muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4058, Karar No: 2019/11100, Tarih: 26.11.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/4058 E.  ,  2019/11100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve birleşen davada davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili; asıl davada; davalıların maliki, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın davacıya çarpması neticesinde meydana gelen trafik kazasında davacının yaralandığını, sağ bacağının doku kaybına uğradığını parmaklarını kaybettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla tedavi gideri ve iş gücü kaybı nedeniyle 5.000,00 TL maddi tazminat ile 10.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketini maddi tazminatla sorumlu tutarak kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 36.112,02 TL'ye yükseltmiştir.

Birleşen davada, aıl davada bilirkişi raporuna göre kusura göre hesaplanan 23.576,00 TL'nin fatura tarihlerinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir

Davalı ... şirketi vekili; kazaya karışan aracın müvekili nezdinde trafik sigortası olduğunu, öncelikle sigortalının kusurunun maluliyet oranının ve yapılmış tedavi masraflarının tespiti gerektiğini, sigortalının kusuru nispetinde ve sigorta poliçesi limiti dahilinde sorumlu tutulabileceğini, bilirkişi incelemesiyle tazminatın hesaplanması gerektiğini, temerrüdün söz konusu olmadığını, dava açılmasına da sebebiyet verilmediğini savunmuştur.

Davalı ... vekili; davada mahkemenin yargı yolu nedeniyle görevsiz olduğunu, görevli mahkemenin idari yargı ve Şanlıurfa İdare Mahkemesi olduğunu, Belediye'nin olayda kusuru bulunmadığını, davacının bedeni zararının ve kusur durumunun tespiti gerektiğini, olay tarihinden itibaren faiz talebinin haksız olduğunu, davanın görev ve esastan reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Birleşen dosyada davalı ... cevap vermemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; Birleşen mahkemenin 2013/78 Esas sayılı dosyası açısından davanın kısmen kabulü ile; 2.629,86 TL alacağın 31/01/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı SGK Başkanlığı'ndan tahsili ile davacıya verilmesine, davacı tarafın 20.946,14 TL tutarındaki talebinin reddine, diğer talepleri yönünden mahkemece verilen önceki karar kesinleşmiş olduğundan yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve birleşen davada davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde,dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki (2) nolu bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, birleşen davada davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacının tedavi gideri yönünden ayrı bir dava daha açarak Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan 23.576,00 TL tedavi giderinin tahsilini talep etmesi ile dosyanın birleştirilmesi neticesinde mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada asıl dava yönünden verilen karar kesinleşmiş olduğundan yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, birleşen dava yönünden davanın kabulüne karar verilmiş, Dairemizin 2015/12812 E. 2015/12618 K.sayılı 23/11/2015 tarihli kararı ile temyiz eden Sosyal Güvenlik Kurumu’nun temyiz itirazlarının kabulü ile “ 6111 sayılı Yasa gereği değerlendirme yapılarak 2918 sayılı Yasanın 98. maddesi kapsamındaki tedavi giderleri yönünden Sosyal Güvenlik Kurumu'nun sorumlu tutulması gerektiği yönünden hükmün bozulmasına karar verilmiş olup mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de bozma ilamının gerekleri yerine getirilmemiştir. Davacı vekilinin talep ettiği tedavi giderlerinin incelenmesinde, bir kısım tedavi harcamalarının medikal ve eczane faturalarına dayandığı görülmüştür. Bu durumda mahkemece, davalı ...'nun, 2918 sayılı Yasanın 98. maddesi kapsamında bulunan tedavi giderleri (üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer resmi ve özel sağlık kuruluşlarının sundukları sağlık hizmet bedelleri) yönünden sorumlu olduğu gözetilerek bu tedavi harcamaları yönünden davalı ...'nun sorumluluğuna hükmedilmesi gerekirken tedavi harcamalarının tamamından davalı ...'nun sorumlu tutulması doğru görülmemiştir ” şeklinde mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada birleşen dosyada davanın kısmen kabulü ile; Sosyal Güvenlik Kurumu alehinde 2.629,86 TL hükmedilmiş, davacının 20.946,14 TL tutarındaki talebinin reddine karar verilmiş, diğer talepleri yönünden mahkemece verilen önceki karar kesinleşmiş olduğundan yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada birleşen dosyada davanın kısmen kabulü ile; Sosyal Güvenlik Kurumu alehinde 2.629,86 TL hükmedilmiş, davacının 20.946,14 TL tutarındaki talebinin reddine karar verilmiş, diğer talepleri yönünden mahkemece verilen önceki karar kesinleşmiş olduğundan yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

