muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16999, Karar No: 2016/15559, Tarih: 29.06.2016

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, işçilerin toplu eylemde bulundukları, iş başı yapmadıkları ancak işverene karşı zarar verme kasıtlarının bulunmadığı, işyerinde makine ve aletlere zarar vermedikleri, giriş çıkışları engellemedikleri ve bu yönü ile eylemin barışçıl yollarla yürütüldüğü, işverenin geçmişte verdiği sözü tutmaması sebebi ile işçilerin iş akitlerinin feshedilmeyeceği yönünde verilen sözün, yazılı taahhüt altına alınmasını istemelerine karşın, işverenin bu taahhütte bulunmaması neticesinde eylemin 4 güne uzamasının ölçülülük kapsamı dahilinde kaldığının kabulü gerekeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile sendikal tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

İşyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi, 01.09.2014 – 31.08.2017 tarihleri arasında yürürlükte olmak üzere 15.12.2014 tarihinde imzalanmıştır. Metal sektöründe faaliyet gösteren başka bazı işyerlerinde daha yüksek oranda zam yapıldığını duyan işçiler tarafından ülke çapında bazı eylemler başlamış, bu arada da davalıya ait ...’nde bulunan işyerinde 21 Mayıs ile 03 Haziran 2015 tarihleri arasında yaklaşık 3000-4000 işçinin katıldığı eylemler yapılmıştır. Tanık beyanlarına göre, bu eylemler sırasında, eylemlerin işyerine sıçramasını önlemek isteyen davalı işveren fabrikanın bakıma girme zamanını öne çekerek bu tarihlerde işyerini kapatmış ve işçileri ücretli izne yollamıştır.

Toplu eyleme katılan işçilere davalı işverence gerekli duyurula yapılmak suretiyle işe dönmeleri sağlanmaya çalışılmıştır. Zaman içinde eyleme katılan işçilerde azalma olmuş ve herhangi bir müdahaleye gerek olmaksızın eylem sona ermiştir. Buna rağmen eylem 3 gün devam etmiş ve davacının da aralarında bulunduğu işçiler tarafından işe devamsızlık sebebiyle üretim faaliyeti önemli ölçüde aksamıştır.

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 58. maddesinde, “İşçilerin, topluca çalışmamak suretiyle işyerinde faaliyeti durdurmak veya işin niteliğine göre önemli ölçüde aksatmak amacıyla, aralarında anlaşarak veya bir kuruluşun aynı amaçla topluca çalışmamaları için verdiği karara uyarak işi bırakmalarına grev denir. Toplu iş sözleşmesinin yapılması sırasında uyuşmazlık çıkması hâlinde, işçilerin ekonomik ve sosyal durumları ile çalışma şartlarını korumak veya geliştirmek amacıyla, bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılan greve kanuni grev denir. Kanuni grev için aranan şartlar gerçekleşmeden yapılan grev kanun dışıdır” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Somut olayda, işyerinde toplu iş sözleşmesinin imzalanması sonrasında çıkan uyuşmazlıkla ilgili bir kanuni grev hakkının kullanılmadığı açıktır. Bundan başka bireysel veya toplu iş hukukuna dair bazı hakların savunulması için işçilerin demokratik ve barışçıl toplu eylem haklarının olabileceği 87 ve 98 sayılı İLO Sözleşmeleri ile Avrupa Sosyal Şartı ile Anayasanın 51., 54. ve 90. maddelerinin bir gereği olsa da, eylemin işverene özel olarak zarar verme kastı içermemesi ve ölçülü olması gereklidir.

Davalı işyerinde gerçekleşen ve 3 gün süreyle devam eden toplu iş bırakma eyleminin zamanlaması, katılımcı sayısı ve süresi değerlendirildiğinde ölçülü olmaktan uzak olduğu görülmektedir. Ayrıca tanık beyanlarına göre söz konusu eylemin işverene değil ilgili sendikaya yönelik olduğu açıktır. İşçilerin eyleme dayanak yaptığı, sendika temsilcilerinin odalarının kaldırılması ve kendi temsilcilerinin de tanınması gibi taleplerin, toplu iş sözleşmesinin yürürlükte olduğu ve sendikanın yetkili olduğu bir işyerinde mümkün olmadığı, tüzel kişiliği bulunmayan ve yasadan kaynaklanmayan bir topluluğun temsilcilerinin de işverence bu kapsamda tanınmasının mümkün olmadığı, davalı işverenin işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesindeki feshe ilişkin prosedürü uygulayıp eyleme katıldığını saptadığı tüm işçileri işten çıkarttığı, işverenin, sendikalı işçiler ile sendikasız işçiler arasında sendikalı işçiler lehine yada sendikayı korumaya yönelik dahli olduğu yönünde somut bir delil de bulunmadığı anlaşılmakla işverenin haklı nedenle iş akdini feshettiği kabul edilerek davanın reddi yerine yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

5. Davacı tarafça yatırılan ve harcanmayan gider avanslarının davacıya, davalı tarafça yatırılan ve harcanmayan gider avansının davalıya iadesine,

6. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.800 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

7. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 29.06.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/16797, Karar No: 2014/15979, Tarih: 23.05.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/16797 E.  ,  2014/15979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2014

NUMARASI : 2013/570-2014/410

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını,böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 1.902,29 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalılar arasında düzenlenen 17.01.2006 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 19.12.2006 tarihli yazısına göre;devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı ;2006 yılı Temmuz-Aralık döneminde ortalama %8.38;29.12.2008 tarihli 2014/16797-15979

yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır.Bu durumda TÜFE yada ÜFE oranları daha düşük olduğundan, bu oranlardan hangisi daha düşük ise o oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7185, Karar No: 2019/10341, Tarih: 11.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/7185 E.  ,  2019/10341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanığın baştan beri üzerine atılı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarını işlemediğini savunması, tanık ...’ın ilk önce CD görüntülerindekinin kim olduğunu teşhis edemediğini söylediği halde sonradan 16.4.2015 tarihli 5. celsede CD’deki kişinin sanık olduğunu beyan etmesi, dosyadaki 09.02.2015 tarihli bilirkişi raporunda şahsın yüzünü devamlı sakladığından net bir görüntünün elde edilememesi sebebi ile kıyaslama yapmanın mümkün olmadığının bildirildiği, buna rağmen 07.11.2014 tarihli celsede bina girişini gösteren güvenlik kamerası kayıtlarının izlenmesinde, saat 22.32 sıralarında kapıdan giren kişinin yüzünün net olarak göründüğünün belirtilmesi, sanığın sonradan yolladığı dilekçesi ile söz konusu CD'deki kişinin resimlerini eklediği tanık ...’ın arkadaşı olan ... olduğunu iddia etmesi karşısında, söz konusu güvenlik kamerası kayıtları ile sanığın fotoğrafları Emniyet Genel Müdürlüğü ya da Jandarma Genel Komutanlığına bağlı kriminal laboratuvarına gönderilip, söz konusu CD'deki görüntüdeki kişinin sanık olup olmadığı hususunda rapor aldırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a-Katılan ...’ın gerekçeli karar başlığında ‘’Müşteki’’ olarak hatalı yazılması,

b-Olay yeri inceleme raporunda, söz konusu yerin kiracı tarafından boşaltılan ve olay gününde kullanılmayan apart daire olduğunun tespit edilmesi karşısında, müştekiye ait dairenin boş, içinde oturanın olmadığı, konut olarak kullanılmadığı gözetilmeden, unsurları itibari ile oluşmayan konut dokunulmazlığını bozma suçundan sanığın beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8967, Karar No: 2015/20905, Tarih: 17.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/8967 E.  ,  2015/20905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/09/2014

NUMARASI : 2012/48-2014/412

Taraflar arasındaki 3290 sayılı Yasa ile değişik 2981 sayılı Yasa uyarınca tahsis edilen arsa karşılığının teminatı olarak davacı idare lehine tesis edilen ipotek bedelinin arttırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı Y.. S.. tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 3290 sayılı Yasa ile değişik 2981 sayılı Yasa uyarınca tahsis edilen arsa karşılığının teminatı olarak davacı idare lehine tesis edilen ipotek bedelinin arttırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Y.. S.. tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak üstün ve eksik yönleri ile oranları belirtilmek suretiyle değer biçilmesinde ve ipotek bedelinin arttırılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı Y... S...'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9078, Karar No: 2019/7053, Tarih: 11.06.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/9078 E.  ,  2019/7053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... Eczanesinin sahibi olduğunu, davalı ile arasında Türk Eczacılar Birliği ile yapılan protokol hükümleri gereği sözleşme yapıldığını, SGK Başkanlığı'nın 28.11.2014 günlü kararıyla kuruma fatura ettiği bir adet reçete ile ilgili olarak 2012 yılı protokolünün 5.3.2. maddesi gereğince reçete arkası imzanın hasta veya hasta yakınına ait olmaması iddiası ile 1. kez uyarılmasına, 5.3.5. maddesi gereğince hasta veya yakınına teslim edilmeyen ilaçlara ait reçetelerin kuruma fatura edildiği iddiası ile 1. kez uyarılmasına, 6.17. maddesi uyarınca hesaplanan 3.040,20-TL cezai şartın ve 608,04-TL reçete bedelinin tahsiline karar verildiğini, uyarı cezası, cezai şart uygulaması ve reçete bedelinin tahsili kararının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, davalı kurumun 28.11.2014 tarihli kararının hukuka ve protokole aykırı olduğunun tespiti ile hükümsüzlüğüne ve muarazanın men'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalı idarenin işleminin yerinde olmadığının tespiti ile 3.040,20 TL cezai işlem ile 608,04-TL reçete bedelinin ödenmemesi ve uyarı işleminin iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalı idarenin işleminin yerinde olmadığının tespiti ile 3.040,20 TL cezai işlem ile 608,04-TL reçete bedelinin ödenmemesi ve uyarı işleminin iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2012 yılı protokolünün 5.3.2. maddesinde, "Eczacının Kuruma fatura ettiği reçetelerde bulunması gereken ve reçete muhteviyatı ilaçların reçete sahibine ya da yakınına teslim edildiğine ilişkin imzanın, reçete sahibine veya ilaçların teslim edildiği yakınına ait olmadığının tespit edilmesi halinde, reçete bedelinin 5 (beş) katı tutarında cezai şart uygulanarak eczacı yazılı olarak uyarılır, tekrarı halinde reçete bedelinin 5 (beş) katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 1 (bir) ay süre ile sözleşme yapılmaz. Ancak hastanın ilacı aldığını beyan etmesi durumunda bu madde hükmü uygulanmaz.", yine aynı protokolün 5.3.5. maddesinde, "Hasta veya hasta yakınına teslim edilmeyen ilaçlara ait reçetelerin Kuruma fatura edildiğinin tespiti halinde ilaç bedelinin 5 (beş) katı tutarında cezai şart uygulanarak eczacı uyarılır. Tekrarı halinde reçete bedelinin 10 (on) katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 6 (altı) ay süre ile sözleşme yapılmaz. Ancak, Kurum tarafından yapılacak soruşturma neticesinde hastaya teslim edilmek üzere hastanın ilaç alım tarihinden itibaren 60 (altmış) günü geçmeyecek sürede ilaçların eczanede bekletildiğinin saptanması halinde bu madde hükmü uygulanmaz." düzenlemeleri yer almaktadır. Dosya kapsamından davaya konu cezai işlemin, davalı kuruma yapılan şikayet üzerine davalı kurum görevlilerince gerçekleştirildiği, cezanın ise sigortalı ...'nın beyanları üzerine tesis edildiği anlaşılmaktadır. Davalı tarafından yapılan soruşturma kapsamında 2012 protokolünün 5.3.2. ve 5.3.5. maddeleri yönünden ifadesi alınan hasta ..., ... Üniversitesi Hastanesine hiç gitmediğini, 20.05.2011 tarihli reçeteyi kendisinin yazdırmadığını, reçetede yazılı ilaçları almadığını, reçete arkasındaki telefon numarası ve imzanın kendisine ait olmadığını beyan etmiştir. Hükme esas alınan raporda ise, davacı aleyhine somut bir delil olmadan kurumun kendi hazırladığı rapora dayanarak cezai şart uygulamasının doğru olmadığı tespitinde bulunulmuştur. Mahkemece de bu bağlamda rapor yeterli görülerek hüküm kurulmuş ise de, dava konusu işleme dayanak teşkil eden reçetede adı geçen ...'nın ifadeleri ile rapordaki kanaatin birbiriyle çeliştiği sabittir. Uyuşmazlık maddi vakıaya ilişkin olmakla tanık dinlenmesi mümkündür. O halde mahkemece, cezaya konu 2012 protokolünün 5.3.2. ve 5.3.5. maddeleri yönünden soruşturma kapsamında ifadesi alınan ... dinlenerek reçetede yazılı ilaçları alıp almadığı, ilaçları kullanıp kullanmadığı hususları sorularak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2005/11515, Karar No: 2006/1771, Tarih: 23.02.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2005/11515 E.  ,  2006/1771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :... İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçlu ... A.Ş'ne ait araca vergi borcundan dolayı haciz konulduğunu, ilk haczin davalı banka tarafından konulduğu gerekçesiyle müvekkili idareye pay ayrılmadığını, satış bedelinden öncelikle vergi alacağının ayrılması gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, müvekkili bankanın haczinin davacı idarenin haczinden önce olduğunu bu nedenle sıra cetvelinde hukuka aykırılık bulunmadığını belirterek şikayetin reddini istemiştir.

İcra mahkemesince haciz tarihlerine göre 6183 sayılı Yasanın 21/1.maddesi hükmü uyarınca satış bedelinin garameten paylaştırılacağı gerekçesiyle sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 23.2.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13030, Karar No: 2012/19026, Tarih: 09.07.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/13030 E.  ,  2012/19026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ Aile Mahkemesi

TARİHİ :29.02.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/14467, Karar No: 2014/8697, Tarih: 09.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/14467 E.  ,  2014/8697 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/112313

Mahkemesi :Kınık Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi :29.11.2012

Numarası :2012/134 - 2012/236

Suç :Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; maddi hasarlı kazanın sanık tarafından geçekleştirildiğine ve sanığın olay sonrası aracıyla hızla uzaklaştığına ilişkin tanık beyanına rağmen kazanın kendisi tarafından yapılmadığını iddia eden ve yapılan alkol ölçümünde 150 promil alkollü olduğunun tespiti üzerine, alkolü evde aldığını ifade eden sanığın atılı suçu işlediği ve güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği bu nedenle mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8037, Karar No: 2017/16914, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/8037 E.  ,  2017/16914 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.