muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/32793, Karar No: 2014/28689, Tarih: 30.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/32793 E.  ,  2014/28689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 13. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/07/2012

NUMARASI : 2010/528-2012/675

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma ve yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesine göre, günde yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerde çalışan işçinin, yedibuçuk saati aşan çalışma süreleri ile yedibuçuk saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5 inci maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan çalışmalar, doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık kırkbeş saat olan yasal sürenin aşılmamış olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, İlk derece mahkemesince fazla çalışma ücreti tanık anlatımlarına göre hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek kabul edilmiştir. Dosyada mevcut Yenimahalle Kaymakamlığı, Gazi Mesleki Eğitim Müdürlüğü'nün yazısında davacının 07.11.2009-11.04.2010 tarihleri arasında Cumartesi günleri 13:30-17:50 saatleri arasında eczane destek personeli eğitimine katıldığı bildirilmiştir. Fazla çalışma ücretinin hesabında, bu tarihler arasındaki çalışma yapılmayan günlerin dikkate alınmaması hatalıdır.

Yerel mahkemece, davacının çalıştığı eczanenin nöbetçi olduğu günlerin İl Sağlık Müdürlüğü'nden sorularak somut olarak belirlenmeden, doğrudan faraziye dayalı tanık anlatımına göre hesaplama yapılan bilirkişi raporuna itibar edilmesi de isabetsizdir. Eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle fazla çalışma ücreti isteminin kabulü hatalı olup bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19535, Karar No: 2015/6950, Tarih: 09.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/19535 E.  ,  2015/6950 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Davacı, Türk Vatandaşı olduğu dönemde Almanya'da geçen sürelerini, 3201 sayılı Kanuna göre borçlanma hakkı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne dair karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-3201 sayılı Yasanın 1. maddesinde; “Türk vatandaşları ile doğumla Türk vatandaşı olup da çıkma izni almak suretiyle Türk vatandaşlığını kaybedenlerin on sekiz yaşını doldurduktan sonra Türk vatandaşı olarak yurt dışında geçen ve belgelendirilen sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik süreleri ile yurt dışında ev kadını olarak geçen süreleri, bu Kanunda belirtilen sosyal güvenlik kuruluşlarına prim ödenmemiş olması ve istekleri hâlinde, bu Kanun hükümlerine göre sosyal güvenlikleri bakımından değerlendirilir.” hükmü düzenlenmiştir.

İnceleme konusu olayda, mahkemece; davacının, yurtdışında geçen sadece çalışma sürelerini ve 18 yaşa dikkat edilmeden, vatandaşlıktan çıkmadan önce tüm çalışmaları borçlanabileceğinin tespitine dair hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının birinci bendinde yazılı, “Davacının Türk vatandaşlığından çıkış konusunda çıkma belgesini teslim aldığı 10/05/2002 tarihi öncesinde kalan yurtdışında geçen çalışma sürelerinin” ibarelerinin silinerek, yerine “Davacının 18 yaşını doldurduğu tarihten Türk Vatandaşlığından çıkmasına izin verildiği ve nüfus kayıtlarına bildirildiği 10/05/2002 tarihine kadar yurt dışındaki çalışmalarını ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik sürelerini” ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8535, Karar No: 2020/301, Tarih: 16.01.2020

**2. Hukuk Dairesi         2019/8535 E.  ,  2020/301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekiline tebliğe çıkarılan ilk derece mahkemesi kararının muhatabın daimi çalışanı imzasına tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. 7021 sayılı Tebligat Kanunu'nun 17. maddesi hükmüne göre, vekil adına daimi çalışanına yapılan tebligatlarda tebliğ memuru tarafından tebligatın yapılması gereken vekilin tevziat sırasında belirtilen adreste bulunup bulunmadığı ile bulunmama sebebinin belirlenmesi gerekir (Tebligat Kanunu m.20-Tebligat Kanunu Yönetmeliği m.29). İlk derece mahkemesi kararının, kanun ve yönetmelikteki usule uyulmadan, muhatap vekil yerine daimi çalışanına tebliğ edildiği tespit edilmiş olup, bu durumda tebliğ işlemi usulsüzdür (HGK'nun 30.01.2013 tarihli ve 2012/6-644 E.-2013/146 K.sayılı ilamı).

3-Dosyanın tetkikinden ilk derece mahkemesi kararı ile davalının temyiz dilekçesinin çocuğun temsil kayyımına tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

Bu itibarla, davalının adli yardım talebinin KABULÜNE, ilk derece mahkemesi kararının davacı vekiline ve ilk derece mahkemesi kararı ile davalının temyiz dilekçesinin çocuğun temsil kayyımına usulüne uygun olarak tebliğ edilerek temyiz süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 16.01.2020 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/9347, Karar No: 2014/3211, Tarih: 25.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9347 E.  ,  2014/3211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2013/173-2013/230

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde birleşen dosyada şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl dosyada şikayetçi vekili, sıra cetvelinin birinci sırasında yer alan şikayet olunanın haczinin, müvekkilinin dava dışı borçludan alacağı temlik aldığı tarihten sonra kesinleştiğini, birinci sırada müvekkilinin yer alması gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Birleşen dosyada şikayetçi vekili, müvekkilinin dava dışı borçlu şirkette işçi olarak çalıştığını, işten ayrıldığı sırada birikmiş ücret alacakları için borçlunun sıra cetveline konu Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı'ndaki hak ediş alacağından 11.250,00 TL'lik kısmı kendisine temlik ettiğini, müvekkilinin alacağının işçi alacağı olduğunu ve birinci sırada yer alması gerekirken, haksız olarak şikayet olunanların ilk iki sıraya alındığını, ayrıca ikinci sırada yer alan K... Tarım Ürünleri Ltd. Şti.'nin alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, alacaklarının sıra cetvelinin birinci sırasına yazılmasına ya da şikayet olunan şirketin alacağının müvekkiline ödenmesini talep etmiştir.

Asıl ve birleşen dosyada şikayet olunan A.. A.. vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Birleşen davada şikayet olunan K.... Tarım Ürünleri Ltd. Şti. vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; asıl dosya yönünden, şikayet olunan A.. A..'ın sıra cetveline konu borçlu istihkakına 03.08.2012 tarihinde ihtiyati haciz koydurduğu, ödeme emrinin borçluya 10.06.2012 tarihinde tebliğ edildiği, İİK'nın 168/5. ve 169/1. maddelerine göre beş günlük itiraz süresi içinde borca itiraz edilmediğinden haczin itirazın son günü olan 15.08.2012 günü mesai bitiminde kesin hacze dönüştüğü ve takibin kesinleştiği, şikayetçinin ise alacağı 16.08.2012 tarihinde temlik aldığı buna göre ikinci sırada yer almasında bir usulsüzlük olmadığı gerekçesiyle, asıl dosyada şikayetin reddine; birleşen dosyada, şikayetçi tarafından şikayet olunan şirketin alacağının muvazaalı olduğuna yönelik yapılan itirazın alacağın esasına ilişkin bir itiraz olduğu, İcra Mahkemesi'nin sıraya ilişkin itirazları inceleme yetkisini haiz olduğu ve muvazaa iddiasının

yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle, bu iddia yönünden mahkemenin görevsizliğine dosyanın talep halinde Tekirdağ Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine, şikayetçinin alacağının öncelikli alacak olduğuna ilişkin dosyada delil bulunmadığı gibi, temliknamede de alacağın işçi alacağı olduğuna dair kayıt bulunmadığı gerekçesiyle de sıraya yönelik şikayetinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, birleşen dosyada şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle, bu iddia yönünden mahkemenin görevsizliğine dosyanın talep halinde Tekirdağ Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine, şikayetçinin alacağının öncelikli alacak olduğuna ilişkin dosyada delil bulunmadığı gibi, temliknamede de alacağın işçi alacağı olduğuna dair kayıt bulunmadığı gerekçesiyle de sıraya yönelik şikayetinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, birleşen dosyada şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1) Birleşen dosyada şikayet, sıra cetvelinde sıraya ve alacağın esasına ilişkindir.

Borçluya ait mahcuz malın satış bedelinin bütün alacaklıların alacağını karşılamaması halinde düzenlenecek sıra cetveline itiraz, alacağın esas ve miktarına ya da hem sıraya hem alacağın esasına yönelikse dava yoluyla genel mahkemede (İİK m. 142/1), itiraz sadece sıraya yönelikse şikayet yoluyla icra mahkemesinde (İİK m. 142/son) ileri sürülmelidir. Hem sıraya ve hem de alacağın esas ve miktarına yönelik itirazların birlikte ileri sürülmesi halinde genel mahkemece kural olarak, önce sıraya yönelik uyuşmazlığın çözülmesi, bu itirazın yerinde olmadığının anlaşılması halinde ise davalı alacağının varlığına ve miktarına yönelik itirazın incelenmesi gerekir.

Mahkemece yukarıda açıklanan kanun hükmü doğrultusunda, itirazın tamamı hakkında mahkemenin görevine ilişkin dava şartı noksanlığı nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, herhangi bir tefrik kararı verilmeksizin aynı kararla alacağın esası hakkında görevsizlik kararı verilmesi, sıraya yönelik itiraza ilişkin ise, esası incelenerek hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Asıl dava tarihi 14.06.2013, birleşen dava tarihi 17.06.2013 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında dava tarihinin 05.07.2013 olarak yazılmış olması da hatalı olmuştur.

2) Bozma nedenine göre, birleşen dosyada şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

3) Kabule göre de, HMK'nın 115/2. maddesi uyarınca, mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Bu durumda mahkemece, alacağın esasına ilişkin bölüm tefrik edilip ayrı esasa kaydedildikten sonra karar tarihinde yürürlükte olan HMK'nın 114/1-c ve madde hükmü uyarınca göreve ilişkin dava şartı noksanlığı bulunduğu gerekçesiyle, davanın anılan 115/2. madde hükmü uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekirken, karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunmayan 1086 sayılı HUMK'nın dava şartı öngörmeyen göreve ilişkin 7. ve 27. madde hükümlerine uygun olarak gerekçede ve hüküm fıkrasında "mahkememizin görevsizliğine" ibarelerine yer verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, birleşen dosyada şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, birleşen dosyada şikayetçi yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6501, Karar No: 2010/6878, Tarih: 14.06.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/6501 E.  ,  2010/6878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vs vek.Av.... ile davalılar ... Kollektif Şirketi ... vs vek.Av.... aralarındaki tazminat davası hakkında Hayrabolu Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 24.12.2008 gün ve 287/308 sayılı hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davalı ...’un Tekirdağ İş Mahkemesine 19.2.2009 tarihinde harcını yatırarak ibraz ettiği temyiz dilekçesi, Hayrabolu Asliye Hukuk (İş) Mahkemesine 23.2.2009 tarihinde ulaştığına dair hakim havalesinin yapıldığı, aynı temyiz dilekçesinin arka sayfasında bu tarihlerden daha öncesine ait olacak şekilde “Temyiz No:2009/21, 23.1.2009 tarih Yazı İşleri Müdürü ...” ibarelerinin yazılı bulunduğu görülmekle; Temyiz No 2009/21 sayı 23.1.2009 tarihli kaydın, hangi mahkemeye ait olduğu, bu tarihin temyiz defterine hangi tarihte işlendiği açıklandıktan sonra temyiz defterinin ilgili sayfasının onaylı sureti eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2663, Karar No: 2013/22182, Tarih: 01.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/2663 E.  ,  2013/22182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/3-b, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yetkilisi olduğu iş yerinde işçi olan katılanın, iş makinesi ile yükleme yaptığı sırada, iş makinesinin gaz pedalının takılı kalması nedeniyle işyerindeki beton bloğa çarpması sonucu, sağ ayağının diz altından kesilmiş olması sebebiyle yaşamsal tehlike geçirip, vücudunda hayat fonksiyonlarını 6. derecede etkileyen kemik kırığı oluşarak, organlarından birinin işlevinin yitirilmesi derecesinde yaralandığı olayda, sanığın asli kusurlu olduğunun tespit ve kabul edilmesi karşısında; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun, azami hadde yakın bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusurlu olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19464, Karar No: 2014/6883, Tarih: 13.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/19464 E.  ,  2014/6883 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/149009

MAHKEMESİ : Milas 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2011

NUMARASI : 2010/214 (E) ve 2011/740 (K)

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay yerinde bulunan kan izinin Uşak' ta açılmış davası olan X kodlu kişiyle uyumlu olması nedeniyle sanık hakkında kamu davası açıldığı, Uşak Başsavcılığından X kodlu kişinin açık kimlik bilgileri istendiğinde dosyanın Yargıtay' da olduğunun bildirildiği, mahkemece de, X kodlu kişinin kimliğinin kesin olarak belirlenmediğinden beraat kararı verildiğinin anlaşılması karşısında; öncelikle X kodlu kişinin dosyasının Yargıtay'dan dönüşü beklenip X kodlu kişinin açık kimlik bilgilerinin öğrenilmesinden sonra bir karar verilmesi yerine eksik kovuşturma sonunda yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 13/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3124, Karar No: 2023/9963, Tarih: 22.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/3124 E.  ,  2023/9963 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/987 E., 2016/86 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 18.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 09.11.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddenin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Bursa 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.01.2016 tarihli ve 2015/987 Esas, 2016/86 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesi, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 02.02.2016 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜ)