muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3445, Karar No: 2023/1022, Tarih: 14.03.2023

B. Katılanlar ..., ..., ..., Kendi Adına Asaleten Ve ..., ... Ve ...'a Vesayeten ..., ..., ..., ... Ve ... Vekili İle Katılan ... Vekilinin Suçun Tasarlayarak Ve Canavarca Hisle İşlendiğine Yönelen Temyiz Sebepleri Yönünden

Mahkemece "Her ne kadar katılan taraf vekili suça konu olayda tasarlayarak öldürme olduğunu ve yine iddia makamı suça konu olayda canavarca his saikiyle suça konu olayın gerçekleştiğini belirterek bu maddelerin uygulanmasını talep etmiş iseler de her iki maddenin de uygulama koşullarının oluşmadığı, suça konu olayda tasarlama ve bunun neticesinde olayın gerçekleştiğine dair somut herhangi bir delillin bulunmadığı, sanığın önceden öldürme planı yaptığı ve bunun sonucunda olay tarihinde eve giderek bu fiili gerçekleştirdiği hususunda somut hiçbir delilin bulunmadığı, bu yönü ile sanığın mevcut savunması ve dosya kapsamının dikkate alınması gerektiği, dosya kapsamına göre de sanığın önceden kafasında bu olayı planladığı, önceden hazırlık yaptığı ve sonra eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin somut bir delilin sunulamadığı, şüpheden de sanığın yararlanması gerektiğine ilişkin evrensel hukuk ilkesi dikkate alındığında eylemin tasarlayarak gerçekleşmediğinin kabulünün gerektiği, sanığın daha önceden iş çantasını ve içindeki bıçağı kendisinin de ortak kullandığı eve götürmesinin de tasarlamaya sokulamayacağı, zaten sanık ... maktulenin evinde mutfak kısmında birçok bıçağın olduğu bu nedenle sanığın önceden evine bıçak götürmesi veya yanında bıçak götürmesinin tasarlama olarak kabul edilemeyeceği bu itibarla 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin uygulanmasına yer olmadığı, suça konu olayda sanığın canavarca his saikiyle hareket ettiğine dair somut bir delilin bulunmadığı, olayda 46 bıçak darbesinin olmasının bu bendin uygulanmasını gerektirmediğini, canavarca his saikinde sanığın eziyet ederek öldürme olayından bir haz bir mutluluk duymasının gerektiği, halbuki suça konu olayda sanığın bir haz ve zevk duyduğuna ilişkin bir delil olmadığı, olayın ani gerçekleştiği, daha önceki maktul ile sanık arasındaki olan tartışmaların ve olay anındaki tartışmanın neticesi ile sanığın o an şuurunu kaybederek birçok kez bıçakla maktule vurduğu bu itibarla canavarca his saikiyle bu suçun işlendiği hususunda somut bir delilin bulunmadığı anlaşıldığından, bu hususta da şüpheden sanığın yararlanacağına ilişkin evrensel hukuk ilkesi dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin de uygulanmasına yer olmadığına" şeklindeki gerekçe ve dosya kapsamı karşısında sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 82 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Katılanlar ..., ..., ..., Kendi Adına Asaleten Ve ..., ... Ve ...'a Vesayeten ..., ..., ..., ... Ve ... Vekili İle Katılan ... Vekilinin Haksız Tahrik Hükmünün Uygulanmaması Gerektiğine, Sanık Müdafiinin Haksız Tahrikin İndirim Oranına Yönelen Temyiz Sebepleri Yönünden

Gerekçe başlığı altında yer alan (A) paragrafında açıklanan nedenlerle haksız tahrikte etki - tepki dengesinin sanık lehine bozulduğu anlaşıldığından, Mahkemece maktulden kaynaklanan haksız tahrikin ulaştığı boyut dikkate alınarak 18 yıldan 24 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği 22 yıl hapis cezası belirlenmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

D. Katılanlar ..., ..., ..., Kendi Adına Asaleten Ve ..., ... Ve ...'a Vesayeten ..., ..., ..., ... Ve ... Vekili İle Katılan ... Vekilinin Takdiri İndirim Hükmünün Uygulanmaması Gerektiğine Yönelen Temyiz Sebepleri Yönünden

Mahkemece "Sanığın yargılama aşamasındaki olumlu tutum ve davranışları, sanığın suçtan sonraki davranışları, sanığın gerek suça konu olaydan sonra polisleri arayarak teslim olması, yargılama aşamasında suçu ikrar ederek olayın ayrıntısı ile ortaya çıkmasında katkı sağlaması ve olaydan pişmanlığını sürekli olarak dile getirmesi ve verilen cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri" şeklindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçeyle 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği takdiri indirim uygulandığı anlaşıldığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 30.12.2021 tarihli ve 2021/1598 Esas, 2021/2456 Karar sayılı kararında katılanlar ..., ..., ..., kendi adına asaleten ve ..., ... ve ...'a vesayeten ..., ..., ..., ... ve ... vekili, katılan ... vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2023 tarihinde karar verildi.

