muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10646, Karar No: 2016/1705, Tarih: 09.02.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/10646 E.  ,  2016/1705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .............. 1. Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Her iki sanık hakkında hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Sanık ........... hakkındaki mahkümiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık ...'nın adli sicil kaydında bulunan ............. .. . Asliye Ceza Mahkemesi'nin .......... E. - .............. K. sayılı ilamının TCK md. 58 gereğince tekerrüre esas alınmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanık H.. K..'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanık ............. hakkındaki mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

06/09/2011 tarihli tutanak ile sanık ..... ile sanık ............ içinde kaçak eşya olduğu tespit edilen bir koli ile yakalandıkları, sanık ........... alınan ifadelerinde sanık .............. ile aile dostu olduklarını, sanığın abisinin yanında sekreter olarak çalıştığını, sanık ..........Ankara'da olmayacağını belirterek rica etmesi üzerine kargonun kendi adına gönderilmesini kabul ettiğini, kaçak eşya olduğunu bilmediğini beyan ettiği, sanık ....... sanık .....'nın sadece isminin kullanıldığını, olayla ilgisi olmadığını beyan etmesine göre; sanık savunmasının aksine kaçakçılık suçundan cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ...............'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/02/2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/41701, Karar No: 2023/15923, Tarih: 09.03.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/41701 E.  ,  2023/15923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararının, şikâyetçi sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, hakaret suçundan sanık ... hakkında kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hüküm açısından yapılan ön inceleme neticesinde, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin edilen güncel nüfus kayıt örneğine göre, temyiz talebinde bulunan katılan ...'nin, karar tarihinden sonra 18.06.2020 tarihinde vefat ettiği, bu nedenle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 243 üncü maddesi gereğince katılma kararının hükümsüz kaldığı, ölenin mirasçılarının da karar tebliğine rağmen şikayetçinin haklarını takip etmek üzere davaya katılmadıkları; ayrıca katılan sanık ...'ın 25.07.2016 tarihli dilekçesinin, şikâyetçi sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesine karşı cevap mahiyetinde olduğu anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca mahkumiyet, sanık ... hakkında ise anılan Kanun'un 125 inci maddesinin birinci ve 129 uncu maddesinin üçüncü fıkraları uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Şikâyetçi sanık ... müdafiinin temyiz isteğinin, adı geçen sanığın kasten yaralama suçundan beraat etmesi, sanık ... hakkında ise hakaret suçundan mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenmiştir.

III. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin edilen güncel nüfus kayıt örneğine göre, temyiz talebinde bulunan katılan ...'nin, karar tarihinden sonra 18.06.2020 tarihinde vefat ettiği, bu nedenle 5271 sayılı Kanun'un 243 üncü maddesi gereğince katılma kararının hükümsüz kaldığı, ölenin mirasçılarının da karar tebliğine rağmen şikayetçinin haklarını takip etmek üzere davaya katılmadıkları anlaşılmıştır.

B. Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin edilen güncel nüfus kayıt örneğine göre, temyiz talebinde bulunan katılan ...'nin, karar tarihinden sonra 18.06.2020 tarihinde vefat ettiği, bu nedenle 5271 sayılı Kanun'un 243 üncü maddesi gereğince katılma kararının hükümsüz kaldığı, ölenin mirasçılarının da karar tebliğine rağmen şikayetçinin haklarını takip etmek üzere davaya katılmadıkları anlaşılmıştır.

B. Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık ...'nin, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre, hüküm tarihinden sonra 18.06.2020 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun'un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Açıklanan nedenle yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararına yönelik şikayetçi ... vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık ... Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Açıklanan nedenle yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5722, Karar No: 2022/2699, Tarih: 24.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/5722 E.  ,  2022/2699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : UŞAK 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen kurum işleminin iptali davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen karar süresi içinde davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK.'nın 334 ve devamı maddelerinde) düzenlenmiş olup; HMK'nun 336/3.maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay’a da yapılabilir. Adli yardım; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimselerin bu mali külfetlerden geçici olarak muaf tutulmasıdır.

Somut olayda, dosyaya eklenen belgelerden talepte bulunan davacının yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığı ve adli yardım talebinin yerinde olduğu anlaşılmış olmakla (HMK'nin m. 336/2.) adli yardım talebinin ve temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan bölge adliye mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, hükmü temyiz eden davacı adli müzaharet kararı almış olduğundan harç alınmasına yer olmadığına dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 24/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7617, Karar No: 2020/8269, Tarih: 26.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/7617 E.  ,  2020/8269 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL ANADOLU 54. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10. maddesine göre tebligatın, öncelikle muhatabın beyan ettiği, en son adrese yapılması, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip, bu adrese tebligatın yapılması gerekir.

Sanığın yokluğunda verilen 13/06/2013 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına ilişkin gerekçeli kararın, sanığın 11/01/2012 tarihli celsede ikamet adresi olarak bildirdiği “Yalı Mah. ... Sok N.24/2 Kartal/ İSTANBUL” adresi yerine, “... Sokak No:22/1 Pendik/İstanbul” adresine tebliğe çıkarılarak iade gelmesi üzerine aynı adreste Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edilmesinin usulsüz olduğu anlaşıldığından, tedbir kararının kesinleşmediği ve bu karara bağlı 27/01/2015 tarihli mahkûmiyet kararının hukuki değerden yoksun olduğu, sanığın yaptığı itirazın, 13/06/2013 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin karara yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma suçundan dolayı, 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararlar sözü edilen fıkraya 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 20. maddesi ile eklenen son cümleye göre, durma kararı niteliğinde olup itiraza tabi olması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 264/2. maddesi uyarınca, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 26/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32396, Karar No: 2015/16982, Tarih: 11.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/32396 E.  ,  2015/16982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, deri mont hakkı, yazlık ve kışlık kıyafet alacağı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatili ve hafta tatili ücreti, ücret, kömür alacağı, sendika ikramiyesi ve ilave tediye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 11/05/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9983, Karar No: 2015/2161, Tarih: 01.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9983 E.  ,  2015/2161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili kooperatifin üyesi olan davalının, divan başkanlığını yaptığı 2008 yılı genel kurulunun 17. maddesinde alınan bütçe oluşturulmasına ilişkin karar gereği belirlenen 16.600,00 TL bedel ve 5 adet kooperatif aidat alacağını davalı tarafın ödemediğini, müvekkilinin alacağını sağlamak amacıyla ... İcra Müdürlüğü'nün 2012/10894 esas sayılı icra takip dosyası ile icra takibi yaptıklarını, davalının takibe itiraz ettiğini, itirazın haksız olduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davayı kabul etmediklerini, müvekkilinin kooperatif üyeliğinden istifa ettiğini, istifaya ilişkin tebliğ evrakının bir örneğini dosyaya sunduklarını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacı tarafça yapılan takibe konu alacakların geçmiş dönemde alınan kararlar ve yarım kalan, yapılacak işler için belirlenen masraflar olduğu, davalının bu masraflardan istifadan önceki tarihte üye olarak, istifadan sonraki tarihte ise tasfiye masrafı kapsamında sorumlu olduğu ve alacağa işlemiş faiz talep edilebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, alacağın yargılamayı gerektirmesi bu sebeble likit olmadığı gözetilerek davacının icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26865, Karar No: 2015/20868, Tarih: 18.06.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/26865 E.  ,  2015/20868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, bacağındaki şikayetler üzerine başvurduğu davalı hekimin tavsiyesi ile onun gerçekleştirdiği operasyonla ameliyat olduğunu ancak şikayetleri geçmediği gibi artarak devam ettiğini, davalının normal olduğunu söyleyerek kendisini oyaladığını, bunun üzerine başka hekimlere başvurduğunda yapılan ameliyatın mevcut bulgulara göre gereksiz olduğu, göz boyamak için yapılmış açıp kapama işlemi yapıldığının söylendiğini, davalının kusurlu eylemi nedeniyle lüzum olmadığı halde ameliyat olmak ve sonrasında ödem ve pıhtılaşma sorunları yaşamak zorunda kaldığını ileri sürerek 2.000,00 TL maddi, 40.000,00 TL manevi tazminatın 21.11.2007 olay tarihinden itibaren faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kendisinin herhangi bir kusurunun bulunmadığını, davacının bu operasyondan sonra uyması gereken asgari kurallara uymaması nedeniyle yakınmalarının devam ettiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davalı, kendisinin herhangi bir kusurunun bulunmadığını, davacının bu operasyondan sonra uyması gereken asgari kurallara uymaması nedeniyle yakınmalarının devam ettiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava, hekim hatası iddiasına dayalı tazminat istemidir. Davacının, gereksiz yere ciddi bir operasyona maruz kaldığını ve kusurlu hekim müdahalesinin şikayetlerinin de artmasına neden olduğunu ileri sürerek maddi ve manevi zararının tazminini istediği, davalının da kendisine atfedilebilecek kusur bulunmadığını savunduğu olayda uyuşmazlığın vekalet ilişkisi çerçevesinde çözümleneceği Yargıtay'ın yerleşik içtihatları ile sabittir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır. (BK. 386-390) Vekil vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1 md.) O nedenle sağlık memuru ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafifte olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Vekil, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlar da, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmak ve en emin yol seçilmelidir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Yine 4.4.1997 tarihinde imzalanan ve 9.12.2003 tarih ve 25311 sayılı Resmi Gazetede yayımlanıp yürürlüğe giren Avrupa Biyotıp Sözleşmesinde iç hukukumuzun bir parçası haline gelmiş olup, sözleşmenin amaç başlıklı 1. Maddesi bu sözleşmenin tarafları tüm insanların hayatını ve kimliğini koruyacak ve biyoloji ve tıbbın uygulanmasında, ayırım yapmadan herkesin, bütünlüğüne ve diğer hak ve özgürlüklerine saygı gösterilmesini güvence altına almakla yükümlüdürler, yine 4. maddesinde ise, “araştırma dahil, sağlık alanında herhangi bir müdahalenin ilgili mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılması gerekir” düzenlemesi mevcuttur. Avrupa Biyotıp Sözleşmesi yazılı olan veya yazılı olmayan meslek kurallarına uygun müdahaleyi güvence altına almaktadır. Ayrıca, uygulamanın tedavi ya da yaşam kalitesinin yükseltilmesi amacına yönelmesi zorunlu olduğu belirtilmektedir. Burada kastedilenin tıbbi standartlar olduğu konusunda bir duraksama bulunmamalıdır.

Somut olayda ise, davacı geçirdiği operasyonun gereksiz ve kötü neticeler doğurur mahiyette olduğunu, teşhis ve tedavinin meslek kuralları içinde uygulanmaması nedeni ile maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Mahkemece Adli Tıp Raporu nazara alınarak hüküm kurulmuştur. Ne var ki, dosya içerisinde bulunan İl Sağlık Müdürlüğünün soruşturma raporunda yapılan işlemin yerinde olmadığı bildirildiği gibi hükme dayanak adli tıp raporunda da, neticeten davalının müdahalesinin tıp kurallarına uygun yapıldığı sonucuna varılmmış ise de ameliyat öncesi tetkiklerin yetersiz olduğu açıkça mütalaa edilmiştir. İtiraza uğramış olan bu rapor il sağlık müdürlüğünün raporu ile birlikte değerlendirildiğinde vekil hekimin sorumluluğunu izaha ve hüküm kurmaya elverişli değildir. O halde mahkemece davacının davalı hastanede yapılan teşhis ve tedavinin tıp kurallarına diğer bir deyişle mesleki standartlara uygun ve gerçekten gerekli olup olmadığı, diğer sağlık kuruluşlarındaki tetkik ve tedaviler üzerinde de durularak irdelenmeli, bu amaçla Üniversitelerin ilgili bilim dallarından seçilecek akademik kariyere sahip aralarında uzmanların bulunduğu bilirkişi heyetinden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8440, Karar No: 2010/12941, Tarih: 29.06.2010

2. Hukuk Dairesi 2009/8440 E., 2010/12941 K.

**2. Hukuk Dairesi 2009/8440 E., 2010/12941 K.**

**- GENEL BOŞANMA NEDENİ

- ÖZEL BOŞANMA NEDENİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 161 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 162 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 163 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 166 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hükmün temyizen murafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle, dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalı, mütekabil boşanma davası açmış, mütekabil boşanma davasında; zina, olmazsa hayata kast, bu da olmazsa pek kötü davranış, bunun da kabul edilmemesi halinde haysiyetsiz hayat sürme, bu da kabul edilmediği takdirde evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle boşanmalarına karar verilmesini istemiştir. Zina, hayata kast, pek kötü muamele ve haysiyetsiz hayat sürme özel boşanma sebebi yanında genel boşanma (TMK m. 166/1) sebebi de oluşturur. Böyle bir durum karşısında kalan eş, dilerse bu özel sebeplerin yanında genel sebebe, dilerse birine veya birkaçına birlikte dayanarak boşanma talep edebilir. Hem özel hem de genel sebebe dayanılarak boşanma davası açılmış ise, doğuracakları hukuki sonuçlar farklı olacağından öncelikle özel boşanma sebeplerinin bulunup bulunmadığı belirlenmeli, özel sebep varsa, bu sebebe dayanılarak, özel boşanma sebeplerinin gerçekleşmemesi veya özel sebebe dayalı dava hakkının düşmüş olması halinde, deliller, genel boşanma sebebi çerçevesinde değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Toplanan delillerin öncelikle özel boşanma sebepleri bakımından değerlendirilip, sonucu uyarınca karar verilmesi ge-rekirken, bu husus gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

Sonuç: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple (BOZULMASINA), bozma sebebine göre davalı-mütekabil davacının sair temyiz itirazları ile davacı-karşılık davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 29.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.