muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/33200, Karar No: 2013/40250, Tarih: 17.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/33200 E.  ,  2013/40250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/09/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez." düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde ise; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 nolu Protokolün 1. maddesinde; "....Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Ek protokolün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; "... Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ... " ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokolün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokolün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye davası ve 18 Ekim 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Ayrıca belediyenin su gelirleri, vergi, resim ve harç hükmünde olmayıp, 5393 Sayılı Kanunun 15/son maddesi uyarınca kamu hizmetinde fiilen kullanılmadığı sürece haczine engel bir hüküm bulunmamaktadır.

Somut olayda, borçlu belediyenin ...ve .. nezdinde bulunan bir kısım hesaplarına haciz konulduğu, söz konusu bankalardan hesap dökümlerinin istendiği ve gelen hesap ekstreleri üzerinde yapılan inceleme ile iller bankasından gönderilen paralara ilişkin hesap ile yapı denetim hesabı üzerindeki haczin kaldırılmasına, diğer hesapların havuz hesabı niteliğinde olduğu kabul edilerek haczin kaldırılması talebinin reddine karar verildiği görülmektedir.

Ancak, hesaplarla ilgili olarak ...Bankası ve ...Bankasından gönderilen cevabi yazıların incelenmesinde 6100 Sayılı HMK'nun 266. maddesi gereğince hesaplarının niteliklerinin sağlıklı bir şekilde tespitinin bilirkişi incelemesini zorunlu kıldığı görülmektedir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken, şikayetin reddine konu olan hesapların niteliklerinin tespiti hususunda bilirkişiden rapor da alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3354, Karar No: 2013/28077, Tarih: 05.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/3354 E.  ,  2013/28077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1-2e, 62/1, 51, 51/3-7-8. maddeleri gereğince mahkûmiyet, erteleme

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki ticari minibüs ile havanın sıcak olması nedeniyle kapısı açık halde tek yönlü caddede seyri sırasında olay yerine geldiğinde, yolcu indirmek üzere gidişine göre yolun sağına yanaştığında, durakta inmek için ayağa kalkmış olan yolcu ...'in açık kapıdan yere düşüp, hayati tehlike geçirecek biçimde yaralandığı olayda; asli kusurlu olan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 22/4 ve 61. maddelerine göre temel cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi şartları gözetilmeden, asgari hadden ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, olayda kusurlu olmadığına, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3038, Karar No: 2025/4918, Tarih: 12.05.2025

**2. Hukuk Dairesi         2025/3038 E.  ,  2025/4918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2025/251 E., 2025/430 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın bozma sonrası yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Davalı erkek, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanun’un 363/3. maddesinde adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabileceği ve 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebileceği düzenlenmiştir. Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı erkek vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olduğu anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalının adli yardım talebinin kabulüne,

2. Davalı erkek vekilinin diğer hususlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5497, Karar No: 2025/361, Tarih: 05.02.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/5497 E.  ,  2025/361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/569 E., 2019/2680 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/148 E., 2018/219 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; dava konusu Tekirdağ ili, Süleymanpaşa ilçesi, ... köyü sınırlarında yer alan ve adına tapuda kayıtlı olan 1324 parsel sayılı taşınmazın 1975 yılında 4753 sayılı Yasa kapsamında dağıtılan ve tapu kaydına bağlanan arazilerden olduğunu, taşınmazın tapu kaydında yazılı miktarının Tekirdağ Bölge Tapulama Müdürlüğünün 02.03.1981 tarihli ve 1981/175 sayılı kararı ile yükseltildiğini, parsel üzerinden kadastral yol geçtiğini, bu nedenle parselin ikiye bölündüğünü; ne var ki kadastro sırasında aslında 1324 parsele dahil taşınmazın yol nedeniyle parsele dahil edilmediğini iddia ederek 1324 parselin kuzeyinde yer alan taşınmaz bölümünün adına kayıtlı taşınmaza eklenmesi suretiyle tapuya tescilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; idari başvuru yolu tüketilmeden dava açıldığını, davada Mahkemenin görevli olmadığı, husumet itirazında bulunduklarını, dava süresinde açılmadığından zamanaşımı itirazlarının olduğunu, davanın usulden ve esastan reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; fen bilirkişi raporuna ekli krokide (A) harfiyle gösterilen yere ilişkin davanın tespitten önceki nedene dayalı olması nedeniyle 3402 sayılı Yasa'nın 12. maddesine göre tespitin kesinleştiği 21.10.1981 tarihinden itibaren 10 yıllık hak düşürücü süre geçirildikten sonra açıldığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; fen bilirkişi raporuna ekli krokide (A) harfiyle gösterilen yere ilişkin davanın tespitten önceki nedene dayalı olması nedeniyle 3402 sayılı Yasa'nın 12. maddesine göre tespitin kesinleştiği 21.10.1981 tarihinden itibaren 10 yıllık hak düşürücü süre geçirildikten sonra açıldığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı bir davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya içerisinde bulunan renkli orjinal pafta fotokopisi, kadastro tespitine dayanak tapu kayıtlarındaki sınırlar incelendiğinde 21.10.1981 tarihinde kesinleşen kadastro tespitine dayanak alınan tapu kayıtlarının sınırlarında yoldan bahsedilmemesi nedeniyle Kadastro Komisyonu kararının uygulanması gerektiği, kadastro tespitine konu olmuş, ölçümü yapılmış yere ilişkin olarak kadastro öncesi nedenlerle dayalı olarak açılan eldeki tescil davasının 10 yıllık hak düşürücü süre geçirildikten sonra açıldığı, orjinal pafta dikkate alınarak kesinleşmiş Kadastro Komisyonu kararının Kadastro Müdürlüğünce dikkate alınması gerektiği, İlk Derece Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davanın yanlış nitelendirildiğini, taleplerinin teknik hata sonucunda davacıya ait parsele dahil olması gerekirken tescil harici kalan taşınmaz bölümüne yönelik olduğunu, 19.01.2018 tarihli bilirkişi raporunda (A) harfi gösterilen çekişmeli taşınmaz bölümüne yeni parsel numarası verilerek tapuya tescil edilmesi kanaati sunulduğundan, bu rapor çerçevesinde davalarını ıslah ettiklerini, ekte sunulu çaplı tasarruf vesikasına göre tesis yüz ölçümü 6.400 metrekare iken bilahare 9.700 metrekare olarak tapuya tescil edilen bir taşınmazın yüz ölçümü arasında oluşan farkın çekişmeli taşınmaz bölümünden kaynaklandığını, dosya kapsamında yer alan mevcut bilirkişi raporları çerçevesinde davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddinin doğru olmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

2. Davaya konu 1324 parsel sayılı taşınmaz tapuda, Tekirdağ ili, Süleymanpaşa ilçesi, ... Mahallesi, Eski köyyeri (Çaylı geçit) mevkiinde, 9.700 metrekare yüz ölçümü ve tarla vasfı ile davacı ... ... adına kayıtlıdır. Dava konusu taşınmazın tapulama tutanağının incelenmesinde, tahdidi yapılan 1324 numaralı parselin 4753 sayılı Kanun'a göre dağıtılan yer olduğu ve bu Kanun'a göre tespit maliki ... ...'ya ait Haziran 1956 tarih, 290 ve 291 sıra numaralı tapu kayıtlarının uygulandığı, tespit maliki ... ... tarafından taşınmazın yüz ölçümüne yönelik itiraz edildiği, itiraz üzerine Tapulama Komisyonunun 02.03.1981 tarihli kararıyla 1324 parselde hesaplama hatası bulunduğundan esas miktarının 9.700 metrekare olarak düzeltilmesine karar verildiği, ardından ... ... tarafından 15.10.1987 tarihinde satış suretiyle ... ... adına kayden tescil edildiği, bilahare intikal ve pay temliki suretiyle dosya davacısı adına kayıtlandığı anlaşılmaktadır. Diğer taraftan, davacının iddiasına konu taşınmaz bölümünün ise tapulama sırasında tescil harici bırakıldığı, bilahare 12.07.2024 tarihinde ihdasen Hazine adına tescil edildiği görülmektedir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıda belirtilen sebepler dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ne var ki, eldeki davanın paftasında tescil harici bırakılan taşınmaza yönelik tescil istemiyle açıldığı, hakkında tutanak düzenlenmeyen bu nitelikte yerler hakkında açılan davanın 3402 sayılı Yasa'nın 12/3. maddesinde belirlenen hak düşürücü süreye tabi olmadığı halde gerek İlk Derece Mahkemesi gerekse Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davanın bu gerekçeyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Öte yandan, 1324 parsel sayılı taşınmazın davacıya murisinden intikal ettiği ve pay temliki suretiyle davacıya kayden geçtiği; davacının murisinin ise taşınmazı çapa dayalı olarak kayden satın aldığı, 1324 parsele revizyon gören Haziran 1956 tarih, 290 ve 291 sıra numaralı tapu kayıtlarının toplam miktarı kadar yerin zaten davacı adına tescil edildiği anlaşılmakla davanın bu gerekçelerle reddine karar verilmesi gerekirken yukarıda yazılı gerekçelerle reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ise de sonucu itibariyle verilen karar isabetli olduğundan kararın gerekçesinin yazılı şekilde düzeltilmesi suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının yazılı biçimde kısmen kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının yazılı biçimde kısmen kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin yukarıda yazılı olduğu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10002, Karar No: 2018/2906, Tarih: 19.04.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/10002 E.  ,  2018/2906 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vergi dairesi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, borçlu hakkında ilama dayalı kesinleşen alacak sebebi ile icra takibi yapıldığını ve kesinleştiğini, borçlunun...... plakalı aracı icra dosyalarından 09.04.2013 tarihinde kayden haczedildiğini ve 07.10.2013 tarihinde ise aracın fiilen haczedildiğini ve 04.12.2013 tarihinde ise kayden bilgilendirme haczi yapıldığını, hacizli araç ...... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2012/13572 Esas sayılı dosyasınca ihale ile satıldığını ,sıra cetveli hazırlandığını, bu sıra cetvelinde müvekkilinin alacağının ilk sırada olması gerektiği halde son sırada yer aldığını, Vergi Dairesinin de sıra cetveline göre garameten pay alması doğru olmayıp öncelikli alacak olmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan Vergi Dairesi Başkanlığı vekili ile şikayet olunan ..., açılan davanın haksız ve yersiz olduğunu, şikayetin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, şikayetçinin alacaklı olduğu ...... 8. İcra Müdürlüğü'nün 2013/1649 Esas sayılı takip dosyasından satışı yapılan aracın 07.10.2013 tarihinde konulan fiili haczinin, ...... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2012/13572 Esas sayılı dosyasından 09.10.2013 tarihinde aracın fiilen yapılan haciz tarihinden ve aracın trafik sicil kaydına 25.10.2013 tarihinde işlenen kaydi haczinden önce olduğu, davacının alacaklı icra takip dosyasının sıra cetvelinde ilk sıra ve derecede değerlendirilmesi gerektiği, davacının ilk sıradaki bu haczine davalı .... Vergi Dairesi Başkanlığı-...'nün aracın trafik kaydına 20.12.2013 tarihinde işlenen kaydi haczinin 6183 Sayılı Kanunun 21. madde hükmüne göre ilk hacze iştirak etmesinin gerektiği, satış bedelinin davacı ile davalı idarenin alacaklarına garameten (alacaklısı oranında) paylaştırılması gerektiği gerekçeleriyle şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vergi dairesi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan vergi dairesi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

.../...

S.2.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vergi dairesi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22843, Karar No: 2017/10077, Tarih: 19.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/22843 E.  ,  2017/10077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.