muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9568, Karar No: 2016/12488, Tarih: 26.04.2016

Hatalı, isabetsiz veya yetersiz gerekçeler içeren kararlar bozma nedeni yapılmamakta, hüküm sonucu doğru ise ilave gerekçeyle veya düzeltme ile onanmaktadır. Somut olayla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi .... kararının gerekçesi üzerinde, ....'ın ilk derece mahkemesinin karar gerekçeleri üzerindeki denetiminden daha geniş ve ağır bir denetim yetkisi kullanmaktadır. İlk derece mahkemelerinin hatalı veya eksik gerekçeli kararlarının .... tarafından düzeltilerek onanması doktrinde bir kısım yazarlar tarafından "hakimin takdir ve gerekçe oluşturma hakkına müdahale" düşüncesiyle eleştirilmektedir. Adil yargılanma ve gerekçe hakkı hakimin takdir hakkından üstün olduğu, düzelterek onama adil yargılanmaya ve adaletin tecellisine hizmet ettiği için .... tarafından uygulanmaktadır. ....'ın her ileri sürülen delili kararında tartışmaması veya gerekçesinde kullanmaması, gerekçesiz karar verdiği ve bunun da gerekçeli karar hakkı ile adil yargılanma hakkını ihlal ettiği anlamına gelmez. HMK'nın 353/1-b maddesinde, "Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında ...duruşma yapılmadan karar verilir." denilmektedir. Benzer düzenleme getiren HMK'nın 370/1. maddesine göre de, "...., onama kararında, onadığı kararın hukuk kurallarına uygunluk gerekçesini göstermek zorundadır. Temyiz olunan kararın, esas yönünden kanuna uygun olup da kanunun olaya uygulanmasında hata edilmiş olmasından dolayı bozulması gerektiği ve kanuna uymayan husus hakkında yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde ...., kararı düzelterek onayabilir. Esas yönünden kanuna uygun olmayan kararlar ile hâkimin takdir yetkisi kapsamında karara bağladığı edalar hakkında bu fıkra hükmü uygulanmaz... Karar, usule ve kanuna uygun olup da gösterilen gerekçe doğru bulunmazsa, gerekçe değiştirilerek ve düzeltilerek onanır."

Adil yargılanma hakkı bireylere dava sonucunda verilen kararın değil, yargılama sürecinin ve usulünün adil olup olmadığını denetletme imkânını verir. Bu nedenle, bireysel başvuruda adil yargılanmaya ilişkin şikâyetlerin incelenebilmesi için başvurucunun yargılama sürecinde haklarına saygı gösterilmediği, bu süreçte karşı tarafın sunduğu deliller ve görüşlerden bilgi sahibi olamadığı veya bunlara etkili bir şekilde itiraz etme fırsatı bulamadığı, kendi delillerini ve iddialarını sunamadığı ya da uyuşmazlığın çözüme kavuşturulmasıyla ilgili iddialarının derece mahkemesi tarafından dinlenmediği veya kararın gerekçesiz olduğu gibi, mahkeme kararının oluşumuna sebep olan unsurlardan değerlendirmeye alınmamış eksiklik, ihmal ya da açık keyfiliğe ilişkin bir bilgi ya da belge sunmuş olması gerekir.

