muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/20810, Karar No: 2019/590, Tarih: 24.01.2019

Yukarıda açıklanan hükümler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının belirttiği hususların açık mı yoksa gizli ayıp mı olduğunun belirlenmesinin yanında, dairenin davacıya hangi tarihte teslim edildiğinin, dolayısıyla ayıbın niteliğine göre ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığının tesbiti önem arzetmektedir.

Davacının, eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili talebi yönünden yapılan incelemede ise; mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporundaki eksik ifa olarak değerlendirilen hususlar açısından davacının talebi reddedilmiş ise de; bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü satın ve teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, teslim tutanağındaki belirtilen hususlar da değerlendirilerek, tutanakta bulunmayan hususlar açısından, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır. Davacının daha önce ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2012/191 Esas sayılı dava dosyasında kira kaybı ve eksikliklerle ilgili talepte bulunduğu, ancak mahkemece; konutun henüz teslim edilmemiş olması nedeniyle eksikliklerle ilgili talep için dava koşullarının henüz oluşmadığı, gerekçesiyle talebinin reddedildiği ve bu kararın Dairemizin 02.06.2014 tarih ve 2014/186 esas-2014/16997 karar sayılı ilamı ile onandığı anlaşılmaktadır. O halde, teslim tarihi olan 17.02.2015 tarihi itibariyle davacının süresinde ihbar yükümlülüğünü yerine getirdiği görülmektedir. Kaldı ki teslim tarihinde yürürlükte olan 6502 sayılı Yasa’nın uygulanması halinde de 6502 sayılı kanunda açık ayıplar yönünden bir ihbar süresinin öngörülmediği dikkate alındığında davacının süresinde ihbar yükümlülüğü yerine getirdiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, açık ayıplar yönünden davacının süresinde ihbar yükümlülüğünü yerine getirdiği dikkate alınarak değerlendirme yapılıp sonucuna göre karar verilmesine gerekirken, eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11016, Karar No: 2013/8272, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/11016 E.  ,  2013/8272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kurum işlemin iptaline, kesilen aylıkların kesildiği tarihten itibaren bağlanması gerektiğinin tespitine, zorunlu olarak kuruma geri ödenen aylıkların tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, yaşlılık aylığı aldığı sırada, ... Doğalgaz AŞ'de sosyal güvenlik destek primi ödeyerek çalışmaya devam ettiğini, ... Büyükşehir Belediyesinin %80 hissesinin, Özelleştirme Yüksek Kurulunun 02.07.2009 gün ve 2009/43 sayılı kararı ile özelleştirme kapsamına alındığını, 5335 sayılı Yasa gereğince 22.07.2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylıklarının durdurulduğunu ve ödenen aylıkların borç çıkarıldığını, ... Doğalgaz AŞ'nin kamu tüzel kişisi olmayıp özel hukuk hükümlerine tabi olduğunu ileri sürerek, Kurum işleminin iptalini, kesilen aylıklarının kesildiği tarihten itibaren bağlanmasını, zorunlu olarak Kuruma geri ödenen aylıklarının tahsilini istemiştir.

Mahkemece davanın istek gibi kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 21.4.2005 tarihinde kabul edilen Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 5335 sayılı Kanun'un 30/2 maddesidir. Anılan madde de;"Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11 inci maddesine göre 1.1.2005 tarihinden önce alınmış Bakanlar Kurulu kararları uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11 inci maddesine göre 1.1.2005 tarihinden önce alınmış Bakanlar Kurulu kararları uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

01.01.2005 tarihinden itibaren 5335 sayılı Yasanın 30/2. maddesine göre herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamayacağı ve görev yapamayacakları hükmü getirilmiş olmakla, bu tarihten sonra çalışanların yaşlılık aylıklarının 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi de göz önüne alınarak tahsil edilmesi gerekmektedir.HGK'nun06.04.2011 gün ve 2010/21-726-2011/68 sayılı kararı ile 01.12.2010 gün ve 2010/10-586 E.-615 K. Sayılı kararları aynı yöndedir.

Somut olaya gelince, Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığı devletin kamusal yapılanması dahilinde olup, özelleştirme uygulamaları hakkındaki 4046 sayılı Yasa'nın 3. maddesinde Özelleştirme Yüksek Kurulu'nun görevlerinin ve yapısı 4. ve devamı maddelerinde de, Özelleştirme İdaresi Başkanlığı'nın kuruluş ve görevleri yer almaktadır. 4046 sayılı Yasa'nın 37. maddesinde idarenin özel hukuk hükümlerine tabi bulunduğu belirtilmekte ise de, dava konusu olayla bu hususun ilişkisi bulunmamaktadır.Yine 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'nun ekli listesindeki "özel bütçeli idareler" başlıklı "B" bölümünde Kurum ünvanının yer aldığı görülmektedir.Bu durumda özelleştirme idaresi özel kanunla kurulmuş bir Kamu kurumu niteliğindedir. Özelleştirme idaresinin hissedarı haline geldiği ... Doğal Gaz A.Ş. işyerinin, özelleştirme gerçekleşinceye kadar, 5335 sayılı Yasa kapsamında kalacağı da açıktır.Anlatılan nedenlerle davacının, işyerinin özelleştirme idaresine devrinden sonra geçen çalışmalarının özel kanunla kurulmuş kamu kurumunda geçmiş sayılması gerekmektedir.Ayrıca, 4857 sayılı İş Kanunu'na tabi olması ve T.İ.S. Hükümlerinden yararlanıyor bulunması çalışanan durumunu değiştirmemektedir.

Mahkemenin yukarıda açıklanan mevzuat çerçevesinde sonuca gitmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle karar vermesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemenin yukarıda açıklanan mevzuat çerçevesinde sonuca gitmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle karar vermesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Sonuç : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 29.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/278, Karar No: 2009/7, Tarih: 27.01.2009

Ceza Genel Kurulu 2008/5-278 E., 2009/7 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/5-278 E., 2009/7 K.**

**- AĞIR PARA CEZASI

- LEHE OLAN KANUN HÜKÜMLERİNİN UYGULANMASINDA USUL

- MÜSTEHCEN DERGİ YAYINLAMAK

- ZAMAN BAKIMINDAN UYGULAMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 50 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 52 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 226 ]

- 5252 S. TÜRK CEZA KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ ... [ Madde 9 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 426 ]

**"İçtihat Metni"**

Müstehcen dergi yayınlamak suçundan sanığın 765 sayılı TCY’nın 426/1-son ve 72. maddeleri gereğince toplam 21.251 YTL ağır para cezası ile cezalandırılmasına, 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca, para cezasının aydan aya 5 eşit taksitte ödenmesine, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalanının bir defada tahsil edileceğinin ihtarına, toplattırılmasına karar verilen dergilerin TCY’nın 427/2. maddesi gereğince müsaderesine ilişkin Zeytinburnu 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 23.02.2005 gün ve 799-51 sayılı hüküm, Sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 12.10.2005 gün ve 11918-21173 sayı ile;

“5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. maddesinde “

“zaman bakımından uygulama”

”, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesinde ise, “

“lehe olan hükümlerin uygulanmasında usul”

” kurallarının düzenlenmesi, ayrıca 5252 sayılı Kanunun 12. maddesi ile 765 sayılı Türk Ceza Kanununun yürürlükten kaldırılması, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve bu Kanunların hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunması karşısında;

5237 sayılı Kanunun 7. ve 5252 sayılı Kanunun 9. maddeleri uyarınca, sanığın hukuki durumunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun hükümleri de nazara alınarak yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması”

” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkemece 15.06.2007 tarihli oturumda bozma ilamına uyulmasına karar verilerek 12-603 sayı ile; sanığın lehe olan 5237 sayılı TCY’nın 226/2, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri uyarınca cezalandırılmasına, toplatılmasına karar verilen dergilerin 5237 sayılı TCY’nın 54/4. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmiştir.

Bu hükmün de, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “

“hükmün onanması”

” görüşünü içeren 24.11.2008 gün ve 223317 sayılı tebliğnamesiyle, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Müstehcen dergi yayınlamak suçundan sanık hakkında yapılan yargılamada Zeytinburnu 2. Asliye Ceza Mahkemesince 23.02.2005 gün ve 799-51 sayı ile; sanığın suçu sabit görülerek, 765 sayılı TCY’nın 426/1-son, 72,

“hükmün onanması”

” görüşünü içeren 24.11.2008 gün ve 223317 sayılı tebliğnamesiyle, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Müstehcen dergi yayınlamak suçundan sanık hakkında yapılan yargılamada Zeytinburnu 2. Asliye Ceza Mahkemesince 23.02.2005 gün ve 799-51 sayı ile; sanığın suçu sabit görülerek, 765 sayılı TCY’nın 426/1-son, 72,

