muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10023, Karar No: 2011/17678, Tarih: 27.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/10023 E.  ,  2011/17678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

... olarak açılan davada Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/05/2010 tarih ve 2010/15-2010/282 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin eski mali müşavirinin işlerinin bozulması sebebiyle yeni mali müşavir arayışına girdiğini ve ... isimli mali müşavir ile anlaşıldığını, muhasebe bürosunda çalışan ... isimli şahsın eski mali müşavirdeki belge ve defterleri yeni mali müşavire teslim etmek için görevlendirdiğini ve defterlerin yeni mali müşavire teslim edildiğini, mali müşavirin 2009 yılı resmi defterlerin yıl sonu kapanışı için defterleri müvekkili şirketten istediğini buna karşın defterlerin tüm aramalar rağmen bulunamadığını, şirkete ait defter ve belgelerin vergi dairesi tarafından incelenmek üzere istenmesi halinde şirketin hukuki ve cezai sorumluluğunun doğacağını ileri sürerek TTK 68 maddesi gereğince zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, defterlerin yeni mali müşavire teslim tarihi olan 17.08.2009 tarihinden, mali müşavirin defterleri şirketten istediği tarih olan 27.01.2010 tarihine kadar davacı şirketin kayıtsız kaldığı, zayiye konu ticari defterlerin korunmasında gerekli dikkat ve ihtimamın gösterilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9072, Karar No: 2012/1723, Tarih: 15.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/9072 E.  ,  2012/1723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde eksik bildirilen 1013 gün çalışmasının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25306, Karar No: 2013/35072, Tarih: 07.11.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/25306 E.  ,  2013/35072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İslahiye İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı ve borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

6100 Sayılı HMK'nun 294. maddesi gereğince hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Aynı Kanunun 297/2. maddesine göre de, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Öte yandan aynı Kanunun 298/2. maddesinde; gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141.maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda; mahkemece yüze karşı verilen kısa kararda “takibin 100.000,00 TL yönünden iptaline" karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda "takibin 10.000,00 TL yönünden iptaline" karar verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmiştir.10.4.1992 tarih ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni olup, bu durumda mahkemece, anılan İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği gibi, bozmadan önce verilen kararla bağlı olmaksızın aradaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden karar verilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de borçlunun başvurusu niteliği itibariyle borca itiraz olup, İİK'nun 169/a-5.maddesi gereğince takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken iptali yönünde hüküm tesisi de doğru bulunmamıştır.

SONUÇ  : Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca re'sen (BOZULMASINA), bozma nedenine göre tarafların temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1195, Karar No: 2016/1812, Tarih: 23.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/1195 E.  ,  2016/1812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekilleri, borçlu ... ile diğer şikayet olunan arasında muvazaalı icra takibi yapıldığını, bu hususta asliye hukuk mahkemesinde dava da açtıklarını, açılan davanın sonucu beklenerek sıra cetvelinin yeniden düzenlenmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinde birinci sırada yer alan icra dosyasının çıkarılarak yerine şikayetçinin alınmasını talep etmiştir.

Şikayet olunanlar vekilleri, mahkemenin görevsiz olduğunu, şikayetin reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, şikayetin, alacağın esasına ilişkin olduğu gerekçesiyle, şikayetin görev yönünden reddine,...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/75 E. sayılı dosyasında yargılama yapılarak karar verildiğinden dosyanın bu mahkemeye gönderilmesine yer olmadığına, yargılama giderlerinin şikayetçi üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

Karar, şikayetçi vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, şikayetçi vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere şikayet, muvazaa nedeniyle sıra cetvelinin iptali istemine ilişkin olup; alacağın esasına sirayet eden işbu şikayet, İİK’nın 142/1. maddesi gereği Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmelidir.

Mahkemece, "göreve ilişkin dava şartı noksanlığı bulunduğundan, HMK'nın 114/1-c ve 115/2. maddeleri uyarınca davanın usulden reddi" ile "talep halinde dosyanın... Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine" karar verilmesi ve HMK'nın 331/2. maddesi gereği yargılama giderleri yönünden hüküm kurulmaması gerekirken; yazılı şekilde "Davanın görev yönünden reddine" ve eldeki davadan bağımsız olan... Asliye Hukuk Mahkemesi'ndeki 2015/75 E. sayılı dosyada esasa ilişkin karar verildiğinden bahisle, görevli olmadığını benimseyen mahkemece, karar ile çelişkili olarak esasa ilişkin değerlendirme de yapılarak dosyanın "...ye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine yer olmadığına" dair hüküm kurulması ve dosyanın akıbetinin ortada bırakılması ile yargılama giderlerine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16841, Karar No: 2014/12314, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16841 E.  ,  2014/12314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2010/129-2013/160

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacı ve davalı Kurum vekilince sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince birbirlerine, davacı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin ise diğer davalılara yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25435, Karar No: 2014/3853, Tarih: 13.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/25435 E.  ,  2014/3853 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İskenderun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 06/06/2013

Numarası : 2012/499-2013/847

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 22.08.2011-31.01.2012 tarihleri arasında çalıştığını, SGK' na pirimlerinin yatırılmasına rağmen aylık ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, tüm ücretlerinin ve sigorta primlerinin düzenli olarak ödendiğini, ancak eczane gibi küçük bir işyerinde personelin ücret aldığına dair bordroların imzalatılmadığını, ancak davacı da dahil tüm personele aynı şekilde günlük veya aylık ödemelerin makbuz olmaksızın yapıldığını, dinlenen tanık beyanlarıyla bu durumun sabit olacağını, davacının işyeri kapandıktan sonra ücret bordrolarını imzalamamış olması nedeniyle ücret almadığını söyleyerek kötü niyetli olarak bu davayı açtığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının 8 aylık ücret alacağı talebinde bulunduğu, her ne kadar ödeme olgusunun tanık anlatımıyla ispatlanması mümkün değilse de, tek geçim kaynağı aylık ücreti olan davacının bu kadar uzun bir süre ücret almadan çalışılmış bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, İskenderun 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/908 Esas nolu dosyasında davacının işyerinin gerek işletenin Dr.U. A.. olduğu, bir aylık sigortasını yatırmaması ve SGK'na tanık olarak çağrılması nedeniyle aralarında husumet oluştuğu şeklinde beyanda bulunduğu bu ikrarının kendisini bağlayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 37 nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32 nci maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut olayda, davacı 22.08.2011-31.01.2012 tarihleri arasında ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiştir. Ücretlerin ödendiğini ispat yükü işveren üzerindedir.

Mahkemece her ne kadar Sulh Ceza Mahkemesindeki davacı beyanına dayanılarak mahkeme dışı ikrarının takdiri delil olduğu, bir kişinin 8 ay kadar uzun süre ücret almadan çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar vermişse de, Sulh Ceza Mahkemesi dosyasında davacının sondan 1 aylık SGK priminin yatırılmaması, SGK’ya kendisinin tanık olarak çağrılması üzerine sadece iş yerinin mülkiyet sahibiyle arasında husumet olduğunun anlaşıldığı, bu beyanın aylık ücretlerinin ödendiği anlamını taşımadığı açıktır. Bu durum karşısında davacının aylık ücreti belirlenerek ödenmeyen ücret alacaklarının hüküm altına alınması gerekirken mahkemece yerinde olmayan gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle davacıya BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1310, Karar No: 2020/3371, Tarih: 01.07.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/1310 E.  ,  2020/3371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Yukarıda esas numarası yazılı dosyada, davacı şirket vekilinin adli yardım talebinin reddine dair verilen Dairemizin 26.12.2019 gün ve 2019/4691 sayılı kararından rücu edilmesi talepte bulunan yetkilisi tarafından istenilmiş olmakla, dosya re'sen ele alınıp gereği görüşülüp, düşünüldü:

1-Davacı şirket vekilinin temyiz aşamasındaki adli yardım talebinin reddi kararından rücu edilmesini gerektirir nedenler bulunmadığından istemde bulunan şirket yetkilisinin bu yoldaki TALEBİNİN REDDİNE,

2-İstem dilekçesindeki talep doğrultusunda, Dairemizin sözü geçen adli yardım talebinin reddi kararına vaki itirazın karara bağlanması için dava dosyasının tümüyle Yargıtay 12. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na gönderilmesine, 29.06.2020 tarihinde oybirliği ile ve kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7081, Karar No: 2017/9481, Tarih: 13.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/7081 E.  ,  2017/9481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tebligat Kanunu'nun 20. ve 6099 Sayılı Kanun ile değişik 21., 23. ve özellikle bu Kanun'un uygulanmasına dair Yönetmeliğin 30. maddesi uyarınca; adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclis üyeleri, kolluk amir veya memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Gösterilen koşul geçerlilik koşuludur. Davalıya gerekçeli kararın ve temyiz dilekçesinin tebliğine ilişkin mazbataların muhatabın adreste bulunmama sebebine dair beyan, beyanda bulunan kimse tarafından imzalanmamış, tebligatlardan haberdar edilen kişi sadece imzadan imtina etme hakkında sahipken isim vermekten de imtina etmiştir (Tebligat Kanunu madde 23). Bu haliyle davalıya yapılan gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi tebligatları geçersizdir. Buna göre yukarıda bahsedilen usullere uygun biçimde davalıya gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin tebliği sağlandıktan ve temyiz süresi beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 13.09.2017(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2022/15136, Karar No: 2022/15929, Tarih: 01.12.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/15136 E.  ,  2022/15929 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : GENEL KURULUN İPTALİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 4. ... Mahkemesi

Taraflar arasındaki delege seçimlerinin iptali ile genel kurulun iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA