muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/798, Karar No: 2017/19292, Tarih: 28.11.2017

3-Davacı Basın İş Kanuna tabi olup, hak kazandığı yıllık ücretli izin süresi ve hesabının açıklığa kavuşturulması gereklidir.

5953 sayılı Basın İş Kanunu’nun 29. maddesine göre; “Gazeteciye bu Kanunun 21 inci maddesinde yazılı yıllık izni vermeyen veya izni vermiş olup da izin müddetine ait ücreti ödemeyen işverene, yıllık izin vermediği veya izin süresine ait ücretleri ödemediği kimsenin izin müddetine tekabül eden ücretler yekununun üç katı kadar idarî para cezası verilir; ayrıca gazeteciye ödenmesi gereken ücret toplamı, iki kat olarak ödenir. Kanunun 21. maddesinde meslekteki kıdemine göre kullanacağı izin süresi belirtilirken son fıkrasında “izin hakkından feragat edilemeyeceği” açıkça vurgulanmıştır. 29. maddeden gazeteci çalışırken uygulanması gereken bir yaptırım düzenlediği, çalışırken izin vermeyen veya izin verildiği halde izin ücreti ödenmeyen işveren hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır. Dairemizin kararlılık kazanan dönem ücreti üzerinden ödenmesi gereken izin ücreti, bu kullandırılmayan veya kullandırılmasına rağmen ücreti ödenmeyen ücrettir. Ancak bunun için gazetecinin çalışırken talep etmesine rağmen izin kullandırılmadığını veya izin verilmediğini iddia etmesi gerekir. Çalışırken bu yönde talebi olmayan gazetecinin, fesih nedeni ile son ücret üzerinden hesaplanacak izin ücreti, 21. maddedeki sürelerle sınırlıdır. Başka bir anlatımla fesih nedeni ile son ücret üzerinden hesaplanacak izin ücreti 29. madde gereği 2 kat hesaplanamaz.

Dosya içeriğine göre; davacının çalışırken yıllık izin talebinde bulunmasına rağmen izin kullandırılmadığını veya izin verilmesine rağmen ücretinin ödenmediğini iddia etmiş değildir. Bu nedenle 21. maddeye göre kullanılmayan izinlerin, 29. madde uyarınca iki katı alınarak, hesaplanması Dairemiz uygulamasına göre hatalıdır. Davacı iş sözleşmesinin feshinden sonra kullandırılmayan yıllık ücretli izinlerin karşılığı ücret alacağını talep ettiğine göre, 21. madde uyarınca kullandırılmayan toplam izin süresi, 29. madde uygulanmadan son ücret üzerinden hesaplanmalıdır.

Ayrıca dava dilekçesinde 62 günlük izin ücreti alacağının ödenmediğinin açıkça beyan edilmesi karşısında hükme dayanak bilirkişi raporunda bu süreyi aşar şekilde izin alacağının hesaplanması da maddi vaka ve taleple bağlılık kuralına aykırıdır.

Mahkemece taleple bağlılık kuralına aykırı olarak ve hatalı hesap tarzına itibarla yıllık ücretli izin alacağının hüküm altına alınması da bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.480.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34235, Karar No: 2014/317, Tarih: 14.01.2014

**12. Hukuk Dairesi         2013/34235 E.  ,  2014/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2012/260-2013/110

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 12.09.2013 tarih, 18814/28234 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 50,45 TL karar düzeltme harcının mahsubuna bakiye 1,95 TL harcın alınmasına, 14.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11685, Karar No: 2019/9282, Tarih: 02.07.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/11685 E.  ,  2019/9282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 234/3. maddesinde düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunda on sekiz yaşını bitirmeyen çocuğun annesi ile babasının çocuk üzerinde sahip oldukları velayet haklarının koruma altına alınması nedeniyle atılı suçun mağdurunun anne ile baba olması ve baba ...'a gerekçeli kararın usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen hükmü temyiz etmemesi karşısında, çocuğa yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükmü temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 02.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17402, Karar No: 2016/16010, Tarih: 07.09.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/17402 E.  ,  2016/16010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Mahkemece dava, sebepsiz zenginleşmeden kaynaklanan uyuşmazlık olarak nitelendirilip, buna göre uygulama yapılmıştır. Davanın açıklanan niteliğine göre hükmü temyizen inceleme görevi, yürürlükte bulunan işbölümü uyarınca Yargıtay 3. Hukuk Dairesinindir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 07/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1618, Karar No: 2014/4764, Tarih: 20.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1618 E.  ,  2014/4764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2013