647 sayılı Yasanın 5 ve TCY’nın 427/2. maddeleri gereğince cezalandırılmasına ve dergilerin müsaderesine karar verilmiş, temyiz üzerine Yargıtay 5. Ceza Dairesince 12.10.2005 gün ve 11918-21173 sayı ile sanığın hukuki durumunun yeni yasalar kapsamında değerlendirilmesi gerektiği görüşüyle hükmün bozulması üzerine, Yerel Mahkemece 15.06.2007 tarihli oturumda bozma ilamına uyulmasına karar verilerek 12-603 sayılı karar ile 5237 sayılı Yasanın sanık lehine olduğu kabul edilerek, 5237 sayılı Yasanın 226/2, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya Yargıtay C.Başsavcılığının 24.11.2008 gün ve 223317 sayılı tebliğnamesi ile incelenmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmiş ise de, Yerel Mahkemece uyma kararı verilerek bozma gereği yerine getiril¬

¬diğinden, Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bir hükmün Ceza Genel Kurulunca incelenebilmesi için, direnme veya itiraz yasa yoluyla kendisine intikal eden bir uyuşmazlığın bulunması gerekmektedir, bu nedenle dosyanın incelenmek üzere Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle;

Ceza Genel Kuruluna, direnme veya itiraz yasa yolu ile intikal etmiş bir dosya bulunmayıp, mahkemece de uyma kararı verildiğinden, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak 27.01.2009 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2245, Karar No: 2022/11838, Tarih: 10.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2020/2245 E.  ,  2022/11838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Burdur Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Av. ... tarafından, davalı Halkın Kurtuluş Partisi aleyhine 05/01/2017 gününde verilen dilekçe ile siyasi parti ilçe teşkilatının kendiliğinden sona erdiğinin tespitinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulü ile parti ilçe teşkilatının kendiliğinden sona erdiğinin tespiti ile tasfiyesine dair verilen 06/02/2018 günlü karara karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; davalı vekillinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak HMK’nın 353/1-b.2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulü ile parti ilçe teşkilatının kendiliğinden sona erdiğinin tespitine dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince verilen 08/11/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, olağan genel kurulunu iki defa üst üste yapmayan davalı Halkın Kurtuluş Partisi Burdur Merkez İlçe Teşkilatının 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu’nun 121. maddesinin atıf yaptığı 5253 sayılı Dernekler Kanunu’nun 36. maddesi uyarınca 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 87. maddesinin 5. maddesi kapsamında kendiliğinden dağılma halinin ve buna bağlı olarak hukuki varlığının sona erdiğinin tespiti istemine ilişkindir.

01/10/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nun 362. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine göre, Kat Mülkiyeti Kanunu’ndan doğan ve taşınmazın aynına ilişkin verilen kararlar ile kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibarıyla temyiz edilebilen alacak davaları ile kira ilişkisinden doğan diğer davalardan üç aylık kira tutarı temyiz sınırının üzerinde olanlar dışında, Sulh Hukuk Mahkemesinin görevine giren davalarda verilen kararlara karşı temyiz yoluna gidilmesi mümkün değildir. Sulh Hukuk Mahkemesinin görevine giren davalar Kanunun 4. maddesinde sayılmaktadır. Bununla birlikte kanunun 4. maddesinde sayılmadığı halde, özel kanunlarla da Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu belirtilen davalarla ilgili verilecek kararlara karşı da temyiz yoluna başvurulması mümkün değildir. Bölge Adliye Mahkemesi kararında temyiz yolunun açık olarak gösterilmesi bu

sonucu değiştirmez. Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin bu sebeple reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 10/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32200, Karar No: 2012/40045, Tarih: 26.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/32200 E.  ,  2012/40045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminata ilişkin ilamlı takibe karşı borçlunun, 2942 Sayılı Kanunu'nun geçici 6.maddesi gereğince; uygulanan hacizlerin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, 6111 Sayılı Kanun'un geçici 2.maddesinde belirtilen hususların yerine getirildiğine ilişkin dosyaya hukuken geçerli bir yazılı belge sunmadan haciz işlemlerinin ve takibin iptalini talep etmelerinin TMK.nun 2. maddesinde belirtilen hakkın kötüye kullanılması yasağı kapsamında kaldığı, bununda hukuk tarafından korunamayacağı belirtilerek şikayetin reddine karar verilmiştir.

2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici altıncı maddesinde ve 6111 Sayılı Kanunu'nun geçici ikinci maddesi ile getirilen değişiklikte, kamulaştırmasız el atma nedeniyle verilen tazminata ilişkin ilamların kesinleşmeden veya kesinleştikten sonra takibe konulmasına engel bir hüküm bulunmamaktadır. 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici 6.maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenleme, anılan maddenin yürürlük tarihinden sonra ve bu maddeye göre uzlaşma prosedürü uygulanması sonucunda uzlaşma tutanağı ile ya da mahkeme ilamı ile tazminat ödenmesine karar verilmesi durumunda, anılan tazminatın tahsili için yapılacak icra takiplerine ilişkindir. Maddenin yürürlük tarihi olan 30.06.2010 tarihinden önce hüküm altına alınmış kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacakları ise anılan madde kapsamında bulunmadığından, böyle bir alacağın tahsili amacıyla yapılan icra takipleri nedeniyle bu maddenin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin hükmün uygulanması mümkün değildir.

Yukarıda belirtilen nedenlerle borçlu idarenin şikayetinin kabulüne karar vermek gerekirken reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3082, Karar No: 2012/8659, Tarih: 02.04.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/3082 E.  ,  2012/8659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesi ile; müvekkilinin eşinin vefat ettiğini, üç çocuğuyla beraber yaşayan ve maddi sıkıntılar çeken müvekkilinin velayetinde bulunan 1997 doğumlu ... için aylık 400,00 TL, 1999 doğumlu ... için aylık 400,00 TL, 2001 doğumlu ... için aylık 300,00 TL olmak üzere toplam aylık 1.100,00 TL yardım nafakasının, müvekkilinin davalı kayınvalidesinden alınarak taraflarına verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili cevabında; davacı annenin psikolojik sorunlarının olduğunu, davacının çocuklar üzerindeki velayet hakkının kaldırılması için dava açtıklarını, bu davanın bekletici mesele yapılarak, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.Mahkemece; ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/554 Esas sayılı dosyasında görülen velayetin kaldırılması davasıyla davacı annenin küçük çocuklardan A... ve ... yönünden velayet hakkının kaldırılarak davalı ...'in küçüklere vasi olarak atandığı, diğer çocuk ...'in Sosyal Hizmetlerde koruma altında olması ve masraflarının devlet tarafından karşılanması gerekçeleriyle yardım nafakasına ilişkin davanın reddi yönünde hüküm tesis edilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 24.06.2011 tarih ve 2010/554E- 2011/355 Karar sayılı ilamıyla davacının yardım nafakası talebinde bulunduğu çocukları ... ve ... üzerindeki velayet hakkının kaldırılarak çocukların babaannesi ...'in vasi olarak atandığı, diğer çocuk ... için verilen koruma kararınının kaldırılmasına ilişkin annenin talebinin reddedildiği ve çocuklar ile anne arasında şahsi ilişki kurulduğu anlaşılmaktadır.Dava, TMK'nun 364.maddesi gereğince yardım nafakası talebine ilişkindir. TMK.nun 364.maddesine göre "Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üst soyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür".Nafaka takdirinde, tarafların ekonomik durumlarını tam ve sağlıklı araştırmalı, gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına ve TMK 4.md. vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktar nafakaya hükmedilmelidir.Her dava, davanın açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirilir. Dava tarihinde yardım nafakası talebinde bulunulan çocuklara ilişkin velayet hakkı davacı annededir.Bahse konu velayetin kaldırılmasına ilişkin ilamın davacı anne tarafından temyiz edildiği ve dosyanın halen Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nde temyiz incelemesinde olduğu, mahkemece verilen hükmün kesinleşmediği, çocukların velayetlerinin halen davacı annede olduğu gözetilerek tarafların sosyal ve ekonomik durumları araştırılmak suretiyle, koşulları oluştuğu takdirde de dava tarihinden velayetin kaldırılması davasına ilişkin kararın kesinleşme tarihine kadar çocuklar lehine anne adına yardım nafakasına hükmedilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile hüküm tesisi doğru görülmemiştir

. Hukuk Dairesi'nde temyiz incelemesinde olduğu, mahkemece verilen hükmün kesinleşmediği, çocukların velayetlerinin halen davacı annede olduğu gözetilerek tarafların sosyal ve ekonomik durumları araştırılmak suretiyle, koşulları oluştuğu takdirde de dava tarihinden velayetin kaldırılması davasına ilişkin kararın kesinleşme tarihine kadar çocuklar lehine anne adına yardım nafakasına hükmedilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile hüküm tesisi doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.