muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5273, Karar No: 2011/9463, Tarih: 18.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/5273 E.  ,  2011/9463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı (alacaklı) vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3. kişi vekili, İstanbul 14.İcra Müdürlüğü’nün 2009/21592 Takip sayılı dosyasından 1.7.2009 tarihinde trafik kaydına haciz konulan ... ve ... plakalı araçları noterde yapılan sözleşme ile hacizden önce 9.6.2009 tarihinde satın aldığını belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasını dava ve talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, borcun doğumundan sonra yapılan satış işleminin muvazalı olduğunu, davacı ve borçlunun köküniyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Borçluya tebligat yapılamamıştır.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre; davacı tarafından dava konusu araçların hacizden önce satın alındığı, KTK 'nun 20/dmaddesi gereğince mülkiyetin davacıya geçtiği gerekçesiyle davanın kabulüne,dava konusu araçlar üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince açılmış istihkak davasına ilişkindir.

Somut olayda ,İstanbul 5.İcra Hukuk Mahkemesinin 29.7.2009 Tarih 2009/2440 Esas-2009/2002 Karar sayılı ilamı ile İstanbul 14.İcra Müdürlüğünün 2009/21592 takip sayılı dos-

yası yönünden İstanbul İcra Dairelerinin yetkisizliğine, takip dosyasının talep halinde Adana İcra Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir. Bu durumda istihkak davasının açıldığı 23.6.2010 tarihde ortada yetkili icra dairesince yapılmış geçerli bir haciz bulunmadığından davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 18.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/162, Karar No: 2020/7739, Tarih: 01.10.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/162 E.  ,  2020/7739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davacı idare vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 01/10/2020 günü temyiz eden davacı idare ve bir kısım davalı vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden diğer davalıların yokluklarında duruşmaya başlanarak sözlü açıklamalar da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.Mahkemece bozma ilamına uyularak tespit edilen bedelin ikinci kez verilen kesin süreye rağmen bloke edilmediğinden bahisle davanın bir kısım davalı yönünden reddi ile ilk kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.Mahkemece uyulan bozma kararı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak bozma öncesi ilk kararı temyiz etmeyen davalı yönünden davanın kabulüne, bozma sonrası dava konusu taşınmazın yeniden değerinin belirlendikten sonra tespit edilen kamulaştırma bedelinin depo edilmesi için davacı idareye Kamulaştırma Kanununun 10/8. maddesi uyarınca iki kez süre verildiği halde, davacı idarece fark bedelin bloke edilmediğinden bahisle bir kısım davalı yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;Bir kısım davalı yönünden dava reddedildiği halde aleyhlerine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmadığı gibi,Avrupa İnsan Haklari Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak, davanın niteliği gereği davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; Vekalet ücretine ilişkin 6 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına, bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine, Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idare ve bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine,taraflara karşılıklı olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 2.540,00-TL vekalet ücreti verilmesine, 01/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5691, Karar No: 2012/27976, Tarih: 20.12.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/5691 E.  ,  2012/27976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 22/3, 62, 51/1-3, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle yaralama suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, sanığın bilinçli taksirle gerçekleştirdiği kabul edilen eyleminde, Hasan Tuncer'in basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanıp, Hüseyin Tuncer'in ise hayati tehlike geçirecek ve kemik kırığı olacak şekilde yaralandığı, mağdurlardan Hasan Tuncer'in soruşturma aşamasında alınan 03.02.2007 tarihli beyanında sanıktan şikayetçi olmadığını ifade etmesi karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 89/5. maddesinde, bilinçli taksir ile dahi olsa TCK'nın 89/1 maddesindeki yaralanmaların şikayete tabi olduğunun belirtildiği, bu kapsamda sanığın sadece Hüseyin Tuncer'in yaralanmasından sorumlu tutulup, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b, 22/3. maddeleri gereğince cezalandırılması yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

