muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18910, Karar No: 2015/24350, Tarih: 08.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/18910 E.  ,  2015/24350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 12.05.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat .... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, dosya içeriğindeki ücretsiz izin talep formu ve hizmet döküm cetvelinden davacının 16.03.2009-05.04.2009 tarihleri arasında ücretsiz izin kullandığı anlaşılmakta olup, mahkemece, ücretsiz izin süresinin alacakların hesaplanmasına esas alınan çalışma süresinden dışlanması gerekliliğinin nazara alınmadan sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebepten kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/21979, Karar No: 2015/8247, Tarih: 11.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21979 E.  ,  2015/8247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AYVALIK 2. ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/09/2014

NUMARASI : 2013/508-2014/322

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakasının artırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; müvekkili için ödenen, aylık 300.00.- TL olan yoksulluk nafakasının, yetersiz kaldığını ileri sürerek; aylık 1.000.00 TL ye çıkartılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesi ile; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; paranın alım gücünde herhangi bir değişiklik olmadığı gerekçesi ile, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık; davacı kadın lehine hükmolunan yoksulluk nafakasının artırılması talebine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 176/4.maddesi gereğince; tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir.

Yukarıda sözü edilen yasal düzenlemeye göre iradın arttırılması veya azaltılması için, ya tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin bunu zorunlu kılması gerekmektedir.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamasına göre; nafaka alacaklısı kadının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davalının gelir ve giderinde, nafakanın takdir edildiği tarihe göre olağanüstü bir değişiklik olmadığı takdirde; yoksulluk nafakası TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılmalı ve böylece taraflar arasında önceki nafaka takdirinde sağlanan denge korunmalıdır.

./..

Somut olayda; davacının, ev hanımı olduğu,400.00.- TL ev kirası ödediği,geçimine kızının yardım ettiği; davalının ise, emekli olduğu, 1.530.00.- TL emekli maaşı aldığı,baba evinde kaldığı,kira ödemediği,yeniden evlendiği anlaşılmıştır.

Mahkemece; yoksulluk nafakasına karar verilen 2012 yılından dava tarihine kadar geçen süre, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile geçim ihtiyaçları, nafakanın niteliği ve hakkaniyet ilkesi ( TMK 4.maddesi ) ile ÜFE endeks artış oranları gözetildiğinde; yoksulluk nafakasının uygun bir miktar (en azından ÜFE artış oranında) artırılması gerekmektedir. Yanılgılı değerlendirme ve yasal olmayan gerekçeler ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5421, Karar No: 2016/387, Tarih: 14.01.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/5421 E.  ,  2016/387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2015/34757

Mahkemesi : Ankara 6. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 25/12/2014

Numarası : 2014/731 - 2014/716

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; yapılan alkol ölçümünde sanığın 105 promil alkollü olduğunun saptandığı, bu kapsamda sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup,

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11931, Karar No: 2016/8430, Tarih: 14.12.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/11931 E.  ,  2016/8430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Dairemizin 29.09.2015 gün, 2013/17701 Esas, 2015/28832 Karar sayılı bozma kararına uyulmasına ve bozma gerekçesinde "gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, sanık hakkında suç duyurusunda bulunan ...5. Ağır Ceza Mahkemesi'ne kamu davası açılmadan önce soruşturma aşamasında, katılan ...'ın 'suça konu çekin kendisine ... tarafından verildiğini ve ...'ın Keçiören semtinde İhlas pazarlamada çalıştığını, aynı işyerinde çalışan abisi Cengiz ile babasının...olduğunu' beyan edip kullandıkları telefon numaralarını bildirmesi ve sanık ...'ın da ...'ı tanıdığını iddia etmesi karşısında; ...'ın etraflıca araştırılıp gerektiğinde katılan ... ile sanık ...'ten kimlik ve adres bilgileri alınarak, ...'ın konuyla ilgili beyanının alınması, çekteki imza ve yazı örnekleri ile cirodaki imza ve yazı örneklerinin sanık ...'ın eli ürünü olup olmadığının araştırılması" gerektiği belirtilmesine rağmen, suça konu çekte ikinci ciranta sıfatı ile yer alan ...'ın beyanı alınıp sanık yönünden yazı ve imza incelemesi yaptırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, uyulmasına karar verilen bozmanın gereği yerine getirilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1977, Karar No: 2020/5610, Tarih: 02.12.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/1977 E.  ,  2020/5610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 24.01.2019 tarih ve 2015/1179-2019/17 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin duruşmalı olarak asıl davada verilen karar davalı ... vekili ile davalılar ... ve... vekili ve fer'i müdahil tarafından istenmiş ise de duruşma günü olan 01.12.2020 tarihinde davalılar vekili tarafından verilen duruşmadan vazgeçme dilekçesi de dikkate alınarak, dosyanın incelemesinin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin yabancı ortaklı FGS Fuarcılık A.Ş'nin hissedarları olduğunu, davalılardan ...'in Genel Müdür, ...'nın denetçi, diğer davalıların 3 kişilik yönetim kurulu üyelerinden ikisi olduğunu, yönetimin üçüncü üyesi ...'ın müvekkillerinden ...'nın eşi, Selen'in babası olduğunu ve diğer iki yönetici davalıların kasıtlı davranışları nedeniyle yönetime katılamadığını, şirketin anılan 2 yönetici ve bunlarca yetki verilen genel müdür davalı tarafından idare edildiğini, davalıların şirketi zarara uğratıp, tasfiyeye sürüklediklerini, defterlerin usulüne uygun tutulmadığını, kasıtlı olarak vergilerin ödenmediğini, fazla vergi yükünün doğmasına neden olduklarını, alacakların takip ve tahsil edilmediğini, gereksiz ve fazla harcamalar yapıldığını, yabancı ortağa fahiş miktarda ve nedeni belli olmayan ödemeler yapıldığını, sermaye tüketildiğini, zararın büyütüldüğünü, davalılardan denetçinin yasal denetim görevini yerine getirmediğini ileri sürerek, şimdilik 10.000 TL'nin davalılardan müteselsilen tahsilini ve şirkete ödenmesini, şirket yönetimine kayyım atanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, zarar bulunmadığını, iddiaların soyut olduğunu, davalıların ibra edildiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada, davacılar aynı istemde bulunmuşlardır.

Davalılar, aynı savunmayı tekrarla davanın reddini istemişlerdir.

Davalılar vekili, zarar bulunmadığını, iddiaların soyut olduğunu, davalıların ibra edildiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada, davacılar aynı istemde bulunmuşlardır.

Davalılar, aynı savunmayı tekrarla davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre; davacıların hissedarı olduğu FGS Fuarcılık A.Ş.'nin 2002 yılı itibariyle satış gelirlerine istinaden oluşan faaliyet giderleri nedeniyle mevcut sermayesinin tamamını kaybettiği, bunun sebebinin yüksek gösterilen faaliyet giderlerinden kaynaklandığı, yüksek gösterilen faaliyet giderleri nedeniyle şirketin zarara uğratılması yasaya aykırı olduğu gibi yöneticinin özen ve bağlılık yükümlülüğünü ihlal ettiği, söz konusu eylemle dava dışı şirketin zarara uğratıldığı ve bu nedenle davanın açıldığı tarihte yürürlükte olan 6762 sayılı TTK'nın 309. maddesi uyarınca davalı yöneticilerin sorumluluklarının bulunduğu, davacıların da ortağı olduğu şirketi zarara uğratan yöneticilere karşı dava açmaya hakkı ve hukuki yararı bulunduğu gerekçesiyle asıl dava yönünden; yargılama sırasında öldüğü anlaşılan davalı ...'ya yönelik açılan davanın sorumluluğu bulunmadığından reddine, diğer davalılara yönelik açılan davanın kabulü ile, talep ile bağlı kalınarak 10.000.-TL'nin davalılar ..., ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen alınarak FGS Fuarcılık A.Ş'ye ödenmesine; birleşen İstanbul 3.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2002/880 Esas sayılı dosyasında daha önce verilen karar Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiğinden bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Asıl davada verilen kararı, davalı ... vekili ile davalılar ... ve... vekili ve fer'i müdahil temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... vekili ile davalılar ... ve... vekili ve feri müdahil'in bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekili ile davalılar ... ve... vekili ve feri müdahil'in bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 341,33 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılar ..., ..., ...ve fer'i müdahil'den müştereken ve müteselsilen alınmasına, 02.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 1998/692, Karar No: 1998/741, Tarih: 21.10.1998

Hukuk Genel Kurulu 1998/1-692 E., 1998/741 K.

**Hukuk Genel Kurulu 1998/1-692 E., 1998/741 K.**

**- İŞTİRAK HALİNDE MÜLKİYETTE TARAF TEŞKİLİ**- 743 S. TÜRK KANUNU MEDENİSİ (MÜLGA) [ Madde 581 ]

- 743 S. TÜRK KANUNU MEDENİSİ (MÜLGA) [ Madde 629 ]

- 743 S. TÜRK KANUNU MEDENİSİ (MÜLGA) [ Madde 631 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 12 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 13 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 28 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 29 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 33 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 46 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 46 ]

**"İçtihat Metni"**

(YİBK.,11.10.1982 gün ve 1982/3-2 s.)

Taraflar arasındaki "tapuda yüzölçümü düzeltilmesi veya tescil" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; (Antalya Asliye İkinci Hukuk Mahkemesi)'nce davanın kabulüne dair verilen 10.10.1996 gün ve 1990/61 -1996/712 sayılı kararın incelenmesi davacılar ve davalı Hazine vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay Birinci Hukuk Dairesinin 24.03.1997 gün ve 1997/3447-3979 sayılı ilamı ile; (... Toplanan delillere, tüm dosya içeriğine ve davacılar vekilinin 09.09.1993 günlü keşifteki 83 nolu parselle ilgili davayı atiye terkettikleri şeklindeki beyanına göre davacıların temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine,

Davalı Hazinenin temyizine gelince; Davacılar miras bırakanları adına tapuda kayıtlı taşınmazın bir kısmının 50 nolu parsel olarak tesbit gördüğünü, bir kısmının da tescil harici bırakıldığını, tescil harici olan bölümü imar-ihya ettiklerini bildirip, tapunun yüzölçümünün 132752 metrekareye çıkarılmasını bu mümkün olmaz ise imar ihya ve zilyetlik nedeniyle 100 dönüm yerin adlarına tescilini istemişlerdir.

Davacıların tutundukları 1324 tarih, 38 numaralı kaydın nokta sınırlar taşıdığı, kapsamının miktarı ile geçerli olduğu gibi çekişme konusu (tapulamaca tespit harici bırakılan) taşınmazları tam olarak kapatmayıp açık yönler kaldığı ve davacılar tapusunun miktarından çok fazla olan 50 nolu parsele revizyon gördüğü ve taşınmazların 1744 sayılı Yasanın 2. maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı tartışmasızdır.

04.07.1973 günü yürürlüğe giren 1744 sayılı Yasanın 2. maddesinde "... orman sınırları dışına çıkarılacak yer sınırlaması itirazsız kesinleşmiş tapulu arazi ise mülkiyeti tekrar tapu sahiplerine intikal eder..." hükmüne yer verilmiş ise de, çekişme konusu taşınmazların tapu kapsamında kaldığını söyleme olanağı yoktur. Öte yandan taşlık, tepelik, fundalık, üzerinde bitkisel toprak oluşumu bulunmayan fiziki yapısı itibariyle de Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki ve zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğu da uzman bilirkişi raporları ile sabittir. Bir an için zilyetlikle edinilebilecek yerlerden olduğu kabul edilse bile, 1744 sayılı Yasa uygulamasının yapıldığı tarih itibariyle zilyetlik için gerekli sürenin geçtiği de söylenemez.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek kabul edilmesi doğru değildir..... gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Temyiz eden: Davalı Hazine vekili

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

İştirak halinde mülkiyet, yasa veya yasada belirtilen sözleşmeler uyarınca aralarında ortaklık bağı bulunan kişilerin, bu ortaklık nedeniyle bir mala veya hakka birlikte malik olma durumudur.

MK.nun 629-631. maddelerinde düzenlenen bu tür mülkiyetin (ortaklığın) tüzel kişiliği olmadığı gibi eşya üzerinde ortaklardan herbirinin doğrudan doğruya bir hakkı da yoktur. Mülkiyet bir bütün olarak ortaklardan tümüne aittir. Başka bir anlatımla ortaklık tasfiye oluncaya kadar ortaklardan birinin ayrı mal veya hak sahipliği bulunmayıp, hak sahibi ortaklıktır. Değinilen mülkiyet türünde malikler mülkiyet payları ayrılmadığından paydaş değil, ortaktır. Bu kural, MK.nun 629. maddesinde "... ortaklardan herbirinin hakkının o eşya bütününe yaygın olacağı..." biçiminde açıklanmıştır. İştirak halinde mülkiyetin bu özelliği itibariyle ortaklar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmaktadır. Şayet Yasa veya iştirak halinde mülkiyeti oluşturan anlaşmada ortaklık adına hareket etme yetkisinin kime ait olacağı belirtilmemişse, ortaklığın tasfiyesini isteme hakkı dışındaki tüm işlemlerde ortakların (iştirakçilerin) oybirliği ile karar almaları ve birlikte hareket etmeleri zorunluluğu vardır.

MK.nun 630/2. maddesi bu yönde açık hüküm getirmiştir. Ancak, açıklanan kural yargısal uygulamada kısmen yumuşatılmış bir ortağın tek başına dava açabileceği, ne var ki, davaya devam edebilmesi için öteki ortakların olurlarının alınması veya miras şirketine atanacak temsilci aracılığı ile davanın sürdürülmesi gerektiği kabul edilmiştir. (11.10.1982 tarih 1982/3-2 sayılı içtihadı Birleştirme Kararı) Nitekim bu görüş bilimsel alanda da aynen benimsenmiştir.

MK.nun 630/2. maddesi bu yönde açık hüküm getirmiştir. Ancak, açıklanan kural yargısal uygulamada kısmen yumuşatılmış bir ortağın tek başına dava açabileceği, ne var ki, davaya devam edebilmesi için öteki ortakların olurlarının alınması veya miras şirketine atanacak temsilci aracılığı ile davanın sürdürülmesi gerektiği kabul edilmiştir. (11.10.1982 tarih 1982/3-2 sayılı içtihadı Birleştirme Kararı) Nitekim bu görüş bilimsel alanda da aynen benimsenmiştir.

Her ne kadar karşı görüş olarak somut olayın özellik taşıdığı, çekişmeli taşınmazın kadastroya tabi tutulduğu, kadastrosu yapılan ve tesbit tutanakları kesinleşen taşınmazlar hakkında on yıllık hak düşürücü süre içerisinde genel mahkemelerde bir kısım iştirakçiler tarafından açılan bu tür davalarda 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 29 ve geçici 4. maddeleri uyarınca dava dışı tüm mirasçıların iştiraklerinin sağlanmasına gerek bulunmadığı, ileri sürülmüş ise de; 3402 sayılı Kadastro Kanunu da önceki Tapulama Kanunları gibi genel olarak kadastro işlemlerini düzenleyen ve bu özellikleri itibariyle de kadastro mahkemelerine hitap eden geçici bir Kanun niteliği taşımaktadır. 28 ve 29. maddelerinde kadastro davalarında uygulanacak usul hükümleri düzenlenmiştir. Bu kanunun uygulandığı yerler dışında bulunan taşınmaz mallar hakkında, başka bir anlatımla genel mahkemelerde uygulanacak maddeler ise 33. maddenin 3. fıkrasında teker, teker sayılmış bunları tamamlayan hükümler ise 12/3, 13, 46/son ve geçici 4. madde gibi öteki maddelerde yer almıştır.

Kadastro Kanununun bu sistematiği ve amacı göz önünde tutulduğu takdirde geçici 4. maddesinin birinci fıkrasının son cümlesindeki"... on yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılacak davalarda bu kanunun hükümleri uygulanır..." tümcesinin kadastro mahkemelerinde uygulanacak usul hükümlerini düzenlemek amacıyla konulan 29. maddeye, genel mahkemelerde de uygulaması gereken bir hüviyet vermek, iştirak halindeki mülkiyet davalarına yeni bir usul kuralı getirmek için değil, söz konusu davalarda bu kanuna özgü maddi hukuk hükümlerinin de uygulanacağını belirtmek üzere konulduğunun kabulü gerekir.

Esasen genel mahkemeler de uygulanacak usul hükümlerinin düzenlenmesi Kadastro Kanunun konusu ve amacı ile de bağdaşmaz. Ayrıca Kanun koyucunun on yıllık hak düşürücü süre içerisinde genel mahkemelerde açılacak davalarda iştirakin sağlanmasına gerek bulunmadığı gibi amacı bulunsa idi bunu geçici ve soyut içerikli bir madde yerine 33. maddede olduğu gibi açık bir hüküm ile ortaya koyacağı da gözden uzak tutulmamalıdır.

Esasen genel mahkemeler de uygulanacak usul hükümlerinin düzenlenmesi Kadastro Kanunun konusu ve amacı ile de bağdaşmaz. Ayrıca Kanun koyucunun on yıllık hak düşürücü süre içerisinde genel mahkemelerde açılacak davalarda iştirakin sağlanmasına gerek bulunmadığı gibi amacı bulunsa idi bunu geçici ve soyut içerikli bir madde yerine 33. maddede olduğu gibi açık bir hüküm ile ortaya koyacağı da gözden uzak tutulmamalıdır.

Aksinin kabulü halinde on yıllık hak düşürücü süre içerisinde genel mahkemelerde açılacak davalarda, basit yargılama usulünün uygulanması, bu tür davaların adli tatilde görülmesi, menfaatleri zıt olmayan karı kocanın bu davalarda birbirlerini temsil etmeleri, maktu vekalet ücretinin tayin edilmesi, bu davalara bakan hakimin gerektiğinde veraset belgesi verebilmesi gibi kurallarında uygulaması sonucunu doğurur ki, bu husus Kadastro Kanunu Medeni Kanun ve Hukuk Usulü Muhakeme Kanununun açık hükümlerine, yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarına da ters düşer.

Somut olayda iştirak halinde mülkiyet söz konusu olup, dava dışı başka ortaklar bulunmaktadır.

Hal böyle olunca; davaya katılmayan ortakların olurlarının alınması yada miras şirketine Medeni Kanunun 581. maddesi uyarınca atanacak temsilci aracılığı ile davanın sürdürülmesi gerekirken, davanın görülebilirlik koşulu göz ardı edilerek yazılı olduğu üzere davanın esası hakkında hüküm kurulması doğru değildir. Davalı hazine vekilinin temyiz itirazı yerindedir. Usul ve yasaya uygun bulunmayan direnme kararı açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarda gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 21.10.1998 gününde, oyçokluğu ile karar verildi.