muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13300, Karar No: 2015/20254, Tarih: 03.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/13300 E.  ,  2015/20254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .............. İŞ MAHKEMESİ

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale ettirildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve temyiz harç ve giderlerinin yatırılması gerekir. 6100 Sayılı HMK nun geçici 3 üncü maddesinin 1 inci fıkrasında; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2 nci fıkrasında ise; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." denmiştir.

Yukarıda da belirtildiği üzere 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale ettirildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve temyiz harç ve giderlerinin yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak temyiz harç ve giderleri yatırılmamış ise, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HUMK nun 434/3. maddesi gereği 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Sekiz günlük temyiz süresi içinde temyiz edilmeyen (HUMK.432/4) veya temyiz defterine kaydı yapılmayan (HUMK. 434/2) yahut verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderleri yatırılmayan (HUMK. 434/3) kararlar kesinleşmiş olur.

Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak temyiz harç ve giderleri yatırılmamış veya eksik yatırılmış ise, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanması için ilgili tarafa HUMK nun 434/3. maddesi gereği bir muhtıra ile 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Mahkemece ilgili tarafa gönderilen temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanmasına dair iş bu muhtıranın mutlaka müzekkere şeklinde yazılması ve muhtırada verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması ya da tamamlanmaması halinde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılacağına karar verileceğinin açıkça yazılması gerekir. Yine bu muhtırada yatırılması veya tamamlanması istenen temyiz harç ve giderleri kalem kalem ve miktar olarak belirtilmeli, temyiz harç ve giderlerinin nereye yatırılacağı açıkça yazılmalıdır.

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak; " ...mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına" şeklinde karar verilmelidir.

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Temyiz karar ve ilam harcı ise ikiye ayrılmaktadır. Buna göre;

1- Maktu karar ve ilam harcına bağlı davaların kabul ve reddine ilişkin kararların ve nispi harca tabi davaların reddine ilişkin kararların temyizi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı maktu olup bu harcın tamamı peşin olarak temyiz edenden alınır.

2- Nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı nispi olup, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte biri peşin olarak (nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak) alınır.

Bunun yanında, mahkemece verilen ek kararların temyiz edilmesi halinde de (örneğin temyiz talebinin süreden reddine dair ek karar) mahkemece temyiz harç ve giderlerinin alınması gerekir. Ek kararların temyizi halinde, ek kararı temyiz edenden öncelikle başvurma harcı alınmalı ayrıca bunun yanında mahkemece verilen asıl karar ister maktu karar ve ilam harcına tabi olsun isterse nispi karar ve ilam harcına tabi olsun temyiz edenden maktu temyiz karar ve ilam harcı alınmalıdır.

Somut olay açısından yapılan tespit ve değerlendirmede, mahkemece verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edildiği ancak temyiz esnasında nispi temyiz karar harcı yatırılması gerekirken maktu temyiz karar harcı yatırıldığı bir başka ifadeyle temyiz harçlarının eksik yatırıldığı, bunun üzerine mahkemece eksik yatırılan temyiz harcının tamamlanması için, davalı vekiline usulüne uygun olarak düzenlenmiş muhtıra tebliğ edildiği, davalı vekili tarafından dosyaya sunulan 14/04/2015 havale tarihli dilekçede, talep edilen nispi temyiz harcının maddi imkansızlıklar nedeniyle yatırılamayacağının bildirildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda da açıklandığı üzere, nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte birinin nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak temyiz edenden peşin olarak alınması gerekir. Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Bu nedenle, usulüne uygun muhtıra tebliğine rağmen, eksik temyiz harçlarının tamamlanmaması nedeniyle, davalının mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına, 03/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1191, Karar No: 2025/446, Tarih: 22.01.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/1191 E.  ,  2025/446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1147 E., 2021/861 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 16. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/319 E., 2018/316 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 3030 sayılı Kanun ve Yönetmelik hükümleri uyarınca müvekkili şirket adına 2006- 2007 yılları ... kararları ile Altyapı Yatırım Fonu Bütçelerine alınan ve davalı tarafından tahakkuk ettirilen kurum katkı paylarının ödendiğini, makul bir süre geçtiği ve proje uygulamaları sona erdiği halde ödenen katkı payı karşılığı tesislere ait tatbikatı yapılan projelerin ve 2. keşif kati hesap listelerinin gönderilmesi talebine cevap verilmediğini, bundan sonra 14.07.2015 tarihli yazı ile davalı tarafa listelerin intikali ve tesislerin tesliminin sağlanması bakımından 30 gün süre verildiğini, 11 madde halinde sıralanan ve davalıya ödenen bedeller karşılığında imalatlar yapılmadığı gibi ödenen bedellerin de iade edilmediğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 2.633.985,00 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu ve Yönetmelik uyarınca, ... tarafından onaylanan yıllık yatırım bütçelerinde kurum katılım paylarının belirlendiğini, davacı tarafın yetkililerinin de katılımının sağlandığını, kararların bağlayıcı olduğunu, dava tarihinden itibaren yasal faiz talep edilebileceğini, talebin dayanağı alacağın gelir olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; hüküm kurmaya elverişli bilirkişi raporuna göre, yapılmayan imalatlar için ödenen toplam 2.633.985,00 TL'nin davalıdan talep edebileceği gerekçesiyle; davanın kabulüne 2.633.985,00 TL'nin (16.860,00 TL için 28.12.2008, 30.000,00 TL için 28.05.2008, 2.587.125,00 TL için 14.01.2009) ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı vekili cevap dilekçesinde zamanaşımı def'ini ileri sürmediğine ve davacı tarafın da açık muvafakati bulunmadığına göre, istinaf aşamasında ileri sürülen zamanaşımı def'inin nazara alınmasının olanaklı olmadığı, dava tarihinden önce davaya konu alacak miktarı yönünden davalıdan talepte bulunulduğuna ilişkin bir belgenin ibraz edilemediği, faizin başlangıç tarihinin bu nedenle dava tarihininden başlatılması, ayrıca hükmedilecek faiz türünün de davalının tacir olmaması nedeni ile ticari iş sayılamayacağından yasal faiz olması gerektiği; işlerin yapılıp yapılmadığı yönünden mahallinde keşif yapılmadan dosya kapsamından aldırılan bilirkişi raporu doğrultusunda karar verildiği, ancak davalı vekili tarafından bu yöne ilişkin istinaf başvurusunda bulunulmadığı gerekçesiyle; davalının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulü ile 2.633.985,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz başvurusunda bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; ödenen bedellerin karşılığında imalat yapılmadığından ödeme tarihi itibariyle temerrütün oluştuğunu, müvekkili şirket tacir olması nedeniyle avans faizi işletilmesi gerektiğini belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili; davaya konu alacağa ilişkin belgeler sunulmayarak eksik belge ve bilgiye göre karar verildiğini, uyuşmazlığın giderilmesi amacıyla resen de keşif kararı verilebileceğini, davacı tarafça sunulan delillerle davanın ispat edilemediğini, idari yargı yerinin görevli olduğunu, zamanaşımının oluştuğunu, ... kararlarının davacının katılımıyla alındığını, yatırım bütçelerinin yasal çerçeve doğrultusunda belirlendiğini belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Değerlendirme

Uyuşmazlık, ... kararı uyarınca ödenen katkı payının, karara esas alınan işlerin yapılmadığı iddiasıyla istirdadı istemine ilişkindir.

1. Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye göre;, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmektedir.

2. Bölge Adliye Mahkemesince; davacının tacir ve taraflar arasındaki ilişkinin ticari iş niteliğinde olması ve 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'un 2/2 nci hükmü gereği ticari işlerde avans faizi istenebileceği gözetilerek, bu yöne ilişkin istinaf sebebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle belirlenen alacağın yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerekir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasında yer alan "... yasal faizi ile" ibaresi çıkartılarak yerine "avans faizi ile" ibaresinin yazılması suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14708, Karar No: 2011/6087, Tarih: 14.04.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/14708 E.  ,  2011/6087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, inşa ettiği binadaki 3 numaralı daireyi davalıya sattığını, davalının bakiye 30.000.00 TL satış bedelini ödemediği gibi icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini istemiştir.

Davalı, davanın reddini, %40 kötüniyet tazminatının ödetilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine, 30.000 TL üzerinden %40 kötüniyet tazminatının davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece verilen kısa kararda, davanın reddine denilmiş ve ancak davalının kötüniyet tazminatı talebi hakkında herhangi bir hüküm kurulmamış, gerekçeli kararda ise davanın reddine, asıl alacak 30.000 TL üzerinden davacının %40 oranında kötü niyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmiş olup, kötü niyet tazminatı hususunda kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşturacak şekilde hüküm kurulmuştur.

10.4.1992 tarih, 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedenini oluşturur.

2010/14708 2011/6087

Mahkemenin değinilen bu yönü gözardı ederek kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşturacak şekilde karar vermesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, 2 numaralı bent uyarınca davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 19.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11605, Karar No: 2015/18680, Tarih: 24.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/11605 E.  ,  2015/18680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇORLU 2. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/02/2015

NUMARASI : 2014/311-2015/111

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili davacının üniversite öğrencisi olduğunu ve geçimini sağlayacak bir işte çalışmadığını, davalı babanın ise kızına maddi olarak yardımda bulunmadığını belirterek, davacı için aylık 500 TL yardım nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; talep edilen nafakayı ödeyecek maddi gücü olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile aylık 200 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.'nun 328/1.maddesinde; "çocuk ergin olduğu halde eğitime devam ediyorsa, ana ve babasının durum ve koşullarına göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler".

TMK.'nun 364/1.maddesinde; "herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür".

TMK.'nun 365/2 maddesinde; "dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir" düzenlemesi yeralmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 tarih, 1998/656 E; 688 K.sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği..." vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Eğitimine devam etmekte olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Eğitimine devam etmekte olan kişi kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise ana babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir. Ne var ki; bunu vermekle yükümlü tutulacak kişilerin geçim sıkıntısına düşürülmemesi asıldır. Bunun için belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için gerekli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olacak şekilde TMK.'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de gözetilerek takdir edilmesi gerekir.

Somut olayda; tarafların sosyal ekonomik durum araştırmasına göre; davacının Ege Üniversitesi Kimya Bölümü 4. Sınıf öğrencisi olduğu, aylık 800 TL kira gideri bulunduğu ve bu kiranın annesi tarafından ödendiği, davalının ise emekli olup aylık 2300 TL emekli maaşı aldığı ve aynı zamanda aylık 900 TL ücret ile yapı denetim firmasında çalıştığı, bakmakla yükümlü eşi ve davacı hariç iki çocuğunun daha olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre, tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu ve davacının giderleri ile dava dışı annenin de nafakaya katılma yükümlülüğü nazara alındığında hükmedilen nafaka miktarı az olup TMK.'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun görülmemiş ve bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7242, Karar No: 2019/10168, Tarih: 27.06.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7242 E.  ,  2019/10168 K.**

**"İçtihat Metni"**

5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu'nun 41/1-c. maddesine aykırı olarak işletme kayıt belgesi almadan faaliyette bulunmak eyleminden ... Eczanesi yetkilisi ... hakkında Şehzadeler Kaymakamlığı İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün 14/08/2017 tarihli ve 45-2017-17/67 sayılı kararı ile uygulanan 1.603,00 Türk lirası idarî para cezasına yönelik başvurunun kabulüne, idarî yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin Manisa 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 11/12/2017 tarihli ve 2017/3881 Değişik İş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 09/10/2018 gün ve 11235 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/10/2018 gün ve KYB-2018-84821 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; kabahatli eczacı hakkında gıda ürünlerinin satışında mevzuatta öngörülen kayıt yükümlülüğünü ihlâl etmek eyleminden dolayı idarî para cezası verildiği, mercii tarafından eczane işletmelerinin 6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun hükümlerine tâbi olduğu, anılan Kanun’un 5/2. maddesindeki “Eczaneler için ayrıca başka herhangi bir kurum veya kuruluştan kayıt veya onay belgesi aranmaz.” şeklinde düzenleme bulunduğu, gıda takviyesi satışı yapılan eczanelerde kayıt ve onay belgesi alma zorunluluğunun olmadığı belirtilerek başvurunun kabulü yönünde karar verilmiş ise de;

5996 sayılı Kanun’un 3/1-26. maddesinde "Gıda işletmecisi"nin "Kâr amaçlı olsun veya olmasın kamu kurum ve kuruluşları ile gerçek veya tüzel kişiler tarafından gıdanın üretimi, işlenmesi ve dağıtımının herhangi bir aşamasında kontrolü altında yürütülen faaliyetlerin, mevzuat hükümlerine uygunluğundan sorumlu olan gerçek veya tüzel kişiyi... İfade eder" şeklinde tanımlandığı, anılan Kanun'un "Hijyen" başlıklı Altıncı Kısım'ın "Hijyen Esasları, İyi Uygulama Kılavuzları, İşletmelerin Kayıt ve Onayı" başlığı altındaki Birinci Bölüm'ünde yer alan 30/1. maddesinin "Bu Kanun kapsamındaki gıda ve yem işletmelerinden onaya veya kayıt işlemine tâbi olanlar ile onay ve kayıt işlemlerine ilişkin hususlar Bakanlıkça belirlenir. Onaya tâbi işletmeler için, faaliyete geçmeden önce Bakanlıktan onay alınması zorunludur. Kayıt işlemine tâbi işletmeler, faaliyetleri ile ilgili işletme kayıtlarını Bakanlığa yaptırmak zorundadır." hükmünün bulunduğu, bu hükme aykırılığın ise Kanun'un 41/1-c maddesinin "30 uncu maddenin birinci fıkrası gereği kayıt yaptırmayan üretim yerlerine ikibin Türk Lirası, perakende işyerlerine bin Türk Lirası idarî para cezası verilir." hükmü ile yaptırıma bağlandığı, somut olayda ise, başvurucunun eczanesinde takviye edici gıda satışının yapıldığı, ancak işletme kayıt belgesinin ibraz edilmediği cihetle, başvurunun reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;