NUMARASI : 2012/26-2013/92

Taraflar arasındaki tazminat ile tapu iptali ve tescil davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün asıl davada davalı-birleşen davada davacı S.S. ...Sitesi Konut Yapı Kooperatifi vekilince duruşmalı, asıl davada davacı-birleşen davada davalı tarafından duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl davada davalı-birleşen davada davacı kooperatif vekili avukat N. D.. ile asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili avukat S.M...'un gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

1)Heyetçe incelenmesine gerek görüldüğünden; davanın açılmamış sayılmasına karar verilerek sonlandırılan birleşen İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2006/630 esas sayılı dosyanın mevcut dosya arasında bulunmaması nedeniyle,08.11.2013 günlü ilam ile Dairemize gönderilmesi istenildiği halde, mahkemesince bir takım yazışmalar yapıldığı halde gönderilmediği anlaşıldığından, anılan dosyanın gerekli özen gösterilerek temini ile dosyaya eklendikten,

2) Dava konusu Narlıdere İlçesi,.... mah. 6 ada, 4 parsel numaralı taşınmaza ait belediye imar işlem dosyasının tamamının,varsa yapı kullanma izin belgesinin getirtildikten,

3) İzmir 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2006/491 esas sayılı dosyasının celbedilerek eklendikten sonra, temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine 2. kez geri çevrilmesi ve görevde gerekli dikkatin gösterilmemesinin yasal sorumluluk doğuracağının bildirilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine 2. kez GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2230, Karar No: 2020/896, Tarih: 08.06.2020

