muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8074, Karar No: 2015/10751, Tarih: 07.12.2015

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2015/8074 E.  ,  2015/10751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İcra Hukuk Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, itirazın kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre davalı borçlu vekilinin alacağa ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı borçlu vekilinin tahliyeye yönelik temyiz itirazlarına gelince; Kira alacağının tahsili ve kiralananın tahliyesi istemi ile İİK'nun 269 vd. maddeleri gereğince yapılan icra takibinde, borçluya gönderilen ödeme emrinin Türk Borçlar Kanunu'nun 315/2 ve 362/2 inci maddelerinde yazılı ihtarı (kira sözleşmesinin niteliğine ve süresine göre 30 veya 60 gün içerisinde takibe konu kira parasının ödenmesi gerektiği) ve kanuni müddet geçtikten sonra icra mahkemesinden borçlunun kiralanan yerden çıkarılması istenebileceği tebliğini ihtiva etmesi gerekir. Ayrıca borca itiraz edilmesi halinde, İİK'nun 269/c maddesi gereğince icra mahkemesinden itirazın kaldırılması yanında kiralananın tahliyesi de talep edilecekse, TBK'nun 315/2 veya 362/2 maddeleri gereğince verilen ödeme süresinin beklenilmesi bundan sonra davanın açılması gerekir. Ödeme için kanunda öngörülen süre sona ermeden kiralananın tahliyesi talep edilemez.

Olayımıza gelince; Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 04/02/2009 başlangıç tarihli 10 yıl süreli yazılı kira sözleşmesi ile doğal kaynak suyu ve müştemilatının kiraya verildiği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralananın niteliğine göre hasılat (ürün) kirası söz konusu olup Türk Borçlar Kanunu'nun 362/2. maddesi gereğince, davalı kiracıya 60 günlük ödeme süresini içeren ödeme emrinin tebliğ edilmesi gerekirken otuz gün ödeme süreli ödeme emri düzenlenmiş ve tebliğ edilmiş olduğundan tahliye isteminin reddine karar verilmesi gerekirken bu husus gözetilmeden tahliye isteminin kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın itirazın kaldırılması ilişkin kısmının ONANMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın tahliyeye ilişkin kısmının BOZULMASINA ve onanan kısım için temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 07.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2934, Karar No: 2021/2362, Tarih: 09.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/2934 E.  ,  2021/2362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter belge gizleme, sahte belge düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) Sanık hakkında defter belge gizleme suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun oluşabilmesi için varlığı noter tasdiki, belge basım-teslim formu gibi belgelerle sabit olan defter ve belgelerinin incelenmek üzere ibrazının istenmesi gerektiği, Vergi Suç ve Tekniği Raporlarında, mükellefin Vergi Dairesi Müdürlüğündeki tarh dosyasından 31.07.2006 tarihinde işini terk ettiği anlaşılıp 2007-2008-2009-2010 yıllarında defter tasdikine ve belge basımına dair herhangi bir bilgi bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

B) Sanık hakkında 2007-2008-2009-2010 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçlarından verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK’nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması nedeniyle tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

I- Sanık hakkında 2007- 2008- 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte belge düzenleme suçlarından komisyon mütalaasına ve vergi suçu raporuna dayanılarak açılan davada , sahte belge düzenleme suçunda her takvim yılında işlenen suçların ayrı ayrı suçları oluşturduğu, sanık hakkında 2007- 2008- 2009 ve 2010 takvim yıllarından iki kez hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden ve hangi takvim yılı bakımından hüküm kurulduğu da belirtilmeden dört takvim yılı için tek hüküm kurulması,

II-Sanık hakkında “ 2007- 2008- 2009 ve 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaları düzenleyen şirketin ortağı olduğunu, ancak faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını, şirketin yetkilisinin .... olduğunu ve bütün işlemleri ...’nun yaptığını, sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgisinin bulunmadığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Temin edilecek faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını ve ...’na ait olduğunu söylemesi halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekilme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

1-Temin edilecek faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını ve ...’na ait olduğunu söylemesi halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekilme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2-...’nun da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanık ve bu kişiden temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da ...’na ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

4-Kabule göre de;

a)5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi hükmüne göre; tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için, önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni suçun işlenmesi gerektiği cihetle, sanığın mahkumiyet hükmünde tekerrüre esas alınan İstanbul 32. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/712 esas 2007/290 karar sayılı hükmün 14.11.2012 tarihinde kesinleştiği, suç tarihlerinin 2007-2008-2009-2010 olması karşısında suç tarihlerinden sonra 14.11.2012 tarihinde kesinleşen bu hükmün tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında yer alan sair hükümlülüklerine ilişkin karar örnekleri kesinleşme ve infaz tarihleriyle birlikte celbedilerek sonucuna göre sanığın mükerrer olup olmadığının saptanması gerektiği gözetilmeden eksik araştırmayla hüküm kurulması yasaya aykırı,

b)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 09.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/26450, Karar No: 2010/33637, Tarih: 15.12.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/26450 E.  ,  2010/33637 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/207580

MAHKEMESİ : Balıkesir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2007

NUMARASI : 2007/281

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kaçak elektrik tüketim tespit tutanağında, abonenin kesilmiş olan enerjiyi giriş sigortasına sayaç faz çıkış kablosunu bağlayarak direk olarak enerji kullanmak suretiyle kaçak elektrik kullanıldığının belirtilmesi, sanığın savunmasında kendisinin 1993 yılından bu yana Almanya’da ikamet ettiğini yılda bir defa izne geldiğinde geçici olarak kullandığını söz konusu evin elektrik ve telefon faturaları ile babası A..K.’un ilgilendiğini beyan etmesine göre, A. K..’un tanık olarak dinlenerek, sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 15/12/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21295, Karar No: 2015/30378, Tarih: 02.11.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/21295 E.  ,  2015/30378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/195870

MAHKEMESİ : Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2012

NUMARASI : 2010/342 (E) ve 2012/452 (K)

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

1- Sanıkların katılan adına sahte abonelik sözleşmesi düzenledikleri iddiası ile açılan kamu davasında; Sanık D.. B..'ın suça konu abonelik sözleşmesinin diğer sanıklar Hulisi ve Y.. D..'ın yetkilisi olduğu ve alt bayii olan ... GSM isimli işyerinde düzenlenerek sahibi olduğu GSM bayiine gönderildiğini savunması, sanıklar Hulisi ve Y.. D..'ın ise sözleşme düzenleme yetkilerinin bulunmadığını, müşterilerin imza ve kimlik fotokopilerini alarak abonelik sözleşmelerini diğer sanık D.. B..'a gönderdiklerini, katılanın kendilerinden daha önce GSM hattı satın aldığını ancak suça konu abonelik sözleşmesinin katılana satılan hatta ilişkin olmadığını savunmaları, katılan ve sanık D.. B.. yönünden bilirkişi incelemesi yaptırıldığı ve abonelik sözleşmesinde abone adına atılı bulunan imzaların katılan ve sanık D.. B..'ın eli ürünü olmadığının bildirildiği ancak sanıklar Hulisi ve Y.. D.. yönünden herhangi bir bilirkişi incelemesi yaptırılmadığının anlaşılması karşısında, gerçeğin şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından; sanıklar Hulisi ve Y.. D..'ın huzurda alınacak yazı, rakam ve imza örnekleriyle, resmi kurumlardan suç tarihinden önceki samimi yazı, rakam ve imza örnekleri getirtilip suça konu abone sözleşmesindeki yazı, rakam ve katılan adına atfen atılan imzaların aidiyeti hususunda usulünce bilirkişi incelemesi yaptırılması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan sanık Y.. D.. hakkında 5237 sayılı TCK'nun 31/3. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Suçun sübutu halinde; hükümden sonra 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10.

fıkrası ile yaptırıma bağlanan aynı Kanunun 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükümleri ve TCK.nun 7. maddesi karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunup lehe olan ve önödeme önerisi gerektiren sanıkların eyleminin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanık D.. B.. müdafii ile sanıklar Hulisi ve Y.. D..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19083, Karar No: 2017/7565, Tarih: 15.03.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/19083 E.  ,  2017/7565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatına ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’nin eşinden resmi olarak boşanmasına rağmen fiilen birlikte yaşamaya devam ettiği, bu dönemde katılan kurumdan maaş almak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; Sanığın mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın delili olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetildiğinde, mahkemenin verdiği beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin beraat hükmünün kanuna ve uygulamalara aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4760, Karar No: 2006/8205, Tarih: 22.05.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/4760 E.  ,  2006/8205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ... adına kayıtlı taşınmazı davalılardan satın almak üzere anlaştıklarını, satış bedelinin bir kısmını ödediğini ancak tapu devrinin verilmediğini ileri sürerek, ödediği bedelin tahsili için yaptığı takibe haksız itirazın iptali ile % 40 icra-inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve % 40 inkar tazminatına karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkeme hükmünün hangi hususları içermesi gerektiği HUMK.nun 381 ve 388 maddelerinde açıklanmıştır. Anılan maddeler hükümleri gereğince tefhim edilen kısa kararın taraflara tebliğ edilen gerekçeli karara uygun bulunması gerekir. Mahkemenin taraflara tefhim ettiği kısa kararda 583.929.857 TL. üzerinden itirazın iptaline,bu kısım üzerinden takibin devamına, fazla isteğin reddine, bu miktar üzerinden % 40 tazminata karar verilmiştir. Gerekçeli kararda ise, 583.929.857 TL.kısma ve ayrıca 3.458.168.220 TL.kısma yönelik toplam 4.042.098.077 TL.üzerinden itirazın iptaline, toplamı üzerinden % 40 tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Bu durumda kısa karar ile gerekçeli karar birbirinden farklı ve çelişik bulunmaktadır. Usul ve yasaya uygun tesis edilmeyen hükmün Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı 10.4.1992 tarih 1992/7 esas 1992/4 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu nedenle bozulması gerekir.

2-Bozma nedenine göre davalının temyiz itirazların incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 22.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18323, Karar No: 2010/21890, Tarih: 01.07.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/18323 E.  ,  2010/21890 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/162112

MAHKEMESİ : Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2007

NUMARASI : 2007/235

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK’nun 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Keşifte dinlenen tutanak düzenleyicisi tarafından da doğrulanan 15.09.2004 tarihli tespit tutanağına göre, suça konu abonesiz ve sayaçsız olan yayla evinde elektrik direğine tel atılarak kaçak elektrik kullanıldığı belirlenmekle beraber, sanığın suça konu yayla evinin kardeşi Ahmet’e ait olduğunu, kardeşi tarafından mevsimlik işçilere kiralandığını, evin yanında tarlasının bulunduğunu ve tespit anında tarlada bulunması nedeniyle tutanağın kendi adına düzenlediğini savunması, tanık olarak dinlenen kardeşi A. H, ile diğer savunma tanıkları Ö.H.. ve S.Y..’ın savunmayı doğrulamaları ve dosyada bulunan kira sözleşmesine göre suça konu evin A.. C. isimli Şahsa 10.05.2004 tarihinde 4 aylığına kiralandığı anlaşılmakla, suç tarihinde suça konu evde fiilen kimin oturduğu kolluk aracılığıyla araştırılıp, sözleşmede adresi bulunan kiracı A...C.. ile sözleşmeyi kefil olarak imzalayan V.C.. tanık olarak dinlenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Hükmün başında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 232/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 01.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2359, Karar No: 2011/7098, Tarih: 28.06.2011

6. Hukuk Dairesi 2011/2359 E., 2011/7098 K.

**6. Hukuk Dairesi 2011/2359 E., 2011/7098 K.**

**- İŞYERİ İHTİYACI NEDENİYLE TAHLİYE**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

- 6570 S. GAYRİMENKUL KİRALARI HAKKINDA KANUN [ Madde 7 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, işyeri ihtiyacı nedeni ile kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kiralamış olduğu başka bir işyerinde terzilik yaptığını, ancak tahliye tehdidi altında bulunduğundan, maliki olduğu kiralananda aynı işi yapacağından bahisle davalının kiralanandan tahliyesini istemiştir. Davalı, ihtiyacın samimi olmadığını, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davacının terzilik mesleğini ifa etmek için adına tapuda kayıtlı bulunan kiralanana ihtiyacı olduğundan bahisle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

6570 Sayılı Yasanın 7/c maddesine göre işyeri ihtiyacına dayalı olarak açılan tahliye davalarında ihtiyaçlının kirada olması halinde ihtiyacın varlığının kabulü için ihtiyaçlının ya tahliye tehdidi altında bulunması veya kiralananın yapılacak iş için daha üstün nitelikte olması, en azından halen iş yapılan yerle eşdeğer nitelikte bulunması gerekir. Eşdeğerlik durumu varsa mülkiyet hakkına üstünlük tanınmalıdır. Bu iki halden birisinin varlığı ihtiyacın kabulü için yeterlidir. Her iki halin birlikte olması gerekmez.

Tahliye tehdidinin varlığı davacı tarafından ileri sürülmemiş ise mahkemece kendiliğinden nazara alınamaz. Oysa kiralananın halen iş yapılan yerden üstün olduğu ileri sürülmemiş olsa bile ihtiyaç iddiasının içinde bu husus da mevcut olduğundan mahkemece uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılarak kıyaslama suretiyle bu hususun belirlenmesi gerekir.

Olayımıza gelince; davacının kirada bulunması tek başına ihtiyacın samimi olduğunu göstermez. Davacının ihtiyaç iddiasının samimi olduğunun kabulü için halen tahliye tehdidi altında bulunması veya kiralananın yapacağı iş bakımından, davacının işgal ettiği yere nazaran daha uygun olup olmadığının araştırılmasına bağlıdır. Davacı, tahliye tehdidi altında olduğunu ispatlıyacak herhangi bir delilini dosyaya ibraz etmemiş delil listesinde göstermiş olduğu tanıkları dinletmemiştir. Bu durumda davacının tahliye tehdidi altında olduğu ispatlanamadığından mahkemece yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda dava konusu kiralananın, davacının halen kirası altında bulunan yere göre daha elverişli olup olmadığının mahallinde yapılacak keşifte uzman bilirkişiler tarafından teşkil edilmesi ve sonucuna göre anlaşmazlığın çözümlenmesi gerekir. Mahkemece, bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.