muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1461, Karar No: 2024/2856, Tarih: 19.03.2024

II. GEREKÇE

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309-310 uncu maddelerinde düzenlenen “Kanun Yararına Bozma” olağanüstü kanun yollarındandır.

Kanun yararına bozma yasa yolu; istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi sebebiyle dar kapsamlı olup her türlü hukuka aykırılığın öne sürülüp incelenmesine elverişli bir denetim yolu değildir.

Kanun yararına bozma, ülke sathında uygulama birliğini sağlamak ve farklı uygulamalar sebebiyle oluşabilecek kayıpların önlenmesi açısından kabul edilmiş bir olağanüstü kanun yolu olup, ikinci bir temyiz yolu değildir.

Delillerin değerlendirilmesi ve takdire yönelik konularda kanun yararına bozma olağanüstü kanun yoluna başvurulamayacağı gerek Ceza Genel Kurulu gerekse daire kararlarıyla kabul edilmiştir.

Bu itibarla delillerin takdiri ile istemin reddi gerektiğine dair mahkemenin kabulüne yönelik kanun yararına bozma talebi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10889, Karar No: 2013/13974, Tarih: 01.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/10889 E.  ,  2013/13974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.03.2012 tarih ve 2011/38-2012/58 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında yapılan sözleşmeyi davalının tek taraflı olarak feshettiğini, bu suretle müvekkili şirketin zarara uğradığını bildirerek müvekkili şirket ile davalı şirket arasındaki sponsorluk sözleşmesinin davalının tek taraflı olarak feshi nedeniyle müvekkili şirketin uğramış olduğu 200.000 TL maddi zarar+120.870 TL cezai şart olmak üzere toplam 320.870 TL’den fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 320.870 TL zarar söz konusu ise, bu zararın ortaya çıkmasından itibaren, bir yılı aşkın bir süre boyunca, sessiz kalarak tüm olup bitenlere seyirci kalan davacının iyi niyetli olmadığını, müvekkili şirketin ana sponsor olarak üzerine düşen tüm mükellefiyetleri tam anlamıyla ve harfiyen yerine getirmesine rağmen bazı sanatçılara, konser alanının kirası yanında ses ve ışık düzenin yanı sıra ekipmanına paralarını ödemediği için sözleşmenin usule ve yasaya uygun olarak haklı sebeple feshedildiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin davalı yanca sözleşmenin başlangıç tarihi olan 24/08/2006 tarihinden önce feshedildiği, sözleşmenin feshinin haklı nedenlere dayalı olduğu hususunun kanıtlanmadığı, bu durumda davacının BK'nın 108. maddesine dayanarak menfi zararını talep edebileceği, sözleşme yapılmasaydı uğranılmayacak zarar tutarlarının belirlendiği, sözleşmenin 12. maddesinde "taraflar sözleşme nedeniyle üstlendikleri görevlerinden dolayı haklı bir sebebe dayanılmaksızın sözleşme süresi dolmadan fesih ettiği taktirde 100.000 USD cezai şartı kabul eder" hükmünün yer aldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak üzere 10.000 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 534,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1452, Karar No: 2010/7448, Tarih: 28.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1452 E.  ,  2010/7448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05.11.2008 tarih ve 2007/461 - 2008/382 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı gerçek kişi ile birlikte diğer davalı şirketin hissedarı olduğunu, bu iki hissedar arasında akdedilen 03.08.2007 tarihli hisse devir protokolünün hükümleri uyarınca davalı gerçek kişinin toplam payının %12,10 oranına karşılık kısmını müvekkiline devir ettiğini, bu devrin davalı şirkete bildirilmesine rağmen haksız yere kayıttan imtina ettiğini ileri sürerek, davalı gerçek kişinin diğer davalı şirkette sahip olduğu %63,10 oranındaki toplam payının %12,10 oranına karşılık gelen kısmının müvekkiline devrinin hükmen tesciline ve işbu keyfiyetin şirket tarafından pay defterine kaydedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Şirket vekili, protokolde müvekkilinin taraf olmadığını, örneğinin kendisine bildirilmediğini, davacı ile davalının müvekkilinin hissedarı ve aynı zamanda yönetim kurulu üyesi bulunduklarını, tüm hisselerin nama yazılı olduğunu, şirkete karşı bölünemeyeceğini, protokol içeriğinin tartışmalı bulunduğunu, geçersiz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, müvekkili ile davacı arasındaki protokoldeki hisse devrinin geciktirici şarta tabi kılındığını, anılan protokolün 9.a maddesine göre, davacı, müvekkil ve Havaş A.Ş arasında yapılması planlanan ve işletme konusu AHL Hava Limanı’ndaki Antrepo Depo İşletmeciliği olacak şirket ortaklığının işbu protokolün imza tarihinden itibaren en geç 1 yıl içinde gerçekleşmesi kayıt ve şartıyla yapıldığını, geciktirici bu şartın gerçekleşmediğini, gerçekleşmeyeceğinin dava tarihi itibariyle de kesinleştiğini, esasen hisse devri için bir ödemesinin bulunmadığını, şartın bozucu şart olduğu kabul edilse bile, hissenin iadesinin gerektiğini açıklayarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunmalar, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, uyuşmazlığın 03.08.2007 tarihli protokolden kaynaklandığı, anılan protokolün davacı, davalı gerçek kişi ve dava dışı kişinin katılım ile düzenlendiği, davalı gerçek kişinin uyuşmazlığa konu hisseleri davacıya devir ettiği, ancak anılan protokolün 2, 3, 4, 5, 6, 7 ve 8 nci maddelerinde dava dışı şirketlerle ilgili karşılıklı hisse devirlerinin kararlaştırıldığı, 9 ncu maddesinde ise, sayılan ve yapılan tüm hisse devirlerinin ... ve ... ile Havaş arasında yapılması planlanan ve işletme konusu AHY Hava Limanındaki Antrepo İşletmeciliği olan şirket ortaklığının işbu protokolün imza tarihinden itibaren en geç 1 yıl içinde gerçekleşmesi kayıt ve şartı ile yapıldığı, verilen cevaptan bu girişimin gerçekleştirilemediğinin ortaya çıktığı, 1 yıl içinde taliki şartın tahakkuk etmediği, esasen şartın bozucu nitelikte olduğu kabul edilse bile payın iadesinin gerekeceği, uhtesinde bulunması halinde iadeyle mükellef olduğu şeyi talep edenin iyiniyetli kabul edilemeyeceğine ilişkin genel hukuk ilkesi uyarınca da talebin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16595, Karar No: 2010/221, Tarih: 19.01.2010