25.02.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 13.02.2011 tarihli 6111 Sayılı Yasa’nın 59.maddesi ile 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 98. maddesi değiştirilmiş, buna göre "trafik kazaları nedeniyle üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer resmi ve özel sağlık kuruluşlarının sundukları sağlık hizmet bedellerinin kazazedenin sosyal güvencesi olup olmadığına bakılmaksızın Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı", Yasanın geçici 1. maddesi ile de "Bu Kanunun yayımlandığı tarihten önce meydana gelen trafik kazaları nedeniyle sunulan sağlık hizmet bedellerinin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı, sözkonusu sağlık hizmet bedelleri için bu Kanun'un 59. maddesine göre belirlenen tutarın %20'sinden fazla olmamak üzere belirlenecek tutarın üç yıl süreyle ayrıca aktarılmasıyla anılan dönem için ilgili sigorta şirketleri ve Güvence Hesabının yükümlülüklerinin sona ereceği," öngörülmüştür.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 91. maddesi ve Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları A-1. maddesinde, sigortacının poliçede belirtilen aracın işletilmesi sırasında bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermiş olmasından dolayı 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na göre işletene düşen hukuki sorumluluğu zorunlu sigorta limitlerine kadar temin edeceği düzenlenmiştir. Karayolları Trafik Kanunu’na göre zorunlu mali sorumluluk sigortası yaptırmak zorunludur.

Sigorta şirketi, motorlu aracın işletilmesinden kaynaklanan kaza nedeniyle zarar görenlerin tedavisi için ödenen giderleri zorunlu olarak teminat altına alır. Sigorta şirketinin, poliçe primini ödeyen işleten ile sorumluluğunu üstlendiği sürücünün yasadan ve sözleşmeden doğan bu yükümlülüğü, 6111 sayılı yasa ile getirilen düzenleme ile sona erdirilmiş bulunmaktadır. 2918 sayılı Yasa'nın 98. maddesinde belirtilen tedavi giderleri yönünden sorumluluğun dava dışı Sosyal Güvenlik Kurumu'na geçtiğinde kuşku yoktur. Buna karşın belgesiz tedavi giderlerinden sigorta şirketinin, işleten ve sürücünün sorumlulukları devam etmektedir.

Somut olayda davacının asıl davada tedavi gideri, maluliyet tazminatı ve manevi tazminat talebi , birleşen davada ise tedavi gideri talebi bulunmaktadır. Dairemizce bozma kararlarına konu edilen kısım ise tedavi giderine ilişkin olmakla, mahkemece, asıl dava yönünden verilen kararda kesinleşen kısımlar maluliyet tazminatı ve manevi tazminata ilişkindir. Davacının asıl ve birleşen dosyadaki tedavi giderine yönelik talepleri bozmaya konu edilmiş olmakla tedavi gideri yönünden davalılar lehine usuli kazanılmış hak oluşmamıştır.

Bu durumda yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve hukuki olgular karşısında mahkemece, belgesiz tedavi gideri yönünden sorumlulukları devam eden asıl davanın davalıları olan sigorta şirketi, işleten ve sürücünün yönünden gerekli inceleme ve değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile birleşen davada davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalı ...'ndan harç alınmamasına 26/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/955, Karar No: 2012/2873, Tarih: 16.04.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/955 E.  ,  2012/2873 K.**

* LİMİTED ŞİRKET TEMSİLCİSİNİN ŞAHSİ SORUMLULUĞU

* SIRA CETVELİNİN İPTALİ

* HACZİN GEÇERSİZLİĞİNİN TESPİTİ

* KAMU ALACAĞI

* AMME ALACAKLARININ TAHSİL USULÜ HAKKINDA KANUN (6183) Madde 35

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, dava dışı borçluya ait taşınmazın satışı sonucu satış bedelinin şikayet olunan ile şikayetçi arasında paylaştırılmasına karar verildiğini, şikayet olunanın dava dışı limited şirketin borcundan dolayı şirketten tahsilin olanaksız hale geldiğini tespite yönelik prosedürü işletmeden şirket müdürü borçlunun taşınmazına haciz koyduğunu, anılan kişi hakkında yapılmış bir takip ve kesinleşmiş ödeme emri olmadığını ileri sürerek, şikayet olunanın haczinin geçersizliğine ve sıra cetvelinden çıkartılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, borçlu limited şirketinin kanuni temsilcisinin aynı zamanda şirket ortağı olduğunu, 6183 sayılı Yasa'nın mükerrer 35. maddesine göre tüzel kişilerin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen alacakların kanuni temsilcilerin şahsi mal varlıklarından tahsil edileceğinin belirtildiğini, şirket hakkında yapılan araştırmada şirketin borç ödemeden aciz olduğunun, çeşitli tarihlerde yapılan yoklamalarda şirketin adreste olmadığının ve şirketin beyanname vermediğinin tespit edildiğini, borçlunun şirketin vergi borçlarından doğrudan doğruya sorumlu olduğunu, bu nedenle borçlunun gayrimenkulü üzerine haciz konulduğunu, Tapu Sicil Müdürlüğü'nün 31.07.2010 tarihli yazısı ile taşınmazın üzerine kamu alacağından dolayı haciz konulduğunun belirtildiğini savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, İcra Müdürlüğü dosyasında ihale bedelinin garameten paylaştırılarak sıra cetvelinin yapılmasına ve ilk sırada yer almasına karar verildiği, bilirkişi raporuna mahkemece itibar edilmeyerek 10.12.2009 tarihinde 86208 sayılı kararla şirketin mal varlığının araştırıldığı şirket adına kayıtlı bir adet gayrimenkul olduğu ancak bu taşınmaz üzerinde 53 tane haciz bulunduğu ve başka malvarlığı tesbit edilemediğinden şirket yetkilisi hakkında haciz uygulandığı, şirkette borçlunun % 80 paya sahip olduğu, aynı zamanda şirket yetkilisi ve ortağı olduğu dikkate alındığında bu konudaki haczin geçerli bulunduğu, bu durumda kamu alacağı niteliğinde olan davalı alacağının diğer alacaklar ile birlikte ilk sırada yer almasında usulsüzlük bulunmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

1) Şikayet, 6183 sayılı Yasa'nın mükerrer 35. maddesindeki usul işletilmeden yapılan haczin geçersizliğinin tespiti ve sıra cetvelinin iptali istemlerine ilişkindir. Şikayet olunan tarafından Yenimahalle Tapu Sicil Müdürlüğü'ne gönderilen 01.07.2010 tarihli kamu alacağından doğan haciz bildirisinde 4.371,71 TL alacak belirtilmesine rağmen sonradan kim tarafından ilave edildiği belli olmayan şekilde el yazısıyla imzasız olarak 751.509,63 TL vergi borcu olduğu yönündeki eklemenin geçerliliği ve uyuşmazlık konusuna etkisi tartışılmadan ve bilirkişi raporu alınmasından sonra savunulan 10.12.2009 tarihinde 86208 sayılı kararla şirketin mal varlığının araştırıldığına dair belgeler getirtilip ek bilirkişi raporu alınmadan eksik incelemeye dayalı hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

2) Bozma nedenine göre, şikayetçi vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 16.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4889, Karar No: 2015/5134, Tarih: 06.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/4889 E.  ,  2015/5134 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/119182

MAHKEMESİ : İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2012

NUMARASI : 2011/358 (E) ve 2012/69 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanık T.. K.. hakkında verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Suç tarihinin, şikayet tarihi olan 04/06/2011 olmasına rağmen kararda 28/01/2011 olarak gösterilmesi mahallinde giderilebilir nitelikte bir hata olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemedc;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN oybirliğiyle ONANMASINA,

