muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5195, Karar No: 2012/8483, Tarih: 21.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/5195 E.  ,  2012/8483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

BİRLEŞEN DAVA : Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi 2010/335 E-2010/216 K.

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/11/2010 tarih ve 2009/402-2010/645 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili asıl davada, müvekkillerinden ...'nın çocukları, ...'in kardeşleri ...'nın davalıya ait trenden düşerek vefat ettiğini, davalının kusurlu olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla anne için 3.000 TL, baba için 3.000 TL, kardeşler için 1.000'er TL destekten yoksun kalma tazminatının olay tarihi olan 31.05.2009 tarihinden itibaren avans faiziyle tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile anne için 4.226,70 TL, baba için 5.090,10 Tl tazminatın tahsilini istemiş, birleşen davada ise, anne için 20.000 TL, baba için 20.000 TL, kardeşler için ayrı ayrı 10.000 TL olmak üzere 60.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren avans faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müteveffanın trenin kapıları kapandıktan sonra trene binmek istiğini, bu sırada ayağı kayarak trenle peron arasına düştüğünü, müvekkilinin kusurunun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, olayda davalının %20 oranında kusurlu olduğu, davalının her türlü önlemi alması gerektiği, müteveffanın hareket halindeki trene binmeye çalıştığı için %80 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, baba Ali için 5.090,10 TL, anne Bina için 4.226,70 TL olmak üzere toplam 9.316,80 TL destekten yoksun kalma tazminatının 31.05.2009 olay tarihinden itibaren avans faiziyle tahiline, diğer davacılar için destek tazminatı isteminin reddine, birleşen davada anne ve baba için ayrı ayrı 5.000,00 TL, kardeşler için ayrı ayrı 2.500,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren avans faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, haksız fiile dayalı tazminat istemine ilişkindir. BK.'nın 47. maddesi uyarınca, hakimin özel durumları dikkate alarak hükmedeceği manevi tazminat miktarı, olay nedeniyle duyulan elem ve ızdırabı kısmen dahi olsa telafi etmeye elverişli makul ve adalete uygun olmalıdır. Somut olayda ise davacıların çocukları ve kardeşleri vefat ettiği halde, davacılardan anne ve baba için 5.000'er TL, kardeşler için 2.500'er TL manevi tazminata hükmedilmiştir. Bu durumda mahkemece davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat miktarının, yukarıda açıklanan ilkelere uygun düştüğünden söz etmek mümkün değildir. O halde mahkemece olayın meydana geldiği tarih, olayın oluş şekli ve neticesi, her bir davacının ekonomik ve sosyal durumları ayrı ayrı dikkate alınarak, davacılar yönünden adalete uygun ve makul miktarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, belirtilen şekilde hüküm kurulması doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 890,55 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 21/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23404, Karar No: 2014/4801, Tarih: 27.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/23404 E.  ,  2014/4801 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 02/07/2013

Numarası : 2012/508-2013/299

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, ihbar ve kötüniyet tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı iş güvencesi kapsamında olduğu gerekçesi ile kötüniyet tazminatı talebinin reddine, diğer alacak talepleri bakımından ise bilirkişi raporu doğrultusunda kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalının zamanaşımı savunması dikkat alınarak fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacakları hesaplanmıştır. Dava 6100 sayılı HMK yürürlüğe girdikten sonra 22.05.2012 tarihinde açılmış olup, dava dilekçesi davalıya 11.06.2012 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı 27.06.2012 havale tarihli cevap dilekçesi ile zamanaşımı def'inde bulunmuş ancak davacı taraf cevap dilekçesinin süresinde olmadığı yönünde itiraz etmiştir. Davalının cevap dilekçesinin 6100 sayılı HMK kapsamında süresinde olmadığı tartışmasızdır. Davalının harcını yatırmak suretiyle cevap dilekçesini ıslah etmediği de dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Yasal süresi içinde verilmemiş ve usulüne uygun olarak ıslah edilmemiş cevap dilekçesi ile öne sürülen zamanaşımı savunması dikkate alınarak hesaplama yapılmış olan bilirkişi raporuna göre karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11466, Karar No: 2012/2248, Tarih: 23.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/11466 E.  ,  2012/2248 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 4. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin görevsizlik nedeniyle reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öteyandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Öte yandan hizmet tespitine ilişkin davalarda İş Mahkemesinin görevli olduğu açıktır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 23/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6753, Karar No: 2013/238, Tarih: 21.01.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/6753 E.  ,  2013/238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan ...vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, kendi alacakları için konulmuş haczin şikayet olunan ...’nın haczinden daha önceki tarihli olmasına rağmen, icra müdürlüğünce 17.12.2003 tarihli hacizlerinin düştüğü kabul edilerek ...’ya birinci sırada ödeme yapıldığını, müvekkiline pay ayrılmadığını, bu işlemin hatalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçinin 17.12.2003 haczinin geçerli olduğu ve şikayet olunan ...’nın alacağına ilişkin birinci sırada yer alan 11.03.2004 tarihli haczinden daha önce olduğu gerekçesiyle, şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline, duruşma açılmadan dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan ... vekili temyiz etmiştir.

İİK'nın 106/1. maddesine göre taşınmazların haczinden itibaren iki yıl içinde satış istenmesi gerekmekte olup, aksi halde İİK’nın 110/1. maddesine göre haciz düşer. Buna göre satış talebinin düşmesinden itibaren alacaklının, satış talebinde bulunduğu tarih itibariyle satış istemek için öngörülen süreden geriye kalan sürede tekrar satış istemesi gerekir.

Somut olayda, şikayetçinin alacaklı olduğu takip dosyasında şikayete konu taşınmaz üzerine 17.12.2003 tarihinde haciz konulmuş, yasal iki yıllık süre dolmadan 13.12.2005 tarihinde yani hacizden itibaren bir yıl on bir ay yirmi altı gün sonra satış talep edilerek, aynı tarihte satış avansı yatırılmış, 03.12.2007 tarihinde ihale kendisinde kalan alıcının nakdi teminatını ihale salonundan alıp kaçtığı gerekçesiyle icra müdürü tarafından satış düşürülmüş, sonrasında şikayetçi 28.05.2008 tarihinde taşınmazın satış talebinde bulunmuş, sıra cetveline konu taşınmaz şikayetçinin alacaklı olduğu takip dosyasında 18.09.2009 tarihinde satılmıştır. Bu bakımdan haciz, ilk satış için avansın yatırıldığı tarih yani satış talep tarihi, satış taleplerinin düştüğü tarih ve yukarıda belirtilen ilke dikkate alındığında, satışın düştüğü tarihten itibaren şikayetçinin dört günlük bakiye satış isteme süresi içerisinde de tekrar satış avansı yatırmayarak satış talebinde bulunmadığından 17.12.2003 tarihli haczinin sıra cetveline konu taşınmazın satış tarihi itibariyle düştüğü anlaşıldığından, mahkemenin şikayetçinin bu haczinin ayakta olduğu ve 11.03.2004 tarihli haczine istinaden sıra cetvelinde birinci sırada yer alan şikayet olunan ...nun haczinden daha önce olduğunun kabulü yönündeki değerlendirmesinde isabet bulunmamaktadır. Tüm bu açıklamalara göre,

şikayetçinin 17.12.2003 tarihli haczinin satış tarihi itibariyle düşmüş olduğu gözetilerek, sonucuna göre göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Ayrıca İcra Mahkemesi şikayet yoluyla önüne gelen uyuşmazlıklarda duruşma açıp açmamak konusunda İcra ve İflas Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca takdir hakkına sahipse de, Anayasanın 141, 90 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddeleri uyarınca savunma hakkının kısıtlanmaması bakımından mahkemenin sıra cetveline şikayet yoluyla itirazda takdir hakkını duruşma açarak yargılama yapmak yönünde kullanması uygun olacaktır. Bu durumda İcra Mahkemesi'nce duruşma açılarak ve sıra cetvelinde sırasına itiraz edilen alacaklılara şikayet dilekçesi tebliğ edilerek, iddia ve savunma doğrultusunda toplanan tüm deliller değerlendirildikten sonra bir karar verilmesi gerekirken, evrak üzerinden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10956, Karar No: 2023/7339, Tarih: 29.11.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/10956 E.  ,  2023/7339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1187 E., 2021/1381 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.10.2019 tarihli ve 2018/820. Esas, 2019/681 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87

nci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin 27.04.2021 tarihli, 2020/1187 Esas, 2021/1381 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının (aleyhe) istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 ... maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve son bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri, haksız tahrike ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihinde taraflar arasında çıkan tartışma sırasında sanığın kesici bir cisimle katılanın yüzüne vurarak yüzde sabit iz kalacak şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

İlk haksız hareketin kimden geldiği ispatlanamadığından sanık hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanmıştır.

2. Sanık savunmaları, katılan ve tanıkların beyanları ile bilirkişi raporu dava dosyasında mevcuttur.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Olay tarihinde taraflar arasında çıkan tartışma sırasında sanığın kesici bir cisimle katılanın yüzüne vurarak yüzde sabit iz kalacak şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

İlk haksız hareketin kimden geldiği ispatlanamadığından sanık hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanmıştır.

2. Sanık savunmaları, katılan ve tanıkların beyanları ile bilirkişi raporu dava dosyasında mevcuttur.

3. Katılan hakkında düzenlenen Kartal Dr. .....Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 26.10.2017 tarihli ve ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 08.07.2019 tarihli raporlarında, sol malar bölgedeki 4 cm vertikal kesinin yüzde sabit iz niteliğinde bulunduğu bildirilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Olay tarihinde sanık ile katılanın aynı iş yerinde çalıştığı, sanığın şeflikten alınıp katılanın şef yapılması nedeniyle aralarında husumet meydana geldiği, sanığın katılanın bulunduğu odaya gelerek "burada birisinin ölüsünü dirisini sinkaf edeceğim" şeklinde küfür etmesi üzerine, katılan ile sanık arasında itişme ve kakışma yaşandığı, iş yerinde bulunanlar tarafından sanığın odadan dışarıya çıkartıldığı, bir süre sonra sanığın tekrar içeriye girerek sivri uçlu kalemi katılan ile aralarında herhangi bir tartışma geçmeden yüzüne vurmak suretiyle yüzde sabit iz oluşturacak şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

İlk derece mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinin birinci fıkrasının son bendinin uygulanması gerekirken uygulanmaması ve olay anına ilişkin görüntü kayıtları ve diğer deliller incelendiğinde katılandan kaynaklanan herhangi bir haksız tahrik durumu söz konusu olmadığı halde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini nedeniyle ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanık savunmalarına, katılan ve tanık beyanlarına göre, sanığın katılana hakaret etmesi ile tartışmanın başladığı ve devamında kavgaya dönüştüğü olayda, ilk haksız eylemin sanıktan gelmesi nedeniyle haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin 27.04.2021 tarihli, 2020/1187 Esas, 2021/1381 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 29. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18353, Karar No: 2022/11935, Tarih: 17.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/18353 E.  ,  2022/11935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Aralarındaki bağlantı nedeniyle Dairemizin 2020/11696 esas sayılı dosyası ile birlikte incelenmiştir.

1-Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, birleşen dosya kapsamında verilen 13.09.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın 08.12.2014 ve 05.01.2015 tarihli eylemi, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Aralarındaki bağlantı nedeniyle bozma gerekçeleri de dikkate alınarak birlikte incelenen Dairemizin 2020/11696 esas sayılı dosyasına konu 22.07.2015 tarihli eyleme ilişkin Adana 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/11/2015 tarihli, 2015/606 esas ve 2015/804 karar sayılı dava dosyasının, incelemeye konu suça ilişkin dava dosyası ile birleştirilmesi, sonucuna göre deliller birlikte tartışılıp değerlendirildikten sonra sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza