muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7147, Karar No: 2023/3039, Tarih: 29.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2019/7147 E.  ,  2023/3039 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/54 E., 2015/420 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Sanık ... hakkında beraat, sanık ...

Tunca hakkında mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi onama, kısmi düzeltilerek onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Babaeski Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2015 tarihli ve 2015/54 Esas, 2015/420 Karar sayılı kararı ile;

a) Sanık ... hakkında kaçakçılık suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

b) Sanık ... hakkında kaçakçılık suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin beşinci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası, 51 inci maddesi, 54 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği 1 yıl 15 gün hapis ve 820,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine, eşya müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği; sanık ... hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine, sanık ... hakkında ise hapis cezasının ertelenmesi koşulları bulunmadığı halde ertelendiğine ve re'sen belirlenecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği; sanık ... hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine, sanık ... hakkında ise hapis cezasının ertelenmesi koşulları bulunmadığı halde ertelendiğine ve re'sen belirlenecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Kolluk görevlilerince yapılan çalışmalarda sanıklardan ...'ın 34 EY ... plaka sayılı araç ile İstanbul ilinden çıkarak Çorlu, Lüleburgaz, Babaeski, Havsa ve Pınarhisar ilçelerinde bu araçla kaçak cep telefonu satışı yaptığı yönünde bilgiler edinilmesi üzerine, bahse konu sanık ve aracın teminine yönelik araştırma sırasında aracın 16.12.2014 tarihinde saat 12.20 sıralarında Babaeski İlçesi, Fatih caddesi üzerinde eczane önünde park halinde görüldüğü, sanık ...'ın aracın yanına gelerek şoför koltuğuna oturması üzerine müdahale edildiği, araçta yolcu olarak diğer sanık ...'nın bulunduğu belirlenerek aracın polis merkezine çekildiği, kolluk görevlilerince olayın haber verildiği Babaeski Cumhuriyet Başsavcılığınca Sulh Ceza Hakimliğine arama el koyma talebi ile yapılan başvurunun neticesinin beklendiği esnada saat 15.00 sıralarında sanık ...'ın aracın sağ orta yan kapısını açarak oturma koltuğu ile araç içerisindeki rafların arasına gizlenmiş vaziyette bilgisayar çantasına benzer bir çantayı kendiliğinden çıkartarak açtığı ve çantada bulunan 36 adet imei numarası kayıt dışı ya da klonlu olan kaçak cep telefonunu rızaen teslim etmek istediğini belirttiği, bu esnada sanık ...'nın da gelerek cep telefonlarının kendisine ait olduğunu söyleyerek telefonların teslimine rıza gösterdiğini beyan ettiği, böylece 36 adet imei numarası kayıt dışı ya da klonlu olan kaçak cep telefonunun ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2.Kaçak eşyaya mahsus tespit varakası dava dosyasında bulunmaktadır.

3.11.02.2015 tarihli bilirkişi raporu dosyada mevcuttur.

4.Sanık ...'ın mahkemedeki savunması ve mahkeme huzurunda doğruladığı kolluk ifadesinde; Lüleburgaz ilçesinde kaldığı otelden ayrılıp Babaeski ilçesine gidecek olduğu sırada Lüleburgaz ilçesinde daha önceden tanıdığı ... ile karşılaştığını, elinde siyah renkli dizüstü bilgisayar çantası olan ...'nın kendisinin de Babaeski ilçesine gidecek olduğunu söyleyerek kendisini Babaeski ilçesine bırakmasını istediğini, kabul ettiğini, Babaeski ilçesinde polislerin gelerek işlem yapması üzerine arama kararının beklendiği sırada ...'nın kendisine dizüstü bilgisayar çantasında faturasız cep telefonları olduğunu ve araçta sakladığı yeri söylemesi üzerine çantayı alıp görevlilere teslim ettiklerini, o ana kadar çantada kaçak cep telefonu olduğunu bilmediğini belirttiği, sanık ...'nın da mahkemedeki savunması ve mahkeme huzurunda doğruladığı kolluk ifadesinde; sanık ... ile aynı yönde beyanda bulunduğu ve cep telefonlarını Tahtakale'den kaçak olduklarını bilmeden satmak için aldığını belirttiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkındaki Beraat Hükmü Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkındaki Beraat Hükmü Yönünden

Kaçakçılık soruşturmasının, kolluk görevlilerince yapılan çalışmalarda sanık ...'ın 34 EY ... plaka sayılı araç ile kaçak cep telefonu satışı yaptığı bilgisi alınması üzerine başlamış olması, ele geçen kaçak cep telefonlarının bu bilgiyi doğrular şekilde sanık ...'ın idaresindeki 34 EY ... plakalı araçta ele geçirilmesi, sanık ...'ın cep telefonlarının içerisinde bulunduğu çantayı araçta gizlendiği yerden alarak içindeki kaçak cep telefonlarını rızaen görevlilere teslim etmesi ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların birlikte iştirak iradesiyle atılı kaçakçlık suçunu işledikleri, sanık ...'ın savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu gözetilmeden mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Sanık ... Hakkındaki Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

1.Cep telefonu satışı işiyle uğraştığı anlaşılan sanık ...'nın yaptığı iş gereği Tahtakale'den satın aldığı faturasız cep telefonlarının kaçak olduğunu bilmemesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı, bu nedenle bu yöndeki savunmasına itibar etmenin mümkün bulunmadığı, satmak için aldığını beyan ettiği 36 adet kaçak cep telefonu ile yakalanan sanığın üzerine atılı kaçakçılık eyleminin sübuta erdiği belirlenmekle, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. 10.12.2022 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının “yirmiüçüncü” fıkra olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrasına yapılan ekleme uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası gereği ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

3.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz" hükmüne aykırı olarak, sanık hakkında erteli 1 yıl 15 gün hapis cezasına hükmolunduğu halde 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

3.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz" hükmüne aykırı olarak, sanık hakkında erteli 1 yıl 15 gün hapis cezasına hükmolunduğu halde 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince hak yoksunluklarına hükmedilmemesi,

4.Dava konusu eşyanın müsaderesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası yerine 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrasının gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Babaeski Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2015 tarihli ve

2015/54 Esas, 2015/420 Karar sayılı kararına yönelik katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22666, Karar No: 2019/11391, Tarih: 22.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22666 E.  ,  2019/11391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'nun 1.maddesinde, “(1) Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür. (2) Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır. (3) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır. (4) İstanbul ve Kocaeli il mülki sınırları içerisinde bulunan köylerin tüzel kişiliği kaldırılarak bağlı bulundukları ilçe belediyesine mahalle olarak katılmıştır. (5) Birinci, ikinci ve dördüncü fıkrada sayılan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. (6) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illerin bucakları ve bucak teşkilatları kaldırılmıştır.”

Tüzel kişiliği sona eren belediyelerin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzenleyen 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 3. fıkrasında 1. maddeye göre tüzel kişilikleri kaldırılan belediye ve köylerin personeli, her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, büyükşehir belediyesi, bağlı kuruluşu veya ilçe belediyesine devredileceği, 8. fıkrasında ise büyükşehir ilçe belediyesi olan belediyelerce yürütülen su, kanalizasyon, katı atık depolama ve bertaraf, ulaşım, her çeşit yolcu ve yük terminalleri, toptancı halleri, mezbaha, mezarlık ve itfaiye hizmetlerine ilişkin olmak üzere personel, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ve bu hizmetlerin yerine getirilmesine yönelik yatırım, alacak ve borçları, komisyonca ilgisine göre büyükşehir belediyesi ile ilgili bağlı kuruluş arasında paylaştırılacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda, Mahkemece 6360 sayılı Yasa'nın 1.maddesinin 2. ve 3. fıkrası ile Konya İline bağlı ilçelerin sınırları içindeki köylerle belde belediyelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılması ve bu kapsamda davalı Deştiğin Belediyesi'nin 2014 yılı yerel seçimleri ile birlikte tüzel kişiliğinin sona ermesi nedeni ile husumetin teşmili sureti ile davalı olarak Doğanhisar Belediyesi hasım kabul edilmiş ise de, bu hususta yeterli araştırma yapılmamıştır. Şöyle ki, 6360 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile Deştiğin Belediyesinin tüzel kişiliği sona ermiş, aynı yasanın Geçici 2.maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonunca taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçları ile personeli ilgisine göre çeşitli kamu kurum ve kuruluşları arasında paylaştırılmıştır. Bu halde mahkemece, 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, ilgili komisyon kararı tüm ekleri ile birlikte celbedilerek yargılama aşamasında kapatılan belediyede çalışan davacının dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenmeli, davacıya o kurum/kuruluşa Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 124. maddesi uyarınca davayı yöneltmesi için süre verilmeli, sonuca göre devir yapılan kurumun sorumluluğu yoluna gidilmelidir. Mahkemece bu yönde araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 22.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/26463, Karar No: 2011/7548, Tarih: 31.05.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/26463 E.  ,  2011/7548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Lehe hüküm bulunmadığından yeniden karar verilmesine yer olmadığına,

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içerisine konulan Nüfus kayıt örneğinden sanığın 05.11.2005 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, 5237 Sayılı TCK.nun 64/1. (765 TCK’nun 96.)maddelerinin uygulama olanağının değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümlü hakkında açılan kamu davasının ölüm nedeniyle ORTADAN KALDIRILMASINA (DÜŞMESİNE), 31.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5198, Karar No: 2011/12132, Tarih: 01.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/5198 E.  ,  2011/12132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR 2.ASLİYE  HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02.02.2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı vekili, kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca 213, 214, 215 ve 216 parseller üzerine yapılan konutların tamamlanmasına müteakip, henüz sosyal tesis inşaatına başlanmadan kat mülkiyeti tesis edilerek ferdileşme suretiyle taşınmazların sahiplerine dağıtıldığını, arsa sahipleri ile yapılan sözleşmeler, genel kurul kararları ve düzenlenen proje gereği sosyal tesislerin 213 ve 214 parseller içine yapılmasının planlandığını, ancak bu kısımların ifrazının yapılmasının unutularak ferdileşme gerçekleştiği için sosyal tesis alanlarının 213 ve 214 parsellerin ortak alanı haline geldiğini ileri sürerek, sosyal tesis alanı içinde kalan kısımların  çizilecek ifraz haritasına göre 213 ve 214 parsellerden ifraz edilerek tapularının iptali ile davacı kooperatif adına tesciline karar verilmesini  istemişlerdir.

Davalı N.M.Ç., davanın reddini savunmuş, bir kısım davalılar, davayı kabul ettiklerini bildirmişler, bir kısım davalılar ise savunma getirmemişlerdir.

Mahkemece, çekişme konusu yapılan hususta 634 Sayılı Yasanın Ek 1. maddesi gereğince Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesi ile, mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde talep halinde dosyanın görevli Eskişehir Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine  karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Davacı, 213, 214, 215 ve 216 parsellerle ilgili olarak  arsa malikleri ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi yaptığını, anılan sözleşme, genel kurul kararları ve düzenlenen proje gereği sosyal tesislerin de çekişme konusu 213 ve 214 parseller üzerine yapılmasının planlandığını, ancak sosyal tesis yapılacak kısımlarının sehven ifrazının unutularak ferdileşmeye geçilmesi sebebi ile bu kısımların sözkonusu her iki parselin  ortak alanı olarak tescil edildiğini ileri sürerek, sosyal tesis alanı içinde kalan kısımların çizilecek ifraz haritasına göre 213 ve 214 parsel sayılı taşınmazlardan ifraz edilerek, bu yerlerin davalılar adına olan tapusunun iptali ile davacı kooperatif adına tesciline karar verilmesi isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece, 634 sayılı Yasanın Ek 1. maddesi gereğince Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesi ile   görevsizlik kararı verilmiştir.

Mahkemece, 634 sayılı Yasanın Ek 1. maddesi gereğince Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesi ile   görevsizlik kararı verilmiştir.

Ne varki;  davada ileri sürülen isteğin, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun Ek 1. maddesi ile ilgisi yoktur.  Zira, davada, davacı kooperatif sosyal tesis yapılmak üzere düşünülen çekişmeli yerlerin ifrazı ile ayrı bir parsel halinde adına tescilini istemektedir. Bu isteğinde delil olarak 20.7.1995 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesine inşaat projelerine, tapu kayıtları ile genel kurul kararları ve isteğe imkan tanıyan vekaletnamelere dayanmaktadır. Bu tür iddianın ise sözleşmeye ve kişisel hakkı dayalı olduğu davacının kat maliki ya da önceki kayıt maliki konumunda da bulunmadığı aşikardır. O halde, uyuşmazlığın genel hükümlere göre çözümlenmesi  gerekeceği  kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca,  işin esasına girilerek taraf delilleri toplanıp hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu görevsizlik kararı verilmiş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları belirtilen sebeplerle yerindedir. Kabulü ile hükmün 12.01.2011 tarihinde kabul edilen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/28149, Karar No: 2020/13099, Tarih: 19.10.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/28149 E.  ,  2020/13099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Https://www.....com.tr/yasam/2011/03/07/celebinin\_patronunu\_sekreteri\_dolandirdi ve https://www.haberturk.com/ekonomi/is-yasam/haber/753144-patron-kartiyla-lukus-hayat isimli URL adreslerinde "patron kartıyla lüküs hayat" ve "çelebinin patronunu sekreteri dolandırdı" başlıklarıyla yayınlanan haberlerde kişilik haklarının ihlâl edildiğini iddia eden ilgilisi ... vekili tarafından yapılan erişimin engellenmesi talebinin reddine dair İstanbul Anadolu 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25/12/2018 tarihli ve 2018/11075 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/01/2019 tarihli ve 2019/357 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 01.04.2019 gün ve 3089 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.04.2019 gün ve KYB. 2019/36809 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanunu’nun 9/1. maddesinde “İnternet ortamında yapılan yayın içeriği nedeniyle kişilik haklarının ihlal edildiğini iddia eden gerçek ve tüzel kişiler ile kurum ve kuruluşlar, içerik sağlayıcısına, buna ulaşamaması hâlinde yer sağlayıcısına başvurarak uyarı yöntemi ile içeriğin yayından çıkarılmasını isteyebileceği gibi doğrudan sulh ceza hâkimine başvurarak içeriğe erişimin engellenmesini de isteyebilir.” ve anılan maddenin 3. fıkrasında “İnternet ortamında yapılan yayın içeriği nedeniyle kişilik hakları ihlal edilenlerin talepleri doğrultusunda hâkim bu maddede belirtilen kapsamda erişimin engellenmesine karar verebilir.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, itiraz merciince erişimin engellenmesi talep edilen haberlerde kişilik haklarına saldırı olmadığından bahisle itirazın reddine ilişkin karar verilmiş ise de;

Erişimin engellenmesi talebinin söz konusu olduğu başka bir olayla ilgili olarak Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 05/06/2017 tarihli ve 2016/15510 esas, 2017/5325 karar sayılı ilâmında yer alan, " Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17/6/2015 tarihli ve E.2014/4-56, K.2015/1679 sayılı kararının ilgili kısmı şöyledir : "...Unutulma hakkına gelince; unutulma hakkı ve bununla ilişkili olan gerektiği ölçüde ve en kısa süreliğine kişisel verilerin depolanması veya tutulması konuları, aslında kişisel verilerin korunması hakkının çatısını oluşturmaktadır. Her iki hakkın temelinde bireyin kişisel verileri üzerinde serbestçe tasarruf edebilmesini, geçmişin engeline takılmaksızın geleceğe yönelik plan yapabilmesini, kişisel verilerin kişi aleyhine kullanılmasının engellenmesini sağlamak yatmaktadır. Unutulma hakkı ile geçmişinde kendi iradesi ile veya üçüncü kişinin neden olduğu bir olay nedeni ile kişinin geleceğinin olumsuz bir şekilde etkilenmesinin engellenmesi sağlanmaktadır. Bireyin geçmişinde yaşadığı olumsuz etkilerden kurtularak geleceğini şekillendirebilmesi bireyin yararına olduğu gibi toplumun kalitesinin gelişmişlik seviyesinin yükselmesine etkisi de tartışılmazdır. Unutulma hakkı; üstün bir kamu yararı olmadığı sürece, dijital hafızada yer alan geçmişte yaşanılan olumsuz olayların bir süre sonra unutulmasını, başkalarının bilmesini istemediği kişisel verilerin silinmesini ve yayılmasının önlemesini isteme hakkı olarak ifade edilebilir..