... ...
Yargıtay — Esas No: 2011/179, Karar No: 2012/9209, Tarih: 29.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/179 E.  ,  2012/9209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/12/2009 tarih ve 2006/292-2009/624 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkilleri ile davalılar arasında dava dışı Deha İth. İhr. Tur. Gıda ve Tic. Ltd. Şti.'nin hisselerinin ve işletmekte oldukları kafe barın demirbaşlarının devri konusunda protokol imzalandığını, anılan protokolde devir tarihi itibariyle borcun 111.400 TL olarak sabitlendiğini ve devirden sonra devredenlerin dönemine ait kesinleşmiş herhangi bir borç çıkması halinde bu borcun devredenler tarafından ödeneceğinin düzenlendiğini, müvekkillerince devir tarihinden önceye ilişkin olarak protokolde sabitlenen borçtan fazla miktarda ödeme yapıldığını, fazla ödemeden davalıların sorumlu olduklarını ileri sürerek, 8.900 TL'nin faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, limited şirketlerde, sermaye borcunu yerine getiren ortakların şirket borçlarından dolayı herhangi bir sorumluluklarının olmadığını, davacıların söz konusu şirketin hisselerini bütün hak ve yükümlülükleri ile birlikte devraldıklarını, taraflar arasındaki protokolün hisse devrinin yapılması için bir ön anlaşma mahiyetinde yapıldığını, devir tarihinden önceki döneme ilişkin olarak kesinleşmiş bir borcun olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların sundukları belgelerde çekler hariç 80.335,46 TL borcun ödendiğinin görüldüğü, protokolde davacıların üstlendiği Merpaş çekleri ile protokole ekli listedeki Efes çeklerinin aynı bulundukları, dolayısıyla her iki durumda da davacıların ödemeleri gereken çek oldukları, aynı gün banka hesabının -3.456,30 TL bakiye verdiği, protokole ekli listede banka borcunun 3.500 TL olarak gösterildiği dikkate alındığında davacıların fazla ödeme yaptıklarını kanıtlayamadıkları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15078, Karar No: 2012/14963, Tarih: 19.09.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/15078 E.  ,  2012/14963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı işveren vekili ve davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ...'e iadesine, 19/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/72, Karar No: 2023/7643, Tarih: 13.09.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/72 E.  ,  2023/7643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/610 E., 2015/502 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 08.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 16.06.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. İzmir 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2015 tarihli ve 2015/610 Esas, 2015/502 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci, 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; usul ve yasaya uygun hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 26.11.2016 tarihli dilekçesi ile " suçlamaları kabul etmediğini" beyan ederek temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; usul ve yasaya uygun hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 26.11.2016 tarihli dilekçesi ile " suçlamaları kabul etmediğini" beyan ederek temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

Yapılan yargılama sonucu sanık ikrarı, İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından düzenlenen dava konusu maddenin AB-FUBINACA etken maddesini içerdiği ve uyuşturcu madde niteliğinde bulunduğunu bildirir rapor, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı, Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü tarafından sanık hakkındaki tedbir kararının uygulanmasına ilişkin dosya içeriği, dosyada mevcut belge ve tutanaklar ve tüm dosya içeriğine göre suç tarihinde sanığın askerlik görevini yaptığı sırada içmek için bonzai tabir edilen uyuşturucu maddeyi aldığı ve uyuşturucu madde kullandığının tespit edildiği, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanığın atılı suçu işlediğinin kabulü ile hakkında 5 yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, Denetimli Serbestlik

Şube Müdürlüğü tarafından sanık adına çıkarılan çağrı yazısı ve bilgilendirme formunun sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanığın kendisine uyarı yazısının da usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen birden fazla kez randevularına gitmediği ve geçerli bir mazereti olmadan erteleme süresi içinde kendisine yüklenen yükümlülüklere ve uygulanan tedavinin gereklerine uymadığı anlaşıldığından sanığın üzerine atılı kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçunun bu şekilde sabit olduğu, gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 08.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen İzmir 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2015 tarihli ve 2015/610 Esas, 2015/502 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/807, Karar No: 2021/4924, Tarih: 07.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/807 E.  ,  2021/4924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 39. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte İstanbul Anadolu 10. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/246 E. - 2017/138 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Pendik İlçesi, Kurtdoğmuş Köyü 376 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerindeki yapılara aynı kanunun 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek, ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumu dikkate alınmak suretiyle değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25709, Karar No: 2012/35575, Tarih: 29.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/25709 E.  ,  2012/35575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular...tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK.nun 134/2.maddesi uyarınca; ihalenin feshi talebinin reddine karar verilmesi halinde mahkeme davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder. Yasanın bu hükmü emredici nitelikte olup kamu düzenine ilişkin bulunduğundan mahkemece re’sen uygulanmalıdır.

Somut olayda, mahkemece ihalenin feshi talebi işin esasına girilerek reddedilmiş, ancak takibe konu alacak miktarı üzerinden yüzde on para cezasına hükmedilmiştir. Davacıların, ihale bedeli yerine takip konusu alacak miktarı üzerinden para cezasına mahkum edilmeleri isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekir ise de anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ :Borçluların temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Samandağ İcra Hukuk Mahkemesi'nin 17.05.2012 tarih ve 2012/5 esas, 2012/20 karar sayılı kararının para cezası ile ilgili (2). bendinde yer alan “Takibe konu alacak miktarı üzerinden % 10 para cezası ile davacı tarafın cezalandırılmasına” cümlesinin tamamen karar metninden çıkartılarak yerine “Davacıların ihale bedelinin % 10'u oranında para cezası ile cezalandırılmalarına” cümlesinin yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekli ile İİK. 366 ve HUMK.’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.