6. Ceza Dairesi 2006/16595 E., 2010/221 K.

**6. Ceza Dairesi 2006/16595 E., 2010/221 K.**

**- HIRSIZLIK

- UZLAŞMA**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 253 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 254 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 24 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-) Uzlaşma; uzlaşmazlığın taraflarının bu süreçte anlaştırılması ve anlaşmaları anlamına gelir. Uyuşmazlığın tarafı devlet olup, fail ve mağdur ise sujedir. Anlaşma, uzlaşmada bunları taraf haline getirmektedir. Sujeler ancak uzlaşmada anlaşır. Fail ve mağdur karar sürecine katılmış olmakla, açıkladıkları irade esasa alınıp uyuşmazlık çözümlenmelidir. Uzlaşma kurumu onarıcı bir adalettir. Bu bağlamda somut olayda; 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasası'nın 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma girişiminde bulunulması gerektiği gözetilmeden sanığın suçu kabul etmediği biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağına karar verilmiş olması,

2-) Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasası'nın 23. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.Medet savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), 19.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2062, Karar No: 2022/5241, Tarih: 29.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/2062 E.  ,  2022/5241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Hakimliği

2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununa aykırı davranmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/07/2020 tarihli ve 2019/38192 soruşturma, 2020/31901 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Bursa 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/09/2020 tarihli ve 2020/4244 değişik iş sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, katılan kurum vekilinin söz konusu eserin müzeye teslim edilmesi talebinin kabulü ile eserin müzeye teslimine ilişkin Bursa 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/07/2020 tarihli ve 2020/3176 değişik sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair merci Bursa 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 22/02/2021 tarihli ve 2021/1145 değişik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

21/07/1983 tarihli ve 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununun “Korunması gerekli taşınır kültür ve tabiat varlıkları” kenar başlıklı 23. maddesinde;

(Değişik: 17/6/1987 – 3386/9 md.) Jeolojik, tarih öncesi ve tarihi devirlere ait, jeoloji, antropoloji, prehistorya, arkeoloji ve sanat tarihi açılarından belge değeri taşıyan ve ait oldukları dönemin sosyal, kültürel, teknik ve ilmi özellikleri ile seviyesini yansıtan her türlü kültür ve tabiat varlıkları;

Her çeşit hayvan ve bitki fosilleri, insan iskeletleri, çakmak taşları (sleks), volkan camları (obsidyen), kemik veya madeni her türlü aletler, çini, seramik, benzeri kab ve kacaklar, heykeller, figürinler, tabletler, kesici, koruyucu ve vurucu silahlar, putlar (ikon), cam eşyalar, süs eşyaları (apirüs), yüzük taşları, küpeler, iğneler, askılar, mühürler, bilezik ve benzerleri, maskeler, taçlar (diadem), deri, bez, apirüs, parşümen veya maden üzerine yazılı veya tasvirli belgeler, tartı araçları, sikkeler, damgalı veya yazılı levhalar, yazma veya tezhipli kitaplar, minyatürler, sanat değerine haiz gravür, yağlıboya veya suluboya tablolar, muhallefat (religue’ler), nişanlar, madalyalar, çini, toprak, cam, ağaç, kumaş ve benzeri taşınır eşyalar ve bunların parçaları,

2863 sayılı Kanunun “Yönetim ve gözetim” kenar başlıklı 24. maddesinin birinci fıkrasında;

“Devlet malı niteliğini taşıyan korunması gerekli taşınır kültür ve tabiat varlıklarının Devlet elinde ve müzelerde bulundurulması ve bunların korunup değerlendirilmeleri Devlete aittir. Bu gibi varlıklardan gerçek ve tüzelkişilerin ellerinde bulunanlar, değeri ödenerek Bakanlık tarafından satın alınabilir.”

2863 sayılı Kanunun 25. maddesinin “Müzelere alınma” kenar başlıklı maddesinin ilgili kısmında;

2863 sayılı Kanunun “Yönetim ve gözetim” kenar başlıklı 24. maddesinin birinci fıkrasında;

“Devlet malı niteliğini taşıyan korunması gerekli taşınır kültür ve tabiat varlıklarının Devlet elinde ve müzelerde bulundurulması ve bunların korunup değerlendirilmeleri Devlete aittir. Bu gibi varlıklardan gerçek ve tüzelkişilerin ellerinde bulunanlar, değeri ödenerek Bakanlık tarafından satın alınabilir.”

2863 sayılı Kanunun 25. maddesinin “Müzelere alınma” kenar başlıklı maddesinin ilgili kısmında;

“Dördüncü maddeye göre Kültür ve Turizm Bakanlığına bildirilen taşınır kültür ve tabiat varlıkları ile 23 üncü maddede belirlenen korunması gerekli taşınır kültür ve tabiat varlıkları, Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından bilimsel esaslara göre tasnif ve tescile tabi tutulurlar. Bunlardan Devlet müzelerinde bulunması gerekli görülenler, usulüne uygun olarak müzelere alınırlar.

Korunması gerekli taşınır kültür ve tabiat varlıklarının tasnifi, tescili ve müzelere alınmaları ile ilgili kıstaslar, usuller ve esaslar yönetmelikte belirlenir.

Tasnif ve tescil dışı bırakılan ve müzelere alınması gerekli görülmeyenler, sahiplerine bir belge ile iade olunurlar. Belge ile iade olunan kültür varlıkları üzerinde, sahipleri her türlü tasarrufta bulunabilirler. Bir yıl içinde sahipleri tarafından alınmayanlar, müzelerde saklanabilir veya usulüne uygun olarak Devletçe satılabilir.”

