muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/792, Karar No: 2015/42, Tarih: 10.03.2015

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın trafikte seyir halindeyken yoldaki asfaltın çökmesi nedeniyle oluşan tümseğe çarparak dayısına ait aracının hasar gördüğünü beyan edip çağırdığı trafik ekiplerinin kazanın belirtilen noktada, saatte olup olmadığı ve sürücüsü konusunda şüphe duymaları nedeniyle kaza tespit tutanağı düzenlemediği sanığın olaydan üç gün sonra kasko şirketine aynı beyanı içerir dilekçeyle başvurarak araçtaki hasarın ödenmesini talep ettiğinde, sigorta şirketi eksperinin aracı inceleyip sanığın beyanı ile hasarın uygunluk arz ettiğini belirterek hasar bedelini hesaplaması üzerine tespit edilen bedel dikkate alınarak 1.099 Lira ödeme yapılan olayda; kazanın oluşumu konusunda şüpheli hususlar olması nedeniyle kolluk görevlileri tarafından kaza tespit tutanağı düzenlenmemesinin tek başına sanığın beyanının gerçeğe aykırı olduğu anlamına gelmeyeceği, sigorta şirketi eksperinin raporuna göre sanığın beyanı ile araçtaki hasarın uygunluk arz ettiği, 18.04.2008 tarihli tutanakta yolda sanığın iddia ettiği gibi bir çökme bulunduğunun belirtildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın atılı dolandırıcılık suçunu işlediği hususunun şüphe boyutunda kaldığı anlaşılmaktadır.

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından gözönünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün müsnet suçu işlediği hususunda her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın beraatı yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına, bozma nedeni gözönüne alınarak infaza başlanılmış olması halinde sanığın cezasının infazının durdurulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Genel Kurul Üyesi; İtirazın reddi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 13.05.2014 gün ve 17093-9421 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.01.2010 gün ve 507-7 sayılı hükmünün sanığın atılı suçu işlediği hususunda her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraatı yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4-Bozma nedenine göre infaza başlanılmış olması halinde sanığın cezasının İNFAZININ DURDURULMASINA,

5- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.03.2015 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5505, Karar No: 2013/7501, Tarih: 16.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/5505 E.  ,  2013/7501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.05.2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın dava şartı yokluğundan reddine dair verilen 14.11.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 02.11.2011 tarihli duruşmadan itibaren davacıya verilen iki haftalık kesin süre içinde gider avansının yatırılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Bilindiği üzere, Anayasa'da aranan hak arama özgürlüğünün kullanılabilmesi ve adil yargılama hakkının unsurlarından olan, taraflar arasında silahların eşitliği ilkesinin hayata geçirilebilmesi için gerekli yargılama giderlerini ödemede sıkıntıya düşecek veya ödeyemeyecek durumda bulunan kişilere, her türlü mali ve hukuki korunma taleplerinde kolaylık sağlanması, sosyal hukuk devletinin ilkelerinden olup, bu gereğin yerine getirilebilmesi de adli yardım ile mümkündür. Bu nedenle adli yardım müessesesi 1086 sayılı HUMK'nun 465 ila 472. maddeleri ile 6100 sayılı HMK'nın 334 ila 340. maddeleri arasında düzenlenmiştir.

Dosya kapsamına göre somut olayda, davacı taraf adli yardım talebinde bulunarak muhtarlıktan aldığı fakirlik belgesini ibraz ettiği ve yaptırılan zabıta araştırması neticesinde davacının kendisinin ve ailesinin

geçimini sağlayacak yeterli gelirinin ve malvarlığının bulunmadığı, hastalığından dolayı çalışamadığı belirlenmiştir. Bu durumda davacı yararına adli yardım talep edilebilmesi için yasal şartların gerçekleştiği anlaşıldığından adli yardım talebinin kabulü gerekir.

Hal böyle olunca; davacının adli yardım talebi de kabul edilerek, işin esası incelenip sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Mahkemece, yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; dava 26.05.2011 tarihinde, 1086 sayılı Yasa döneminde açılmış ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 12.12.2012 tarihli ve 2012/9-1170 esas, 2012/1172 karar sayılı kararıyla da 1086 sayılı HUMK döneminde açılan derdest davalar yönünden 6100 sayılı HMK'nın 120/2 maddesi uyarınca eksik gider avansı istenemeyeceğine ilişkin karar verilmesi nedeniyle, 6100 sayılı HMK'nın 324. maddesi uygulanmak suretiyle sonuca gidilmesi gerekirken olayda uygulama yeri bulunmayan 6100 sayılı Yasanın 114/g, 115/2 ve 120/2. maddelerinden söz edilerek gider avansı yatırılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2017/1571, Karar No: 2020/2698, Tarih: 09.09.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/1571 E.  ,  2020/2698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin alacağının tahsili için takip yapıldığını, takibin 24.05.2011 tarihinde kesinleştiğini, 15.07.2011 tarihinde borçlunun aracına haciz konulduğunu, 04.05.2012 tarihinde aracın satıldığını, elde edilen paranın şikayet olunan vergi dairesine ödenmesine karar verildiğini, şirket müdürü olan borçlunun şirketin vergi borcundan sorumlu olması için şartların oluşmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptali ile davalıya ayrılan paranın müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, sıra cetvelinin iptaline dair verilen karar, şikayet olunan vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 04.06.2015 tarihli 2015/2325-4260 E.-K. Sayılı ilamıyla bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, şikayetçinin İzmir 7. İcra Müdürlüğünün 2011/5252 E. sayılı dosyasından yapılan 06.07.2012 tarihli sıra cetveline itirazının kabulüne, sıra cetvelinin iptaliyle 02.08.2016 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda 05.03.2012 tarihinde uygulanan ihtiyati haczin şikayet olunan vergi dairesine, önceki hacizlere iştirak imkanı sağlamayacağından 35 AP 5224 plakalı aracın satışından elde edilen paranın aynı tarihli haciz uygulamış olan aynı alacaklının (şikayetçinin) İzmir 7.İcra Müdürlüğünün 2011/5252 E. ve 2011/9763 E. sayılı iki dosyası arasında garameten paylaştırılmak suretiyle sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesince uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi gereğince temyiz eden şikayet olunandan harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 09.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2222, Karar No: 2017/6716, Tarih: 01.06.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/2222 E.  ,  2017/6716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından kusur belirlemesi, velayet, kişisel ilişki süresi, kadın ve ortak çocuklar yararına hükmedilen nafakalar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 31.05.2016 günü temyiz eden davacı ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraf ... ve vekili gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Davalıya dava dilekçesi 23.07.2013 tarihinde usulune uygun olarak tebliğ edilmiş, davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

İddia ve savunmanın genişletilmesi veya değiştirilmesi başlıklı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 141. maddesi "(1) Taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletebilir yahut değiştirebilir. Ön inceleme aşamasının tamamlanmasından sonra iddia veya savunma genişletilemez yahut değiştirilemez. (2) iddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır." şeklindedir.

Anılan maddenin gerekçesinde belirtildiği üzere; tarafların karşılıklı dilekçelerini verdikleri aşamada, herhangi bir sınırlamaya bağlı olmadan uyuşmazlığın genel çerçevesi içinde iddia ve savunmalarını değiştirebilecekleri kabul edilmiştir. Şüphesiz bu imkan, sadece cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçesi için söz konusudur. Bu dilekçelerden sonra, hangi ad altında olursa olsun verilecek dilekçeler, sınırlama ve yasak kapsamında kabul edilmelidir. Ön inceleme aşamasında, ancak karşı tarafın açık muvafakati (veya ön inceleme duruşmasına taraflardan birisinin mazeretsiz gelmemesi) durumunda iddia veya savunmaların genişletilmesi yahut değiştirilmesi kabul edilmiştir. ( Hukuk Genel Kurulu 20.04.2016 tarih, 2014/2-605 esas 2016/522 karar sayılı ilamı) Bu durumda; dava dilekçesinin davalıya 23.07.2013 tarihinde usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinden sonra süresi içerisinde cevap dilekçesi verilmediğinden savunmanın dayanağı olarak süresinde ileri sürülen bir delil (HMK m. 129/1-e) bulunmadığından yerel mahkemenin davalıya delil göstermesi için süre vermesine yasal olarak imkan bulunmadığının kabulü gerekir. Hal böyle olunca: süresinde cevap dilekçesi vermeyerek delillerini bildirmeyen davalı tarafın iddia ve savunmaları dikkate alınarak davacı erkeğe kusur yüklenmesi doğru görülmemiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında mahkemece kabul edilen ve davalı kadın tarafından temyiz edilmeyen kusurlu davranışlara göre boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadın tamamen kusurludur. Hal böyle iken tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri doğru olmamıştır.

3- Yukarıda 1. bentte de belirtildiği üzere davalı kadın süresi içerisinde cevap dilekçesi sunmamıştır. Buna göre boşanmanın eki niteliğindeki istekler süresinde talep edilmediği taktirde bu hususlar ile ilgili olarak “karar verilmesine yer olmadığına “dair karar verilmesi gerekir. Davalı kadın ön inceleme duruşmasından sonra 21.10.2013 tarihli dilekçe ile yoksulluk nafakası talep etmiş, davacı erkek ise bu taleplerle ilgili olarak açık bir muvafakat beyanında bulunmamıştır. Durum böyleyken davalı kadının, yoksulluk nafakası isteği ile ilgili olarak “ karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmesi gerekirken bu talebin esası hakkında karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 1350.00 TL. vekalet ücretinin ...'den alınıp ...'ye verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.06.2017 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2014/5568, Karar No: 2014/11081, Tarih: 07.11.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/5568 E.  ,  2014/11081 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütü üyesi olma, görevi yaptırmamak

için direnme, silahlı terör örgütünün propagandasını yapma, mala zarar verme, patlayıcı madde bulundurma, resmi belgede sahtecilik

öncesi

Hüküm : 1- Sanıklar ..., ...,

..., ... hakkında:

a) TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

b) Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan; 6352 sayılı Kanunun geçici 1/1. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine

2- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında:

TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

3- Sanık ... hakkında:

a) TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b) Temyiz talebinin reddi

4- Sanık ... hakkında:

a) TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9 maddeleri uyarınca mahkumiyet

b) Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan; 6352 sayılı Kanunun geçici 1/1. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine (16.12.2009 ve 11.01.2010 tarihli eylemi nedeniyle)

c) TCK'nın 174/1-2, 3713 sayılı Kanunun 5/2,

TCK'nın 62, 52/2-4, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

d) 2911 sayılı Kanunun 32/2. maddesinin

yollamasıyla TCK'nın 265/1-3, 3713 sayılı

Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

e) TCK'nın 151/1, 152/1-a, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

f) 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması (05.12.2009 tarihli eylemi nedeniyle)

5- Sanık ... hakkında:

a) TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b) 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

6- Sanık ... hakkında:

a) TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b) TCK'nın 204/1, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında duruşmalı diğer sanıklar hakkında duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafiinin süresinden sonra yapmış olduğu duruşmalı inceleme isteminin CMUK’nın 318. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık ... hakkında başkasına ait nüfus cüzdanını kullanmak suçundan dolayı zamanaşımı süresince soruşturma yapılması ve dava açılması mümkün görülmüştür.

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma, sanık ... hakkında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Sanık ... hakkında başkasına ait nüfus cüzdanını kullanmak suçundan dolayı zamanaşımı süresince soruşturma yapılması ve dava açılması mümkün görülmüştür.

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma, sanık ... hakkında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar 5271 sayılı CMK'nın 231/12 ve 253. maddeleri uyarınca itiraza tabi olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin kararlar ise anılan maddenin 4. fıkrası ile CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi hükmü karşısında durma kararı niteliğinde olup itiraza tabii olduğu ve CMK'nın 223/1. maddesinde sayılan hüküm niteliğindeki kararlardan olmadığından, temyiz incelemesine yer olmadığına,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik incelemede;

Yasal süreden sonra olması nedeniyle temyiz dilekçesinin reddine dair karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan, sanığın karara karşı yaptığı başvurunun reddiyle yerel mahkemenin redde ilişkin kararın ONANMASINA,

3-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...,..., ..., ... ve ... hakkında silahlı terör örgütü üyesi olma suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Avrupa kamu düzeninin temel bir özelliği olan Demokrasi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesince tasarlanan ve sözleşmeyle bağdaşabilen yegane politik modeldir. Siyasi partiler ise, Anayasamızın 68/2. maddesinde de vurgulandığı gibi, demokratik siyasi hayatın vazgeçilmez unsurlarıdır.

Siyasi partiye üye olma ve bir siyasi partinin çatısı altında siyasi faaliyetlerde bulunma örgütlenme özgürlüğü kapsamında iken, özgürlüğün topluca kullanımı bağlamında ifade özgürlüğü ile de ilişkilidir.

Modern demokrasilerde özgürlüklerle doğrudan ilişkili olan ve yüksek bir meşruiyete sahip bulunan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün, diğer başka özgürlükler gibi; terör örgütlerince kötüye kullanılmak istenebileceği açıktır. Nitekim bir siyasi faaliyetteki asıl hedef ve amaçların açıklanan hedef ve amaçlardan daha başka olabileceği, asıl hedef ve amaçların gizlenebileceği Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin “Yazar ve diğerleri” kararında da vurgulanmıştır.

Anayasamızın 68. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 11. maddesi ile tanınan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün kötüye kullanımı, yine Anayasamızın 14/2 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 17. maddeleri uyarınca yasaklanmıştır.

Anayasamızın 68. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 11. maddesi ile tanınan siyasi partilere üye olma ve siyasi faaliyette bulunma özgürlüğünün kötüye kullanımı, yine Anayasamızın 14/2 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 17. maddeleri uyarınca yasaklanmıştır.

Bir faaliyetin siyasi faaliyet-örgütlenme özgürlüğü kapsamında değerlendirilebilmesi ve Anayasa ile Sözleşmenin korumasından yararlanabilmesi için gerçekleştirilmekte olduğu bağlam ile birlikte cebir ve şiddet ile ilişkisi, kullanılan yöntem ve takip edilen amacın hukuk ve demokrasi kurallarına uygun olup olmadığı ve bir terör örgütü ile amaç veya yöntem bakımından ya da yapısal bir bağlantısının bulunup bulunmadığına bakılmalı ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 17 Temmuz 2001 tarihli “Sadak ve diğerleri” kararında yaptığı ayrım da dikkate alınmalıdır.

Dairemizin 28.12.2011 tarih 2011/10371-30790 sayılı kararında; “PKK/KONGRA-GEL terör örgütünü bir devlet sistemi gibi yapılandırmayı hedefleyip birimlerini ve üyelerini sistematik bir yapıya kavuşturmayı amaçlayan örgütün yasama meclisi KONGRA-GEL tarafından kabul edilip sistemin anayasası olarak nitelendirilen KCK (Koma Civaken Kürdistan) sözleşmesinde, KCK ile PKK'nın ideolojik, ahlaki, felsefi ve örgütsel bağlantısının açıkça vurgulandığı ve KCK yapılanması bakımından PKK'nın amaç ve stratejisinin benimsendiği” belirtildikten sonra, KCK’nın PKK ile organik bağlantısı, açıklanan amaç ve stratejisi, hiyerarşik yapısı, üye sayısı, sahip olduğu silahlı ve zorlayıcı gücü itibariyle Devletin egemenliği altında bulunan topraklardan bir kısmını Devlet idaresinden cebren ayırmaya yönelik amaç suçu gerçekleştirmeye elverişli silahlı terör örgütü niteliğinde bulunduğu sonucuna varılmıştır.

Bir kısmı bir siyasi partiye üye de olan sanıkların, silahlı terör örgütünün faaliyetleri kapsamında düzenlenen etkinlik ve eylemlere katılma, müzahir kitlenin anılan eylemlere katılmasını sağlama, eylemlere katılımı organize etme, örgütün propagandasını yapma, silahlı terör örgütünün ölen ya da öldürülen mensuplarının cenazelerini örgütsel bağlılık içinde sahiplenme ve bunlara ilişkin faaliyetlerin örgütle bağlantılı yayın organlarında yer almasını sağlama, örgütün kırsalına eleman temin etme şeklindeki eylemleri koruma tedbiri altındaki tanık beyanları olmaksızın da dosya kapsamına göre iletişimin tespiti, teknik ve fiziki takip, arama, el koyma tutanak içeriklerinden sübuta erdiği anlaşılmakla; salt siyasi faaliyet kapsamında görülemeyecek nitelik ve yoğunluktaki eylemlerin bir bütün halinde silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil üyesi olma suçunu oluşturacağına ilişkin mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından sanıklar müdafilerinin bir siyasi partinin yetkilileri olan sanıkların yürüttükleri siyasi faaliyet nedeniyle cezalandırıldıklarına ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.