muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11473, Karar No: 2019/4866, Tarih: 09.05.2019

**8. Hukuk Dairesi         2017/11473 E.  ,  2019/4866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Nüfus Kaydı Düzeltilmesi, Annenin Ve Babalığın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, K.Maraş 1.Asliye Hukuk Mahkemesine verdiği dava dilekçesinde, müvekkili ...'in bir kısım davalıların murisi'in gayri resmi olarak birlikte yaşadığı ... isimli davalıdan doğduğunu, ancak gerçek anne ve babasının resmi olarak evlenmeksizin ayrılmalarından sonra dünyaya gelen davacının nüfusa kaydı yapılmadan davalılar ... ve ...'e evlatlık olarak verildiğini, bu kişilerin kendi çocukları gibi nüfusa kayıt ettirdiğini, kısa bir süre önce bu durumdan haberdar olan davacının gerçek dışı ve yolsuz bir tescil ile ... ve ... çocukları olarak oluşturulan mevcut nüfus kaydının gerçeğe uygun olarak müvekkilinin baba adının anne adının ise ... olacak şekilde düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

K.Maraş 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/239 Esas, 2014/491 Karar sayılı ilamı ile davanın soybağı davası niteliğinde olduğu belirtilerek görevsizlik kararı verilerek dosya Aile Mahkemesine gönderilmiş, Mahkemece; davacı vekilinin yargılama sırasında tanık listesinde bildirdikleri tanıkları dinletmekten feragat ettiğini beyan ettiği, soybağına ilişkin davanın davacının nüfusta kayıtlı kişilerin gerçek ailesi olmadığını öğrenmeden itibaren 1 yıllık hak düşürücü süreye tabi olduğu, davacının 1 yıllık hak düşürücü süre içerisinde davayı açtığını ispat edemediği gerekçesi ile davanın hak düşürücü süreden reddine karar verilmiştir.

Davada maddi olguları ileri sürmek taraflara, nitelendirmesi hakime aittir. Davacı vekili bu dava ile davacı ...'in annesi ..., babası olduğu halde, nüfus kaydında babası ..., annesi ise ... gibi tescil edildiğini bildirerek, adı geçenin nüfus kaydındaki anne ve baba adlarının iptali ile gerçek anne ve babası olan ... ile olarak düzeltilmesini istediğinden, davacının birbiriyle bağlantılı iki ayrı davası vardır. İlki mevcut nüfus kaydındaki anne ve baba kaydının iptali, ikincisi ise gerçek anne ve baba üzerine kayıt istemidir.

Nüfus kaydının düzeltilmesi davası, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 30.01.2008 tarihli ve 2008/2-36-47 sayılı içtihadında açıklandığı üzere, resmi sicilin belgelediği olgunun doğru olmadığı, baştan yanlış olarak kütüğe geçirilmesi nedeniyle, mevcut kaydın düzeltilmesi davasıdır. Böyle bir dava sonucunda, kaydının düzeltilmesi istenen kişinin, o tarihe kadar kayıtlı olduğu haneden çıkıp, başka bir haneye tescil edilecek olması da, davayı soybağı davası haline dönüştürmez. Bu nedenle davacının birinci talebi, gerçeğe aykırı beyanla baştan beri yanlış olan sicilin düzeltilmesi niteliğinde olup, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 36. maddesi kapsamına giren nüfus kaydının düzeltilmesi davasıdır. Davacının gerçek anne ve baba hanesine kayıt istemi de anne yönünden yine nüfus kaydının düzeltilmesi davasıdır. Nüfus kaydının düzeltilmesi davasında resmi sicilin belgelediği olgunun doğru olması, baştan yanlış olarak kütüğe geçirilmesi söz konusudur.

Davacının, gerçek ana babası üzerine kayıt istemi ise anne ve baba arasında evlilik ilişkisi olmadığından baba yönünden soybağının düzeltilmesi davasıdır. Bilindiği üzere, çocukla ana arasındaki soybağı doğumla; baba arasındaki soybağı ise ana ile evlilik, tanıma ve hakim hükmü ile kurulur. Esasen soybağına ilişkin uyuşmazlıklarda, kişisel durum ile ilgili nüfus kaydında yer alan bilgi "doğru" olarak doğmuş ve kütüğe tescil edilmiştir. Bu doğru kayıt, daha sonra açılan bir dava, soybağının reddi veya sonradan evlenme yoluyla soybağına itiraz veya tanımaya itiraz veya tanımanın iptali yahut da Af Kanunları ile yapılan nesep düzeltmeye itiraz ile teknik olarak bir yanlışlığa dönüştürülmektedir.

Hal böyle olunca ...'in mevcut kayıttaki anne ve baba adının iptaliyle gerçek anne üzerine yazılması nüfus kayıt düzeltim davası ve babasının olduğunun tespiti talebinden ibarettir.

