muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17145, Karar No: 2013/5839, Tarih: 20.03.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/17145 E.  ,  2013/5839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/10051

MAHKEMESİ : Kadirli Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2009

NUMARASI : 2007/50 (E) ve 2009/223 (K)

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık İ.. K..'a 01/05/2009 tarihli talimatla savunmasının alındığı duruşmada 5237 sayılı TCY.nın 165. maddesi gereğince ek savunma hakkı da verildiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki 1 no'lu bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-İddianamede sanıklar hakkında TCY.nın 168/1. maddesinin uygulanması talep edildiği ve olay sonrası yakalanan sanık S.. A..'ın atılı suçu ne şekilde işlediklerini ayrıntılı şekilde anlatması suretiyle suça konu traktörün bulunarak katılanlara iadesinin sağlandığının anlaşılması karşısında; mahkemece etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden ve bu konuda sanıklar M.. H.. ve S.. A..'a CYY. nın 226. maddesine göre ek savunma hakkı da verilmeden TCY.nın 168/1. maddesinin uygulanmaması,

2-Sanık S.. A..'ın kayden sabıkasız olduğu, diğer sanık İ.. K..'a ait adli sicil kaydında yer alan önceki mahkumiyetin ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olduğu, 5271 Sayılı CYY.nın 231.maddesinin 5.fıkrasının son cümlesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukuki sonuç doğurmamasını ifade edeceğinden engel teşkil etmediğinin anlaşılması karşısında; sanıklar S.. A.. ve İ.. K.. hakkında hükmolunan hapis cezalarnın

5271 Sayılı CYY.nın 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanıkların kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyecekleri hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken, “bir daha suç işlemeyeceği yönünde mahkememize olumlu kanaat gelmediğinden” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3-Adli sicil kaydında yer alan önceki mahkumiyetin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olması karşısında, 5237 Sayılı TCY.nın 51/1 madde ve fıkrasının (a) bendine göre tayin olunan cezanın ertelenmesine yasal engel bulunmadığı belirlenen sanık İ.. K.. ile sabıkası bulunmayan sanık S.. A.. hakkında ertelemeye yer olmadığına karar verilirken; “sanıkların suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlıklarını” irdeleyen yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 20/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15104, Karar No: 2017/11036, Tarih: 09.10.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/15104 E.  ,  2017/11036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun tefhim edilen hükmü, CMUK'un 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 19.11.2014 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 09.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7446, Karar No: 2016/9479, Tarih: 06.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/7446 E.  ,  2016/9479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/3,1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, olay günü, idaresindeki motosikletle gündüz vakti yerleşim yerinde virajlı eğimli iki yönlü yolda seyri sırasında kaza tespit tutanağına göre önündeki aracın yavaşladığını fark etmemesi neticesinde araca arkadan çarpması sonucu meydana gelen kazada, sanığın 0,51 promil alkollü olduğunun tespit edildiği, olayın tek başına alkolden kaynaklandığına ve sanığın güvenli araç kullanamayacağına ilişkin her hangi bir tespitin de bulunmadığı somut olayda, sadece alkol kullanılmış olmasının trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkumiyet için yeterli olmadığı ve sanığın unsurları oluşmayan suçtan beraati yerine yazılı gerekçeyle mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 06.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9599, Karar No: 2010/13644, Tarih: 01.12.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/9599 E.  ,  2010/13644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı ... Elekt.Taah. Tic.A.Ş.vek.Av.... aralarındaki sıra cetveline itiraz davası hakkında ... 7. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 13.05.2010 gün ve 473-235 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dava sıra cetveline itiraz istemine ilişkin olup, dosya içinde gerek sıra cetvelinin düzenlendiği ve gerek davacıya ait olup, hükümle pay ayrılan takip dosyalarının bulunmadığı gözlenmiştir.

Bu durumda heyetçe incelenmesine gerek görülen ... 17. İcra Müdürlüğü’nün 2006/11948 ve 2006/11949 ile ... 20. İcra Müdürlüğü’nün 2006/10694 sayılı icra takip dosyalarının asıllarının ya da okunaklı, düzenli, dizi pusulasına bağlanmış ve onaylanmış bir suretinin eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5190, Karar No: 2016/778, Tarih: 08.02.2016

**15. Hukuk Dairesi         2015/5190 E.  ,  2016/778 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan sözleşme dışı ilave işler bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı iş sahibi idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenici şirket vekilinin temyiz itirazlarına gelince; mahkemece, davacı yüklenici şirket tarafından dosyaya sunulan 03.12.2010 tarihli protokolde tarafların bozma öncesinde verilen karar nedeniyle girişilen icra takibine konu edilen alacağın ne şekilde ödeneceği konusunda anlaştıkları, protokol altında imzaları bulunan kişilerin temsil ve imzalarının sıhhatlerinin beyan ve belgelerle doğrulandığı, protokolün ilam alacağını kapsadığı gerekçesiyle, davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Tarafların 03.12.2010 tarihli protokol sonucunda dava konusu edilen alacağın ödenmesi konusunda özgür iradeleri ile anlaşmaya vardıkları, takip aslı ve fer'ilerinin bir bedelde sabitlendiği ve bu haliyle ödemelerin de yapıldığı, bu durumda davacının dava tarihi itibariyle eldeki davayı açmakta haklı olduğu anlaşıldığından mahkemece davanın tümden reddine karar verilmiş gibi yargılama giderleri ve vekâlet ücretinden sorumlu tutulması doğru değilse de anılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/VII. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı iş sahibi idare vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca davacı yüklenici şirketin temyiz itirazının kabulüyle kararın hüküm fıkrasının (3) ve (4) numaralı bentlerinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına, kararın değiştirilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 08.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7996, Karar No: 2023/2276, Tarih: 12.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/7996 E.  ,  2023/2276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9.Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1264 Esas, 2021/515 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Adana 1.Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/1927 E., 2018/1449 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ...Ş. tarafından müvekkili hakkında dört adet çeke dayalı olarak takipler başlatıldığını ancak çekler üzerindeki yazı ve imzanın müvekkiline ait olmadığını, konuya ilişkin Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/56257 soruşturma sayılı dosyası ile şikayette bulunulduğunu ileri sürerek söz konusu çeklerden dolayı borçlu olunmadığının tespitine, müvekkili yönünden takiplerin iptaline ve davalı aleyhinde alacağın %20'si oranında kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı temlik alan vekili cevap dilekçesinde; alacağın müvekkili tarafından temlik alındığını, takiplerin kesinleşmesi üzerinden yaklaşık iki yıl geçtikten sonra dava açılmasının kötüniyetli olduğunu, temel borç ilişkisinden kaynaklanan defi ve itirazların iyiniyetli üçüncü kişilere karşı ileri sürülmesinin hukuken mümkün olmadığını, dava konusu çeklerin dava dışı Buğra Ecza Deposunun borçlarına istinaden Şekerbank'a beyaz ciro ile devredildiğini, bu hususun çek metninde de açıkça görüldüğünü savunarak davanın reddi ile davacı aleyhine %20'den aşağı olmamak üzere tazminata hükmedilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile uyuşmazlık konusu takip dayanağı çeklerdeki davacı ...'ya atfen atılan imzaların davacının eli ürünü olmadığının tespit edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının takip dayanağı çekler sebebiyle davalıya borçlu olmadığının tespitine, yasal koşulları oluşmayan kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin 5411 sayılı Bankacılık Kanunu (5411 sayılı Kanun)’nun 143 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince harçtan istisna olduğunu, davacının icra takipleri açıldıktan yaklaşık iki yıl sonra son derece kötü niyetli olarak, söz konusu çekler üzerindeki imzaya itiraz ederek bu davayı açtığını, borçlular arasındaki temel ilişkinin iyiniyetli üçüncü kişi olan müvekkilini ilgilendirmediğini, temlik eden bankanın son ciranta olduğunu bu nedenle çekteki imzaların davacıya ait olup olmadığını bilmesinin mümkün olmadığını, ciro zincirinde bir kopukluk veya hukuka aykırılık bulunmadığını bu nedenle takiplerin usul ve yasaya uygun olduğunu, davacının bol miktarda samimi imzası ve yazı örnekleri alınmadan rapor tanzim edildiğini, bu nedenle raporların hüküm kurmaya elverişli olmadığını, raporlara itirazları ve dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilmesi taleplerinin reddedildiğini, mahkemece hatalı bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verildiğini, müvekkili şirket aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek ilk derece mahkeme kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesince alınan raporlarda davaya konu çeklerde davacıya atfen atılan imzaların davacının eli ürünü olmadığının belirlendiği, savcılık soruşturma dosyasında da Adana Kriminal Polis Laboratuvarları Müdürlüğünden alınan raporda da çekler üzerindeki davacıya atfen atılan imzaların davacının eli ürünü olmadığının tespit edildiği, imzaya itiraz mutlak def'i olup bu defiye karşı iyiniyet savunmasının dinlenemeyeceği, bu nedenle davalının iyiniyet savunması yerinde olmadığı, davacının imzaya itirazda bulunmuş olmasının da kötüniyet olarak kabul edilemeyeceği, davacının lehine sonuçlanan davada davalının yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmasında da usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı, kaldı ki davalı şirketin harçtan muaf olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının takiplere zamanında itiraz etmediği, aradan iki yıl geçtikten sonra işbu davayı açmasının kötü niyetli olduğu, müvekkilinin borçlular arasındaki temel hukuki ilişkinin dışında iyi niyetli üçüncü kişi konumunda bulunduğunu, temlik eden bankanın çekteki imzanın davacıya ait olup olmadığını bilemeyeceğini, dava konusu çeklerdeki ciro zincirinde herhangi bir kopukluk ya da hukuka aykırılık bulunmadığını, takibin usul ve yasaya uygun olduğunu, müvekkilinin iyi niyetli ve haklı alacaklı konumunda bulunduğunu, imza incelemesi esas olmak üzere davacının yeterli imza örneklerinin alınmadığını, esasen sağlık bir inceleme için dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilmesi gerektiğini, alınan raporların denetime elverişli ve ayrıntılı olmadıklarını, dava konusu çeklerin dava dışı asıl borçlu tarafından borca istinaden temlik eden bankaya ciro ve teslim edildiğini, dolayısıyla cirantalar arasındaki ticari ilişkiyi bilmeyen ve bilmek zorunda olmayan temlik eden banka ve müvekkili şirketin cirantalar arasındaki borcun sebebini, gerçek bir borç olup olmadığını ve tarafların temel ilişkiden kaynaklanan husumetlerini bilemeyeceğini ve bilmek zorunda da olmadığını, ayrıca müvekkili şirketin harçtan muaf olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, çeke dayalı alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibi nedeniyle borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2004 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı ...Ş. harçtan muaf olduğundan ödediği temyiz ilam harcı ve temyiz başvuru harcının isteği halinde temyiz eden davalı ...Ş.'ye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19315, Karar No: 2021/6232, Tarih: 23.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19315 E.  ,  2021/6232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan TCK'nın 165/1. maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemleri yapılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii’nin ve suça sürüklenen çocuk ... müdafii’nin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6293, Karar No: 2017/11582, Tarih: 24.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/6293 E.  ,  2017/11582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve kişisel ilişki yönünden; davalı erkek tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların müşterek çocuğu ... 2012 doğumludur. Velayeti elinde bulundurmayan baba ile ortak çocuk arasında düzenlenen kişisel ilişkinin süre bakımından ortak çocuğun yaşı da gözetildiğinde yetersiz kaldığı anlaşılmaktadır. Baba ile ortak çocuk arasında babalık duygularını tatmin edecek ve çocuğun da baba sevgi ve şefkatini tadacak şekilde ve hafta sonu yatılı olacak şekilde, dini bayramlarda ve yaz tatilinde de daha uygun süreli kişisel ilişki tesisi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 143.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.10.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2020/118, Karar No: 2020/1649, Tarih: 03.03.2020

