muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/751, Karar No: 2008/738, Tarih: 17.12.2008

Hukuk Genel Kurulu 2008/19-751 E., 2008/738 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2008/19-751 E., 2008/738 K.**

**- SIRA CETVELİNE İTİRAZ**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 365 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 366 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Geçici Madde 7 ]

- 4389 S. BANKALAR KANUNU (MÜLGA) [ Ek Madde 5 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "sıra cetveline itiraz" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Yalova İcra Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 18.6.2007 gün ve 2007/151 E-253 K. sayılı kararın incelenmesi davacı T.Halk Bankası A.Ş. vekili ve davalılardan Erkan Coşkun vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 19.Hukuk Dairesinin 14.02.2008 gün ve 2007/9018-2008/1243 sayılı ilamı ile; (“

“...Asıl ve birleşen davalar sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir. İcra Mahkemesince ilk haczin Yalova Belediye Başkanlığı'nca kamu alacakları için konulduğu, bu alacağın sıra cetvelindeki gibi bırakılmasına; davalı işçilerin alacaklarının İcra ve İflas Kanunu'nun 100 ncü maddesine uygun biçimde T. İş Bankası A.Ş.nin haczine iştirak hakkının bulunduğu fakat T. Halk Bankası AŞ.nin 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun Ek 5 nci maddesinden yararlanamayacağı gerekçesiyle sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş; hüküm davacı T. Halk Bankası A.Ş. ile davalı Erkan Coşkun vekillerince temyiz edilmiştir.

1-5311 sayılı yasa ile İcra ve İflas Kanunu'na eklenen Geçici 7 nci madde uyarınca uygulanmasına devam edilen aynı yasanın 363 ncü maddesine göre, sıraya dair şikayet ve itirazın red veya kabulüne ilişkin kararlar, sırası itiraza uğrayan alacağın tutarının 3.360,-YTL'yi geçmemesi halinde, temyiz kabiliyetinden yoksundur.

İcra Mahkemesinin kararı 18.06.2007 tarihli olup, yukarıda açıklanan nedenle Yalova Belediye Başkanlığı hakkında verilen karar kesin niteliktedir.

Bu sebeplerle kararı temyiz eden davalı Erkan Coşkun vekilinin temyiz istemi İcra ve İflas Kanunu‘

‘ nun 365/son maddesi hükmü gereğince reddedilmelidir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle somut olay bakımından 4389 sayılı Yasanın Ek 5 nci maddesinin uygulanmasının üçüncü kişilerin muvazaadan ari hakları aleyhine sonuç doğuracağının anlaşılmasına göre, davacı T.Halk Bankası A.Ş. Vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının icra ve İflas Kanunu'nun 366 nci maddesi uyarınca reddi gerekmiştir.

3-Davacı T.Halk Bankası A.Ş. vekili haciz tarihlerinin davalı işçilerin hacizlerinden önceki tarihli olduğunu ileri sürdüğüne göre, davalı işçilerin takip dayanağı kıldıkları ilamların dava tarihlerinin tesbiti ile İcra ve İflas Kanunu’nun 100'ncü maddesi uygulamasının adı geçen davacı banka yönünden değerlendirilmesi gerekir. Bu inceleme yapılmadan hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir...”

3-Davacı T.Halk Bankası A.Ş. vekili haciz tarihlerinin davalı işçilerin hacizlerinden önceki tarihli olduğunu ileri sürdüğüne göre, davalı işçilerin takip dayanağı kıldıkları ilamların dava tarihlerinin tesbiti ile İcra ve İflas Kanunu’nun 100'ncü maddesi uygulamasının adı geçen davacı banka yönünden değerlendirilmesi gerekir. Bu inceleme yapılmadan hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir...”

”) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Asıl dava ve birleştirilen davalar, sıra cetveline itiraza ilişkindir.

”) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Asıl dava ve birleştirilen davalar, sıra cetveline itiraza ilişkindir.

Davacı T.Halk Bankası A.Ş. vekili, asıl davada, davalılardan Erkan Coşkun tarafından, borçlu Göktolga Meşrubat Pazarlama Ticaret A.Ş. aleyhine başlatılan ve Yalova İcra Müdürlüğünün 2006/1873 esas sayılı dosyası üzerinden yürütülen icra takibi sırasında borçluya ait taşınmazın ihale ile satıldığını, 09.04.2007 tarihli sıra cetvelinin düzenlendiğini; davacının da anılan borçlu şirket hakkında Yalova İcra Müdürlüğünün 2005/8245 esas sayılı dosyasıyla icra takibi yaptığını, bu takip sırasında ihaleye konu taşınmaza haciz konulduğunu; 2006/1873 esas sayılı dosyada düzenlenen 09.04.2007 tarihli sıra cetvelinde, davacı bankanın takip konusu ettiği alacakların vasıfsız alacak olarak kabul edildiğini ve bu dosyalardan sonra taşınmaza haciz konulan 2005/1872-1873-1874-1875-1876-1877-1878 esas sayılı dosyalar ile birinci sıradaki Yalova Belediyesi arasında garameten paylaştırma yapıldığını, oysa davacı bankanın dosyasında konulan hacizlerin, tarih itibariyle, paylaştırma yapılan söz konusu dosyalardan önce olduğu gibi, 26.12.2003 tarih ve 25238 sayılı R.G. de yayımlanarak yürürlüğe giren 5020 s.K.nun ek 5. maddesi ile 20. ve 21. maddeleri ile birlikte düşünüldüğünde, Hazine alacağı olarak kabul edilmesi ve bu nedenle imtiyazlı alacak olarak sıra cetvelinde yer alması gerektiğini, bu durumda, davacı alacağına vasıfsız alacak olarak yer veren ve ihale bedelinden alacak isabet ettirmeyen müdürlük kararının ve sıra cetvelinin kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; sıra cetvelinin iptali ile ihale bedelinden, imtiyazlı olan ve Hazine alacağı niteliğinde bulunan banka alacağına ilişkin dosyaya para isabet edecek şekilde yeni bir sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş; birleştirilerek görülen davasında ise, aynı talebini Yalova İcra Müdürlüğünün 2005/8027 esas sayılı dosyasıyla borçlu Göktolga Meşrubat Pazarlama Ticaret A.Ş. aleyhine başlatılan icra takip dosyası yönünden tekrarlamıştır. Aynı Mahkemenin 2007/159 esas sayılı dosyasında görülmekte iken birleştirilen diğer davada ise, davacı T.İş Bankası A.Ş. vekili, davacı Banka tarafından Bursa 10.İcra Müdürlüğünün 2005/3581 esas sayılı dosyasıyla borçlu Göktolga Meşrubat Pazarlama Ticaret A.Ş. aleyhine başlatılan icra takibi yönünden aynı sıra cetveline itiraz etmiştir.

Davalılar Erkan Coşkun, Bülent Kaya, Necip Kurtuluş, Hüseyin Arslan, Haluk Doğan, Yücel Hamitoğlu ve Hüseyin Çalışkan vekili, 28.5.2007 günlü oturumda gerekçe göstermeksizin davanın reddini istemiş; diğer davalı Yalova Belediye Başkanlığı cevap dilekçesi vermediği gibi, duruşmalarda da kendisini temsil ettirmemiştir.

Davalılar Erkan Coşkun, Bülent Kaya, Necip Kurtuluş, Hüseyin Arslan, Haluk Doğan, Yücel Hamitoğlu ve Hüseyin Çalışkan vekili, 28.5.2007 günlü oturumda gerekçe göstermeksizin davanın reddini istemiş; diğer davalı Yalova Belediye Başkanlığı cevap dilekçesi vermediği gibi, duruşmalarda da kendisini temsil ettirmemiştir.

Yerel Mahkemece verilen ve davalı işçilerce takiplere dayanak yapılan ilamların ilişkin bulundukları davaların 15.09.2004 tarihinde (davacı T.İş Bankası A.Ş.'nin 14.03.2005 tarihli ilk haczinden daha önce) açılmış olduğu, bu nedenle işçi alacaklarının anılan ilk hacze iştirak etmeleri gerektiği yönündeki gerekçeye dayalı bulunan, davanın kısmen kabulüne, sıra cetvelinin iptali ile yeni bir sıra cetveli düzenlenmesine dair karar, Özel Dairece metni yukarıda bulunan ilamla bozulmuştur.

