muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/231, Karar No: 2016/231, Tarih: 27.12.2016

"Yargıtay 19. Ceza Dairesince görev uyuşmazlığının çözümü için dosya Ceza Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmiş ise de; öncelikle ortada çözümlenmesi gereken olumsuz görev uyuşmazlığı bulunup bulunmadığı belirlenmelidir.

Olumsuz görev uyuşmazlığının doğması için, karşılıklı olarak iki dairenin kendisini görevsiz sayması, başka bir anlatımla karşılıklı iki dairenin görevsizlik kararı vermesi gerekmektedir.

6572 sayılı Kanunun 27. maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen geçici 14. madde uyarınca yeni oluşan Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu tarafından kabul edilerek 22.01.2015 gün ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayımlanıp, 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararına göre verilen ve Daire Başkanı tarafından imzalanan tevdi kararının ise görevsizlik kararı olarak kabulü mümkün değildir.

Bu durumda, Yargıtay 10. Ceza Dairesince verilmiş bir görevsizlik kararı bulunmadığından, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca çözümlenmesi gereken bir görev uyuşmazlığı da bulunmamaktadır.

Bu itibarla, dosyanın Yargıtay 10. Ceza Dairesine gönderilmesine" karar verilmiş,

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 10. Ceza Dairesince de 30.05.2016 gün ve 4359-1689 sayı ile;

"Kanun yararına bozma isteğinin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesi hükmüne ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 tarih ve 2014/1 sayılı kararı ile Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 06.06.2014 tarihli 2014/193 esas ve 2014/229 karar sayılı kararına göre, özel ceza kanunlarından veya Kabahatler Kanunundan doğan ve başka dairelerin görev alanına girmeyen suçlar ve kararlara ilişkin temyiz inceleme görevinin Yargıtay 7. Ceza Dairesine ait olması; Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu’nun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı kararı ile sözü edilen işlere ilişkin inceleme görevinin Yargıtay 19. Ceza Dairesine verilip iş bölümü değişikliğinden önce Yargıtay 7. Ceza Dairesinin görev alanına giren ancak diğer dairelere devredilmeyen bütün işlere ait dava dosyalarının Yargıtay 19. Ceza Dairesine devredileceğinin öngörülmesi; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararına göre, istisnalar hariç olmak üzere özel ceza kanunlarından veya Kabahatler Kanunundan doğan ve başka dairelerin görev alanına girmeyen suçlar ve kararlara ilişkin inceleme görevinin Yargıtay 19. Ceza Dairesi'ne ait olduğu"

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 19. ve 10. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanık hakkında kişilerin hayatını ve sağlığını tehlikeye sokacak şekilde ilaç yapma veya satma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Bakırköy 4. Sulh Ceza Mahkemesince 17.12.2013 gün ve 1078-1848 sayı ile, sanığın TCK'nun 193/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, CMK'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve adli emanette kayıtlı madde bulunmadığından müsadere konusunda karar verilmesine yer olmadığına dair karara ilişkin itirazın reddine yönelik kanun yararına bozma talebinin hangi Özel Dairece değerlendirilmesi gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Kanun yararına bozma talebine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.09.2014 günlü ihbarname tarihi itibarı ile uygulanması gereken Yargıtay Kanununun 14. maddesi hükmüne ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 tarih ve 2014/1 sayılı kararı ile Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 06.06.2014 tarihli 2014/193 esas ve 2014/229 karar sayılı kararına göre, özel ceza kanunlarından veya Kabahatler Kanunundan doğan ve başka dairelerin görev alanına girmeyen suçlar ve kararlara ilişkin temyiz inceleme görevinin Yargıtay 7. Ceza Dairesine ait olması; Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu’nun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı kararı ile sözü edilen işlere ilişkin inceleme görevinin Yargıtay 19. Ceza Dairesine verilip iş bölümü değişikliğinden önce Yargıtay 7. Ceza Dairesinin görev alanına giren ancak diğer dairelere devredilmeyen bütün işlere ait dava dosyalarının Yargıtay 19. Ceza Dairesine devredileceğinin öngörülmesi; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararına göre, istisnalar hariç olmak üzere özel ceza kanunlarından veya Kabahatler Kanunundan doğan ve başka dairelerin görev alanına girmeyen suçlar ve kararlara ilişkin inceleme görevinin Yargıtay 19. Ceza Dairesi'ne ait olduğuna ilişkin hükümler karşısında, özel ceza kanunları uyarınca hükmolunan kararlara yönelik kanun yararına bozma istemlerinin de Yargıtay 19. Ceza Dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanunun 43. maddesinde de zehirli ve kimyevi maddeler ile tıbbı ecza ve ilaçların izinsiz satılması suç olarak düzenlenmiş ve bu eylemleri gerçekleştirenlerin 5237 sayılı TCK'nun 193. maddesi uyarınca cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. İnceleme konusu müsadere talebi ile ilgili suç 6197 sayılı Kanunda düzenlendiğinden ve maddi unsurları da anılan kanunda açıkça belirtildiğinden, başka bir dairenin görev alanına girmemekte olup, bu suça ilişkin işlere bakma görevi Yargıtay 19. Ceza Dairesine aittir.

Bu itibarla, Yargıtay 10. Ceza Dairesince verilen görevsizlik kararı isabetli olduğundan ve yargılama konusu suçlarla ilgili temyiz incelemesinin Yargıtay 19. Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden, 19. Ceza Dairesi görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 09.04.2015 gün ve 1485-134 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 19. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27.12.2016 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4860, Karar No: 2019/10698, Tarih: 14.11.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/4860 E.  ,  2019/10698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüna dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; 28/11/2014 günü ...'ün sevk ve idaresindeki araçla çarpması sonucu davacıların oğlu ... Yüce'nin vefat ettiğini, kazaya karışan aracın davalı ... şirketine sigortalı olup yapılan başvuru sonucu davalının 21.238,51 TL ödeme yaptığını, ancak yapılan hesaplamada eksik ödeme yapılmış olduğu tespit edildiğinden davacıların çocuğunun vefatı nedeniyle her bir davacı için ayrı ayrı 500,00'er TL olmak üzere toplam 1.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının maddi tazminat talebinin kabülü ile davacı ... için 17.863,94 TL tazminatın 25.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz oranı üzerinden davalıdan tahsil edilerek davacıya verilmesine, davacı ... için 13.738,30 TL tazminatın 25.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz oranı üzerinden davalıdan tahsil edilerek davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazası nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Destekten yoksun kalma zararının hesabında, destekten yoksun kalan(lar)a müteveffanın sağlığında sağlamış olduğu yardımın miktarı belirlenmelidir.

Davacıların desteği olan ..., 9 yaşında vefat etmiştir. Hükme esas alınan aktüer raporunda, desteğin evlenene kadar ana babasına gelirinin %20'si kadar, evli ve henüz çocuksuz olduğu dönem için %15'i kadar, evlenip bir çocuk sahibi olduğu dönem için %12,5'i kadar ve iki çocuğu olduğunda %10'u kadar destek payı ayıracağı varsayılarak hesaplama yapılmıştır.

Davacıların desteği olan ..., 9 yaşında vefat etmiştir. Hükme esas alınan aktüer raporunda, desteğin evlenene kadar ana babasına gelirinin %20'si kadar, evli ve henüz çocuksuz olduğu dönem için %15'i kadar, evlenip bir çocuk sahibi olduğu dönem için %12,5'i kadar ve iki çocuğu olduğunda %10'u kadar destek payı ayıracağı varsayılarak hesaplama yapılmıştır.

Dairemiz uygulamalarına göre; desteğin evleninceye kadar gelirinin yarısını kendi ihtiyaçları yarısını da anne ve babası için ayıracağı varsayılarak bu dönemde desteğe iki anne ve babaya birer pay vermek suretiyle desteğin tüm gelirine oranlandığında evlenmeden önceki dönem içinde anne ve babanın her birine %25 pay verilmesi gerektiği, desteğin ileride evlenmesi ile birlikte desteğe iki eşe iki anne ve babaya birer pay verilerek, yine desteğin tüm gelirinin oranlanarak anne ve babaya %16 şar pay ayrılması, desteğin bir çocuğunun olması durumunda iki pay desteğe, iki pay eşe bir pay çocuğa ve birer pay anne ve babaya ayrılmak suretiyle desteğin tüm gelirine oranlandığında anne ve baba için %14'er pay verilmesi daha sonra ikinci çocuğun doğacağı varsayılarak bu kez desteğe iki, eşe iki, çocukların her birine birer ve anne ve babaya birer pay verilerek desteğin tüm gelirine oranlanarak anne ve babaya 12,5'er pay verilmesinin uygun olacağı belirlenmiş olup destek tazminatlarının varsayımsal hesabının yapılması gerekmektedir.

Bu nedenle; mahkemece, Yargıtay uygulamaları da gözetilmek suretiyle, bilirkişiden işaret edilen hususta ek rapor alınarak ve kazanılmış haklarda gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetli görülmemiştir.

2-TMK’nun 185. madde hükmü gereğince, anne-baba birlikte çocukların bakımından sorumludur, aynı Yasanın 327. maddesinde ise "çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır" denilmektedir.

Her baba ve annenin çocuğunu belli bir yaşa kadar büyütmek, yetiştirmek ödevi olup çocuğun ölümü nedeni ile artık yapılması gerekmeyecek yetiştirme giderlerinin belirlenecek destekten yoksun kalma tazminatından düşülmesi gerekmektedir. Kaza tarihinde 9 yaşında olan desteğin ölümü sebebi ile annenin çalışıyor olması halinde hem anne hem de baba yönünden hesaplanacak tazminattan, asgari ücretin %5'i oranında, annenin çalışmayıp aile ekonomisine katkısının bulunmadığının tespiti halinde sadece baba yönünden hesaplanacak tazminattan asgari ücretin %5'i oranında yetiştirme giderinin indirilmesi gereklidir.

Somut olayda; Hükme esas alınan aktüer raporunda, davacı anne ve babanın destek zararı hesabında anne ve babadan %5'er yetiştirme gideri kusura göre hesaplanan tazminattan indirilmiştir. Mahkemece yukarıda açıklanan ilkelere göre; sosyal ekonomik durum araştırmasına göre davacı ev hanımı olan annenin destek zararı hesabında yetiştirme gideri düşülmemesi gerekirken tazminattan indirim yapılması, doğru görülmemiştir.

Somut olayda; Hükme esas alınan aktüer raporunda, davacı anne ve babanın destek zararı hesabında anne ve babadan %5'er yetiştirme gideri kusura göre hesaplanan tazminattan indirilmiştir. Mahkemece yukarıda açıklanan ilkelere göre; sosyal ekonomik durum araştırmasına göre davacı ev hanımı olan annenin destek zararı hesabında yetiştirme gideri düşülmemesi gerekirken tazminattan indirim yapılması, doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 14/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7244, Karar No: 2011/15596, Tarih: 05.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/7244 E.  ,  2011/15596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ...........,A.O.Genel Müdürlüğü yönünden reddine, DEDAŞ yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan DEDAŞ vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, .......,A.O. Genel Müdürlüğüne karşı açılan davanın reddine, DEDAŞ hakkında açılan davanın ise kabulüne karar verilmiş, hüküm DEDAŞ vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece kesinlik sınırı içinde kaldığından bahisle HUMK.nun 427/2 maddesi gereğince temyiz talebinin reddine karar verilmiş, bu karar davalı DEDAŞ vekilince temyiz edilmiştir.

Dava taşınmazın aynı ile ilgili olup, niteliği gereği verilen hüküm kesin olmadığından temyiz talebinin reddine ilişkin kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra işin esasının incelenmesinde;

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının davalı DEDAŞ 'tan tahsiline ve davalı ....'na karşı açılan davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Enerji nakil hattının tesisi taşınmazın kullanımını engellemediğinden ecrimisil istemi yönünden davanın reddi yerine, kabulüne karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, DEDAŞ'tan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2957, Karar No: 2017/5141, Tarih: 09.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2957 E.  ,  2017/5141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ

Taraflar arasında görülen davada ... (Kapatılan) 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 16/12/2015 tarih ve 2015/12-2015/131 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl davanın davalısı, karşı ve birleşen davanın davacısı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, 2009/02049 sayılı çoklu endüstriyel tasarımın müvekkili adına tescilli olduğunu, davalının bu tasarımı en ince ayrıntısına kadar taklit etmek suretiyle müvekkilinin tasarım hakkına tecavüz ettiğini ileri sürerek tecavüzün önlenmesini, 20.000 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte ve şimdilik 1.000 TL maddi tazminatın avans faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı, karşı ve birleşen davada davacı vekili, davacı adına tescilli 2009/02049 sayılı tasarımın harcı alem olup 554 sayılı KHK'nın 5, 6 ve 7. maddeleri uyarınca yenilik ve ayırt edicilik vasıflarının bulunmadığını, aynı KHK'nın 10. maddesi uyarınca teknik fonksiyonun gerçekleştirilmesinde tasarımcıya tasarıma ilişkin özellik ve unsurlarda hiç bir seçenek özgürlüğü bırakmadığını, müvekkili ürünleri ile davacı tasarımlarının farklılık arz ettiğini ileri sürerek karşı davada ve birleşen davada 2002/02049 sayılı tasarımın hükümsüzlüğünü, asıl davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafa ait 2009/02049 numaralı tasarım tescilinin 2 ve 5 numaralı tasarımlarının halen geçerli olduğu, 1, 3 ve 4 numaralı tasarımların tescil belgesi kapsamında bulunmadığı, davacı adına tescilli tasarım ile davalı tarafa ait ürün kataloğunda yer alan "tılsım" isimli ürün karşılaştırıldığında, bilgilenmiş kullanıcı üzerindeki genel izlenimlerinde belirgin bir farklılık bulunmadığı, davalının tecavüz eylemi sabit olduğundan aynı sektörde faaliyet gösteren davalının uyuşmazlığa konu ürünleri üretmesi, satması ve tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile hak ve nesafet kuralları gözetilerek maddi ve manevi tazminatın belirlendiği gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulüne, davalının 3455 kodlu TILSIM modeli ürünlerindeki kolçak aksesuarları ve taşıyıcı ayağının iz düşümsel üst formunun davacı adına tescilli 2009/02049-2 sayılı tasarıma tecavüz oluşturduğunun tespitine, tecavüzün men'ine, 1.000 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte, 10.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, karşı dava ve birleşen dava yönünden karar kesinleşmiş olduğundan ayrıcı hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, asıl davanın davalısı, karşı ve birleşen davanın davacısı vekili temyiz etmiştir.

1- Türkiye Cumhuriyeti Anayasası yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. Gerek mülga 1086 sayılı HUMK 382 ve devamı maddelerinde gerekse yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 294 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca hükme bağlanmıştır. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması ve tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi ilke olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle hükmün açık, anlaşılır ve şüpheye yer vermeyecek şekilde infazı kabil olarak kurulması ve de en önemlisi sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun bulunması gerekir. Aksi halde, yargılamanın açıklığı ilkesi dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına duyulan güven sarsılmış olacaktır. Kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki olmaması gerektiği gibi gerekçe ile hüküm fıkrası arasında da çelişki bulunmaması yasal bir zorunluluk olup, HMK'nın 298/2. maddesinde gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Kararların bu hususlara aykırı oluşturulması mahkeme kararlarına duyulan güveni sarsacağı gibi verilen kararların hukuki denetiminin yapılmasını da olanaksız kılmaktadır.

Somut olayda mahkemece hükmün tefhim edildiği 16.12.2015 tarihli celsede kısa kararın 1 nolu bendinde “Davacı adına TPE nezdinde tescilli 2009/02049 nolu ETTB'nin 2, 3, 4 nolu tasarımlarının, davalının 3455 kodlu TILSIM, 3453 kodlu STİL, 3435 kodlu RÜYA GOLD ve 3433 kodlu RÜYA modeli ürünler ile "kolçak aksesuarları ve taşıyıcı ayağının iz düşümsel üst formu" nun eş değer ve birebir aynı olmasının davacının tasarım hakkına tecavüz oluşturduğunun tespitine, men'ine,” karar verildiği halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1 nolu bendinde “Davacı adına TPE nezdinde tescilli 2009/02049 nolu ETTB'nin 2 nolu tasarımlarının, davalının 3455 kodlu TILSIM modeli ürünler ile "kolçak aksesuarları ve taşıyıcı ayağının iz düşümsel üst formu" nun eş değer ve birebir aynı olmasının davacının tasarım hakkına tecavüz oluşturduğunun tespitine, men'ine,"” dair karar verilmek suretiyle kısa ve gerekçeli kararlar arasında çelişki oluşturulduğundan, yeni bir kısa ve buna uygun gerekçeli karar verilmek üzere hükmün res'en bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre asıl davanın davalısı, karşı ve birleşen davanın davacısı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle asıl davanın davalısı, karşı ve birleşen davanın davacısı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 09/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12201, Karar No: 2016/856, Tarih: 01.02.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/12201 E.  ,  2016/856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “ İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” ...

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir .,. .şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.