5320 sayılı Kanunun 5560 sayılı Kanunla değişik 13. maddesinin "Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince soruşturma ve kovuşturma makamlarının istemi üzerine baro tarafından görevlendirilen müdafi ve vekile, avukatlık ücret tarifesinden ayrık olarak, Türkiye Barolar Birliğinin görüşü de alınarak Adalet ve Maliye Bakanlıkları tarafından birlikte tespit edilecek ücret, Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla yer alan ödenekten ödenir. Bu ücret, yargılama giderlerinden sayılır" yönündeki açık hükmü karşısında katılan vekilinin CMK'nın 239. maddesi uyarınca baro tarafından atanmış olması nedeniyle katılanlar yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği, bu miktarın sanıktan yargılama gideri olarak tahsili ile Hazineye gelir kaydına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan ... Tuncer vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14384, Karar No: 2009/14779, Tarih: 05.10.2009

3. Hukuk Dairesi 2009/14384 E., 2009/14779 K.

**3. Hukuk Dairesi 2009/14384 E., 2009/14779 K.**

**- YETKİ İTİRAZI

- YETKİSİZLİK KARARI**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 117 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 9 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 187 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 23 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi so

nunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği düşünüldü.

Davacı, davalı eş ile boşandıklarını, müşterek çocuğun velayetinin kendisinde olduğunu, çocuğun ihtiyaçlarının arttığını öne sürerek, çocuk için aylık 650 TL iştirak nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece TMK'nın 177. maddesi uyarınca mahkemenin yetkisizliğine, yetkili mahkemenin Salihli Aile Mahkemesi (davacının ikametgahı) olduğuna karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nın 177. maddesinde "Boşanmadan sonra açılacak nafaka dava

larında nafaka alacaklısının yerleşim yeri mahkemesi yetkilidir" düzenlemesi ile zayıf durumda bulunan davacıyı koruma amacı taşıyan genel yetki hükmü getirmekle davacıya seçimlik hak tanınmıştır. Buna göre davacı (nafaka alacaklısı); isterse kendi yerleşim yeri mahkemesinde, isterse HUMK'nın 9. maddesi gereğince davalının ikametgahı mahkemesinde dava açabilecektir.

Kamu düzenine ilişkin bulunmayan bu yetki kuralı için davalının yetki itirazında (HUMK m. 187/2) bulunmaması halinde, mahkemece re'sen yet

kisizlik kararı verilemez (HUMK m. 23).

Somut olayda davalı yetki itirazında bulunmamıştır. Yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere aykırı şekilde re'sen yetkisizlik kararı verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde ol

duğundan kabulü ile hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZUL

MASINA) ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.10.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6919, Karar No: 2022/10515, Tarih: 14.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/6919 E.  ,  2022/10515 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Susurluk Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili; Davacı ile davalının evli olup, davalının ilk açığı eczanede 26/03/2001 tarihinde başlamak üzere aralarında boşanma davası açılan güne kadar davalıya ait iş yerinde kesintisiz çalıştığını, davalının, müvekkilini 30/06/2017 tarihinde işten çıkartığını, bu tarihten önce de 5-6 ay kadar bir sürede müvekkiline maaş ödediğini, ücret alacakları ve tüm işçilik alacakları hakkında dava haklarını saklı tuttukların, müvekkilinin neredeyse 10 yıl sigorta kaydı olmaksızın çalışmasının müvekkilinin çok ciddi bir biçimde mağduriyetine neden olduğunu, müvekkilinin 26/03/2001-18/02/2009 tarihli arasında davalının sahibi ve mesul müdürü olduğu ... Eczanesinde (değişik ilçe ve adreslerde) kesintisiz olarak çalıştığının tespiti ve ödenmeyen primlerinin SGK tarafından işverenden tahsilini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP:

Feri Müdahil SGK vekili; Eldeki davanın 506 sayılı Yasanın 79/10. Maddesi ile 5510 sayılı yasa kapsamında; 5 yıllık hak düşürücü sürenin fazlasıyla geçmiş olması nedeniyle reddi gerektiğini, talep edilen dönemlere ilişkin hak düşürücü süre çoktan geçtiğini, davacının dava dilekçesinde belirtmiş olduğu hususlar gerçeği yansıtmadığını, davacının adı geçen işyerinde çalıştığı hususunun sabit olmadığını, davacının talepte bulunduğu dönemde Sosyal Yardımlaşma Kurumundan yardım alıp almadığı hususunun araştırılması gerektiğini, müvekkil kurumun bu tür davalarda kamu düzeninin sağlanabilmesi bakımından şekli hasım olup, ilgili yerleşik ve kökleşmiş Yargıtay içtihatlarına göre bu tür iddialarda çalışma olgusunun hiçbir kuşku ve duraksamaya meydan vermeyecek tarzda ispatlanması gerektiği şeklinde olduğunu, hizmet akdinin en önemli unsuru ücret olduğundan çalışıldığı iddia edilen sürelerde alınan ücretle ilgili belge aranması gerektiğini, davacının tespitini istediği sürelere ilişkin olarak Bağkur ve vergi kaydının olup olmadığı araştırılması gerektiğini, bildirilen süreler ile çalışıldığı iddia edilen süreler arasında çakışma olması halinde davanın reddi gerektiğini, hukuki mesnetten yoksun davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili; Davanın süresinde açılmadığını, 5510 sayılı kanunun maddesine göre davanın 5 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, davacının 26/03/2001-18/02/2009 tarihleri arasında geçen hizmetlerinin tespitini istemesi nedeniyle süresi içinde açılmayan davanın süre yönünden reddinin gerektiğini, dava 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunun henüz yürürlükte olduğu döneme ilişkindir. 506 Sayılı Kanunun Ek. 20. Maddesinde " Bu Kanunun 2. Maddesine göre sigortalı sayılanlar, çalışmaya başladıklarını işe başladıkları tarihten itibaren 30 gün içinde kuruma bildirirler. " denildiğini, kanun koyucunun çalışanlara yüklediği bu ödevin davacı tarafından yerine getirilmediğini, iddia edildiği şekilde bir çalışma/ hizmet bulunmadığını, 506 sayılı kanunun ek 20. Maddesi ile kişinin sigortasız çalıştırılmasının önüne geçmek amaçlandığını, işçiye tanına böyle bir imkan/hak bulunmasına rağmen kullanılmamış olması art niyet göstergesi olduğunu, öncelikle zamanaşımı itirazlarının değerlendirilmesini, Mahkeme zamanaşımı hususunda aksi kanaatte ise yargılama ile haksız ve mesnetsiz ikame edilen davanın reddini, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacı üzerin bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Davacının istinaf başvurusunun HMK'nin 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine,

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Hizmet tespiti davalarının amacı, hizmetlerin karşılığı olan sosyal güvenlik haklarının korunmasıdır. Hizmet akdine dayalı çalışma olgusunun ispatında delil sınırlandırması yoksa da davacının Kurum sicil dosyası, işyeri özlük dosyası temin edilip işyerinin Kanunun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlendikten sonra iddia edilen çalışmanın başlangıç ve bitiş tarihleri, hangi işyerinde ne iş yapıldığı, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliği, prime esas kazanca tabi ücretin ne olduğu, çalışmanın sürekli, kesintili, mevsimlik olup olmadığı eksiksiz bir şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır.

Taraf tanıklarının sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre dinlenilmeli, re’sen araştırma kapsamında sadece taraf tanıkları ile yetinilmeyip mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve postabaşı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Somut olayda;davacı ve davalının evli oldukları, aralarındaki boşanma davasının henüz derdest olduğu ve kesinleşmediği, davacının, davalı işveren yanından 18/02/2009-30/06/2017 tarihleri arasında hizmet bildiriminin yapıldığı görülmüştür.

İlk Derece mahkemesince yapılan yargılamada, 506 Sayılı Yasanın 2. Maddesine göre hizmet akdine dayanarak işveren tarafından çalıştırılan sigortalı sayılacağı, yasanın 3/1-B maddesine göre işverenin ücretsiz olarak çalışan eşinin sigortalı olamayacağı, eşler arasındaki çalışanın niteliği saptanırken tarafların sosyal ve ekonomik durumları , iş yerinin özellikleri, çalışma koşullarının değerlendirilmesi gerektiği, gerçek bir hizmet akdinin varlığı zorunlu olduğu, ancak davacı tarafça dosyaya sunulan hizmet sözleşmesinde imzanın bulunmadığı ve üzerinde herhangi bir tarih belirtilmediği anlaşıldığı, dinlenen tanık beyanlarından davacının çalışma saatlerinin esnek olduğu ve sabi bir çalışma düzenine (gün/saat) tabi olmadığı, ücret hususunun ise ; gerek davacının dava dilekçesinde ; "...Davalı 2017 yılında evi terk etmiş, 29/06/2017 tarihinde boşanma davası açılmış ve vekil edeni 30/06/2017 tarihinde işten çıkartmıştır. Bu tarihten önce de 5-6 ay kadar bir sürede vekil edene maaş ödemiştir... Bu nedenle ücret alacakları ve tüm işçilik alacakları hakkında dava hakkımızı saklı tutuyoruz." şeklindeki yazılı beyanından anlaşılacağı üzere davacının işbu davada 26/03/2001-18/02/2009 tarihleri arasında davalıya ait iş yerinde ücretli çalışmadığının ikrarı niteliğinde olduğu ve gerekse davacının ücretli olarak çalıştığının resmi ve iş yeri kayıtları ile de ispatlanamadığı, ayrıca davacının yukarıda belirtilen tarihler arasında sigortalı olmadığı gerekçeleri ile sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiş ise de karar eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davacının, davalı işyerinden 18/02/2009-30/06/2017 tarihleri arasında bildirimlerinin bulunması karşısında talep edilen dönem öncesi 26/03/2001-18/02/2009 tarihinin aile içi yardımlaşma görülerek reddedilmesi hatalıdır.

Davacının, davalı işyerinden 18/02/2009-30/06/2017 tarihleri arasında bildirimlerinin bulunması karşısında talep edilen dönem öncesi 26/03/2001-18/02/2009 tarihinin aile içi yardımlaşma görülerek reddedilmesi hatalıdır.

Mahkemece yapılması gereken iş; öncelikle talep edilen dönemde, davalıya ait eczaneye ilişkin olarak, ilgili kurumdan “ işveren tarafından verilen nöbetçi listesi” getirtilerek, davacının talep ettiği dönemler içerisinde, davalıya ait eczanede nöbetçi kalıp kalmadığı, kaldı ise kaç gün nöbetçi kaldığı tespit edilmeli, yine davalı işyerinden bildirimleri bulunan bordro tanıklarından, dinlenilmeyen tanıkların adreslerinin tespiti ile bunların da bilgi ve görgüsüne başvurulmalı, davalı işveren eczanesine komşu eczane tespiti halinde, bu komşu eczane sahibinin ve bordro çalışanlarının da ifadelerine başvurulmalı, mahkemece dinlenen tanıklardan, eczanenin karşısındaki takside çalıştığını iddia etmeleri bir kısım tanıkların ise Hastanede çalıştıklarını beyan etmeleri karşısında bunların da çalışma belgelerinin dosya içerisine alınarak ve gerekirse tekrar ifadelerine başvurulmak suretiyle, önce dinlenen tanık beyanlarıda gözetilip, davacının işveren nezdinde çalışıp çalışmadığı bütün deliller toplandıktan ve birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu, yeterli olmayan tanık beyanına istinaden, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak; İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 14/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12524, Karar No: 2012/20797, Tarih: 14.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/12524 E.  ,  2012/20797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10.05.2012 tarih ve 2011/176-2012/421 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 14.12.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. .... ile davalılar vekili Av. ...... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillinden yüksek faiz getireceği ve istendiği an geri ödeneceği garantisi ile toplam (29.654,93) EURO tahsil edildiğini, daha sonra müvekkiline bu paranın geri ödenmesinin mümkün olmadığının bildirildiğini, davalıların Bankacılık Kanunu'na aykırı şekilde mevduat topladığını, SPK'na aykırı olarak aracılık faaliyetinde bulunup hisse senetlerini halka arz ettiklerini, bu konuda davalı ... ve dava dışı diğer yöneticiler hakkında verilen ceza kararının kesinleştiğini, şirket defterlerinin de usulüne uygun tutulmadığını ve bu konuda da anılan yöneticiler hakkında mahkumiyet kararı verilip kesinleştiğini ileri sürerek, şimdilik (29.654,93) Euro karşılığı (53.379) TL'nın temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.