muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6300, Karar No: 2021/2153, Tarih: 17.03.2021

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir. Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık ...’nın örgüte müzahir KÜMDER’in yönetim kurulu asil üyesi olması, Aktifsen üyeliği ve Bank Asya'daki hesabı üzerinden örgüt liderinin talimatı üzerine işlem yapmak şeklindeki eylemlerinin örgüte yardım etme suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-Kabul ve uygulamaya göre;

TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle, 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde; suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, konusunun önem ve değeri, meydana getirdiği zarar ve tehlikenin ağırlığı ile sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik de gözönünde bulundurularak hukuka, vicdana, dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olarak makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, verilen ceza miktarı, aleyhe temyiz bulunmaması ve tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alınarak sanık ...’nın 5271 sayılı CMK'nın 109/3-a ve b maddesi gereğince "yurt dışına çıkmamak" ve "duruşmalarına katılmak" adli kontrol tedbiri uygulanmak suretiyle TAHLİYESİNE, başka bir suçtan hükümlü veya tutuklu değilse salıverilmesinin sağlanması için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6170, Karar No: 2017/9351, Tarih: 03.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/6170 E.  ,  2017/9351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Mahkemece gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, kısa karardan farklı olarak TCK'nın 143. maddesi uyarınca 1/6 yerine 1/3 oranında arttırım yapılmışsa da, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda sanık hakkında TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl hapis cezasının aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca 1/6 oranında arttırılması sırasında 2 yıl 4 ay yerine hesap hatası sonucu 2 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilmesine karar verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11887, Karar No: 2014/5381, Tarih: 04.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/11887 E.  ,  2014/5381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 62, 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... şoförü olan sanığın saat 19:30 sıralarında idaresindeki otobüs ile yolcu indirmek üzere otobüs durağına 30 m kala kaldırıma 2 m mesafede durması ve otobüsün orta kapısını açması sonrası 77 yaşında 150-155 cm boyunda ve 100-110 kilo ağırlığında olan ...’nun otobüsten inişini tamamlamasını beklemeden hareket etmesi ve yere düşen ölenin bacakları üzerinden otobüsün sağ arka tekerlekleri ile geçmesi sonucu yaralanmasına ve 08.09.2010 günü ölümüne neden olduğu olay nedeni ile yapılan keşif sonrası tanzim edilen ve “ölenin yaşı itibariyle dışarı çıkarken mirasçılarının kontrolünde olması gerekirken buna uymaması, genç insanların göstereceği çevikliği ve dikkati sağlayamaması nedeni ile az bir kusurunun olduğu” şeklinde görüş içeren bilirkişi raporuna ölene kusur atfeden kısmı itibariyle itibar edilemeyeceğinin ve sanığın tam kusurlu olduğunun gözetilmemesi isabetsiz ise de, sanık hakkında asgari haddin üzerinde, 3 yıl temel hapis cezası tayin edilmiş olması karşısında, söz konusu isabetsizlik bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Taksirli suçlarda TCK’nın 53/1. maddesinde yazılı hak yoksunluklarına hükmedilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının (3.) bendinin hükümden çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3833, Karar No: 2019/532, Tarih: 21.01.2019

**19. Ceza Dairesi         2017/3833 E.  ,  2019/532 K.**

**"İçtihat Metni"**

5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...'in anılan Kanun'un 63/10, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 820,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Silifke 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/02/2017 tarihli ve 2016/314 Esas, 2017/82 Karar sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 03/07/2017 gün ve 4458 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/07/2017 gün ve KYB. 2017/42590 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Kayalı İletişim isimli işyeri yetkilisi olan sanığın ....İletişim'in alt bayii olduğu ve üzerine atılı bulunan suçu kabul etmeyerek, suça konu abonelik sözleşmelerinin ....İletişim yetkilileri tarafından düzenlendiğini savunduğu, yine Emniyet Genel Müdürlüğü ..... Kriminal Polis Labaratuvarı Müdürlüğünce düzenlenen 14/05/2013 tarihli ve BLG.2013/1767 uzmanlık numaralı raporu ile de anılan sözleşmelerde yer alan imzaların, sanığın elinden çıktığını gösterir nitelikte uygun ve kaligrafik bulgular tespit edilemediğinin bildirilmesi karşısında, ana bayi olan ....İletişimin suç tarihindeki yetkilisi ile çalışanlarının tespit edilmesini müteakip, bahse konu kişilerin yazı ve imzaları ile abonelik sözleşmeleri üzerinde yer alan yazı ve imzaların karşılaştırılmasını içerir uzmanlık raporu alınmaksızın, yargılama aşamasında da sanık aleyhine bir delil elde edilemeden, gerekçeli kararda atılı suçu adı geçen sanığın işlemiş olduğuna dair hiçbir delil ve gerekçeye yer verilmeksizin, ayrıca usulüne uygun şekilde önödeme teklifinde bulunulmaksızın, yalnızca sanığa ait işyeri kaşesinin abonelik sözleşmelerinde yer aldığından bahisle mahkumiyet kararı verildiği cihetle, somut hiçbir delile dayanmadan ve gerekçe gösterilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozmaya konu dosyada; sanık hakkında TCK'nun 207/1. maddesiyle cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında, yukarıda adı geçen mahkemece verilen 21.06.2013 tarihli mahkumiyet hükmünün, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 03.05.2016 tarihli, 2015/1443 E. ve 2016/3998 K. sayılı kararıyla, kanun yararına bozmaya konu edilen aynı sebeplerle bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine yeniden yapılan yargılamada, bozma ilamına uyulduğu, sanığın ön ödeme teklifini mahkeme huzurunda reddettiği, öte yandan dosyada mevcut abonelik sözleşmeleri üzerinde sanığın yetkilisi olduğu şirketin kaşesinin bulunması ve ilgili operatör Turkcell'den gelen yazı cevabında hattı aktive eden bayiinin sanığın sahibi olduğu Kayalı İletişim adlı alt bayi olduğunun, bunun haricinde olay tarihinde başkaca bir personel görevlendirmesi olmadığının belirtilmesi karşısında, mahkemece suça konu sözleşmelerin sanığın sahibi olduğu işyerinde, faaliyet göstermeye devam ettiği süreler içinde hazırlandığı, sanığın işyerinin kaşesinin veya bilgisayar giriş şifresinin üst bayiide olduğu savunmasına ise ispatlanamadığı gerekçesiyle itibar edilemeyeceğinin belirtildiği, neticeten sanığın 5809 sayılı Kanun'da öngörülen adli para cezasının alt sınırından kesin olmak üzere cezalandırıldığı anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği, mahkemece gerekli ve yeterli incelemenin yapılmış olması ve Kanun'da yazılı kovuşturma şartının yerine getirilmiş olması nedenleriyle yerinde görülmediğinden kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, 21.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17346, Karar No: 2014/13449, Tarih: 11.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17346 E.  ,  2014/13449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kilis 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2012/356-2013/418

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7959, Karar No: 2018/1432, Tarih: 26.02.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/7959 E.  ,  2018/1432 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasında görülen davada .... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/03/2016 tarih ve 2015/416-2016/254 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin, elektrik hizmetlerinin özelleştirilmesi amacıyla Özelleştirme Kanunu hükümleri uyarınca kamu tüzel kişiliğinin nevi değiştirilmesi yolu ile kurulduğunu, ayrı bir tüzel kişiliği ve sermayesi olan özel hukuk hükümlerine tabi bir ticari şirket olduğunu, davalının mülkiyetinde bulunan dağıtım sisteminin işletme hakkını müvekkili şirkete 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi ile devrettiğini, 18/05/2005 tarihinde meydana gelen olay neticesinde müvekkili şirkete .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/417 E. sayılı dosyası ile tazminat davası açıldığını, davanın kısmen kabulüne karar verildiğini, 30/04/2010 tarihli kararın onanarak kesinleştiğini ve .... İcra Müdürlüğü'nün 2010/382 E. sayılı dosyasıyla takibe konulduğunu, müvekkili tarafından 01.03.2012 tarihinde 97.538,84-TL ödendiğini, İHDS m. 7.4 ve 7.6 uyarınca ödenen bedelden davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek, 97.538,84-TL'nin ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini, "İhale Şartnamesi ve Hisse Satış Sözleşmesi" hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu alacak sözleşmeden kaynaklandığından zamanaşımı itirazının yerinde olmadığı, 24.07.2006 tarihli işletme devir hakkı sözleşmesinden önce dava dışı 3. şahsın uğradığı zararın ödenmesine ilişkin alacak davasında davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın kesinleşmesi sonucu başlatılan icra takibi üzerine, davacı tarafından 97.538,84 TL'nin 01/03/2012 tarihinde ödendiği, İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin 7.1, 7.4 ve 7.6 maddeleri hükümleri gereği ve devir tarihi öncesinde dağıtım faaliyetindeki sorumluluğu kapsamında davacının ödediği bedeli davalıdan talep etme hakkı bulunduğu, davadan önce davalının temerrüte düşürülmediği gerekçesiyle, davanın kabulüne, 97.538,84 TL'nin 26.06.2015 dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

.../...

Kararı, davalı vekili, katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

.../...

Kararı, davalı vekili, katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Rücu hakkı başkasına ait bir borcu yerine getiren kişinin malvarlığında meydana gelen kaybı gidermeye yönelen tazminat niteliğinde bir talep hakkı olup, davacının mal varlığındaki eksilme, ödeme tarihinde gerçekleştiğinden ödeme gününden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmekteyse de söz konusu yanlışlık yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının hüküm fıkrasının birinci bendindeki "26.06.2015 dava tarihinden" ibaresi silinerek, yerine "ödeme tarihi olan 01.03.2012 tarihinden" ibaresinin yazılmasına, kararın bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4.997,16 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 26/02/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

....

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı Yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile .... özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, ....ye'deki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ... ait olmakla birlikte, .... ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

.... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ... ait olmak üzere 28.06.2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı .... Enerji Yatırım San. ve Tic. A.Ş'ne devredilerek 28/06/2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 28/06/2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce 01.03.2012 tarihinde yapılmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ... ait olmak üzere 28.06.2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı .... Enerji Yatırım San. ve Tic. A.Ş'ne devredilerek 28/06/2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 28/06/2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce 01.03.2012 tarihinde yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında 28/06/2013 tarihinde ...tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle ...nin özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ..... geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 28.06.2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” ...... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı .....” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 28.06.2013 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden, kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve .... ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 28/06/2013 tarihi öncesi, 01.03.2012 tarihinde yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ... dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 28.06.2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

.../...

.../...

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 28.06.2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 28.06.2013 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen 01.03.2012 günlü dava konusu ödemeden dolayı, 28.06.2013 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile dava reddedilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalının temyiz isteminin reddiyle yazılı gerekçe ile kararın düzeltilerek onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.