muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/20688, Karar No: 2017/6621, Tarih: 28.03.2017

01.07.2011 tarihinde ise, tarafların yeniden bir araya gelerek, 01.07.2011 tarihli protokolü düzenlendiği anlaşılmaktadır. 01.07.2011 imza tarihli “uzlaşma protokoldür” başlıklı belgede, 24.02.2011 tarihinde anlaşmaya varılan metnin, belediyeye ağır bir yük getireceği ve belediyenin gerekli mali şartlara sahip olmadığı gerekçeleriyle, belediyece yürürlüğe konulmayarak, sözleşmenin yeniden düzenlenmesi için sendikadan talepte bulunulduğu ve bunun üzerine taraflar arasında yapılan görüşme sonrası, sözleşmenin yeniden düzenlenmesi için iş bu protokolun imza altına alındığı belirtilmiştir. Sonrasında ise, “toplu iş sözleşmesi ek protokolü” başlıklı 01.07.2011 imza tarihli protokol düzenlenmiş ve her iki taraf temsilcisi de protokolü imzalamıştır. Bu protokol doğrultusunda aynı dönem (01.01.2011-31.....2011) için düzenlenen, yeni toplu iş sözleşmesi metni de yine her iki taraf temsilcisi tarafından imzalanmıştır.

24.02.2011 tarihli anlaşma tutanağında işçi sendikası temsilcilerinin ve işveren tarafı temsilcisinin imzasının bulunmasına rağmen, düzenlenen toplu iş sözleşmesi metni işveren temsilcisince imzalanmamış ise de, taraflar arasında müzakeresi yapılan toplu iş sözleşmesinin, taslak ve anlaşma tutanağına geçirilerek kabul edilmiş haliyle bağıtlanmış sayılması gereklidir. Bu halde, anlaşma tutanağına uygun metnin, 01.01.2011 tarihi itibariyle yürürlüğe girdiği esas alınacaktır. 01.07.2011 tarihinden sonra ise, 01.07.2011 imza tarihli “toplu iş sözleşmesi ek protokolü” başlıklı protokol ile değiştirilen hükümler nazara alınmalı; değiştirilen hükümlerin 01.07.2011 tarihinde yürürlüğe girdiği kabul edilmelidir. Anılan sebeplerle, 01.01.2011-31.....2011 tarihleri arasındaki hesaplamalarda, yukarıda açıklanan hususlara dikkat edilerek bir sonuca gidilmelidir.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8386, Karar No: 2007/1929, Tarih: 01.03.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/8386 E.  ,  2007/1929 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.... ile davalı vek.Av....'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemce davaya son verilen kısa kararda " davanın reddine" denildiği halde gerekçeli kararda " davanın reddine ve davalı lehine tazminata" karar verilerek kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Mahkemece Yargıtay İçtihadi Birleştirme Kurulunun 10.4.1992 gün ve 7/4 sayılı kararı uyarınca önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişikliği kaldırarak bir karar vermesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 500.00.YTL duruşma vekalet ücretinin, davalıdan alınarak, davacıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, .1.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13588, Karar No: 2015/13960, Tarih: 24.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/13588 E.  ,  2015/13960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2011/826-2013/344

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

17.07.1959 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında orman kadastro paftasında PLXXIII numaralı 2/B parseli olarak gösterilen taşınmaz hakkında davacılar Selahittin ve S.. M.., blok halinde 2/B parseli içinde kalan çekişmeli taşınmaz üzerinde evleri bulunduğu ve kendi fiili kullanımlarında bulunduğu iddiasına dayanarak adlarına kullanım (zilyet olduğu) şerhi verilmesi istemiyle dava açmışlardır. Yargılama sırasında F.. K.. ve arkadaşları, taşınmazın kendilerinin de fiili kullanımda bulunduğu iddiasına dayanarak davaya katılmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda henüz kullanım kadastrosu yapılmamış olması nedeniyle davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar S.. M.., S.. M.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 24.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17548, Karar No: 2014/18147, Tarih: 09.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/17548 E.  ,  2014/18147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2012/1237-2013/786

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, davacıların davalıdan daire satın aldıklarını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını,böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek davacı F. Ü. için 1.774,42 TL, davacı A.. Ö.. için 2.670,57 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hükmün davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı arasında düzenlenen sözleşmelerin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı, TÜFE ve ÜFE oranlarını içeren endeksler arasından en düşük olanına göre artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almakta ve bu durumda TÜFE oranı daha düşük olduğu için, TÜFE oranına göre artış oranını hesaplamaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiş ve bu durumda MMAO'nın en düşük oran olduğu görülmüştür. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 28.06.2006 tarihli yazısına göre;devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı ;2006 yılı Ocak-Haziran döneminde ortalama %6.2;24.06.2008 tarihli 2014/17548-18147

yazısına göre;2008 yılı Ocak-Haziran döneminde % 4.5 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalıdır.Bu durumda TÜFE yada ÜFE oranları daha düşük olduğundan, bu oranlardan hangisi daha düşük ise o oran esas alınarak hesaplama yapılmalıdır. Sonuç olarak davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacıların savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kısmen kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10813, Karar No: 2012/26372, Tarih: 25.06.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/10813 E.  ,  2012/26372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Üst Cumhuriyet savcısının 27/11/2008 gününde tefhim edilen hükme karşı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen süre geçtikten sonra 05/01/2009 havale tarihli dilekçesi ile yaptığı temyiz isteğinin aynı yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) 6136 Sayılı Yasaya muhalefetten kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

CMK'nin 231/12. maddesi gereğince “hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir” hükmü gereğince kararın temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciince karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Yaralamadan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanığın eylemi sonucu mağdurun yüzde sabit eser kalacak şekilde yaralanmakla birlikte vücudunda kemik kırığı da meydana gelmiş olmasına göre, TCK'nin 44. maddesi gereğince daha ağır cezayı gerektiren yüzde sabit eser kalacak şekilde yaralama eyleminden ceza hükmü tesisi ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde tayin olunan cezada meydana gelen kemik kırığından dolayı ayrıca TCK'nin 87/3. maddesi ile artırıma gidilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama gerektirmediğinden ve sonuç cezaya da etkili görülmediğinden CMUK'un 322 maddesi gereğince hükmün TCK'nin 87/3. maddesinin uygulanması ile ilgili kısmın hükümden çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7552, Karar No: 2015/24085, Tarih: 09.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/7552 E.  ,  2015/24085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/19878

MAHKEMESİ : Düzce(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/05/2010

NUMARASI : 2009/815 (E) ve 2010/543 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

İddianamede, “her üç şüphelinin aynı gün akşam saatlerinde müştekinin evinin önüne gelerek müştekinin annesine “oğlunun ayaklarını kıracağız, ona göstereceğiz, biz Yayla köylüyüz” diyerek müştekiyi gıyabında tehdit ettikleri” iddia edilmekle, yüklenen eylemin, mağdurun vücut dokunulmazlığına yönelik saldırı gerçekleştirileceğinden bahisle tehdit niteliğinde olması karşısında, takibinin şikâyete bağlı olmadığı gözetilmeden, kanıtların tamamı toplanıp sonucuna göre suçun vasfı belirlenerek hüküm kurulması gerekirken şikayetten vazgeçme nedeniyle davaların düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8423, Karar No: 2018/876, Tarih: 18.01.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/8423 E.  ,  2018/876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Vesayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün İlçe Nüfus Müdürlüğü tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

...'nün 10/05/2016 tarih ve 20271194.367 sayılı yazısı ile; ...'ın, annesi ...'nın çocuğun doğum tarihinde ergin olmaması nedeniyle, TMK'nun 404. maddesi gereği vesayet altına alınması talep edilmiş, Mahkemece talebin reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 335. maddesinde "Ergin olmayan çocuk, ana ve babasının velâyeti altındadır. Yasal sebep olmadıkça velâyet ana ve babadan alınamaz. Hâkim vasi atanmasına gerek görmedikçe, kısıtlanan ergin çocuklar da ana ve babanın velâyeti altında kalırlar."; 336. maddesinde “Evlilik devam ettiği sürece ana ve baba velâyeti birlikte kullanırlar. Ortak hayata son verilmiş veya ayrılık hâli gerçekleşmişse hâkim, velâyeti eşlerden birine verebilir. Velâyet, ana ve babadan birinin ölümü hâlinde sağ kalana, boşanmada ise çocuk kendisine bırakılan tarafa aittir.''; 337. maddesinde "Ana ve baba evli değilse velâyet anaya aittir. Ana küçük, kısıtlı veya ölmüş ya da velâyet kendisinden alınmışsa hâkim, çocuğun menfaatine göre, vasi atar veya velâyeti babaya verir.''; 404. maddesinde ise "Velâyet altında bulunmayan her küçük vesayet altına alınır." düzenlemeleri mevcuttur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; anne Dilek ile baba İshak'ın evlilik dışı ilişkilerinden 03/05/2016 doğumlu küçük ...'ın dünyaya geldiği, küçüğün 10/05/2016 tarihinde baba İshak tarafından tanındığı, temyiz tarihi itibariyle 18/03/2001 doğumlu anne Dilek'in küçük olması nedeniyle veli olmasının mümkün olmadığı anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler gözönüne alındığında, velayet kendisi üzerinde bulunan tarafın bu hakkı kullanamaması üzerine, diğer tarafın çocuğu tanıması sonucunda velayetin kendiliğinden tanıyan tarafa geçmeyeceği açıktır. Buna göre, Mahkemece küçüğe vasi atanması gerekirken, talebin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 18.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2560, Karar No: 2021/1857, Tarih: 27.05.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/2560 E.  ,  2021/1857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Başvuru sahibi(davacı) ... vekili Av. ... tarafından, karşı taraf(davalı) Güneş Sigorta A.Ş. aleyhine 16.09.2019 tarihli dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine hakem heyeti tarafından yapılan inceleme sonunda başvurunun usulden reddine dair karara başvuru sahibi(davacı) vekilince itiraz edilmesi üzerine; itiraz hakem heyetince uyuşmazlık dosyasından el çekilmesine dair verilen kararın başvuru sahibi(davacı) vekili tarafından süresi içinde temyizi istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Başvuru sahibi (davacı) vekili, davalıya zorunlu mali mesuliyet sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada müvekkilinin yaralandığını ve malul kaldığını, davalıya yapılan başvurunun sonuçsuz kaldığını açıklayıp fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 5.000,00 TL’nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Karşı taraf (davalı) vekili, talebin reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, başvurunun usulden reddine karar verilmiş, karara karşı itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince, uyuşmazlık dosyasından el çekilmesine karar verilmiş, karar, başvuru sahibi(davacı) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan bedensel zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Başvuru sahibi (davacı) vekili, meydana gelen kazada müvekkilinin yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp zarara neden olan aracın trafik sigortacısından tazminat istemi ile Sigorta Tahkim Komisyonuna başvurmuş, Hakem heyetince; tahkim davasından önce sigorta şirketine başvuru şartının usulüne uygun yerine getirilmediği, davacı tarafça başvuru sırasında sunulan maluliyet raporunun usulüne uygun olmadığı, bu hususun özel bir dava şartı olduğu gerekçesi ile başvurunun reddine karar verilmiş, anılan karara davacı tarafça itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince 27.04.2020 tarihli karar ile; yargı merci görevlendirmesi olmaksızın davacının tek taraflı başvurusu ile alınan maluliyet raporuna sigorta şirketince itiraz edildiğinden bu raporun esas alınarak karar verilemeyeceği, bu nedenle Hakem Heyetince davacıya, usulüne uygun maluliyet raporu alınması için süre verilmesi gerekirken başvurunun usulden reddine karar verilmesinin hatalı olduğu ancak itiraz aşamasında karar verme süresinin iki ay olup bu sürenin 23.05.2020 tarihinde

dolacağı, bu nedenle yeni bir maluliyet raporu alınması ve sonra dosyanın aktüer bilirkişisine tevdi ile rapor alınmasının bu süre içinde mümkün olmadığı, Hakem Heyetince yeni rapor alınmak için süre vermek yerine başvurunun reddine karar verilmesi hatalı ise de bu eksikliğin giderilmesinin itiraz aşamasında süre yönünden mümkün görülmediği gerekçesi ile esası hakkında bir hüküm ve karar verilmesine yer olmadığına, dosyadan el çektirilerek dosyanın Sigorta Tahkim Komisyonuna iadesine, tarafların genel mahkemelere başvurmakta serbest olmalarına karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyetince yazılı şekilde karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 116. maddesinde dava şartlarla, 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 97. maddesinde (Değişik: 14/4/2016-6704/5 md.) dava yoluna gitmeden önce ilgili sigorta kuruluşuna yazılı başvuruda bulunması gerektiği düzenlenmiştir. Dairenin yerleşmiş içtihatlarına göre başvuru şartına ilişkin bu eksiklik, tamamlanabilir bir dava şartıdır. (HMK 115/2)