2-Sanık H.. D.. müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 06/10/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı, konut ve işyeri gibi kapalı yerlerde arama yapılırken, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulmaması nedeniyle arama işleminin hukuka aykırı sayılması, dolayısıyla ele geçirilen suç eşyasının hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş delil olmasından dolayı hükme esas alınamaması karşısında; sanığın ikrar niteliğinde kabul edilebilecek beyanlarının bulunup bulunmadığına, ikrarının olduğu kabul edilse bile maddi delillerle desteklenmeyen ikrarına itibar edilip edilemeyeceği ve mahkumiyetine yeterli başkaca delil olup olmadığı, bu hususların CMK'nun 230/1-b maddesi hükmü gereğince yerel mahkemece gerekçeli kararda tartışılması gerekip gerekmediğine ilişkindir.

Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289).

5271 sayılı CMK’nda “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Anılan Kanun'un 119. maddesinin 4. fıkrasında Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulacağı şarta bağlanmıştır.

CMK'nun "İfade alma ve sorguda yasak usuller" başlıklı 148. maddesine göre "şüphelinin ve sanığın beyanı özgür iradesine dayanmalıdır. Bunu engelleyici nitelikte kötü davranma, işkence, ilâç verme, yorma, aldatma, cebir veya tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel veya ruhsal müdahaleler yapılamaz. ...Yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez." Maddede yasak sorgu yöntemleri sayılırken, bir kaç yöntem sayıldıktan sonra "gibi" ifadesiyle, sayılan ruhsal ve bedensel müdahalelerin tahdidi (sınırlı) değil, tadadi olarak (örnek olarak) sayıldığı açıktır.

Anayasa'nın 141. maddesine göre "mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." CMK'nun 34/1 ve 230. maddelerinin amir hükümlerine göre; "Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230 uncu Madde göz önünde bulundurulur." “Mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi gerekir.”

Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 2005 yılından beri bir çok Kararında aramanın usulsüzlüğü ve arama sonucunda elde edilen delillerin hukuka aykırılığı tartışmıştır. 29.11.2005 tarih ve 2005/144 E., 2005/150 K. sayılı Kararda, “Yasadışılıktan” daha geniş bir içeriğe sahip olan “hukuka aykırılık kavramı”nın çerçevesi ve kapsamı saptanırken, gerek pozitif hukuk metinlerine gerekse kişilerin temel hak ve hürriyetlerine ilişkin evrensel hukuk ilkelerine aykırılık bulunup bulunmadığının gözetilmesi ve aykırılığın varlığı halinde hukuka aykırılığın mevcudiyetinin kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

CGK, 26.06.2007 tarih ve 2007/147, 2007/159 sayılı Kararlarda da, arama işleminin CMUK'nun 97/2. (CMK m. 119/4) maddesinde öngörüldüğü gibi yapılırken, o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan gerçekleştirilmesi nedeniyle, aramanın hukuka aykırı olduğu kabul edilmiş ancak delil yasaklarına ilişkin olarak öğretideki “mutlak delil yasakları” ve “nisbi delil yasakları” ayırımdan hareketle, somut olaylarda, sanıkların arama kararı ve işlemine, arama yapılırken haklarının ihlal edildiğine yönelik bir itiraz ve yakınmlarının bulunmaması karşısında, sırf arama sırasında bulunması gereken kişilerin orada bulundurulmaması, sonuca etkili olmayan "şeklî-nisbî hukuka aykırılık" olarak değerlendirilmiştir.

Yukarıda kısaca yer verilen CGK'nun 2005/150, 2007/159 ve 2012/96 sayılı Kararları oyçokluğu ile alınmış olup, Kararlardaki muhalefet şerhlerinin uygulamada gelinen noktaya katkısı büyüktür. Anılan Kararlardaki muhalefet şerhlerinde (M. T., S. Ç., S. S., H.Y. A. ve atıfta bulunulan kaynaklarda) belirtildiği gibi (özetle);

Nasıl bir Ceza Muhakemesi istiyoruz? Ne pahasına olursa olsun suçluları cezalandırmayı amaçlayan, eski mutlakiyetçi rejimlere özgü olan ve günümüzde de daha az mutlakiyetçi olmayan baskıcı rejimlerde benimsenen ve sanığı peşinen suçlu kabul eden, ceza muhakemesinin amacını sadece mahkumiyeti haklı gösterecek delilleri elde etmek olarak anlayan, bunun için de her yolu meşru gören baskıcı bir ceza muhakemesi mi, yoksa hukuk içinde kalarak, kişi hak ve özgürlüklerini ancak demokratik bir toplumun gereklerine uygun, hakların özüne dokunmadan, ölçülü biçimde ve mutlaka yasayla sınırlayarak (Any. m.13) elde edilebilecek delillerin kullanılması şartına bağlı bir ceza yargılaması sistemi mi istiyoruz? Ceza usul kanunumuz karşısında "mutlak aykırılık”, “nisbi aykırılık” ayırımının gözetilmesi mümkün değildir. Sistemimiz, delile değil hukuka üstünlük tanımaktadır.

Hukuk kurallarına aykırılık kavramı bir bütündür. Hukukun bir dalına veya bir kanuna aykırı sayılan bir husus diğer bir kanuna veya hukuka uygun sayılamaz. Hukukun uygulanmasında hukuka uygun olmayan bir şeyin üzerine meşru bir şey bina edilemez. Örneğin, yasak yöntemlerle alınan savunmada belirtilen adreste hukuka uygun bir arama yapılsa bile elde edilen deliller hukuka aykırı olacaktır. Bu itibarla ikrar olarak kabul edilen bu itiraflar mahkûmiyet için geçerli ve yeterli değildir. Sanığın ifade, sorgu ve savunmasının alındığı aşamalarda hukuk kurallarına uyulmadan yapılan arama sonucu (suç eşyasının) bulunduğuna dair arama zabıtları önüne konulan ve böylece köşeye sıkıştırıldığını hisseden sanık bu baskı altında itirafta bulunmak zorunda kalabilir. Sanığın hissettiği bu baskı ve köşeye sıkışmışlık, CMUK'nun 135/a (CMK m. 148) maddesinde sayılan yasak yöntemler arasında bulunmamakla birlikte, hukuka aykırı arama ile elde edilen deliller bulunduğuna dair tutanağın kendisine her ifade alınışında gösterilmesinden kaynaklanmaktadır. Böylece sanıktan, hukuka aykırı elde edilmiş delil sayesinde itiraf-ikrar delili elde edilmiş, sanığın kendisini suçlaması sağlanmıştır. CMUK'nun 254/2. (CMK m. 148/3, 217/2) maddesi hükmüne göre bu itiraf hükme esas alınamaz.

CGK'nun 25.11.2014 tarih ve 2014/166-514 sayılı Kararı yukarıda belirtilen Kararlardan farklı olup, düşüncemizi desteklemektedir. Anılan kararda hukuka aykırı olarak yapıldığı kabul edilen aramada elde edilen maddi delil dışındaki diğer delillerin (somut olayda ikrarın) mahkûmiyet için yeterli olup olmadığı konusu tartışılırken şu sonuca varılmıştır: "Hukuka uygun olmayan arama işlemi sonucunda ele geçen delillerin hükme esas alınamayacağının belirlendiği olayda; ... arama işleminin hukuka aykırı yapılması nedeniyle ele geçirilen ruhsatsız tabancanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş olmasından dolayı hükme esas alınmayacağı... başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulması usul ve kanuna aykırıdır." Yargıtay CGK, 28.04.2015 tarih, 2013/464, 2015/132 sayılı Kararda da, arama işleminin, arama tanıkları (komşu veya ihtiyar heyetinden) kimseler hazır edilmeden yapılması sonucu elde edilen delillerin hukuka aykırı olduğunu belirtmiştir.

Anayasa Mahkemesi de, 19.11.2014 tarih ve 2013/6183 Başvuru Numaralı Kararında, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan yapılan arama sonucunda elde edilen hukuka aykırı delillerin hükme esas alınarak adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir.

Açıklanan pozitif hukuk normları, Anayasa Mahkemesi ve CGK Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller hükme esas alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Haklari Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının gereğidir.