemece eksik temyiz harcı alınmıştır.

Bu nedenle, mahkemece eksik yatırılan temyiz harçlarının yukarıda yazılı usul ve esaslar dairesinde tamamlattırılarak, buna dair belgelerin dosyaya konması ve bu şekilde gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17/09/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1770, Karar No: 2009/1698, Tarih: 03.03.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/1770 E.  ,  2009/1698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ....Gıda Deri San. ve Tic. Ltd.Şti. vek.Av. .....ile davalı .... Gıda Tekstil Elektrik Bit. San. Tic. Ltd.Şti. vek.Av. .... aralarındaki tazminat davası hakkında Bursa 2.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 27.10.2008 gün ve 339/480 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkeme hükmü davacı vekiline, 30.12.2008 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesinin, H.U.M.K.nun 432.maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 15.01.2009 tarihinde temyiz defterine kaydedilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ . Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 03.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1892, Karar No: 2010/6377, Tarih: 01.04.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/1892 E.  ,  2010/6377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Elmalı Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :02.12.2008