muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/6740, Karar No: 2008/1070, Tarih: 21.02.2008

Yapılacak iş; 28.12.1998 tarihli protokol ve ibraname geçerli kabul edilerek, arsa sahiplerinin gecikme tazminatı istemlerinin reddine karar verilmesinden ibarettir.

Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle arsa sahiplerinin tüm, yüklenici kooperatifin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın yüklenici kooperatif yararına BOZULMASINA, 550,00 YTL duruşma vekalet ücretinin arsa sahiplerinden alınarak Yargıtay’daki duruşmada vekille temsil olunan yüklenici kooperatife verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 3.287,80 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı-k.davacılardan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k.davalıya geri verilmesine, 21.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11812, Karar No: 2007/915, Tarih: 06.02.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/11812 E.  ,  2007/915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 4.8.2005 gününde verilen dilekçe ile kira sözleşmesinin tapu kaydına şerhi istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 4.4.2006 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 6.2.2007 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı Av.... geldi. Karşı taraftan davalı ve vekili gelmedi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kira sözleşmesinin tapu kaydına şerh verilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı, Mersin İhsaniye Mahallesinde kain 208 parsel sayılı taşınmazı 1.7.1985 tarihli kira sözleşmesi ile kiraladıklarını, kira süresinin bitiminde sözleşmenin temdid edildiğini, ve sözleşmenin “özel şartlar” bölümünün B maddesi gereğince temdidin tapu kaydına şerh edileceğinin kararlaştırıldığını, ancak, tapu sicil müdürlüğünde işlem yapamadıklarını ileri sürerek, kira sözleşmesinin tapuya şerhini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuş, mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Kira sözleşmesinin kurulması ile birlikte kiracı kiracılık hakkına sahip olur. Bu hak kişisel bir haktır. Bilindiği gibi kişisel haklar yalnızca sözleşmenin tarafına karşı ileri sürülebilir. Taşınmaz üzerinde doğan kişisel haklarda aynı niteliktedir. Borçlu bu taşınmazı üçüncü kişiye geçirirse kişisel hakkın üçüncü kişiye karşı ileri sürülebilme olanağı yoktur, ancak borçludan borca aykırılıktan dolayı Borçlar Kanununun 96.maddesine göre tazminat istenebilir.

Taşınmazlarda mülkiyetin geçirilmesi değil yalnızca kullandırma, yararlandırma istemi veren adi kira ve ürün kirası hakkı gibi kişisel haklarda da durum böyledir.

İşte taşınmazlardaki kişisel hakların tapu kütüğüne şerhi, hak sahiplerine, kendileri için doyurucu olmayan üstelik gerçekleşmesi borçlunun ödeme gücüne bağlı, bu nedenle de kuşkulu olan yalnız tazminat gideri istemiyle yetinmek zorunda kalmaktan kurtarmakta, bu hakların taşınmaza edinen üçüncü kişilere karşı ileri sürülebilmesine olanak sağlamaktadır. Ancak, bu açıklamalardan her türlü kişisel hakkın tapu kaydına şerh edilebileceği anlamı çıkartılmamalıdır. Yasalarda şerh edilebilecek kişisel haklar sınırlı sayıda gösterilmiş, kira sözleşmesinden kaynaklanan ve kişisel hak niteliğinde olan kiracılık hakkı da tapuya şerh edilebilecek haklardan olup gerek Borçlar Kanunu da gerekse Türk Medeni Kanununun da düzenleme yeri bulmuştur.

Borçlar Kanununun 255 ve bunun paralelinde olan 277. maddesi (bir taşınmazın kiralanmasında sözleşmenin tapu siciline şerh verilmesini iki taraf sözleşebilirler. Bu sözleşme kira sözleşmesinden bağımsız bir sözleşme olup, kira sözleşmesi içinde veya ondan ayrı olarak düzenlenebilir.

Türk Medeni Kanununun 1009. maddesi düzenlemesi ile de tapu kütüğüne şerh edilebilecek kişisel haklar arsında kira sözleşmesinden kaynaklanan kiracılık hakkı da sayılmıştır.