Hâkim, hükmüne temel kıldığı kanıtları ve olayı hukuk düzleminde değerlendirmek zorundadır. Mahkeme kararlarında gerekçe, bu kararın dayandığı yasal, hukuksal ve olgusal sebeplerin açık, anlaşılır ve tutarlı şekilde gösterilmesidir. Gerekçe, yargı mercilerinin yargılama faaliyetleri sırasındaki eylem, işlem ve kararlarının yasaya, hukuka; akıl, mantık ve vicdana uygun denetlenebilir dayanaklarıdır. Her somut olayda farklı vakıalar söz konusu olduğundan, her karardaki gerekçe de diğerlerinden farklı olabilmektedir. Kararların gerekçeli olması, dayandığı kanuni ve hukuki sebeplerin, hüküm kısmında yer alması anlamına gelir. Adalet duygusunun tatmini, verilen kararın denetlenebilmesi ve temyiz edilebilmesi için zorunlu olan gerekçe, hem davanın taraflarına kararın nedenini açıklar, hem de temyiz yoluyla incelemeyi kolaylaştırır. Gerekçeler hükmün zaruri unsurlarından biridir. Zira hükmün doğru ve isabetli olup olmadığını tayinde ölçü gerekçedir. Mahkeme kararlarının gerekçeli olacağı Anayasa'nın 141. maddesinin 3. fıkrasında düzenlenmiştir. Buna göre, "Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." Mahkeme kararında herhangi bir gerekçenin bulunmaması açık ve anlaşılır bir konu ise de, var olan gerekçenin çelişkili, yetersiz veya hatalı olması tartışmalıdır. Anayasa; çelişkili, yetersiz, hatalı veya isabetsiz gerekçeli karardan değil, gerekçesiz karardan söz etmektedir. Herkesin anlayacağı şekilde açık, ağır ve ciddi çelişkiler içeren ya da tutarsızlık içinde bulunan bir gerekçenin gerekçesiz karardan farkı yoktur. Bunun dışındaki gerekçelerin Anayasa Mahkemesi tarafından denetlenmesi ve gerekçesiz karar ile eş tutulması Anayasa Mahkemesi'nin kuruluş amacına aykırıdır. Anayasa Mahkemesi bireysel başvuruya konu Dairemiz kararını değerlendirirken gerekçesiz kararın adil yargılanma hakkının ihlali anlamına geleceğini ifade etmiş, ancak yetersiz ya da hatalı gerekçeden söz etmemiştir.

Anayasa'nın 148. maddesine göre "...Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır. Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz." Dolayısıyla Anayasa Mahkemesine başvurmanın temel koşulu, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından ihlal edildiği iddiasıdır. Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerin aynı zamanda Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamında kalan hak ve özgürlüklerinden olması gerekir. Somut olayımıza konu edilen adil yargılanma hakkı ile gerekçe hakkının ihlali bu tür haklardandır. Söz konusu haklar hem Anayasa'nın 36. hem de Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenmiştir. Anayasa'nın 36. maddesinde, herkesin meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu ifade edilerek iddia, savunma ve adil yargılanma hakkı güvence altına alınmıştır. Çözülmesi gereken sorun, gerekçeli karar hakkı ile adil yargılanma hakkının kapsamının ne olduğudur. Örneğin, somut uyuşmazlığa ilişkin kanun hükmünün yanlış uygulanması, delillerin hatalı değerlendirilmesi veya yanlış yorum yapılması adil yargılanma hakkının ihlali sayılacak mıdır? Adil yargılanma ve gerekçeli karar hakkına dayanılarak .... dairelerinin vermiş oldukları kararların doğruluğu ve kullanılan gerekçelerin yeterli olup olmadığı Anayasa Mahkemesi tarafından denetlenebilecek midir?

Gerekçesiz kararlar, sadece adil yargılanma ve gerekçeli karar hakkının değil, aynı zamanda hukuki dinlenilme hakkının da ihlali sayılmaktadır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun 27. maddesine göre de hukuki dinlenilme hakkı; yargılama konusunda bilgi sahibi olunmasını, davaya konu uyuşmazlık konusunda açıklama yapılmasını, iddiaları ispatlama hakkını ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir. Davacı, açıklama yapmak ve uyuşmazlık konusunda bilgi sahibi olup iddiasını ispatlayabilmek için bilmeye ve bilmek için de gerekçeye muhtaçtır. Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde yer alan iyi niyet kuralı kapsamında davacının bu ihtiyacını karşılayan gerekçeyi yeterli görmek gerekir. Davacının ileri sürdüğü her delilin ve gösterdiği her tanığın gerekçeye konu edilemeyeceği Anayasa Mahkemesi tarafından da kabul edilmektedir. Anayasa Mahkemesi'nin bireysel başvuruya konu 2013/1015 numaralı kararı kararındaki "Mahkeme kararlarının gerekçeli olması adil yargılanma hakkının unsurlarından biri olmakla beraber, bu hak yargılamada ileri sürülen her türlü iddia ve savunmaya ayrıntılı şekilde yanıt verilmesi şeklinde anlaşılamaz. Bu nedenle, gerekçe gösterme zorunluluğunun kapsamı kararın niteliğine göre değişebilir. Bununla birlikte başvurucunun ayrı ve açık bir yanıt verilmesini gerektiren usul veya esasa dair iddialarının cevapsız bırakılmış olması bir hak ihlaline neden olacaktır... Gerekçenin ayrıntısı davanın niteliğine göre değişmekle birlikte kararın hüküm kısmına dayanak oluşturacak hukuki bir gerekçenin kısa ve özet de olsa bulunmasının zorunlu olduğu." şeklindeki ifadeler de bu hususu doğrulamaktadır. Aynı kararda; "Kararların gerekçeli olması, davanın taraflarının mahkeme kararının dayanağını öğrenerek mahkemelere ve genel olarak yargıya güven duymalarını sağladığı gibi, tarafların kanun yoluna etkili başvuru yapmalarını mümkün hale getiren en önemli faktörlerdendir. Gerekçesi bilinmeyen bir karara karşı gidilecek kanun yolunun etkin kullanılması mümkün olmayacağı gibi bahsedilen kanun yolunda yapılacak incelemenin de etkin olması beklenemez (Vesim Parlak, B. No: 2012/1034, 20/3/2014, § 34)." denilmektedir.

Davacı hakkında Dairemizce verilen karar gerekçesinin genişletilmesi ve daha da tatmin edici hale getirilmesi yerine, karardan dönülmesi ve işe iade isteminin reddi yerine davacının işe iadesine karar verilmesi hatalıdır. Belirtilen nedenlerle çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 26.04.2016
Yargıtay — Esas No: 2013/17582, Karar No: 2014/17839, Tarih: 18.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17582 E.  ,  2014/17839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/05/2013 tarih ve 2013/11-2013/202 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18/11/2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı asil ... ve davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının sürücüsü ve maliki olduğu araca yurt içi taşınması için teslim edilen dava dışı şirkete ait emtianın gasp edildiği iddiası ile teslim yerine ulaştırılmadığını ileri sürerek, şimdilik 10.000 TL'nin, 22/11/2007 tarihli ıslah dilekçesi ile de 207.715,66 TL'nin davalıdan temerrüt faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu taşımada müvekkilinin silahlı gasp eylemine maruz kaldığını, davalının bu nedenle teslim alınan yükün alıcısına teslim edilememesinde kusurunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davalının göstermesi gerekli tüm dikkat ve özeni gösterdiği halde önlenemeyen gasp olayı yüzünden hasarın meydana geldiği hususunun ispat yükü kendisinde olan davalı tarafından kanıtlanamadığı, davalının davacıya karşı sorumluluğunu ortadan kalkmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 10.641,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 18/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10270, Karar No: 2021/9951, Tarih: 12.10.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/10270 E.  ,  2021/9951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki sözleşmenin uyarlanması - alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 12/10/2021 tarihinde gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve taraflardan kimsenin gelmediği anlaşılmakla işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18083, Karar No: 2014/4418, Tarih: 06.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/18083 E.  ,  2014/4418 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... vek.Av. ... aralarındaki birleşen menfi tespit davası hakkında ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 09.07.2013 gün ve 2012/58 E.- 2013/106 -K. Sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Heyetçe incelenmesine gerek görülen ve 09.11.2010 tarihli celsede sunulduğu belirtilen 20.12.2009 vadeli ve 62.500 TL. bedelli senet aslı (arkasında ''Sedat Bozganda olan senetlerin iptali'' başlıklı yazı bulunan) ile 01.03.2010 vadeli 747 TL. bedelli, arkasında ''protokol'' başlıklı yazı bulunan belge asıllarının eklendikten sonra yeniden gönderilmek üzere dava dosyasının yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9810, Karar No: 2013/16697, Tarih: 19.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/9810 E.  ,  2013/16697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01/12/2001 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitiyle, biriken aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin birleşen dosya yönünden kısmen kabulüne, alacak miktarı ödendiğinden konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin tüm ve davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk işe giriş bildirgesinde belirtilen tarihin sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabul edilip yaşlılık aylığı başvuru tarihi olan 12/11/2001 tarihini takip eden aybaşı olan 01/12/2001 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti ve verilmesi gereken yaşlılık aylıklarının makul süre olan 3 ay geçtikten sonra 01/03/2002 tarihinden itibaren her aylığın ödenmesi gereken tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte davalı kurumdan tahsili istemine ilişkindir.

