muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3722, Karar No: 2019/533, Tarih: 21.01.2019

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozmaya konu dosyada; sanık hakkında TCK'nın 207/1. maddesiyle cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında, yukarıda adı geçen mahkemece verilen 06.06.2013 tarihli mahkumiyet hükmünün, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 05.04.2015 tarihli, 2014/21979 E. ve 2016/3128 K. sayılı kararıyla, kanun yararına bozmaya konu edilen aynı sebeplerle bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine yeniden yapılan yargılamada, bozma ilamına uyulduğu, sanığın ön ödeme teklifini mahkeme huzurunda reddettiği, öte yandan dosyada mevcut abonelik sözleşmeleri üzerinde sanığın yetkilisi olduğu şirketin kaşesinin bulunması ve ilgili operatör Turkcell'den gelen yazı cevabında hattı aktive eden bayiinin sanığın sahibi olduğu Kayalı İletişim adlı alt bayi olduğunun, bunun haricinde olay tarihinde başkaca bir personel görevlendirmesi olmadığının belirtilmesi karşısında, mahkemece suça konu sözleşmelerin sanığın sahibi olduğu işyerinde, faaliyet göstermeye devam ettiği süreler içinde hazırlandığı, sanığın işyerinin kaşesinin veya bilgisayar giriş şifresinin üst bayiide olduğu savunmasına ise ispatlanamadığı gerekçesiyle itibar edilemeyeceğinin belirtildiği, neticeten sanığın 5809 sayılı Kanun'da öngörülen adli para cezasının alt sınırından kesin olmak üzere cezalandırıldığı anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği, mahkemece gerekli ve yeterli incelemenin yapılmış olması ve Kanun'da yazılı kovuşturma şartının yerine getirilmiş olması nedenleriyle yerinde görülmediğinden kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, 21.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/38913, Karar No: 2023/352, Tarih: 07.02.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/38913 E.  ,  2023/352 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/695 E., 2021/1244 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 15. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.11.2018 tarihli ve 2018/255 Esas, 2018/268 sayılı Kararı ile silahlı terör örgütüne bilerek isteyerek yardım etme suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 27.12.2019 tarihli ve 2018/2483 Esas 2019/929 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusuna ilişkin, silahlı terör örgütü üyeliği suçundan yargılaması yapılan sanığın, yargılama aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafi bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi gereğince de re'sen bir müdafii görevlendirmediği, CMK'nın 150. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca hakkında müdafii

görevlendirilmesinin zorunlu olduğunun anlaşılması karşısında, hukuka kesin aykırılık teşkil ettiğinden, sanık istinaf istemi bu nedenle yerinde görülmekle, CMK'nın 289/1-a,e ile 280/1-d maddeleri uyarınca, sair yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. Ankara 15. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.09.2020 tarihli ve 2020/36 Esas, 2020/232 sayılı Kararı ile silahlı terör örgütüne bilerek isteyerek yardım etme suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

4. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 22.06.2021 tarihli ve 2020/695 Esas, 2021/1244 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, mali durumu bozulmaya başlayan Bank ...'ya destek olunması için örgüt liderinin örgütsel talimat dönemi olan tarihten itibaren sanığın Bank ...’da yeni hesap açmış, yüklü para yatırmış olması ve hesap hareketlerinin bulunması nedeniyle örgüte yardım etme suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, mali durumu bozulmaya başlayan Bank ...'ya destek olunması için örgüt liderinin örgütsel talimat dönemi olan tarihten itibaren sanığın Bank ...’da yeni hesap açmış, yüklü para yatırmış olması ve hesap hareketlerinin bulunması nedeniyle örgüte yardım etme suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığa İlk Derece Mahkemesince verilen kararda, bozma öncesi kararın gerekçe kısmında belirtildiği üzere sanık hakkında örgüte yardım etme suçundan düzenlenen iddianame neticesinde yapılan yargılamada, sanığın terör örgütü lideri ...'in 15.01.2014 tarihinden sonra kamu oyu ile paylaşılmaya başlanan "Bank ...'ya para yatırın" çağrısından sonra söz konusu bankaya bu çağrı ile irtibatlı kabul edilebilecek sıra dışı herhangi bir para ve altın gibi menkul kıymet yatırma işlem veya işlemlerinin bulunduğuna ve özellikle Bank ... isimli bankaya BDDK'nın 04.02.2015 tarihinde el koyması, bu tarihten sonra bankanın mali durumunun güçlendirilmesi için bankaya para yatırılması, 30.05.2015 tarihinde ise BDDK tarafından banka idaresine kayyum atanması ile 30.05.2015 tarihinden sonra "kayyum bankayı batırdı" algısı oluşturmak için hesabındaki paraları çektiğine dair herhangi bir eyleminin saptanamaması ile Yargıtay'ın 16. C.D. 26.10.2017 tarih ve 2017/1809 Esas, 2017/5155 sayılı Kararı da gözetildiğinde, örgütün kriptolu gizli haberleşme aracı olan ByLock programını kullanmayan sanığın öğretmen olarak sözleşmeli olarak (Kadrolu olarak yani örgüt içi atama sistemine bağlı olarak çalıştığına dair bilgi ve tespit bulunmamaktadır.) örgüte müzahir ... Eğitim Hizmetleri A.Ş.'de çalışması ve örgüte müzahir Bank ... isimli bankada hesabının bulunması şeklindeki eylemlerinin sanığın çalıştığı ... Eğitim Hizmetleri A.Ş. ile sözleşme yapmak suretiyle kendi özgür iradesine dayalı olarak, çalıştığının aksini gösterir her türlü şüpheden uzak, yeterli, kesin ve inandırıcı kanıt elde edilemediği, sanığın konum ve kişisel özellikleri itibariyle örgüt ile hiyerarşik ilişki içerisine girip örgütün yapılanmasıyla iradi bir şekilde organik bir bağ kurduğu anlamına gelmeyeceği, diğer taraftan sanığın Bank ... hesabını çalıştığı kurumun maaş ödemesi için zorunlu tutması sebebiyle açtırması, sosyal ve ekonomik durumu ile dönem itibariyle paranın gerçek satın alma gücü ve sanığın savunmasında yaptığı açıklamalar değerlendirildiğinde hesabında bulunan paranın terör örgütünü finanse etmek ya da örgüte yardım etmek amacından uzak olduğu, sanığın örgüt liderinin talimatı ile hesabına para yatırdığına ve hesabından para çektiğine dair tespit bulunmadığı, sanığın MASAK

raporuna göre parasal işlemler yaptığı belirlenen şahıslardan ...'nın eşi olması, ismi geçen diğer şahısların da ayrı kurumda çalışan şahıslar olması ve sanığın internet bankacılığını eşinin de kullandığını bu işlemleri kendisinin hatırlamadığını savunması, sanığın örgüte destek ya da yardım amacıyla ismi geçen şahıslara para gönderdiğine dair her hangi bir kanıt elde edilemediği de gözetildiğinde bu hali ile sanığın eyleminin TCK'nın 220/7 maddesinde yazılı terör örgütüne yardım suçunu da oluşturmayacağı mahkeme heyetimizce anlaşılmakla, sanık hakkında müdafii olmaksızın verilen beraat kararının bozma sonrası incelenen dosya kapsamına göre önceki kararda olduğu gibi beraat kararı verilerek hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, istinaf başvurusunda bulunan Cumhuriyet savcısının ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla ilk derece mahkemesinin kararında bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın örgütle iltisaklı sanığın terör örgütü lideri ...'in 15.01.2014 tarihinden sonra kamu oyu ile paylaşılmaya başlanan "Bank Asyaya para yatırın" çağrısından sonra söz konusu bankaya bu çağrı ile irtibatlı kabul edilebilecek sıra dışı herhangi bir para ve altın gibi menkul kıymet yatırma işlem veya işlemlerinin bulunduğuna ve özellikle Bank ... isimli bankaya BDDK'nın 04.02.2015 tarihinde el koyması, bu tarihten sonra bankanın mali durumunun güçlendirilmesi için bankaya para yatırılması, 30.05.2015 tarihinde ise BDDK tarafından banka idaresine kayyum atanması ile 30.05.2015 tarihinden sonra "kayyum

bankayı batırdı" algısı oluşturmak için hesabındaki paraları çektiğine dair herhangi bir eyleminin saptanamaması ile Yargıtay'ın 16. C.D. 26.10.2017 tarih ve 2017/1809 Esas, 2017/5155 sayılı Kararı da gözetildiğinde, örgütün kriptolu gizli haberleşme aracı olan ByLock programını kullanmayan sanığın öğretmen olarak sözleşmeli olarak (Kadrolu olarak yani örgüt içi atama sistemine bağlı olarak çalıştığına dair bilgi ve tespit bulunmamaktadır.) örgüte müzahir ... Eğitim Hizmetleri A.Ş.'de çalışması ve örgüte müzahir Bank ... isimli bankada hesabının bulunması şeklindeki eylemlerinin sanığın çalıştığı ... Eğitim Hizmetleri A.Ş. ile sözleşme yapmak suretiyle kendi özgür iradesine dayalı olarak, çalıştığının aksini gösterir her türlü şüpheden uzak, yeterli, kesin ve inandırıcı kanıt elde edilemediği, sanığın konum ve kişisel özellikleri itibariyle örgüt ile hiyerarşik ilişki içerisine girip örgütün yapılanmasıyla iradi bir şekilde organik bir bağ kurduğu anlamına gelmeyeceği, diğer taraftan sanığın Bank ... hesabını çalıştığı kurumun maaş ödemesi için zorunlu tutması sebebiyle açtırması, sosyal ve ekonomik durumu ile dönem itibariyle paranın gerçek satın alma gücü ve sanığın savunmasında yaptığı açıklamalar değerlendirildiğinde hesabında bulunan paranın terör örgütünü finanse etmek ya da örgüte yardım etmek amacından uzak olduğu, sanığın örgüt liderinin talimatı ile hesabına para yatırdığına ve hesabından para çektiğine dair tespit bulunmadığı, sanığın MASAK raporuna göre parasal işlemler yaptığı belirlenen şahıslardan Tevfik Arı'nın eşi olması, ismi geçen diğer şahısların da ayrı kurumda çalışan şahıslar olması ve sanığın internet bankacılığını eşinin de kullandığını bu işlemleri kendisinin hatırlamadığını savunması, sanığın örgüte destek ya da yardım amacıyla ismi geçen şahıslara para gönderdiğine dair her hangi bir kanıt elde edilemediği de gözetildiğinde bu hali ile sanığın eyleminin TCK'nın 220/7 maddesinde yazılı terör örgütüne yardım suçunu da oluşturmayacağı incelenen dosya kapsamına göre beraate ilişkin hükümde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası ile gerekçe içeriğine göre, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmek gerekmektedir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 22.06.2021 tarihli ve 2020/695 Esas, 2021/1244 sayılı Kararında Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün CMK'nın 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Ankara 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2000/49, Karar No: 2000/94, Tarih: 16.02.2000

Hukuk Genel Kurulu 2000/12-49 E., 2000/94 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2000/12-49 E., 2000/94 K.**

**- İHTİYATİ HACZİN İCRA TAKİBİ SAYILAMAYACAĞI

- KONKORDATO MÜHLETİ

- ŞİKAYET**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 58 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 257 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 264 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 289 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 35 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 42 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 101 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 662 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "şikayet" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; (Adana ikinci icra Hakimliği)nce davanın kabulüne dair verilen 23/02/1999 gün ve 1999/379 E- 291 K. sayılı kararın incelenmesi davalı banka vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay Onikinci Hukuk Dairesinin 14/04/1999 gün ve 1999/3779-4743 sayılı ilamı ile; (...İhtiyati haciz kararı İİK.nun 289. maddesinde rehinli alacaklar müstesna olmak üzere mühlet içinde hiçbir takip yapılamaz ise de, ihtiyati haciz kararı tedbir niteliğinde olduğundan ve takip muamelesi sayılamayacağından mühlet, ihtiyati hacze karar verilmesine ve uygulanmasına engel sayılamayacağından şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir..... gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Temyiz eden: Davalı banka vekili

HGK KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

İİK.nun 289. maddesinde "rehinli alacaklar müstesna olmak üzere, mühlet içinde borçlu aleyhine hiçbir takip yapılamaz ve evvelce başlamış takipler durur..." hükmü getirilmiştir. Anılan maddede, konkordato mühleti içerisinde yasaklanan husus icra takibidir, icra takibinin niteliği ve ne zaman başlamış sayılacağı ilamlı icra hakkında icra iflas Kanununun 35. maddesinde, ilamsız icra hakkında aynı Kanunun 42. maddesinde gösterilmiştir. Ayrıca İİK.nun 58. maddesinde de takip talebinin nasıl yapılacağı genel olarak belirtilmiştir.

İhtiyati haciz ise; İİK.nun 257. ve bunu izleyen maddelerinde düzenlenmiş "rehinle temin edilmemiş ve vadesi gelmemiş alacaklar ile muayyen ikametgahı bulunmayan, mal kaçıran borçlular için vadesi gelmemiş alacakları temin bakımından" borçlunun mallarının ve haklarının üzerine konulan tedbir niteliğinde bir işlemdir. İİK.nun 264. maddesinde "ihtiyati haczi yaptıran alacaklının 7 gün içerisinde takip talebinde bulunması veya dava açması zorunluluğunu içeren" hükümden de anlaşılacağı üzere ihtiyati haciz ite icra takibi ayrı hukuki düzenlemeler olup ayrı ayrı hukuki sonuçlar doğurur. Bu nedenlerle, ihtiyati haciz icra takip işlemi olmayıp yapılacak icra takibinden veya açılacak davadan önce uygulanan ve HUMK.nun 101. ve bunu izleyen maddelerinde düzenlenen ihtiyati tedbir benzeri daha etkili bir tedbir işlemi olduğundan İİK.nun 289. maddesinde öngörülen takip yasağından sayılamaz.

İhtiyati haczin TTK.nun 662. maddesinde zamanaşımını kesen sebepler arasında belirtilen takip talebi niteliğinin bulunmadığı, bu işlemlerin ayrı hukuki sonuçlar doğuracağı, dolaydı ile zamanaşımını kesmeyeceği, Hukuk Genel Kurulunun 22/06/1966 T.E.İc. 805, K:475 sayılı kararında kabul edilmiş olup uygulama da bu doğrultudadır. Sözü edilen Hukuk Genel Kurulu kararı ve zamanaşımı hususundaki uygulama da ihtiyati haczin icra takip işlemi olmadığı hususundaki görüşün doğruluğunu kanıtlamaktadır.

Öte yandan, somut olayda, ihtiyati haciz kararı mahkemece kaldırılmamış olup, borçlunun konkordato İsteminden vazgeçmesi sebebi ile Adana Onikinci Tetkik Merciinin 05/05/1999 tarih, 1999/2338-2312 sayılı kararı ile konkordato mühleti kaldırıldığından ihtiyati haciz uygulamasının borçlunun konkordato projesini sonuçsuz bırakacağından söz edilemez.

Aksinin kabulü ile ihtiyaten haczedilen malların borçluya iadesi halinde ihtiyati haciz hakkı mahkeme kararı ile belirtilen alacaklının zararının oluşacağı da açıktır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

Sonuç: davalı banka vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429. maddesi gereğince (BOZULMASINA), İstek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 16/02/2000 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davalı alacaklı, Adana Üçüncü icra Müdürlüğü'nün 1997/692 sayılı takip dosyasından ihtiyati haciz Uygulamış, davacı borçlu da iki aylık konkordato mühleti verildiğini, bu sürede rehinli alacaklar müstesna olmak üzere hiçbir takip işlemi yapılamayacağını ileri sürerek ihtiyati haczi uygulayan memur muamelesinin iptalini istemiştir.

KARŞI OY YAZISI

Davalı alacaklı, Adana Üçüncü icra Müdürlüğü'nün 1997/692 sayılı takip dosyasından ihtiyati haciz Uygulamış, davacı borçlu da iki aylık konkordato mühleti verildiğini, bu sürede rehinli alacaklar müstesna olmak üzere hiçbir takip işlemi yapılamayacağını ileri sürerek ihtiyati haczi uygulayan memur muamelesinin iptalini istemiştir.

Mercii Hakimliğince ihtiyati haczin alacaklıya cebri icra yoluyla alacağını tahsil imkanı sağlayan tipik bir takip muamelesi (başlangıcı) olduğu, Hukuk Genel Kurulu'nun 19/04/1967 tarih ve 1446/218 sayılı kararının da bu yönde bulunduğu, konkordato mühleti içinde ihtiyati haciz kararının uygulanamayacağı gerekçesiyle şikayetin kabulüne, haczedilen menkul malların borçluya teslimine karar verilmiş, karar alacaklının temyizi üzerine Özel Dairece "ihtiyati haciz kararı tedbir niteliğinde olduğundan ve takip muamelesi olarak kabul edilemeyeceğinden konkordato mühleti, ihtiyati hacze karar verilmesine ve uygulanmasına engel sayılamayacağından şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken kabulünün isabetsiz" olduğu gerekçesiyle bozulmuş, mercii hakimliğince önceki kararda direnilmiştir.

Yerel mahkeme ile Yüksek Özel Daire arasındaki uyuşmazlık, ihtiyati haciz kararının icra takip muamelesi olup olmadığı ve buna bağlı olarak konkordato mühleti içerisinde Uygulanmasına olanak bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

icra ve iflas Kanunumuzun 51/2 ve 289/1. maddelerinde, konkordato mühleti içerisinde borçluya karşı istisnalar dışında takip yapılamayacağı Öngörülmüştür. Konkordato mühleti içerisinde ihtiyati haciz uygulanıp uygulanamayacağına dair icra ve İflas Kanunumuzda bir hüküm bulunmamaktadır. Konkordato mühleti içerisinde ihtiyati haczin uygulanmasını mümkün kılan İsviçre İcra ve iflas Kanununun 56. maddesi icra ve iflas Kanunumuzun 51, maddesine alınmadığından öğretide konu ile ilgili değişik görüşler ileri sürülmüştür.

Bir görüşe göre, ihtiyati haciz bir icra takip işlemi niteliğini taşımaz, bu nedenle konkordato mühleti içerisinde borçlu aleyhine ihtiyati haciz kararı alınması mümkündür (Ansay, Sabri Şakir. Hukuk icra ve İflas Usulleri 5.B. Ankara 1960, s. 344; Arar, Kemal; icra ve iflas Hükümleri C.2 Ankara 1945, s. 271; Belgesay, Mustafa Reşit: İcra ve iflas Kanunu Şerhi 2. Cilt, İflas Yoluyla Takip, 4. B. İstanbul 1955, s. 500).