muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11320, Karar No: 2014/13581, Tarih: 08.05.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/11320 E.  ,  2014/13581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2014

NUMARASI : 2013/347-2014/35

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra mahkemesi kararlarından hangilerinin temyiz olunabileceği özel hükümlerle ve genel olarak da İİK.nun 363. maddesinde birer birer açıklanıp gösterilmiştir. Bunların dışında kalan mahkeme kararları kesindir. Yargıtay’ca incelenmesi istenen karar bu maddelerle tespit edilen kararlar arasına girmeyip kesin nitelikte bulunduğundan temyiz dilekçesinin (REDDİNE), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7648, Karar No: 2017/14938, Tarih: 20.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/7648 E.  ,  2017/14938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin ek ödeme, fazla çalışma ücreti ve kilometre primi alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... İl Özel İdaresi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, yazılı gerekçeyle ek ödeme alacağına yönelik talebin kabulüne; fazla çalışma ücreti talebinin reddine; kilometre primi talebi yönünden ise karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... İl Özel İdaresi vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda, dava dilekçesinde, davalı taraf “... ( İl Özel İdaresi Yatırım Şube Müdürlüğü’ne izafeten)” şeklinde gösterilmiştir. Dava dilekçesinde, tüzel kişiliği ve dolayısıyla taraf ehliyeti bulunmayan valiliğin taraf gösterilmesi hatalı ise de, bu hatanın kabul edilebilir bir yanılgıya dayalı olduğu açıktır. Diğer taraftan, dava dilekçesinin tebliği üzerine, ... İl Özel İdaresi vekili, davalı vekili sıfatıyla davaya cevap dilekçesini sunmuş, yargılamayı takip etmiş ve Mahkemece de, ... İl Özel İdaresi’nin davalı olduğu kabul edilerek yargılamaya devam edilmiştir. Böylece, taraf teşkilinin sağlanmış olduğu anlaşılmaktadır. Bu halde, gerekçeli karar başlığında, davalı tarafın “... İl Özel İdaresi” şeklinde yazılması gerekirken, “...” şeklinde yazılması hatalı olmuştur.

Esasa yönelik temyiz itirazlarının değerlendirilmesine gelince;

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili işçinin, davalı kurumda şoför olarak çalıştığını, 2005-2009 yılları arasında, yılın beşinci ayı ile onbirinci ayı sonuna kadar ... projesi kapsamında köye gidiş ve gelişler ile yapılan işlerin kontrolünü yapacak görevlilerin ulaşımında şoförlük yaptığını, müvekkilinin şoförlük yaptığı personele ... projesinde çalışmaları için ek ödeme ödendiğini, müvekkiline ise bu ödemenin yapılmadığını ileri sürerek, ek ödeme alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Dava dilekçesinde ek ödeme olarak tanımlanan ödemenin dayanağı, 5355 sayılı Mahalli İdare Birlikleri Kanunu’nun 18/4. maddesidir. Bu maddede, “Köylere hizmet götürme birlikleri, ihtiyaca göre hizmet akdiyle personel istihdam edebilir. Ancak, köylere hizmet götürme birliklerinin yıllık toplam personel giderleri, gerçekleşen en son yıl bütçe gelirlerinin Vergi Usul Kanununda belirlenen yeniden değerleme katsayısı ile çarpımı sonucu bulunacak miktarın %10'unu aşamaz. Vali ve kaymakamlar birlik hizmetlerini yürütmek üzere diğer kamu kurum ve kuruluşlarından personel görevlendirebilir. Bu şekilde görevlendirilenlere birlik bütçesinden karşılanmak üzere, (5000) gösterge rakamının memur aylık katsayısı ile çarpımı sonucu bulunan tutarda aylık ödeme yapılır. Görevlendirmelerde otuz günden kısa süreler için kıst hesaplama yapılır.” hükmü mevcuttur.

Davalı kurumda çalışan ve 5355 sayılı Mahalli İdare Birlikleri Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca, ... İli Merkez İlçe Köylere Hizmet Götürme Birliği için görevlendirilen bir kısım çalışana yukarıda belirtilen hükme göre ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır.