Yerel mahkemenin Birleşen 2009/266 esas 2009/190 karar sayılı dosya yönünden, davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile 1.886,45 TL faiz alacağının davalıdan tahsili ile davacı tarafa ödenmesine, davacı tarafın fazlaya ilişkin talebinin reddine, 2005/1 esas sayılı dosya yönünden, birikmiş aylıkların yargılama sırasında ödenmesi dolayısıyla davanın konusuz kalması nedeniyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına ilişkin önceki kararı davalı Kurum vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve dava dilekçesindeki istem ve mevcut delil durumuna göre yapılan inceleme ile Dairemizce, Mahkemece, davacının 01/12/2001 tarihi itibariyle başlayan yaşlılık aylığına esas alınan hizmetlerin Tekirdağ İş Mahkemesinin 2005/307 Esas 2007/299 Karar sayılı kesinleşmiş mahkeme kararıyla tespit edildiği ve bu tespit edilen hizmet başlangıcı esas alınarak davacının yaşlılık aylığına hak kazandığı dolayısıyla davacıya yaşlılık aylığı bağlanması için kesinleşmiş mahkeme kararına ihtiyaç duyulduğu, yaşlılık aylıklarının mahkeme kararının kesinleşmesini takip eden 3 aylık makul süreden sonra bağlandığı, dolayısıyla davacının talep edeceği faiz başlangıcının mahkeme kararının kesinleşmesinden sonraki 3 aylık makul süre geçtikten- sonraki tarih olduğu, 01/08/2008-24/08/2009 tarihleri arasındaki süre yönünden faiz talep etme hakkı bulunduğu ve 1.886,45 TL faize hükmedilmesi gerektiği belirtilmiş ise de Tekirdağ İş Mahkemesinin 18/10/2007 tarih ve 2005/307 Esas 2007/299 Karar sayılı kararı ile davacının 01/12/2001 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmiş olması ve söz konusu kararın Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 14/02/2008 tarih ve 2007/25188 Esas 2008/2071 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiş olması sebebiyle aylık bağlanması gereken 01/12/2001 tarihini takip eden 3 aylık makul süre dikkate alınarak faiz başlangıç tarihinin 01/03/2002 tarihi olarak kabul edilmesi ve bu tarihten itibaren hesaplanacak faize hükmedilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; birleşen 2009/266 Esas 2009/190 Karar sayılı dosya yönünden, davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile 10.565,20 TL faiz alacağının davalıdan tahsili ile davacı tarafa ödenmesine, davacı tarafın fazlaya ilişkin talebinin reddine, 2013/1 Esas (Bozmadan önce 2005/1 Esas) sayılı dosya yönünden birikmiş aylıkların yargılama sırasında ödendiği anlaşılmakla davanın konusuz kalması nedeni ile esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ve bu karar davalı Kurum vekili ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Tekirdağ İş Mahkemesinin 18/10/2007 tarih ve 2005/307 Esas 2007/299 Karar sayılı kararı ile davacının 01/12/2001 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verildiği, söz konusu kararın davalı tarafın temyizi üzerine Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 14/02/2008 tarih ve 2007/25188 Esas 2008/2071 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği, davacının 25/11/2001 ve 14/09/2005 tarihlerinde tahsis talebinde bulunduğu, Kurumun 29/12/2009 tarihli yazısına göre 25/11/2001 tarihinde tahsis talebinde bulunan davacının 25 yıllık hizmet süresini yerine getiremediğinden aylık bağlama talebinin reddedildiği, ancak davacının 14/09/2005 tarihinde yeniden tahsis talebinde bulunduğu, bu talebine istinaden 01/10/2005 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı, Tekirdağ İş Mahkemesinin 18/10/2007 tarih 2005/307 esas 2007/299 karar sayılı kararı ile sigortalının aylıklarının 01/12/2001 tarihinden bağlanmasının hükme bağlandığı anlaşıldığından davacının aylıklarının 01/12/2001 tarihinden itibaren yeniden hesaplandığı, 01/12/2001-24/08/2009 süresini kapsayan 16.436,68 TL birikmiş aylığının 25/08/2009 tarihinde davacıya ödenmek üzere bankaya gönderildiği anlaşılmaktadır.

