muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8105, Karar No: 2015/13187, Tarih: 09.06.2015

bordro tanıkları ya da komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalılardan... Genel Müdürlüğü, ... Müdürlüğünün 24.07.2009 tarihli yazısında; “2007 yılı Tarım İşçilikleri ihalesini 1., 2., 3. ve 4. partisi ihalesini...nin aldığı, bu şirketin 07.11.2007 tarihli sözleşme ile aldığı işleri ...’a devrettiği, ...’ın 07.06.2008 tarihine kadar bu işleri yaptığı, 2008 ihalesine ...’ın ... adıyla katıldığı ve 2. ve 4. partileri aldığı, ... tarafından 05.05.2009 tarihine kadar işlerin devam ettiği, 2009 yılında yapılan ihalelerin başka şirketlerin uhdesinde kaldığının” belirtildiği, davacı adına 01.05.2006 tarihinden itibaren... sicil numaralı işyerinden çalışmaların bildirildiği, bu işyerlerinden 1014840 sicil numaralı işyerinin davalılardan ...sicil numaralı işyerinin de davalılardan.. adına tescilli olduğu, diğer işyerlerinin kime ait olduğunun dosya kapsamından belirlenemediği anlaşılmaktadır.

Bir hakkı dava etme yetkisi (dava hakkı) kural olarak o hakkın sahibine aittir. Bir hakkın sahibinin kim olduğu, dolayısıyla o hakkı dava etme yetkisinin kime ait olduğu, (o davada davacı sıfatının kime ait olacağı) veya bir hakkın elde edilmesi amacıyla kime karşı dava edileceği (o davada davalı sıfatının kime ait olacağı) tamamen maddi hukuk kurallarına göre belirlenir. Ancak, bir davanın davacısının veya davalısının o dava yönünden davacı veya davalı sıfatına sahip bulunmadığının belirlenmesi halinde, mahkeme dava konusu hakkın mevcut olup olmadığını inceleyemeyeceği ve sıfat yokluğundan davanın reddine karar vermek zorunda olduğu için, taraf sıfatı usul hukukunun da düzenleme alanındadır. Eş söyleyişle, sıfat, dava konusu sübjektif hak (dava hakkı) ile taraflar arasındaki ilişkidir. Taraf ehliyeti, dava ehliyeti ve davayı takip yetkisi, davanın taraflarının kişilikleriyle ilgili olduğu halde, taraf sıfatı dava konusu sübjektif hakka ilişkindir.

O halde, dava konusu şey üzerinde kim veya kimler hak sahibi ise, davayı da bu kişi veya kişilerin açması gerekir. Davayı açabilmek için gerekli sıfat, dava konusu şey üzerinde hak sahibi olan kişiye aittir. Bir kimsenin davacı veya davalı sıfatına sahip olup olmadığı tıpkı hakkın mevcut olup olmadığının tayininde olduğu gibi maddi hukuka göre belirlenir.

O halde, dava konusu şey üzerinde kim veya kimler hak sahibi ise, davayı da bu kişi veya kişilerin açması gerekir. Davayı açabilmek için gerekli sıfat, dava konusu şey üzerinde hak sahibi olan kişiye aittir. Bir kimsenin davacı veya davalı sıfatına sahip olup olmadığı tıpkı hakkın mevcut olup olmadığının tayininde olduğu gibi maddi hukuka göre belirlenir.

Mahkemenin taraflar arasında dava konusu hakkın esası hakkında bir karar verebilmesi için, bu kişilerin o davada gerçekten davacı ve davalı sıfatlarına sahip olmaları gerekir. Bir davada taraf olarak gösterilen kişiler, taraf ve dava ehliyetine ve davayı takip yetkisine sahip olsalar bile, taraflardan birinin o davada gerçekten davacı ve davalı sıfatı yoksa davanın esası hakkında bir karar verilemez; dava, sıfat yokluğundan (husumetten) reddedilir.

Görüldüğü üzere, taraf sıfatı usul hukuku sorunu olmayıp, dava konusu sübjektif hakkın özüne ilişkin bir maddi hukuk sorunu olduğundan taraf sıfatının yokluğu, davada taraf olarak gözüken kişiler arasında dava konusu hakkın doğumuna engel olduğu için def'i değil, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülmesi mümkün ve mahkemece de kendiliğinden nazara alınması zorunlu bir itiraz niteliğindedir. Nitekim aynı ilkeler, Hukuk

Genel Kurulu’nun 23.06.2004 gün ve 2004/4-371 E. 2004/375 K.; 18.04.2007 gün ve 2007/5-233 E., 2007/221 K.; 04.03.2009 gün ve 2009/10-34 E. 2009/104 K.; 04.11.2009 gün ve 2009/2-402 E., 2009/484 K.; 03.02.2010 gün ve 2010/4-4 E., 4 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

506 sayılı Kanunun 87. maddesinde “Sigortalılar üçüncü bir kişinin aracılığı ile işe girmiş ve bununla sözleşme yapmış olsalar bile, bu kanunun işverene yüklediği ödevlerden dolayı, aracı olan üçüncü kişi ile birlikte asıl işveren de sorumludur.” hükmü yer almaktadır. Bu maddede düzenlenen sorumluluk maddi hukuka yani prim ödemeleri ve alacaklara ilişkin olup hizmet tespitini kapsamaktadır.

Somut olayda; ....de yapılması gereken işleri, düzenlenen şartnameler doğrultusunda, çeşitli zamanlarda yapılan ihaleler ile farklı farklı gerçek veya tüzel kişilere ihale eden... Genel Müdürlüğü, sigortalının primlerinin ödenmemesinden dolayı davalı Kuruma karşı sorumlu ise de, hizmet tespiti davasında işveren konumunda değildir. Bu nedenle taraf gösterilmesi ve aleyhine hüküm kurulması hatalı olmuştur. Ayrıca davacının hüküm altına alınan çalışmalarının farklı sicil numarasına sahip birden fazla işyerinden geçtiğinin kabul edildiği anlaşılmasına rağmen, bu işyerlerinin gerçekten davalı ..... ..ne ait olup olmadığı araştırılmaksızın tüm çalışmaların... Genel Müdürlüğü ve ... nezdinde geçtiğinin tespitine şeklinde karar verilmesi de hatalı olmuştur

Yapılacak iş, ihale makamı konumunda olan... Genel Müdürlüğü hakkındaki davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar vermek, ayrıca davacının çalışmalarının geçtiği kabul edilen ..rinin hangi işverene ait olduğunu Kuruma sormak, bu işyerlerinden davalı ......’ne ait olanları tespit etmek ve bu işverene ait işyerleri ile ilgili hüküm kurmak, diğer işyerlerinin işverenleri ile ilgili olarak usulüne uygun şekilde açılan bir dava olmadığından bu işyerlerindeki çalışmalar yönünden davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar... Genel Müdürlüğü ve ..Kurumu Başkanlığının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan Tarım İşletme Genel Müdürlüğü'ne iadesine, 09/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3665, Karar No: 2018/10636, Tarih: 13.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/3665 E.  ,  2018/10636 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yurtdışı borçlanmanın geçerli olduğunun tespiti ile yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece, borçlanma bedelinin iade edilip edilmediği ve kesin dönüş koşulları usulüne uygun araştırılmadan borçlanma ve yaşlılık aylığı talebinin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

1-) Dosya kapsamından, davacının yurt dışı borçlanma bedeli olarak 11.12.2013 tarihinde 39.240,00 TL dava Kuruma ödeme yaptığı, 08.07.2014 tarihli Kurum yazısı ile ... vatandaşı olmadığından ödeme iptal edilip ödenmek üzere bankaya gönderildiği belirtildiği, iadeye konu yazışma yapıldığı, ancak bedelin iadesinin yapılıp yapılmadığı anlaşılamamakta olup Mahkemece, borçlanma bedelinin iade edilip edilmediği kurum hesabında olup olmadığı araştırılarak borçlanma konusunda sonucuna göre karar verilmelidir.

2-Yurtdışında çalışan ... vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

2-Yurtdışında çalışan ... vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6'ncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23'üncü maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2'nci maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır. 3201 sayılı Kanunun 6'ncı Maddesinin B bendi ile tekrar yurtdışına gitmek değil, yabancı ülke mevzuatına tabi olarak çalışmak ve ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği almak, aylığın kesme nedeni olduğu belirtilmiş; 3201 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı bağlanıp altı aydan daha uzun süre yurtdışında bulunmuş olanların, yurtdışında çalışıp çalışmadıklarını ve ikamete dayalı bir sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadıklarını “3201 sayılı Kanuna göre aylık alanlara mahsus yoklama belgesi” vererek, aylıklarını almaya devam edebilecekleri, Yurtdışında Geçen Sürelerin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 14'üncü maddesi ile hüküm altına alınmış olup, yurtdışında uzun süre kalmak, tek başına bir aylık kesme nedeni teşkil etmemektedir.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Bu bağlamda, 3201 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince, borçlanılan süreler gözetilerek yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için, yurtdışındaki çalışma veya çalışmaya dayalı yardım ilişkisinin sona ermesi gerekmekte olup; Mahkemece, 27.02.2017 tarihli Yurtdışı Çalışma belgesinde 31.12.2017 tarihine kadar çalıştığı gözetilerek, tahsis talep tarihi olan 27.02.2014 tarihi ve sonrası süre yönünden davacı için kesin dönüş şartının belirlenmesiyle ilgili olarak yurtdışından aylık alıp-almadığı veya yurtdışında çalışıp-çalışmadığı veyahut da çalışmaya dayalı olarak yardım alıp-almadığı TR-4 ve resmi belgeler ile kesin dönüş şartı araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3058, Karar No: 2017/6320, Tarih: 11.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/3058 E.  ,  2017/6320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, kötü muamele (sanık ...), çocuğun basit cinsel istismarı (sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...'nin cinsel taciz ve kötü muamele, sanık ...'in ise çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından mahkumiyetlerine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararda zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşıldığından, söz konusu imza eksikliği giderildikten sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21951, Karar No: 2013/31270, Tarih: 12.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/21951 E.  ,  2013/31270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, 15.7.2007 tarihinde saat 18.30 sularında rahatsızlanan ...'nın hemen davalı hastaneye kaldırıldığını, durumu acil olmasına rağmen uzun süre müdahalede bulunulmadığını, tüm ısrarlarına rağmen branş doktoru çağrılmadığı gibi tetkiklerinin de yapılmadığını, gece 02.00 sularında davacının felç geçirdiğini, buna rağmen sabaha kadar hiçbir işlem yapılmadığını, doktorların müdahale etmediğini, sadece hemşirelerce iğne yapıldığını, başka hastaneye götürmek istediklerinde durumu zorlaştırdıklarını, kapıdan çıkarken tomografi çekelim diyerek kendilerini geri döndürdüklerini, bu sebeple zaman kaybettiklerini, buradan ayrılarak başvurdukları hastanede yüksek tansiyonun kontrolsüz ve aniden düşürülmesi nedeniyle beyin sapında tıkanma gerçekleştiği ve uzun süre bakıma muhtaç kalacağının tespit edildiğini, diğer davacı eşin bütün bu yaşananların üzüntüsü ile rahatsızlanarak beyin kanaması geçirdiğini, davalının çalışanları nezdinde kusurlu davranışları nedeniyle zarara uğradıklarını ileri sürerek ... için 16.000, 00TL, ... için 4.000, 00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Bir davada dayanılan maddi olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini bulmak ve uygulamak HUMK.76. maddesi gereği doğrudan hakimin görevidir.

Dava, davacının tedavisini üstlenen davalı hastane ve çalıştırdığı elemanın tedavi sırasındaki kusurları nedeniyle oluşan zararın giderilmesine ilişkindir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayanılmıştır. (818 s. BK. 386-390) Vekil vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1 md.) O nedenle sağlık memuru ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlar da, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmak ve en emin yol seçilmelidir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Yine 4.4.1997 tarihinde imzalanan ve 9.12.2003 tarih ve 25311 sayılı Resmi Gazetede yayımlanıp yürürlüğe giren Avrupa Biyotıp Sözleşmeside iç hukukumuzun bir parçası haline gelmiş olup, sözleşmenin amaç başlıklı 1. maddesi bu sözleşmenin tarafları tüm insanların hayatını ve kimliğini koruyacak ve biyoloji ve tıbbın uygulanmasında, ayırım yapmadan herkesin, bütünlüğüne ve diğer hak ve özgürlüklerine saygı gösterilmesini güvence altına almakla yükümlüdürler, yine 4. maddesinde ise, “araştırma dahil, sağlık alanında herhangi bir müdahalenin ilgili mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılması gerekir” düzenlemesi mevcuttur. Avrupa Biyotıp Sözleşmesi yazılı olan veya yazılı olmayan meslek kurallarına uygun müdahaleyi güvence altına almaktadır. Ayrıca, uygulamanın tedavi yada yaşam kalitesinin yönelmesi zorunlu olduğu belirtilmektedir.

