muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4153, Karar No: 2015/22330, Tarih: 14.12.2015

"Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, yirmidört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan, itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır.

Alacakların yersiz ödemelere mahsubu, en eski borçtan başlanarak, borç aslından yapılır, kanunî faiz kalan borca uygulanır. Bu hüküm ilgili hak sahiplerinin muvafakat etmeleri kaydıyla, aynı dosyadan diğer bir hak sahibine yapılan yersiz ödemelere mahsubunda da uygulanır.

Yersiz ödemenin gelir ve aylıklardan kesilmesinde, kesintinin başlayacağı ödeme dönemi başı itibarıyla kanunî faizi ile birlikte hesaplanan borç tutarı, gelir ve aylıktan % 25 oranında kesilmek suretiyle uygulanır.

Yersiz ödemelerin tespiti ile geri alınmasına ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar, Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir.”

Somut olayda, davacının, uyuşmazlık konusu olmayan dava dışı kamu kurumunda 19.08.2006 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı kesilmeksizin çalışmasının, yukarıda açıklandığı üzere 5277 ve 5335 sayılı Kanunlar ile getirilen yasal düzenlemelere aykırı olması nedeniyle, 5434 sayılı Kanun kapsamında aldığı yaşlılık aylıklarının kesilmesine ilişkin Kurum işleminde bir isabetsizlik bulunmadığı açıktır.

Öte yandan, davacının çalışması Kuruma bildirilmiş olduğundan çalışmadan haberdar olmasına rağmen ödeme yaptığından, fuzuli ödemenin Kurumun hatasından kaynaklandığı kabul edilmiş ise de anılan kanunun açık hükmü nedeni ile davacının 5335 sayılı yasadaki istisnalara girmemesi karşısında, davacının iyiniyetli olduğunun kabulü de mümkün değildir. Bu sebeple 5510 sayılı Yasa'nın 96.maddesinin (a) bendi uyarınca davacının iade ile yükümlü olduğu aylık tutarının belirlenmesi gerekirken, Kurumun hatalı işleminden kaynaklandığından bahisle karar vermek hatalı olmuştur.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 14.12.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 14.12.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davadaki husumet, 5434 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan Davacının yaşlılık aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin yerinde olup olmadığı, keza; bu işleme maruz kalarak mağdur olduğu için dava açmak zorunda kalan Davacının iyi niyetli olup, olmadığı konularında toplanmaktadır.

Davaya neden olan ve Kurum işlemine gerekçe sayılan (01/09/2006-31/08/2009) tarihleri arasındaki davacı çalışmasıyla ilgili işe giriş bildirgesinin Kuruma (SGK) zamanında bildirildiği ve bu dönemde (SGDP) Sosyal Güvenlik Destek Priminin eksiksiz bir şekilde Kuruma ödendiği Kurumun herhangi bir zararının olmadığı açıkça anlaşılmaktadır.

Ülkemizin ekonomik koşulları dikkate alındığında kıt kanaat geçinebilen Davacı, yaşlılık aylığı alırken çalışmak zorunda kalan bir emekli konumundadır. Kurum işlemine gerekçe gösterilen ve davaya neden olan 5277 ve 5335 sayılı Yasalarda Davacının yerine getirmesi gereken herhangi bir şekli yükümlülük veya ödev tanımı yapılmamakta, tam tersine bu Yasalarla "müktesep hak" ve "kazanılmış statü" gibi hukukun genel güvence hükümlerine aykırılık teşkil edecek şekilde mahrum edici nitelikte yeni düzenlemeler içermesi nedeniyle ortaya çıkan davacı mağduriyetinin davaya neden olduğu anlaşılmaktadır.

Yaşlılık aylığı alırken çalışmaya başlayan Davacının işe giriş bildirgesinin davalı Kuruma (SGK) verildiği, aksine herhangi bir delilin Kurumca kanıt olarak sunulamadığı, tüm belge ve bilgileri elinde bulunduran Kurumun çalışma döneminde de yaşlılık aylığını ödemeye devam ettiği ve herhangi bir işlem yapmadığı gibi davaya neden olan işlemiyle ilgili tespit yazısını da Davacıya süresinde ve usulüne uygun şekilde tebliğ ettiğini, uyarı ve bildiriminde bulunduğunu da ispat edemediği belirlenmiştir. Bir başka anlatımla, tüm yargılama dosyasıyla Davacının kötü niyetli olduğunun açıkça ispat edilemediği gibi, bu hususta her türlü inceleme ve araştırma, gerektiğinde de denetleme görevinin Kamu gücünü kullanan Kurumca her zaman yapılması imkânının olduğu ve bu bağlamda etkin bir denetim yapıldığının, keza; mahrum edici idari işlem tesis ederken titizlik ve özen sorumluluğunun yerine getirildiğinin de Kurumca ispat edilemediği konularında hiç bir kuşku ve belirsizlik bulunmamaktadır.

Diğer yandan, 15/10/1992 tarihinden itibaren 5334 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı alan Davacının hak ediş statüsü olan bu tarihten sonraki pozisyonunu kendi aleyhine değiştirecek nitelikteki tüm yasal değişiklikleri bire bir takip etme, bilme ve öğrenme yükümlülüğünden söz edilemez. Yasa yapma teknik ve yöntemlerinin evrensel hukukun belirleyici temel ilkelerine uyarlı ve bu hususun belirleyici olmadığı bir sistemde, özellikle sosyal güvenlik mevzuatının çok sık değiştiği ve bu değişikliklerin çoğu zaman hukukçular tarafından bile izlenemediği bilinen bir gerçektir. Dolayısıyla, bu konuda gözardı edilmemesi gereken başka bir husus da yargılama yönteminin "hukuki dinlenilme hakkı" "adil yargılanma hakkı" "usul ekonomisi ilkeleri" ile "hak ve nesafet ilkelerine" uyması zorunluluğudur. Bu zorunluluk aksine "Kanunu bilmemek mazeret sayılmaz" şeklinde ki bir yaklaşımla işlem tesisi Hukuka uygun olmayacaktır.

Zira; önleyici ve Koruyucu Hukuk uygulamalarının, keza; Adli Yardım müessesesinin tüm bireyler için tam bir güvence oluşturacak etkinliğe ulaşamadığı bir ortamda bireylerden, bu bağlamda Davacıdan, yerine getirmesi çok zor veya imkansız olan farkındalık ve özen ödevi beklerken, diğer yandan kamu gücünü kullanan İdarenin kendi hata ve kusuruyla sebebiyet verdiği bu yanlışlığın giderilmesi adına ilgiliye (Davacıya) her hangi bir bildirim, ihbar veya ihtarda bulunmadan bu konuda herhangi bir yargı kararına dayanmadan, bu husustaki işlem ve eylemini mutlak doğru kabul ederek, emeklinin temel hak niteliğindeki en büyük güvencesi olan maaşını tek taraflı olarak kesmesi, Kurumun (SGK) mevzuatına uygun olabilir, ancak; bu durumun hukuk güvenliği ve güvencesinin tüm bireyler için eşit bu şekilde sağlandığı hukuk devletine, evrensel hukuka uygunluğu hiç bir şekilde savunulamaz.

Maruz kaldığı ve İdarenin kendi kusuruyla sebebiyet verdiği mağduriyetin giderilmesi için "hak arama özgürlüğü" 'ne sığınarak dava açan davacının henüz dava sonuçlanmadan, aksi de ispat edilemediği halde baştan beri kötü niyetli olduğunun kabulü "masumiyet karinesi" nin ve ispat yükünün tersine çevrilmesi anlamına gelir. Kaldı ki; çok zor şartlarda emekli maaşıyla geçinen bireyin bu güvencesini ortadan kaldıracak ya da zorlayacak nitelikte, ifa güçlüğü veya imkânsızlığı oluşturacak şekilde değerlendirme yapılarak bu yönde karar verilmesi de hiç bir şekilde iyi niyet kuralları ile "hak ve nesafet ilkesine" uygun düşmeyecektir.

Kurumca, kendisine daha önceden herhangi bir uyarı ve tebligat yapılmayan Davacı, haksız olduğunu düşünerek dava açtığı Kurumun işlemini nizalı hale getirmiştir. Davaya konu olay bir bütün olup, dava sonuna kadar bölünemez niteliktedir. Zira, mahkemece, davacının dava açmaktaki hukuki yararı kabul edilmiş, yargılamaya devam edilmiş ve davanın kısmen kabulüyle 09/06/2014 tarihinde taraf vekillerinin yüzlerine karşı tebliğ edilmek suretiyle sonuçlandırılmıştır.

Kurumca, kendisine daha önceden herhangi bir uyarı ve tebligat yapılmayan Davacı, haksız olduğunu düşünerek dava açtığı Kurumun işlemini nizalı hale getirmiştir. Davaya konu olay bir bütün olup, dava sonuna kadar bölünemez niteliktedir. Zira, mahkemece, davacının dava açmaktaki hukuki yararı kabul edilmiş, yargılamaya devam edilmiş ve davanın kısmen kabulüyle 09/06/2014 tarihinde taraf vekillerinin yüzlerine karşı tebliğ edilmek suretiyle sonuçlandırılmıştır.

Kanaatimizce, Mahkemenin Davacının iyi niyetli olduğunu kabulü yerindedir. Ancak; dava henüz sonuçlanmadan davacıya yükümlülük getirecek ve aleyhine ifa güçlüğü oluşturacak şekilde; Hükmün ... 2.b.' de "...dava tarihi olan 03/08/2012 tarihinden itibaren 24 ay içerisinde ödemesi halinde faizsiz, bu tarihten sonra ödemesi halinde bu sürenin sonundan itibaren hesaplanacak yasal faiz ile birlikte Kuruma ödemesi gerektiğinin tespitine" hükmedilmiş olması "hukuki dinlenilme hakkı", "hak arama özgürlüğü" ve AİHS'nin 6.maddesinde tanımlanan "Adil Yargılanma Hakkı" gibi evrensel hukukun temel ilkelerine aykırı olup, 01/10/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 96. Maddesinin b bendi hükmüne esas olacak, yersiz olduğu ve geri alınması düşünülen fazlalığın hesabında 5 yıllık zamanaşımı süresinin hüküm tarihinden (09/06/2014) geriye doğru hesap edilerek, doğru bir hesaplamayla bulunacak fazlalığın, faizsiz ve uygun bir geri ödeme planıyla ödeme ve iade güçlüğü oluşturmadan, istirdadın, nesafet ilkeleri doğrultusunda yapılabilmesi yönünde karar verilmemiş olması kanaatimizce yerinde değildir.

Sonuç itibariyle, somut olayın detayına uygun ve mahkemece 5510 sayılı Yasanın 96/b maddesinin uygulanmasının gerekiği yolundaki genel gerekçesi doğru olmakla birlikte, belirttiğimiz gerekçeler ışığında ifa güçlüğüne sebebiyet vermesi nedeniyle mahkeme hükmünün 2.b. kısmının doğru ve yerinde olmadığını düşündüğümüzden,

Ayrıca, dile getirdiğimiz sair gerekçelerle sayın çoğunluğun BOZMA yönündeki gerekçelerine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/11909, Karar No: 2014/14380, Tarih: 19.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/11909 E.  ,  2014/14380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2013/1838-2014/155

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalıların vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçaları eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4797, Karar No: 2017/16706, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/4797 E.  ,  2017/16706 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19608, Karar No: 2013/2129, Tarih: 21.01.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/19608 E.  ,  2013/2129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6126 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucun- da oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulama- sına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMA- SINA), 21.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9022, Karar No: 2018/2033, Tarih: 05.03.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9022 E.  ,  2018/2033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalılardan ... aleyhine müvekkili banka tarafından ... 2. İcra Müdürlüğünün 2014/6983 E. 2014/6986, 2014/6980 ve 2014/6984 E. sayılı icra takibi açıldığını, davalının borçlarını ödememek, sürüncemede bırakmak amacıyla diğer davalı ... ile muvazalı bir şekilde borçlandırma oluşturup kendisi hakkında ... 3. İcra Müdürlüğünün 2014/2326 E. sayılı icra takibi başlattırarak maaşına haciz koydurduğunu, bu nedenle ... 3. İcra Maüdürlüğü’nün 2014/2326 E. sayılı icra dosyasının sırasının iptali ile müvekkili bankaya ait dosyaların sıraya alınmasına ve karar tarihinden itibaren haciz kesintilerinin bu sıraya göre ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı ..., diğer davalı ...’nun arkadaşı olduğunu ve ondan borç alırken uzun süreli senet imzaladığını, borcunu ödeyemeyeince davalı ismailin takip başlattığını savunarak davanın reddini istemiştir.Davalı, ..., davalı ...’un arkadaşı olduğunu kendinden 35.000 TL borç istemesi üzerine kendisine verdiğini ve aralarında senet düzenlediklerini, yakın arkadaşı olduğundan hemen takibe koymadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; ispat yükünün davalı tarafta olduğu, taraflarca her zaman düzenlenmesi mümkün olan bono tek başına alacağın varlığını ispatlamaya yeterli olmadığı, İcra dosyasının incelenmesinde ise icra takibinin kesinleşmesinden sonra borçlu ...'in maaşına haciz konmasına muvafakat ettiği, alacaklı İsmail'inde aynı gün haciz konması talebinde bulunduğu, maaş haczi dışında başka herhangi bir haciz işleminin yapılmadığı, davalı alacaklının diğer davalıdan alacaklı olduğunu birbirine doğrulayan ve takipten önce düzenleşmiş delillerle ispat edemediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dava, muvazaa nedenine dayalı olarak sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir. İİK'nın 140/1. maddesinde İcra Müdürlüğünce hangi hallerde haciz sıra cetveli düzenleneceği belirtilmiştir. Maddeye göre haciz sıra cetvelinin düzenlenebilmesi için satış tutarının bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmemesi gerekir. Bu madde uyarınca düzenlenen bir sıra cetvelinde, hacizlere ilişkin takip dosyası (takip tarihi, haciz tarihi, alacak miktarı gibi) bilgilerine, ipotek veya hapis hakları varsa bu hakların tesis edildiği tarihlere ve dayanak bilgilerine yer verilmesi gerekir. Somut olayda, icra dosyasına intikal etmiş bir para bulunmamaktadır. İİK'nın 83/2. madde hükmüne göre, maaş üzerinde birden fazla haciz varsa bunlar İcra Müdürlüğünce sıraya konur ve sırada önde olan haczin kesintisi bitmedikçe sonraki haciz için kesintiye geçilemez. Açıklanan bu durum karşısında, İcra Müdürlüğünce yapılan maaş hacizlerinin ve yapılması gereken kesintilerin İİK'nın 355. madde hükmü uyarınca bildirilmesi üzerine İl Müftülüğü’nce bu madde hükmü uyarınca düzenlendiği anlaşılan ve maaş hacizleri ile ilgili yapılan sıralamayı İİK'nın 140/1. maddesinde tanımlanan sıra cetveli niteliğinde olduğundan söz edilemez. Bu durumda mahkemenin, İl Müftülüğü’nce yapılan bu sıralamanın İİK'nın 140/1. maddesi uyarınca İcra Müdürlüğü'nce düzenlenen sıra cetveli niteliğinde olduğu kabul ederek aynı Kanun'un 142/1. maddesi uyarınca açılan muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davalarında olduğu gibi ispat yükünün davalıda olduğunun kabulü ile uyuşmazlığın bu ilkelere göre çözümlenmesi doğru olmamıştır. 04.06.1958 gün ve 15/6 sayılı İBK'da da belirlendiği gibi, HMK'nın 24/1, 25, 26,30 ve 33. (HUMK'nın 74,75 ve 76.) maddeleri gereğince hakim, tarafların ileri sürdükleri maddi vakıalar ve bunlara bağlı netice-i taleplerle bağlı ve fakat hukuki tavsiflerle bağlı olmayıp, kanunları re'sen uygulamakla ve neticeye vardırmakla yükümlüdür. Bu durumda mahkemece, davanın dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TBK'nın 19.(818 sayılı BK'nın 18) maddesinde düzenlenmiş muvazaa iddiasına dayalı iptal istemine ilişkin olduğunun kabulü ile ispat yükü yönünden genel ilkelere uygun olarak uyuşmazlığın çözümlenmesi gerekirken, davanın tavsifinde yanılgıya düşülerek ve ispat yükü davalıya yüklenerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı ... yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'na iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.