muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5204, Karar No: 2019/3092, Tarih: 18.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/5204 E.  ,  2019/3092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 13.03.2019 Çarşamba günü davalı vekili Av. ... geldi. Davacılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı vekili dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davacıların eşi/babası ...'un kullandığı banka kredisine teminat amacıyla davalı tarafından hayat sigorta poliçesi düzenlendiğini, poliçe süresi içinde murisin kalp krizi nedeniyle öldüğünü, murisin sağlık durumu hakkında beyan yükümlülüğüne uymadığı gerekçesiyle davalının ödeme yapmayı reddettiğini, davalı tarafın iddia ettiği sağlık sorunu ile ilgili ilk teşhisin poliçe tanziminden sonra konulduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 33.000,00 TL. poliçe bedelinin dava tarihinden işleyecek ticari faiziyle birlikte ve tazminatın süresinde ödenmemesinden doğan zarar olarak da 1.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiş; 07.05.2015 tarihli ıslah dilekçesiyle, toplam taleplerini 34.352,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, poliçe lehtarı Akbank T.A.Ş. ... Şubesi olduğundan davacıların aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, sigortalı murisin poliçe tanziminden önce mevcut olan kan glikoz seviyesi ile kolestrol yüksekliğinin kalp krizi riskini artırdığını, sigortalının beyan yükümlülüğüne uymaması nedeniyle cayma haklarını kullandıklarını ve zararın teminat dışı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davanın kabulü ile 34.352,00 TL'lik tazminatın 34.000,00 TL'sinin dava ve bakiye kısmının ıslah tarihinden işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, "Uzun Süreli Kredi Hayat Sigorta Poliçesi" nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Davalı tarafından poliçenin tanzim edildiği ve rizikonun gerçekleştiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 6102 sayılı TTK'nun 1435. maddesi ile sigorta sözleşmesinin kurulması sırasındaki sigortalının doğru bilgi verme (beyan) yükümlülüğü, "sigorta ettiren sözleşmenin yapılması sırasında bildiği veya bilmesi gereken tüm önemli hususları sigortacıya bildirmekle yükümlüdür. Sigortacıya bildirilmeyen, eksik veya yanlış bildirilen hususlar, sözleşmenin yapılmamasını veya değişik şartlarda yapılmasını gerektirecek nitelikte ise, önemli kabul edilir. Sigortacı tarafından yazılı veya sözlü olarak sorulan hususlar, aksi ispat edilinceye kadar önemli sayılır" denilmek suretiyle düzenlenmiş ve bu yükümlülüğün kapsamı belirlenmiştir.

Gerek TTK'nun 1435. maddesi ve gerekse Hayat Sigortası Genel Şartlarının C-2.2. maddesi düzenlemesine göre; sigorta şirketinin sorusu üzerine veya her hangi bir soru sorulmadan (dolayısı ile buna ilişkin bir form doldurulmadan) sigortalı, sözleşmenin yapılması sırasında kendisinin bildiği ve sigortacının sözleşmeyi yapmamasını veya daha ağır şartlarla yapmasını gerektirecek bütün halleri sigortacıya bildirmekle yükümlüdür.

Sigorta sözleşmesinin kurulması sırasındaki beyan yükümlülüğüne uymamanın sonuçları ise, aynı kanunun 1439/2. maddesinde, "rizikonun gerçekleşmesinden sonra, sigorta ettirenin ihmali ile beyan yükümlülüğü ihlal edildiği takdirde, bu ihlal tazminatın veya bedelin miktarına yahut rizikonun gerçekleşmesine etki edebilecek nitelikte ise, ihmalin derecesine göre tazminattan indirim yapılır. Sigorta ettirenin kusuru kast derecesinde ise beyan yükümlülüğünün ihlali ile gerçekleşen riziko arasında bağlantı varsa, sigortacının tazminat veya bedel ödeme borcu ortadan kalkar; bağlantı yoksa, sigortacı ödenen primle ödenmesi gereken prim arasındaki oranı dikkate alarak sigorta tazminatını veya bedelini öder" şeklinde düzenlenmiştir.

Mahkeme tarafından, TTK'nun 1439/2. maddesi uyarınca, sigortacının tazminat ödeme borcunun kalkması için, kusurun kast derecesinde olması ve beyan yükümlülüğünün ihlaliyle gerçekleşen riziko arasında bağlantı bulunmasının gerektiği; hükme esas alınan 19.11.2015 tarihli bilirkişi raporunda, beyan edilmeyen hastalıklar ile ölüm nedeni olan kalp durması arasında illiyet bağı bulunmadığının saptandığı; gizlenen hastalığın, riskin gerçekleşmesinden sonra sigortacıya sözleşmeden dönme hakkını vermeyeceği ve sigortacının zarardan sorumlu olduğu kabul edilerek hüküm tesis edilmiştir.

Hükme esas alınan 19.11.2015 tarihli bilirkişi heyeti raporunda; poliçe tanziminden önce sigortalı muriste mevcut olan yüksek kolestrol ve kan şekeri yüksekliği ile ölüm sebebi olan kalp krizi arasında doğrudan illiyet bağı bulunmadığı yönünde görüş bildirilmiş olmakla birlikte; ölüm sebebi olan kalp krizine etki eden pekçok risk faktörünün bulunduğu, bu risk faktörleri arasında yer alan yüksek kolestrol ve kan şekeri yüksekliğinin kalp krizi riskini artıran faktörler olduğu da belirtilmiştir.

Davacılar murisi tarafından imzalanan sağlık beyan formunda, kalp damar hastalıkları, kan şekeri ve kan yağları yüksekliği, yüksek tansiyon nedeniyle tedavi görüp görmediği, ameliyat olup olmadığı murise açıkça sorulmuş; sigortalı muris tarafından bu sorulara olumsuz cevap verilmiş, poliçeden önce mevcut olan yüksek kolestrol ve kan şekeri yüksekliği rahatsızlıkları bildirilmemiştir. Davacılar murisinin poliçe öncesinde mevcut rahatsızlıkları için muhtelif tarihlerde tedavi gördüğü ve bazı küçük operasyonlar geçirdiğinin, uzman bilirkişi heyeti tarafından tespit edildiği de dikkate alındığında, beyan yükümlülüğüne aykırılığın mevcut olduğu açıktır.

Mahkeme tarafından, sadece kasten gizleme halinin sigortacının sorumluluğunu kaldıracağı kabul edilmiş ise de; TTK'nun 1439/2. maddesindeki açık ifadelerle, sigortalının ihmali ile beyan yükümlülüğüne aykırı davranılması halinin tazminattan indirim sebebi olduğu; ayrıca, beyan yükümlülüğüne kasten uyulmaması halinde, gizlenen (beyan edilmeyen) husus ile gerçekleşen riziko arasında illiyet bağının bulunmadığı durumda da ödenen prim ile ödenmesi gereken prim arasındaki orana göre sigortacının tazminatı ödeyeceği kabul edilmiştir. Diğer taraftan, kanunda yer alan kasten gizleme ifadesinin, kötüniyetle gizlemeyi değil; bildiği halde beyan etmeme halini ifade ettiği de izahtan uzaktır.

TTK'nun 1435. maddesindeki, sigortacı tarafından yazılı veya sözlü olarak sorulan hususların önemli husus sayılacağı ve poliçenin düzenlenmesi sırasında, sigorta ettirenin tüm önemli hususları sigortacıya bildirmekle yükümlü olduğuna ilişkin düzenleme; uzman bilirkişi heyeti tarafından, doğrudan illiyet bağı kurulmasa da, gizlenen önceki rahatsızlıkların davaya konu ölüm rizikosuna yol açan kalp krizi bakımından önemli risk faktörü olduğunun saptandığı; beyan edilmeyen önceki rahatsızlıkların davalı sigortacı tarafından bilinmesi durumunda, risk analizini buna göre yapıp sigorta sözleşmesi yapmayabileceği ya da daha yüksek primle sigortayı yapacağı; beyan yükümlülüğüne uyulmayışının rizikonun gerçekleşmesinden sonra ortaya çıkmasının sonuçlarını düzenleyen TTK'nun 1439/2. maddesindeki hususlar gözetildiğinde; TTK'nun 1439/2. maddesinin yanlış yorumlanması suretiyle ve eksik incelemeyle karar verildiği görülmüştür.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında mahkemece; davacılar murisinin, sigortacı için önemli sayılabilecek bir hususu bildirme yükümlülüğüne aykırı davrandığı ve kanundaki kasten gizleme ifadesinin bildiği hususu beyan etmeme durumunu ifade ettiği de dikkate alınmak suretiyle, gizlemenin kasten mi yoksa ihmal nedeniyle mi olduğunun tartışılması; varılacak sonuca göre, TTK'nun 1439/2. maddesi gereği tazminat sorumluluğunun kalkması, tazminattan indirim yapılması ya da proporsiyon hesabı ile tazminatın belirlenmesi için gerekli araştırmalar yapılıp gerektiğinde bilirkişi raporu alınmasıyla oluşacak sonuca göre hüküm tesisi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve hatalı gerekçeyle, yazılı biçimde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma ilamının kapsam ve şekline göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 2.037,00 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 18/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9029, Karar No: 2006/9318, Tarih: 16.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/9029 E.  ,  2006/9318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozmaya uyulmuş ise de, gereği yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

Hükme esas alınan ikinci bilirkişi kurulunun ek raporunda sadece bozmanın 2. bendindeki endekste yapılan hata düzeltilmiş, bozma ilamının 1. bendindeki hususlar dikkate alınmaksızın önceki raporlar gibi değerlendirme yapılmıştır.

Ayrıca 10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı yasayla 5436 Sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 41. sırasında ... genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 Sayılı Yasanın 18. maddesinin (f) bendi uyarınca 1.1.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır. Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan Karayolları Genel Müdürlüğünün 492 Sayılı Harçlar Yasasının (1) sayılı tarifesine giren yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden bakiye 1 YTL karar harcının davacıya yükletilmesine karar verilmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 16.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8712, Karar No: 2008/91, Tarih: 21.01.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/8712 E.  ,  2008/91 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ortak yerlere müdahalenin önlenmesi ve bağımsız bölümün mesken haline getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece ortak yere müdahalenin önlenmesi davası yönünden davanın konusuz kalması nedeniyle hüküm kurulmasına yer olmadığına ve bağımsız bölümün mesken olarak kullanılması gerektiğinin tespitine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde, davalının mülkiyetinde bulunan 11 numaralı mesken nitelikli bağımsız bölümün Beyoğlu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2005/151 Değişik iş sayılı dosyasında düzenlenen bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde ortak yerlere tecavüzleri olduğu ve ayrıca işyeri olarak kullanıldığı ileri sürülerek ortak yerlere müdahalenin önlenmesi ve bağımsız bölümün mesken haline getirilmesi, kiracının tahliyesi talep edilmiştir.

Mahkemece davalının kapı açmak ve pencere büyütmek yolu ile projeye aykırı olarak ortak yerlere el atma eyleminin davalı tarafından eski hale getirilmesi nedeniyle dava konusuz kaldığından bu yönde hüküm kurulmasına yer olmadığına ve bağımsız bölümün mesken olarak kullanılması gerektiğinin tespitine karar verilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin ikinci fıkrasında kat maliklerinden birinin anataşınmazın ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesis yapması diğer kat maliklerinin rızasının bulunması koşuluna bağlanmış, kendi bağımsız bölümlerinde ise ana yapıya zarar vermemek kaydı ile diğer kat maliklerinin rızasına gerek olmadan onarım, tesis ve değişiklik yapması mümkün kılınmıştır.

Aynı Yasanın 24. maddesinin birinci fıkrasında, anataşınmazın kütükte mesken, iş veya ticaret yeri olarak gösterilen bağımsız bölümünde hastane, dispanser, klinik, poliklinik, ecza laboratuvarı gibi müesseselerin kurulması kesin şekilde yasaklanmış, ikinci fıkrada ise tapuda mesken olarak gösterilen bağımsız bölümde başkaca işyeri açılabilmesi için buna kat malikleri kurulunca oybirliğiyle karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

Aynı Yasanın 24. maddesinin birinci fıkrasında, anataşınmazın kütükte mesken, iş veya ticaret yeri olarak gösterilen bağımsız bölümünde hastane, dispanser, klinik, poliklinik, ecza laboratuvarı gibi müesseselerin kurulması kesin şekilde yasaklanmış, ikinci fıkrada ise tapuda mesken olarak gösterilen bağımsız bölümde başkaca işyeri açılabilmesi için buna kat malikleri kurulunca oybirliğiyle karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

Dosyada toplanan bilgi ve belgelere göre; özellikle Beyoğlu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin Değişik-iş 2005/151 sayılı dosyasında düzenlenen bilirkişi raporunda, anataşınmaza ait onaylı mimari projenin dosyaya getirtilmediği ve proje uygulanmadan inceleme yapıldığı, bu nedenle dava konusu projeye aykırılıkların mevcut olup olmadığı ve projeye aykırı olarak ortak yere müdahaleler varsa bunların neler olduğunun tam olarak tespit edilemediği, ayrıca yargılama sırasında yerinde yaptırılan inceleme sonucu düzenlenen inşaat bilirkişisinin 14.8.2006 tarihli raporuna göre davaya konu 11 nolu bağımsız bölümün kapalı olması nedeniyle işyeri veya mesken olarak kullanılıp kullanılmadığının belirlenemediği ve projeye aykırılıklar yönünden de yine onaylı mimari projenin getirtilip uygulandığı yönünde tam bir açıklık olmadığı halde davalının kapı açmak ve pencere büyütmek suretiyle ortak yerlere el atmasının eski hale getirildiğinin belirtildiği ve mahkemece de bu yetersiz bilirkişi raporlarına dayanılarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, anataşınmaza ait onaylı mimari proje getirtilerek yeniden yerinde uzman bilirkişiler aracılığıyla bu proje uygulanmak suretiyle davaya konu projeye aykırılıkların mevcut olup olmadığı veya yargılama sırasında bunların eski hale (projeye uygun) getirtilip getirtilmediği, dava konusu bağımsız bölümün işyeri olarak kullanılıp kullanılmadığı, işyeri olarak kullanılıyorsa işyerinin niteliği açıkça saptanarak yukarıda açıklandığı şekilde Kat Mülkiyeti Yasasının 19. ve 24. maddeleri kapsamında değerlendirme yapılarak oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporları esas alınarak yazılı olduğu şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2- Yargılama giderleri konusunda (tespit giderleri vs. dahil) bir karar verilmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/34604, Karar No: 2011/1190, Tarih: 27.01.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/34604 E.  ,  2011/1190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüzüne karşı 18.09.2006 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK.nun 310.maddesinde öngörülen "bir haftalık" yasal süreden sonra 11.10.2006 tarihinde temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 27.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17334, Karar No: 2022/17205, Tarih: 29.11.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/17334 E.  ,  2022/17205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 298 sayılı Yasaya muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra ... Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasanın 12. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun ön ödemeyi düzenleyen 75. maddesinde yapılan değişiklik sonucu, 298 sayılı Yasanın 170. maddesine aykırılık suçunun ön ödeme kapsamına alınması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

2-298 sayılı Yasanın 170. maddesinde öngörülen hapis cezası üst haddinin 6 ... olduğu gözetilerek;

Anayasa Mahkemesi'nin 25.....2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Yasanın 24. maddesi ile yeniden düzenlenen ve 5271 sayılı CMK'nun 251/1. maddesinde hüküm altına alınan basit yargılama usulüne ilişkin aynı Yasanın Geçici 5/1-d bendinde yer alan “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresinin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmesi, aynı şekilde 16.03.2021 tarihli, 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarihli, 2020/81 Esas ve 2021/4 Karar sayılı kararı ile yargılama aşamasında olup, henüz kesinleşmiş hükümle sonuçlanmamış dosyalar yönünden, ceza miktarı üzerinde fail lehine etki doğuracağı, bu nedenle belirli bir tarih itibariyle hükme bağlanmış olan dosyalarda basit yargılama usulünün uygulanmamasının Anayasa'nın 38. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle 7188 sayılı Yasanın 31. maddesiyle eklenen Geçici 5. maddenin (d) bendinde yer alan "...hükme bağlanmış..." ibaresinin iptal edildiği de dikkate alınmak suretiyle, TCK'nun 7. ve CMK'nun 251. maddeleri uyarınca dosyanın “basit yargılama usulü” yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre ise;

1-Sanığın tekerrüre esas alınan mahkumiyetine ilişkin TCK'nun 106/1-1. maddesinde düzenlenen tehdit suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 253. maddesine göre uzlaştırma kapsamında kaldığı anlaşılmakla; bu suç yönünden uzlaştırma hükümlerinin uygulanıp uygulanmadığı mahkemesinden araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetine karar verilmesine karşın, hakkında TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27367, Karar No: 2013/24680, Tarih: 06.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/27367 E.  ,  2013/24680 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 3.28 promil alkollü olarak motorsiklet kullanan ve ışıksız kavşak alanına geldiğinde geçiş üstünlüğü kendisinde de olsa kontrolsüz olarak kavşağa giren ve başka bir araca çarparak maddi hasarlı kazaya neden olduğu tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10169, Karar No: 2022/1634, Tarih: 22.02.2022

**2. Hukuk Dairesi         2021/10169 E.  ,  2022/1634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, velâyet, nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı erkeğin mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışı yanında davacı kadının da erkeğin annesine hakaret ettiği, gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı erkeğin ağır, davacı kadının ise az kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yüksek yararı, yaşı ve anne ve babalık duygusunun tatmini ve infaz edilebilir nitelikte olması hususları birlikte değerlendirilerek çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir.

Çocuk ile ana ve babası, düzenli kişisel ilişki elde etme ve bu ilişkiyi sürdürme hakkına sahiptir. Ana ve babası ayrı olan çocuğun ebeveynleriyle düzenli kişisel ilişki kurması ve bu ilişkiyi sürdürmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de haktır. Kişisel ilişki sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kaldırılabilir. Kişisel ilişkinin düzenlenmesinde çocuğun bedeni ve fikri gelişimi yanında ana ve/veya babalık duygularını tatmin de önemlidir. Çocuk ile babası arasında yeterli kişisel ilişki kurulamadığı taktirde güven duygusunun oluşamayacağı açıktır. Çocuğun babası ile yatılı kişisel ilişki kurulmasına engel somut bir olgu veya iddia bulunmamaktadır. Çocukla baba arasında tesis edilen kişisel ilişki süresi, babalık duygularını tatmine elverişli olmadığı gibi, çocuğun da baba ... ve şefkatini tatmasına da yeterli değildir. Bu sebeple çocuk ile baba arasında daha uzun süreli ve yatılı olacak şekilde yeniden kişisel ilişki düzenlenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m. 370/2).