muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11840, Karar No: 2021/5784, Tarih: 23.02.2021

Telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin denetlenmesi, mevzuatımızda önce yalnızca 30/07/1999 tarih ve 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleriyle Mücadele Kanunu'nda sayılı örgütlü suçlar için düzenlenmiş iken, özellikle çıkar amaçlı ve örgütlü suçlulukla daha etkin şekilde mücadele edilebilmesi amacıyla, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarına uygun bir düzenlemeye ihtiyaç duyulması sonucu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 135 ilâ 138. maddelerinde bir koruma tedbiri olarak yeniden düzenlenmiş, 135. maddede; iletişimin tespiti, dinlenmesi, kayda alınması, sinyal bilgilerinin değerlendirilmesi tedbirine yer verilip, söz konusu tedbirlerin yerine getirilme şartları ve usulü hükme bağlanmış, bu konuya ilişkin olarak verilecek kararların kapsamı ve uygulama süresine yönelik ayrıntılı düzenleme yapılmıştır. CMK'nın 136. maddesinde, 135. maddede sayılan tedbirlerin uygulanmasına dair şüpheli veya sanığın müdafisi için öngörülen istisnalar hüküm altına alınmış, 137. maddesinde telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin tespiti, dinlenmesi, kayda alınması kararlarının ne suretle icra edileceği, kayda alınan iletişim muhtevasının yazıya dökülmesi, işlemlere son verilmesi, iletişimin içeriğine ilişkin kayıtların yok edilmesi ve ilgililerine bilgi verilmesi düzenlenmiş, aynı Kanun'un 138. maddesinde tesadüfen elde edilen deliller, 139. maddesinde gizli soruşturmacı görevlendirilmesi, 140. maddesinde ise teknik araçlarla izleme konuları hükme bağlanmıştır.

Ceza muhakemesinin amacı usul kurallarının öngördüğü ilkeler doğrultusunda maddi gerçeğin her türlü şüpheden uzak biçimde kesin olarak belirlenmesidir. Maddi gerçeğe ulaşılmasında kullanılan araç delillerdir. Ceza Muhakemesi Kanunu'nun "Delilleri takdir yetkisi" başlıklı 217. maddesinin ikinci fıkrasındaki; "Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir" şeklindeki hükümle, ceza muhakemesinde kullanılacak delillerin hukuka uygun bir şekilde elde edilmesi gerektiği açıkça belirtilmiş ve "delillerin serbestliği" ilkesine de vurgu yapılmıştır. Buna göre bütün deliller hukuka uygun olarak elde edilmeli ve değerlendirilmelidir.

Ceza muhakemesinde bir hususun hangi delille ispat olunacağı konusunda sınırlama bulunmayıp, yargılamayı yapan hâkim, hukuka uygun şekilde elde edilen delilleri kullanmak suretiyle, sanığın aleyhine olduğu kadar lehine delilleri de araştırıp değerlendirerek, her türlü şüpheden arınmış bir neticeye ulaşmalıdır. Dolayısıyla yargılamaya konu olayın açıklığa kavuşturulması ve maddi gerçeğin bulunabilmesi için ispat amacıyla kullanılan her araç delil olarak kabul edilmiştir. Ancak maddi gerçek, her ne pahasına olursa olsun değil, hukuk kuralları içerisinde, şüpheli ve sanığın hakları korunarak araştırılmalıdır.

Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 206. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde; ortaya konulmak istenen delilin kanuna aykırı olarak elde edilmesi hâlinde reddolunacağı belirtilmiş, 217. maddesinin ikinci fıkrasında ise, "yüklenen suçun, hukuka uygun olarak elde edilmiş her türlü delille ispat edilebileceği" hüküm altına alınmıştır. Madde metninden anlaşılacağı üzere, hukuka uygun olarak elde edilmeyen deliller, ceza yargılama sistemimizde ispat aracı olarak kullanılamayacaktır. CMK'nın 230/1. maddesi uyarınca, hükmün gerekçesinde delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan veya reddedilen delillerin belirtilmesi, bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi zorunludur.

Hukuka aykırı olarak sanıktan alınan ifadeden veya hukuka aykırı yapılmış bir ev araması sonucunda elde edilen delilden yola çıkılarak başka delillere ulaşılabilir. İşte bu durumda ortada hukuka aykırı delil niteliği taşıyan bir ifade veya arama sonucunda elde edilen bir delil vardır ki bu deliller de yargılamada kullanılamaz. Hukuka aykırı yapılan arama sonucu elde edilen delili yargılamada kullanmamak yeterli değildir. Bu deliller vasıtasıyla elde edilen deliller de hukuka aykırı olduğundan yargılamada kullanılmamalıdır. (Dr. Ersan Şen –Türk Ceza Yargılaması Hukukunda Hukuka Aykırı Deliller Sorunu s. 145, 152.)

İletişimin tespiti ve kayda alınması konusunda AİHM tarafından konan temel ilkeler incelenecek olursa mahkeme bu konuda KLASS-Almanya kararında temel ilkeleri ortaya koymuştur. Buna göre; 1-Düzenlemenin demokratik kurumların korunması için zorunlu olması, 2-Devletlerin casusluk ve terör eylemleri nedeniyle istisnai de olsa ulusal güvenliğin korunması, kamu düzeninin sağlanması amacına yönelik olmalı, 3-Devletlere tanınan bu olanak sınırsız değildir. Zira, demokrasiyi savunma gerekçesiyle çıkarılan ve haberleşme özgürlüğünü sınırlayan bir yasa demokrasinin sarsılması hatta yıkılması tehlikesini de beraberinde getirmektedir.

Yukarıda yasal düzenleme, öğreti, AİHM kararlarında benimsenen ilkelerde açıklandığı gibi kişinin temel haklarından olan haberleşme ve özel hayatın gizliliğini ihlal eden koruma tedbirleri ancak CMK'nın 135. maddesinde düzenlenen katalog suçlar yönünden uygulanabilir. Bu suçlar dışında uygulanabilecek genişletici bir yorum kişinin vazgeçilmez temel haklarının sınırlayıcı nitelik taşıyacaktır. Bu da, temel hak ve özgürlükleri sınırlayıcı, usul hükümlerinde genişletici yorum yasağına aykırı bir yaklaşım olacak ve uygulamada keyfiliğe yol açıp katalog suçlar yönünden karar alınarak diğer tüm suçlara yayılmasını sağlayacak bir risk taşıyacaktır. Yani, bu konudaki genişletici bir yorum bu koruma tedbirini denize atılan bir ağ haline dönüştürecek, bireylerin bu ağa takılması beklenerek bireyi obje durumuna düşürecektir.

Maddi gerçeğin araştırılmasını hedef alan Ceza Muhakemesinin amacı ne pahasına olursa olsun maddi gerçeği bulmak olmamalıdır. Ne pahasına olursa olsun mutlak gerçeğe ulaşmak ilkesi insanlık tarihi boyunca olumsuz uygulamalar göstermiş, insan onurunu hiçe sayan işkence ve benzeri yöntemlerle mutlaka gerçeğe ulaşma dürtüsünü harekete geçirmiştir. Günümüzde artık bu olumsuzluklar nedeniyle bu ilkeye sınırlamalar getirilmiş, delillerin mutlaka hukuka uygun olarak elde edilerek maddi gerçeğe ulaşılması benimsenmiştir.

CMK. 217/2. maddesi uyarınca yüklenen suç hukuka uygun elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka aykırı yollarla elde edilen delillerin hükme esas alınması mutlak bir bozma nedenidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde;

Suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçundan iletişimin tespiti, dinlenmesi ve kayda alınması kararı alındığı, sanıkların eylemlerinin bu suç kapsamında kalmadığı gerekçesiyle tedbire son verilip dinleme kayıtlarının Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma aşamasında imha edildiği, soruşturma neticesinde elde edilen delillere istinaden TCK'nın 227/2. maddesinde fuhuş suçundan sanıklar hakkında kamu davası açıldığı, mahkemece " sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediklerine dair hukuka uygun yöntemlerle toplanmış delilin bulunmadığı, soruşturma aşamasında atılı suçun örgüt faaliyeti ve yapısı içinde işlendiği iddiası ile sanıkların telefonlarının dinlenmesi suretiyle delil toplandığı, suç tarihinde ise yürürlükte olan düzenlemeye göre fuhuş için yer ve imkan sağlama suçu bakımından TCK 135 hükmünde dinleme yapılmasına izin verilen katalog suçlar arasında ise bu suçun yer almadığı, hukuka aykırı yapılan dinleme ile elde edilen delillerin suç ispatına dayanak yapılamayacağı, ayrıca dinlemeler ile birlikte dinlemeye dayalı olarak elde edilmiş her türlü delilin de aynı kapsamda olduğu, somut olayda soruşturma aşamasında toplanan tüm tanık beyanlarının dinleme kayıtlarına dayanılarak tespit edildiği, tanıklara yöneltilen soruların da dinleme içeriklerine dayalı olarak alınarak hukuka aykırı hale gelen deliller kullanılarak bu delillerin elde edildiği, dosyamızda tespit edilen tanıkların ve aynı şekilde beyanlarının toplanma usul ve yönteminin dayanağını teşkil eden hukuka aykırı hale gelen dinleme kayıtlarına bağlı olarak bu deliller de mahkememizce yok kabul edilerek değerlendirme yapılmış, hukuka uygun yürütülen soruşturma ve delil araştırma yöntemi ile toplanmış delil görülemediği" gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 09/10/2019 tarih ve 2015/288009 nolu tebliğnamesi ile " ...oluşa ve dosya içeriğine göre, yargılama sürecinde dosyaya celp edilen deliler ışığında sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi yasaya aykırı bulunduğu" şeklindeki gerekçeyle hükmün bozulmasını talep etmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 09/10/2019 tarih ve 2015/288009 nolu tebliğnamesi ile " ...oluşa ve dosya içeriğine göre, yargılama sürecinde dosyaya celp edilen deliler ışığında sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi yasaya aykırı bulunduğu" şeklindeki gerekçeyle hükmün bozulmasını talep etmiştir.

