muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/41306, Karar No: 2016/5498, Tarih: 07.03.2016

Bu disiplin cezasından yaklaşık 6 ay sonra ise bu sefer fesih nedeni olan gerekçelerle davacıdan savunma istenmiştir. Davacı da, "... yapmış olduğu planlarda brick bazında girmesinin sebebi ziyaret planı ile gerçekeştirilen arasında tam bir uyumluluk sağlamak olduğunu, gittiği ünitelerde doktorların olup olmadığını bilemediği için eksik ziyaret girmemek adına brick olarak giriş yaptığını, ayrıca sistemin buna izin verdiği için yanlış olabileceğini düşünemediğini, bundan sonraki planlarını ünite bazında yapacağını, 28-29 Ekim ve Kurban Bayramı ile ilgili olarak da aylık planlarını bir ay öncesinden yapmasından dolayı ve genelde yine SDS de tatil günlerinin belirtilip giriş yapılamamasından ötürü, sistem girişe izin verince dikkatinden kaçırdığını, ayrıca o günleri görüldüğü üzere iş günü olarak kapatma söz konusu olmadığını, bundan sonra daha dikkatli davranacağını, SDS üzerinden bedelsiz numune ile ilgili olarak gelen maili ise görür görmez girişlerini yaptığını, görevini yerine getirerek numuneleri doktorlarına ve eczanelerine dağıttığını, fakat sisteme girişlerde gecikme olduğunu ve bir süredir SDS ye giriş yapmakta olduğunu, kendisine yazılan konularda bundan sonra daha dikkatli olacağını" beyan ettiği görülmüştür.

Davalı işveren, feshe konu olay ile ilgili tutanak, savunma istemi ile görev tanımını sunmuş, ayrıca tanık deliline dayanarak tanık dinletmiştir.

Bununla birlikte dosyaya sunulan ....İş Mahkemesinin 22.05.2014 tarih ve 2013/894 E-2014/245 K. sayılı kararı sunulmuş olup yapılan incelemede, davacı ile bir kısım hususlarda ortak fesih nedenleri bulunduğu ( genel tatillerde ziyaret planı girmesi gibi) ancak mahkemece özellikle genel tatillerde ziyaret planı girilmesi sebebi ile ilgili olarak, ".... Tanık beyanlarının birlikte değerlendirilmesinden; davacının, ziyaret planını SDS sistemine girerken resmi tatil günlerini ziyaret olarak göstermesinin tamamen sistemden kaynaklanan bir hata olabileceği anlaşılmıştır. Ayrıca resmi tatil günü ziyaret planı olarak gösterilmiş olmasında davacının herhangi bir menfaatinin, davalının da herhangi bir zararının bulunmadığı, yine dosyadaki delillerden tespit edildiğinden, davacının ziyaret planını resmi tatil günü olarak belirtmiş olmasının geçerli bir fesih sebebi olmayacağı kanaatına varılmıştır...." şeklindeki gerekçe ile bu nedenin geçerli bir fesih nedeni olmadığı belirtilmiş olup kararın temyizi üzerine Yargıtay 22.Hukuk Dairesinin 25.09.2014 tarih ve 2014/21790 E. - 2014/25703 K. sayılı kararı ile mahkemece verilen işe iade kararının onanmış olduğu görülmüştür.

Yine .... 7. İş Mahkemesinin 27.10.2014 tarih ve 2013/888 E.-2014/582 K. sayılı kararında da fesih nedenleri arasında "numunelere ilişkin raporlamanın aynı gün yapılması gerektiği halde sisteme girilmediği" şeklindeki benzer fesih nedenlerinin olduğu dosyada Mahkemece verilen işe iade kararının taraflarca temyiz edilmeksizin kesinleştiği de görülmüştür.

Yine .... 7. İş Mahkemesinin 27.10.2014 tarih ve 2013/888 E.-2014/582 K. sayılı kararında da fesih nedenleri arasında "numunelere ilişkin raporlamanın aynı gün yapılması gerektiği halde sisteme girilmediği" şeklindeki benzer fesih nedenlerinin olduğu dosyada Mahkemece verilen işe iade kararının taraflarca temyiz edilmeksizin kesinleştiği de görülmüştür.

Dolayısıyla gerek davacının yaklaşık 5 yıllık çalışma süresi içinde fesihten önceki 6 aylık süreçte hakkında iki kez tutanak tutularak savunması alındığı, davacının aynı sene başında brick değişikliği de yaşamış olup tanık beyanları ile tüm dosya kapsamı ve gerek temyiz aşamasından geçen ortak fesih nedenleri bulunan emsal dosya ile taraflarca temyiz edilmeksizin kesinleşmiş bulunan benzer fesih nedenlerini içeren yukarıdaki değişik mahkemelere ait karar örnekleri birlikte değerlendirildiğinde; davacının davranışlarına dayanan eylemleri noktasında daha önce kendisine verilmiş herhangi bir ikaz/uyarı vs disiplin işlemi yapılmaksızın doğrudan fesih yoluna gidilmesi fesihte ölçülülük ilkesine aykırı olduğu gibi sunulan deliller ile feshin geçerli nedene dayandığının davalı işveren tarafından ispat edilememesi karşısında davanın kabulüne karar verilmek gerekirken yazılı gerekçe ile reddi isabetsizdir. Davanın kabulüne; davalı işverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinin davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında belirlenmesi gerekmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3. maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 (dört) aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Alınması gereken 29,20 TL harçtan peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 4,00 TL harç giderinin davalıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacının yapmış olduğu 110,00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9208, Karar No: 2017/1849, Tarih: 19.06.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/9208 E.  ,  2017/1849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı ... gelmiş, davalı taraftan gelen olmadığından, onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, 22.06.2013 tarihinde davalı kooperatifçe gerçekleştirilen olağan genel kurul toplantısında, kooperatifin tasfiyesi, yönetim kurulu ve denetçilerin ibrası ile 2012 yılı bütçesinin tasdikine yönelik alınan kararların hukuka aykırı olduklarını ve müvekkiline usulünce tebligat yapılmadığını ileri sürerek, iptallerine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, davacıya usulünce genel kurula davet tebligatının yapıldığını, kooperatifin kuruluş amacının gerçekleşmiş olması nedeniyle tasfiye kararı alındığını, yapılan işlerde ve hesaplarda herhangi bir usulsüzlük bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, kooperatifin tasfiye kararının 15.11.2008 tarihli genel kurulda alındığı ve tasfiye işlemlerinin sürdürüldüğü, davaya konu yapılan 22.06.2013 tarihli genel kurula çağrı tebligatının ortaklara usulünce yapıldığı, davacının da bu çağrı doğrultusunda genel kurula katıldığı, koopertatif genel kurulunda alınan kararların oyçokluğu ile alındığı, davacı muhalefetlerinin tutanağa geçirildiği, davacının 10.12.2012 tarihli yönetim kurulu kararı ile ortak yapıldığı ve 22.06.2013 tarihli genel kurul toplantısına devir alan ortak sıfatıyla çağırıldığı, davacı alacağının kooperatif kayıtlarında yer aldığı, davacının kooperatif yöneticilerinin usulsüzlük yaptığı ve kooperatifi zarara uğrattığı iddialarının sübut bulmadığı, dava konusu yaptığı hususların ve iddiaların ispatlanamadığı, çoğunluğun oyu ile kabul edilen genel kurul kararının iptalini gerektirecek nedenlerin mevcut olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3540, Karar No: 2024/5148, Tarih: 19.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/3540 E.  ,  2024/5148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/430 E., 2023/667 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalı vekili temyiz yoluna başvurmuş ve Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin davalı Millî Savunma Bakanlığına bağlı İstanbul Tersanesi Komutanlığı 06 Merkezi Takım Bakım Onarım Atölyesinde çalıştığını, çalışma ortamının gürültü düzeyinin 85 db(A) üzerinde olduğunun 2010 ile 2017 tarihleri arasında çeşitli defalar yapılan gürültü ölçümleri ile tespit edilmesine rağmen Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik (Yönetmelik) hükümleri kapsamında çalıştırılmadığını ve kendisine %14 kısa çalışma primi ödenmediğini, davacının çalışma süresinin günde 8,5 saat olduğunu, günlük ara dinlenmeleri düşüldüğünde yarım saat fazla çalışma yapmasına karşın toplu iş sözleşmeleri hükümlerine göre fazla çalışmalarının %80 zamlı saat ücreti ile ödenmesi gerekirken bu ödemenin de yapılmadığını ileri sürerek Yönetmelik hükümleri kapsamında çalıştırılması gerektiğinin tespiti ile toplu iş sözleşmelerinden kaynaklı kısa çalışma primi ile fazla çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; zamanaşımı def’inde bulunduklarını, 06.01.2016 tarihinde Komutanlıklarına iletilen gürültü ölçüm sonuçlarına göre gürültü değeri 85 db(A) üzerinde çalışan işçilerin 7,5 saat kapsamına geçirildiğini ve hak edişlerin ödendiğini, davacının bu kapsamda olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili; zamanaşımı def’inde bulunduklarını, 06.01.2016 tarihinde Komutanlıklarına iletilen gürültü ölçüm sonuçlarına göre gürültü değeri 85 db(A) üzerinde çalışan işçilerin 7,5 saat kapsamına geçirildiğini ve hak edişlerin ödendiğini, davacının bu kapsamda olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.07.2020 tarihli ve 2019/849 Esas, 2020/637 Karar sayılı kararıyla; toplanan kanıtlara ve aldırılan bilirkişi raporuna dayanılarak davacının Yönetmelik kapsamında olduğunun tespiti ile davacının günde yarım saat fazla çalışma yaptığı kanaatine varılarak ve toplu iş sözleşmesi gereği kısa çalışma prim alacağına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 15.12.2020 tarihli ve 2020/2939 Esas, 2020/3014 Karar sayılı kararıyla; denetime elverişli uzman bilirkişi heyeti tarafından tespit edildiği üzere davacının değişik yıllarda yapılan gürültü ölçümlerinde gürültü düzeyi en yüksek maruziyet etkin değerini (8h=85 dB(A)) aşan gürültüye maruz kaldığı, davacının gürültü ortamında çalışmasından hareketle günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalışması gerektiği, davacının 7,5 saati aşan çalışmaları nedeniyle kısa çalışma primi alacağı ve fazla çalışma ücreti alacağını hak ettiği, davacıya ödenen verimliliği teşvik priminin hesaplanan fazla çalışma ücreti alacağından mahsup edilmiş olduğu, davacının zamanaşımını dikkate alarak ıslah yaptığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 29.04.2021 tarihli ve 2021/4187 Esas, 2021/8758 Karar sayılı ilâmıyla; davalının diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmiş ve dava dilekçesinde 29.12.2015 tarihine kadar talepte bulunulduğu hâlde talep aşılarak 22.02.2016 tarihine kadar hesaplama yapılmasının hatalı olduğu, davaya ve ıslaha karşı ileri sürülen zamanaşımı def'i dikkate alınarak ve talep edilen dönemle sınırlı olacak şekilde davacının ücret alacaklarının yeniden hesap edilmesi gerektiği, davacının bordrolarda görünen fiilî çalışma süresine göre belirlendiği anlaşılan %14 kısa çalışma primi alacağının günlük 7,5 saati aşan fazla çalışma süresine isabet eden kısmının da fazla çalışma ücreti alacağından mahsup edilmesi gerektiği gözetilmeksizin hesaplama yapılmasının hatalı olması ile İlk Derece Mahkemesince hüküm altına alınan kısa çalışma prim alacağı bakımından bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş ise de kısa çalışma primi yönünden toplu iş sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş olmadığından, bu alacak kalemine temerrüt tarihi olan 29.05.2019 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerektiği gerekçeleriyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 17.01.2023 tarihli ve 2021/764 Esas, 2023/3 Karar sayılı kararı ile; bozmaya uyularak yapılan yargılamada bilirkişiden ek rapor aldırılmış ve zamanaşımı def'i dikkate alınarak talep doğrultusunda 29.12.2015 tarihine kadar hesaplama yapılmak suretiyle 7,5 saati aşan fazla çalışma alacağı için kısa çalışma primi hesaplanmayarak ve kısa çalışma prim alacağı için temerrüt tarihi olan 29.05.2019 tarihinden itibaren faiz başlatılarak davanın kısmen kabulü yönünde hüküm kurulmuştur.

C. İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 06.06.2023 tarihli ve 2023/7701 Esas, 2023/8706 Karar sayılı ilâmı ile; bozma ilâmına uyularak İlk Derece Mahkemesince aldırılan ve hükme esas alındığı belirtilen bilirkişi raporunda kısa çalışma prim alacağının bozmaya uygun şekilde hesaplanarak 5.579,59 TL olarak tespit edildiği; ancak Mahkemece hüküm yerinde bozmadan önce hüküm altına alınan miktar olan 6.594,30 TL'nin kısa çalışma prim alacağı olarak hüküm altına alınmış olmasının hatalı olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma kararına uyulmuş ve bozma doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma kararına uyulmuş ve bozma doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin geçirildiğini, davacının atölyede çalışan işçi gibi doğrudan gürültüye maruz kalmadığını, davacının fazladan çalıştığı sürenin ücretini normal çalışma ücreti üzerinden zaten aldığını, mükerrer hesaplama olduğunu, davacının fazla çalışmasının söz konusu olmadığını, davacının kısa çalışma primine hak kazanmadığını, kabul anlamına gelmemek üzere bilirkişinin kısa çalışma primine dair hesaplarının da hatalı olduğunu, hükmedilen alacak miktarı ve faiz türü ile başlangıç tarihlerine de itiraz ettiklerini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyetine ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının kısa çalışma primi alacağının miktarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi, Yönetmelik hükümleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, ileri sürülen temyiz sebeplerine göre kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

19.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/715, Karar No: 2020/3829, Tarih: 06.07.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/715 E.  ,  2020/3829 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma

Hüküm : 1- Mahkûmiyet: İstanbul 31. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 17.07.2018 tarihli 2018/248 Esas ve 2018/331 Karar sayılı kararı

2- İstinaf başvurusunun esastan reddi: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi’nin 12.12.2018 tarihli 2018/2770 Esas ve 2018/2886 Karar sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

5271 sayılı CMK’nın 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır ve temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir” şeklindeki düzenleme karşısında, sanık müdafiinin 21.12.2018 tarihli temyiz dilekçesinde hükmün hukuki yönüne ilişkin herhangi bir temyiz nedeni göstermediği, CMK’nın 295/1. maddesinde belirtilen süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren ek dilekçe de sunmadığı anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK’nın 298/1. maddesi uyarınca TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik CMK'nın 304/2. fıkrası uyarınca dosyanın İstanbul 31. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine 06.07.2020 tarihinde Üye ...'un karşı oyu ve oy çokluğu ile karar verildi.

(K.O.)

KARŞI OY

Sanık hakkında İstanbul 31.Ağır Ceza Mahkemesinin 17.07.2018 tarih ve 2018/248 E. 2018/331 K. sayılı kararı ile uyuşturucu ticareti eylemi nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmü üzerine yapılan istinaf incelemesi neticesinde; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 12.12.2018 tarih 2018/2770 E. ve 2018/2886 K. sayılı ilamı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE karar verildiği,

Sanık müdafii temyiz dilekçesinde özetle; "İşbu karar ademi kanaatle tarafımızca temyiz edilmiştir. Saygılarımla arz ve talep ederiz." yönünde talepte bulunduğu,

Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda:

Sanık hakkında; 5271 Sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan - temyiz eden hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini göstermek zorundadır ve temiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir- şeklindeki düzenleme karşısında sanık müdafi temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesinde belirtilen süre içerisinde temyiz sebeplerini içeren ek dilekçe de sunmadığı anlaşıldığından vaki temyiz isteminin 5271 Sayılı CMK'nın 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE, oy çokluğu ile karar verilmiş olup, dairemizce oluşan çoğunluğun kanaatine aşağıda belirtilen gerekçelerle katılmamaktayım.