muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/194, Karar No: 2012/16794, Tarih: 08.10.2012

Uyuşmazlık davacının işe başladığı tarih olan 16/02/2002 tarihinde 506 sayılı Kanunun 53. maddesinin A fıkrasına göre vücut tamamiyetinin ve çalışma gücünün 2/3'ünü kaybedip etmediğinin ve aynı maddenin B fıkrasına göre maluliyet sigortası yardımlarından yararlanıp yararlanamayacağının tespiti noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda; ... Kurulu Raporunda davacının iş yerine maluliyetini gerektiren hastalık ve arızası ile işe girdiğinden 506 sayılı kanunun 53. maddesinin B fıkrası gereğince maluliyet sigortası yardımlarından yararlanamayacağı bildirilmiş olup bu rapora davacı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine düzenlenen ... Raporunda davacının %100 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının, davacının işe başlama tarihi olan 16/02/2002 tarihinde tedavi ile çalışma olanağı vermeyen ... hastası olduğunun, hastalığının maluliyetini gerektirecek düzeyde olmadığının, ancak geçen zaman içerisinde hastalığının ilerleyerek tedavi ile çalışma olanağı vermeyen duruma geldiği bildirilmiştir. Bu durumda ... Raporu arasında çelişki bulunmaktadır. Bu çelişkinin giderilmesi için ... Genel Kurulundan rapor alınması gerekmektedir.

Bu nedenle, ... Raporu arasındaki çelişkinin giderilmesi için ... Genel Kurulundan rapor alındıktan sonra bunun sonucuna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9956, Karar No: 2012/2238, Tarih: 23.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/9956 E.  ,  2012/2238 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öteyandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ilgililere iadesine 23/02/2012gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/7844, Karar No: 2025/3620, Tarih: 09.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2022/7844 E.  ,  2025/3620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/23Esas., 2022/151 Karar

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii ve katılan ... ve katılan ... vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 53/6 ve 63/1. maddeleri uyarınca 7 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiş, sanık müdafi ve katılanlar vekillerinin temyizi üzerine Dairemizin 29.11.2021 tarihli bozma kararı üzerine, Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 53/6 ve 63/1. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ...'ın temyiz sebepleri; sanık hakkında az cezaya hükmedildiğine ve sanık hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri; sanık hakkında az cezaya hükmedildiğine ilişkindir.

Sanık müdafinin temyiz sebepleri; sanığa fazla ceza verildiğine bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık müdafinin temyiz sebepleri; sanığa fazla ceza verildiğine bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Olay günü sanık ...'ın sevk ve idaresindeki EGO otobüsü ile İstanbul Yolu üzerinde Ankara istikametine meskun mahalde, bölünmüş beş şeritli asfalt kaplama yolda seyir halinde iken, Jandarma Lojmanları girişinde bulunan otobüs durağında yolcu almak amacıyla duran, sürücülüğünü sanık ...'ın yaptığı özel halk otobüsüne 28,10 metre sağa doğru fren izi bırakarak arkadan çarptığı, daha sonra yoldan çıkmak suretiyle yaya kaldırımına çıktığı 15 metre yaya kaldırımında seyirle, duraktakta bekleyen yayalara, otobüs durağına ve aydınlatma direğine çarpmak suretiyle, yayalardan ...’ü araç altına alarak 15.20 metre seyirle yaya üst geçidine ve asansör kısmına çarparak duruşa geçtiği, çarpmanın etkisiyle halk otobüsünün 25,5 metre seyirle yol içinde sağa yatık vaziyette sürüklendikten sonra durabildiği otobüs durağında bekleyen yolcular ... ve ... ile kazada yan yatarak sürüklenen halk otobüsü içerisinde yolcu olarak bulunan ...’ın kaza nedeniyle öldükleri, şikayeti devam eden katılanlar ..., ..., ..., ..., ...’ın basit tıbbi müdahale ile giderilemez şekilde, ... ve ...’ın hayati tehlike geçirecek ve vücutlarında kemik kırığı oluşacak şekilde, şikayeti devam eden 13 kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde olmak üzere toplam yirmi kişinin yaralandığı trafik kazasında, Adli Tıp Kurumu Ankara Adli Grup Başkanlığına ait 15.10.2014 tarih ve 4987 sayılı rapora göre de; “Sanık ..., sevk ve idaresindeki EGO otobüsü ile meskun mahalde gündüz vakti seyri sırasında yola gereken dikkatini vermediği, hızını mahal koşullarına göre ayarlamadığı, olay anı görüntülerinden de anlaşılmakla ön ilerisindeki olay yeri durakta duracak derecede yavaşlamış bulunan özel halk otobüsüne rağmen durak mahalline kontrolsüzce ve tehlikeli biçimde hızla yaklaştığı, bu haliyle uyguladığı frende hızından dolayı etkisiz kalıp duracak derecede yavaşlamış bulunan özel halk otobüsüne arkadan çarpması akabinde aracının savrularak olay yerindeki durakta beklemekte olan yayalar ... ve ...'ya da çarpmasıyla meydana gelen mevcut koşullardaki olayda dikkatsizliği, tedbirsizliği ve kurallara aykırı hareketiyle asli kusurlu olduğunun belirtildiği ve Yerel Mahkemece üç kişinin ölümü ve biri nitelikli olmak üzere üç kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan trafik kazasının meydana gelmesinde sanığın tamamen kusurlu olduğu kabul edilerek ve fren mesafesi, özel halk otobüsünün savrulma mesafesi ve çarpma noktası dikkate alındığında; sanık ...’ın aşırı hız yaparak eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii ile katılan ... ve katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin ve katılan ... ve katılan ... vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11593, Karar No: 2014/15512, Tarih: 10.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/11593 E.  ,  2014/15512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :06/12/2012

NUMARASI :2007/180-2012/525

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı şirket vekili ile davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın sebebiyet verdiği kaza sonucu davacı H.. S..'ın ağır derecede yaralandığını ileri sürerek, davacı Hitam için 2.000,00 TL maddi tazminat ile 30.000,00 TL manevi tazminatın, Hitam'ın eşi davacı Selvi için 10.000,00 TL manevi tazminatın yasal faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında davacı H.. S.. vefat ettiğinden mirasçıları tarafından devam edilen davada davacılar vekili 02.2.2012 tarihli ıslah dilekçesiyle maddi tazminat taleplerini 5.386,00 TL'na yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalı şirket vekili ile diğer davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davacı H.. S.. yargılama sırasında vefat ettiğinden ve manevi tazminat tereke mevcudunda olan haklardan olmadığından konusu kalmayan manevi tazminat yönünden karar verilmesine yer olmadığına, 5.386,00 TL maddi tazminat talebinin kabulüyle bu meblağın veraset ilamındaki payları oranında davacı mirasçılara verilmesine, davacı S.. S..'ın manevi tazminat talebinin 3.000,00 TL yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı şirket vekili ile davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-)Davalı şirket vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava konusu 23.8.2006 tarihli kazada yaralanan davacı H.. S..'ın yargılama sırasında 29.6.2008 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, geçici iş göremezlik zararının bu tarihler arasında hesap edilmesi yönünden hesap bilirkişisinden ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, davacı murisin ölümünden sonraki tarihi kapsayacak şekilde 24 aylık geçici iş göremezlik zararının hüküm altına alınması doğru görülmemiştir.

3-)Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava konusu 23.8.2006 tarihli kazada yaralanan davacı H.. S..'ın yargılama sırasında 29.6.2008 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, geçici iş göremezlik zararının bu tarihler arasında hesap edilmesi yönünden hesap bilirkişisinden ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, davacı murisin ölümünden sonraki tarihi kapsayacak şekilde 24 aylık geçici iş göremezlik zararının hüküm altına alınması doğru görülmemiştir.

3-)Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a-)BK.'nın 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı BK. md. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda, davalı tarafa ait araç kusurlu olarak (yargılama sırasında başka nedenden vefat eden) davacı H.. S..'a çarparak ağır derecede yaralanmasına, kemik kırıklarına, ameliyatlar geçirmesine ve uzun süre hastanede yatarak tedavi görmesine sebebiyet vermiş olup, olay sebebiyle davacı eş Selvi'nin eşinin bu durumu ve onun tedavi ve bakımı süresinde üzülüp acı ve elem duyması kaçınılmazdır.

O halde, davacı Selvi'nin dava konusu olaydan kaynaklanan manevi zararların kısmen de olsa giderilmesi amacıyla tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli, davalı tarafın sorumluluğun niteliği de göz önünde tutularak olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşecek şekilde hak ve nesafet kuralları çerçevesinde davacı Selvi için daha yüksek oranda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken düşük miktarda manevi tazminata karar verilmesi doğru görülmemiştir.

O halde, davacı Selvi'nin dava konusu olaydan kaynaklanan manevi zararların kısmen de olsa giderilmesi amacıyla tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli, davalı tarafın sorumluluğun niteliği de göz önünde tutularak olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşecek şekilde hak ve nesafet kuralları çerçevesinde davacı Selvi için daha yüksek oranda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken düşük miktarda manevi tazminata karar verilmesi doğru görülmemiştir.

b-)Öte yandan; davacı H.. S.. dava konusu olay nedeniyle maddi ve manevi tazminat davasını açtıktan sonra yargılama sırasında başka bir nedenden dolayı vefat etmiş olup, bu kişinin maddi tazminat hakları yanında manevi tazminat haklarının da mirasçılarına geçtiği tartışmasızdır. Buna göre, davacı mirasçılarının murislerinin manevi tazminat talebine ilişkin bölümü de usulüne uygun mirasçılık ve yetki belgesi ile takip etmiş olmaları nedeniyle, yukarıda açıklanan ilkeler ışığında hak ve nesafet kuralları çerçevesinde davacı Hitam yönünden de manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ; Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı Y.. B.. San. Tic. A.Ş vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı Y.. B.. San. Tic. A.Ş vekilinin diğer temyiz itirazlarının, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle de, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın temyiz eden davalı Y.. B.. San. Tic. A.Ş ve davacılara geri verilmesine 10.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1919, Karar No: 2023/11339, Tarih: 20.12.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/1919 E.  ,  2023/11339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/3580E., 2018/289K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kesin olarak verilen kararın; 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 ... Kanun'un 29 uncu maddesi ile 5271 ... Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesine eklenen üçüncü fıkrasındaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine; 5271 ... Kanunu’nun 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinin on birinci alt bendi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, anılan kanunun geçici beşinci maddesinin 1/f bendi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.11.2017 tarihli ve 2017/90 Esas, 2017/126 ... Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan 5237 ... Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 ... Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin, 5237 ... Kanun’un 220. Maddesinin yedinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca mahkûmiyet kararı karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 18.01.2018 tarihli ve 2017/3580 Esas, 2018/289 ... Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 ... Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 01.02.2020 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1.7188 ... kanun kapsamında başvuru yapıldığına,

2. Eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulduğuna,

3. Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

4. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 karar ... ilamında açıklandığı üzere;

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 ... TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 ... TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Anılan örgüt tarafından organize edilen kermeslere katılma dışında herhangi bir örgütsel faaliyeti ya da örgüte yardım etme kapsamında değerlendirilebilecek eylemi belirlenemeyen sanığın doğrudan suç işleme kastı ile hareket ettiğine dair yeterli ve kesin delil ikame olunamadığından müsnet suçtan beraati yerine olgu ve delillerin hatalı değerlendirilmesi neticesinde ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü tesisi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 18.01.2018 tarihli ve 2017/3580 Esas, 2018/289 ... Kararının 5271 ... Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 ... Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının a bendi uyarınca Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.12.2023 tarihinde karar verildi.