muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9744, Karar No: 2022/13173, Tarih: 03.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/9744 E.  ,  2022/13173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Yalova Sulh Hukuk ve İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nun 432. maddesi uyarınca zorunlu yatış kararı istemine ilişkindir.

Yalova Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının Mernis adresinin " ...., Mahallesi,....., Sokak, .....,/ İstanbul"olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 4.Sulh Hukuk Mahkemesince, “...., Mahallesi, ...., Sokak, No:...,/.... Pendik/İstanbul “adresinde yapılan araştırma neticesinde; kısıtlı adayının belirtilen adresinin kapalı olduğu ve belirtilen kişiyi tanımadıkları, ayrıca kısıtlı adayının Mernis adresinin “.....,Mahallesi, .... Sokak, No:23, İç Kapı No: .... Merkez ....,” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 433/1. maddesi gereğince yerleştirme veya alıkoymaya karar verme yetkisi, ilgilinin yerleşim yeri veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde bulunduğu yer vesayet makamına ait olup aynı Kanun’un 432 vd. maddelerinde düzenlenen koruma amacıyla özgürlüğün kısıtlanmasına karar verilmesinde önemli olan en seri şekilde karar vermek olduğundan, uyuşmazlığın, ilk olarak intikal ettiği mahkeme olan Yalova Sulh Hukuk Mahkemesi'nde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Yalova Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03.10.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25038, Karar No: 2013/17085, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/25038 E.  ,  2013/17085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik ve kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçlarından şüpheliler ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 01/04/2013 tarihli ve 2012/95190 soruşturma, 2013/13802 esas, 2013/755 sayılı iddianamenin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 174/1-b maddesi gereğince iadesine dair, Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/04/2013 tarihli ve 2013/69 iddianame değerlendirme sayılı kararı üzerine Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına düzenlenen 28/05/2013 tarihli ve 2013/59892 soruşturma, 2013/21406 esas, 2013/1173 sayılı iddianamenin 5271 sayılı Kanun'un 174/1-b maddesi gereğince yeniden iadesine ilişkin, Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/06/2013 tarihli ve 2013/100 iddianame değerlendirme sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair, Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/06/2013 tarihli ve 2013/478 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 02/09/2013 gün ve 2013/13822/54463 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/09/2013 gün ve 2013/301126 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 174/4. maddesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, iddianamenin iadesi üzerine, kararda gösterilen eksiklikleri tamamladıktan ve hatalı noktaları düzelttikten sonra, kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesini gerektiren bir durumun bulunmaması halinde, yeniden iddianame düzenleyerek dosyayı mahkemeye gönderir. İlk kararda belirtilmeyen sebeplere dayanılarak yeniden iddianamenin iadesi yoluna gidilemez." amir hükmüne aykırı olarak Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca ilk iade nedeni olarak gösterilen eksiklikler giderilerek yeniden iddianame düzenlenmesine rağmen, ilk iade kararında gösterilmeyen nedenlerle ikinci defa iddianamenin iade edilmesi yerinde görülmediğinden, belirtilen nedenlere istinaden itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden; Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 20/06/2013 tarih ve 2013/478 D. İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince, BOZULMASINA, bozma nedenine göre müteakip işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, 11/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8307, Karar No: 2021/8084, Tarih: 17.05.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/8307 E.  ,  2021/8084 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan sanık ... Güral'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-a, 62/1 ve 52/2. (2’şer kez) maddeleri gereğince iki kez 3.000,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2015 tarihli ve 2014/1042 Esas, 2015/691 Karar sayılı kararlarına karşı Adalet Bakanlığının 03.03.2021 tarihli ve 2020/16620 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31.03.2021 tarihli ve 2021/35864 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığının 13.04.2014 tarihli iddianamesiyle eşe karşı silahla yaralama suçundan kamu davası açıldığı, mahkemesince yapılan yargılama neticesinde gerekçeli kararda sanığın eşe karşı yaralama suçunu işlediğinin kabul edildiği ve kısa kararda da sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-a, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanığın anılan Kanun'un 86/2, 86/3-a, 62/1 ve 52/2. (2’şer kez) maddeleri gereğince iki kez 3.000,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararların bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında eşini kasten basit yaralama suçundan bir defa cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama neticesinde hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-a, 62. maddeleri gereğince cezalandırılmasına dair tek mahkumiyet hükmü kurulmuş olmasına rağmen gerekçeli kararın hüküm fıkrasında iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmasında isabet görülmemiştir.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2015 tarihli ve 2014/1042 Esas, 2015/691 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında yer alan ikinci mahkumiyete

dair kısımların hüküm fıkrasından çıkartılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1828, Karar No: 2023/10177, Tarih: 19.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/1828 E.  ,  2023/10177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/171 Esas, 2019/193 Karar

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin ikinci fıkrasına aykırılık

HÜKÜM : İlk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 19.10.2017 tarihli iddianamesiyle sanığın izinsiz olarak ateşli silah ve mermileri ülkeye sokma imal etme nakletme satma (6136 sayılı Kanun'un 12 nci maddesinin birinci fıkrasına aykırılık) suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.12.2017 tarihli kararıyla sanığın 6136 sayılı Kanun'un 12 nci maddesinin birinci fıkrasına aykırılık suçundan 5 yıl 10 ay hapis ve 11.660,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, adli para cezasının 24 eşit taksitte tahsiline, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve

suça konu tabancaların müsaderesine karar verilmiş; kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesince duruşma açılıp ilk derece mahkemesince kurulan hükmün kaldırılmasına ve sanığın 6136 sayılı Kanun'un 13 ncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince 4 yıl 2 ay hapis ve 8.320,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, adli para cezasının 24 eşit taksitte tahsiline, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve tabancaların müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi; usule uygun şekilde alınan arama kararı olmadığından elde edilen delillerin hukuka aykırı delil olduğuna ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine; aksi halde sanığın eyleminin 6136 sayılı Kanun'un 13 ncü maddesinin birinci fıkrasına uyduğuna ve suç vasfında hataya düşüldüğüne ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; sanığın 6136 sayılı Kanun kapsamında olan 6 adet tabancayı Özlem Diyarbakır firmasına ait yolcu otobüsünde taşımak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; sanığın 6136 sayılı Kanun kapsamında olan 6 adet tabancayı Özlem Diyarbakır firmasına ait yolcu otobüsünde taşımak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Diyarbakır 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 2017/994 Değişik iş sayılı arama kararına istinaden Narkotik Şube Müdürlüğünce yapılan aramada 25.03.2017 tarihinde dava konusu tabancalar ele geçmiş ve Diyarbakır 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 2017/1232 değişik iş sayılı, 26.03.2017 tarihli kararıyla el koyma talebinin kabulüne karar verilmiştir. Arama ve el koyma kararları dosya içerisinde ve UYAP ortamında mevcuttur.

3. Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 19.04.2017 tarihli raporuna göre dava konusu edilen 6 adet tabanca 6136 sayılı Kanun kapsamında olup, atışa mani herhangi bir arızası bulunmamaktadır.

4. Sanık aşamalarda, 6 adet tabancanın kendisine ait olduğuna, Suriye uyruklu ancak kimlik bilgilerini bilmediği birisinden 1.800,00 TL karşılığında satın aldığına ve ticaret niyeti olmadığına yönelik savunmada bulunmuştur.

5. 07.04.2017 tarihli uzmanlık raporunda dava konusu tabancaların ele geçtiği poşet üzerindeki genotipik özelliklerin sanık ...'den alındığı belirtilen sıvı kan örneğinden elde edilen genotip ile uyumlu olduğu belirtilmiş ve bu raporla sanığın silahların kendisine ait olduğuna dair ikrarı doğrulanmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanık müdafiinin usulüne uygun şekilde alınmış arama kararı bulunmadığından elde edilen delillerin hukuka aykırı delil olduğuna ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine dair temyiz isteminin incelenmesinde;

Ceza Genel Kurulunun 2018/20-1 Esas ve 2019/535 sayılı kararında da belirtildiği üzere, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın (Anayasa) "Temel Haklar ve Ödevleri" kısmında yer verilen "Özel hayatın gizliliği" ve "Konut dokunulmazlığı hakkı" dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez, kişiliğe bağlı temel haklarındandır. Anayasa'nın 13 üncü, 20 nci ve 21 inci maddelerinde bu hakların hangi hâllerde ve nasıl sınırlanabileceği belirtilirken, anılan hakların "vazgeçilmez" niteliği nedeniyle bu haklara müdahalenin ancak kanun ile öngörülmesi zorunlu kılınmıştır.

Gerek Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde gerekse Anayasanın ilgili maddelerinde ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda (5271 sayılı Kanun) özel hayatın gizliliği ve konut dokunulmazlığı hakkı ile kamu güvenliği arasında bir denge kurulmaya çalışılırken, birey ile kolluk arasındaki güç dengesizliği nedeniyle söz konusu hakların mümkün olduğunca yargı yerlerince verilen kararlarla sınırlanması esası benimsenmiştir. Ayrıca Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında bu haklara yapılacak müdahalelerin sadece kanunla düzenlenmesi yeterli görülmeyerek hangi amaç için olursa olsun Sözleşme maddelerinde yer alan haklara kanun ile getirilen müdahalenin demokratik bir toplumun gereklerine uygun olması ve kamu otoritesine tanınan müdahale hakkının kötüye kullanılmasının da güvence altına alınması gerekliliğine işaret edilmiştir.

Adli arama, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 116 ncı ve 119 uncu maddeleri arasında düzenlenmiştir. 5271 sayılı Kanun'un 119 uncu maddesine göre ancak hâkim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile konutta ve işyerinde arama yapılması mümkündür. Buna aykırı olarak gerçekleştirilen arama sonucu ele geçirilen deliller, hukuka aykırı yöntemler ile elde edilmiş olacağından, Anayasa'nın 38 inci maddesinin altıncı fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 206 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 217 nci maddesinin ikinci fıkrası, 230 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca hükme esas alınamayacaktır.

Somut olayda; Diyarbakır 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 2017/994 Değişik iş sayılı arama kararına istinaden Narkotik Şube Müdürlüğünce yolcu otobüsünde yapılan aramada dava konusu tabancalar ele geçmiş ve tabancalara el konulmuş; usulüne uygun şekilde ve kanunda belirtilen sürede elkoyma talebinin kabulüne karar verilmiştir; arama ve elkoyma kararları Ceza Muhakemesi Kanunu'na ve Anayasa'ya uygun olup kararlar dosya içerisinde ve UYAP ortamında mevcuttur.

2. Sanık müdafiinin suç vasfında hataya düşüldüğüne ve sübutun kabulü halinde sanığın eyleminin 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasına uyduğuna ilişkin temyiz isteği yönünden;

Dairemizin süregelen uygulamalarına göre; 1 ve 4 adet tabancanın bulundurulması ve taşınmasının 6136 sayılı Kanun'un 13 ncü maddesinin birinci fıkrasına; 5 ve daha fazla tabanca bulundurulması ve taşınmasının ise aynı Kanun'un 13 ncü maddesinin ikinci fıkrasına uyan suçu oluşturacağı dikkate alındığında; sanığın ikrarına göre kimlik bilgilerini bilmediği bir şahıstan 6 adet tabancayı satın aldığını ve satma amacı bulunmadığını beyanı ile tabancaların 6136 sayılı Kanun kapsamında olduğuna ilişkin Kriminal raporlar birlikte değerlendirildiğinde suç vasfına ilişkin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 05.02.2019 tarihli kararında ve uygulamasında isabetsizlik bulunmamaktadır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 05.02.2019 tarihli kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4865, Karar No: 2018/9202, Tarih: 19.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4865 E.  ,  2018/9202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Aykırı Davranmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

... İnşaat Tarım ve Hayv.Pet.Ür.tah.Değ.Mad.Gıd.San.Tic.Ltd.Şti.’nin yetkilisi olan sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte gider pusulaları ve sahte faturalar düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında;

A)2009 takvim yılı yönünden;

Karabük Cumhuriyet Başsavcılığının 07.07.2011 tarih ve 2011/903 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından kamu davası açılmış ise de; 05.09.2010 tarihli VDENR-2010-1069/116 sayılı vergi suçu raporunda, sanığın eylemini, şirket yetkilisi olduğu dönemi kapsayacak şekilde, 30.06.2008-30.10.2008 tarihleri arasında gerçekleştirdiğinin belirtildiği; 23.09.2010 tarih ve 2276 sayılı defterdarlık mütalaasının da bu doğrultuda olduğu; sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçuna ilişkin verilmiş bir mütalaa bulunmadığı dikkate alınarak; öncelikle, 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

B)2008 takvim yılı yönünden;

Sanığın sorgusunda, işyerinin resmi olarak üzerine kayıtlı olmasına rağmen bütün işlerle eşi olan...’ın ilgilendiğini, kendisinin yalnızca kağıt üzerinde ortak olduğunu, eşine vekaletname verdiğini, düzenlenen faturalarla ilgisinin bulunmadığını savunması; 30.10.2008 tarihinden sonra şirket yetkilisinin... olduğunun anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Sanık tarafından eşine verilmiş herhangi bir vekaletname bulunup bulunmadığının araştırılması, bulunması halinde aslı veya onaylı örneğinin getirtilerek incelenmesi,

2-Suça konu faturalar ile gider pusulalarının temin edilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını,...’a ait olduğunu söylemesi halinde; bu kişinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmesi ve faturalar ile gider pusulaları gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

3-Sadık Yurtal da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalar ile gider pusulalarındaki yazı ve imzaların sanığa veya eşine ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

4-Faturalardaki yazı ve imzaların,...’a ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişi hakkında suç duyurusunda bulunulması ve dava açıldığı taktirde bu dava ile birleştirilmesi,

5-Kredi kartları ile işlem yapan kişilerin tanık sıfatıyla dinlenmesi; işlem sırasında kiminle muhatap olduklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

4-Faturalardaki yazı ve imzaların,...’a ait olduğunun belirlenmesi halinde, bu kişi hakkında suç duyurusunda bulunulması ve dava açıldığı taktirde bu dava ile birleştirilmesi,

5-Kredi kartları ile işlem yapan kişilerin tanık sıfatıyla dinlenmesi; işlem sırasında kiminle muhatap olduklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

6-Her iki suç yönünden kabule göre de;

a)Sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b ve TCK’nin 43/1. maddesi uyarınca dava açılarak cezalandırılması talep edildiği halde, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesinin 2 kez uygulanması suretiyle CMK'nin 226. maddesine muhalefet edilmesi,

b)Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin, katılan vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 19.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3602, Karar No: 2021/346, Tarih: 26.01.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/3602 E.  ,  2021/346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet.

HÜKÜM :1- Kasten öldürme suçu nedeniyle; TCK'nin 81/1, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezasına ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine,

2- Ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma veya taşıma veya bulundurma suçu nedeniyle; 6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK'nin 62, 52/2, 52/4, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 2000.- TL adli para cezasına ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,istinaf başvurusunun esastan redddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nin 286/1. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi gereğince sanık müdafiinin temyiz isteminin REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık hakkında maktule karşı kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 22.11.2016 tarih ve 2016/60 E. 2016/54 K. sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemedeki eksik incelemeye, suç vasfına, haksız tahrik sebebleri bulunduğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE, CMK'nin 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/01/2021 gününde üye ... ve üye ...’in eylemin kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu oluşturacağı yönündeki karşı oyları ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Maktul ...'ın sanık ... tarafından öldürüldüğü sübuta eren olayda sanığın yerel mahkemece kasten adam öldürme suçundan cezalandırılması şeklinde verilen kararın istinafı üzerine talebi esastan reddeden İstanbul BAM Dairesi kararının bu kez temyizi üzerine temyiz talebini esastan reddeden Dairemizin çoğunluk görüşüne, sanığın eyleminin TCK'nin 87/4. maddesi kapsamında kaldığından bahisle bozulması gerektiği gerekçesiyle katılmıyoruz. Şöyle ki;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanan içtihatlarına göre bir eylemin kasten yaralama ya da kasten öldürme olarak vasıflandırılabilmesi için, esasen failin iç dünyasını ilgilendiren kastı belirlenmeli, bunun için de failin dış dünyaya yansıyan davranışlarından hareketle sonuç çıkarılmalıdır. Başka bir ifadeyle, failin olay öncesi, sırası ve sonrasındaki davranışları kastının belirlenmesinde ölçü olarak alınmalıdır.