Davalının savunması ve dava dışı ... İli Merkez İlçe Köylere Hizmet Götürme Birliği’nin cevabi yazısı dikkate alındığında, davacının 5355 sayılı Kanun’un 18/4. maddesi uyarınca, Köylere Hizmet Götürme Birliği’nin hizmetlerini yürütmek üzere resmi bir görevlendirilmesinin bulunmadığı açıktır. Resmi bir görevlendirme yok ise de, fiilen görevlendirildiği iddiasının değerlendirilmesinde ise, davacı tanıkları 24.03.2011 tarihli celsedeki beyanlarında özetle, davacı işçinin personeli araziye götürüp getirdiğini, ancak sadece proje kapsamında görevlendirilenleri değil, diğer şubelerin personelini de götürüp getirdiğini, başka şoförlerin de çalıştığını ifade etmişlerdir. Söz konusu celsede alınan tanık beyanları dikkate alındığında, davacının birlik için görevlendirilmiş personelin ulaşımında şoförlük yapması, 5355 sayılı Kanun’un 18/4. maddesinde düzenlenen ödemeye hak kazandığını göstermez.

Diğer taraftan, davacı vekili kök bilirkişi raporuna itiraz konulu, 30.04.2013 havale tarihli dilekçesinde, davacının görevinin sadece personelin ulaşımı ile sınırlı olmadığını, mesai saatleri süresince de proje kapsamında yol yapım işinde kamyon ile stabilize malzemesi de taşıdığını, mesaisinin tamamını bu projeye hasrettiğini iddia etmiş ise de, bu beyanlar iddianın genişletilmesi mahiyetindedir. İddianın genişletilmesi ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu uyarınca yasaktır. Davalı tarafın, iddianın genişletilmesine açık bir muvafakatı da yoktur.

Ayrıca, iddianın genişletilmesi üzerine, Mahkemece, davacı tanıklarının 06.06.2013 tarihli celsede yeniden beyanları alınmıştır. Tanıklar söz konusu beyanlarında ise özetle, davacının görevlendirilen personeli taşımanın yanı sıra, ihtiyaç olduğunda arazide malzeme taşıyan kamyonları da kullandığını, ancak görevli personeli taşıma dışında bir iş yapması hususunda görevinin olmadığını, kendi isteğine bağlı olarak diğer personele yardım edebildiğini ifade etmişlerdir. Yukarıda da belirtildiği üzere, davacının, görevlendirilmiş personelin ulaşımında şoförlük yapması dışındaki iddiaları, iddianın genişletilmesi yasağı kapsamındadır. Kaldı ki, tanıklar ikinci kez alınan beyanlarında, davacının projede başka bir iş yapması hususunda görevlendirilmesinin olmadığını ifade etmişlerdir. Davacının bir görevlendirme olmadan isteğe bağlı olarak diğer personele yardım ettiği şeklindeki soyut beyanlardan hareketle, davacının uyuşmazlığa konu ödemeye hak kazandığının kabulü de mümkün değildir. Gerek kök bilirkişi raporundaki, gerekse de ek bilirkişi raporundaki mütalaa da, davacının bahse konu ödemeye hak kazanmadığı yönündedir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında varılan neticede, dosya kapsamına göre, usulünce kanıtlanmadığı nazara alınarak ek ödeme talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18669, Karar No: 2018/2609, Tarih: 12.04.2018

**16. Hukuk Dairesi         2015/18669 E.  ,  2018/2609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Uygulama kadastrosu sırasında ... Mahallesi çalışma alanında ve tapuda davacı ... adına kayıtlı bulunan eski 57 parsel sayılı 3400 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 125 ada 16 parsel numarasıyla ve 3.099,99 metrekare yüzölçümlü olarak; davalılar ... ve müşterekleri adına tapuda kayıtlı bulunan eski 2398 parsel sayılı 1.266,25 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 125 ada 84 parsel numarasıyla ve 1.168,48 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir. Davacı ..., uygulama kadastrosu sırasında kendisine ait taşınmazın yüzölçümünün sınırının yanlış belirlendiği ve yanlışlığın davalılara taşınmazdan kaynaklandığı iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli taşınmazların uygulama tespiti gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uygulama kadastrosu yapılırken öncelikle zeminde bulunan ve tesis kadastrosu tarihinde mevcut olan sabit nokta ve sınırlardan, aynı döneme ya da yöreye ait farklı amaçlarla üretilmiş haritalar ile benzeri verilerden yararlanılarak yapılan teknik çalışmalarla, tesis kadastrosuna ait pafta haritaları ortofoto üzerine işlenmekte; haritanın zemine uygun olmaması halinde farklılıkların nerelerden ve hangi sebeplerden kaynaklandığı tespit edilip varsa hatalar yöntemine uygun şekilde giderilmekte, düzenlenen ada raporu ile yapılan teknik çalışmalar ve gerekçeleri açıklanmakta; bundan sonra yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde taşınmazların bütün sınırları tek tek değerlendirmeye tabi tutularak ilk tesis kadastrosu sırasındaki gerçek fiili duruma ulaşılmaya çalışılarak, uygulama tutanağı düzenlenmekte ve uygulama kadastrosu haritaları üretilmektedir. İşte, uygulama kadastrosuna itiraz davaları, uygulama kadastrosu faaliyetinin yöntemine uygun yapılıp yapılmadığının denetlenmesine yönelik davalardır. Bu nedenle mahkemelerce, uygulama faaliyetine eşdeğer ve amaca uygun bir araştırma yapılması zorunludur.

Mahkemece, amacına ve yöntemine uygun bir araştırma yapılabilmesi için öncelikle, denetime veri teşkil etmek üzere, tesis kadastrosunun yapıldığı tarihe en yakın tarihli hava fotoğrafları, temin edilebilen en eski ve güncel ortofoto ve uydu fotoğrafları, tesis kadastrosuna ait pafta haritası, varsa bu haritada değişiklik yapan ifraz haritaları, mahkeme ilamları ve eki olan haritalar, varsa uygulama kadastrosu sırasında yararlanıldığı anlaşılan diğer haritalar, çekişmeli taşınmaza ilişkin tesis kadastrosu ve uygulama kadastrolarına ait ölçü çizelgesi, hesap cetveli ve ölçü krokileri gibi bilgi ve belgelerin toplanması gerekmektedir. Bundan sonra mahallinde, yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, harita ya da jeodezi mühendisi fen bilirkişisinin katılımı ile keşif yapılmalıdır. Keşif sırasında çekişmeli taşınmaz ve çevresinin toprak yapısı, bitki örtüsü, zeminde mevcut ağaçların yaşı gibi hususlar ile zeminin jeolojik yapısının değerlendirilmesine ihtiyaç duyulan hallerde uzman ziraat bilirkişisi ile jeoloji mühendisi bilirkişi de keşif heyetine dahil edilmelidir. Yapılacak keşif sırasında yerel bilirkişi ve tanıklardan tesis kadastrosu sırasında da zeminde mevcut olan sabit sınır ya da yapılar bulunup bulunmadığı sorularak varsa yerleri fen bilirkişisine işaretlettirilmeli, fotoğrafları çekilmeli, taraflar keşif sırasında hazır bulunmakta ise zeminde ortak sınır üzerinde uzlaşıp uzlaşmadıkları tespit edilip gerektiğinde imzaları ile beyanları tevsik edilmeli, uzlaşılan sınırlar ile iddia edilen sınırlar fen bilirkişisi tarafından haritasında işaretlenmeli, keşif sırasında hazır edilmeleri halinde ziraat bilirkişisi ile jeoloji mühendisi bilirkişisinden, taşınmazlar arasında değişmeyen doğal ya da yapay sınırlar bulunup bulunmadığı, sınırlarda mevcut ağaçların yaşları gibi hususlarda bilgi alınmalı, fen bilirkişisinden denetime veri teşkil etmek üzere dosya içine getirtilen bilgi ve belgeler ile bilirkişi ve tanık anlatımlarından yararlanarak uygulama kadastrosunu denetlemesi istenmelidir. Fen bilirkişisinden, tesis kadastrosunun, paftaların üretim yılı, üretim tekniği, altlığı ve ölçeği gibi hususları da açıklar tarzda hangi yöntem ve tekniklerle yapıldığı, uygulanan yöntemlerin hata paylarının ne olduğu, üretilen haritaların zeminle uyumsuz bulunması halinde farklılığın nereden ve hangi sebeplerden kaynaklandığı, sırasıyla tersimat hatası, hesap hatası, ölçü hatası ve sınırlandırma hatası bulunup bulunmadığı, uygulama kadastrosu sonucu tespit edilen yeni sınırların niteliğinin ne olduğu ve yönetmelik hükümlerine uygun olarak belirlenip belirlenmediği, uygulama kadastrosunda hata yapılmış ise doğru sınır ve haritanın nasıl olması gerektiği gibi hususlarda ve "ada raporu" ile "uygulama tutanağı ve haritasını" irdeler şekilde, teknik ve bilimsel verilere dayalı, gerekçelendirilmiş, denetlenebilir ve ayrıntılı rapor ve haritalar alınmalıdır

. Raporun denetime elverişli olması için fen bilirkişisinden, düzenleyeceği haritalardan iki tanesinde hava fotoğrafı üzerinde, iki tanesinde ise ortofoto (yoksa uydu fotoğrafı) üzerinde ilk tesis kadastrosu paftası ve uygulama kadastrosu paftasını çakıştırması istenmeli; çakıştırmaların birer tanesinin ada bazında değerlendirme yapmaya elverişli geniş ölçekli olması, diğerinin ise çekişmeli taşınmaz ve çevresini gösterir şekilde daha dar ölçekli olması istenmelidir. Fen bilirkişi haritasında, uygulama kadastrosunda yanlışlık varsa, infazı kabil bir hükme esas olmak üzere doğru sınırların nasıl olması gerektiği de gösterilmelidir. Açıklanan yönteme uygun inceleme ve araştırma yapıldıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmeli; değerlendirme yapılırken uygulama kadastrosunun amacının mülkiyet ihtilaflarını çözmek olmadığı ve mülkiyet uyuşmazlıklarının uygulama kadastrosuna ilişkin davalarda tartışma konusu yapılamayacağı göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda; mahkemece, tesis kadastrosu sırasında düzenlenen ölçü krokisi, ... paftasının oluşumuna esas ölçü çizelgesi ve hesap cetveli dosya arasına getirtilmemiş; tesis kadastrosu ile uygulama kadastrosuna ait paftanın ortofoto üzerinde çakıştırılması suretiyle harita mühendisi bilirkişiden rapor alınmamış, davacının kendi taşınmazı içinde kaldığını iddia ettiği bina kalıntısının tesis kadastrosu sırasında hangi parsel içerisinde kaldığı üzerinde durulamamış, tesis kadastrosu ile uygulama kadastrosu sırasında tanzim edilen paftalardaki sınırların farklı olmasının nedenlerini denetlemek bakımından yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmuştur. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz. Hal böyle olunca; varsa ortofoto (yoksa uydu fotoğrafı), ... paftasının oluşumuna esas ölçü krokisi, ... paftasının oluşumuna esas ölçü çizelgesi ve hesap cetveli dosya arasına getirtildikten sonra; mahkemece harita mühendisi sıfatına sahip önceki bilirkişiler dışında oluşturulacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulu eliyle yukarıda belirtilen şekilde inceleme ve araştırma yapılmalı, çekişmeli taşınmazların aynı kök taşınmazdan gelmeyip tesis kadastrosu sırasında farklı parseller oldukları dikkate alınmalı, davacının iddia ettiği bina kalıntısının tesis kadastrosu sırasında hangi parselde kaldığı tespit edilmeli, bundan sonra toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece açıklanan şekilde araştırma ve inceleme yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 12.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/873, Karar No: 2025/1309, Tarih: 12.03.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/873 E.  ,  2025/1309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1917 E., 2023/2442 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 22. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/21 E., 2021/419 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; dava konusu 293 ada 15 parselde 694 m2 alan üzerinde 35/10 kv indirici trafo merkezi ile hizmet evi bulunduğunu ve bu yerde elektrik hizmetleri dışında başka bir hizmetin yürütülmediğini, 2705 sayılı Kanun kapsamında oluşturulan Devir Kurulunun 74 sayılı kararı uyarınca hizmet evi dağılımında 7 adet İETT personeli ve 5 adet TEK personeli oturduğu tespit edildiğinden, kumanda merkezinin üstünde bulunan hizmet evinin devirden önceki fiili durumu göz önüne alınarak, 1, 4, 5, 8 ve 10 nolu daireler ile diğer tüm yer ve tesisin tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; 1312 sayılı Türkiye Elektrik Kurumu Kanunun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesi, İki Maddesinin Yürürlükten Kaldırılması, Bazı Madde, Bent ve Fıkra Eklenmesi Hakkındaki 2705 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi son fıkrasına göre “devir kurullarının çalışmaları yönetmeliğinin yayım tarihinden itibaren en geç üç yıl içerisinde sonuçlandırılır” şeklinde olduğunu, devir kurullarının görev ve yetkilerinin 1985 yılında dolmuş olmasına rağmen sonradan alınan kararların herhangi bir geçerliliğinin olmadığını, TEDAŞ’ın 31.08.2013 tarihi itibariyle özelleştiğini belirtilerek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 12.09.2019 tarihli 2015/67 Esas, 2019/359 Karar sayılı davanın kabulüne ilişkin kararının davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince kat mülkiyeti kurulmak suretiyle ifrazın mümkün olup olmadığı ve iptal edilecek payların hükümde gösterilerek infaza uygun karar verilmesi gerektiği belirtilerek karar kaldırılmış, Mahkemenin 13.12.2022 tarihli 2021/155 Esas, 2022/729 Karar sayılı kararı ile, ilgili yasal düzenlemeler ve 34-31-1 nolu Devir Kurulunun 74 nolu kararı doğrultusunda devri gereken taşınmazın 1, 4, 5, 8 ve 10 nolu dairelere ilişkin hisseler ile trafo merkezi, bodrum kat ile zemin kata ilişkin belirtilen hisselerin davalı adına olan tapu kaydının iptali ile bu hisselerin davacı adına tapuya tesciline, geriye kalan kısmın ise davalı üzerinde bırakılmasına ve tapunun muhdesat hanesine " 35/10 KV indirici trafo merkezi, ana yapıda bodrum katın tamamı, zemin katın tamamı ile 1, 4, 5, 8, 10 numaralı daireler Türkiye Elektrik Dağıtım Anonim Şirketine, 2, 3, 6, 7, 9, 11, 12 numaralı daireler İstanbul Elektrik Tramvay ve Tünel İşletmeleri Genel Müdürlüğüne aittir" belirtmesinin yazılmasına karar verilmiş, 16.05.2022 tashih şerhi ve 30.06.2022 tarihli tavzih kararı ile hükmün yargılama gideri ve harca ilişkin 3. ve 4. bendinde düzeltme yapılmıştır.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 2705 sayılı Kanun ile 1312 sayılı Kanun'un bazı maddelerinin değiştiği, buna göre Kanun'da belirtilen bazı kurumların elektrik hizmetleri ile ilgili mal varlıklarının TEK'e devri hükmü getirildiği, bu konuda kurulan 34-34-1 nolu Devir Kurulu Başkanlığının 23.05.1984 tarihli 74 nolu kararının eki listede belirtilen dava konusu parselde hizmet evinin TEK'e devri husususun belirtildiği, davalının buna karşı yargı yoluna başvurmadığı, kararın kesinleştiği, dava konusu taşınmazların devredilmediği, düzenlemeye göre bedelsiz devrin ön görüldüğü, taşınmazın ifrazı mümkün olmadığından alınan bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK)353/(1)-b/1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; devir kurulu kararına dayalı olarak iptali-tescil talep edildiğini, ancak kararın inşai değil bildirici nitelikte olduğunu, 3 yıllık sürenin geçtiğini, TKGM’nin bu nedenle taleplerini reddettiğini, bedelsiz olarak devrin mümkün olmadığını, herhangi bir bedel ödenmediğini, geçen 34 yılı için elektrik hizmetinin özelleştirildiğini, 2705 sayılı Kanun gerekçesinin bu nedenle temelsizleştiğini, paylı mülkiyet durumunda mülkiyet hakkının kullanımının zorlaştığını, irtifak veya intifa hakkı tanınması gerektiğini, taşınmazın devri için 7350 sayılı Kanun'un 6. maddesi gereğince elektrik dağıtım faaliyetine ilişkin olması ve başvuru yapılması gerektiğini, dava konusu taşınmazın dağıtıma ilişkin olmadığını, arsa niteliğinde olduğunu, kat mülkiyeti bulunmadığını, davaya sebebiyet vermediği için vekalet ücreti ve yargılama giderlerine hükmedilmemesi gerektiğini belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Dosya içeriğinden; dava konusu 293 ada 15 parsel sayılı 694 m2 miktarlı arsa nitelikli taşınmazın davalı adına 1969 yılında tescil edildiği, 34-31-1 nolu Devir Kurulu Başkanlığının 23.05.1984 tarih 74 nolu kararına göre dava konusu taşınmazda 35/10 kv’lik indirici trafo merkezi ile hizmet evi bulunduğu bu yerde elektrik hizmetleri dışında başka bir hizmetin yürütülmediği, ancak hizmet evi dağılımında 7 adet İETT personeli, 5 adet TEK personeli oturduğu tespit edildiğinden, kumanda merkezi üstünde bulunan hizmet evinin devirden önceki fiili durumu göz önüne alınarak 2, 3, 6, 7, 9, 11 ve 12 nolu dairelerin İETT’ye bırakılmasına, bunun dışındaki tüm yer ve tesislerin TEK’e devrine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup özellikle davalı tarafından istinaf konusu edilmeyen yargılama giderleri ve vekalet ücretine ilişkin hususun temyiz konusu yapılamayacağı da gözetilerek temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 383.044,86 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.