muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/78, Karar No: 2018/2856, Tarih: 22.03.2018

Şüpheli denetimli serbestlik ve tedavi tedbirinin infazına başladıktan sonra yükümlülüklerini ilk kez 19/10/2015 tarihinde ihlal etmesi üzerine uyarı müzekkeresinin soruşturma aşamasında bildirdiği adresine 11/11/2015 tarihinde Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği, ancak daha sonra şüphelinin uyarı müzekkeresinin tebliğ edildiği tarihi de kapsayan 02/11/2015-02/11/2016 tarihleri arasında askere alındığının anlaşılması üzerine Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliği’nin 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca denetimli serbestliğe ilişkin yükümlülüklerin yerine getirilmesi askerlik hizmetlerinin sonuna bırakıldığı, terhis olduktan sonra ise denetimli serbestlik ve tedavi tedbirinin infazına devam etmesi için gönderilen uyarılı çağrı davetiyesinin 17/11/2016 tarihinde şüphelinin bizzat kendisine tebliğ edilmesine rağmen 10 gün içinde kuruma müracaat etmeyerek yükümlülüklerini 2. kez ihlal ettiğinin anlaşılması karşısında, ilk ihlal tarihi olan 19/10/2015 tarihinden itibaren 1 yıl geçtikten sonra ikinci ihlalin meydana geldiği, Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliği’nin 44. maddesinin 3. fıkrasında yer alan “.. yükümlülüğün bir yıl içerisinde iki defa ihlal edilmesi yükümlülüğe uymamada ısrar etme sayılır. Yükümlünün uyarılmasının ardından bir yıl içerisinde ikinci ihlalin tespit edilmesi halinde infaza son verilerek kayıt kapatılır.” şeklindeki koşulun şüpheli hakkında gerçekleşmediği anlaşıldığından, somut olayda TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanığın cezalandırılması isteğiyle açılan davada "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulu" gerçekleşmemiştir.

Ancak, "kovuşturma şartı" olan "ısrar koşulunun" gerçekleşmediğinin anlaşılması durumunda, mahkemece yapılacak işlemin iddianamenin iadesine karar verilmesi olduğu halde mahkemece bu yapılmadan kovuşturma aşamasına geçilmesi karşısında artık “kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararında değişiklik yapılmasına yer olmadığına” dair karar verilemeyeceği, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince kovuşturma şartı olan “ısrar” şartının gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” ve denetimli serbestlik dosyasının infazına devam edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği, bu nedenle CMK’nın 223. maddesinde karar ve hüküm türleri arasında sayılmayan “kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararında değişiklik yapılmasına yer olmadığına” dair karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu, bununla birlikte mahkemece hüküm fıkrasının devamında “tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının sürdürülmesine” karar verilmiş olması karşısında verilen kararın esasen “durma kararı” niteliğinde olduğu ve bu

şekildeki bir yasaya aykırılığın 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin kıyasen uygulanması ile Dairemizce düzeltilmesinin mümkün olduğu değerlendirilerek kanun yararına bozma talebi bu yönü ile ve değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

D) Karar :

şekildeki bir yasaya aykırılığın 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin kıyasen uygulanması ile Dairemizce düzeltilmesinin mümkün olduğu değerlendirilerek kanun yararına bozma talebi bu yönü ile ve değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

D) Karar :

Açıklanan nedenlerle, kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden; İzmir 27. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 03/10/2017 tarihli ve 2017/132 esas, 2017/614 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan “sanık hakkında verilen kararda değişiklik yapılmasına yer olmadığına” şeklindeki ibarenin ÇIKARILMASINA, çıkarılan bu ibarenin yerine “kamu davasının durmasına” ibaresinin EKLENMESİNE, hükmün gereklerinin bu şekilde yerine getirilmesine, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 22.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2352, Karar No: 2011/2291, Tarih: 05.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/2352 E.  ,  2011/2291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleşen menfi tespit, tazminat davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı, dava ve birleşen dava dilekçelerinde, davalı kooperatifin üyesi olduğunu, aidat borcu olmamasına rağmen davalının kendisini 2007 yılına ait dökümde ve 01.03.2003 tarihli listede borcu olanlar arasında gösterdiğini, kooperatifin bu davranışının kendisini manen üzdüğünü, kooperatife aidat ödemelerini PTT kanalıyla yaptığını, bu durumun da zaman kaybına sebebiyet verdiğini ileri sürerek davalı tarafa borçlu olmadığının tesbiti ile maddi ve manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece,dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davacının davalı kooperatife birikmiş aidat borçlarının olduğu, bu durumun kendisinin de kabulunde olduğu,borçların kaynağı olan genel kurul kararlarına davacı tarafından itiraz edilmediğinden geçerli oldukları, bu durumda davacı aleyhine icra takibi yapılması ve borçlular arasında isminin bulunmasının nedensiz olmadığı, davacının kısmi ödemelerinin BK' nun 84.maddesi gereği öncelikle işlemiş faize mahsup edilmesinin yasal olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı,davacı vekili temyiz etmiştir.

1)Davacının menfi tesbit ve manevi tazminat talepli olarak açtığı Pendik Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/895 esas -2009/2102 karar sayılı dava dosyası iş bu dosya ile birleştirilmiş ve her iki dosya birlikte yürütülerek yargılama sonuçlandırılmıştır. 6100 sayılı HMK'nun 297. maddesinin 1. Fıkrasının (c) bendine (HUMK'nun 388/3 maddesi) göre hüküm “tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkan sonuç ve hukuki sebebleri içerdiği gibi aynı maddenin 2. fıkrasına (HUMK'nun 388/son maddesi) göre de, hükmün sonuç kısmında taleplerden herbiri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Her dava bağımsızlığını koruduğundan birleştirilmiş olsalar dahi, asıl ve birleşen dosyalar bakımından bu kurallara göre ayrı ayrı karar verilmesi gerekirken, asıl dosya ve birleşen dosya için tek bir hüküm kurulmak suretiyle kanunun emredici hükmüne aykırı davranılması doğru görülmemiştir.

2)Bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

2)Bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) no'lu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5427, Karar No: 2019/5647, Tarih: 11.03.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/5427 E.  ,  2019/5647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı; ücretlerinin ödenmemesi ve çalışma koşullarının sağlığını olumsuz etkilemesi nedenleriyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini beyanla kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı; davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesi uyarınca, mahkeme kararlarının;

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini,

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini,

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri,

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi,

içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

(1) Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

(1) Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

(2) Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

Bu nedenlerle basit yargılamada da tefhim edilecek hüküm Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/2. maddesindeki unsurları taşımakla birlikte Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 321. maddesi uyarınca gerekçeli olmak zorundadır. Ancak Mahkemelerin iş yoğunluğu ve buna bağlı olarak duruşma dosyalarının çokluğu nedeni ile gerekçenin duruşmada yazdırılamaması halinde gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir.

Bu yasal şekil yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 E, 2007/611 K,).

Halen yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

Taraflar hükmün tefhiminin Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/2. maddesinde sayılan unsurları taşımaması halinde hak ve borçlarını bilemeyeceklerinden temyiz süresini kaçırmamak, hak kaybına uğramamak için kararı gereksiz yere temyiz etmek zorunda kaldıkları bir gerçektir.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.04.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince bozma nedenidir.

Somut uyuşmazlıkta ; mahkemece verilen kısa kararda brüt 17.607,21 TL fazla mesai alacağına hükmedilmiş, ancak yazılan gerekçeli kararda zamanaşımı def'i dikkate alındığında davacının 12.607,21 TL ( brüt) fazla mesai ücreti alacağının bulunuduğu, ancak maddi hata sonucu kısa kararda fazla mesai ücreti alacağı tutarının 17.607,21 TL ( brüt ) olarak kayıtlara geçirildiği belirtilmiştir. Yerel mahkemece kısa karar gerekçeli karar çelişkisi yaratılmıştır. Böylece belirtilen Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297, 298 ve 321. maddelerine aykırı davranılmış olmakla kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2068, Karar No: 2014/3546, Tarih: 23.05.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/2068 E.  ,  2014/3546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 21.11.2013 gün ve 2012/299-2013/344 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davada, İstanbul 36. İcra Müdürlüğü’nün 2012/24676 sayılı dosyası ile davalı hakkında ilâmsız icra takibine girişilerek 61.877,42 TL asıl alacak ve 10.593,33 TL işlemiş faizden oluşan toplam 72.470,75 TL alacağın tahsilinin talep edildiği, davalı borçlunun haksız itirazı ile takibin durduğu iddia edilerek itirazın iptâli ile takibin devamı ve %40’dan aşağı olmamak üzere icra inkâr tazminatının tahsili istenmiş, mahkemece davanın kabulüne, 61.877,42 TL asıl alacak üzerinden itirazın iptâli ile takibin devamına, fazlaya ilişkin istemin reddine, %20 oranında 12.375,48 TL icra inkâr tazminatının davalıdan tahsiline dair verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, 15.01.2014 tarihli sayman mutemedi alındısı ile 25,20 TL maktu temyiz karar harcı ile 123,60 TL temyiz yoluna başvurma harcı yatırılmıştır.

Noksan harcı tamamlaması için HMK’nın 344. maddesi uyarınca davalıya muhtıra çıkarılmış, davalı vekili 05.02.2014 tarihli dilekçeyle adli yardım talebinde bulunmuş, mahkemece harçlar tamamlattırılmadan dosya temyiz incelemesi için Yargıtay’a gönderilmiştir.

HMK’nın 336/3. maddesi uyarınca kanun yollarına başvuru sırasında yapılan adli yardım taleplerinin Yargıtay’ca incelenip karara bağlanması gerektiğinden davalı vekilinin adli yardım talebi Dairemizce incelenmiştir.

Adli yardımdan yararlanacak kişiler 6100 sayılı HMK'nın 334. maddesinde sayılmıştır. Anılan maddenin 1. bendine göre ancak gerçek kişiler, 2. bendine göre de ancak kamuya yararlı dernek ve vakıflar adli yardımdan yararlanabilir. Kamuya yararlı dernek ve vakıflar dışındaki tüzel kişilerin adli yardımdan yararlanmaları mümkün değildir. Davalı ticaret şirketi olup yasa gereği adli yardımdan yararlanması mümkün bulunmadığından adli yardım talebi yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1-Davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine,

2-Kararın adli yardım talebinde bulunan davalı vekiline tebliğine,

3-HMK’nın 6459 sayılı Yasayla değişik 337/2. maddesi uyarınca bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edilebileceğine,

4-İtiraz dilekçesi verilmesi halinde dosyanın HMK’nın 6459 sayılı Yasayla değişik 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 16. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na gönderilmesine,

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1-Davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine,

2-Kararın adli yardım talebinde bulunan davalı vekiline tebliğine,

3-HMK’nın 6459 sayılı Yasayla değişik 337/2. maddesi uyarınca bir hafta içinde mahkemeye dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edilebileceğine,

4-İtiraz dilekçesi verilmesi halinde dosyanın HMK’nın 6459 sayılı Yasayla değişik 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 16. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na gönderilmesine,

5-Kararın kesinleşmesi halinde eksik yatırılan temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması için 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken mülga 1086 sayılı HUMK’nın 434/son maddesi uyarınca işlem yapılmasına, yukarıda 2, 4 ve 5. bentler uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13551, Karar No: 2010/24143, Tarih: 16.07.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/13551 E.  ,  2010/24143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı verilen kararda temyiz süresinin başlama şekli gösterilmeyerek geçerli bir yasa yolu bildiriminde bulunulmadığı anlaşıldığından sanığa hükmü temyiz ... etmeyeceği hususu meşruhatlı davetiye ile tebliğ edilerek verdiği taktirde temyiz dilekçesiyle birlikte incelenmek üzere dosyanın Dairemize İADESİ için Yargıtay C.Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 16/07/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6549, Karar No: 2015/8521, Tarih: 08.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/6549 E.  ,  2015/8521 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/183602

MAHKEMESİ : Sakarya 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2010

NUMARASI : 2009/905 (E) ve 2010/737 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014-140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

1- Sanık İ.. G.. hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanık M.. S.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanıklar İ.. G.. ve M.. S..'in temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2- Sanıklar H.. Ö.. ve F.. S.. hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a- Sanık F.. S..'in adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas Bakırköy 25. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.06.2007 tarih ve 2003/98218 Esas 2007/98698 Karar sayılı hükümlülüğünün bulunmasına karşın, Bakırköy 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.11.2005 tarih ve 2004/447 Esas 2005/875 Karar sayılı ilamdaki, 5237 sayılı TCK'nun 105/1, 52/2 maddeleri uyarınca hükmolunan 600 TL adli para cezasından ibaret hükümlülüğünün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 305/1. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden,

b- Sanık H.. Ö..'in adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas Eyüp 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.2005 tarih ve 2003/1270 Esas 2005/608 Karar sayılı hükümlülüğünün bulunmasına karşın, Fatih 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.12.2004 tarih ve 2002/634 Esas 2004/1095 Karar sayılı ilamdaki, 765 sayılı TCK'nın 343/2, 59. maddeleri uyarınca verilen ve suç tarihinde 18 yaşından küçük olması sebebiyle TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacak olan 10 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden belirtilen ilamlar esas alınmak suretiyle mükerrirliklerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık H.. Ö.. ve müdafii, sanık F.. S.. ve müdafiinin itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılıklar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca, sanıklar hakkında tekerrür hükümleri ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına ilişkin bölümlerden Bakırköy 4. Asliye Ceza Mahkemesi ve Fatih 4. Asliye Ceza mahkemesine ait ilamların çıkarılıp yerlerine Bakırköy 25. Asliye Ceza Mahkemesinin ve Eyüp 2. Ağır Ceza Mahkemesine ait ilamların eklenmesi, sanıklar hakkında aleyhe temyiz olmadığından, sanık F.. S..'in kazanılmış hakkı da gözetilerek, infaz aşamasında tekerrüre esas alınacak miktar yönünden Bakırköy 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.11.2005 tarih ve 2004/447 Esas 2005/875 Karar sayılı ilamdaki adli para cezasının esas alınmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.