Soybağına ilişkin hükümler 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 282. maddesi ve devamında düzenlenmiş olup aile mahkemelerinin görevi kapsamındadır. 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen nüfus kaydının düzeltilmesi davalarına ise asliye hukuk mahkemesinde bakılır.

Hal böyle olunca ...'in mevcut kayıttaki anne ve baba adının iptaliyle gerçek anne üzerine yazılması nüfus kayıt düzeltim davası ve babasının olduğunun tespiti talebinden ibarettir.

Soybağına ilişkin hükümler 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 282. maddesi ve devamında düzenlenmiş olup aile mahkemelerinin görevi kapsamındadır. 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen nüfus kaydının düzeltilmesi davalarına ise asliye hukuk mahkemesinde bakılır.

Davada, davacı ...'in gerçek babası hanesine tescili istemi Türk Medeni Kanunu'nun 301 ve devamı maddelerinde düzenlenen babalığın tespiti istemine ilişkin olup, 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4. maddesinde 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMK. 118-395) kaynaklanan bütün davalarda aile mahkemesinin görevli olduğunun hükme bağlandığı ve aile mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen asliye hukuk mahkemelerinde davanın aile mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerektiği dikkate alındığında, babalık ve nüfus kaydının düzeltilmesi davası olarak davalar tefrik edilip, eldeki davaya babalık davası olarak bakılması ve nüfus kaydının düzeltilmesi davasının bekletici mesele kabul edilmesi, davacının mevcut kaydının iptali ile annesi Fatma üzerine tescili isteminde ise, davanın nüfus kayıtlarındaki düzeltme davası olarak yeni bir esasa kaydedelip asliye hukuk mahkemesinde bakılmak üzere görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 09.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/123, Karar No: 2021/590, Tarih: 20.05.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2018/123 E.  ,  2021/590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4. Hukuk Dairesi (İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla)

1. Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı Yargıtay 4. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonunda, davanın esastan reddine dair verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

2. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

3. Dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 46. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

I. ÖN SORUN

4. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle, davacının 28.11.2017 havale tarihli temyiz dilekçesinde yer verdiği ifadelerin HMK’nın 32. maddesinin ikinci fıkrasına göre uygunsuz nitelikte olup olmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmış ve değerlendirilmiştir.

II. GEREKÇE

5. 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) 78. maddesinin ikinci fıkrasında “okunamayan veya münasebetsiz evrak iade edilir” şeklindeki düzenleme HMK’ya aynen alınmayıp 32. maddede;

“(1) Yargılamayı, hâkim sevk ve idare eder; yargılama düzeninin bozulmaması için gerekli her türlü tedbiri alır.

(2) Okunamayan veya uygunsuz yahut ilgisiz olan dilekçenin yeniden düzenlenmesi için uygun bir süre verilir ve bu dilekçe dosyada kalır. Verilen süre içinde yeni bir dilekçe düzenlenmezse, tekrar süre verilemez.” şeklinde düzenlenmiştir.

6. HMK’nın 32. maddesinin ikinci fıkrasına göre, okunamayan veya uygunsuz yahut ilgisiz olan dilekçenin yeniden düzenlenmesi için tarafa uygun bir süre verilir ve bu dilekçe dosyada kalır. Böylelikle tarafa mahkemeye sunduğu ve fakat okunamayan dilekçe yerine okunabilir bir dilekçe vermesi imkânı getirilmiş olur. Taraf bu süre içinde o dilekçeyi okunabilir hâle getirirse, bu yeni dilekçe dosyaya konulacaktır. Buna karşılık sunulan belge veya açıklamalar, davanın konusu ile ilgisiz veya uygunsuz ise, mahkeme bu tür belge veya açıklamaların dosyadan çıkarılmasına karar veremeyecektir (Pekcanıtez, H./Atalay, O./Özekes, M.: Medenî Usûl Hukuku, 6. Bası, 2018, s. 184).

7. Somut olayda davacı, 28.11.2017 havale tarihli temyiz dilekçesinde “…... ve avanesi de evet sen hâkimi reddettin deyip davayı reddedip Türk adaletine madik atmaya çalışmışlardır…” ifadelerine yer verilmiştir.

8. Açıklanan bu maddi ve hukuki olgulara göre belirtilen sözlerin, iddia ve savunma sınırlarını aşan, hukuka uygun olmayan ve HMK’nın 32. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca uygunsuz nitelikte ifadeler olduğu sonucuna varılmıştır.

9. Bu itibarla, davacının 28.11.2017 havale tarihli temyiz dilekçesinin anılan düzenleme gereğince yeniden düzenlenmesi için uygun bir süre verilip işlem yapılmak üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

III. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

8. Açıklanan bu maddi ve hukuki olgulara göre belirtilen sözlerin, iddia ve savunma sınırlarını aşan, hukuka uygun olmayan ve HMK’nın 32. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca uygunsuz nitelikte ifadeler olduğu sonucuna varılmıştır.

9. Bu itibarla, davacının 28.11.2017 havale tarihli temyiz dilekçesinin anılan düzenleme gereğince yeniden düzenlenmesi için uygun bir süre verilip işlem yapılmak üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

III. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı tarafından verilen 28.11.2017 havale tarihli temyiz dilekçesinin HMK’nın 32. maddesinin ikinci fıkrası gereğince yeniden düzenlenmesi için uygun bir süre verilip işlem yapılmak üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.05.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/976, Karar No: 2023/460, Tarih: 20.02.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/976 E.  ,  2023/460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMES:Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.04.2016 tarihli ve 2015/564 Esas, 2016/378 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan, beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 15.06.2020 tarihli ve 2016/236206 sayılı, sanık hakkında beraat kararı verilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi nedeniyle hükmün düzeltilerek onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; eylemin sübut bulduğuna ve sanığın cezalandırılması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, katılana ait mal beyanı ve tapu bilgilerini kendisine ait facebook hesabında yayınlamasına konu olayda, sendika başkanı olan katılanın belirlenen bu sosyal ve toplumsal konumu ile demokratik anlayışın zorunlu sonucu olan şeffaflık ilkesi gereği, katılanın da sendika ilgilisi oluşu ve katılan ile sanığın dosyaya yansıyan kayıtlara göre toplum önünde bilinen kişilerden oluşu karşısında kişisel veri kavramı ile bu verilerin hukuka aykırı olarak ele geçirilip geçirilmediği, sanık tarafından yapıldığı anlaşılan paylaşımın hukuka aykırı olarak kişisel veri paylaşımı niteliğinde olup olmadığına dair iddia ve savunma kapsamında sunulan tüm kayıtlar ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde katılanın mal varlığı ile ilgili açıklamalara ilişkin internet ortamında ve gazetelerde suç tarihi öncesinde yapılan yayımlar ile Medeni Kanunu'nun 1020 nci maddesi de birlikte gözetildiğinde suç işleme kastının bulunmadığı ve atılı suçun maddi unsurunun oluşmadığı kabul edilerek beraat kararı verilmiştir.

2. Sanık sendika işçilerine Türk Metal Sendikasında olan olayları anlatmak için suça konu paylaşımı kendisinin yaptığını ikrar etmiştir.

3. Suça konu paylaşımlara ilişkin ekran görüntüleri dosya arasına alınmıştır.

4. Sanık müdafii tarafından suça konu verilerle ilgili geçmiş tarihte yapılan haber çıktıları dosyaya sunulmuştur.

IV. GEREKÇE

2. Sanık sendika işçilerine Türk Metal Sendikasında olan olayları anlatmak için suça konu paylaşımı kendisinin yaptığını ikrar etmiştir.

3. Suça konu paylaşımlara ilişkin ekran görüntüleri dosya arasına alınmıştır.

4. Sanık müdafii tarafından suça konu verilerle ilgili geçmiş tarihte yapılan haber çıktıları dosyaya sunulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 136 ncı maddesinin birinci fıkrasında belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin, başkasına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” başlığı altında suç olarak tanımlanmıştır.

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun maddi konusunu oluşturan “kişisel veri” kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı nüfus bilgileri (T.C. kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, anne ve baba adı gibi), adli sicil kaydı, yerleşim yeri, eğitim durumu, mesleği, banka hesap bilgileri, telefon numarası, elektronik posta adresi, kan grubu, medeni hali, parmak izi, DNA'sı, saç, tükürük, tırnak gibi biyolojik örnekleri, cinsel ve ahlaki eğilimi, ... bilgileri, etnik kökeni, siyasi, felsefi ve dini görüşü, sendikal bağlantıları gibi kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerekir.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.07.2017 tarihli, 2017/829 Esas, 2017/363 Karar ve 17.06.2014 tarihli, 2012/1510 Esas, 2014/331 Karar sayılı kararlarında da vurgulandığı üzere; 5237 sayılı Kanun'un 136 ncı maddesinde korunan hukuki değer genel olarak kişilerin özel hayatı ve hayatın gizli alanı, özelde ise kişisel verilerdir. 5237 sayılı Kanun'un 135 ve 136 ncı maddelerindeki kişisel verilerin korunmasına ilişkin düzenlemelerde sadece sır niteliğinde kişisel verilerin korunacağına ilişkin bir hükmün bulunmaması ve aksine 135 inci maddenin gerekçesinde gerçek kişiyle ilgili her türlü bilginin kişisel veri olarak kabul edilmesi gerektiğinin belirtilmesi karşısında, her türlü kişisel verinin hukuka aykırı olarak başkasına verilmesi, yayılması ve ele geçirilmesi fiilleri 5237 sayılı Kanun'un 136 ncı maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu oluşturur. Bu nedenle herkes tarafından bilinen ve/veya kolaylıkla ulaşılması ve bilinmesi mümkün olan kişisel bilgiler de, yasal anlamda “kişisel veri” olarak kabul edilmeli ve hukuka aykırı eylemlere karşı korunmalıdır.

Ancak, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun uygulama alanının amaçlanandan fazla genişletilerek, uygulamada belirsizlik ve hemen her eylemin suç oluşturması gibi sonuçların doğmaması için, somut olayın özellikleri dikkate alınarak titizlikle değerlendirme yapılması, olayda herhangi bir hukuk dalı tarafından kabul edilebilecek bir hukuka uygunluk nedeni veya bu kapsamda nazara alınabilecek bir hususun bulunup bulunmadığının saptanması ve sanığın eylemiyle hukuka aykırı hareket ettiğini bildiği ya da bilebilecek durumda olduğunun da tespit edilmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında sanığın kendi kullanımında olan facebook hesabından, "Allah'ını peygamberini seven metal işçileri iyi okuyun Pevrul K... bu gün olay tv de ne dedi ben sizin içinizden geldim dedi ula gardaş bizim niye yok la bu kadar malımız tapumuz " ifadeleriyle birlikte katılana ait "SON TAPU KAYITLARI" ve "2009 YILI MAL BEYANI" başlıkları altında katılana ait tapu bilgilerini paylaştığı iddiasına konu olayda, Türk Metal Sendikası başkanı olan katılanın katıldığı bir televizyon yayınında sarf ettiği sözler nedeniyle sendikaya bağlı işçileri ilgilendiren bir konu hakkında kamusal tartışma için eleştiri niteliğinde paylaşımda bulunmuş olup, paylaşım esnasında tahkir edici bir dil kullanılmadığı da gözetildiğinde sanık hakkında beraate ilişkin kabul de sonucu itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Sanığın hukuka aykırılık bilinciyle hareket etmediği kabul edilerek sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasın (a) bendi gereğince beraate karar verilmesi gerekirken, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun kararlarına ve Dairemizin istikrar kazanan uygulamalarına aykırı olarak internet ortamında ve gazetelerde suç tarihi öncesinde yapılan yayımlar ile Medeni Kanunu'nun 1020 nci maddesi gereğince suç işleme kastının ve suçun maddi unsurunun oluşmadığı gerekçesi ile uygulanan Kanun maddesi de gösterilmeden beraate karar verilmesi isabetli görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle ... 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2016 tarihli ve 2015/564 Esas, 2016/378 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının birinci paragrafında yer alan "Sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurları oluşmadığından, müsnet suçtan sanığın BERAATİNE," ibaresinin hükümden çıkarılıp yerine "Yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu anlaşıldığından sanığın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasın (a) bendi gereğince beraatine " ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5391, Karar No: 2024/4743, Tarih: 15.05.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/5391 E.  ,  2024/4743 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/292 E., 2022/235 K.

HÜKÜM/KARAR : Davacı Vekilinin İstinaf Başvurusunun Esastan Reddine / Davanın Reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/788 Esas, 2019/1376 Karar

Taraflar arasındaki maddi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; sürücü plakası ve kimliği belirlenemeyen araç sürücüsünün sevk ve idaresindeki aracı ile yaya olan müvekkiline çarpması sonucu davacının yaralandığını ve malul kaldığını, müvekkilinin kazanın oluşumunda kusurlu olmadığını, kazaya sebep olana ulaşılamadığından Güvence Hesabına başvuru yapmak zorunda kaldıklarını başvuru neticesinde herhangi bir ödeme yapılmadığını, bilirkişi hesaplamaları yaptırılarak şimdilik 200,00 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak taraflarına ödenmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının kendilerine usulüne uygun başvuruya yapmadığını, delillerin kendilerine tebliğ edilmediğini, kazaya konu aracın araştırılması gerektiğini, sorumluluklarının poliçe limitiyle sınırlı olduğunu, maluliyetin Adli Tıp Kurumu tarafından hesaplanması gerektiğini, Sosyal Güvenlik Kurumu'nun yaptığı ödemelerin hesaptan düşülmesi gerektiğini, faizin dava tarihinden itibaren işlemesi gerektiğini, tüm bu nedenlerle davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının meydana gelen trafik kazası ile ilgili vermiş olduğu ifadesinde ayağının taşa takıldığını, rayların üzerine düştüğünü ve tramvayın sağ ayağının üzerinden geçtiğini söylediği, tanığın görgüye dayalı bilgisinin olmadığı, davacının ifadesine karşı tanık beyanına itibar edilmesinin mümkün olmadığı, meydana gelen kazada davacının tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri