muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10782, Karar No: 2022/11125, Tarih: 22.09.2022

HÜKÜM:1-Davacı vekilinin yeniden rapor düzenlenmesi talebinin reddine,

2-Davanın reddine, karar vermiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi, Somut uyuşmazlıkta; davacının yaşlılık aylığı almakta iken bu şirkete ait işyerinde 01.06.2005 tarihinden itibaren hizmet akdine dayalı sigortalı olarak çalışması nedeni ile 5335 Sayılı Yasa'nın 30. Maddesi gereğince yaşlılık aylığının kesildiği, ... Internatıonal Ltd. Şti.'ne ait işyerinin Başbakanlık Devlet Teşkilatı kayıt sisteminde 38619597 teşkilat kodu ile bir Kamu İktisadi Teşebbüsü (KİT) olduğunu, ...'ın hiyerarşisinde Genel Müdürlük seviyesinde bağlı ortaklık olarak Devlet Teşkilat Sisteminde faaliyet göstermekte olduğu, şirket sermayesinin tamamının kuruluş tarihi olan 03/07/1996 tarihinden bu yana kamuya ait olduğu, davacının dava konusu dönemde çalıştığı ... Internatıonal Ltd. Şti.'nin 5335 Sayılı yasanın 30/4 maddesinin f bendinde öngörülen istisna kapsamında olmadığı ve işyerinde aynı maddenin 2. fıkra kapsamındaki kurum, kuruluş, ortaklık vs. olduğu, davacının bu dönemde kurumdan emekli aylığı almasının mümkün bulunmadığı davacının istinaf talebinin reddi gerektiği anlaşılmıştır.

Avukatlık asgari ücret tarifesinin 13. maddesine göre; tarifenin 2. kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyorsa avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için tarifenin 2. kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydı ile tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.

Yukarıdaki açıklama dikkate alındığında davada reddedilen miktar dikkate alınarak nispi vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiği anlaşılmakla davalının istinaf talebinin kabulü ile yeniden karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

HÜKÜM : Yukarıda açıklanan nedenlerle,

I-HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince Mersin 1. İş Mahkemesi'nin 2016/222 -2018/311 E.K.sayılı kararının kaldırılmasına,

II-Davanın reddine; karar vermiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili, işveren ... İnternatıonel Limited Şirketi tarafından müvekkilinin maaşından her ay Sosyal Güvenlik Destekleme Primi kesilmiş, müvekkilinin 07.02.2005 tarihinden 07.02.2012 tarihine kadar emekli çalışan olarak bildirgeleri verilmiş ve müvekkilimin emekli maaşından sosyal güvenlik destek primi kesilmişken davalı kurumun 01.06.2005 - 31.07.2012 tarihleri arasındaki emekli (2) SGDP bildirim kodunu iptal ettirilip tüm sigortalılar koluna geçirip normal çalışan (1) yapması hukuka aykırı olmuştur. Keza müvekkilin Sosyal Güvenlik Destekleme Primini, sigorta bildirgelerini ... İnternatıonal Ltd.Şti. davalı Kuruma vermiş olup,prim ve bildirgelerde var ise bir hata veya eksiklik bu durumdan hiç kuşkusuz müvekkilim değil işveren ... ve SGK kurumu sorumlu olacaktır.

Yine kabul anlamına gelmemek kaydı ile belirtmek isteriz ki SGK kendi sigortalılık ve işyeri denetimlerini yerine getirmekten bizzat sorumlu olup, müvekkilimin 01.08.2012 tarihinde emekli maaşı kesildiği dönemde bahse konu prim ve bildirgelerde hiçbir hata görmeyen davalı kurumun yıllar sonra müvekkilime borç tahakkuk ettirmesi hukuka ve hakkaniyete ve kamu düzenine aykırı bir durum olduğunu belirterek, kararın bozulmasını ve talebi gibi karar verilmesini talep etmiştir.

V- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava; 506 sayılı Kanun kapsamında 01.02.2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı alan davacı hakkında 5335 sayılı Yasa'nın 30'uncu maddesi kapsamında ... Internatıonal Ltd’ne bağlı olarak geçen çalışmaları nedeniyle 2016 yılında yapılan kurum işlemi ile davacıya bağlanan yaşlılık aylıklarının kesilmesi ve 01.06.2005 tarihinden itibaren davacıya yapılan aylık ödemelerinin 5510 sayılı Yasa'nın 96'ncı maddesinin “a” bendi kapsamında yersiz ödeme borcu tahakkuk ettirilmesine karşın, kurum işleminin iptali ile borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkin olup, Mahkemece; davanın reddine dair karar verilmiştir.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı; 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanunu'nun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları ile 5335 sayılı Yasa'nın 30/2. maddesidir. 01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı Bütçe Kanunu'nun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragrafları “…Her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50’sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar. Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemesini içermektedir.

Bütçe Kanunu ile yapılan bu düzenleme sonrasında kanun koyucu; bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiçbir hüküm konulamayacağına ilişkin Anayasa’nın 161. maddesi hükmünü gözeterek, bütçe kanunlarında yer almaması gereken hükümlerin temizlenmesi amacıyla çıkardığı 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinde yer alan hükmü yürürlükten kaldırmış, ancak, aynı düzenlemeyi anılan kanunun 30. maddesi ile yeniden getirmiş ve bu madde 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Diğer taraftan, 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin Anayasaya aykırılığı iddiası ile açılan dava sonucunda, 28.12.2005 gün 2005/146-105 sayılı kararla; anılan maddenin (f) fıkrasının ikinci ve üçüncü paragraflarının Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, aynı yönde yapılan başka bir başvuru üzerine de anılan mahkemenin 29.11.2005 gün 2005/6-93 Sayılı kararı ile 5277 sayılı Yasanın 25. maddesinin (f) fıkrasının, 21.4.2005 günlü 5335 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 29. maddesinin (c) fıkrasıyla yürürlükten kaldırıldığına ve 25. maddenin (f) fıkrasına yönelik Anayasaya aykırılık iddiasına ilişkin konusu kalmayan istemler hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, aynı düzenlemeyi içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasaya aykırılığı iddiasıyla açılan dava sonucunda ise 03.04.2007 gün 2005/52 Esas 2007/35 Karar Sayılı hükümle, anılan kanun maddesinin Anayasaya aykırı olmadığına ve iptal isteminin reddine karar verilmiştir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 105. maddesinde sayılan uygulanmayacak hükümler arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer almaması, Anayasanın 153. maddesinin “iptal kararları geriye yürümez” hükmünü içermesi karşısında; her hangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin her hangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılmayacakları ve görev yapamayacaklarına dair düzenlemenin 01.01.2005 tarihinden başlamak suretiyle yürürlükte olduğu belirgindir

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 06.03.1996 gün ve 1995/14-966 Esas, 1996/124 Karar sayılı; 28.02.2007 gün ve 2007/2-91 Esas, 2007/85 Karar ve 27.04.2011 gün 2011/17-50 Esas, 2011/231 Karar, 2012/10-20 Esas, 2012/235 Karar sayılı kararları )

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 06.03.1996 gün ve 1995/14-966 Esas, 1996/124 Karar sayılı; 28.02.2007 gün ve 2007/2-91 Esas, 2007/85 Karar ve 27.04.2011 gün 2011/17-50 Esas, 2011/231 Karar, 2012/10-20 Esas, 2012/235 Karar sayılı kararları )

Eldeki davada mahkemece davalı kurum işleminin yerinde olduğu ve 5510 sayılı Yasanın 96'ncı maddesinin "a" bendi kapsamında iade borcu olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, verilen kararın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olduğu anlaşılmakta olup, davacı hakkında yapılan sosyal güvenlik destek primleri ödemeleri ve somut olayın özellikleri dikkate alındığında davalı kurumun borç tahakkukuna ilişkin işleminin tebliğ tarihi ve dönemleri netleştirilmek suretiyle kurum alacağının 5510 sayılı Yasa'nın 96'ncı maddesinin "b" bendi kapsamında belirlenerek davacının, davalı Kurumun borç tahakkukuna dair kurum işleminin iptali ve menfi tespit istemi bakımından uygun bir karar verilmesi gerekirken, davalı Kurum işleminin tümüyle yerinde olduğu kabul edilerek davanın reddine dair yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca araştırma ve irdeleme yapıldıktan sonra bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun kabulüne ilişkin kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle HMK’nın 373/2 maddesi gereği BOZULMASINA, temyiz eden davacı yararına takdir edilen 8.400,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıya yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22.09.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2457, Karar No: 2010/2853, Tarih: 08.03.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/2457 E.  ,  2010/2853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında...Köyü 103 ada 28 parsel sayılı 19576.39 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları içerisinde kaldığı ve orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 13.10.1971 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 13.10.1971 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu...Köyünde seri bazda...Devlet Ormanının kadastrosu yapılmış ve 13.10.1971 tarihinde ilana çıkartılmış, davacı ... Yönetimi, ... Yancar ve 12 arkadaşı aleyhine 29.09.1972 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesinin 1972/770 esas sayılı dosyasında...Devlet Ormanına ait 466-467-468 nolu orman sınır noktalarının güney batısında kalan yaklaşık 300 dönüm alanın Devlet çam ormanı ile kaplı olduğu halde, orman kadastro sınırı dışında bırakıldığını belirterek bu yerlerin orman sınırı içine alınması amacıyla orman kadastrosuna itiraz davası açmış ve dava dilekçesine basit bir kroki ekleyerek dava konusu alanın çam ve meşe ağaçlarıyla kaplı olduğunu ve ayrıca bu yerlerin ceza davalarına da konu olduğunu bildirmiş ve ceza davasına konu yerlerin sarıya ... çizgili alan olarak, dava konusu yerlerin ise; yeşil çizgili alan olduğunu göstermiştir. 1971 yılında yapılan seri bazındaki orman kadastrosunda o tarihte mevcut memleket haritası ve hava fotoğrafları esas alınarak yapıldığına göre sözü edilen bu belgelerde 466, 467, 468 OS. noktalarının güney batısında kalan alanlarının tümünün Asliye Hukuk Mahkemesinin 1972/770 (Dairenin 05.06.2007 gün ve 2007/5658-7433 sayılı kararıyla bozulmasından sonra kadastro mahkemesinin 2007/31 esasına kaydedilmiş ve halen devam etmekte olan) sayılı davanın konusu olduğunun kabulü gerekir. Orman kadastrosuna itiraza ilişkin Asliye Hukuk Mahkemesinin 1972/770 (görevsizlik bozma kararından sonra 2007/31) sayılı dosyasının devamı sırasında yörede 2007 yılında genel arazi kadastrosu yapılmış ve 1972/770 esas sayılı dosyada orman kadastrosuna itiraz davasına konu olan alanlara 209, 103, 192 adalarda parsel numarası verilerek tespit tutanakları düzenlenmiş ve bir kısım alanda dere yatağı olarak tespit harici bırakılmıştır. Bu durumda; 1972/770 esas sayılı (Kadastro Mahkemesinin 2007/31 sayılı) dosyasında orman kadastrosuna itiraz davasına konu olan ve arazi kadastrosu tespit tutanağı düzenlenen ve düzenlenmeyen alanların tümünün davasının kadastro mahkemesinin 2007/31 sayılı dosyasında görülmesi ve arazi kadastrosu sırasında lehine tespit tutanakları düzenlenen kişi ve kurumların tümünün kadastro mahkemesinin 2007/31 sayılı dosyasının doğal tarafı olduğunun kabulü ile onların da davaya dahil edilip taraf oluşturulması ve yapılan inceleme sonunda orman olduğu belirlenen taşınmazlardan kadastro tespit tutanakları düzenlenen yerlerin keza, kadastro tespit tutanakları düzenlenmeyerek dere, dere boşluğu yada tespit harici bırakılan yerlerin tümünün birleştirilerek orman kadastro sınırı içine alınmasına ve önceki parsel numaraları iptal edilerek bir bütün halinde orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekir.

Davaya ve temyize konu 103 ada 28 nolu parselin tespit maliki ... kadastro mahkemesinin 2007/31 sayılı dosyasında taraf olarak gösterilmemiş ise de, yörede orman kadastrosu seri bazda yapılmıştır. Dava konusu 103 ada 28 nolu parsel 1972/770 (Kadastro Mahkemesinin 2007/31) sayılı dosyasında orman kadastrosuna itiraz davasına konu olan yerin tam sınırında ve bitişiğinde olduğu, 24.08.2008 tarihli orman bilirkişisi ... Cantürk ve arkadaşları tarafından düzenlenen rapora ekli krokide gösterilmiştir.

Orman Yönetimi 1972/770 (Kadastro Mahkemesinin 2007/31 sayılı dosyasında açtığı orman kadastrosuna itiraz davasında orman kadastrosunun yapımına esas alınan eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarında orman gözüken yerleri dava konusu ettiğine göre çekişmeli 103 ada 28 nolu parsel yönünden de orman kadastrosu seri bazda olduğundan kesinleşmemiş olduğu göz önünde bulundurularak bu davanın Orman Yönetimi tarafından 1972 yılında açılan ve halen devam etmekte olan kadastro mahkemesinin 2007/31 esas sayılı dosyası ile birleştirilerek o dosyadaki dairenin 05.06.2007 gün ve 2007/5698-7433 sayılı bozma kararında belirtilen ilkeler doğrultusunda orman araştırmasının yapılması, şayet taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşılırsa bu taktirde 3402 Sayılı Yasanın 14 ve 17. maddeleri gereğince inceleme yapılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 08/03/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12163, Karar No: 2015/6414, Tarih: 02.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/12163 E.  ,  2015/6414 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/175908

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2012/799 (E) ve 2013/249 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 02/11/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı, konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulmaması nedeniyle arama işleminin hukuka aykırı sayılması, dolayısıyla ele geçirilen suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanığın ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanlarının bulunup bulunmadığına, ikrarının olduğu kabul edilse bile maddi delillerle desteklenmeyen

ikrarına itibar edilip edilemeyeceği ve mahkumiyetine yeterli başkaca delil olup olmadığı, bu hususların CMK'nın 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

Ceza Usul Hukukunda, re'sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). SMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289).

5271 sayılı CMK'nda "arama ve elkoyma" işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Anılan Kanun'un 119. Maddesinin 4. fıkrasında Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek iç in o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulacağı şarta bağlanmıştır.

5271 sayılı CMK'nda "arama ve elkoyma" işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Anılan Kanun'un 119. Maddesinin 4. fıkrasında Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek iç in o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulacağı şarta bağlanmıştır.

CMK'nın "İfade alma ve sorguda yasak usuller" başlıklı 148. maddesine göre "şüphelinin ve sanığın beyanı özgür iradesine dayanmalıdır. Bunu engelleyici nitelikte kötü davranma, işkence, ilaç verme, yorma, aldatma, cebir veya tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel veya ruhsal müdahaleler yapılamaz. .... Yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez. "Maddede yasak sorgu yöntemleri sayılırken, bir kaç yöntem sayıldıktan sonra "gibi" ifadesiyle, sayılan ruhsal ve bedensel müdahalelerin tahdidi (sınırlı) değil, tadadi olarak (örnek olarak) sayıldığı açıktır.

Anayasa'nın 141. maddesine göre "mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." CMK'nın 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; "Hakim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230 uncu madde göz önünde bulundurulur. "Mahkumiyet hükmünün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükmü esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir."

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 2005 yılından beri bir çok Kararında aramanın usulsüzlüğü ve arama sonucunda elde edilen delillerin hukuka aykırılığı tartışmıştır. 29.11.2005 tarih ve 2005/144 E., 2005/150 K. sayılı Kararda, "Yasadışılıktan" daha geniş bir içeriğe sahip olan "hukuka aykırılık kavramı"nın çerçevesi ve kapsamı saptanırken, gerek pozitif hukuk metinlerine gerekse kişilerin temel hak ve hürriyetlerine ilişkin evrensel hukuk ilkelerine aykırılık bulunup bulunmadığının gözetilmesi ve aykırılığın varlığı halinde hukuka aykırılığın mevcudiyetinin kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

CGK, 26.06.2007 tarih ve 2007/147, 2007/159 sayılı Kararlarda da, arama işleminin CMUK'nın 97/2. (CMK m. 119/4) maddesinde öngördüğü gibi yapılırken, o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan gerçekleştirilmesi nedeniyle, aramanın hukuka aykırı olduğu kabul edilmiş ancak delil yasaklarına ilişkin olarak öğretideki "mutlak delil yasakları" ve "nisbi delil yasakları" ayırımdan hareketle, somut olaylarda, sanıkların arama kararı ve işlemine, arama yapılırken haklarının ihlal edildiğine yönelik bir itiraz ve yakınmalarının bulunmaması karşısında, sırf arama sırasında bulunması gereken kişilerin orada bulundurulmaması, sonuca etkili olmayan "şekli-nisbi hukuka aykırılık" olarak değerlendirilmiştir.