2863 sayılı Kanunun “Elkoyma ve müzeye teslim” kenar başlıklı 75. maddesinin birinci fıkrasında;

“Bu Kanun kapsamında kalan suçlar nedeniyle elkonulan taşınır kültür ve tabiat varlıkları müzeye teslim edilir.” şeklindeki,

İlgili Yönetmeliğin “Tasnif ve tescil dışı bırakılan kültür ve tabiat varlıkları” kenar başlıklı 9. maddesinde;

“(1) Değerlendirme Komisyonu tarafından, korunması gerekli görülmeyerek tescil dışı bırakılan kültür ve tabiat varlıkları, sahiplerine bu Yönetmeliğin ekinde yer alan Ek-1 sayılı Tescil Dışı Taşınır Kültür ve Tabiat Varlığı Belgesi ile iade edilir. Ancak yanıltıcı nitelikleri sebebiyle piyasada dolaşımı uygun görülmeyen tescil dışı bırakılan kültür varlıkları müzede alıkonulur. Müzeyi yanıltmak amacıyla sahte kültür varlığı getirdiği tespit edilenler hakkında suç duyurusunda bulunulur.

(2) Mahkemeler tarafından iade edilmesine karar verilen sahte kültür varlıkları için müze müdürlüklerinin bilgilendirilmesi amacıyla masrafları getiren tarafından karşılanması kaydıyla varlığın bilgi ve görüntülerini içeren yeteri kadar malzeme temin edildikten sonra tescil dışı bırakılan varlık sahibine iade edilebilir.” şeklindeki,

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’ne (Sözleşme) ek 1 No.lu Protokolün 1. maddesinde;

“Her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır. Bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koşullara ve uluslararası hukukun genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’ne (Sözleşme) ek 1 No.lu Protokolün 1. maddesinde;

“Her gerçek ve tüzel kişinin mal ve mülk dokunulmazlığına saygı gösterilmesini isteme hakkı vardır. Bir kimse, ancak kamu yararı sebebiyle ve yasada öngörülen koşullara ve uluslararası hukukun genel ilkelerine uygun olarak mal ve mülkünden yoksun bırakılabilir.

Yukarıdaki hükümler, devletlerin, mülkiyetin kamu yararına uygun olarak kullanılmasını düzenlemek veya vergilerin ya da başka katkıların veya para cezalarının ödenmesini sağlamak için gerekli gördükleri yasaları uygulama konusunda sahip oldukları hakka halel getirmez.” şeklindeki,

Anayasanın “Mülkiyet hakkı” kenar başlıklı 35. maddesinde;

“Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir. Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir. Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz.”

Anayasanın 13. maddesinde;

“Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.”

Anayasanın 13. maddesinde;

“Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.”

Şeklinde düzenlemeler ışığında, dosya kapsamına göre yapılan incelemede somut olayda, 02/05/2019 tarihinde Sami Soyer, Güler Güven, Muhammed Sinan Aşan ve Hüseyin Yavuz isimli şüphelilerin ellerinde bulundurdukları eski eserleri (obje, heykel, tablo vb.) satmak amacıyla müşteri aradıkları bilgisinin öğrenilmesi üzerine yapılan operasyon sonucunda şüphelilerin ellerinde bulunan tarihi eser niteliğindeki malzemeler ile yakalandıkları, şüpheli Güler Güven'e ait siyah plastik çantanın içerisinde beyaz renkli ipek kumaşa sarılı 71x48 cm boyutlarında papulus kağıt üzerine çini mürekkep ile fırça ile çizildiği düşünülen 11.03.55 tarihli Picasso imzalı Don Kişot çizimi bulunan Picasso tablo olduğunun görüldüğü, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Konservasyon ve Restorasyon Bölümünden alınan bilirkişi raporuna göre; "söz konusu tablonun orijinal olmadığı kanaatine varıldığı, Ancak eserin, bilinçli üretilmiş bir kopya olduğu gerçeğinin dikkate alınması gerektiği, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu kapsamında korunması gerekli taşınır kültür varlığı özelliği bulunmadığının" bildirildiği ve 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununa aykırı davranmak suçundan şüpheli Güler Güven hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/07/2020 tarihli ve 2019/38192 soruşturma, 2020/31901 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Bursa 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/09/2020 tarihli ve 2020/4244 değişik iş sayılı kararının verildiği, bunun üzerine her ne kadar katılan kurum vekilinin söz konusu eserin müzeye teslim edilmesi talebinin kabulü ile eserin müzeye teslimine ilişkin Bursa 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/07/2020 tarihli ve 2020/3176 değişik sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair merci Bursa 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 22/02/2021 tarihli ve 2021/1145 değişik sayılı kararı verilmiş ise de;