Davacının kesinleşen mahkeme kararına göre 01/12/2001-24/08/2009 süresini kapsayan 16.436,68 TL birikmiş aylığının 25/08/2009 tarihinde davacıya ödenmek üzere bankaya gönderildiği anlaşıldığından birikmiş aylıkların tahsili yönündeki talebi için karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve davacının aylığa hak kazandığı 01/12/2001 tarihinden sonraki 3 aylık süre olan 01/03/2002 tarihinden itibaren başlayarak faiz miktarının belirlenmesi doğru ise de bilirkişi raporunun faiz hesabı kısmındaki faiz miktarları toplamının 16.465,19 TL olmasına rağmen toplama hatası yapılarak 10.565,20 TL yazılmış olduğunun anlaşılmasına göre bu miktar üzerinden kabule karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, bilirkişi raporunun faiz hesabı kısmındaki faiz miktarları toplamı belirlenirken toplama hatası yapıldığını değerlendirip faiz miktarını belirlemek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, 19/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1245, Karar No: 2020/6597, Tarih: 16.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/1245 E.  ,  2020/6597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 6. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen muarazanın men'i davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Eczanesinin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, davalı kurumun 07/02/2014 tarihli yazısı ile 2012 protokolünün 5.3.2. maddesi gereğince reçete arkası imzanın hasta ve yakınına ait olmaması iddiası ile 1.kez uyarılmasına, 5.3.5. maddesi gereğince hasta ve yakınına teslim edilmeyen ilaçlara ait reçetenin kuruma fatura edildiği iddiası ile 1. kez uyarılmasına, 6.17. maddesi gereğince hesaplanan 7.018,85 TL cezai şartın ve 4.3.6. maddesi gereğince hesaplanan 1.363,43 TL reçete bedelinin kendisinden tahsiline karar verildiğini, kendisinin eczacı olarak kimlik sorma ya da kimlik bilgilerini kontrol etme gibi hakkı ya da sorumluluğu olmadığını, kaldı ki reçetelerin uygunluğu kontrol edilerek, reçetedeki ilaçlar sisteme girilerek, sistemden provizyon alınarak ayrıca ödenmesi gereken ücretler de tahsil edilerek reçete sahibine, reçete sahibinin kimlik bilgisi de kontrol edilerek teslim edildiğini ileri sürerek; 07/02/2014 tarihli kararın hukuka ve protokole aykırılığının tespiti ile hükümsüzlüğüne ve bu şekilde muarazanın men’ine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; yapılan işlemin hukuka ve protokole uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; 09/12/2017 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davanın kabulü ile davalı kurumca davacı için uygulanan 8 adet reçete bedeli 1.363,43 TL ile bu bedelle ilgili uygulanan 7.018,85 TL cezai şartın iptaline karar verilmiş; karara karşı, davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, ancak haksız olduğu tespit edilen kurum işleminin tamamen iptali yerine sadece cezai şart ve reçete bedeli hakkında hüküm tesis edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince kararın "Hüküm" fıkrasının (1) no'lu bendinde yazılı ''Davanın kabulü ile, davalı kurumca davacı için uygulanan 8 adet reçete bedeli 1.363,43 TL ile bu bedelle ilgili uygulanan 7.018,85 TL cezai şartın iptaline" cümlesinin kaldırılmasına, davanın kabulü ile davacı için tesis edilen 07/02/2014 tarihli Kurum işleminin iptaline, ilk derece mahkemesi kararının diğer kısımlarının aynen muhafazasına karar verilmiş, karar; davalı tarafça temyiz edilmiştir.