muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/35472, Karar No: 2016/8614, Tarih: 06.04.2016

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma süresinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda;

Davacının haftanın 6 günü ve günlük akşam 20:00 ertesi gün sabah 10:00 saatleri arasında 14 saat çalıştığı, 3 saatlik ara dinlenmesinin tenkisi ile günlük çalışmasının 11 saat ve haftalık çalışmasının 66 saat olduğu, davacının haftada 21saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş ve fazla çalışma ücreti bu süre üzerinden hesaplanmış, mahkemece fazla çalışma ücretinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Tanık beyanları nazara alındığında bilirkişi tarafından yapılan bu hesaplamanın hatalı olduğu anlaşılmaktadır.

Hesaplama aşağıdaki gibi olmalıdır:

Haftanın 6 günü ve günlük 19:00 – 02:00 saatleri arasında 7 saat,

Yarım saat ara dinlenmesinin tenkisi ile günlük 6,5 saat,

Haftalık çalışma süresi = 6 gün x 6,5 saat = 39 saat

Bu durumda, davacının 45 saati aşan bir çalışmasının olmadığı gibi gece çalışmasında 7,5 saati aşan bir çalışma da olmadığından fazla çalışma ücretine hak kazanmadığı anlaşılmıştır.

Bu nedenle, fazla çalışma ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

Hesaplama aşağıdaki gibi olmalıdır:

Haftanın 6 günü ve günlük 19:00 – 02:00 saatleri arasında 7 saat,

Yarım saat ara dinlenmesinin tenkisi ile günlük 6,5 saat,

Haftalık çalışma süresi = 6 gün x 6,5 saat = 39 saat

Bu durumda, davacının 45 saati aşan bir çalışmasının olmadığı gibi gece çalışmasında 7,5 saati aşan bir çalışma da olmadığından fazla çalışma ücretine hak kazanmadığı anlaşılmıştır.

Bu nedenle, fazla çalışma ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

3-Tanık beyanlarından, işyerinin her yıl ramazan ayı boyunca kapalı olduğu anlaşılmıştır. Buna göre, o ayın (ramazan ayının) ücreti veriliyorsa davacının ramazan aylarında yıllık izinlerini kullandığı kabul edilmeli, ramazan ayında davacıya ücret ödenmiyor ise davacının kıdeminin yılda 11 ay alınarak hesaplama yapılmalıdır.

Buna bağlı olarak tüm hesaplamaların değişebileceği gözden kaçırılmamalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2509, Karar No: 2019/2887, Tarih: 20.06.2019

**23. Hukuk Dairesi         2018/2509 E.  ,  2019/2887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Davacı vekilince açılan sıra cetveline itiraz davası sonucunda mahkemece davanın reddine karar verilmiş olup, verilen kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yerel mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez dairemiz kararına davacı vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dava sıra cetveline itiraz davasıdır.

Davacı ile davalı arasında 2003 yılında açılmış boşanma ve katkı payı alacağı davaları bulunduğu, bu davalar devam ederken davalı ...’un alacağı temlik aldığı... tarafından 10.05.2007 tarihli bonoya dayalı olarak 18.02.2008 tarihinde icra takibi başlattığı dosyada sabittir. Bu durumda sonraki bir alacak için önceden muvazaa yaratılamayacağı ilkesi somut olayda uygulanamayacaktır. Bu nedenle genel kural gereği davalıya alacağını ispat etmesi için delillerin toplanması, kendisine bu konuda imkan tanınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekirken sehven onandığı anlaşılarak bu kez onama kararının kaldırılarak kararın bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 11.04.2018 tarihli, 2015/9259 Esas, 2018/2724 Karar sayılı onama ilamının kaldırılarak mahkeme kararının BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcı ile karar düzeltme harcının istek halinde davacıya iadesine 20.06.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/114, Karar No: 2024/5070, Tarih: 21.05.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/114 E.  ,  2024/5070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlunun yasal süresinde icra mahkemesine yaptığı başvuruda, 105.000,00 TL olan bono bedelinde tahrifat yapılmak suretiyle 1.105.000,00 TL üzerinden senedin takibe konulduğunu ileri sürerek borca itiraz ettiği ve takibin 1.000.000,00 TL'lik kısmının iptalini talep ettiği, mahkemece, bilirkişi raporu ile saptanan tahrifat nedeniyle borca itirazın kabulü ile borçlu hakkında başlatılan takibin 1.000.000,00 TL yönünden durdurulmasına karar verildiği, karara karşı alacaklı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, bilirkişi raporunda senette gerek yazı gerekse sayı ile gösterilen kısımda bir harf veya rakam üzerinde bir değişiklik suretiyle tahrifat yapıldığı açıklanmadığından, rakam ekleme ve yazı ile miktarın sonradan doldurulduğuna ilişkin yazı yaşı tespiti bakımından da açıklama bulunmadığından bahisle borçlunun itirazı bononun anlaşmaya aykırı doldurulduğu iddiası olarak değerlendirilerek bu iddianın yazılı delil ile ispatlanamadığı gerekçesi ile alacaklının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak borca itirazın reddi yönünde hüküm kurulduğu, kararın borçlu tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 207. maddesinde; "Senetteki çıkıntı, kazıntı veya silinti ayrıca onanmamışsa, inkar halinde göz önünde tutulmaz. Bu tür çıkıntı, kazıntı veya silinti mahkemece senedin geçerliliğine ve anlamına etkili olacak nitelikte görülürse, senet kısmen veya tamamen hükümsüz sayılabilir." hükmü yer almaktadır. Buna göre mevcut olan çıkıntı veya senet metni altındaki hak ve silinti ayrıca tasdik edilmemiş ise inkar halinde yok hükmündedir. Bir başka anlatımla, senet üzerinde yapılan değişikliklerin geçerli olabilmesi için, düzenleyen tarafından imza veya paraf edilmek suretiyle onanması gerekir. Onanmamış çıkıntı, kazıntı veya silintinin tespit edilmesi halinde, senedin düzeltme öncesi durumuna göre değerlendirme yapılır.

Takip dayanağı bonoda tahrifat yapıldığının saptanması halinde, senedin tahrifattan önceki miktar için geçerli sayılması gerekir (HGK'nın 14.05.2003 tarih ve 2003/12-347 E., 2003/345 K. sayılı kararı).

Öte yandan borca itiraz hakkında uygulanması gereken İİK'nın 169/a maddesinin 5. fıkrasında; “İtirazın kabulü kararı ile takip durur” hükmüne yer verilmiştir.

Takip dayanağı bonoda tahrifat yapıldığının saptanması halinde, senedin tahrifattan önceki miktar için geçerli sayılması gerekir (HGK'nın 14.05.2003 tarih ve 2003/12-347 E., 2003/345 K. sayılı kararı).

Öte yandan borca itiraz hakkında uygulanması gereken İİK'nın 169/a maddesinin 5. fıkrasında; “İtirazın kabulü kararı ile takip durur” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda mahkemece alınan 06.03.2023 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı raporunda; ”inceleme konusu senette rakamla miktar belirtir bölümün milyon hanesinde yer alan "1" ibaresinin ve yazıyla miktar belirtir bölümde yer alan "Bir milyon" ibaresinin kendisinden sonra gelen ibarelerden kalem ucu kalibresi, fulaj izi, mürekkep renk tonu, konum, ebat, satır hizası bakımından farklılıklar gösterdiği saptandığından, söz konusu ibarelerin bulunduğu konuma sonradan ilave edilmiş olduğu” nun bildirildiği, dolayısıyla raporun hüküm kurmaya elverişli olduğu anlaşılmaktadır.

Borçlunun tahrifat iddiası, senet miktarı 105.000,00 TL olmasına rağmen, baştaki “1“ rakamının senede sonradan eklenmek sureti ile miktarın 1.105.000,00 TL'ye dönüştürüldüğüne ilişkin olup bilirkişi raporu ile de senedin bedel kısmına baştaki “1” rakamının sonradan eklendiğinin açıkça tespit edildiği görülmekle iddiaya konu senet bedelinin tahrif edildiği sabittir.

Borçlunun icra mahkemesine başvurusu, senedin anlaşmaya aykırı doldurulduğuna yönelik olmadığı halde Bölge Adliye Mahkemesince; bilirkişi raporunda senette gerek yazı gerekse sayı ile gösterilen kısımda bir harf veya rakam üzerinde bir değişiklik suretiyle tahrifat yapıldığının açıklanmadığı, rakam ekleme ve yazı ile miktarın sonradan doldurulduğuna ilişkin yazı yaşı tespiti bakımından da açıklama bulunmadığı belirtilerek borçlunun itirazının bononun anlaşmaya aykırı doldurulduğu iddiası olarak değerlendirilmesi ve bu iddianın yazılı delil ile ispatlanamadığı yolundaki gerekçesinin somut uyuşmazlığa uygulanabilirliği bulunmamaktadır.

Bu durumda Dairemizin yerleşik içtihatları doğrultusunda, icra takibine dayanak senedin tahrifattan önceki miktar için geçerli sayılması ve tahrifatla değiştirilen kısım ve ferileri yönünden takibin durdurulması gerekir ki; İlk Derece Mahkemesi kararının da bu cihette olduğu anlaşılmıştır.

O halde Bölge Adliye Mahkemesince alacaklının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ :

Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesinin 06.11.2023 tarih ve 2023/1433 E. - 2023/1778 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6416, Karar No: 2012/12434, Tarih: 11.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/6416 E.  ,  2012/12434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca dere koruma alanında kalıp kullanımı engellenen taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3956, Karar No: 2013/8160, Tarih: 26.06.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/3956 E.  ,  2013/8160 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetlerine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29.11.2012 gün ve 2009/367 Esas, 2012/538 Karar sayılı hükümlerin Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık ... müdafiin süresinden sonra 10.12.2012 günlü dilekçe ile hükümleri temyiz ettiği anlaşılmış ise de; müdafiin temyiz dilekçesine eklediği ... ili Kamu Hasteneleri Birliği Genel Sekreterliği ... Devlet Hastanesinin 06.12.2012 tarih ve ... sayılı 2 günlük sağlık raporunun bulunduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK.nın 40 ve devamı maddelerine göre temyiz süresinin geçirilmesinde müdafiin kusurunun bulunmadığı ve eski hale getirme nedeninin oluştuğu anlaşıldığından, sanık müdafiin 10.12.2012 tarihli dilekçesinin eski hale getirme yoluyla süresinde yapılmış temyiz başvurusu olarak kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/252 Esas, 2005/1524 Karar sayılı ilamının karar numarasının hükümlerde 2005/1542 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9177, Karar No: 2008/1288, Tarih: 15.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/9177 E.  ,  2008/1288 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kadıköy 1.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İcra ve İflâs Kanunu'nun 206/A hükmüne göre, “İşçilerin, iş ilişkisine dayanan ve iflasın açılmasından önceki bir yıl içinde tahakkuk etmiş ihbar ve kıdem tazminatları dahil alacakları ile iflas nedeniyle iş ilişkisinin sona ermesi üzerine hak etmiş oldukları ihbar ve kıdem tazminatları” öncelikli olup 1.sıradadır. Aynı maddenin son fıkrasında da alacak hakkında açılmış olan davanın devam ettiği sürenin, bir yıllık sürenin tespitinde hesaba katılmayacağı belirtilmiştir.

Somut olayda şikâyet edenin iş akdi 20.12.2001 tarihinde feshedilmiş, alacak davası ise iş akdinin feshinden 1 yıl 7 gün sonra 27.12.2002 tarihinde açılmıştır. Müflis şirketin iflâsına ise 7.2.2003 tarihinde karar verilmiştir. Şikâyet edenin alacağı iflâsın açılmasından önceki bir yıl içerisinde tahakkuk etmeyip, daha önceki bir tarihte tahakkuk ettiğinden öncelikli olarak sıra cetvelinin 1.sırasına kaydedilmesi isabetli değildir. Bu nedenle şikayetin reddine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde kabulü bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.