Benzer bir olaya ilişkin Anayasa Mahkemesinin 04/07/2019 tarihli ve 2016/7508 sayılı bireysel başvuru sonucu verilen kararında, "Anayasanın 35. maddesinde, mülkiyet hakkı sınırsız bir hak olarak düzenlenmemiş; bu hakkın kamu yararı amacıyla ve kanunla sınırlandırılabileceği öngörülmüştür. Mülkiyet hakkına müdahalede bulunulurken temel hak ve özgürlüklerin sınırlandırılmasına ilişkin genel ilkeleri düzenleyen Anayasanın 13. maddesinin de gözönünde bulundurulması gerekmektedir. Dolayısıyla mülkiyet hakkına yönelik müdahalenin Anayasaya uygun olabilmesi için müdahalenin kanuna dayanması, kamu yararı amacı taşıması ve ayrıca ölçülülük ilkesi gözetilerek yapılması gerekmektedir."

"Anayasanın 35. maddesinin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının ancak kamu yararı amacıyla kanunla sınırlanabileceği belirtilmek suretiyle mülkiyet hakkına yönelik müdahalelerin kanunda öngörülmesi gerektiği ifade edilmiştir. Öte yandan temel hak ve özgürlüklerin sınırlandırılmasına ilişkin genel ilkeleri düzenleyen Anayasanın 13. maddesi de hak ve özgürlüklerin ancak kanunla sınırlanabileceğini temel bir ilke olarak benimsemiştir. Buna göre mülkiyet hakkına yapılan müdahalelerde dikkate alınacak öncelikli ölçüt, müdahalenin kanuna dayalı olmasıdır."

"Sahte veya taklit eserlerin yanıltıcı özellik taşımak kaydıyla dolandırıcılık gibi suçlarda kullanılmasını önlemek amacı çerçevesinde müzelerde alıkonulması konusunda kanun koyucunun belirli bir takdir yetkisinin olduğu kabul edilmelidir. Ancak bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında 2863 sayılı Kanunda veya başka bir kanunda taşınır kültür ve tabiat varlığı niteliğinde olmayan sahte veya taklit olduğu anlaşılan eşyanın müzede alıkonulabilmesi veya müsadere edilebilmesine yönelik herhangi bir hükme yer verilmediği görülmektedir. Nitekim olayda Sulh Ceza Hâkimliğinin müsadere kararında ve konuya ilişkin Yargıtay Dairesinin kararlarında da böyle bir kanuni dayanak gösterilememiştir. Buna göre söz konusu tablonun suç konusu olmadığı gibi ilgili kanun hükümlerine göre bulundurulmasının da yasak olmadığı anlaşılmaktadır."

"Mülkiyet hakkına müdahaleye yol açan yanıltıcı özellik taşıyan eşyanın müzede alıkonulması veya müsaderesi gibi tedbirlerin ise kanunla düzenlenmemiş olup öngörülebilir biçimde de uygulanmadığı dikkate alındığında belirtilen kanunilik güvencesinin sağlanmadığı sonucuna varılmıştır. Buna göre mevcut hâliyle somut olay bağlamında başvurucunun mülkiyet hakkına yapılan müdahale Anayasanın 13. ve 35. maddelerinde öngörülen kanunilik ölçütünü karşılamamaktadır." şeklindeki kararında değinildiği üzere suç konusu olmayan ve ilgili kanun hükümlerine göre bulundurulması da yasak olmayan tablonun mülkiyete konu olduğu ve mülkiyet hakkının yalnızca kamu yararı amacıyla kanunla sınırlanabileceği, yönetmelik hükmüne dayanarak sınırlanamayacağı gözetilmeden, itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 16/02/2022 gün ve 94660652-105-16-241-2022-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/04/2022 gün ve 2022/26888 sayılı ihbarnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Bursa 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 22/02/2021 tarihli ve 2021/1145 Değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak KANUN YARARINA BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.