**16. Ceza Dairesi         2020/118 E.  ,  2020/1649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım

Hüküm : TCK'nın 220/7 ve 314/3 maddesi yollamasıyla 314/2, 220/7 son cümle, 62, 53, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince silahlı terör örgütüne yardım etme suçuna ilişkin kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine, anılan Kanuna eklenen 5. maddenin 1/f bendinde belirlenen süre içerisinde temyiz edilmekle,

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan müdafii yardımından faydalandırılmadan yargılanıp anılan suçtan mahkumiyetlerine karar verildiği görüldüğünden ceza muhakemesi hukukunda savunmanın ayrılmaz parçası olan “müdafilik” kavramı üzerinde durmak ve sanıklara 5271 sayılı CMK'nun 150/3. maddesi uyarınca müdafii atanmasının zorunlu olup olmadığının, bu bağlamda zikredilen yasa maddesinde şart koşulan beş yıllık ceza süresinin, suçun basit hali için öngörülen temel cezaya göre mi yoksa uygulanması zorunlu nitelikli haller ile cezayı ağırlaştırıcı nedenlerin de dikkate alınması suretiyle belirlenecek cezaya göre mi tespit edileceğinin irdelenmesi gerekmektedir.

Adil yargılamanın zımni gerekleri "hakkaniyete uygun yargılama" kavramından hareket ederek saptanmıştır. Bu gereklerden en önemlisi Anayasa'nın 36. maddesinde de açıkça ifade edilmiş olan "savunma hakkı"dır. Ceza yargılamasındaki savunma haklarının güvence altına alınması demokratik toplumun temel bir ilkesidir. Bu sebeple hakkaniyete uygun bir yargılamanın gerçekleştirilmesi için, yargılamanın yürütülmesi sırasında alınan önlemlerin, savunma hakkının yeterince ve tam olarak kullanılması ile uyumlu olması ve bu hakların teorik ve soyut değil, etkili ve pratik olacak şekilde yorumlanması gerekmektedir (Anayasa Mahkemesi B. No: 2013/4784, 7/3/2014, § 32).

Müdafii; şüpheli veya sanığın ceza muhakemesinde savunmasını yapan avukatı ifade eder (CMK m. 2/1-c).