muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/33692, Karar No: 2015/9133, Tarih: 09.04.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/33692 E.  ,  2015/9133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Borçlu vekili; ... Belediyesi adına kayıtlı tüm hesaplara, Denizbank A.Ş.'nin tüm şubelerindeki hesaplarına, ... Şubesinde bulunan ... ..., ...- ... ... ve ..., ..., ... ve ... no'lu hesaplara, Vakıfbank, Ziraat Bankası, Halk Bankası, İş Bankası Genel Müdürlüklerine ve Şubelerine, P.T.T. A.Ş.'ne ihbarname göndermek suretiyle vergi, resim ve harçların yatırıldığı tüm hesaplara haciz konduğunu beyanla, 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 15' inci maddesi uyarınca belediyenin proje karşılığı borçlanma yoluyla elde ettiği gelirleri, şartlı bağışlar ve kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirlerinin haczedilemeyeceğini, bu hesapların Belediye’nin kamu hizmetlerini yürütmekte (KDV ve vergi ödemeleri, sigorta prim ödemeleri, eczane Haç ödemeleri, tedavi sağlık ödemeleri, hakediş ödemeleri, memur ve işçi maaş ödemeleri ile belediye gelirleri, vb.) kullanılan hesaplar olup, İcra İflas Kanununun 82/1 maddesi ve 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15. maddesi gereği haczinin mümkün olmadığını ileri sürerek hacizlerin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu; mahkemece 6552 sayılı Yasa ile Belediye Kanunu'nda yapılan değişiklik dikkate alınarak banka hesaplarına konulan hacizlerin kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. 29116 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak 11.09.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6552 sayılı Kanun'un 121. maddesi ile 5393 sayılı Belediye Kanunu'nda 15. maddenin son fıkrasına "İcra dairesince haciz kararı alınmadan önce belediyeden borca yeter miktarda haczedilebilecek mal gösterilmesi istenir ve haciz işlemi sadece gösterilen bu mal üzerine uygulanır. On gün içinde yeterli mal beyan edilmemesi durumunda yapılacak haciz işlemi alacak miktarını aşacak veya kamu hizmetini aksatacak şekilde yapılamaz" hükmü eklenmiştir.Aynı Kanun'un 123. maddesi ile 5393 sayılı Kanun'a eklenen geçici 8. maddede ise; “15 inci maddenin son fıkrası hükümleri, devam eden her türlü icra takipleri hakkında da uygulanır. Bu maddenin yürürlük tarihinden önce yapılmış icra takipleri gereğince konulan tüm hacizler, söz konusu fıkra hükümleri dikkate alınarak kaldırılır.” düzenlemesine yer verilmiştir.Bu hükümden, devam eden icra takiplerinde konulmuş hacizlerin kaldırılmasının 5393 sayılı Kanun'a eklenen fıkra hükümleri dikkate alınarak yapılması öngörülmekte olup, 5393 sayılı Kanun'a eklenen 15/son fıkrası uyarınca borçlu belediye, icra müdürlüğüne başvurmadan doğrudan icra mahkemesinden hacizlerin kaldırılması talebinde bulunamaz.

Borçlu anılan hükümler uyarınca icra müdürlüğüne başvurarak borca yeter miktarda haczedilebilecek malı gösterdikten sonra, hacizlerin kaldırılmasını talep edebilir. İcra müdürlüğünce yürürlüğe giren bu hükümlere göre yapılacak işlem ve alınacak kararlara karşı şikayet yolu ile icra mahkemesine başvurulabilir.Somut olayda 06.06.2014 tarihinde haczin konulduğu, borçlu vekilinin 09.07.2014 tarihinde 5393 sayılı Kanun'un 15/son maddesine dayalı olarak haczedilmezlik şikayetinde bulunduğu, 6552 sayılı Kanun ile getirilen değişikliklerin 11.09.2014 tarihinde yürürlüğe girdiği, borçlu vekilinin yeni yasal düzenlemeler dikkate alınarak şikayeti inceleyen icra mahkemesinden hacizlerin kaldırılmasını talep ettiği, mahkemece bu talebin kabul edilerek borçlu belediyenin banka hesaplarına konulan hacizlerin kaldırılmasına karar verildiği görülmektedir.Borçlunun yukarıda belirtildiği üzere önce icra müdürlüğüne başvurup, 6552 sayılı Kanunla getirilen hükümler uyarınca hacizlerin kaldırılmasını talep etmeden doğrudan icra mahkemesine başvurusu usulsüz olup, mahkemenin bu gerekçe ile haczin kaldırılması kararında isabet bulunmamaktadır.

