muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/711, Karar No: 2024/612, Tarih: 04.12.2024

**Hukuk Genel Kurulu         2024/711 E.  ,  2024/612 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Yargıtay 4. Hukuk Dairesi (İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2024/51 E., 2024/43 K.

KARAR : Davanın usulden reddine

1. Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı Yargıtay 4. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonunda dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

2. Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği düşünüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstem

4. Davacı adli yardım talepli dava dilekçesinde; kendisinin sanık olarak Antalya 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/25 Esas sayılı dosyasında yargılandığını, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini, ancak kararın PTT görevlisi tarafından usulüne uygun şekilde tebliğ edilmediğinden tebligatın mahkemeye iade edildiğini ve resmî evrakta sahtecilik yapıldığını, PTT görevlisi hakkında yaptığı şikâyet üzerine görevlinin Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılanarak kamu görevlisinin sahteciliği suçundan ceza aldığını, kararın bölge adliye mahkemesince bozulmasından sonra yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle beraatine karar verildiğini, kararın tekrar istinaf edilmesi üzerine bu kez bölge adliye mahkemesince sanığın kastı bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verildiğini, eksik incelemeyle verilen hukuka aykırı karar yüzünden mağdur olduğunu, ağır manevi elem ve zorluklara maruz kaldığını ileri sürerek 600.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Özel Daire Kararı

5. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 31.05.2024 tarihli ve 2024/51 Esas, 2024/43 Karar sayılı kararı ile; "...Dava, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi hakimlerinin yargısal faaliyetleri nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dava şartı niteliğindeki görev sorunu, kendiliğinden ve öncelikle irdelenmeli ve ön inceleme aşamasında bu konuda bir karar verilmelidir. (HMK m.114, m.115 ve m.138)

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 141. maddesinin, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile eklenen ek 3. fıkrasında ".... Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk halleri de dahil olmak üzere hakimler ve Cumhuriyet savcılarının verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle tazminat davaları ancak Devlet aleyhine açılabilir." hükmü yer almakta olup, 142. maddesi ile de bu davalarda zarara uğrayanın oturduğu yer ağır ceza mahkemesinin yetkili olduğu düzenlenmiştir.

Bu yasal düzenleme karşısında mahkememiz görevsiz olduğundan aşağıdaki şekilde karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Gerekçe uyarınca;

Bu yasal düzenleme karşısında mahkememiz görevsiz olduğundan aşağıdaki şekilde karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Gerekçe uyarınca;

1-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Yasa'nın 70. maddesi ile değişik 141 ve 142. maddeleri ile HMK'nun 114/1-c ve 115/2 maddeleri uyarınca dava dilekçesinin mahkememizin görevsizliği sebebiyle usulden reddine,

2-Karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın görevli Nöbetçi Antalya Ağır Ceza Mahkemesi'ne gönderilmesine,

3-Takdiren para cezası tayinine yer olmadığına,..." karar verilmiştir.

Kararın Temyizi

6. Özel Daire kararı süresi içinde davacı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmiştir.

II. ÖN SORUN

7. Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında davacının kararı adli yardım talepli temyiz ettiği dikkate alındığında adli yardım talebinin yerinde olup olmadığı; adli yardım talebinin reddine karar verilmesi hâlinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılması bakımından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 366 ncı maddesi atfıyla uygulanması gereken aynı Kanun’un 344 üncü maddesi kapsamında işlem yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

III. GEREKÇE

8. Sosyal hukuk devletinin bir gereği olarak kabul edilmiş olan adli yardım, ekonomik bakımdan yetersiz olan kimselere yargı organları önünde haklarını arayabilmeleri veya savunma yapabilmeleri için parasal kolaylıklar sağlanması anlamına gelir. Bu anlamdaki kolaylıklar yargılama giderlerinden muafiyet ve ücretsiz hukuki yardım sağlanması yoluyla gerçekleştirilebilir (Pekcanıtez, Hakan/Özekes, Muhammet/Akkan, Mine/Taş Korkmaz, Hülya: Pekcanıtez Usul Medeni Usul Hukuku, Cilt III, İstanbul 2017, s. 2410-2411).

9. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Adli yardımdan yararlanacak kişiler” başlıklı 334 üncü maddesinin birinci fıkrası, “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler” hükmünü içermektedir.

10. Adli yardımdan yararlanmanın ilk koşulu ödeme gücünden yoksunluktur. Hukuki yollara müracaatta ve süreç boyunca gerekli olacak giderleri, kendisinin ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksunluk, aslında nakit ya da nakde dönüştürülebilecek kaynak yetersizliğini ifade etmektedir.

11. Talepte bulunan kişinin adli yardımdan yararlanabilme bakımından malî yetersizlik içinde olup olmadığı, kişinin malî durumu, bu çerçevede geliri, mal varlığı, borçları ve sosyal durumu yani kendisinin ve ailesinin yaşam düzeyi ve ihtiyaçları da göz önüne alınarak her olay kendi koşullarına göre tespit edilecektir (Pekcanıtez vd s. 2417-2419).

11. Talepte bulunan kişinin adli yardımdan yararlanabilme bakımından malî yetersizlik içinde olup olmadığı, kişinin malî durumu, bu çerçevede geliri, mal varlığı, borçları ve sosyal durumu yani kendisinin ve ailesinin yaşam düzeyi ve ihtiyaçları da göz önüne alınarak her olay kendi koşullarına göre tespit edilecektir (Pekcanıtez vd s. 2417-2419).

12. Adli yardımdan yararlanabilmenin ikinci koşulu ise asıl davadaki taleplerin açıkça dayanaktan yoksun olmamasıdır. Haksız yargılama ve takiplerin çoğalıp mahkemelerin ve icra organlarının gereksiz yere uğraştırılmaması ve adli yardım kurumunun kötüye kullanılmaması için taleplerin açıkça dayanaktan yoksun olmaması koşulu özenle incelenmelidir.

13. Adli yardım talebinde bulunan kişi iddiasının ve adli yardım talebinin dayanağı olan delilleri göstermeli ve mahkemeye sunmalıdır. Bu husus 6100 sayılı Kanun'un 336 ncı maddesinin ikinci fıkrasında, “Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır” şeklinde düzenlenmiştir.

14. Adli yardım talep eden kişi, elinde bulundurduğu veya o sırada bilinen delilleri sunmamışsa mahkemece başka bir inceleme yapılmaksızın dosya üzerinden adli yardım talebi derhal reddedilmelidir.

15. Öte yandan talepte bulunanın malî gücüyle ilgili ispat konusunda hâkim tam bir kanaate sahip olmalıdır, bu yönüyle malî yetersizlik koşulunun ispatı için tam ispat ölçüsünün geçerli olduğunun kabulü gerekir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 12.04.2023 tarihli ve 2023/4-126 Esas, 2023/317 Karar sayılı kararı).

16. Kanun yoluna başvuru aşamasında ise temyize müracaat için gerekli olan giderleri karşılamak zorunda kalındığında talepte bulunanın kendisinin ve ailesinin geçiminin ciddi ölçüde zor duruma düşüp düşmeyeceği araştırılır. Temyiz aşamasındaki açıkça dayanaktan yoksun olmama koşulu ise temyiz talebinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması şeklinde anlaşılmalıdır. Yargıtay adli yardım talebini bu aşamada reddederse temyiz incelemesine geçilmez, dosya ilgili mahkemeye çevrilerek bu mahkemece temyiz harcının yatırılması için talepte bulunana süre verilir (Pekcanıtez vd s. 2427).

