muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/679, Karar No: 2017/286, Tarih: 23.05.2017

Mahkemede ise; inceleme dışı sanık Bülent Kaya'nın hazır olarak getirdiği reçeteleri adı geçen sanığa güvendiği ve ilaçların hastalara ulaştığını düşündüğü için imzaladığını, ilaçların hastalara verilip verilmediğini bilmediğini, reçetelerin "teşhis" kısmındaki yazıların, doktor imzası ile kaşesinin kendisine ait olduğunu,

Sanık ... savcılıkta; 2000 yılında Köseli Kasabası Sağlık Ocağında görevli tek doktorun kendisi olduğunu, o dönemde 6.500 civarında hastaya tek başına hizmet verdiğini, personelin yetersiz olduğunu, aynı yıl içerisinde Kızılırmak Eczanesi tarafından düzenlenen ve eczanenin kalfası tarafından getirilen 3 adet reçeteyi imzaladığını, söz konusu reçeteleri kendisinin düzenlemediğini ancak hastaları mağdur etmemek için iptal etmeyip imzaladığını ve bundan sonra hastaların bizzat gelmeleri gerektiğini söylediğini, Kızılırmak Eczanesi tarafından kullanılan 11 adet reçetedeki imza ve kaşelerin kendisine ait olduğunu, yazıların ise kendisine ait olmadığını, söz konusu reçetelerin protokol defterine kayıtlı olduğunu hatırladığını, reçetelerden 8'ini ne zaman imzaladığını hatırlamadığını, suçsuz olduğunu,

Mahkemede farklı olarak; 11 adet reçetenin "teşhis" kısımlarındaki yazıların da kendisine ait olduğunu,

Savunmuşlardır.

1- Sanıklar ..., ... ve ...'ın eylemlerinin; kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçunu mu yoksa görevi kötüye kullanma suçunu mu oluşturduğu;

Uyuşmazlık konusunda sağlıklı bir hukuki sonuca ulaşılabilmesi bakımından öncelikle görevi kötüye kullanma ve belgede sahtecilik suçları üzerinde durulması gerekmektedir.

Suç tarihi itibarıyla yürürlükte olan 765 sayılı TCK'nun 240. maddesinde düzenlenen "görevde yetkiyi kötüye kullanma" suçu, ceza uygulamasında memur sayılan kimsenin, kanunda yazılı hallerden başka her ne şekilde olursa olsun, görevini kanunun gösterdiği usul ve esaslardan başka bir surette ifa etmesi veya kanunun koyduğu usul ve şekle uymadan yapması ile oluşur.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 257. maddesinde düzenlenen "görevi kötüye kullanma" suçu ise; 765 sayılı Kanunun 240. maddesinde düzenlenmiş olan "görevde yetkiyi kötüye kullanma", 230. maddesindeki "görevi ihmal" ve 228. maddesinde yer alan "görevde keyfi davranış" suçlarının karşılığını oluşturmaktadır.

5237 sayılı TCK'nun görevi kötüye kullanma başlıklı 257. maddesinin birinci fıkrası; "Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanan haller dışında, görevinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kişilere haksız bir kazanç sağlayan kamu görevlisi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır" şeklinde iken, maddede 19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanunla değişiklik yapılarak "kazanç" ibaresi "menfaat", "bir yıldan üç yıla kadar" olan yaptırımı da "altı aydan iki yıla kadar" biçiminde değiştirilmiştir.

257. maddenin birinci fıkrasında düzenlenen "görevi kötüye kullanma" suçu; kamu görevlisinin görevinin gereklerine aykırı hareket etmesi ve bu davranışı nedeniyle kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına sebebiyet verilmesi ya da kişilere haksız bir menfaat sağlanması ile oluşur. Bu suçun oluşabilmesi için norma aykırı davranış yeterli olmamakta, norma aykırı hareketin yanında, bu davranış nedeniyle kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız bir menfaat sağlanması da gerekmektedir.

Maddenin gerekçesinde de görevi kötüye kullanma suçunun oluşabilmesinin şartları; "Kamu görevinin gereklerine aykırı olan her fiili cezai yaptırım altına almak, suç ve ceza siyasetinin esaslarıyla bağdaşmamaktadır. Bu nedenle, görevin gereklerine aykırı davranışın belli koşulları taşıması hâlinde, görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği kabul edilmiştir. Buna göre, kamu görevinin gereklerine aykırı davranışın, kişilerin mağduriyetiyle sonuçlanmış olması veya kamunun ekonomik bakımdan zararına neden olması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlamış olması hâlinde, görevi kötüye kullanma suçu oluşabilecektir" biçiminde vurgulanmıştır.