Somut olay incelendiğinde, yüksek tansiyon şikayeti ile davalı hastaneye yatışı yapılan davacı ...'nın uygun tedavi uygulanmadığından bahisle rahatsızlığının ağırlaştığı, kusurlu eylem nedeniyle manevi zarara uğranıldığı iddiası ile açılan tazminat davasında mahkemece alınan Adli Tıp Raporunda davacı ... yönünden yapılan müdahalenin tıbbi kurallara uygun olduğu mütalaa edilmesi üzerine davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olay incelendiğinde, yüksek tansiyon şikayeti ile davalı hastaneye yatışı yapılan davacı ...'nın uygun tedavi uygulanmadığından bahisle rahatsızlığının ağırlaştığı, kusurlu eylem nedeniyle manevi zarara uğranıldığı iddiası ile açılan tazminat davasında mahkemece alınan Adli Tıp Raporunda davacı ... yönünden yapılan müdahalenin tıbbi kurallara uygun olduğu mütalaa edilmesi üzerine davanın reddine karar verilmiştir.

Olaydan sonra davacıların İl Sağlık Müdürlüğüne yapılan şikayetleri üzerine alınan 12.5.2008 tarihli nöroloji uzmanınca hazırlanmış inceleme raporunda hastanın hem kardiyoloji hem de nöroloji uzmanınca tetkiki gerekirken yalnızca kardiyolojik takibinin yapıldığı, uzun saatler nörolog tarafından muayene edilmeksizin bekletildiği ve tek yönlü tedavi uygunlandığı, bu durumun tıbbi kurallara aykırı olduğu, hastanenin hem idari hem de cezai anlamda sorumluluğunun bulunduğu bildirilmiştir. Mahkemece hükme dayanak tutulan Adli Tıp Kurumu raporu neticeten müdahalenin uygun olduğunu bildirmiş ise de, İl sağlık Müdürlüğünce yapılan incelemeye neden itibar edilmediği hususunda bir açıklama bulunmadığı gibi rapora itirazlarda değerlendirilmemiştir. Bu nedenle, aralarında kardiyoloji, nöroloji, acil servis konusunda uzman, üniversitelerden akademik kariyere sahip bilirkişi heyeti oluşturularak yapılacak inceleme sonunda İl Sağlık Müdürlüğünün raporu tartışılarak ve taraf delilleri de dikkate alınarak davalının özen borcuna aykırı davranıp davranmadığı tespit edilmeli ve yasal düzenlemeler dikkate alınarak karar verilmelidir. Eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporunun hükme esas alınarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan 21.15 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16463, Karar No: 2012/6323, Tarih: 18.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/16463 E.  ,  2012/6323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/07/2010 tarih ve 2010/395-2010/592 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin hafif inşaat makineleri ve yedek parça üretimi işi ile iştigal ettiğini, Almanya'da bulunan ACE GMBH şirketine mal sattığını, Esenboğa Gümrük Müdürlüğü'nde düzenlenen gümrük beyannamesi ile malın taşımacı dava dışı Türk Sped ....A.Ş ye teslim edildiğini, navlun ücretinin ödendiğini, taşımacının CMR hükümleri uyarınca yapması gereken taşıma işinde sözleşmeye aykırı davrandığını, taşıma yapan kamyonların davalının işleticisi olduğu RO RO Gemisine yüklenerek taşımanın bir kısmının deniz yolu ile ve müvekkilinin bilgisi dışında gerçekleştirildiğini, 06.08.2008 tarihinde gemide yangın çıktığını ve müvekkiline ait malların yok olduğunu, asıl taşımacı hakkında Ankara 8.Asliye Ticaret Mah.2008/703 esasında tazminat davası açtıklarını, meydana gelen zarardan bu davalı taşıyıcının da sorumlu olduğunu ileri sürerek, mal bedeli olan 56.475,00 Euro nun aynen ya da tahsil tarihindeki Türk Lirası karşılığının olay tarihinden itibaren reeskont faizi ile tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin donatanı olduğu UND ADRIYATIK gemisine 03.02.2008 tarihinde 68 nolu konşimento ile Türksped firmasının yükleteni olduğu, araçların üzerindeki yükler ile birlikte Pendik'ten Trieste Limanına taşınmak üzere yüklendiğini, davacı ile taşıma sözleşmelerinin bulunmadığını, iddia olunan hasarın deniz taşıması esnasında gerçekleştiğini, görevli ve yetkili mahkemenin müvekkilinin ikametgahı mahkemesi olan İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesi olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; HUMK'un 9.maddesi uyarınca her davanın aksine hüküm bulunmadıkça davalının ikametgahı yer mahkemesinde açılacağı, davalının ikametgahının İstanbul olduğu gerekçesiyle, mahkemenin yetkisizliği nedeni ile dava dilekçesinin reddine, kararın kesinleşmesinden sonra istem halinde dosyanın yetkili İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.