muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11187, Karar No: 2024/4122, Tarih: 11.09.2024

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 20:10 sıralarında, sanık sürücü ...'ün sevk ve idaresindeki minibüs ile meskun mahalde, gece vakti seyir halindeyken, kavşaklarda geçiş önceliğine uymayarak olay mahalli kavşakta sağa dönüş yapmak istediği esnada, sağından gelip seyrine devam eden sanık sürücü ...'un sevk ve idaresindeki kamyonete çarpması ile aracın savrularak yol kenarında beklemekte olan yaya ...'ya çarpması sonucu ölümüne neden olduğu, mahkemece hükme esas alınan Adli Tıp Kurumu Ankara Adli Tıp Grup Başkanlığı Ankara Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığının 10.09.2015 tarihli raporuna göre, sanık ...'ün kazanın meydana gelmesinde asli kusurlu, sanık ...'un ise kazanın meydana gelmesinde tali kusurlu olduğu kabul edilmiş olup, Mahkemece sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 53/6, 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 2 yıl süre ile sürücü belgesinin geri alınmasına; sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 51/1-8, 63. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tayin edilen cezanın ertelenmesine ve 1 yıl 8 ay süre ile denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık ... müdafii ile sanık ...'un yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Taksirle işlenen suçlarda iştirak hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilerek, yargılama giderinin her bir sanığa sebebiyet verdikleri tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesine karar verilmesi gerekirken, yargılama giderlerinin "eşit olarak" tahsiline karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle, Van 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık ... müdafii ile sanık ...'un temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin paragrafta yer alan "eşit olarak" ibaresinin, "sebebiyet verdikleri oranda" şeklinde değiştirilmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.09.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19263, Karar No: 2011/4560, Tarih: 15.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19263 E.  ,  2011/4560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14938, Karar No: 2015/15991, Tarih: 16.09.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/14938 E.  ,  2015/15991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı erkek tarafından, kusur belirlemesi, nafakalar ile reddedilen manevi tazminat isteği yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanan eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedebilmek için, nafaka talep eden eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olması gerekir (TMK m. 175). Mahkemece yaptırılan sosyal inceleme raporunda davacı-davalı kadının ev hanımı olduğunun tespit edilmesi üzerine kadın yararına geliri olmadığı ve çalışmadığı belirtilerek yoksulluk nafakasına hükmedilmiş ise de, davalı-davacı erkeğin sunmuş olduğu Sosyal Güvenlik Kurumu belgesine göre kadının 2012 yılı Haziran ayına kadar aktif sigortalı olarak çalışmakta olduğu görülmekledir. Davacı-davalı kadın tanığı ...’da 9.7.2012 tarihli beyanıyla kadının çalışmakta olduğunu doğrulamıştır. Bu nedenle, davacı-davalı kadının usulünce ekonomik ve sosyal durumunun yeniden araştırılarak, çalışıp çalışmadığı ile varsa elde ettiği gelirin düzenli ve sürekli ise onu boşanma yüzünden yoksulluğa düşmekten kurtarıp kurtaramayacağının belirlenmesi, gerçekleşecek sonucuna göre yoksulluk nafakası (TMK.m.175) talebi hakkında karar verilmesi gerekirken; bu konuda eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SOMJÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.09.2015 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/10906, Karar No: 2016/15005, Tarih: 12.12.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/10906 E.  ,  2016/15005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ile feri müdahil kurum vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacının ve davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine, 12.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/30962, Karar No: 2018/14187, Tarih: 05.07.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/30962 E.  ,  2018/14187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 04/05/2017 gün ve 2016/15579 Esas - 2017/12667 Karar sayılı ilama karşı ihbar olunan ... San. Bölgesi vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

-K A R A R-

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay kararında yazılı gerekçelere göre karar düzeltme isteği HUMK'nun 440. maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından REDDİNE, ihbar olunan İst. Deri Org. San. Bölgesi'ndan aşağıda yazılı harcın alınmasına, peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, H.U.M.K’nun 442. maddesi göz önünde bulundurularak takdiren 315,00-TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Maliye Hazinesine gelir kaydedilmesine, 05/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1401, Karar No: 2024/2875, Tarih: 24.09.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/1401 E.  ,  2024/2875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2110 E., 2024/447 K.

ŞİKAYETÇİ : ... vekili Avukat ...

ŞİKAYET OLUNANLAR : 1- Polatlı Vergi Dairesi Vekili Avukat ...

2- SANİŞ Geliştirilmiş Sanayi İşl. A.Ş. Vekili Avukat

Orhan Konak 3- ...

Vekili Avukat ...

ŞİKAYET TARİHİ : 21.02.2023

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Polatlı İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/35 E., 2023/100 K.

