muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/696, Karar No: 2022/372, Tarih: 24.05.2022

... Valiliği İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünün 12.12.2013 tarihli yazısına ve ekindeki belgelere göre; bahse konu yerin 1. derece doğal SİT alanı olarak tesciline ilişkin ... 1 numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 07.05.1992 tarih ve 3683 sayılı kararının 14.04.2000 tarihinden itibaren mahallinde 15 gün süreyle Belediye hoparlörü ve ilân panosuna asılmak suretiyle ilân edildiği,

27.08.2012 tarihli kolluk tutanağına göre; çevrede oturan kişilerce görüşüldüğünde, söz konusu parselin çevresinde oturan şahıslar tarafından bahse konu alanın SİT alanı olduğunun hususunun bilindiği sonucuna ulaşıldığı,

Mahkemece yapılan keşfe istinaden inşaat mühendisi ve fen memuru tarafından düzenlenen 04.04.2013 tarihli bilirkişi raporuna göre; dava konusu yapıda teras ve balkonun kapatılmasının zeminin üstünde portatif nitelikli olarak zemine müdahale edilmeden yapıldığı, yapılan tadilatların 1. derece doğal SİT alanında yer alan dava konusu evde fiziki müdahale getirmediği, çiçekliğin kapatılmasında ise kapatılan alanın ruhsata göre esas projede çiçeklik olarak planlandığı, çiçeklik zemininin doğal zemin olmadığı, çiçeklik alanının etrafının kapatılması ile zeminde ilave bir fiziki müdahale olmadığı kanaatine varıldığı, 22.05.2008 tarihinde iskan ruhsatı alınmış olan konutta, onaylı projeye aykırı olarak tadilat ve ilaveler yapıldığı,

Anlaşılmıştır.

Sanık ...; davaya konu evi 2010 yılında satın aldığını, oturduğu bu evin balkonlarını sivrisinek ve rüzgardan çok rahatsız oldukları için kapattıklarını, sitede bulunan diğer ev sahihlerinin de balkonlarını aynı şekilde kapattıklarını, bir de çiçeklik olarak adlandırılan yeri banyoya dâhil ettiğini, projeye aykırı bir şey yaptırmadığını, bu yerin korunması gerekli kültür ve tabiat varlıkları ya da korunması gerekli SİT alan olduğunu bilmediğini, site yönetimi tarafından yaptırılan inceleme sonucunda bu yerin SİT alanı olmadığı yönünde bir rapor da tanzim edildiğini, bu olay nedeniyle ayrıca para cezası ödediğini, konuyla ilgili idari yargıda dava açıldığını, suç işleme kastının bulunmadığını savunmuştur.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözümlenebilmesi için öncelikle incelemeye konu suçla ilgili kanuni düzenlemelere değinmekte fayda bulunmaktadır.

2863 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile Kültür Bakanlığı Kültür Ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu’nun 740 Sayılı İlke Kararı ile değiştirilen 728 sayılı İlke Kararı'nda Doğal (Tabii) SİT; “Jeolojik devirlerle, tarih öncesi ve tarihi devirlere ait olup, ender bulunmaları veya özellikleri ve güzellikleri bakımından korunması gerekli yer üstünde, yer altında veya su altında bulunan korunması gerekli alanlar” olarak tanımlanmıştır.

İlke kararında yer alan genel doğal sit tanımlamasının devamında derecelendirme yapılmış; buna göre;

İlke kararında yer alan genel doğal sit tanımlamasının devamında derecelendirme yapılmış; buna göre;

I. Derece Doğal (Tabii) SİT; “Bilimsel muhafaza açısından evrensel değeri olan, ilginç özellik ve güzelliklere sahip olması ve ender bulunması nedeniyle kamu yararı açısından mutlaka korunması gerekli olan, korumaya yönelik bilimsel çalışmalar dışında aynen korunacak alanlardır.”,

II. Derece Doğal (Tabii) SİT: “Doğal yapının korunması ve geliştirilmesi yanında kamu yararı göz önüne alınarak kullanıma açılabilecek alanlardır.”,

III. Derece Doğal (Tabii) SİT: “Doğal yapının korunması ve geliştirilmesi yolunda, yörenin potansiyeli ve kullanım özelliği de göz önünde tutularak konut kullanımına da açılabilecek alanlardır”,

Şeklinde tanımlanmıştır.

Yine bu İlke Kararı’na göre 1. Derecede Doğal SİT alanlarında, bitki örtüsü, topografya, silüet etkisini bozabilecek ve tahribat yaratacak hiçbir eyleme izin verilmemektedir.

2863 sayılı Kanunu’nun 7. maddesine göre, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları ile ilgili yapılan tespitler koruma bölge kurulu kararı ile tescil edilmektedir. Aynı Kanun’un 8. maddesinde ise tescil edilen korunması gerekli kültür ve tabiat varlıklarının korunma alanlarının tespiti ve bu alanlar içinde inşaat ve tesisat yapılıp yapılamayacağı konusunda karar alma yetkisinin Koruma Kurullarına ait olduğu düzenlenmiştir.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 2863 sayılı Kanun'un, 5226 sayılı Kanun'un 14. maddesi ile değişik 65. maddesinin (b) fıkrası;

“Sit alanlarında geçiş dönemi koruma esasları ve kullanma şartlarına, koruma amaçlı imar plânlarına ve koruma bölge kurullarınca belirlenen koruma alanlarında öngörülen şartlara aykırı izinsiz inşaî ve fizikî müdahale yapanlar veya yaptıranlar, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezasıyla cezalandırılır.” şeklinde düzenlenmiş iken,

Anayasa Mahkemesinin 13.10.2012 tarihli ve 28440 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 11.04.2012 tarihli ve 18-53 sayılı kararı ile 2863 sayılı Kanun'un 5728 sayılı Kanun'la değişik 65. maddesinin (a) ve (b) fıkralarının Anayasa'ya aykırı bulunup iptal edilmesi üzerine 11.10.2013 tarihli ve 28792 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 6498 sayılı Kanun'un 3. maddesiyle 2863 sayılı Kanun'un 65. maddesi tümden değiştirilerek (a) ve (b) fıkraları bu kez 65. maddenin 1. fıkrası kapsamında;

Anayasa Mahkemesinin 13.10.2012 tarihli ve 28440 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 11.04.2012 tarihli ve 18-53 sayılı kararı ile 2863 sayılı Kanun'un 5728 sayılı Kanun'la değişik 65. maddesinin (a) ve (b) fıkralarının Anayasa'ya aykırı bulunup iptal edilmesi üzerine 11.10.2013 tarihli ve 28792 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 6498 sayılı Kanun'un 3. maddesiyle 2863 sayılı Kanun'un 65. maddesi tümden değiştirilerek (a) ve (b) fıkraları bu kez 65. maddenin 1. fıkrası kapsamında;

“Tescil edilen sit alanları ve korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarının bu Kanuna göre tebliğ veya ilan edilmiş olmasına rağmen yıkılmasına, bozulmasına, tahribine, yok olmasına veya her ne suretle olursa olsun zarar görmesine kasten sebebiyet verenler ile koruma bölge kurullarından izin alınmaksızın inşaî ve fiziki müdahale yapanlar veya yaptıranlar, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adli para cezasıyla cezalandırılır.” biçiminde yeniden düzenlenmiş, 07.09.2016 tarihli ve 29824 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6745 sayılı Kanun'un 25. maddesi ile de fıkrada yer alan “koruma bölge kurullarından” ibaresi madde metninden çıkarılmıştır.

Kanun koyucu bu düzenlemeler ile tarihi ve kültürel varlıklar ile dokunun izinsiz ve keyfi müdahalelerden korunmasını amaçlamış, koruma bölge kurullarından izin almadan korunması gerekli taşınmaz kültür varlıkları ile sit ve korunma alanlarına, inşai ve fiziki müdahalede bulunanları cezalandırmaktadır.

2863 sayılı Kanun'un 65. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçun maddi unsuru, sit alanlarında ve koruma alanlarındaki taşınmazlara izinsiz olarak fiziki ve inşaî müdahalede bulunmak olup manevi unsuru anılan düzenlemede de açıkça belirtildiği üzere kasttır. Bu anlamda genel kast yeterli olup özel kast aranmamaktadır.

Aynı Kanun'un “İzinsiz müdahale ve kullanma yasağı” başlıklı 9. maddesinde yer alan “Koruma Yüksek Kurulunun ilke kararları çerçevesinde koruma bölge kurullarınca alınan kararlara aykırı olarak, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları ve koruma alanları ile sit alanlarında inşaî ve fizikî müdahalede bulunulamaz, bunlar yeniden kullanıma açılamaz veya kullanımları değiştirilemez. Esaslı onarım, inşaat, tesisat, sondaj, kısmen veya tamamen yıkma, yakma, kazı veya benzeri işler inşaî ve fizikî müdahale sayılır.” şeklindeki düzenleme ile inşai ve fiziki müdahale sayılacak hâller belirtilmiştir. Bu maddeye göre, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu’nun ilke kararları çerçevesinde koruma bölge kurullarınca alınan kararlara aykırı olarak, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları ve koruma alanları ile sit alanlarında inşaî ve fizikî müdahalede bulunulamaz, bunlar yeniden kullanıma açılamaz veya kullanımları değiştirilemez. Esaslı onarım, inşaat, tesisat, sondaj, kısmen veya tamamen yıkma, yakma, kazı veya benzeri işler inşaî ve fizikî müdahale sayılır.

Kanun koyucu bu suçu ihdas ederek, tarihi ve kültürel varlıklar ile dokunun izinsiz ve keyfi müdahalelerden korunmasını amaçlamıştır.

Öte yandan Koruma Kurulları tarafından sit alanı olarak tescil edilmesine karar verilmesinin ardından söz konusu kararın ilgililere bildirilmesi gerekmektedir. 08.10.2013 tarihli ve 6498 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesinde, 2863 sayılı Kanun’da bildirimin nasıl yapılacağına ilişkin özel bir hüküm yer almamakta, tescil kararlarının ilan ve tebliğine ilişkin hususların yönetmelikle düzenleneceği ifade edilmekteydi. Korunması Gerekli Taşınmaz Kültür Varlıklarının ve Sitlerin Tespit ve Tescili Hakkında Yönetmelik'in 8. maddesinde ise bu husus “Tescil edilen korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı, belirlenen korunma alanları ve sitler il merkez ilçesi sınırları içerisinde ise valilikçe, ilçe sınırları içinde ise kaymakamlıkça, tescil kararının valiliğe veya kaymakamlığa tebliğ tarihinden itibaren en geç üç gün içinde ilan tahtalarına asmak, belediye hoparlörüyle duyurmak, köy muhtarlığına bildirmek ve internet sitesinde yayımlamak suretiyle ilân edilir.” olarak düzenlenmiştir.

Tebligat hususunda yaşanan sorunları gidermek adına, 08.10.2013 tarihli ve 6498 sayılı Kanun ile 2863 sayılı Kanun’un 7. maddesinde değişikliğe gidilmiş, Koruma Bölge Kurullarının tek yapı ölçeğindeki koruma kararları ile alan ölçeğindeki koruma kararları açısından ikili bir ayrım yapılmıştır. Bu kapsamda tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile koruma alanlarına ilişkin tescil kararlarının, taşınmazının tamamı veya bir kısmı bu alan dâhilinde kalan bütün maliklere 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri doğrultusunda ayrı ayrı tebliğ edilmesi gerekmektedir. Koruma Bölge Kurullarının sit alanlarına, tabiat varlıklarına ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin tescil kararlarının ise Resmî Gazete’de yayımlanması ve Kültür ve Turizm Bakanlığının internet sayfasında bir ay süreyle duyurulması öngörülmüştür. Koruma Bölge Kurulları tarafından alınan sit kararlarının Resmî Gazete’de ilan edilmesinin sebebi belirli bir alana ilişkin olan sit kararının yalnızca malikleri değil, malik dışındaki kişileri de ilgilendirme ihtimaline sahip olmasıdır.

Görüldüğü üzere 6498 sayılı Kanun değişikliği sonrasında tescil kararının tebliğ veya ilanı, 65. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçun ön şartı hâline getirilmiştir. Dolayısıyla tebliğ veya ilanın yapılmaması durumunda maddede belirtilen fiillerin işlenmesi hâlinde 65. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçun maddi unsuru oluşmayacaktır.

Görüldüğü üzere 6498 sayılı Kanun değişikliği sonrasında tescil kararının tebliğ veya ilanı, 65. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçun ön şartı hâline getirilmiştir. Dolayısıyla tebliğ veya ilanın yapılmaması durumunda maddede belirtilen fiillerin işlenmesi hâlinde 65. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçun maddi unsuru oluşmayacaktır.

Belirtilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından ise tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılacaktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

... 1 numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 07.05.1992 tarihli ve 3683 sayılı kararıyla 1. Derece Doğal SİT alanı olarak kabul edilen ... ili, ... ilçesi, Küçükbahçe Köyü, Kocadere Mevkii, 130 ada, 1 sayılı parselde yer alan ve tapuda sanık ... adına kayıtlı olan 108 numaralı iki katlı binada, ... İl Özel İdaresi görevlilerince 20.10.2011 tarihinde yapılan denetimde; sanığın izin almadan söz konusu yapının projede çiçeklik olarak gösterilen kısmını 1,20x2,20 metre ebadındaki PVC ile kapatarak depo hâline getirdiği, ayrıca binaya PVC ve ... malzemeler kullanarak üzeri kapalı teras ile balkon, arka cepheye üzeri kiremitle kaplı sundurma ve üst terasa 1,15x2,15 metre ebadında duvar yaptırdığının tespit edildiği olayda;

... İl Özel İdaresi görevlilerince 20.10.2011 tarihinde yapılan denetim sonucu düzenlenen tutanaktaki bulgular haricinde sanığın 1. Derece Doğal SİT alanı olarak kabul edilen taşınmaz üzerindeki binada gerçekleştirildiği müdahalelerin SİT alanına inşai ve fiziki müdahale niteliğinde olup olmadığı hususunun bilimsel ve teknik verilerle ortaya konulamaması karşısında, sanığa yüklenen suçun maddi unsurunun tespiti bakımından, alanında uzman bilirkişilerden oluşan bir kuruldan bu hususta bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının DEĞİŞİK GEREKÇEYLE KABULÜNE,

2- Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 30.03.2016 tarihli ve 3063-5254 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- ... Asliye Ceza Mahkemesinin 05.11.2015 tarihli ve 120-110 sayılı mahkûmiyet hükmünün sanık hakkında eksik araştırmayla karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 24.05.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17801, Karar No: 2015/18849, Tarih: 20.10.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/17801 E.  ,  2015/18849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı baba tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşterek çocuk ... 2005 doğumludur. Davacı anne ve davalı baba 03.06.2008 tarihinde boşanmıştır. Boşanma ile birlikte velayet anneye verilmiş, daha sonra açılan dava sonucu çocuğun velayeti babaya bırakılmıştır.Davacı anne 10.07.2013 tarihinde açmış olduğu dava ile babaya verilen çocuğun velayetinin değiştirilerek kendisine verilmesini talep etmiştir.Davalı baba 09.09.2013 tarihli dilekçesinde davacının talebini kabul ettiğini beyan etmiş, mahkemece kabul nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Velayet düzenlemesi kamu düzeniyle ilgilidir. Bu nedenle davalının kabul beyanı tek başına sonuca etkili olamaz.Tarafların delilleri toplanmadan, idrak çağında bulunan çocuk dinlenmeden, gerektiğinde uzman raporu alınmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.10.2015 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/5884, Karar No: 2018/6501, Tarih: 06.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/5884 E.  ,  2018/6501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 20.05.2013 tarihli duruşma tutanağı ve gerekçeli hükümde zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliklerinin usulüne göre tamamlanmasından sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12678, Karar No: 2014/21337, Tarih: 30.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/12678 E.  ,  2014/21337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/197811

Mahkemesi : İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi ve No : 05/04/2012

Numarası : 2011/43 - 2012/178

Suç : Görevi kötüye kullanma

Görevi kötüye kullanma suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İstanbul Üniversitesinde Tıp Fakültesinde hekim olarak görevli ve acil servise gelen hastayı takipten sorumlu olan sanıkların, hastanın durumunun kötüleşmesi üzerine yaptıkları canlandırma işlemi sonrasında, hastaya kan transfüzyonu hususunda karar almalarını müteakip, kendi gözetimlerinde hastaya A RH (-) yerine A RH (+) kan verildiği, kan transfüzyonu devam ederken, hasta yakınlarının durumu fark etmeleri üzerine işlemi sonlandırarak gerekli tedaviyi uyguladıkları, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Dairesinin raporunda belirtildiği şekilde, hastaya A RH (-) yerine A RH (+) kan verilmesinin tıp kurallarına aykırı olduğu, hastaya yanlış kan verilmesinin ölüme katkısı olmasa ve sanıkların doğrudan kan transfüzyonu işlemini yapmasalar da, olayda dikkat ve özen ihmallerinin bulunduğu, bu nedenle yanlış kan verme nedeniyle hastanın sağlık tablosunda TCK'nın 257/2. maddesinde belirtilen şekilde bir mağduriyetin oluşup, oluşmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Dairesinden ek rapor alınmasından sonra, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6046, Karar No: 2014/11214, Tarih: 11.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/6046 E.  ,  2014/11214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 8. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2013/80-2013/151

Taraflar arasındaki muarazanın meni davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, davalı bankaya Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının sorulduğunu, davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerinin zımnen reddedildiğini ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekirki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların tahakkukuna bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önünegelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden

hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkca anlaşılmaktadır.

Kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkca anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için kesin delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımladavacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının istemininayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararıda bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın kabulü yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25.20 TL harcın istek halinde iadesine, 11.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.