muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13107, Karar No: 2016/12226, Tarih: 15.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/13107 E.  ,  2016/12226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 7. İş , .... 1. Asliye Hukuk (İş mahkemesi sıfatıyla) ve ... Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

... 7. İş Mahkemesince, davacı taraf ... İş Mahkemesine dava açmak sureti ile yetkili mahkeme tercih hakkını kullanmış olup davalı vekili .... İş Mahkemesinin yetkili olduğunu savunduğunu, yetkili mahkemenin davalı işverenin bulunduğu .... Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatı ile) mahkemelerinin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

.... 1. Asliye Hukuk (İş mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesince, iş kazası nedeniyle açılan maddi-manevi tazminat davası her ne kadar yetkisiz olan ... Mahkemesine açılmış ise de davalı vekili cevap dilekçesinde yetkili mahkemenin .... İş Mahkemesi olduğunu belirterek yetkiye itiraz etmiş olduğundan ve yetki itirazı süresinde bulunduğundan yetkili ve görevli ... Nöbetçi Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesince ise davada yargılama yeri olan ... ilçesinin ... Bakanlığı'nın 30.12.2005 tarihli 56053 sayılı yazısı üzerine 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi'nin 6. maddesine göre 03.02.2006 tarih ve 2006/10046 karar sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile ... Büyük Şehir Belediyesi sınırlarına dahil edilerek Merkez ilçe statüsüne alınmış olması ve Hakimler Savcılar Yüksek Kurulunun 14.11.2002 tarih ve 520 sayılı kararı uyarınca “Büyük Şehir Belediyesi sınırları içerisindeki merkez ilçe ile diğer ilçelerin adı ile kurulu Ağır Ceza merkezlerinde oluşturulan müstakil iş mahkemelerinin yargı çevresinin, yalnız Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisinde kalan ilçeleri kapsamına alacak biçimde, Ağır Ceza Mahkemesinin yargı çevresi olarak tespitine” yönündeki kararı ile iş bu davaya bakmaya yetkili ve görevli mahkemenin ... İş Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda, davacı vekili, müvekkilinin .... ilçesi, ... Mahallesinde faaliyet gösteren ...ve Madencilik isimli işyerinde yağcı olarak çalışırken, işyerinde ... isimli operatörün işverenin paletli kepçesini kullanırken dikkatsizlik ve tedbirsizlik sonucu kepçeyle müvekkilinin sağ ayağının üzerinden geçtiğini, müvekkilinin bu kaza sonrasında ayağının kullanılamaz durumda olduğunu ve tedavi edilse dahi eski haline dönme ihtimalinin mümkün olmadığını, müvekkilinin 14 yaşında çalışmaya başladığı işyerinde sigortasız olarak 1 yıl çalıştırıldığını, bu durumu işverene söylemelerine rağmen sigorta yaptırmadıklarını, işverenin sigortasız işçi çalıştırmakla kanuna aykırı davrandığını, işverenin

gerekli önlemleri alması, işverenin işçisini gözetme borcunun doğal bir sonucu olduğunu, işverenin çocuk işçiyi ağır ve tehlikeli bir işte çalıştırmak, sigortasını yapmamak, işyerinde gerekli güvenlik tedbirlerini almamasından ötürü %100 kusurlu olduğunu, müvekkilinin ayağını kullanamaz ve çalışamaz hale gelmesinden sorumlu olduğunu belirterek, maddi ve manevi tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

İş mahkemesinin görevi kapsamında bulunan bir dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanununun 19. maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Kanunun 49. maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir (Yargıtay 9. H.D. 23.06.2008 gün ve 2008/17468 E. - 2008/17262 K. sayılı ilamı).

Dosya kapsamından; davacının adresi ve işin yapıldığı yerin .../..., davalının şirket merkezinin ..../... olduğu, davalının ... İş Mahkemelerinin yetkili olduğunu belirterek yetki itirazında bulunduğu anlaşılmaktadır.

HSYK'nın iş mahkemelerinin yetkisini düzenleyen 27.12.2004 gün 636 sayılı kararına göre “5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunun yürürlüğe girmesiyle, Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisinde kalan ilçelerde görülmekte olan 5216 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesine kadar açılmış olan iş davalarının açıldığı mahkemelerde görülmeye devam olunmasına, bu tarihten sonra açılan iş davalarının ise Yüksek Kurul’un 14.11.2002 gün ve 520 sayılı kararı gereğince bağlı bulundukları ağır ceza merkezlerinde oluşturulan müstakil iş mahkemelerinde görülmesine” ilişkin kural benimsenmiş, yine yetki konusundaki HSYK’nın 24.03.2005 tarih 188 sayılı kararında da farklı bir düzenleme getirilmediği anlaşılmıştır.

Bu durumda, ... İlçe Belediyesinin, ... Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisine alınmasına ilişkin, 03.02.2006 tarih 2006/10046 sayılı Bakanlar Kurulu kararından sonra 08.10.2014 tarihinde davanın açıldığının anlaşılmasına ve davacının davasını, seçimlik hakkını kullanarak işin yapıldığı yer olan ... ilçesinin bağlı bulunduğu ... İş mahkemesinde dava açtığına göre eldeki davanın ... 7. İş Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Bu durumda, ... İlçe Belediyesinin, ... Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisine alınmasına ilişkin, 03.02.2006 tarih 2006/10046 sayılı Bakanlar Kurulu kararından sonra 08.10.2014 tarihinde davanın açıldığının anlaşılmasına ve davacının davasını, seçimlik hakkını kullanarak işin yapıldığı yer olan ... ilçesinin bağlı bulunduğu ... İş mahkemesinde dava açtığına göre eldeki davanın ... 7. İş Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; ... 7. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/12/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12441, Karar No: 2016/3000, Tarih: 23.02.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/12441 E.  ,  2016/3000 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı .... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında .... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07/05/2015 gün ve 2014/134 E. -2015/187 K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Hükmü temyiz eden davalı vekili müvekkilinin asgari ücretle çalıştığını, başka herhangi bir geliri olmayıp, aldığı maaşın kendisinin ve ailesinin geçimini sağlamaya ancak yettiğini, temyiz masraflarını karşılamasının mümkün olmadığını belirterek adli yardım talebinde bulunmuş ve temyiz harçlarını yatırmamıştır.

Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin Yargıtay’da yapılacağı 6100 sayılı HMK 336/3 maddesinde hükme bağlanmış ise de, aynı maddenin ikinci fıkrasında “talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.” hükmüne yer verilmiştir

1) Hükmü temyiz eden davalı vekilinin HMK’nun 336/2. maddesinde öngörüldüğü üzere müvekkilinin mali durumunu gösterir nitelikte herhangi bir belge sunmadığı görüldüğünden davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Temyiz eden davalı vekilinin adli yardım talebi red edildiğinden temyiz incelemesinin yapılabilmesi için nisbi temyiz harcı ve temyiz başvuru harcı ile giderlerinin yatırılması gerektiğinden bunların ikmali için 6100 sayılı HMK’ nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nun 434/3 maddesi uyarınca temyiz eden davalı vekiline usulüne uygun muhtıra tebliğ edilerek, sonucuna göre işlem yapılması için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5071, Karar No: 2015/8697, Tarih: 08.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/5071 E.  ,  2015/8697 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada Şanlıurfa 1. Aile ile Şanlıurfa 4. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, nüfus kayıtlarında anne ve babanın değiştirilmesi istemine ilişkindir.

Aile Mahkemesince, "talebin soybağına değil, nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu" gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise, "davanın nesebin düzeltilmesi istemine ilişkin olduğu" gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Somut olayda davacılar, nüfus kaydındaki çocukları olarak görülen ..., ..., ... ve ... ...'in gerçekte kendi çocukları olmadığını, davacı ...'in kardeşi ve yengesi olan davalıların evli bulunmamaları nedeniyle kendi hanelerine kayıt edildiklerini belirterek, adı geçenlerin kendi çocukları olmadıklarının tespiti ile gerçek anne ve babası olan ... ve ... ... adına nüfusuna kaydedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 4. maddesi uyarınca, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “Vesayet” başlıklı üçüncü kısımı hariç olmak üzere “Aile Hukuku” başlıklı İkinci Kitabından (m.118 ilâ 395 arası) kaynaklanan davalara bakmak görevi aile mahkemelerine aittir. Bu nedenle, TMK'nın “hısımlık” başlıklı 282 ilâ 363. maddeleri arasında yer alan soybağına ilişkin davalar, aile mahkemeleri tarafından çözümlenmelidir.

Diğer taraftan, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36/1-a maddesi gereğince, nüfus kayıtlarının düzeltilmesi istemlerine ilişkin davalara bakmak görevi ise asliye hukuk mahkemelerine ait bulunmaktadır.

Davanın kabulü halinde, her iki dava türünde de nüfus kayıtlarında değişiklik yapılmasının gerekmesi nedeniyle, benzer sonuçlara sahip bu davalar arasında görevli mahkemenin belirlenebilmesi için davanın vasfının doğru olarak tayin edilmesi önem kazanmaktadır.

4721 sayılı TMK'nın 282. maddesi uyarınca, anne ile çocu arasındaki soybağı doğum ile; baba ile çocuk arasındaki soybağı ise “anne ile evlenme”, “tanıma” ve “hâkimin hükmü” ile kurulmaktadır. Diğer taraftan, evlat edinme de soybağı oluşturan hallerdendir.

TMK'nın 285. maddesinde yer alan “babalık karinesi” uyarınca, evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üçyüz gün içinde doğan çocuğun babası kocadır.

Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğum ile kendiliğinden kurulacağından, anne yönünden soybağı tesisi amacıyla değil, sadece, çocuğu doğuran kadının kim olduğunun tespiti amacıyla dava açılabilir.

TMK'nın 285. maddesinde yer alan “babalık karinesi” uyarınca, evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üçyüz gün içinde doğan çocuğun babası kocadır.

Çocuk ile anne arasındaki soybağı doğum ile kendiliğinden kurulacağından, anne yönünden soybağı tesisi amacıyla değil, sadece, çocuğu doğuran kadının kim olduğunun tespiti amacıyla dava açılabilir.

Nüfusta kayıtlı anne ve baba adının gerçeği yansıtmadığı ve bu nedenle gerçek anne ve baba adının yazılması istemiyle açılacak ve nüfusa kayıtlı bulunan hanenin de değiştirilmesi sonucunu doğuracak davalarda, esasen iki iddia bulunmaktadır. Bunlardan bir tanesi, çocuğun kayden anne olan kadından değil, başka bir anneden doğduğu; ikincisi ise, kayden baba olarak gözüken kişinin genetik baba olmadığı ididasıdır. Bu davada, kayden anne gözüken kişinin çocuğu doğurmadığı, genetik annenin başka bir kadın olduğunun tespit edilmesi halinde, yukarıda sözü edilen babalık karinesi aksi yönde işleyecek ve “genetik annenin kocası olmayan” kayden babanın babalık sıfatı, aksine bir iddia bulunmadığı takdirde, ortadan kalkacaktır. Mahkemece belirlenen genetik annenin, çocuğun doğduğu tarihte evli bulunduğunun anlaşılması halinde, TMK'nın 285. maddesinde yazılı babalık karinesi nedeniyle genetik annenin kocası olan erkek, baba sıfatını kazanacaktır. Bu durumda, soybağı ihtilafı ortaya çıkmayacağından, açıklanan muhtevadaki davalar, “gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davasından ibaret kalacak ve görevli mahkeme, 5490 sayılı Kanunun 36/1-a maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemesi olacaktır. Ancak, çocuğun doğduğu tarihte, genetik annenin evli bulunmaması halinde, anne yönünden dava, “gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davası olarak kalmakla birlikte; genetik anne ile evli olmayan genetik baba yönünden, “babalık karinesi” gerçekleşmediğinden, genetik babanın nüfus kaydına işlenmesi talebi “soybağı davası” niteliğini kazanacaktır. Bu takdirde ise uyuşmazlığın, 4787 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca aile mahkemesi tarafından incelenip çözüme kavuşturulması gerekecektir. (Yargıtay HGK 2013/354-1554, 18. HD 2015/1360-3281, 2015/1591-4537)

Diğer taraftan, 4721 sayılı Kanunun 292 ve 293. maddeleri uyarınca, evlilik birliği dışında doğan çocuklar, anne babanın sonradan evlenmesi halinde eşlerin, evlilik akti sırasında ya da sonradan bildirimde bulunması kaydıyla evlenen anne-babanın hanesine kaydedilecektir. Bu nedenle, anne-babanın, çocuğun doğum tarihinde evli bulunmamakla birlikte sonradan evlenmiş olmaları durumunda; babanın bildirimde bulunması (başka bir anlatımla çocukların kendi çocukları olduğunu bildirmesi) ya da davada davacı olarak taraf bulunması halinde, ortada soybağı yönünden çözülmesi gereken bir ihtilaf kalmadığı için bu davanın da müstakilen “gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davası olarak kabul edilmesi usul ekonomisinin gereğidir.

Somut olaya gelince; dosya içinde mevcut nüfus kayıtlarından, anne-baba adının değiştirilmesi talep edilen çocukların doğduğu tarihte, iddia edilen anne ve babanın evli olmamakla birlikte daha sonra evlendikleri anlaşılmaktadır. Ancak, iddia edilen genetik baba 17.08.2014 tarihli dilekçesiyle çocukların, kendi çocukları olduğu yönünde bildirimde bulunmuştur. O halde, yukarıda açıklanan ilkeler karşısında dava, “gerçeğe aykırı beyana dayalı oluşturulan nüfus kayıtlarının düzeltilmesi” davasından ibarettir. Bu nedenle uyuşmazlığın, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36/1-a maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; Şanlıurfa 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 08/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1533, Karar No: 2020/3128, Tarih: 18.06.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1533 E.  ,  2020/3128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki muarazanın önlenmesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; Davacı, Anıl Eczanesi’nin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, her yıl yenilenen protokol kapsamında, sigortalı hastaların ilaç ihtiyaçlarını karşıladığını, davalı kurum tarafından gönderilen 21.05.2012 Tarih 9.327.150 sayılı yazı ile 2009 yılı SGK Protokolü’nün 6.3.3, 6.3.12, 6.3.24 maddeleri uyarınca toplam 19.139,30 TL cezai şart ve bir yıl süre ile fesih işleminin uygulandığının bildirildiğini, işleme dayanak olarak, ilaç temin etmek için aracı kullanmak suretiyle Bahçelievler Medikal Park Hastanesi’nden gelen “böbrek transplantasyon” hastalarına ait reçeteleri eczanesine yönlendirmesinin gösterildiğini, oysa dört ay içinde söz konusu hastaneye ait yalnızca on sekiz adet reçetenin eczanesi tarafından karşılandığını, bu rakamın hastanenin yazdığı toplam reçete sayısı karşısında çok cüz’i bir rakam olduğunu, iddia edildiği gibi bir yönlendirme olmadığını ileri sürerek davalı kurumun bir yıl süreli fesih işlemi ile 19.139,30 TL tutarındaki cezai şart işleminin iptaline karar verilmesini istemiş, 17.09.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile davalı tarafından anılan Protokol’ün 4.3.6 maddesi gereğince de haklarında 15.366,26 TL cezai şart uygulandığını, uygulanan cezai şartın haksız olduğunu ileri sürerek, söz konusu cezai şart işleminin de iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün taraflarca temyiz edilmesi üzerine; Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 01/12/2015 tarihli ve 2014/40217 E. - 2015/34948 K. sayılı ilamı ile, davacının tüm, davalının sair temyiz itirazları reddedilerek 2009 yılı Eczane Protokolü’nün 6.3.24 maddesi uyarınca uygulanan 1 yıl süreli fesih işlemi yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek hükmün bozulmasına dair verilen karar; bu defa davacının karar düzeltme talebi üzerine 21/02/2018 tarihli ve 2017/6236 E. - 2018/2238 K. sayılı ilam ile, 2016 yılı protokolü hükümlerine göre davacının sorumluluğu değerlendirilerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek, hükmün davacı lehine yazılı gerekçelerle bozulmasına, davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilerek hüküm bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde ise; yapılan yasal değişiklik ile dava konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 2.725,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacının sair temyiz itirazının reddi gerekir.

2-) Somut olayda; protokolün 6.3.3. maddesi gereği davalı kurum tarafından uygulanan davaya konu cezai işlemin, ilaçların hastalara ulaşmadığı iddia ve ispat edilmediğinden haksız olduğu 05/06/2014 tarihli mahkeme kararı ile belirlenmiş olup, Yargıtay 13. Hukuk Dairesi tarafından yapılan önceki bozma ve karar düzeltme gerekçelerinde; sonradan yürürlüğe giren ve davacı lehine olan 2016 yılı protokol hükümlerinin uygulanması gerektiği belirtildiğinden, davacının dava açıldığı sırada kısmen haklılığı sabittir. Bu durumda davacı lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasına 5. paragraf olarak " 2.725,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine," ifadesinin eklenmesi suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5813, Karar No: 2011/4953, Tarih: 16.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/5813 E.  ,  2011/4953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokmak

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farlılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; şehir merkezinde alkollü olarak dolmuş kullandığı yönünde ihbarda bulunulan ve 170 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.11.2011 tarihinde isteme uygun olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13046, Karar No: 2012/4060, Tarih: 06.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/13046 E.  ,  2012/4060 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ..., ... ve ...'nin yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan beraatlerine dair Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.06.2009 gün ve 2007/46 Esas, 2009/97 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi mağdure vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Kamu davasına usulen katılıp, müdahil sıfatını almayan ve 15 yaşını tamamlamasından sonra, talimat mahkemesince 17.01.2008 tarihinde alınan beyanında sanıklardan şikâyetçi olmadığını belirten mağdurenin zorunlu vekilinin hükümleri temyize ... bulunmadığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 06.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.