Somut olayda, suç tarihi 2013 olup bu tarihte fuhuş suçu katalog suçlar arasında yer almamaktır. Katalog suçlar arasında yer alan suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçundan iletişimin tespiti, dinlenmesi ve kayda alınması kararı alındığı, sanıkların eylemlerinin bu suç kapsamında kalmadığı gerekçesiyle tedbire son verilip dinleme kayıtları Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma aşamasında imha edilmiştir. Suç tarihinde CMK'nın 135. maddesi kapsamında yer almayan fuhuş suçundan soruşturma yapılırken örgüt kurma suçundan alınan dinleme kararları sonucu elde edilen tanık beyanları hukuka aykırı delil niteliğindedir. Mahkemece bu gerekçeyle bu tanıklar kovuşturma aşamasında dinlenilmeyerek hükme esas alınmaması ve başkaca delil de bulunmadığından sanıkların beraatlerine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Eylemlere ve yükletilen suça yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 23/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4572, Karar No: 2018/3321, Tarih: 02.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/4572 E.  ,  2018/3321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 19.06.2012 tarihli duruşma tutanağında mahkemeye başkanlık eden hakim ...'in ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/277, Karar No: 2007/1571, Tarih: 08.02.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/277 E.  ,  2007/1571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ...A.H.(Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, oyçokluğuyla karar verildi. 8.02.2007 (Prş.)

KARŞI OY YAZISI

Dava dosyasında davacı kadın tarafından Aliağa ilçesinde davalı kocasına karşı evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle boşanma (TMK. m. 166 f. I-II) davası açıldığı ve davalı kocanın yetki itirazı üzerine davalı kocanın yerleşim yeri olan Balıkesir aile mahkemesinin yetkili olduğuna ilişkin yetkisizlik kararı verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Kadın Sığınma Evi’ne sığınmış olan bir kadın o yerde boşanma davasını açabilir mi?

Değerli çoğunluk davacı kadının Aliağa ilçesinde Kadın Sığınma Evi’nde bulunmasının bu yerin yerleşim yeri olduğuna delil teşkil etmeyeceği düşüncesindedir.

Gerçekten öyle midir?

Davacı kadın dava dilekçesindeki anlatımına göre davalı kocası tarafından kendine yönelik saldırılar şiddetli bir seviyeye ulaşmış olduğu için can güvenliği tehlikeye düştüğünden ortak konutu yanında 1998 doğumlu oğlu da olduğu halde terk ederek Aliağa ilçesi Kadın Sığınma Evine yerleşmek zorunda kalmıştır.

Bu olgu yerel mahkeme hâkimi tarafından araştırılmıştır.

Aliağa ilçesi Emniyet Müdürlüğü’nün 5.9.2005 günlü yazısına göre davacı kadının;

-Aliağa ilçesi Kadın Sığınma Evi himayesinde kirada kaldığı,

-İşsiz olduğu,

-Evinin yiyeceğinin Belediye tarafından karşılandığı,

-Çocuğu ile birlikte kaldığı anlaşılmıştır.

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 19 f. I hükmüne göre yerleşim yeri bir kimsenin “sürekli kalma niyetiyle” oturduğu yerdir. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Yetkin Yayınevi, Ankara 2007 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK-2, m. 19 açıklaması)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 22 hükmüne göre bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz. (GENÇCAN-TMK-2, m. 22 açıklaması)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 22 hükmüne göre bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz. (GENÇCAN-TMK-2, m. 22 açıklaması)

Öncelikle yerleşim yerinin 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 22 çerçevesinde tartışılması gerekir. Bir kimsenin ceza kurumuna konulması onun “sürekli kalma niyetiyle” gerçekleşmemiştir. Verem hastası olan kişinin sağlık kurumuna konulması da onun “sürekli kalma niyetiyle” gerçekleşmemiştir. Bir kimsenin Fakülte okumak için eğitim dönemini kapsayan aylarda o şehirde bulunması da onun “sürekli kalma niyetiyle” gerçekleşmemiştir. Felç olan bir kimsenin bakım kurumuna konulması da onun “sürekli kalma niyetiyle” gerçekleşmemiştir. Sürekli kalma niyetinden söz edilemeyeceği için de böyle yerde bulunmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı da tabiidir.

Bir yerde oturma koşulu belirli bir süre ölçüsüne de bağlı değildir. Burada önemli olan süre değil, sürekli kalma niyetiyle oturmadır. (ZEVKLİLER/ACABEY/GÖKYAYLA, s. 376) Oturmanın ebedilik anlamına gelemeyeceğinden belirsiz süreli de olması yeterlidir.(Mustafa DURAL, Türk Medeni Hukukunda Gerçek Kişiler, İstanbul-1995, s. 191.) Yeter ki niyet objektif ve dıştan anlaşılabilir olsun. (Serap HELVACI, İstanbul-2006, s. 67)

“Sürekli kalma niyetiyle” oturulan yere ilişkin oturma biçiminin de bir önemi yoktur. Kişi “sürekli kalma niyetiyle” kiralık bir yerde, otelde, pansiyonda, konuk evinde, güçsüzler yurdunda (ZEVKLİLER/ ACABEY/ GÖKYAYLA, Medeni Hukuk, İzmir-1995, s. 377) ya da huzur evi (HELVACI, s. 68, BUCHER, No: 374, ATAAY, s.239, DURAL/ÖĞÜZ, s. 179) gibi bir yerde kalabileceği gibi düşüncemize göre Kadın Sığınma Evi himayesinde kirada da kalabilir.

Nitekim Federal Mahkeme de bakıma muhtaç bir kimsenin bu amaçla bir “aile yanına yerleştirilmesini” bile yerleşim yeri değişikliği olarak kabul etmiştir. (BGE 95 II 514)

Davacı kadın Kadın Sığınma Evi himayesinde kirada kaldığı Aliağa’da 1998 doğumlu çocuğunu bir okula da kaydettirmiştir. Evinin yiyeceğinin bile Belediye tarafından karşılandığı anlaşılan davacı kadının başka yerde kalacak ekonomik özgürlüğü de gerçekleşmediğinden Aliağa’da sürekli kalma niyetiyle bulunduğu objektif ve dıştan anlaşılabilir şekilde açıktır.

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/5450, Karar No: 2016/2833, Tarih: 02.05.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/5450 E.  ,  2016/2833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Temlik eden davacı vekili, müvekkili bankanın dava dışı borçlu ...'tan olan alacağını tahsil etmek için başlatılan ....Müdürlüğü'nün .... E. sayılı takip dosyası ile borçlu adına kayıtlı taşınmaza haciz konulduğunu, daha sonra bu taşınmazın .... Müdürlüğü'nün....E. sayılı dosyasından satılarak paraya çevrildiğini, düzenlenen sıra cetvelinde borçlu adına kayıtlı taşınmazın alacağına mahsuben davalı M.. K.. adına tesciline karar verildiğinin yazıldığını, sıra cetvelinin birinci sırasında yer alan davalı M.. K..'ın alacağının gerçek olmayıp muvazaalı olduğunu, dayanak bononun alacaklılardan mal kaçırma amacıyla düzenlendiğini, gerçek bir alacak borç ilişkisi bulunmadığını, muvazaalı takibe dayanan sıra cetvelinin hukuka uygun bulunmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinde davalıya isabet eden payın davacıya verilmesi ve sıra cetvelinin buna göre düzeltilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesinin davalı asıla tebliğ edildiğini, ayrıca davanın açıldığı tarihte ....Mahkemesi'nin .... E. sayılı dosyası ile sıra cetveline itiraz davası açıldığını, bu nedenle tebligatın bu dava ile ilgili olduğunun düşünüldüğünü ve 15 günlük süre içerisinde cevap dilekçesi vermenin mümkün olmadığını, müvekkilinin borçlu ....'tan alacaklı olduğunu, müvekkilinin bu borçlu ile ortaklık yaptığını, ortaklığın uzun sürmediğini, esnaftan cemaatin toplanarak anlaşma yapıldığını ve ortaklığın sona erdirildiğini, bu anlaşma gereğince dava dışı borçlunun 140.000,00 TL'lik icra takibine konu senedi düzenleyerek müvekkiline verdiğini, alacağın muvazaalı olması halinde tapu kaydında ilk sırada müvekkilinin haczinin bulunması gerektiğini, müvekkilinin haczinin üçüncü sırada olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; temlik eden davacı A.. A..'nin davalılar... ve .... Ltd. Şti. hakkında toplam 40.000,00 TL'lik beş adet bonoya dayalı olarak aldığı ihtiyati haciz kararına istinaden ....Müdürlüğü'nün dosyası ile 01.12.2008 tarihinde takip başlattığı, takibin kesinleştiği, haciz kararı verildiği, ihtiyati haciz ve takip dayanağı bonoların 08.01.2008 tanzim tarihli olup, ödeme tarihlerinin 30.06.2008, 20.07.2008, 30.07.2008, 20.08.2008 ve 30.08.2008 olduğu, senet borçlusunun