İtiraz Hakem Heyetinin, başvurunun usulden reddi yerine yeni bir rapor alınmak üzere davacı tarafa süre verilmesi gerektiğine ilişkin kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak anılan eksikliğin giderilmesi için tahkim yargılaması bakımından öngörülen sürenin dolacağı gerekçesi ile davacıya süre verilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Zira tahkim yargılaması için düzenlenen sürenin geçirilmesinde davacıya yüklenecek bir kusur bulunmamaktadır. Hakem heyetince davacıya süre verilerek anılan eksiklik giderilmek yerine yazılı şekilde karar verilmekle, yargılama için düzenlenen süre, davacının elinde olmayacak şekilde işlemsiz geçirilmiştir. Hakem heyetince yapılan bu eksikliğin sonuçlarına davacının katlanmasını beklemek hakkaniyete uygun düşmemektedir.

Diğer taraftan Hakem heyetince yapılan bu eksikliğin İtiraz Hakem Heyetince giderilmesi gerekli ve mümkünken; İtiraz Hakem Heyetince henüz sürenin dolup dolmayacağı belli olmadığı halde sürenin dolacağı ihtimalinden hareketle dosyadan el çekilmesine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Kaldı ki, itiraz yargılaması aşamasında, henüz karar verilmeden önce, davacı vekilince 16.03.2020 tarihli dilekçe ile, davalının itirazında belirttiği, kaza tarihinde geçerli yönetmeliğe uygun rapor alındığı belirtilmiş, anılan rapor dilekçe ekinde sunulmuştur.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, davacı vekilince sunulan maluliyet raporunun usulüne uygunluğu ve karar vermeye elverişliliği ve yeterliliği denetlenerek, itiraz edilmesi veya usulüne uygun olmadığının kabul edilmesi halinde kaza tarihinde yürürlükte olan yönetmeliğe uygun maluliyet raporu alınarak sonucuna göre karar verilmek üzere İtiraz Hakem heyeti kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Açıklanan tüm bu nedenlerle, davacı vekilince sunulan maluliyet raporunun usulüne uygunluğu ve karar vermeye elverişliliği ve yeterliliği denetlenerek, itiraz edilmesi veya usulüne uygun olmadığının kabul edilmesi halinde kaza tarihinde yürürlükte olan yönetmeliğe uygun maluliyet raporu alınarak sonucuna göre karar verilmek üzere İtiraz Hakem heyeti kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 27/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5508, Karar No: 2019/7283, Tarih: 15.10.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/5508 E.  ,  2019/7283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 2008 ve 2009 yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanık ...'ın savunmasında diğer sanık ... ile birlikte söz konusu şirketin kurucu ortakları ve yetkili temsilcileri olduklarını, ancak iddianamede belirtilen faturalarla bir ilgilerinin bulunmadığını, şirketin faaliyet gösterdiği dönemde faturaların düzenlendiği bu şirketlerle ticari ilişkilerinin bulunmadığını söylemesi; sanık ...'nun savunmasında çocukluk arkadaşı olan diğer sanık ...'ın teklifi üzerine şirketi kurduklarını ancak aralarındaki anlaşmaya göre kendisinin hiç bir belgeye imza atmadığını, kesinlikle herhangi bir belge düzenlemediğini, şirketin adresini dahi bilmediğini söylemesi; grafoloji uzmanı olmamakla birlikte serbest mali müşavir Veli Ak tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda, ifade tutanaklarındaki imzalar ile dosya arasında bulunan faturalardaki imzalar karşılaştırılıp bir kısım faturalardaki imzaların sanıkların imzasına benzediğinin belirtilmesi karşısında, suçun unsurlarının ve gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenmesi bakımından;

a) Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde

aa- Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

bb- Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 15/10/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.