**19. Hukuk Dairesi         2018/2230 E.  ,  2020/896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülmekte olan menfi tespit davasının ilk derece mahkemesinde yapılan yargılaması sonunda verilen kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17.Hukuk Dairesi tarafından verilen davacı vekilinin istinaf talebinin kabulüne, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kabulüne ve davalının kötüniyet tazminatıyla sorumlu tutulmasına, ve davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine ilişkin hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacı aleyhine davalı tarafından icra takibi başlatıldığını, takip konusu senet üzerindeki yazı ve imzaların davacıya ait olmadığını, davacının mukayese imzaları ile senetteki imza arasında gözle görülecek derecede fark olduğunu ileri sürerek davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından icra hukuk mahkemesinde açılan imzaya itiraz davasının reddedildiğini, icra takip dosyasının tüm borçlular yönünden kesinleştiğini, davacı borçlunun borç ödemekten kaçma maksadıyla hukuki dayanaktan yoksun olarak borca ve imzaya itiraz ettiğini, davacının icra dosyasına haricen 2.500 TL ödeme yaptığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, bono üzerindeki imzanın davacıya ait olmadığının tespit edilmiş olması ve bundan dolayı ispat külfetinin davalıda olmasına karşın davalının bunun aksini ispat edecek bir delil dosyaya ibraz edememiş olması bir bütün olarak değerlendirildiğinde davacının beyanlarının aksine davalı tarafından davacılarla olan hukuki ilişkisi de ispat edilemediğinden, davacıların davalı ile herhangi bir şekilde hukuki ve ticari bir ilişkisi de bulunduğuna dair bir delil dosyaya ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının kötü niyet tazminatı talebinin davalı tarafın kötü niyetli olduğuna dair somut bir delil ibraz edilemediği gerekçesiyle reddine karar verilmiş, hükme karşı taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dava açılırken yatırılması gereken harcın 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 27. ve 32. maddelerine göre, mahkemenin verdiği süre içerisinde yatırıldığı anlaşıldığından bu bakımdan bir eksiklik görülmediği, icra mahkemelerinin sınırlı inceleme yetkisine sahip olduklarından kural olarak bu mahkemelerin verdikleri kararların maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmeyeceği, mahkemece Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinden alınan bilirkişi raporu, bu raporu teyit eden Güzel Sanatlar Fakültesi öğretim elemanları ve kriminoloji laboratuvarından da alınan raporlar kapsamlarıyla senet üzerindeki yazı ve imzanın davacıya ait olmadığı hususu usulünce tespit edildiği, imza sahteliğinin mutlak def'iler arasında olduğu ve herkese karşı ileri sürülmesinin mümkün olduğu, bonoya karşı tanık dinlenemeyeceğinden dava dışı diğer borçluların tanık sıfatı ile verdikleri beyanlarına itibar edilmediği, davacı tarafından icra emri tebliğinden sonra süresinde icra hukuk mahkemesine açılan dava usulden reddedildiği ve akabinde eldeki davanın açıldığı, bu sırada kesinleşen takip nedeniyle icrai işlemlere devam edilerek, borçluya ait eşyaların haczedilmesi sonrasında icra takip dosyasına davalı alacaklı vekili imzası ile kısmi ödeme yapıldığı yazılı olarak bildirildiği ancak bu kısmi ödemenin davacı tarafından kabul edilmediği, kendisinin isteğiyle yapıldığının da kanıtlanmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin ilk derece mahkeme kararına karşı istinaf başvuru sebeplerinin esastan reddine, davacı vekilinin takip dayanağı bonodaki imzanın davacıya ait olmadığının tespit edildiğini, bu senet ile takip başlatan davalı/alacaklı aleyhine tazminat taleplerinin kabulü gerektiğini belirttiği, takibe konu bonoda davalının alacaklı/lehdar olduğu, imzanın davacıya ait olmadığını bildiği veya bilmesi gereken bir durumda olduğunun kabulü gerekeceği, bu nedenle bunu bilerek icra takibine girişen davalı alacaklının davacı-borçlu aleyhine takip yapmakta kötü niyetli olduğu ve İİK'nın 72/5 maddesinde düzenlenen asıl alacak miktarı üzerinden %20 kötü niyet tazminatından sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinin doğru görülmediği gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkeme kararının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca kaldırılmasına, davacının davasının kabulüne, davacının Uşak 3.İcra Müdürlüğü'nün 2014/2008 Esas sayılı takip dosyasında davacının borçlu olmadığının tespiti ile davacı ... yönünden takibin iptaline, İİK.nın 72/5 maddesi uyarınca haksız ve kötü niyetli takip nedeni ile asıl alacak 120.000,00-TL'nin % 20'si oranında 24.000,00-TL tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna ve maddi hukuka uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 08.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3925, Karar No: 2013/9527, Tarih: 15.04.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/3925 E.  ,  2013/9527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vekili Avukat ... ile davalılardan ... Tedavi vekili Avukat ... ve ... ile ... vekili Avukat ... ve ... vekili Avukat ...nin gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar,davacı ...'in Bayındır Hastanesi Kavaklıdere Şubesinde, davalı ...'in gözetiminde hamilelik süresi geçirdiğini, 07/06/2008 tarihinde hem kontrol günü olması nedeni ile ve hemde nişan gelmesi şikayeti ile Bayındır Hastanesi Kavaklıdere Şubesine başvurduğunu, yatışının yapıldığını, doğum sürecinin başladığını, hemşirelerin doktora ulaşmaya çalıştığını, ancak ulaşamadıklarını, davalılar tarafından, doğumhaneye alındığını, doktorların geç gelmesi, zamanında müdahale yapılmaması nedeni ile, çocuğunun, doğumda oksijensiz kaldığını, bu nedenle solunumm ünitesine bağlı kaldığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile, 10.000,00 TL maddi tazminat ile 220,000,00 TL manevi tazminatın haksız eylem tarihi 07/06/2008 tarihinden itibaren yasal faiz ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 16 Ağustos 2010 tarihli rapora göre; davalılar Dr...., ... ve Teknisyen ...'ın eylemlerinin, tıp kurallarına uygun olduğu, davalılara yüklenebilecek atfı kabil herhangi bir kusurları bulunmadığı belirtildiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 16 Ağustos 2010 tarihli rapora göre; davalılar Dr...., ... ve Teknisyen ...'ın eylemlerinin, tıp kurallarına uygun olduğu, davalılara yüklenebilecek atfı kabil herhangi bir kusurları bulunmadığı belirtildiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davacı ...'in doğumuna davalıların geç müdahale etmesi nedeniyle davacı ...ın doğum sırasında oksijensiz kaldığını bu nedenle solunum cihazına bağlı kalmak zorunda kaldığını ileri sürerek maddi ve manevi tazminat istemi ile eldeki davayı açmışlardır.Davalılar, davanın reddinidilemişlerdir. Mahkemece, Adli Tıp kurumundan alınan raporlar gereği davalıların eyleminin tıp kurallarına uygun olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiştir. Vekil vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. (BK 386-390 maddeleri) Vekilin sorumluluğu genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1 md.) O nedenle ... memuru ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafifte olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlar da, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmak ve en emin yol seçilmesi gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Yine 4.4.1997 tarihinde imzalanan ve 9.12.2003 tarih ve 25311 sayılı Resmi Gazetede yayımlanıp yürürlüğe giren Avrupa Biyotıp Sözleşmesi de iç hukukumuzun bir parçası haline gelmiş olup, sözleşmenin amaç başlıklı 1.maddesi bu sözleşmenin tarafları tüm insanların hayatını ve kimliğini koruyacak ve biyoloji ve tıbbın uygulanmasında, ayırım yapmadan herkesin, vücut bütünlüğüne ve diğer hak ve özgürlüklerine saygı gösterilmesini güvence altına almakla yükümlüdürler , yine 4. maddesinde ise, “araştırma dahil, ... alanında herhangi bir müdahalenin ilgili mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılması gerekir” düzenlemesi mevcuttur. Avrupa Biyotıp Sözleşmesi yazılı olan veya yazılı olmayan meslek kurallarına uygun müdahaleyi güvence altına almaktadır. Ayrıca, uygulamanın tedavi yada yaşam kalitesinin artırılmasına yönelmesi zorunlu olduğu belirtilmektedir.

Mahkemece, yargılama aşamasında alınan Adli Tıp Kurumu raporuna itibar edilerek, davalıların kusurlarının bulunmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de, Adli Tıp Kurumu raporunun uyuşmazlığı çözecek nitelikte bulunmadığı, eksik ve yetersiz raporun bu haliyle hükme dayanak alınamayacağı anlaşılmaktadır. O halde, mahkemece üniversitelerde görevli nöroloji uzmanı ile kadın hastalıkları ve doğum uzmanlarından oluşturulacak bilirkişi kurulundan, doğumun usulüne uygun yapılıp yapılmadığı, zamanında müdahale yapılıp yapılmadığı, bebeğin solunum cihazına bağlanmasında doğum sırasındaki ihmallerin sebep olup olmadığı, hususuda taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekir. Mahkemenin değinilen bu yönleri gözardı ederek eksik ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanarak yazılı şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırıdır. bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacılar yararına bozulmasına 990,00 TL duruşma avukatlık parasının davalılardan alınarak davacılara ödenmesine, peşin alınan 15,40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18769, Karar No: 2014/11639, Tarih: 22.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/18769 E.  ,  2014/11639 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tunceli Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 14.03.2013

No : 2011/71-2013/242

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan peşin değerli gelir ile yapılan ödemenin, 5510 sayılı Yasanın 21. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekillerinin tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre,davacı vekilinin tüm itirazlarının, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Dava; 30.09.2009 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin rücuen tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 21. maddesidir.

5510 sayılı Yasanın “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Mahkemece gerçek zarar tavan hesabı yapılmaması isabetsizdir.

3) Somut olayda alınan 15.07.2011 tarihli üç kişilik kusur raporunda alt işveren Süleyman'ın %60, asıl işveren Fedaş'ın %20, vefat eden sigortalı Ümit'in %20 oranında; daha sonra alınan üç kişilik heyet raporunda Fedaş %70, Süleyman %30 oranında kusurlu bulunmuş, hükme esas 08.02.2013 tarihli kusur raporunda ise Fedaş %100, Süleyman ve Ümit'in kusursuz bulunduğu belirtilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 12. maddesi hükmüne göre alt işveren , bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.