17. Somut olayda davacının, ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesine adli yardım talepli dava açtığı, dava dilekçesinde şikâyeti üzerine başlatılan soruşturmada ceza hâkimlerinin kanunun açık hükmüne aykırı karar ve işlemleri nedeniyle zarara uğradığını ileri sürerek manevi tazminat talep ettiği, Özel Dairece tensiple Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin usulden reddine karar verildiği, kararı adli yardım talepli temyiz eden davacının temyiz dilekçesine malî durumuna ilişkin belgeleri eklediği görülmüştür.

18. Sözü edilen belgelerin tetkikinde, davacı adına Antalya ili, Muratpaşa ilçesi, Güzeloba Mahallesinde kayıtlı bağımsız bölüm bulunduğu, babasından dolayı ölüm aylığı aldığı ve düzenli bir gelirinin mevcut olduğu, bakmakla yükümlü olduğu kimsenin bulunmadığı anlaşılmıştır.

19. Şu hâlde temyiz başvurusu açısından temyiz dilekçesi ekinde sunulan belgeler kapsamında adli yardım talebi değerlendirildiğinde, yatırılması gereken temyiz harç ve giderlerinin yüklü bir miktar olmadığı da dikkate alındığında Kanun'da öngörülen koşulların oluşmadığı anlaşılmakla adli yardım talebinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

20. Hâl böyle olunca temyiz dilekçesinin süresinde temyiz defterine kaydedildiği ancak davacı tarafından temyiz harç ve giderlerinin yatırılmadığı anlaşıldığından;

a) 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi yollamasıyla uygulanması gereken aynı Kanun'un 344 üncü maddesi uyarınca;

i) Temyiz harç ve giderlerinin bir haftalık kesin süre içerisinde yatırılması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun davacıya yazılı olarak bildirilmesi,

ii) Verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderleri yatırılmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek davacıya tebliğ edilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde;

i) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

ii)Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın, tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosya temyiz incelemesi yapılmak üzere Hukuk Genel Kuruluna gönderilmelidir.

IV. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1-Davacının adli yardım talebinin REDDİNE,

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366 ncı maddesi yollamasıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın YARGITAY 4. HUKUK DAİRESİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE,

04.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10403, Karar No: 2019/3069, Tarih: 05.03.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/10403 E.  ,  2019/3069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

UYAP kaydında suç tarihinde güneşin, yaz saati uygulaması da dikkate alındığında saat 20.02 de battığı ve 5237 sayılı TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca, 21:02'den sonraki zaman diliminin gece vaktine isabet ettiği, kamera inceleme tespit tutanağına göre; kamera saatinin 1 saat 5 dakika ileri olduğu kamera saatine göre eylemin 20:10 sıralarında gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, eylemin saat 19.05’de gündüz gerçekleştirildiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından verilen cezada TCK'nın 143. ve 116/4 maddesi gereğince artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümlerden 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler ile 168/1. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan "9 ay 10 gün" ve 62/1. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan "7 ay 23 gün" ibarelerinin çıkartılarak yerlerine "8 ay" ve “6 ay 20 gün” ibarelerinin eklenmesi, ve 142/1-b, 168/1., 62 maddeleri gereğince sonuç cezaların ‘6 ay 20 gün’ hapis ve 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler ile 116/1. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan "1 yıl", 119/1-c maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımdan “2 yıl” ve 62/1. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan "1 yıl 8 ay" ibarelerinin çıkartılarak yerlerine "6 ay" , “1 yıl” ve “10 ay” ibarelerinin eklenmesi ve 116/1, 119/1-c, 62 maddeleri gereğince sonuç cezaların "10 ay" hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7623, Karar No: 2022/1834, Tarih: 11.04.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/7623 E.  ,  2022/1834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay 16. Ceza Dairesinin

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I) İTİRAZ KONUSU:

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yapılan yargılama neticesinde, Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/01/2020 gün, 2019/166 Esas, 2020/37 Karar sayılı mahkumiyet hükmüne karşı sanık ve müdafii tarafından istinaf kanun yoluna başvurulduğu, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 20/05/2020 gün, 2020/446 Esas, 2020/397 Karar sayılı ilamıyla başvuruların esastan reddine karar verilmesi üzerine bu defa temyiz başvurusunda bulunulduğu, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16-2020/60118 sayılı tebliğnamesiyle hükmün onanmasının talep edildiği, Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 01.06.2021 gün ve 2020/6177 Esas, 2021/3584 Karar sayılı kararı ile de hükmün ONANMASINA oybirliğiyle karar verildiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.12.2021 tarihli yazısı ile Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 01.06.2021 gün ve 2020/6177 Esas, 2021/3584 Karar sayılı ONAMA kararının res'en sanık lehine olmak üzere kaldırılarak hükmün BOZULMASINA karar verilmesi talep olunmuştur.

II) İTİRAZ NEDENLERİ:

Mezkur ilama Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28/12/2021 tarihli yazısı ile;

"KONUNUN TAKDİMİ: "Silahlı terör örgütüne üye olma" suçundan sanık ...'ın mahkûmiyetine ilişkin Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/01/2020 tarihli ve 2019/166 – 2020/37 sayılı kararına yönelik istinaf başvurusu üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 20/05/2020 tarihli ve 2020/446 - 2020/397 sayılı istinaf talebinin esastan reddine ilişkin kararına yönelik temyiz talebi nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması talep edilmiştir.

Yargıtay 16.Ceza Dairesince 01/06/202 tarih ve 2020/6177 - 2021/3584 sayı ile;

"Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargıtay 16.Ceza Dairesince 01/06/202 tarih ve 2020/6177 - 2021/3584 sayı ile;

"Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanığın temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE” şeklinde karar verilmiştir.

Bu karara karşı, aşağıda arz ve izah olunan nedenlerle itiraz edilmesi gerektiği düşünülmüştür.

İTİRAZ NEDENLERİ : Yüksek Yargıtay 3. Ceza Dairesi ile Başsavcılığımız arasındaki ihtilaf; mevcut delil durumuna göre, aynı olay nedeniyle başka dosya sanıkları hakkındaki mahkûmiyet kararları gibi sanık hakkındaki mahkûmiyet kararının da bozulması gerekliliğine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından sanık ...'ın silahlı terör örgütü üyesi olduğu iddiasıyla Sivas Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanan 25.08.2017 tarihli ve 2017/2658 esas sayılı iddianame gereğince Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesince 2017/273 esas 2018/416 karar sayısı ile 7 yıl 11 ay hapis cezasına hükmedildiği, 29.11.2018 tarihinde tahliye olan sanık ...'nin de içerisinde bulunduğu 13 kişi hakkında Sivas Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından hukuki ve fiili kesintiden sonra silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlemeye devam ettikleri şüphesiyle 2018/12134 sayılı yeni bir soruşturma başlatıldığı, 14.05.2019 tarihli ve 2019/2473 esas sayılı iddianame ile sanık hakkında temadinin kesilmesinden sonraki eylemleriyle ilgili yeni bir davanın açıldığı, yapılan yargılama sonucunda itiraza konu 7 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedildiği, olağan kanun yollarından geçen kararın 01.06.2021 tarihinde kesinleştiği, hükmen tutuklu olan sanığın cezasının infazına başlandığı olayda;

Yerel Mahkeme tarafından mahkûmiyet kararına esas alınan delillerin iletişimin dinlenmesi kayıtları, fiziki takip tutanakları ile tanık ...'in ifadesinden oluştuğu anlaşılmaktadır.

Yerel Mahkeme tarafından mahkûmiyet kararına esas alınan delillerin iletişimin dinlenmesi kayıtları, fiziki takip tutanakları ile tanık ...'in ifadesinden oluştuğu anlaşılmaktadır.

Delilerin tartışılması sonucunda sanığın "29.11.2018 tarihinden sonra örgüt ile organik bağını sürdürdüğü, bu kapsamda FETÖ tutuklu ve hükümlülerinin dışarıdaki ailelerine, topladıkları himmet paraları üzerinden maddi yardım yapma, bu faaliyetleri ... kod ... ..., ..., kardeşi ... ve eşi ... ile irtibat içinde sürdürdüğü, örgütün çözülmesini önlemek, örgütsel dayanışmayı sürdürmek için FETÖ mensupları ile faaliyetlerine devam ettiği, bu anlamda parasal işlerle ilgilendiği için ilk davada tutuklanmadan önce yapmış olduğu 'bölgecilik' örgütsel faaliyetine devam ettiği," sonucuna varılmış ise de sanığın bölgecilik faaliyetlerini himayesinde yaptığı anlaşılan ... ...'ın;

Sivas 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2020 tarihli ve 2019/224-2020/66 sayılı kararıyla silahlı terör örgütü yöneticisi olduğu gerekçesiyle 12 yıl hapis cezasıyla cezalandırıldığı, istinaf incelemesi yapan Kayseri Bölge Adliye Mahkemesince sanığın eyleminin örgüt yöneticiliği suçuna vücut verdiği kanaatiyle Yerel Mahkeme kararının kaldırılarak sanığın cezasının 10 yıl hapis olarak belirlendiği, UYAP kayıtlarından yapılan araştırmayla tespit edildiği üzere itirazımıza konu tapelerin de içerisinde bulunduğu dosyayı temyizen inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesinin inceleme dışı sanık ... ... hakkındaki mahkûmiyet kararını 04.10.202 tarih ve 2019/224-2020/66 sayı ile "Sivas 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/68 ve 2018/44 sayılı dosyasındaki eyleminden sonra oluşan hukuki ve fiili kesinti akabinde, örgüt üyeliği suçunun genel özelliği de nazara alındığında, örgüt üyesi olan bir kişinin kısa bir süre içinde örgütle bağını koparamayacağı da gözetilerek, bu dosya kapsamında sanığın, silahlı terör örgütü FETÖ/PDY'nin hiyerarşik yapısına dahil olduğuna ve örgüt ile organik bağını devam ettirdiğine dair kolluğun genel değerlendirmeleri haricinde mahkumiyetini gerektirir her türlü kuşkudan uzak delil bulunmayan sanığın atılı suçtan beraati yerine içerikleri açık bir şekilde tespit edilemeyen soyut tape kayıtlarına dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması," gerekçesiyle bozduğu anlaşılmaktadır.

Yine sanıkla birlikte soruşturulan ve aynı tapelerin de içerisinde yer aldığı başka bir dosyanın sanığı ...'un;

Yine sanıkla birlikte soruşturulan ve aynı tapelerin de içerisinde yer aldığı başka bir dosyanın sanığı ...'un;

Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.07.2019 tarihli ve 2019/155-2019/258 sayılı kararıyla 9 yıl hapis cezasına mahkûm edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince söz konusu hükme yönelik istinaf taleplerinin reddedilmesi üzerine sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesini yapan Yargıtay 16. Ceza Dairesince 03.03.2021 tarihli ve 2020/3917-2021/1790 sayılı ilamla "Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/267 E ve 2018/238 K, sayılı dosyasındaki eyleminden sonra oluşan hukuki ve fiili kesinti akabinde silahlı terör örgütü FETÖ/PDY'nin hiyerarşik yapısına dahil olduğuna ve örgüt ile organik bağını devam ettirdiğine dair kolluğun genel değerlendirmeleri haricinde mahkumiyetini gerektirir her türlü kuşkudan uzak delil bulunmayan sanığın atılı suçtan beraati yerine içerikleri açık bir şekilde tespit edilemeyen soyut tape kayıtlarına dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması" nedeniyle bozulduğu,

Aynı soruşturma kapsamındaki başka dosyanın inceleme dışı sanığı...'nın;