Öğretide; "Görevi kötüye kullanma suçunun oluşması, kamu görevlisinin görevinin gereklerine aykırı hareket etmesinden, kişilerin mağdur olması veya kamunun zarar görmesi ya da kişilere haksız kazanç sağlanmasına bağlıdır. Bu sonuçları doğurmayan norma aykırı davranışlar suç olarak değerlendirilemez. Maddenin birinci fıkrasında düzenlenen suç yalnız icrai hareketle işlenebilir. Bu suçun ihmali hareketle gerçekleştirilmesi mümkün değildir. Suçun ikinci fıkrada belirtilen hâli ise ihmali hareketle de işlenebilir. Her iki fıkra açısından suçun manevi unsuru kasttır. Görevini belirleyen kanuni hüküm ve talimatlara aykırı davrandığını bilen kamu görevlisinin bu tür bir davranışı istemesi kastı teşkil eder" şeklinde görüşlere yer verilmiştir. (M. Emin Artuk - Ahmet Gökcen - A.Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet Yayınevi, 12. bası 2012, s.904; Durmuş Tezcan - M. Ruhan Erdem - Murat Önok, Teorik ve Pratik Ceza Hukuku, Seçkin Yayınevi, 9. bası, 2013, s. 913)

Görüldüğü gibi 765 sayılı TCK'nun 240. maddesindeki görevde yetkiyi kötüye kullanma suçu, memur sayılan kişinin kasten görevinin gereklerine aykırı hareket etmesi ile oluşurken; 5237 sayılı Kanunun 257. maddesinde düzenlenmiş olan görevi kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için, kamu görevlisinin kasten görevinin gereklerine aykırı davranmasının yanında, bu davranış nedeniyle kişilerin mağduriyetinin, kamunun zararının ya da kişilere sağlanmış haksız bir menfaatin bulunması gerekmektedir.

Görüldüğü gibi 765 sayılı TCK'nun 240. maddesindeki görevde yetkiyi kötüye kullanma suçu, memur sayılan kişinin kasten görevinin gereklerine aykırı hareket etmesi ile oluşurken; 5237 sayılı Kanunun 257. maddesinde düzenlenmiş olan görevi kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için, kamu görevlisinin kasten görevinin gereklerine aykırı davranmasının yanında, bu davranış nedeniyle kişilerin mağduriyetinin, kamunun zararının ya da kişilere sağlanmış haksız bir menfaatin bulunması gerekmektedir.

Memurun resmî belgede sahteciliği suçu, suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 339. maddesinin birinci fıkrasında; "Bir memur, memuriyetini icrada tamamen veya kısmen sahte bir varaka tanzim eder veya hakiki bir varakayı tağyir ve tahrif eyler ve bundan dolayı umumi ve hususi bir mazarrat tevellüt edebilirse üç seneden on seneye kadar ağır hapis cezasına mahkûm olur. Eğer işbu varaka sahteliği ispat edilmedikçe muteber olan evrak kabilinden ise ağır hapis cezası beş seneden on iki seneye kadar verilir" şeklinde düzenlenmiş iken, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 204/2. maddesinde; "Görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmî bir belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren, gerçeğe aykırı olarak belge düzenleyen veya sahte resmî belgeyi kullanan kamu görevlisi üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır" biçiminde hüküm altına alınmıştır.

Sanıklar hakkında lehe olduğu kabul edilen 765 sayılı TCK'nun 339. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunda korunan hukuki yarar kamu güvenidir. Suçun oluşumu için genel kast yeterli olup saik aranmaz. Seçimlik hareketli bir suç olup fıkrada seçimlik hareketler memurun, sahte resmi belge düzenlemesi, gerçek bir belgeyi tağyir ve tahrif etmesi şeklinde düzenlenmiştir. Suçun oluşması için zararın varlığı şart olmayıp zarar olasılığı yeterlidir. Resmi belgede sahtecilik suçunda, belgenin sahte olarak düzenlenmesi yeterli olup, kullanılması suçun oluşması için gerekli değildir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Eczacılık yapan inceleme dışı sanık ....'ın, Emekli Sandığına tabi bazı kişilerin sağlık karnelerindeki reçetelere çeşitli ilaç isimlerini yazdıktan sonra reçeteli sağlık karnelerini Devlete bağlı sağlık kuruluşlarında doktor olarak çalışan sanıklara ya bizzat götürmesi ya da kalfası olan inceleme dışı sanık Bülent Kaya vasıtasıyla göndermesi üzerine sanıkların, karne sahiplerini görüp muayene etmeden kaşelerini basıp imzalamak suretiyle reçetelere resmiyet kazandırmaları şeklinde gerçekleşen olayda; sanıkların, gerçekte sağlık karnesi sahiplerini görüp muayene etmedikleri hâlde, inceleme dışı eczacı sanık .... tarafından sağlık karnesindeki reçetelere çeşitli ilaç isimleri yazılmasından sonra gerçeğe aykırı olarak karne sahiplerini muayene ettiklerini ve muayene sonucunda teşhis koyduklarını tevsik edici, resmî belge niteliğindeki reçeteleri düzenlemeleri nedeniyle, eylemlerinin kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu nedenle, sanıkların kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçundan cezalandırılmalarına ilişkin yerel mahkeme hükümleri usul ve kanuna uygun olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazı bu uyuşmazlık yönünden yerinde değildir.