Yerel Mahkeme; işçi alacaklarına ilişkin davaların 15.09.2004 ve 11.11.2004 tarihlerinde açıldığı; ilamların esas numaralarının 2005 yılına ait olmasının, davaların önce Yalova 1.Asliye Hukuk Mahkemesinde açılmasından ve sonradan Yalova'da İş Mahkemesi kurulması üzerine 05.04.2005 tarihinde dosyaların bu mahkemeye devredilmesinden kaynaklandığı, dava tarihlerinin 2004 olması karşısında, işçi alacaklarının 2005 yılında gerçekleşen ilk hacze iştirak edebilecekleri gerekçesiyle önceki kararında direnmiştir.

Bozma ve direnme kararlarında sözü edilen işçilik alacaklarına ilişkin davaların dosyaları eldeki dava içerisinde mevcut değildir.

Bozulan önceki kararda, işçilik alacaklarına ilişkin davaların 15.09.2004 tarihinde açıldığından söz edilmiş iken; direnme kararında bu davalardan bazılarının 15.9.2004, bazılarının da 11.11.2004 tarihinde açıldığının ve ilamların esas numaralarının 2005 yılına ait olmasının, davaların önce Yalova 1.Asliye Hukuk Mahkemesinde açılmasından ve sonradan Yalova'da İş Mahkemesi kurulması üzerine 05.04.2005 tarihinde dosyaların bu mahkemeye devredilmesinden kaynaklandığının belirtilmiş ve bu şekilde, direnme kararında sadece ve ancak anılan davalara ilişkin dosyaların içeriklerinin incelenmesi suretiyle elde edilebilecek ilişkin verilere dayanılmış olması; Yerel Mahkemenin bozmadan sonra, bozma gerekçesi doğrultusunda sözkonusu dosyalar üzerinde inceleme yaptığını, direnme kararındaki detaylı açıklamaların dayandırıldığı verilerin bu incelemeyle elde edildiğini göstermektedir.

Bu durumda, temyize konu karar gerçekte bir direnme kararı değil; bozmadan esinlenilmek ve bozmada işaret edilen yönde yeni ve ayrı bir inceleme yapılmak suretiyle oluşturulmuş, farklı bir gerekçeye dayalı, yeni bir hükümdür.

Yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi görevi Hukuk Genel Kurulu’na değil, Özel Daireye ait bulunduğundan, dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklan nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 19.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 17.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2142, Karar No: 2015/6505, Tarih: 29.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/2142 E.  ,  2015/6505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/136575

MAHKEMESİ : Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 15/01/2014, 2013/43 (E) ve 2014/5 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, nitelikli tehdit, kasten yaralamaya teşebbüs, hakaret, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanık S.. C.. müdafiinin, bir haftalık yasal süre içindeki temyizinden sonra 27.01.2014 günlü dilekçesiyle bu talebinden vazgeçtiği anlaşılmakla temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilerek sanık S.. C.. hakkındaki öldürmeye teşebbüs ve nitelikli tehdit ile sanık M.. T.. hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılan incelemede;

2)Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanık Süleyman'ın olay gecesi alkollü şekilde yürüyerek şarkı söyleyen mağdur Mahir ile arkadaşı Rıdvan'a müdahale etmesi üzerine tartışmaya başladıkları, Süleyman'ın ruhsatsız tabancasıyla havaya ateş etmesine sinirlenen Mahir'in bıçak çıkarıp onun üzerine yürüdüğü, bu sırada Süleyman'ın ateş ederek mağduru sol ayak bölgesiyle sol batın bölgesinden hayati tehlike geçirmesine sebep olacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda, asgari oranda haksız tahrik indiriminin yeterli olduğu gözetilmeden 3/4 oranında indirim tatbiki, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık S.. C..'nun mağdur M.. T..'yı öldürmeye teşebbüs ve nitelikli tehdit, sanık M.. T..'nın mağdur S.. C..'nu yaralamaya teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme sebepleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet Savcısının meşru müdafaaya yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulamalar ve sanık S.. C.. hakkında nitelikli tehdit suçundan sonuç olarak adli para cezası verilmesi nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi yasaya aykırı ise de bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3 maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine, hüküm fıkrasının 3. bendinin 7. parağrafının ise hükümden çıkarılmasına karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 29/12/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9103, Karar No: 2016/2953, Tarih: 25.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/9103 E.  ,  2016/2953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava meslek hastalığına bağlı olarak % 36,00 oranındaki sürekli iş göremezliğinin, artarak % 56,00 oranına yükselmesi nedeniyle, % 20,00 fark için maddi ve manevi tazminat istemine yöneliktir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının kesinleşen K sayılı davasında meslek hastalığı sonucu %56 oranındaki sürekli iş göremezlik nedeniyle maddi ve manevi tazminat isteminde bulunduğu, yapılan yargılama sonunda meslek hastalığına bağlı sürekli iş göremezlik oranının %36 olduğuna ilişkin Adli Tıp Kurumu üçüncü ihtisas kurulu ile genel kurulu raporları esas alınarak maddi ve manevi tazminatın belirlendiği anılan dosyanın incelenmesinden anlaşılmaktadır.

Somut olayda 28.10.2008 günlü hastane raporundaki bulgulara göre, davacıda meslek hastalığı bulunmadığına ilişkin Sosyal Güvenlik Kurumu Tedavi Hizmetleri ve Maluliyet Daire Başkanlığı kararına davacı tarafça yapılan itiraz üzerine Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 28.01.2009 günlü kararla davacıda meslek hastalığının bulunduğuna, sürekli iş göremezlik oranının %56,00 olduğuna ve yükümlülük süresinin uzatılmasına karar verdiği karar verdiği, bu karar üzerine Sosyal Güvenlik Kurumu Tedavi Hizmetleri ve Maluliyet Daire Başkanlığınca 02.03.2009 tarihli hastane raporuna dayanılarak, davacıda %56 oranında iş göremezliğin bulunduğu ve 28.10.2011 tarihinde kontrolünün gerektiğine karar verildiği, 24.11.2011 tarihli kontrol sonucu davacının kontrol kaydının kaldırıldığı, itiraz üzerine Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun da 12.12.2014 günlü kararı ile davacının sürekli iş göremezlik oranının %56 olduğunu ve kontrolünün gerekmediğini karara bağladığı görülmektedir.

Uyuşmazlık kesinleşen dava konusu sürekli iş göremezlik oranında artma olup olmadığına ilişkindir. Mahkemece 24.11.2011 günlü rapor tarihinde davacının sürekli iş göremezlik oranının arttığından bahisle sonuca gidilmiş ise de varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Uyuşmazlık kesinleşen dava konusu sürekli iş göremezlik oranında artma olup olmadığına ilişkindir. Mahkemece 24.11.2011 günlü rapor tarihinde davacının sürekli iş göremezlik oranının arttığından bahisle sonuca gidilmiş ise de varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Kesinleşen davada hükme esas alınan ve davacının meslek hastalığına bağlı olarak sürekli iş göremezlik oranının %36 olduğuna ilişkin Adli Tıp Kurumu üçüncü ihtisas ve genel kurul kararlarında 06.12.2010 günlü muayene bulgularının da değerlendirildiği görülmektedir. Diğer bir deyişle Adli Tıp Kurumu ihtisas ve genel kurul kararlarının, görülmekte olan davada söz konusu edilen 02.03.2009 tarihli Hastane raporundan sonraki muayene bulgularına göre oluşturulduğu ortadadır. Hal böyle olunca davacıdaki meslek hastalığına bağlı olarak Kurumun belirlediği %56 sürekli iş göremezlik oranının kesinleşen davada Adli Tıp Kurumu üçüncü ihtisas ve genel kurul kararlarının dayanağı muayene bulgularından sonra ortaya çıkan yeni bir durum olup olmadığının, yöntemince araştırılmadan eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidildiği açıktır.

Yapılacak iş; davacının meslek hastalığına bağlı sürekli iş göremezlik oranında artma olup olmadığına ve artma varsa bunun oranı ve artma tarihine ilişkin olarak, Adli Tıp Kurumu ihtisas kurulu ile gerektiğinde genel kurulundan rapor alınmak ve sorucuna göre bir karar verilmekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

29.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2001/4976, Karar No: 2002/1984, Tarih: 21.03.2002

19. Hukuk Dairesi 2001/4976 E., 2002/1984 K.

**19. Hukuk Dairesi 2001/4976 E., 2002/1984 K.**

**- İFLAS İDARESİ

- İFLAS MASASI

- SIRA CETVELİNE İTİRAZ**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 191 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 193 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 235 ]

- 2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 141 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, müvekkilinin otel konaklama sözleşmesinden kaynaklanan alacağının tahsili için davalı aleyhine giriştiği takibin, itiraz sonucu durduğunu belirterek haksız itirazın iptali ile takibin devamına ve %40 tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket iflas idare memuru Av. İsmail Bağdatlı, davalı şirketin İstanbul 5.Asliye Ticaret Mahkemesinin 1997/1297 sayılı dosyasında 21.1.1998 tarihinde iflasına karar verildiğini bu davanın ise iflastan sonra 9.11.1998'de açıldığını, bu nedenle davacının iflas idaresine karşı dava açması gerektiğini, davacının alacağını iflas masasına yazdırmadığını öne sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, İİK.nun 193.maddesi uyarınca iflasına karar verilen bir şirket aleyhinde takip yapılması veya duran takibin devamına karar verilmesinin mümkün olmadığı, davacının muhatabının iflas masası olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

İİK.nun 191.maddesine göre borçlunun iflas açıldıktan sonra masaya ait mallar üzerinde her türlü tasarrufu alacaklılara karşı hükümsüzdür. Bu nedenle kural olarak iflastan sonra müflis aleyhine masaya giren mal ve haklara ilişkin olarak doğrudan dava açılamaz. İflas masasından hak iddia eden alacaklının alacağının masaya kaydını talep etmesi, bu talebin İflas idaresince kabul edilmemesi halinde, İİK.nun 235/2.maddesinde öngörüldüğü şekilde sıra cetveline itiraz davası açması gerekmektedir. Bu yönler gözetilmeden müflise karşı bir alacak davası açılmışsa bu davaya iflas idaresine karşı sıra cetveline itiraz davası olarak devam edilmesi Anayasanın 141/son maddesinde işaret edilen usul ekonomisi ilkesine uygun düşer.

Bu durumda, mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde işin esasına girilerek uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 21.3.2002 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13180, Karar No: 2023/5309, Tarih: 25.09.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/13180 E.  ,  2023/5309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi-borçlu tarafından istemesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından başlatılan kambiyo senedine özgü ilamsız takipte, borçlunun meskeniyet şikayetinde bulunarak, haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ettiği, İlk Derece Mahkemesince, şikayetin kısmen kabulü ile dava konusu mesken niteliğindeki taşınmazın 300.000,00 TL'den aşağı olmamak üzere satılarak, davacının haline münasip alabileceği ev bedeli olarak belirlenen 300.000,00 TL'nin davacıya, kalan miktarın hak sahiplerine ödenmesine, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine karar verildiği, borçlu tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, kararın şikayetçi-borçlu tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

İİK'nın 82/1-12. maddesine dayalı olarak haczedilmezlik şikayetinde bulunulabilmesi için, şikayet tarihi itibariyle hukuken geçerli bir haczin varlığı şart olduğu gibi, haczin yargılama süresince de ayakta kalması gerekir. Bu nedenle borçlunun haczedilmezlik şikayetinde bulunması üzerine, öncelikle ve mahkemece re'sen İİK'nın 106. ve 110. maddeleri uyarınca haczin düşüp, düşmediğinin belirlenmesi gerekir.

Öte yandan, taşınmazın usulüne uygun olarak haczedildiğinin kabulü için İcra Müdürlüğünce haciz kararı verilmesi yeterli olup, haczin geçerliliği ve tamamlanmış sayılması için ayrıca tapu siciline şerh verilmesi zorunlu değildir. Konuya ilişkin tasarruf yetkisi kısıtlamalarının tapu kütüğüne şerh verilebileceğini hükme bağlayan TMK’nın 1010. maddesi emredici nitelikte olmayıp, aynı maddenin son fıkrası uyarınca haciz şerhi verilmekle, taşınmaz üzerinde sonradan kazanılan hakların sahiplerine karşı ileri sürülebilir. Tapuya işlenmesi, haczin kurucu unsuru olmayıp bildirici nitelik taşır. Ne var ki üçüncü kişilere karşı ileri sürülebilmesi için haczin tapu siciline işlenmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında, İİK’nın 106-110. maddeleri uyarınca haczin düşüp, düşmediği belirlenirken sürenin başlama tarihi olarak İcra Müdürlüğünce haciz kararının verilme tarihi esas alınmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmaz üzerine 08.07.2021-02.08.2022 tarihlerinde haciz konulduğu, şikayet tarihi dikkate alındığında meskeniyet şikayetinin konusunun 08.07.2021 tarihli hacze ilişkin olduğu, haciz tarihi itibariyle İİK'nın 106. maddesinin yürürlükte olan hükmü uyarınca satış isteme süresinin 1 yıl olduğu, şikayet tarihi olan 23.05.2022 tarihi itibarı ESAS NO : 2022/13180