Gerek Borçlar Kanunu düzenlemesinde(m.225/2) gerekse Türk Medeni Kanunu Düzenlemesinde(m.1009/2) tapuya şerhedilen kişisel hak niteliğindeki kiracılık hakkının taşınmazın el değiştirilmesi halinde yeni malike karşı da ileri sürülebileceği kabul edilmiştir(şerhin munzam etkisi). Kiracılık hakkının tapuya şerhi aynı zamanda borç ilişkisini eşyaya bağlı borç durumuna koyacağından şerhten sonra taşınmaza malik olan kişi, kendi mülkiyeti sırasında doğacak borçla yükümlü olur(Gürsoy-Eren-Cansel, Türk Eşya Hukuku, 1978, s. 294; Oğuzman-Seliçi, Eşya Hukuku, İstanbul 2006, s. 17ve 201; Şafak Erel, Eşyaya Bağlı Borç İlişkisi, Ankara 1982, s 7; Haluk N.Nomer Vefa Hakkı, İstanbul 1992, s.73; Haluk Tandoğan, Borçlar Hukuku Özel Borç İlişkileri C.I/2 İstanbul 1988, s.133; İsviçre Hukuku, Fransız Hukuku, ve Alman Medeni Kanunu ile Mukayeseli Olarak Türk Hukukunda Hasılat Kirası Erol Cansel Ankara 1953 s.90; Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları, 20.6.1951 gün ve 13/15; 21.5.1958 gün ve 7/5 sayılı).

Şu hale göre bir taşınmazın kiraya verilmesine ilişkin sözleşmeden kaynaklanan kiracılık hakkının tapu siciline şerhinin kabul edilmesi ve sonuç olarak şerhin tapuya da yapılması hususunda herhangi bir kuşku yoktur ve bu gibi durumlarda kiralayan tescil yükümlülüğünü yerine getirmezse kiracı bu yükümlülüğün ifası için dava açabilir.

Eldeki dava da şerh anlaşması gereğinin yerine getirilmesi amacıyla açılmıştır. Ancak, anlaşmaya konu taşınmaz tapu kaydına göre Mersin ili İhsaniye Mahallesine bulunmaktadır. Bilindiği gibi Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 13 maddesi taşınmazlara ilişkin uyuşmazlıklarda yetkili kuralını düzenlemektedir. Anılan maddenin 2. fıkrası hükmü, “Gayrimenkule mütaallik dava sebebi ne olursa olsun gayrimenkulün aynına veya gayrimenkul üzerinde bir hakka veya muvakkat olsa bile anın zilyedliğine veyahut hakkı hapsine mütedair olanlardır. İrtifak haklarına dair iddialarda, üzerine irtifak hakkı taallük eden malın bulunduğu mahal mahkemesi selahiyettardır.” şeklindedir.

Yasa koyucu Usulün 13. maddesinin 2. fıkrasında davanın taşınmaza ilişkin olması için taşınmaza ait bir hakkın ileri sürülmesini yeterli görmüş, o hakkın ayni olması gerektiği şartını aramamıştır. Yukarıdan beri yapılan açıklamalardan da anlaşıldığı gibi, kira sözleşmesinden kaynaklanan kiracılık hakkı kişisel hak niteliğinde olup, bu hakkın tapuya şerh edilmesi ile ayni hak niteliği kazanmamakla birlikte, etkisi güçlenmekte, borç ilişkisi eşyaya bağlı hale gelmekte ve üçüncü kişilere karşı da ileri sürülebilmektedir. Bu şahsi hakka dayanan dava kazanıldığında da tapu kütüğü bakımından bir değişiklik meydana gelmektedir. O halde tüm bu yönler birlikte değerlendirildiğinde şerhe ilişkin davaların taşınmazın aynına müteallik davalar olarak kabulü gerekir. Öğretide de bu görüş paylaşılmaktadır (İsmet Sungurbey Kişisel Hakların Tapu Kütüğüne Şerhi, İstanbul 1963, s.134; Saim Üstündağ'ın Medeni Yargılama Hukuku, İstanbul 2000, s.204; Prof. İlhan E. Postacıoğlu, Medeni Usul Hukuku Dersleri, İstanbul 1975, s. 154. ).

Yeniden somut olaya döndüğümüzde, kira sözleşmesinden kaynaklanan kiracılık hakkının üzerine şerhedilmesi istenen taşınmaz mal Mersin İhsaniye mahallesinde bulunduğuna göre, HUMK.nun 13.maddesinde düzenlenen yetki kuralının kamu düzenine de ilişkin olduğu gözetildiğinde davanın Mersin Mahkemelerinde görülmesi gerekeceğinden yetkisizlik kararı verilmelidir. Mahkemece aksine düşüncelerle işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 500,00 YTL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 6.2.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14557, Karar No: 2014/4390, Tarih: 19.02.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/14557 E.  ,  2014/4390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürürklenen çocuğun haberdar olduğu müdafiisinin yüzüne karşı verilen hükmü 1412 Sayılı CMUK.nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 08.04.2011 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin aynı kanunun 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE, 19.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22819, Karar No: 2016/2699, Tarih: 08.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/22819 E.  ,  2016/2699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av.... ile 1-.... (...... vasisi) adına Av. ... 2-...... 3-... aralarındaki dava hakkında ..... İş Mahkemesinden verilen 03.04.2014 günlü ve 2006/460-2014/617 sayılı hükmün, davalı ...... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Geri çevirme sonrası davalılardan ......'a gıyabi hükmün tebliğ edilemediği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davalının açık adresi tespit edilmeli, anılan şahsın hükümlü veya tutuklu olup olmadığı, hükümlü ise hükümlülük süresi, tahliye tarihleri belirlenip, Türk Medeni Kanunun 407. ve devamı maddeleri gereği bir yıl ve daha fazla hürriyeti bağlayıcı bir cezaya mahkum olan her ergine vasi tayini gerektiğinden, hükümlülük süresi bir yıl veya daha fazla ise, anılan davalıya vasi tayin edilip edilmediği, edilmişse gerekçeli kararın vasisine yöntemince tebliğ edilmesi;vasi tayin edilmemiş ise, usulünce vasi tayininin sağlanarak aleyhe gıyabi hükmün vasiye tebliğinin sağlanması; temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten; hükümlülük süresi bir yıldan az ise veya tutuklu ise cezaevinde Tebligat Kanunun 19. maddesine göre tutuklu ve hükümlülere tebligatın muhataba bizzat, cezaevi müdürü veya müdür yoksa orayı idare eden memur tarafından yapılacağı düzenlemesine göre, yapılan tebligat geçerli sayıldığından işlem yapılmaksızın iade edilmesini teminen dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 08.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28338, Karar No: 2015/4292, Tarih: 02.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/28338 E.  ,  2015/4292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından borçlu belediye hakkında genel haciz yolu ile başlatılan ilamsız icra takibine karşı borçlunun icra mahkemesine başvurusunda,banka hesaplarına konulan hacizlerin kaldırılmasını talep ettiği görülmektedir.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer Kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre, asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Diğer taraftan,bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne Ek 1 No'lu Protokol'ün 1. maddesinde; "... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ..." hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onaylanmış ve onaylayan yasada; "... Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ... " ilkelerine yer verilmiştir.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onaylanmış ve onaylayan yasada; "... Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ... " ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiş, yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı Kranta - Türkiye davası ve 18 Ekim 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararlarında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır.Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır.Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığının kabulü zorunludur. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine, havuz hesabı oluşturmasının iyi niyetle de bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır.

Somut olayda borçlu belediyenin... Bankası'nda bulunan hesaplarına haciz konulduğu, mahkemece banka hesap ekstrelerinin getirtildiği,ayrıca Belediye'den hesaptaki paralar hakkında bilgi alındığı, ancak hesaplar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmadan borçlu Belediye'nin şikayete konu banka hesaplarıyla ilgili verdiği beyan ve bankaca gönderilen hesap hareketlerine değinilerek sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda borçlu belediyenin... Bankası'nda bulunan hesaplarına haciz konulduğu, mahkemece banka hesap ekstrelerinin getirtildiği,ayrıca Belediye'den hesaptaki paralar hakkında bilgi alındığı, ancak hesaplar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmadan borçlu Belediye'nin şikayete konu banka hesaplarıyla ilgili verdiği beyan ve bankaca gönderilen hesap hareketlerine değinilerek sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

O halde, mahkemece, yukarıda açıklanan ilke ve kurallar gözetilerek şikayete konu hesaplara ilişkin olarak Yargıtay denetimine imkan tanıyacak şekilde uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yaptırılarak haczedilen paraların niteliklerinin belirlenmesi, hesapların havuz hesabı olduğunun saptanması halinde haczedilmezlik şikayetinin reddi, hesaplardaki paraların, vergi, resim, harç veya bu hükümde olmaları halinde ise haczedilemeyeceği gözetilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5981, Karar No: 2023/5703, Tarih: 28.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/5981 E.  ,  2023/5703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/738 E., 2023/684 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sürmene Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2022/252 E., 2023/77 K.

Taraflar arasındaki evlat edinme davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın baba tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak taraf teşkili sağlanmak üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın biyolojik baba vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı biyolojik baba vasisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar dava dilekçesinde; ... Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğünde koruma ve bakım altında olan çocuklardan ...'yü evlat edinmek istediklerini, yasal şartların oluştuğunu iddia ederek evlat edinmeye ve İpek olan isminin...Hanım olarak değiştirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 17.05.2022 tarih ve 2021/220 Esas ve 2022/118 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne, biyolojik babanın rızasının aranmamasına, davacıların birlikte evlat edinmelerine, İpek'in adının...Hanım olarak değiştirilmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde biyolojik baba Yaşar tüm yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 17.05.2022 tarih ve 2021/220 Esas ve 2022/118 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne, biyolojik babanın rızasının aranmamasına, davacıların birlikte evlat edinmelerine, İpek'in adının...Hanım olarak değiştirilmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde biyolojik baba Yaşar tüm yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 25.11.2022 tarih ve 2022/1583 Esas ve 2022/1608 Karar sayılı ilamı ile dava ve taraf ehliyetinin kamu düzenine ilişkin olduğu, mahkemece kendiliğinden gözönünde tutulacağı, babanın hapis cezası ile hükümlü olduğu, ceza evinde bulunduğu, babaya vasi atanması için gereğinin yapılıp yapılmadığının dosyadan anlaşılamadığı, nüfus kaydında kısıtlandığına ilişkin kayda da rastlanmadığı, kısıtlı olan (olması gereken) kişiye yapılacak tebligatla taraf teşkili sağlanamayacağı, bu nedenle davalı ...'a vasi atanması dosyasının sonucunun beklenmesi (bu konun araştırılması ile gerekirse ihbar edilmesi), vasi atandıktan sonra vasisine usulünce dava dilekçesi ve duruşma gününün tebliğinin sağlanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyada mevcut 27.10.2020 tarihli "Evlat Edinme Öncesi Geçici Bakım Sözleşmesi" uyarınca evlat edinilmek istenilen küçük ...'nün 27.10.2020 tarihinde davacıların yanına yerleştirildiği, biyolojik annesi (anne de küçük olduğundan velisi olan anne ve babasının izni ile birlikte) küçüğün davacıların yanına yerleştirildiği, 27.10.2020 tarihinden önce 14.10.2020 tarihinde evlat edinmeye rızasının olduğunu bildirdiği, küçük İpek'in doğum tarihi 19.08.2020 olduğu, biyolojik anne tarafından doğumdan 6 hafta sonra verilen rızanın geçerli olduğu, dosyaya biyolojik babanın rızasının aranmamasına ilişkin ... 2. Aile Mahkemesi'nin 2020/743 Esas sayılı 21.06.2021 tarihli kararı sunulduğu, işbu karara göre biyolojik babanın kim olduğunun belli olmaması nedeniyle rıza aranmama kararı verildiği, gelinen süreçte Gümüşhane Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2022/11 Esas, 2022/108 Karar sayılı 23.02.2022 tarihli kararı ile küçük ile biyolojik basası ... arasında soybağı ilişkisi kurulduğu, kararın 10.05.2022 tarihinde kesinleştiği, bu nedenle rıza aranıp aranmaması konusunda sebebin de değiştiği, babanın evlat edinmeye rızasının olup olmadığı konusunda bulunduğu ceza evinden segbis aracılığıyla beyanı alındığı, babanın evlat edinmeye rızasının olmadığını bildirdiği için babanın küçüğe karşı özen yükümlülüğünü yeterince yerine getirip getirmediği hususunda değerlendirme yapıldığı, biyolojik babanın rızasının aranıp aranmaması konusunda mahkememizce yapılan değerlendirmede; evlat edinilmek istenilen çocuğun evlilik dışı dünyaya geldiği, biyolojik babanın sanık olarak nitelikli cinsel istismar suçundan yargılanarak Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2020/132 Esas, 2020/161 Karar sayılı 09.12.2020 tarihli kararı ile cezalandırıldığı, hakkında verilen cezanın kesinleştiği ve bu suçtan halen daha hükümlü olarak ceza evinde bulunduğu, ceza yargılaması sırasında 24.09.2020 tarihinde alınan Adli Tıp Kurumu raporunda evlat edinilmek istenilen küçüğün babasının %99,99 ihtimalle sanık ... olduğunun tespit edilmesine rağmen ve yargılama sırasında mağdur ve ailesinin küçüğü sosyal hizmetler il müdürlüğüne teslim etmeden önce sanık ve ailesine teslim etmek istediklerine yönelik beyanları karşısında, biyolojik babanın ya da ailesinin küçüğün doğduğu 19.08.2020 tarihinden babalık davasının açıldığı 06.01.2022 tarihine kadar küçükle ilgilendiğine, arayıp sorduğuna dair bir savunmada bulunulmadığı, biyolojik babanın hükümlü olarak ceza evinde olması ve kesinleşmiş mahkumiyeti dikkate alındığında mevcut durumunun evlat edinmeye rıza göstermemeyi gerektirecek nitelikte olmadığı sonuç ve kanaatine varıldığı, ...'nün davacılar tarafından evlat edinilmesi talebi bakımından 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 311 inci maddenin birinci ve ikinci fıkraları ile 312 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca biyolojik baba ..