muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4229, Karar No: 2018/11771, Tarih: 28.05.2018

7-Davalı ... vekille temsil edildiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT. uyarınca belirlenen 2.180,00 TL. maktu vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile Davalı ...’na verilmesine,

8- Alınması gereken 35,90 TL. karar-ilam harcından, 27,50 TL. peşin harcın mahsubu ile 8,40 TL. bakiye karar-ilam harcının davalı şirketten tahsili ile hazineye irat kaydına,

9- Davacının yaptığı harçlar dahil toplam 138,50 TL. yargılama giderinin davalı... Ltd.Şti.’den tahsili ile davacıya verilmesine,

10-Taraflarca yatırılan gider avansının varsa kullanılmayan kısmının karar kesinleştiğinde ve isteği halinde ilgilisine iadesine,

11-Yatırdığı temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 28.05.2018 tarihinde kesin olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9817, Karar No: 2014/15419, Tarih: 20.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/9817 E.  ,  2014/15419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 5. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2013/889-2014/193

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin, Gaziantep huzur evinde ikamet ettiğini, eşine aylık 500 TL nafaka ödediğini, çocuklarının kendisine kredi çektirdiğini ve kredi ödemesini yaptığını, müvekkilinin çocuklarının maddi durumlarının iyi olduğunu; müvekkilinin ise, maaşı haricinde herhangibir gelirinin olmadığını, aldığı maaştan ödemelerden sonra kalan miktarla geçinemediğini ileri sürerek; davalıların herbirinden 500'er TL, toplamda 1000 TL nafakaya hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan İ.. D..; davacı babasının kumar alışkanlığının bulunduğunu, ailesine müessir fiilde bulunduğunu, kötü alışkanlıklarının uzun süre devam ettiğini, haksız tahrik altında babasını bıçakladığını, annesi ve kendisini de psikolojik baskı yaparak evden uzaklaştırıldığı gerekçesiyle şikayet ettiğini ancak, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini davacı babasının evi kendi rızası ile terk ettiğini, davacının işçi emeklisi olduğunu, ayda 1500 TL emekli maaşı aldığını; kendisinin ise ceza evinde olduğunu savunup, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan Hacı Doğan; babasının kumar alışkanlığı nedeniyle mal varlıklarını sattığını, aile fertleri ile tartıştığını, aile fertlerine müessir fiilde bulunduğunu, kötü alışkanlıklarının uzun süre devam etmesi, ev eşyalarını satmak istemesi üzerine tartışma çıktığını, babasının annesine saldırdığını; kardeşinin, ağır tahrik altında kışkırtma neticesinde ceza aldığını; babasının, evinde kira vermeden oturuyoruz diyerek, kendi rızası ile 10.000,00 TL vererek ve kredi çekerek ev almasını istediğini, kalan miktarı tamamlayarak ev aldığını, babasına her ay elden 200,00 TL ödeme yaptığını; babasının, kendi rızası ile evi terk ettiğini ve huzur evine yerleştiğini; babasının, annesine ödediği nafakayı kendilerinden almaya çalıştığını; memur maaşının dışında gelirinin olmadığını, konut kredisi ödediğini, üç çocuğunun olduğunu; babasının ise emekli maaşının olduğunu, her ay eline ödediği 200,00 TL ile birlikte 1700,00 TL para geçtiğini belirterek; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacının, nafaka talep ettiği çocukları H.D..'ın üç çocuğunun bulunması; diğer davalı İslam'ın ise, asgari ücretle çalışıyor olması, 2015'e kadar da cezaevinde kalacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacının, davalı (cezaevinde bulunması nedeniyle) islam yönünden temyiz talebinin reddi ile Hacı yönünden temyiz talebi üzerine yapılan inceleme sonucunda:

Mahkemece; davacının, nafaka talep ettiği çocukları H.D..'ın üç çocuğunun bulunması; diğer davalı İslam'ın ise, asgari ücretle çalışıyor olması, 2015'e kadar da cezaevinde kalacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacının, davalı (cezaevinde bulunması nedeniyle) islam yönünden temyiz talebinin reddi ile Hacı yönünden temyiz talebi üzerine yapılan inceleme sonucunda:

TMK 364/1. maddesine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üst soyuna nafaka vermekle yükümlüdür.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 07/06/1998 gün, 1998/656 E.- 1998/688 K.sayılı ilamında yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nev'i sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle, kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Somut olayda; davacı, yardım almaksızın yaşamını sürdürmekten yoksun olduğundan, alt soyu olan çocuklarından yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki, yardım nafakasının miktarı takdir edilirken, bunu ödemekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi de gerekir. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçimine katkı olacak miktarda, davalıların geliri ile orantılı olarak, Medeni Kanunun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek, takdir edilmesi gerekir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının huzur evinde kaldığı, eşinden boşandığı ve eşine karşı nafaka yükümlüsü olduğu; davacının, davalılardan İslam tarafından bıçaklandığı ve İslam'ın cezaevinde bulunduğu, diğer davalı Hacı'nın ise polis memuru olduğu anlaşılmaktadır.

Tarafların gerçekleşen sosyal ekonomik durumları, nafakanın niteliği, davalılardan polis memuru olan Hacı'nın gelir durumu, paranın satın alma gücü nazara alındığında; mahkemece TMK.'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun olarak davacı lehine yardım nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8102, Karar No: 2018/309, Tarih: 16.01.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/8102 E.  ,  2018/309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece kurulan hükmün temyiz incelemesinde bozulmasının ardından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen birinci celseye ait duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iadesi edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1842, Karar No: 2013/780, Tarih: 29.05.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/12-1842 E.  ,  2013/780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

Taraflar arasındaki “şikayet” isteminden dolayı yapılan yargılama sonunda; Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nce şikayetin reddine dair verilen 26.04.2011 gün ve 2011/199 E., 2011/466 K. sayılı kararın incelenmesinin şikayetçi/borçlu vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 12. Hukuk Dairesi'nin 12.12.2011 gün ve 2011/27077 E., 2011/28210 K. sayılı ilamı ile;

(...2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununa 5999 sayılı yasa ile eklenen geçici 6.maddenin son fıkrasında kamulaştırma ve kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan alacakların tahsilinde idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği belirtilmiş, aynı maddenin 8.fıkrasının 2.cümlesinde bu madde hükümlerinin evvelce açılmış davalar hakkında uygulanmayacağı öngörülmüştür. 25.02.2011 günü yürürlüğe giren 6111 Sayılı Yasanın geçici 2.maddesinde geçici 6.maddenin yürürlük tarihi 04.11.1983 olarak belirtilmiş ise de, geçici 6.maddenin 8.fıkrasının 2. cümlesini yürürlükten kaldırmadığı gibi yasanın bu düzenlemesi kamulaştırmasız el koymaya yönelik olduğundan icra takip işlemlerine uygulanamayacaktır. Bu durumda haciz yasağının 5999 Sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 30.06.2010 gününden önce açılan davalar sonunda verilen kararların infazını kapsamadığının kabulü gerekir.

Somut olayda, takip dayanağı Pendik 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/317 esas 2010/438 sayılı kararı 21.12.2010 tarihli olduğundan 2942 Sayılı Kanuna eklenen geçici 6.madde uyarınca borçlu idarenin mal ve haklarının haczi mümkün değildir.

Bu durumda şikayetin kabulü yerine reddine karar verilmesi isabetsizdir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Şikayetçi/borçlu vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

İstek, şikayet yoluyla haciz işleminin kaldırılması istemine ilişkindir.

Şikayetçi/borçlu vekili, davalılar tarafından müvekkili aleyhine Pendik 2. İcra Müdürlüğü'nün 2011/348 E. sayılı dosyası ile kamulaştırmasız el atmadan doğan alacakların tahsili amacıyla takip başlatıldığını, takip dosyasında müvekkilinin alacakları üzerine haciz konulduğunu, ancak 18.06.2010 tarih ve 5999 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile 2942 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddesi ve 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince müvekkilinin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceğini belirterek, haciz işleminin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Karşı taraf/alacaklı vekili, yeni yasal düzenlemelerin haciz işleminden sonra yürürlüğe girdiğini, kanunların geçmişe etkili olmadığını belirterek, istemin reddine karar verilmesini istemiştir.

Karşı taraf/alacaklı vekili, yeni yasal düzenlemelerin haciz işleminden sonra yürürlüğe girdiğini, kanunların geçmişe etkili olmadığını belirterek, istemin reddine karar verilmesini istemiştir.

Yerel Mahkemece, şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi/borçlu vekilinin temyizi üzerine, Özel Dairece, yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuştur. Yerel Mahkemece, her davanın açıldığı gündeki koşullara göre değerlendirilmesi gerektiği, takibe konu ilamın dava tarihinde yürürlükte bulunmayan kanunların uyuşmazlığa uygulanmasının mümkün olmadığı gerekçesi ile önceki kararda direnilmiştir.

Direnme hükmünü, şikayetçi/borçlu vekili temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; şikayetçi/borçlu idarenin mal, hak ve alacaklarının haczedilmesinin mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü için ilgili yasal düzenlemelerin değerlendirilmesinde yarar vardır.

30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasanın 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesi;

“Kamulaştırma işlemleri tamamlanmamış veya kamulaştırması hiç yapılmamış olmasına rağmen 9/10/1956 tarihi ile 4/11/1983 tarihi arasında fiilen kamu hizmetine ayrılan veya kamu yararına ilişkin bir ihtiyaca tahsis edilerek üzerinde tesis yapılan taşınmazlara veya kaynaklara kısmen veya tamamen veyahut irtifak hakkı tesis etmek suretiyle malikin rızası olmaksızın fiili olarak el konulması sebebiyle, malik tarafından ilgili idareden tazminat talebinde bulunulması halinde, öncelikle uzlaşma yoluna gidilmesi esastır. … …

Kesinleşen mahkeme kararlarına istinaden bu madde uyarınca ödemelerde kullanılmak üzere, ihtiyaç olması halinde, idarelerin yılı bütçelerinde sermaye giderleri için öngörülen ödeneklerden yüzde iki pay ayrılır. Kesinleşen alacakların toplam tutarının ayrılan ödeneğin toplam tutarını aşması halinde, ödemeler, sonraki yıllara sari olacak şekilde, garameten ve taksitlerle gerçekleştirilir. Taksitlendirmede, bütçe imkanları ile alacakların tutarları dikkate alınır. Taksitli ödeme süresince, 3095 sayılı Kanuna göre ayrıca kanuni faiz ödenir. İdare tarafından, mahkeme kararı gereğince nakdi ödeme yerine, üçüncü fıkrada belirtilen diğer uzlaşma yolları da teklif edilebilir ve bu maddenin uzlaşmaya ilişkin hükümlerine göre işlem yapılabilir.

Bu maddenin tazminata ilişkin hükümleri, vuku bulduğu tarih itibarı ile bu maddenin kapsamında olan kamulaştırmasız el koymadan dolayı açtıkları tazminat davası süre bakımından dava hakkının düştüğü gerekçesiyle reddedilmiş olanlar hakkında da uygulanır. Evvelce açtıkları davalar sonunda tazminat almaya hak kazanmış veya süre dışındaki sebeplerden dolayı davaları reddedilmiş olanlar hakkında bu madde hükümleri uygulanmaz. Ancak, gerek iç hukuka ve gerekse milletlerarası hukuka göre evvelce açtıkları davalar sonunda hak kazanmış oldukları tazminat henüz ödenmemiş olanlara, idare tarafından nakdi ödeme yerine, üçüncü fıkrada belirtilen diğer uzlaşma yolları teklif edilebilir ve bu maddenin uzlaşmaya ilişkin hükümlerine göre işlem yapılabilir.

Vuku bulduğu tarih itibarı ile bu maddenin kapsamında olan kamulaştırmasız el koymadan dolayı bu maddenin yürürlüğe girmesinden önce tazmin talebiyle dava açmış olanlar; bu madde hükümlerine göre uzlaşma yoluna gitmeyi isteyip istemediklerini bu maddenin yürürlüğe girmesinden itibaren üç ay içinde idareye ve mahkemeye verecekleri dilekçeler ile bildirebilirler. Uzlaşma talebi üzerine, uzlaşma görüşmelerinin neticesine kadar dava bekletilir; uzlaşılamaması halinde, uzlaşmazlık tutanağının mahkemeye sunulmasından sonra davaya devam edilir.

Bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatın tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacakları haczedilemez.” hükmünü içermektedir.

Yine 13.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Kanunun Geçici 2. Maddesi;

“(1) Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren onbeş yıl süreyle geçerli olmak üzere; 4/11/1983 tarihli ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6 ncı maddesi hükmü, 4/11/1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanır. Ancak, bu tarihten sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemleri sebebiyle açılan tazminat davalarında verilen ve kesinleşen mahkeme kararlarına istinaden 2942 sayılı Kanunun geçici 6 ncı maddesinin yedinci fıkrası uyarınca ödemelerde kullanılmak üzere, ihtiyaç olması halinde, idarelerin yılı bütçelerinde sermaye giderleri için öngörülen ödeneklerden ayrıca yüzde beş pay ayrılır.” şeklindedir.

5999 sayılı Kanunun 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinde, bu madde uyarınca ödenecek olan tazminatların tahsili amacıyla idarelerin mal, hak ve alacaklarının haczedilemeyeceği düzenlenmiş bulunmaktadır.

Anılan maddenin 1. fıkrasında ise bu madde hükümlerinin 04.11.1983 tarihinden önceki kamulaştırmasız elatma işlemlerine uygulanacağı düzenlenmesine yer verilmiştir. Ancak 6111 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren onbeş yıl süreyle geçerli olmak üzere; 04.11.1983 tarihli ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün, 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiş bulunmaktadır.

Anılan maddenin 1. fıkrasında ise bu madde hükümlerinin 04.11.1983 tarihinden önceki kamulaştırmasız elatma işlemlerine uygulanacağı düzenlenmesine yer verilmiştir. Ancak 6111 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren onbeş yıl süreyle geçerli olmak üzere; 04.11.1983 tarihli ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun Geçici 6. maddesi hükmünün, 04.11.1983 tarihinden sonraki kamulaştırmasız el koyma işlemlerine de uygulanacağı düzenlenmiş bulunmaktadır.

Öte yandan, uyuşmazlık konusu takibin dayanağı olan ilamın dava tarihinin 21.12.2010, takip tarihinin 07.01.2011, haciz tarihinin ise 27.01.2011 olduğu anlaşılmaktadır. Bu halde, 30.06.2010 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5999 sayılı Kanun'un 1.maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. maddesinin somut olaya uygulanması gerektiği tartışmasız olup mahkemenin bu konudaki direnmesi yerinde değildir.

Bununla birlikte 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2.maddesi, takip tarihi olan 07.01.2011 den sonra 25.02.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş olduğundan eldeki uyuşmazlığa uygulanması mümkün değildir. Kaldı ki 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi 01.11.2012 tarihinde Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilmiştir. Bu nedenle Yerel Mahkemenin 6111 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesinin somut uyuşmazlığa uygulanmayacağına ilişkin direnmesi ise yerindedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dosya içerisindeki belgelerden takibe konu ilamın 04.11.1983 tarihinden önceki kamulaştırmasız elatmaya ilişkin olup olmadığı anlaşılamamaktadır.

Az yukarda belirtildiği üzere, 5999 sayılı Kanunun 1. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'na eklenen Geçici 6. madde hükümleri 04.11.1983 tarihinden önceki kamulaştırmasız elatma işlemlerine uygulanacağından, Mahkemece takibe konu ilamın 04.11.1983 tarihinden önceki kamulaştırmasız elatma işlemine ilişkin olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Hal böyle olunca direnme kararının bu değişik gerekçeyle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Şikayetçi/borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’na 5311 sayılı Kanunu'nun 29. maddesi ile eklenen “Geçici Madde 7” atfıyla aynı yasanın 366. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6680, Karar No: 2006/12109, Tarih: 19.09.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/6680 E.  ,  2006/12109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere ... kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat Serhan ... geldi. Davalılar tarafınadan gelen olmadığı halde duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.9.2006 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(Mualif)

MUHALEFET ŞERHİ

Davacılar, murisleri ...’nun rahatsızlanması üzerine davalı ... Tıp ... Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti..nin işleteni olduğu tıp merkezine götürüldüğünü, yapılan muayene sonucu doktor ve hemşire olan diğer davalılarca damardan penisilin enjekte edildiğini, gelişen alerjik durum nedeniyle

Ruhsar’ın öldüğünü, penisilin testi yapılmadığını, doktor ve hemşire olan davalıların mesleklerinde acemilik gösterdiklerini görevlerini ihmal ettiklerini ileri sürerek maddi ve manevi tazminat isteğinde bulunmuşlardır.

Davalılar olayda kusurlarının bulunmadığını belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu ve yine ceza davasındaki bilirkişi raporuna nazaran olayda davalıların kusurlu olmadığı sonucuna varılarak dava ret edilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıların murisi ...’nun 18.2.2002 tarihinde gece tansiyonunun düşmesi ve mide bulantısı şikayeti ile davalı Tıp Merkezine getirildiği, davalı doktorlar ... ... ve ... ... tarafından muayene edildiği, Dr. ... ... tarafından yazılan Order (talimat) çerçevesinde hemşire olan ... tarafından damardan penisilin enjekte edilmesini müteakip penisilin uygulamasına bağlı anaflaksi ve bundan gelişen komplikasyonlar sonucu öldüğü dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Yukarıda da kısaca özetlendiği gibi dava, davacılar murisinin tedavisini üstlenen davalı hastane ve personeli olan doktor ve hemşirenin tedavi sırasındaki kusurları sebebiyle oluşan zararın giderilmesine ilişkin olup, davanın temeli BK.nun 386 ve müteakip maddelerinde düzenlenen vekillik sözleşmesine dayanmaktadır.

Yukarıda da kısaca özetlendiği gibi dava, davacılar murisinin tedavisini üstlenen davalı hastane ve personeli olan doktor ve hemşirenin tedavi sırasındaki kusurları sebebiyle oluşan zararın giderilmesine ilişkin olup, davanın temeli BK.nun 386 ve müteakip maddelerinde düzenlenen vekillik sözleşmesine dayanmaktadır.

Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından ... zararlarından dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğunun genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1 md.) O nedenle doktorun mesleğini icra ederken bütün kusurları hafifte olsa, sorumluğunun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm gerekleri yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeden saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durum varsa, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yapılırken hastanın durumunu risk altına sokacak veya ağırlaştıracak yöntemler yerine en ... yol seçilmelidir. Gerçekten de, hasta, mesleki bir iş gören doktordan tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat gösterilmesini beklemek hakkına sahiptir. Yapılacak müdahale veya seçilen yöntemin önemli bir riski varsa doktorun bunu hastaya izah etmesi ve bu şekilde yazılı olarak aydınlatılmış rızasını alması zorunludur. Bu şekilde gereken özeni göstermeyen vekilin BK.nun

394/1 maddesi anlamında vekalet gereği görevini ifa ettiği söylenemez. Ayrıca hakim HUMK.nun 286/1 maddesi hükmüne göre, bilirkişilerin vardığı sonuç ile bağlı olmayıp, delilleri kendisi değerlendirip, somut olayın özelliklerini ve dosyadaki diğer verileri esas alarak, kusurun mevcut olup olmadığını kendisi takdir ... belirlemelidir.