Mahkemece 5393 sayılı Kanun'un değişiklikten önceki 15/8. fıkrası uyarınca haciz konulan paraların niteliği gereği haczi kabil olup olmadığının veya kamu hizmetinde fiilen kullanılıp kullanılmadığının, banka hesapları üzerinde yaptırılacak bilirkişi incelemesi ile tespiti ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken bu inceleme yapılmadan 5393 sayılı Kanun'un geçici 8. maddesinden bahisle hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16716, Karar No: 2022/12715, Tarih: 06.12.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/16716 E.  ,  2022/12715 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL 74. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesi gereğince yapılan tebligatta, tebligattan haberdar edilen kişi sadece imzadan imtina etme hakkına sahip olup, isim vermekten imtina edemeyeceğinden, sanığın yokluğunda verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına ilişkin gerekçeli kararın, isim ve imzadan imtina eden komşuya haber verilmesi nedeniyle usulsüz olduğu anlaşıldığından, tedbir kararının kesinleşmediği ve bu karara bağlı 14/01/2016 tarihli mahkûmiyet kararının hukuki değerden yoksun olduğu, sanığın yaptığı itirazın, 25/03/2014 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin karara yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma suçundan dolayı, 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararlar sözü edilen fıkraya 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 20. maddesi ile eklenen son cümleye göre, durma kararı niteliğinde olup itiraza tabi olmaları nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 264/2. maddesi uyarınca, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 06/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10445, Karar No: 2014/11876, Tarih: 07.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/10445 E.  ,  2014/11876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Avanos Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2009/233-2013/99

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili işçi alacaklarına ilişkin eski işveren A... Ç... Un Fabrikası aleyhine açtığı davayı kazandığını,dava sırasında söz konusu işyerinin yeni işveren tarafından tüm donanımı ile devir alındığını, iş davasından sonra devir olayının gerçekleşmiş olması nedeniyle ilam hükmünde yeni iş verenin adının geçmediğini, yeni iş veren aleyhine takibe girişildiğini, davalı tarafın takibe itiraz edildiğini ve takibin durduğunu, davalı şirketin itirazının kötü niyetli olduğunu, bu nedenlerle itirazın kaldırılarak takibin devamına, davalının % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının daha önce açmış olduğu davanın davalısının A... Ç. Un Fabrikası olduğunu,daha sonra bu fabrikanın dava sırasında devir edildiğini, davacının yargılama sırasında devri mahkemeye bildirip devralanın davaya dahili yoluna gitmediğini ve hükmün bu şekilde kurulduğunu, müvekkilinin işletmeyi devralan şahıstan daha sonra gayrimenkulü ve demirbaşları satın aldığını, bu nedenle kendisinin İş Kanunu'nun 6. maddesi anlamında işletmeyi devralan olarak yorumlanmasının olanaksız olduğunu, davacının müvekkilinin yanında hiç çalışmadığı gibi müvekkiline satış yapan şahıs yanında da çalışmadığını, devralan işverenin sorumlu olabilmesi için işyerinin işçiler ve tüm düzeni ile birlikte devredilmesinin gerektiğini, alacağın taraflarınca kabul edilmediği gibi likit olmayan alacaktan dolayı kötüniyet tazminatı istenemeyeceğini,bu nedenlerle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,itirazının iptali talep edilen alacak miktarın kısmen kabulü ile kabul edilen kısma ilişkin olarak takibin devamına ve kısmen kabul edilen asıl alacak üzerinden %40 icra-inkar tazminatına karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı ile dava dışı A... Ç.. Un Fabrikası San. Tic. Ltd. Şti. arasında işletme devri olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Gerçekten, bir mamelekin ve işletmenin devralınmasını düzenleyen Borçlar Kanunu’nun 179. maddesine göre devralan kimse, devir edenin borçlarından ötürü sorumlu olduğu gibi iki yıl müddetle evvelki borçlu (devreden) dahi, yenisi (devralan) ile birlikte müteselsilen sorumlu olur. Borçlar Kanunu’nun müteselsil borçlara ilişkin 141. maddesine göre teselsülün yasa hükmünden doğduğu hallerde kamu düzeni söz konusu olacağından tarafların iradeleriyle teselsülün ortadan kaldırılması hükümsüzdür.

Gerçekten, bir mamelekin ve işletmenin devralınmasını düzenleyen Borçlar Kanunu’nun 179. maddesine göre devralan kimse, devir edenin borçlarından ötürü sorumlu olduğu gibi iki yıl müddetle evvelki borçlu (devreden) dahi, yenisi (devralan) ile birlikte müteselsilen sorumlu olur. Borçlar Kanunu’nun müteselsil borçlara ilişkin 141. maddesine göre teselsülün yasa hükmünden doğduğu hallerde kamu düzeni söz konusu olacağından tarafların iradeleriyle teselsülün ortadan kaldırılması hükümsüzdür.

Burada belirtilen sorumluluğun zamanı “devir anıdır.” Devrin fiilen gerçekleştiği tarihte doğmuş ve nedeni vücut bulmuş borçlar bu sorumluluğun kapsamında kalmaktadır. İşletmenin devirden önceki borcunun naklinin kural olarak alacaklıya karşı hüküm ifade etmesi Borçlar Kanunu’nun 173. ve 174. maddeleri gereğince alacaklının onamına bağlı ise de, Borçlar Kanunu’nun 179. maddesi bu kurala bir istisna getirmiş, alacaklının rızasına gerek görülmeksizin borcun devir alana intikal ettiği kabul edilmiştir.

Müteselsil borcun özelliği alacaklının müteselsil borçlulardan hepsinden veya birinden alacağın tamamını veya bir kısmını istemekte serbest oluşudur. Sözü edilen hukuki esaslara göre eski ve yeni borçlunun müteselsil sorumluluğu iki yıllık bir devre için kabul edilmiş olup, bu iki yıl (muaccel borçlar için) devrin, alacaklılara ihbarı ya da gazetelerde ilan tarihinden itibaren başlar (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 28.11.2001 gün ve E:2001/21-1030, K:2001/1077 sayılı kararı).

Dosya kapsamında, davacı işçinin dava dışı A..Ç... Un Fabrikası San. Tic. Ltd. Şti. çalıştığı, iş sözleşmesinin feshi üzerine dava dışı şirketten bir kısım işçilik alacaklarını talep ettiği ve mahkemece taleplerinin kısmen kabul edildiği, davacının anılan kararla lehine hükmedilen alacaklarının tahsili için davalı şirkete yönelik olarak ilamsız icra takibinde bulunduğu, davalının itirazı üzerine durdurulan icra takibine karşı itirazı iptali davası açtığı, mahkemece yapılan yargılamada davacının işçisi olarak çalıştığı dava dışı şirketin aktif ve pasifleri ile birlikte işletme devri yoluyla davalı şirkete devredildiğini, buna göre davacının işçilik alacaklarından bu kapsamda sorumlu olduğu gerekçesi ile bilirkişi raporunda belirlenen tutarda alacak yönünden kısmen itirazın iptali kararı vermiştir.

Somut olayda, mahkemece işyeri devri yapılıp yapılmadığı davalı ve dava dışı şirket arasında işletme devrine dair kayıt ve belge olup olmadığı araştırılmadığı gibi defter ve kayıtlar üzerinde incelemede yapılmamıştır. Bu nedenle her iki şirketin vergi ve ticaret kayıtları getirtilerek işletme devrine dair belge ve kayıt olup olmadığı araştırılmalı, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 179. maddesi anlamında bir işletme devri bulunup bulunmadığı, davalı ile dava dışı A.. Ç.. Un Fabrikası San. Tic. Ltd. Şti. arasında varsa muvazaa olgusu net bir biçimde tespit edilerek sonucuna göre davalı şirketin işletme devri nedeniyle sorumlu olup olmadığı belirlemelidir.Eksik inceleme sonucu verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeple sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/3057, Karar No: 2019/1202, Tarih: 27.02.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/3057 E.  ,  2019/1202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürmeye yardım etme

HÜKÜM : Sanıklar hakkında; delil yetersizliği nedeniyle beraat

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ...ve ...’ın maktul ...’e karşı nitelikli kasten öldürmeye yardım etme fiillerinden, suçu işledikleri sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınarak beraatlerine hükmedilmiş, bozma üzerine verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin sanıkların maktülü tasarlayarak öldürme suçuna fikir ve eylem birliği içinde yardım eden olarak katıldıklarına, mahkumiyetlerine yeterli delil bulunduğuna, atılı suçun sübutuna ve hürriyeti tahdit suçundan da cezalandırılmaları gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 27/02/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/897, Karar No: 2009/2341, Tarih: 26.03.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/897 E.  ,  2009/2341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bursa 6.İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayet eden vekili, satışı yapılan taşınmaz üzerine müvekkili bankanın Bursa 5.İcra Müdürlüğünün 1998/2918 ve 1998/4859 E.sayılı dosyalarından aynı gün haciz konulduğunu, bu hacizlerin diğer hacizlerden önce olmasına karşın sadece 1998/4859 E.sayılı dosyaya pay ayrıldığını, TMSF’nin alacağının ...’ye temlik edilmesiyle birlikte imtiyazını kaybettiğini, aksi görüş kabul edilse dahi TMSF’nin tüm alacaklarının imtiyazlı olmadığını, müvekkilinin haczine sadece ilk haczi koyduran kamu idaresinin iştirak edilebileceğini belirterek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece aynı gün uygulanan hacizlerin yevmiye numarası itibariyle önceliklerinin tespit edilmesinde bir yanlışlık olmadığı, ...’ye temlik edilen alacakların imtiyazını kaybetmediği, kamu alacaklarının ilk kesin hacze iştirak etmelerinin mümkün olduğu belirtilerek şikayetin reddine karar verilmiştir.

Şikayet eden vekili kararı temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle aynı taşınmazın satış bedelinin paylaşımına ilişkin daha önce düzenlenen 13.4.2005 tarihli sıra cetvelinde Bursa 5. İcra Müdürlüğünün 1998/2918 E. sayılı icra dosyasına pay ayrılmaması nedeniyle şikâyet yoluna başvurulmamış olmasından dolayı bu hususun kesinleştiği de dikkate alınarak, şikâyet eden vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanununun 35,II hükmüne göre, “Kurumun malları, alacakları, banka hesapları 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu ile 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun bakımından Devlet malı hükmünde olup, alacakları imtiyazlı alacaklardır.” Sosyal Güvenlik Kurumu alacağının imtiyazının niteliği 6183 sayılı Kanuna atıf yapılarak belirtilmiş olup, kamu alacağının hacizde ne şekilde imtiyazlı olduğu bu Kanunun 21,I hükmüne göre, “Üçüncü şahıslar tarafından haczedilen mallar paraya çevrilmeden evvel o mal üzerine amme alacağı için de haciz konulursa bu alacak da hacze iştirak eder ve aralarında satış bedeli garameten taksim olunur.” şeklinde ifade edilmiştir. Mahkemece bu hukukî esaslar uyarınca şikâyet edilen ilgili kurumun ilk hacze garameten iştirak etmesi gerektiği gözetilmeden, alacağının tamamını almasını öngören sıra cetveline yönelik şikayetin reddi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle şikâyet eden vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, istek hâlinde peşin harcın iadesine, 26.3.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14861, Karar No: 2014/10234, Tarih: 19.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/14861 E.  ,  2014/10234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2012/615-2013/281

Davacı R.. E.. vekili Avukat A.Ö.. tarafından, davalı Ö.. Ü.. aleyhine 20/11/2012 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Adalet ve Kalkınma Partisi Genel Başkanı ve Başbakan olan davacı, Barış ve Demorkasi Partisi milletvekili olan davalının 13/11/2012 günü yaptığı konuşma sırasında, kendisine yönelik hakaret oluşturan ve kişilik haklarını rencide eden söz ve ifadeler kullandığını belirterek, manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını talep etmiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; Başbakan olarak topluma mal olmuş siyasi bir kişinin siyasi icraatları ve yaşamı ile ilgili tüm tutum ve davranışlarının kamuoyu tarafından bilinmesinde kamu yararı olduğu, sert ve ağır eleştirilere katlanması gerektiği, ancak siyasi kişilerin salt bu kimlikleri nedeniyle her bireyin sahip olduğu yasa ile teminat atına alınmış kişilik haklarından mahrum edilmelerinin düşünülemeyeceği, konuşmanın bir bütün olarak değerlendirilmesinde ifade ve eleştiri sınırlarının aşıldığı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; davacı ülkenin Başbakanı, davalı muhalefet partisi milletvekili olup her ikisi de siyasetçidir. AİHM içtihatlarında bir hukuk davasında başvurana yüklenen tazminat tutarı AİHS'nin 10. maddesine uygun olması ve gözetilen amaçla makul bir orantılılık ilişkisi bulunması gerektiğinin vurgulanması ve yukarıdaki ilkeler nazara alındığında, hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının ise (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/06/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi tazminatın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Adalet ve Kalkınma Partisi Genel Başkanı ve Başbakan olan davacı, Barış ve Demokrasi Partisi Milletvekili olan davalının 13/11/2012 günü yaptığı konuşma sırasında kendisine yönelik hakaret oluşturan ve kişilik haklarını rencide eden söz ve ifadeler kullandığını belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda konuşmanın bir bütün olarak değerlendirilmesi sonucu ifade ve eleştiri sınırlarının aşıldığı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davada; davacı ülkenin Başbakanı, davalı da muhalefet partisi milletvekilidir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda konuşmanın bir bütün olarak değerlendirilmesi sonucu ifade ve eleştiri sınırlarının aşıldığı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davada; davacı ülkenin Başbakanı, davalı da muhalefet partisi milletvekilidir.

Başbakan olarak topluma mâlolmuş siyasi bir kişinin siyasi icraatları ve yaşamı ile ilgili tüm tutum ve davranışlarının kamuoyu tarafından bilinmesinde kamu yararı olduğu gibi, sert ve ağır eleştirilere hatta incitici eleştirilere dahi katlanması gerektiği Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin istikrar kazanmış kararlarıyla vurgulanmıştır. (Tusalp-Türkiye dava. Başvuru no: 32131/08. 21/02/2012 T.-Ayhan Erdoğan/Türkiye davası 39656/03 30/01/2009 T.)

Davaya konu somut olayda da gerek davacının gerekse davalının siyasi kişilik olması ve davalı milletvekilinin 3713 Sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamında tutuklu ve hükümlülerin gittiği açlık grevi ile yaptığı konuşması sırasında sarfettiği sözlerin ağır siyasi eleştiri kapsamında kaldığı anlaşıldığından ve "değer yargısı" içerdiğinden davanın tümden reddedilmesi gerektiği görüşünde olduğumuzdan çoğunluğun bozma gerekçesine iştirak etmiyoruz. 19/06/2014