muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13517, Karar No: 2013/9938, Tarih: 12.06.2013

İncelenen dosya içeriğine göre, Aydın 2. Sulh Ceza Mahkemesince verilen “görüşmelerin ve mesajlaşmaların kimlerle yapıldığı ve hangi IMEI numaralı telefon ve hangi baz istasyonu aracılığıyla yapıldığının tespiti amacıyla CMK’nın 135. maddesi uyarınca telekomünikasyon yoluyla iletişimin tespitinin yapılmasına” dair 25.06.2012 gün ve 2012/514 değişik iş sayılı karara konu soruşturmanın CMK’nun 135/6.maddesinde gösterilen ve sınırlı biçimde sayılan suçlarla ilgili olmayıp, bu maddede belirtilmeyen resmi belgede sahtecilik suçu ile ilgili olduğu anlaşılmakla itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi yasaya aykırı ve kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Aydın 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 25.06.2012 gün ve 2012/515 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.12.2012 gün ve 2012/420 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 12.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2220, Karar No: 2020/249, Tarih: 13.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2220 E.  ,  2020/249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ...3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 13/02/2018 tarih ve 2016/703 E- 2018/136 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne-reddine dair ...Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 21/02/2019 tarih ve 2018/795 E- 2019/170 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının 2015/34065, 2015/34067 ve 2015/34057 sayılı markaların tescili için TPMK’ye yaptığı başvuruların davalı markaları nedeni ile reddine karar verildiğini, davalının markalarını tüm sınıflarda kullanmadığını, oysa 556 sayılı KHK.'nın 14. maddesi gereği markaların 5 yıl kesintisiz olarak kullanımının zorunlu olduğunu ileri sürerek, davalı adına kayıtlı 2011/88950 "Eczade", 2011/07705 "Zadevitalnatural suppements", 2010/10456 nolu "Zade daily natural supplements", 2009/02390 nolu "Zade", 2008/75030 nolu "Zade Natural+Şekil", 2008/155587 nolu "Zade", 2008/01055 "azade+şekil", 2007/71209 "Zade Olive Pomace oil+Şekil", 2002/34912 "Zade", 93/007094 nolu "Helvacızade", 1993/007093 "Helvacızade Zade" ve 93/007092 nolu "Zade" ibareli markaların, kullanılmayan ürün ve hizmetler açısından hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinlerine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, Anayasa Mahkemesinin 14.12.2016 tarih 2016/148 E.-2016/189 K. sayılı kararından sonra oluşan yeni durum dikkate alınarak davanın incelenip karara bağlanması gerekirken, iptal ile ilgili davalı tarafın karar tefhiminden sonra durumu hatırlatması üzerine, eldeki davada bir karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, kısa kararda verilen hükmün bu sebeple olduğu gibi bırakıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile dava konusu markaların 32. sınıfta yer alan "şerbetler" yönünden davalı tarafça ciddi olarak kullandığını gösteren herhangi bir delil bulunmadığından terkinine karar verilmiştir.

Bu karara karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bu karara karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

...Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce, dava tarihinden sonra 06.01.2017 tarihli resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 14.12.2016 tarihli 2016/148 E. ve 2016/189 K. sayılı kararı ile 556 sayılı KHK.’nın 14. maddesinin iptaline karar verildiği, Anayasa Mahkemesinin bahsi geçen iptal kararının kazanılmış hakları etkilememek kaydıyla derdest davalarda dikkate alınması gerektiği, davanın yasal açıdan dayanağını kaybettiği, dolayısıyla işbu davanın da aynı nedenle reddine karar verilmesi gerektiği halde davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı, HMK.'nın 353/1-b-2. maddesine göre, yargılamada

eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmişse "düzelterek yeniden esas hakkında" duruşma yapılmadan karar verilmesi gerektiği, İstinaf kararının neden ve şekline göre, davalı vekilinin diğer ve davacı vekilinin tüm istinaf itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmediği gerekçesiyle, davalı vekilinin diğer ve davacı vekilinin tüm istinaf itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, davalı vekilinin istinaf başvurusunun KABULÜ ile HMK'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına ve ileri sürülen temyiz sebeplerine göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372.maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13/01/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/15682, Karar No: 2024/11998, Tarih: 21.10.2024

**3. Ceza Dairesi         2024/15682 E.  ,  2024/11998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/525 E., 2023/732 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği yasal şartları oluşmadığından süre yönünden reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 26. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.03.2023 tarihli ve 2022/36 Esas, 2023/92 sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 nci maddesinin yedinci fıkrası delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 220 nci maddesinin yedinci fıkrasının ikinci cümlesi, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 04.10.2023 tarihli ve 2023/525 Esas, 2023/732 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 14.06.2024 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istemleri özetle;

1.Usul ve kanuna aykırı karar verildiğine,

2.Lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine,

3.Kabule esas alınan delillerin hukuka aykırı olduğuna,

4.Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

2.Lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine,

3.Kabule esas alınan delillerin hukuka aykırı olduğuna,

4.Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen (Kapatılan) Yargıtay 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas 2017/3 sayılı kararı ve Dairemizin müstekar kararlarında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır.

Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm İşlemek İçin Örgütlenme, S. 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu Özel Kısım s.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt s. 28, Özgenç Genel Hükümler s.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 nci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Kod adı kullanmayan, ByLock kullanıcısı olmayan ve örgütsel konumu bulunmayan, örgüte müzahir şirkette ortak ve KHK ile kapatılan derneğe üye olduğu tespit edilen, eylemlerinin örgüte yardım kastı ile yapıldığının sabit olmadığı savunmasının aksine delil bulunmayan sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle incelenen hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Kod adı kullanmayan, ByLock kullanıcısı olmayan ve örgütsel konumu bulunmayan, örgüte müzahir şirkette ortak ve KHK ile kapatılan derneğe üye olduğu tespit edilen, eylemlerinin örgüte yardım kastı ile yapıldığının sabit olmadığı savunmasının aksine delil bulunmayan sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle incelenen hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafilerinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 04/10/2023 tarihli ve 2023/525 Esas, 2023/732 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca İstanbul 26. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,21.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29415, Karar No: 2016/5618, Tarih: 29.02.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/29415 E.  ,  2016/5618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçinin icra mahkemesine başvurusunda, .... İcra Müdürlüğünün 2007/6649 dosyasından konulan haczin düştüğünü ileri sürerek, anılan icra müdürlüğünün haczin devam ettiğine dair 23.09.2014 tarihli kararının kaldırılmasını talep ettiği anlaşılmıştır.

Buna göre şikayetçi şikayete konu ettiği haczin konulduğu.... İcra Müdürlüğünün 2007/6649 esas sayılı icra takibinin tarafı olmayıp, 3.kişi olmakla, anılan dosyadan uygulanan haczin düştüğünü ileri süremez. Aynı mal üzerinde kendisininde haczinin bulunması halinde ileride sıra cetveli yapılması durumunda bu iddiasını sıra cetveline itiraz yoluyla ileri sürmesi mümkündür.

O halde mahkemece, şikayetin aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken esasının incelenerek kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11802, Karar No: 2014/6960, Tarih: 14.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/11802 E.  ,  2014/6960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölcük Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2013

NUMARASI : 2012/725-2013/138i

A.. S.. ile I.. S.. ve müşterekleri aralarındaki mirasçılık belgesinin iptali istemi davasının kabulüne dair Gölcük Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 06.03.2013 gün ve 725/138 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan M.. E.. tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, muris F.. E..'in 04.06.1995 tarihinde vefat ettiği, mirasçı olarak dört çocuğunun kaldığını, daha önceden Gölcük Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 24.01.2000 tarih ve 2000/20 esas 2000/7 karar sayılı ilamı ile tüm mirasçılarının yer aldığı, nüfus kayıtlarına uygun veraset ilamının alındığını ve tüm resmi işlemlerde ihtilafsız olarak kullanıldığını, davalı M.. E..'in talebi üzerine Gölcük Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 19.04.2012 tarih 2012/265 esas 2012/324 karar sayılı ilamı ile yeni bir veraset ilamı düzenlenmiş ise de, ilamda muris F.. S.. E..'in mirasçılarından birisi olan oğlu A.. S..'ın ilamda yer almadığını hatalı olarak verilen veraset ilamının iptaline ve yeni bir veraset ilamının verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan M.. E.., muris annesi F..'nın abisi A.. S..'ı her zaman veraset dışında bıraktığını ve mirasında istemediğini söylediğinden, davanın reddini savunmuştur.

Davalılardan A.. G.. E.. Ç.. kendi adına asaleten diğer davalı I.. S..'e ise vekaleten duruşmaya katılarak davayı kabul ettiklerini bildirmiştir.

Mahkemece, mirasın ölümle açılacağı ve miras paylarının, murisin ölümünde yürürlükte olan kanun hükümlerine göre tayin ve tespit olunacağı, muris F.. E..'in ilk eşi A..'den olma oğlu A.. S..'ın mirasçılık belgesinde yer almadığı, bu nedenle söz konusu ilamın hatalı olduğu anlaşıldığından, davanın kabulü ile Mahkemenin 19.04.2012 tarih, 2012/265 Esas 2012/324 Karar sayılı veraset ilamının iptaline ve yeni mirasçılık belgesinin verilmesine karar verilmiş, karar davalılardan M.. E.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmişse de, varılan sonuç dosya içeriğine ve yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

Dava, mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmişse de, varılan sonuç dosya içeriğine ve yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

Davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nun 1. maddesinde mahkemelerin görevinin kanunla belirleneceği, 2. maddesinde ise dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın malvarlığı haklarına ilişkin davalar ile şahıs varlığına ilişkin davalarda görevli mahkemenin aksine bir düzenleme bulunmadıkça Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu belirtilmiştir. Aynı Kanunun 4/1-ç maddesinde, Sulh Hukuk Mahkemesi veya Sulh Hukuk Hakiminin bu Kanun ile diğer kanunların Sulh Hukuk Mahkemesini görevlendirdiği davaları göreceği açıklanmıştır. Öte yandan; aynı Kanunun 383. maddesinde çekişmesiz yargı işlerinde görevli mahkemenin aksine bir düzenleme olmadığı sürece Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu belirtilmiş, 382/2-c maddesi hükmünde ise miras hukukundaki çekişmesiz yargı işleri belirtilirken mirasçılık belgesinin verilmesi istemine ilişkin davalar da bu kapsamda sayılmış, ne var ki; mirasçılık belgesinin iptali istemiyle açılan davalar hakkında düzenleme yapılmamıştır.

O halde; mirasçılık belgesinin iptali davalarının hasımlı olarak açıldığı, sonucunun tarafları açısından kesin hüküm oluşturduğu dikkate alındığında çekişmeli yargı kapsamında kalan davalardan olduğu, bu nedenle 6100 sayılı HMK'nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra açılan mirasçılık belgesinin iptali davalarına bakmakla görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu kuşkusuzdur. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan taraflarca öne sürülmese bile mahkemelerce kendiliğinden (re'sen) dikkate alınması gerekir.

Hal böyle olunca; mahkemece, açıklanan bu hukuksal olgular gözönüne alınarak davanın görev nedeniyle reddine, dosyanın görevli Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yasal düzenlemelere aykırı şekilde işin esası hakkında karar verilmesi doğru değildir. Hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı M.. E..'in temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428. ve HMK.'nun Geçici 3. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve 24,30 TL peşin harcın davalı Mehmet Cengiz'e iadesine 14.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.