muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2424, Karar No: 2024/626, Tarih: 14.02.2024

2. Feri müdahil vekili; meydana gelen olay neticesinde doğan zarardan müvekkili şirkete kusur verilemeyeceğini, dava konusu olayla müvekkilinin hiçbir ilgisinin bulunmadığını, yangına elektriğin sebep olabileceğini gösterir herhangi bir emarenin de bulunmadığını, davacının tamamen komşu tarlanın anız yakması sonucu tarlasına sıçrayan yangını müvekkiline yükleyerek zararını tahsil etme yoluna gittiğini, söz konusu hattın tüm rutin bakımlarını yaptığını, hatta arıza veya kesinti olduğuna dair herhangi bir ihbar bulunmadığını, itfaiye raporunun sonra düzenlendiğini, davacının zararını sigortadan aldığını, sulama aletlerinin bulunmasını gerektirir durum olmadığını, karara dayanak olan bilirkişi raporunu kabul etmediklerini, dosya kapsamında alınan bilirkişi raporunda hatalı bir şekilde tüm kusur taraflarına aitmiş gibi hesaplama yapıldığını, talep konusu olmayan parselin hesaba katıldığını, tanık beyanları dikkate alınmadığını, alan tespitinin yanlış yapıldığını ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemece alınan elektrik bilirkişi raporu, görgüye dayalı tanık beyanları, itfaiye raporu, olaya ilişkin kolluk ve diğer tutulan tutanaklar ile eldeki dosya ile soruşturma dosyasında sunulan bilgi ve belgeler ile kusur raporunun birbirini teyit ettiği, zarar görenin veya üçüncü bir kişinin illiyet bağını kesecek yoğunlukta bir kusurunun kanıtlanmadığı, meydana gelen olay nedeniyle davalı şirketin sorumluluğunun bulunduğu gerekçesiyle, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve feri müdahil vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili ile fer'i müdahil vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, enerji nakil hattından çıktığı ileri sürülen yangın nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) ‘’Tehlike sorumluluğu ve denkleştirme" kenar başlıklı 71 inci maddesi

2. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin ‘’İkinci’’ bölümünün ‘’Genel Hükümler’’ başlığı altındaki ‘’Kuvvetli akım tesislerinin güvenliği’’ alt başlığında yer alan 5 inci maddesi ile ‘’bakım ve onarım’’ başlıklı 27 inci maddesi.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) ‘’Tehlike sorumluluğu ve denkleştirme" kenar başlıklı 71 inci maddesi

2. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin ‘’İkinci’’ bölümünün ‘’Genel Hükümler’’ başlığı altındaki ‘’Kuvvetli akım tesislerinin güvenliği’’ alt başlığında yer alan 5 inci maddesi ile ‘’bakım ve onarım’’ başlıklı 27 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye, alınan bilirkişi raporu ile yangının komşu taşınmazda yer alan davalı şirkete ait orta gerilim sigorta tertibatındaki arızadan kaynaklandığının ve söz konusu tesiste ayrıca bakım eksikliği bulunduğunun belirlenmesine, davalı şirketin 6098 sayılı Kanun'un 71 inci maddesi uyarınca tehlike sorumluluğuna dayalı kusursuz sorumluluğunun bulunmasına göre, davalı ve feri müdahil vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde fer'i müdahile iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22697, Karar No: 2015/13634, Tarih: 07.07.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/22697 E.  ,  2015/13634 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Karşıyaka 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 24/03/2015

Numarası : 2011/563-2015/69

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 07.07.2015 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı H... Paz.Petrol Ürünleri İth.İhr.Tic.Ltd.Şti. vekili Av.E... C... ile karşı taraftan davacı H.. Ç.. vekili Av.T...T... U... geldi. Gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2. Davacı vekili, davacının 15.06.1990 – 30.09.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı, genel tatil, fazla çalışma ve yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece işyerinden içki şişesinin alınması olayında davacı ve gerekse diğer işyeri çalışanı olan R...K...nin Aliağa Asliye Ceza Mahkemesi'nde yargılandıkları, 2012/463 Esas 2013/324 sayılı kararla Ramazan Köse'nin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyet aldığı, diğer sanık H.. Ç..'nın ise atılı suçu işlediği sabit olmaması nedeniyle beraatine karar verildiği, yapılan yargılama esnasında da davacının içki şişesini sahiplendiği ya da diğer işyeri çalışanı ile beraber ortak hareket ettiğine yönelik bir delile rastlanmadığı, içinde içki şişesi olduğu anlaşılan kolinin davacı tarafça dışarı çıkartılırken diğer çalışanın dışarıya çıkması sebebiyle şüpheli bir durum mevcutsa da bu durumun iş akdinin haklı nedenle feshini doğuracak nitelikte olmadığı, şüpheli durumun varlığı sebebiyle taraflar arasında olması gereken güven ilişkisi bozulmakla, işverenden iş ilişkisinin sürdürülmesini beklemek mümkün değilse de bu hususun geçerli bir fesih sebebi teşkil edeceğinden davacının kıdem ve ihbar tazminatının ve diğer işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar karar verilmiştir.

Davacının iş sözleşmesinin feshine neden olan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan dolayı yürütülen Aliağa Asliye Ceza Mahkemesi'nde yargılandıkları, 2012/463 Esas 2013/324 Karar sayılı kararının kesinleşmediği anlaşıldığından, mevcut davanın sonucu etkileyeceğinden ceza davası sonucu beklenmeden eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

Yapılacak iş, ceza davasında verilen kararın kesinleşmesi beklenilerek o dosya ile tüm deliller birlikte değerlendirilerek çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Yapılacak iş, ceza davasında verilen kararın kesinleşmesi beklenilerek o dosya ile tüm deliller birlikte değerlendirilerek çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

3. Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davalı işveren davacıya 2011 yılı Ağustos, 2010 yılı Mart- Nisan -Mayıs -Haziran- Temmuz- Ağustos- Eylül- Ekim- Kasım- Aralık aylarında ek kazanç adı altında fazla çalışma ödemeleri yapıldığını iddia etmiştir. Gerçekten de örneğin 2010 Aralık ayında davacıya 289,75 TL ek kazanç adı altında ödeme yapıldığı görülmüştür. Ödeme itiraz niteliğinde olup yargılamanın her aşamasında dikkate alınır. Mahkemece davalının iddiası doğrultusunda davacıya o aylarda ek kazanç adı altında fazla çalışma ödemesi yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 07/07/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31588, Karar No: 2014/30820, Tarih: 13.10.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/31588 E.  ,  2014/30820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 8. Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 25/04/2014

NUMARASI : 2014/58-2014/233

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, Avukatlık Kanunu ve Bilgi edinme hakkı kapsamında müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu kredi nedeniyle bankaya ödemiş olduğu dosya masrafı, kredi ekspertiz ücreti, erken ödeme cezası, ödeme planı değişikliği cezası ve ipotek fek ücreti ile sair masrafların nelerden ibaret olduğu, mahiyeti ve miktarının dava bankadan sorulmasına rağmen davalı bankanın her hangi bir cevap vermeyerek haklı ve yasal taleplerini zımnen reddetmiş olduğunu,bankanın bu hususta bilgi vermek yükümlülüğünün bulunduğunu ileri sürerek yaratılan muarazanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık taraflar arasındaki konut kredisi sözleşmesi kapsamında tahsil edilen ana para ve faiz ödemeleri dışındaki bedellerin nelerden ibaret olduğunun davacı tarafından bilgi edinme kanunu çerçevesinde davalıdan talep edilmesinden kaynaklanan muarazanın menine ilişkin olup mahkemece açılan davanın kabulü ile taraflar arasındaki muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, açılmış bir davanın esasının incelenebilmesi bazı şartların gerçekleşmesine bağlı olup bunlara dava şartları denmektedir. Dava şartlarından bir kısmı olumlu ( varlığı mutlaka gerekli ), bir kısmı da olumsuz ( yokluğu mutlaka gerekli ) niteliktedir. Hakim, önüne gelen bir davada, dava şartlarının mevcut olup olmadığını re'sen gözetecektir. Olumlu dava şartlarından biri de 6100 sayılı HMK m.114 1/h bendinde ifade edildiği üzere davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunmasıdır. Açılmasında davacısı yönünden hukuki yarar bulunmayan bir dava, dava şartının yokluğu nedeniyle reddedilmelidir. Hukuki yararın varlığı koşulunun mevcut olup olmadığı, her bir davada o davaya konu olayın somut özellikleri çerçevesinde hakim tarafından değerlendirilmelidir.

Davaya konu olayda,taraflar arasında düzenlenen kredi sözleşmesi hükümlerine göre sözleşme iki nüsha olarak tanzim edilmiş ve sözleşmenin bir nüshası, geri ödeme planının bir sureti ve kredi kullandırım dekontu ile ilgili belgeler davacıya teslim edilmiştir. Dolayısıyla davacının ne kadar kredi kullandığı, kendisine fiilen ne kadar ödeme yapıldığı, ne miktarda ödeme yapacağı ve kullanılan kredi tutarının ne kadarının masraf ve komisyon olarak tahsil edildiği davacıya verilen bu belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Davacının sureti kendisinde bulunan belgeleri yeniden bankadan talep ederek muaraza yaratması hukuken korunamaz. Kaldı ki davacı tarafından haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintinin iadesi için miktar belirtmeksizin Tüketici Sorunları Hakem Heyetine harçsız olarak başvurulması mümkündür. Yapılan kesinti tutarına göre hakem heyetince verilen karar kesin veya Tüketici Mahkemesinde açılacak dava için delil niteliği taşıyacaktır. Bir başka anlatımla davacı yanın amacı, kredi kullanımı esnasında haksız olarak yapıldığı ileri sürülen kesintinin iadesinin sağlanmasıdır. Bu amaçla başvurulacak hukuki mercilerce öncelikle bankaca yapılan kesinti tutarının belirleneceği göz önüne alındığında davacının isteminin ayrı bir dava şeklinde ileri sürülmesinde hukuki yararı da bulunmamaktadır. O halde mahkemece, davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup Bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8267, Karar No: 2023/9478, Tarih: 06.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/8267 E.  ,  2023/9478 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi hükmünün istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Ceza Dairesinin, 02.02.2023 tarihli ve... Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın, kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra, 08.08.2023 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza

Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ilgili İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10108, Karar No: 2011/16027, Tarih: 20.10.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/10108 E.  ,  2011/16027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, üniversiteye kayıt yaptırdığını ileri sürerek; öğrenci olması nedeniyle aylık 500,00 lira yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile aylık 250,00 TL yardım nafakasının tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 328/2. maddesine göre: "Çocuk ... olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitimi sone erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler."

Aynı kanunun 364. maddesine göre; "Herkes, yardım etmediği taktirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür."

365. maddesinin 2. fıkrasında ise;" Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir.” Düzenlemesi ile nafakanın taktir kıstası konulmuştur.

Somut olayda; davacı 1991 doğumlu olup, reşit ve sağlıklı olması nedeniyle çalışabilir konumda ise de; yaşı itibariyle henüz öğrenim çağında olduğu ve açık öğretime kayıt yaptırdığı anlaşılmaktadır. Yukarıdaki kanun hükmünde de belirtildiği gibi eğitimi devam eden çocuğa, ana ve baba eğitimi sona erinceye kadar bakmakla yükümlüdür.

Ancak, davalı baba da markette işçi olarak 650,00 TL asgari ücretle çalışmakta, karısına 200,00 TL ve reşit olmayan kızına da 150,00 TL tedbir nafakası ödemektedir. Çalıştığı markete ortak olduğu ve mal varlığını kardeşine devrettiği ileri sürülmüş ise de, bu konuda somut bir olgudan bahsedilmemiş, duruşmada sadece karısına ait aracı kendisinin kullandığını, karısının ehliyetinin bulunmadığını beyan etmiştir. Kaldı ki, karısına ait aracı market işlerinde kullandığı kabul edilse dahi bu durum tek başına markete ortak olduğunu da göstermez. Davacı beyanları yanında, davalı 1994 yılında çalıştığı Otosan’dan ayrılarak aldığı tazminat ile ev aldığını, (bu evde davacı ve annesinin ikamet ettiği anlaşılmaktadır), 1996 tarihinden beri aynı markette sigortalı işçi olduğuna dair belge ve kayıtlar sunmuştur.

Bu nedenle, gerekirse yeniden, zabıta ile komşulardan ve ilgili kurumlardan resen araştırma yapılarak davalının geliri ve yardım nafakası olarak ödeyebileceği miktar saptanmadan, dosya içindeki kayıtlarla uyuşmayan, soyut davacı tanıklarının beyanları ile ödeme gücünü aşar şekilde yüksek yardım nafakasına hükmedilmesi, TMK.nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiştir.

Bu nedenle, gerekirse yeniden, zabıta ile komşulardan ve ilgili kurumlardan resen araştırma yapılarak davalının geliri ve yardım nafakası olarak ödeyebileceği miktar saptanmadan, dosya içindeki kayıtlarla uyuşmayan, soyut davacı tanıklarının beyanları ile ödeme gücünü aşar şekilde yüksek yardım nafakasına hükmedilmesi, TMK.nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8164, Karar No: 2013/21275, Tarih: 25.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/8164 E.  ,  2013/21275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 01/02/2012 tarih ve 2011/431-2012/28 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “PLIAZON” markasının tescili için davalı Türk Patent Enstitüsü’ne başvuruda bulunduğunu ancak davalının itirazı üzerine bu başvurunun davalı adına tescilli “PIOZON” markası gerekçe gösterilerek reddedildiğini, her iki marka arasında benzerlik ve iltibas bulunmadığını ileri sürerek, Türk Patent Enstitüsünün ret kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, taraf markalarının 556 sayılı KHK'nin 8. maddesi anlamında benzer olduğunu, kapsadıkları emtiaların aynı ve benzer olduğunu, dava konusu markalarda etken maddelerden veya zorunlu sözcüklerden dolayı ortaya çıkan bir benzerliğin söz konusu olmadığını, herhangi bir zorunluluğa dayanmayan benzerliğin özel dikkat sarf eden bir tıp doktoru veya eczacıyı bile yanıltabilecek düzeyde olduğunu, müvekkili Enstitüce yapılan işlemlerde bir isabetsizlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davacı başvurusunun müvekkil markasıyla ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, aynı tür ürünleri kapsadığını, bu durumun karışıklığa ve iltibasa yol açacağının savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, tüm dosya kapsamına göre, davanın kabulü ile davaya konu YİDK kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalılardan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.