muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/31, Karar No: 2019/309, Tarih: 11.04.2019

Uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözüme kavuşturulabilmesi açısından mahkeme kararlarının "gerekçe" bölümü üzerinde ayrıca durulması gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nın 230. maddesi uyarınca, hükmün gerekçe bölümünde, suç oluşturduğu kabul edilen fiilin gösterilmesi, nitelendirilmesi ve sonuç (hüküm) bölümünde yer alan uygulamaların dayanaklarının gösterilmesi zorunludur. Gerekçe, hükmün dayanaklarının, akla, hukuka ve dosya muhtevasına uygun açıklamasıdır. Bu nedenle, gerekçe bölümünde hükme esas alınan veya reddedilen bilgi ve belgelerin belirtilmesi ve bunun dayanaklarının gösterilmesi, bu dayanakların da, geçerli, yeterli ve kanuni olması gerekmektedir. Kanuni, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacaktır. Bu itibarla keyfiliği önlemek, tarafları tatmin etmek, sağlıklı bir denetime imkân sağlamak bakımından, hükmün gerekçeli olmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Öte yandan, hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi, 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 308/7 ve 5271 sayılı CMK’nın 289/1-g maddeleri uyarınca hukuka kesin aykırılık hâllerinden birini oluşturacaktır.

Diğer taraftan, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 230 ve 232. maddeleri uyarınca, aynı Kanun’un 223. maddesine göre hükmün ne olduğu herhangi bir tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmeli, bozulmakla tamamen ortadan kalkan ve infaz yeteneğini yitiren önceki hükme atıf yapılmasıyla yetinilmemeli, onandığı takdirde başka bir kararın varlığını gerektirmeden infaza esas alınabilecek nitelikte yeni bir hüküm kurulmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Diğer taraftan, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 230 ve 232. maddeleri uyarınca, aynı Kanun’un 223. maddesine göre hükmün ne olduğu herhangi bir tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmeli, bozulmakla tamamen ortadan kalkan ve infaz yeteneğini yitiren önceki hükme atıf yapılmasıyla yetinilmemeli, onandığı takdirde başka bir kararın varlığını gerektirmeden infaza esas alınabilecek nitelikte yeni bir hüküm kurulmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel Mahkemece 05.04.2012 tarih ve 212-84 sayı ile kurulan ilk hükümlerin, bozulmasından sonra bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda 27.09.2013 tarih ve 176-271 sayı ile, bozulmakla ortadan kalkan önceki hükümlerin gerekçe kısmı tırnak işareti içerisinde aynen alıntı yapılarak yalnızca bozmaya konu edilen hususlar irdelenip açıklandıktan sonra, sanıklara yüklenen suçun sübutuna ilişkin ayrıca bir gerekçe belirtilmeden veya tırnak işareti içerisine alınarak atıf yapılan önceki gerekçenin Mahkemece kabul edildiğine dair bir ibareye yer verilmeden sanıkların mahkûmiyetlerine hükmedildiği, bu hükümlerin de Özel Dairece incelenerek gerekçesiz olması nedeniyle bozulması üzerine Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, yine sanıklara yüklenen suçun sübutuna ilişkin ayrıca bir gerekçe belirtilmeden veya tırnak işareti içerisine alınarak atıf yapılan önceki gerekçenin Mahkemece kabul edildiğine dair bir ibareye yer verilmeden bozulmakla ortadan kalkan önceki hükümlerin gerekçe kısmının aynen alıntı yapılmasıyla yetinilerek ve önceki hükümlerin gerekçeli olduğu yönünde açıklamalarda bulunularak direnme kararı verildiği dikkate alındığında, Yerel Mahkemece, yargılama sonucunda ulaşılan kanaatin, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanıkların eylemlerinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açıkça hükmün gerekçesine yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmaksızın ve sanıklara yüklenen suçun sübutuna yönelik ayrıca bir gerekçe gösterilmeksizin kurulan hükümlerin, Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddelerinde öngörülen şekilde kanuni ve yeterli gerekçeyi içermediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, isabetli bulunmayan Yerel Mahkeme direnme kararına konu hükümlerinin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 02.03.2017 tarihli ve 337-64 sayılı sanıklar hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinin, Anayasa'nın 141, 5271 sayılı CMK'nın 34, 230 ve 232. maddeleri uyarınca usul ve kanuna uygun gerekçe gösterilmeden hüküm kurulması isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 11.04.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23890, Karar No: 2019/1225, Tarih: 05.02.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/23890 E.  ,  2019/1225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

...... niteliğindeki ...... Mahallesi 189 ada 30 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin ...... ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının ......ye irad kaydedilmesine, davacı idareden peşin alınan harçların istenildiğinde iadesine, 05/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/965, Karar No: 2012/2261, Tarih: 23.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/965 E.  ,  2012/2261 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ilgiliye iadesine 23/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2108, Karar No: 2021/3375, Tarih: 26.04.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/2108 E.  ,  2021/3375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı kadın, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve 337/1. madde uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalı kadının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalı kadının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalıya yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine kesin olarak oybirliğiyle karar verildi. 26.04.2021 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2017/1119, Karar No: 2018/475, Tarih: 24.01.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/1119 E.  ,  2018/475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili mahkemeye sunmuş olduğu dava dilekçesinde özetle; ... Plaza kat malikleri kurulunun 20.01.2010 tarihinde toplanmak suretiyle bir kısım kararlar aldığını, aynı toplantıda 2010 yılı işletme projesinin kabul edildiğini, genel kurul divan heyetinin toplantı tutanaklarını imzalama yetkisi olmadığını, genel kurula iştirak eden tüm kat maliklerinin kararları imzalaması gerektiğini, bu hali ile toplantı tutanağının geçersiz olduğunu, alınan kararlarında iptalinin gerektiğini, ibra edilen bilanço ve gelir gider tablosu incelendiğinde söz konusu tabloların gerçeği yansıtmadığını, şeffaf olmadığını, bu durumun genel kabul görmüş muhasebe standartlarına ve yönetim planına aykırı olduğunu, yönetim planı gereği yasak olan sosyal tesis ve havuzlara ilişkin su giderinin davacı yandan tahsil edildiğini, davacının bu dönemde havuzla ilgili giderlere katılmaması gerektiğini, yönetim kurulu üyelerinin yönetim planına aykırı şekilde atandığını, buna göre biri A blok, üçü B-C blok, biri de bodrum katlar blok kat malikleri olmak üzere yönetim kurulunun 5 kişiden oluşacağı öngörülmesine rağmen hatalı seçim yapıldığını, 2010 yılı işletme bütçesinin hiçbir blok yöneticisinin görüşü alınmadan hazırlandığını, 13.01.2010 tarihinde çoğunluk sağlanamadığından 20.01.2010 tarihinde kat malikleri toplantısı yapıldığını, mali verilerin 18.01.2010 tarihinde yeterli zaman verilmeden tebliğ edildiğini, müvekkilinin 20 adet bağımsız bölüm sahibi olduğundan aidatının ciddi gider kalemi oluşturduğunu, Yönetim hizmeti olarak YKS firmasına 2010 yılı için 162,800 TL ödeneceğini, yönetim işinin kime verileceğinin Kat Malikleri Genel Kurulundan yetki alınarak ihaleye çıkartılması ve aynı kalitede %20-25 daha düşük maliyetle veren firma olup olmadığının araştırılması gerekiren bunun yapılmadığını beyan ederek 20.01.2010 tarihli kat malikleri genel Kurulunun yok hükmünde olduğunun tespit edilmesine, bu mümkün olmadığı taktirde 20.01.2010 tarihli Kat Malikleri Genel Kurulunda alınan 3-4-7-11 nolu kararlar ile bu toplantıda kabul edilen işletme bütçesinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabul kısmen reddine, ... Plaza kat malikleri kurulunun 20/01/2010 tarihli olağan genel kurul toplantı tutanağının 5. maddesindeki genel yönetim kurulu üyelerinin seçimine ilişkin alınan kararın iptaline, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kat malikleri kurulu kararlarının ve işletme (bütçesinin) projesinin iptal edilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kısmen kabul kısmen reddine, ... Plaza kat malikleri kurulunun 20/01/2010 tarihli olağan genel kurul toplantı tutanağının 5. maddesindeki genel yönetim kurulu üyelerinin seçimine ilişkin alınan kararın iptaline, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kat malikleri kurulu kararlarının ve işletme (bütçesinin) projesinin iptal edilmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, iptaline karar verilen 20/01/2010 tarihli kat malikleri kurulu kararlarından 5. maddenin yönetici ve denetçi seçimine ilişkin olduğu, yasa gereği aranan sayı ve arsa payı çoğunluğu bulunmaksızın seçim yapıldığı, diğer husularda alınan kararlarda ise yasaya aykırı bir husus bulunmadığı anlaşılmakla yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 24/01/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12642, Karar No: 2014/39, Tarih: 06.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/12642 E.  ,  2014/39 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/362985

MAHKEMESİ : Gürgentepe Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/07/2011

NUMARASI : 2009/80 (E) ve 2011/104 (K)

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

Sanığın, bal destekleme parası almak amacıyla O.. S.. tarafından sahte olarak düzenlenip verilen 30.09.2006 tarihli müstahsil makbuzunu İlçe Tarım Müdürlüğüne ibraz ederek sahte fatura kullanmak suçunu işlediğinin iddia olunması, olay tarihinde 345 adet aktif arılı kovanı bulunan sanığın, O.. S..'e 650 kg bal sattığını, karşılığında suça konu müstahsil makbuzunu aldığını ve ilçe tarım müdürlüğüne verdiğini savunması, O.. S..'in sanığı tanımadığını, ondan bal almadığını ve suça konu müstahsil makbuzunu vermediğini, beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti ve suç kastının tayini bakımından, sanığın belirtilen miktarda bal üretimi ya da stoğunun olup olmadığı, aynı dönemde başka kişilere satışının bulunup bulunmadığı araştırıldıktan sonra eyleminin sübutu halinde 5237 sayılı Yasanın 207. maddesinde düzenlenen "özel belgede sahtecilik" suçunu oluşturacağı da dikkate alınarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16295, Karar No: 2010/29186, Tarih: 07.12.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/16295 E.  ,  2010/29186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

TTK.nun 688. maddesi uyarınca vade, bononun unsurlarından olsa da, aynı kanunun 689/2. maddesi gereğince vadesi gösterilmemiş bir bononun görüldüğünde ödenmesi şart bir bono sayılacağı hükmünün düzenlendiği açıktır. TTK.nun 690. maddesi uyarınca bonolar hakkında da uygulanması gereken poliçelerdeki vadeye ilişkin aynı kanunun 616.maddesi "görüldüğünde ödenmek üzere keşide olunan poliçe ibrazında ödenir. Böyle bir poliçenin keşide gününden itibaren bir yıl içinde ödenmesi için ibrazı lazımdır" hükmünü içermektedir.

Somut olayda takip konusu 15/07/2002 tanzim tarihli bonoda vadenin bulunmadığı görülmüştür. Bu durumda, bononun yukarıda açıklandığı üzere, keşide tarihinden itibaren bir yıl içinde keşideciye ibrazının gerektiği, ancak lehtar olan  alacaklı tarafından borçlu keşideciye karşı 22/03/2007 tarihinde takibe başlandığı, dolayısıyla alacaklının müracaat (takip) hakkının düştüğü anlaşılmaktadır.

Diğer yandan;

Takip talepnamesinin ve ödeme emrinin incelenmesinde, İİK.nun 58/3 maddesine aykırı olarak yabancı para alacağının Türk Lirası karşılığının gösterilmediği görülmektedir.

O halde, mahkemece bu hususların re’sen dikkate alınarak takibin iptaline karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Kabule göre de;

HGK.nun 07/10/2009 tarih ve 2009/12-382-415 sayılı kararında da belirtildiği üzere; her hangi bir belgedeki imza veya yazının atfedildiği kişiye ait olup olmadığı hususunda yapılacak bilirkişi incelemesinin konunun uzmanınca  ve yeterli teknik donanıma sahip bir laboratuvar ortamında ,optik aletler ve o incelemenin gerektirdiği diğer cihazlar kullanılarak, grafolojik ve grafometrik yöntemlerle yapılması, bu alet ve yöntemlerle gerek incelemeye konu ve gerekse karşılaştırmaya esas belgelerdeki imza veya yazının, tersim, seyir, baskı derecesi, eğim, doğrultu gibi yönlerden taşıdığı özelliklerin tam ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenip karşılaştırılması, sonuçta, imza veya yazının atfedilen kişiye ait olup olmadığının, dayanakları gösterilmiş, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla ortaya konulması,gerektiğinde karşılaştırılan imza veya yazının hangi nedenle farklı veya aynı kişinin eli ürünü olduklarının fotoğraf yada diğer uygun görüntü teknikleri ile de desteklenmesi şarttır. Hukuk Genel Kurulu’nca belirlenen kıstaslara uymayan ve Yargıtay denetimine elverişli olmayan Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen rapor esas alınarak sonuca gidilmesi doğru değildir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 07.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17009, Karar No: 2013/15378, Tarih: 08.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/17009 E.  ,  2013/15378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tazminat hukukuna ilişkin davada İzmir 12. Asliye Ticaret ve İzmir 13. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, 6102 sayılı TTK.'nun 1472. maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkin itirazın iptali davasıdır.

Asliye Ticaret Mahkemesince; davanın TTK.'nun 1472. maddesinden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir

Asliye Hukuk Mahkemesi ise; uyuşmazlığın mutlak ticari dava niteliğinde olduğunu belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda uyuşmazlık, kasko sigorta poliçesi nedeniyle ödenen bedelin yasadan kaynaklanan halefiyet ilkesi uyarınca rücuen tahsiline ilişkin ise de davalının sorumluluğu sigorta hukukundan kaynaklanmaktadır. Bu nedenle davanın Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince İzmir 12. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 08.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.