1- İlk derece mahkemesince, sıra cetveline şikayette sıra cetvelindeki taşınmaz için şikayetçi aleyhine ipoteğin muvazaalı olması iddiasıyla açılan tasarrufun iptali davasının infaz edilebilmesi için kesinleşmesine gerek olmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı şikayetçi vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı şikayetçi vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı yine; tasarrufun iptali davaları ayni değil şahsi sonuç doğurduğundan infazı için kesinleşmesinin beklenilmesine gerek bulunmadığı, anılan dava kabul edildiğinden sıra cetvelinin düzenlenmesinde yasaya aykırı bir yön bulunmadığı anlaşıldığından şikayetçi vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi kararına ilişkin şikayetçi vekilinin tüm temyiz istemlerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, temyiz harcı şikayetçi tarafından peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 24.09.2024 gününde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6593, Karar No: 2012/7813, Tarih: 09.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/6593 E.  ,  2012/7813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve Jozef Kamhi'nın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya daireye gönderilmiş, Dairemizin mahkeme hükmünün onanmasına ilişkin ... tarihli kararına Yargıtay C.Başsavcılığının ... tarihli itirazı üzerine Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Karar sayılı kararı ile 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca öncelikle Dairemizce değerlendirilmesi için dosya yeniden gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Somut olayda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz yazısında; İİK'nun 44. maddesinde “ticareti terk eden tacir” ifadesi kullanılmış olup bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün bulunmadığı, bu sebeple limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin de, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İİK'nun 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı; diğer yandan, İİK'nun 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, Yüksek Özel Dairenin kararında tüzel kişi tacirler hakkında 44. maddesinin 2. fıkrasının uygulama kabiliyetinin olmadığı belirtilmiş ise de, aynı maddenin 1. fıkrasının gözönüne alınmadığına değinilmiş ve bozma kararı verilmesi gerekirken onama kararı verilmesinin isabetsizliği ileri sürülerek hükmün bozulması talep edilmiştir.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ... tarih ve ... Esas sayılı dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin “ticareti terk eden kötü niyetli borçluların” bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirketi müdür ve yetkililerinin ise cezai sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce, Yargıtay C. Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin ... tarih ve ... Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonunda;

Sanıklara isnat edilen ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçunun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi gerekmektedir. Sanıkların yöneticiliğini yaptığı şirketin en son kayıtlı bulunduğu ... Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefliğinin hangi tarih itibariyle re'sen terk ettirildiği sorularak, sonucuna göre şikayetin süresinde olup olmadığı, şikayet süresinde ise toplanan delil durumuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA 09.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7992, Karar No: 2012/22091, Tarih: 20.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/7992 E.  ,  2012/22091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanığın, 5237 sayılı Yasanın 204/1, 211, 62/1, 52/2. maddelerine göre 6000 YTL APC ile cezalandırılmasına.

Suç tarihinin suça konu bononun icra takibine konulduğu 14.02.2007 olması karşısında tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiş ve gerekçeli karar başlığına yanlış yazılan suç tarihinin 14.02.2007 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Emniyet Genel Müdürlüğü Ankara Kriminal Polis Laboratuarları Müdürlüğünün 31.03.2008 Tarih ve 2008/0652 sayılı raporunda özetle ; rakamla değer gösterilen hanesinin yüz milyonlar basamağında bulunan “3” rakamı üzerinde yapılan tahrifatın, ilk nazarda ve kolaylıkla dikkat çekeceğinden iğfal kabiliyetine haiz olmadığının ancak senedin yazı ile değer gösterilen hanesinde herhangi bir sahtelik arıza ve emaresi bulunmadığının, senedin bir bütün olarak değerlendirildiğinde muteber bir belge gibi işlem göreceğinden iğfal kabiliyetine haiz olduğunun belirtilmesi, Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinin 26 Kasım 2007 tarihli raporunda ise inceleme konusu senette miktarın rakamla yazıldığı bölümünün başındaki “3” rakamının altındaki 8 rakamı ile uygun hareket görüldüğünün ancak çok kez üstten gitmeler mevcut olduğundan daha ileri bir tespite gidilemediğinin açıklanması ve rakam değişikliğinin açıkca gözlenmesi karşısında; belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayini hakime ait olduğu cihetle belge üzerinde mahkemece gözlemde bulunulup, suça konu belgenin aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğu karar yerinde açıklanıp tartışılmadan ve yetersiz bilirkişi raporu da hükme dayanak teşkil edilerek eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11308, Karar No: 2006/12224, Tarih: 21.09.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/11308 E.  ,  2006/12224 K.**

**"İçtihat Metni"**

SONUÇ:  Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,  temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi.  21.09.2006 per.
Yargıtay — Esas No: 2016/14508, Karar No: 2019/288, Tarih: 09.01.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/14508 E.  ,  2019/288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için daha önce aynı adrese kanunun gösterdiği usullere göre geçerli bir tebligatın yapılmış olması gerekir. Sanığın mahkemeye bildirdiği adrese daha önce yapılmış usulüne uygun tebligat bulunmadığından 35. maddeye göre yapılan tebligatın usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın, 15/08/2013 tarihli temyiz isteminin, öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek ve temyiz isteminin reddine dair 19.08.2013 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan incelemesinde;

Dosyada bulunan 22.04.2009 tarihli tutanağa göre suçun saat 04:20 sıralarında gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143/1. ve 116/4. maddelerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; mala zarar verme suçunun uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesi yerine aynı Kanun'un 116/2. maddesi olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 09.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.