..., lehtarın ... Ltd. Şti. olduğu, dosya davalısı olan M.. K..'ın ihtiyati haciz ve icra takibine dayanak yaptığı, 140.000,00 TL'lik senedin tanzim tarihinin 15.03.2008, ödeme gününün 15.04.2008 olduğu, senet borçlusunun ...., lehtarın M.. K.. olduğu, bu senedin diğer takibe dayanak yapılan senetlerin tanziminden sonra tanzim edildiği, diğer senetlerde vadenin 6. ve 8. ay olduğu halde, daha yüksek miktardaki son senette tanzim tarihinin daha geç olmasına rağmen ödeme gününün bir ay sonrası olarak kararlaştırıldığı, amacın diğer alacaklılardan mal kaçırmaya yönelik olduğu, alacağın muvazaalı olduğu, davanın bu nedenle yerinde olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile dava konusu .... Müdürlüğü'nün .... E. sayılı takip dosyasında davalıya isabet edecek payın davacı alacaklıya verilmesine, varsa artan kısmın davalıya bırakılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, muvazaa nedeniyle sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

Muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davalarında iddia, kural olarak, borçlu ile davalı alacaklının anlaşmalı (muvazaalı) biçimde borç ilişkisi oluşturarak, diğer alacaklılardan mal kaçırma amacı güttükleri noktasındadır. Bunun için muvazaalı muamelenin borçlandırıcı işleme göre yapıldığı tarih önem taşır. Muvazaadan söz edilebilmesi için, kural olarak, muvazaalı olduğu ileri sürülen alacağın, kendisinden mal kaçırıldığı iddia edilen alacaktan daha sonra veya yakın tarihlerde doğmuş olması, diğer anlatımla kural olarak muvazaalı tasarrufun, diğer alacaklı lehine yapılan borçlandırıcı işlemden sonraki tarihi taşıması gerekir. Daha önce doğan alacak, daha sonra doğan alacak için muvazaa oluşturamaz. Takip işlemlerinin hızlandırılması, İİK’nın 20. maddesi uyarınca sürelerden feragat ve haczin borçlunun beyanı üzerine konulması, tek başına muvazaayı gösteren vakıalar değildir. Muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davalarında ispat yükü, davalı alacaklıdadır. Davalı alacaklı alacağının varlığını ve miktarını, takipten önce düzenlenmiş ve üçüncü kişilere karşı da ileri sürülebilecek nitelikte olan usulüne uygun, birbirini doğrulayan yazılı delillerle kanıtlamalıdır. Her zaman düzenlenmesi mümkün olan çek ve bono, alacağın varlığını ispatlamaya tek başına yeterli değildir. Senetler ve çekler ancak tarafları ve onların cüz'i ve külli halefleri yönünden delil niteliğinde olup, temel ilişkinin ve kambiyo ilişkisinin dışında kalan davacı üçüncü kişi bakımından bu nitelikte bir ispat vasıtası olarak kabul edilemez. Öte yandan, alacağın miktarına göre diğer tarafın açık muvafakati bulunmadığı sürece tanık dinlenemez ve tanık beyanına dayalı olarak hüküm kurulamaz. Davalı alacaklının savunma ve delilleri çerçevesinde alacağın gerçek olup olmadığının tartışılması, davalı ile borçlu arasındaki hukuki ilişkinin ve davalının alacağının doğum tarihinin değerlendirilmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekir.