muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3143, Karar No: 2019/4108, Tarih: 28.05.2019

2- Kabul ve uygulamaya göre ise;

a) Örgütün hiyerarşik yapısı içinde yer aldığı belirlenemeyen sanığın kullandığı araç ile öncülük ederek silahlı terör örgütü IŞİD/DEAŞ’a katılmak üzere gelen şahısları Gaziantep’e, oradan da terör örgütünün kontrolü altındaki Suriye topraklarının sınır komşusu olan Kilis Elbeyli ilçesine getirmek üzere öncülük ettiği esnada güvenlik güçlerince yakalanmış olduğu olayda, sanığın eyleminin süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk içermediğinin anlaşılması karşısında sübutu kabul edilen eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Gerekçeli karar başlığında suç adının “Silahlı terör örgütüne yardım etme” yerine “Silahlı terör örgütüne üye olma” olarak yazılması,

c) Öncelikle temel ceza tayin edilip sonrasında TCK'nın 220/7. maddesinin 2. cümlesi uyarınca gerekli indirim uygulanarak devamında 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi gereğince artırım yapılması gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılması,

d) Örgüt üyesi olduğu yönünde kabul bulunmayan, silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkum olan sanık hakkında uygulama imkanı bulunmayan TCK'nın 58/9. maddesinin uygulanmasına karar verilmiş olması,

Kanuna aykırı olduğundan, hükmün 5320 sayılı CMK’nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18643, Karar No: 2012/16976, Tarih: 10.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/18643 E.  ,  2012/16976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk(İş)Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı vekili, davalı kurum vekili ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ile davalılardan ...'na iadesine, 10.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5231, Karar No: 2019/6498, Tarih: 21.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/5231 E.  ,  2019/6498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27/09/2017 tarih ve 2015/364 E. - 2017/315 K. sayılı kararın davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 13/09/2018 tarih ve 2018/226 E. - 2018/907 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin esas unsuru “FLO” ibaresi tarafından temsil edilen markaların sahibi olduğunu, davalı şirketçe yapılan 2013/104995 sayılı “FİLLO” ibareli marka başvurusuna iltibas ve tanınmışlık vakıasına dayalı olarak yapmış oldukları itirazın nihai olarak TPMK YİDK tarafından reddedildiğini ileri sürerek, davaya konu YİDK kararının iptalini ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınarak sicilden terkin edilmesini istemiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, başvuru konusu ibare ile davacı markaları arasında iltibasa yol açacak düzeyde bir benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, başvuru konusu ibare ile davacı markaları arasında iltibasa yol açacak düzeyde bir benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davalının "Fillo+şekil " ibareli başvuru markası ile davacının "FLO" ibareli tescilli markaları arasında dava konusu markanın 3. sınıftaki "Sabunlar", 9. sınıfta "Gözlükler, güneş gözlükleri, lensler ve bunların kutuları, kılıfları, parçaları ve aksesuarları", 28. Sınıfta "Jimnastik ve spor aletleri ile malzemeleri" emtiaları ile 4, 5, 7, 10, 11, 13, 14, 15, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 38, 42, 44, 45. sınıfta yer alan tüm mal ve hizmetler " yönünden biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, anılan mallar/hizmetler yönünden iltibasınOluştuğu, bilirkişi raporunda her ne kadar dava konusu markanın 8. sınıfa giren “Elektrikli-elektriksiz, buharlı ütüler” yönünden mesnet markaların 8. sınıftaki "traş, epilasyon, manikür, pedikür, güzellik amaçlı kişisel bakım için kullanılan bu sınıfa dahil alet ve cihazlar (makaslar dahil)." ile benzer olduğu, görüşünde ise de ütü ürünü ile yukarıda sayılanların aynı emtia veya ilişkili kabul edilemeyeceği, yine bilirkişi heyetinin 12 sınıf yönünden davacın bu sınıfta kayıtlı malları bulunmadığı karşılaştırma tablosundan görülmesine rağmen hatalı olarak iltibas oluştuğu şeklindeki değerlendirmeye katılmanın mümkün olmadığı, bilirkişi heyetinin 36. sınıf yönünden karşılaştırma tablosunda benzerlik olmadığını belirtmesine rağmen sonuç kısmında iltibas vardır şeklindeki görüşünün de maddi hata olarak kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2015-M-8972 sayılı YİDK kararının dava konusu 2013/104995 sayılı marka kapsamında yer alan 3. sınıftaki "Sabunlar", 9. sınıfta "Gözlükler, güneş gözlükleri, lensler ve bunların kutuları, kılıfları, parçaları ve aksesuarları", 28. sınıfta "Jimnastik ve spor aletleri ile malzemeleri" emtiaları ile 4, 5, 7, 10, 11, 13, 14, 15, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 38, 42, 44, 45. sınıfta yer alan tüm mal ve hizmetler yönünden YİDK kararının iptaline, 2013/104995 sayılı marka kapsamında yer alan 3. sınıftaki "Sabunlar", 9. sınıfta "Gözlükler, güneş gözlükleri, lensler ve bunların kutuları, kılıfları, parçaları ve aksesuarları", 28. Sınıfta "Jimnastik ve spor aletleri ile malzemeleri" emtiaları ile 4, 5, 7, 10, 11, 13, 14, 15, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 38, 42, 44, 45. sınıfta yer alan tüm mal ve hizmetler yönünden markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkin edilmesine, diğer kısımlar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı kurum vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davalı kurum vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı kurum vekili temyiz etmiştir.

1-) Dava, marka başvurusuna itirazın reddine dair YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüz kılınması istemlerine ilişkin olup, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı kurum vekilince yapılan istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince yazılı gerekçelerle esastan reddedilmiştir.

556 sayılı KHK'nin 8/1-b maddesi hükmüne göre, markalar arasında karıştırılabilecek ölçüde benzerlik bulunup bulunmadığının tespiti yapılırken markaların görsel, işitsel ve kavramsal özellikleri bir bütün olarak dikkate alınmalıdır. Davalı başvurusuna konu markanın, özgün logo ve renk unsuru içeren “Fillo” ibaresinden oluştuğu, davacı yanca mesnet gösterilen markaların ise “FLO” ibaresini içerdikleri anlaşılmaktadır. İlk derece mahkemesince, taraf markalarında yer alan işaretlerin ortalama tüketici nezdinde iltibasa sebebiyet verecek derece benzer olduğu sonucuna ulaşılmışsa da, başvuru markasında yer alan “Fillo” ibaresinin, davacı markasında yer alan “FLO” ibaresinden ziyade “Filo” ibaresini çağrıştırdığı, ayrıca, markada özgün logo ve renk unsuruna da yer verildiği, buna karşılık, itiraza mesnet markaların ise bir anlamı olmayan kısaltma markası niteliğinde olduğu, karşılaştırma konusu markalar arasında düşük düzeyde benzerlik bulunsa da anılan farklıların iltibası ortadan kaldırmaya yeter düzeyde olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla, ilk derece mahkemesince, YİDK kararının iptali istemi yönünden 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesine dayalı olarak açılan davanın reddine karar verilmesi karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle temyiz eden davalı kurum yararına bozulmasına karar verilmiştir.

2-) Öte yandan, davacı, YİDK kararının iptali istemli davasında tanınmışlık vakıasına da dayanmıştır. Dairemizin emsal nitelikteki 13.11.2018 gün 2017/1410 Esas- 2018/7017 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere 556 sayılı KHK’nın 8/4. maddesi uyarınca, tanınmış markalar sahiplerine, markanın tescil kapsamındaki aynı ve benzer tür mal ve hizmetlerin yanı sıra, 556 sayılı KHK 8/4. maddesinde yazılı koşulların varlığı halinde farklı tür mal ve hizmetler yönünden de koruma sağlar. Böyle bir korumanın varlığı için her şeyden önce, tanınmış marka ile sonraki başvuru konusu markaya konu işaretler arasında nispi bir benzerlik bulunması gerekmektedir. Benzerlik şartının sağlanması için, markaları kullanan firmalar arasında idari veya ekonomik bir bağ olduğu konusunda ilişkilendirilme, diğer bir anlatımla markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunması şart olmayıp, sonraki markanın tanınmış markayı çağrıştırması yeterlidir. Ancak tanınmış marka korumasından yararlanabilmek için, tek başına benzerlik bulunması yeterli olmayıp, 556 sayılı KHK’nın 8/4. maddesinde belirtilen, sonraki tarihli başvuru konusu işaretin tescilinin tanınmış markanın itibarına veya ayırt edicilik karakterine zarar vermesi ya da tanınmışlıktan haksız yarar sağlaması hallerinden en az birinin gerçekleşme ihtimalinin bulunması da zorunludur. 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesinde belirtilen risklerden herhangi birinin doğduğu kanaatine varılırsa, tescil için başvuru yapılan marka başvurusunun reddine, tescil edilmiş ise hükümsüzlüğüne karar verilmelidir.

Somut olayda davacı yana ait “FLO” ibareli markaların “ayak giysileri” yönünden tanınmış olduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla, İlk Derece Mahkemesince, yukarıda yapılan açıklamalar göz önüne alınarak, davacı markalarının tanınmış olduğu sektörler açısından başvuru kapsamındaki her bir mal ve hizmetler dikkate alınarak 556 sayılı KHK’nın 8/4. maddesi uyarınca değerlendirme yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı, soyut ve genel değerlendirmeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle de YİDK kararının iptali davası yönünden davalı Kurum yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı kurum vekilinin YİDK kararının iptali istemli davaya ilişkin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalı kuruma iadesine, 21/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3684, Karar No: 2013/4611, Tarih: 03.07.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/3684 E.  ,  2013/4611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirketlerin ... ortaklığı kurduklarını ve davalı idare ile ........2009 tarihinde hizmet alım sözleşmesi imzaladıklarını ancak davalının 5510 sayılı Kanun'un 81/(ı) maddesi gereğince sigorta primlerinde yapılacak %...'lik hazine kesintisinden istifade edecek olanın kendi kurumları olduğundan bahisle yapılan kesintileri hakedişlerinden kestiğini, oysa %...'lik hazine katkısından özel işveren konumundaki müvekkilinin yararlanacağını ileri sürerek, kesilen ....411.108,93 TL'nin müvekkillerinin ... ortaklığında ki kar payları nazara alınara 719.665,55 TL'nin ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı ... Özel Güvenlik Hizmet San. Tic. ve Ltd. Şti'ne, 691.443,38 TL sinin ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkili Tempo Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti'ne verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 4734 sayılı Kamu İhale Kanun'a İhalesi Yapılacak olan Hizmet Alımlarına İlişkin Fiyat Farkı Hesabında uygulanacak esasların .... maddesindeki esaslar ve Kamu İhale Tabliği'nin açık hükmü uyarınca, Hazinece karşılanan prim tutarlarının yüklenicinin hakediş ödemelerinden düşülmesi gerektiğini aksi halde aynı prim tutarının hem bütçeden, hem de hazineden ödenmesi yolunun açılmış olacağını savunarak, davanın reddini istemiştir

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; 5763 sayılı kanun tasarısı Meclis Başkanlığına sunulduğunda, tasarının amacının, “Zorunlu istihdam yüklerinin hafifletilmesi, nitelikli işgücü ihtiyacının karşılanması istihdamın teşvik edilmesi, işgücü maliyetlerinin düşürülmesi, kayıt dışı istihdamın azaltılması amaçlanmaktadır.” şeklinde özetlendiğini, tasarı metninin genel gerekçesinde de söz konusu değişiklikle ilgili olarak “...İşverenler üzerindeki mâli yüklerin hafifletilmesi ve dolayısıyla istihdamın artırılması amacıyla, ... işveren hissesine isabet eden beş puanlık tutarın Hazine tarafından karşılanması öngörülmüştür...” ifadelerinin yer aldığını, 5763 sayılı kanunun, “işverenler üzerindeki mâli yüklerin hafifletilmesi, istidamın artırılması” şeklinde açıklanan amacı ve hem de lafzı dikkate alındığında mevcut değişiklikle hazinece karşılanan beş puanlık indirimden yararlanma hakkının davacı işverene ait olduğunun kabul edildiğini, davalı kurumca yapılan kesintiler toplamının ....411.108,93 TL olduğu açık bir biçimde bildirilmiş olduğundan söz konusu kesintilerin tutarı konusunda uyuşmazlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile ....411.108,93 TL'nin (719.665,55 TL'sinin Ortak girişimi oluşturan

.... Özel Güvenlik Hiz. San. Tic. Ltd. Şti'ne, 691.443,38 TL'sinin ise ...ne ait olmak üzere) dava tarihinden itibaren işleyen avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp adı geçen davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18884, Karar No: 2014/15640, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/18884 E.  ,  2014/15640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2012/962-2013/761

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli kararın taraflara yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/590, Karar No: 2014/3013, Tarih: 17.02.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/590 E.  ,  2014/3013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 12. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2012/521-2013/285

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, dava dışı borçlu şirkete açılan kredi hesabı ve kullandırılan krediden kaynaklanan alacak ile iade edilmeyen 26 adet çek yaprağından kaynaklanan depo bedelinin müşterek borçlu müteselsil kefil olduğu iddia edilen davalıdan tahsili amacıyla girişilen takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı vekili; takibe konu kredi sözleşmesindeki imzaların müvekkili davalıya ait olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporları doğrultusunda; takip konusu kredi sözleşmesindeki müşterek borçlu müteselsil kefil sıfatıyla atılan imzaların davalının eli ürünü olmadığı gerekçesiyle davanın ve davacı banka takibinde kötüniyetli olmadığından kötüniyet tazminatı talebinin ayrı ayrı reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu genel kredi sözleşmesindeki müşterek borçlu müteselsil kefil imzalarının davalıya ait olmadığı Adli Tıp Kurumu raporuyla saptanmıştır. Bir güven kurumu olan davacı banka sözleşmeye imzalar atılırken imzaların atan kişiye aidiyeti noktasında gerekli dikkat ve ihtimamı göstermek mecburiyetindedir. Buna göre kredi sözleşmesindeki imzaların davalıya ait olup olmadığını bilebilecek durumda olan davacı bankanın icra takibinde haksız ve kötüniyetli olduğu kabul edilerek kötüniyet tazminatına hükmedilmesi gerekirken gerekçeleri gösterilmeden kötüniyet tazminatı isteminin reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.