2- Sanıklar ..., ... ve ...'ın eylemlerinin, kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçunu oluşturduğu sonucuna ulaşılmakla; sanık ... hakkında 765 sayılı TCK'nun 31 ve 33. maddelerinin, sanıklar ... ve ... hakkında aynı Kanunun 33. maddesinin uygulanmasının isabetli olup olmadığının değerlendirilmesinde,

765 sayılı TCK'nun 20. maddesinde, geçici ve sürekli kamu hizmetlerinden yasaklılık cezasının kapsamı gösterilip, geçici yasaklılığın süresinin 3 aydan 3 yıla kadar olduğu belirtilmiştir.

3679 sayılı Kanun ile 765 sayılı Kanunun 20. maddesinde yapılan değişikliğin aynı Kanunun 31. maddesindeki “üç yıldan beş yıla kadar ağır hapis cezasına mahkûmiyet” hâlinde ceza süresi kadar kamu hizmetlerinden mahrumiyet cezasının süresini değiştirip değiştirmediği hususu 30.06.1995 gün ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına konu olmuş, anılan İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Özgürlüğe ve mal varlığına yönelik olmayan ancak medeni ehliyeti kaldıran nitelikte yani kişinin vatandaşlık haklarının bir kısmını kullanabilmesini veya bu haklara sahip olmasını etkileyen bir ceza olan kamu hizmetlerinden yasaklılık TCY’nın 11. maddesinde 'cürümlere mahsus ceza' olarak öngörülmüştür.

Kamu hizmetlerinden yasaklılık cezası, özgürlüğü bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunan 'tamamlayıcı ceza' (md. 20) ya da ceza hükümlülüğünün sonucu olan 'ek-fer’i ceza' (md. 31) niteliğindedir. Bu ceza süreli (geçici) veya sürekli (ömür boyu) olsa da aynı tür cezadır. Yani Ceza Yasasının 20. ve 31. maddelerinde yer alan kamu hizmetlerinden yasaklılık cezası tek ve aynı kavramdır.

Kamu hizmetlerinden yasaklılık cezası, özgürlüğü bağlayıcı ceza ile birlikte hükmolunan 'tamamlayıcı ceza' (md. 20) ya da ceza hükümlülüğünün sonucu olan 'ek-fer’i ceza' (md. 31) niteliğindedir. Bu ceza süreli (geçici) veya sürekli (ömür boyu) olsa da aynı tür cezadır. Yani Ceza Yasasının 20. ve 31. maddelerinde yer alan kamu hizmetlerinden yasaklılık cezası tek ve aynı kavramdır.

Ceza Yasasının 20. maddesinde yapılan değişiklik sonucu 31. maddede yer alan yasaklama cezasının üst sınırı da üç seneye indirilmiş olup, bu cezanın da mahkeme kararlarında mutlaka gösterilmesi gerekir” şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

Beş yıldan fazla ağır hapis cezasına mahkûmiyet hâlinde, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 471. maddesi hükmü de dikkate alınmak suretiyle, hapis hâli sona erinceye kadar yasal kısıtlılığı gerektiren 765 sayılı TCK'nun 33/1. maddesinin uygulanma koşullarını gösteren 4.12.1929 gün ve 33-18 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, yasal kısıtlılığın hükümlülüğün doğal sonucu olması nedeniyle, hükümde ayrıca açıklanmasına ve gösterilmesine gerek bulunmadığı belirtilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında 765 sayılı TCK'nun 20, 31 ve 33. maddelerinin uygulanma koşullarını şu şekilde özetlemek mümkündür;

Anılan Kanunun 20. maddesinde, cürümlere mahsus tamamlayıcı bir ceza niteliğindeki kamu hizmetlerinden yasaklılık cezasının kapsamı belirlenmiş, bu cezanın sürekli ya da 3 aydan 3 yıla kadar olmak üzere süreli olduğu hükme bağlanmıştır.

765 sayılı TCK'nun 31. maddesinde düzenlenen, 30.6.1995 gün ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme kararında da fer’i ceza niteliğinde olduğu vurgulanan, kamu hizmetlerinden yasaklanma cezası, 5 yıldan fazla ağır hapis cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu mahkûmiyetin doğal sonucu olarak sürekli, 3 yıldan 5 yıla kadar ağır hapse mahkûmiyet hâlinde ise, ceza süresince ancak üç yılı geçmemek üzere kamu hizmetlerinden yoksunluğu gerektirmektedir.

Aynı Kanunun 33. maddesi uyarınca da, 5 seneden fazla ağır hapse mahkûmiyet hâlinde hükümlü, mahkûmiyetin doğal sonucu olarak hapis hâli sona erinceye kadar yasal kısıtlılık altında bulundurulacak olup bu kısıtlılığın hükümde ayrıca açıklanmasına ve gösterilmesine de gerek bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçundan sanık ...'ın 2 yıl 11 ay, sanıklar ... ve ...'ın ise 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmaları karşısında; sanık ... hakkında hükmolunan hapis cezasının 3 yıldan az olması nedeniyle bu sanık hakkında 765 sayılı TCK'nun 31 ve 33. maddelerinin, sanıklar ... ve ... hakkında hükmolunan hapis cezalarının ise 5 yıldan fazla olmaması nedeniyle bu sanıklar hakkında da aynı Kanunun 33. maddesinin uygulanma koşulları bulunmamaktadır.

Kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği suçundan sanık ...'ın 2 yıl 11 ay, sanıklar ... ve ...'ın ise 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmaları karşısında; sanık ... hakkında hükmolunan hapis cezasının 3 yıldan az olması nedeniyle bu sanık hakkında 765 sayılı TCK'nun 31 ve 33. maddelerinin, sanıklar ... ve ... hakkında hükmolunan hapis cezalarının ise 5 yıldan fazla olmaması nedeniyle bu sanıklar hakkında da aynı Kanunun 33. maddesinin uygulanma koşulları bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükümlerinin, uygulanma koşulları bulunmadığı hâlde sanık ... hakkında 765 sayılı TCK'nun 31 ve 33. maddelerinin, sanıklar ... ve ... hakkında ise aynı Kanunun 33. maddesinin uygulanması isabetsizliğinden bozulmasına, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, hüküm fıkrasından tüm sanıklara ilişkin "Sanık hakkında TCK 31 ve 33. maddelerinin uygulanmasına" ibaresinin bulunduğu bölümlerin çıkarılmasına, sanıklar ... ve ... yönünden çıkarılan bölümlerin yerlerine "Sanığın 765 sayılı TCK'nun 31. maddesi uyarınca 3 yıl süre ile kamu hizmetlerinden yasaklanmasına" ibaresinin yazılması suretiyle hükümlerin düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, sanıkların eylemlerinin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna ilişkin itirazı yerinde görülmediğinden reddi gerekmekte ise de; yerel mahkemece sanık ... hakkında 765 sayılı TCK'nun 31 ve 33. maddelerinin, sanıklar ... ve ... hakkında aynı Kanunun 33. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı gözetilmeksizin, sanıklar hakkında anılan maddelerin uygulanmasına karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan, itirazın açıklanan bu değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 11.06.2014 gün ve 10678-11447 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Yozgat Ağır Ceza Mahkemesinin 05.12.2012 gün ve 165-282 sayılı hükümlerinin; uygulanma koşulları bulunmadığı hâlde sanık ... hakkında 765 sayılı TCK'nun 31 ve 33. maddelerinin, sanıklar ... ve ... hakkında ise aynı Kanunun 33. maddesinin uygulanması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

Ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, hüküm fıkrasından tüm sanıklara ilişkin "Sanık hakkında TCK 31 ve 33. maddelerinin uygulanmasına" ibarelerinin bulunduğu bölümlerin çıkarılması, sanıklar ... ve ... yönünden çıkarılan bölümlerin yerlerine "Sanığın 765 sayılı TCK'nun 31. maddesi uyarınca 3 yıl süre ile kamu hizmetlerinden yasaklanmasına" ibaresinin yazılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.05.2017 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6459, Karar No: 2013/18663, Tarih: 02.07.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/6459 E.  ,  2013/18663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kocaeli 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :29.01.2013

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen,  yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi gereğince evlilik birliğinin sarsılması nedenine dayalı olarak açmış olduğu davayı yargılama aşamasında ıslah ederek Türk Medeni Kanununun 165. maddesi gereğince akıl hastalığı nedenine dayandırmıştır. Eşlerden biri akıl hastası olup bu yüzden ortak hayat diğer eş için çekilmez hale gelirse, hastalığın geçmesine olanak bulunmadığı resmi sağlık kurulu raporuyla tespit edilmek koşuluyla bu eş boşanma davası açabilir. Mahkemece resmi sağlık kurlu raporu alınmadan davalının hacir altına alınmasına ilişkin sağlık kurulu raporu ile 28.12.2012 tarihli Psikiyatri Ana Bilim dalı Başkanlığından alınan rapor birbiri ile çelişki olduğu halde, bu çelişki de giderilmeden davanın reddine karar verilmesi usul  ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA,    temyiz peşin harcının  yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere   oybirliğiyle karar verildi.02.07.2013
Yargıtay — Esas No: 2022/3799, Karar No: 2023/3898, Tarih: 16.11.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/3799 E.  ,  2023/3898 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/385 E., 2022/804 K.

DAVA TARİHİ : 08.08.2011

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ayancık Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıf.)

SAYISI : 2021/222 E., 2021/413 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne-kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 31.10.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde davacı vekili Avukat ... geldi. Tebligata rağmen karşı taraftan gelen olmadığı anlaşılmakla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saatte Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde davacı şirketin davalı Mars Yapı Şirketi ile anlaşma yaptığını, aralarındaki anlaşma uyarınca Mars Yapı'ya bağlı olarak işe başlandığını, davalı Mars Yapı tarafından gerekli ödemelerin zaman içerisinde yapılmamaya başlandığını, çeklerin ödenmemesi neticesinde davalı İlk Enerji Elektrik Şirketi Genel Müdürü ...'nun ödemelerin kendileri tarafından yapılacağını belirttiğini, İlk Enerji Elektrik Şirketinin ödemeler hususunda kabullerinin mevcut olduğunu, bunun neticesinde davacı şirketin ödemelerinin davalı Mars Yapı vasıtasıyla ödenmesi mevcutken görüşmeden sonra davalı İlk Enerji Elektrik Şirketi tarafından ödemelerin yapılmaya başlandığı, Mars Yapı ile İlk Enerji arasında anlaşmazlık çıkmasından sonra işlerin bırakıldığını, davacı şirketin çalışmasına karşılık hak edişlerinin ödenmediğini, bu nedenle icra takibinin yapıldığını belirterek, icra takibine davalılar tarafından yapılan itirazın haksız olması, davacı tarafın hak ediş alacaklarının mevcut olması nedenleriyle Ayancık İcra Müdürlüğünün 2011/219 Esas sayılı dosyasında davalılar tarafından yapılan itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1-Davalı İlk Elektrik Üretim A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; davalı Mars Yapı Ltd. şirketinin davacı şirket ile arasındaki ticari ilişkiden kaynaklanan borcundan dolayı müvekkili davalı şirketin hiçbir sorumluluğu bulunmadığını, davacı şirket ile müvekkili davalı şirket arasında Sinop Ayancık Hidroelektrik Santralleri ile ilgili beton işleri yapımı ile ilgili olarak 13/07/2011 tarihinde sözleşme imzalandığını, müvekkili davalı şirketin bu sözleşmeden kaynaklanan lıakediş bedellerinden dolayı davacı şirkete hiçbir borcu bulunmadığını savunarak, haksız ve hukuki dayanaktan yoksun davanın reddine, davacı aleyhine %40'tan az olmamak üzere kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2-Davalı Mars Yapı Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde; davacı şirketin dava kapsamında sunduğu beyanlarında diğer davalı İlk Elektrik Üretim A.Ş.'nin bu davaya konu davacı alacağını ödemeyi kabul ettiğini, davacı şirket ile davalı İlk Elektrik Üretim A.Ş. arasında imzalanan 01/12/2009 tarihli yazının bu anlamda borcun nakli sözleşmesi olduğunu, davada ele alınması gereken en önemli hususun davaya konu alacağın ödenmesinden kimin sorumlu olduğu hususu olduğunu, davacı şirketin davaya konu işlemleri tamamlayarak müvekkili davalı şirkete teslim ettiği iddiasının asılsız olduğunu, zira müvekkili davalı şirketin bile söz konusu yapım işlemlerini tamamlayamadan bırakmak zorunda kaldığını savunarak, davanın reddine, davacı aleyhine %40'tan az olmamak üzere kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI