muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10152, Karar No: 2022/7393, Tarih: 07.11.2022

birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgüte müzahir kurumlarda SGK kaydı olan, örgüte müzahir PAK-İŞ sendikasına üyeliği bulunan, örgütün sözde lideri ...'in sözlerini içeren ve geçmiş tarihlerde Google Play Store'dan indirilebilir durumda olan "sohbeti..." isimli akıllı telefon uygulamasını geliştiren, örgüt liderinin talimatı doğrultusunda örgütle iltisaklı Bank Asyadaki hesabına para yatıran ve katılım hesapları açan sanığın, örgüt hiyerarşisine dahil olduğunu gösterir biçimde çeşitlilik, devamlılık ve yoğunluk içermeyen eylemleri itibarıyla örgüt üyesi olarak kabul edilmesine yasal olanak bulunmadığı, ancak dosyada mevcut deliller kapsamında sanığın eylemlerinin örgüte yardım etme suçunu oluşturacağı gözetilerek; Anayasanın 138/1. maddesi hükmü, 6352 sayılı Kanunun amaç, kapsam ve gerekçesi, TCK'nın 61 ve 3/1. maddelerinde düzenlenen ölçüt ve ilkeler çerçevesinde suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, suçtan sonraki davranışları, güttüğü amaç ve saik ile, sübutu kabul edilen eylemin niteliği de gözetilerek, tayin olunan cezadan TCK'nın 220/7 fıkrasının 2. cümlesinde yer alan düzenleme uyarınca hukuka, vicdana, dosya kapsamına uygun ve gösterilen indirim miktarı ile orantılı makul ve makbul bir indirim yapılarak silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, delillerin hatalı değerlendirilmesi neticesinde suç vasfında yanılgıya düşülerek silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün belirtilen sebeplerle BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Mersin 8. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.11.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/45, Karar No: 2012/6841, Tarih: 04.04.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/45 E.  ,  2012/6841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, alınan rapor uyarınca taşınmazların dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsiline karar verilmesi doğru olduğu gibi, el atılan taşınmazlar, dere yatağı içinde kaldığından, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 04.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11020, Karar No: 2017/2670, Tarih: 24.02.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/11020 E.  ,  2017/2670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekilinin icra mahkemesine başvurusunda, ihale konusu taşınmazı alacağa mahsuben aldıklarını, icra müdürlüğünce, ihale bedelinin ödenmesi için alacaklıya 10 günlük süre verildiğini, bu süre içerisinde bedelin ödenmemesi nedeniyle de İİK'nun 133. maddesi gereğince ihalenin kaldırılmasına karar verildiğini, ancak şikayetçi alacaklının satışı yapılan taşınmazda birinci derecede ipoteği bulunduğunu, taşınmazda başkaca ipotek alacaklısı da bulunmadığını ve ihale bedelinin alacaklının alacağından düşük olduğunu ileri sürerek 14.12.2015 tarihli memurluk işleminin iptaline karar verilmesini istediği, mahkemece, taşınmazda başkaca hacizler bulunduğundan ihale bedelinin dosyaya yatırılması gerektiği gerekçesiyle istemin reddedildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 140. maddesinde; "Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar" hükmü yer almaktadır.

Somut olayda; üzerinde başkaca hacizlerin de bulunduğu görülen taşınmazın 26.11.2015 tarihli arttırmada 25.000,00 TL bedelle alacaklıya ihale edildiği görülmektedir. Bu durumda, icra müdürlüğünce öncelikle İİK'nun 140. maddesi uyarınca sıra cetveli yapılarak alacaklının ihale bedelini yatırması gerekip gerekmediğinin belirlenmesi, ihale bedelinin yatırılması gerekir ise İİK'nun 133. maddesine göre işlem yapılması gerekir.

Takip alacaklısının taşınmazı ihale ile satın alması ve kendisinden önce gelen başka alacaklı bulunmaması halinde, alacağı oranında satış bedelini ödemekten kaçınabileceği, "satış bedelini, alacağına mahsup edebileceği", satışa çıkarılan taşınmazın takip alacaklısı tarafından alacağına mahsuben alınmak istemesi ve taşınmaz üzerinde alıcının yaptığı takip nedeniyle koydurduğu hacizden önce konulmuş, başkaca haciz bulunması halinde ileride sıra cetveli yapılması gerekeceğinden ve henüz sıra cetveli yapılmamış olduğundan, takip alacaklısının alacağının ihale bedelini karşılayıp karşılamadığı saptanıp ve dolayısıyla takip alacaklısı aleyhine fark doğduğu tespit edilmeden takip alacaklısı olan ihale alıcısına ihale bedelini yatırması için süre verilmesi yönündeki icra müdürlüğü kararı doğru değildir.

O halde mahkemece, birden fazla alacaklı bulunması nedeniyle, İİK'nun 140. maddesi gereğince icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılarak alacaklının ihale bedelini yatırmasının gerekip gerekmediği belirlendikten sonra, alacaklı aleyhine fark doğduğu tespit edilir ise alacaklıya ihale bedelini yatırmak üzere süre verilmesi yönünde işlem yapılması gerektiğine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14821, Karar No: 2014/12216, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14821 E.  ,  2014/12216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2013

NUMARASI : 2011/382-2013/342

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı Kurum ve N. L.Y.vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3104, Karar No: 2013/10585, Tarih: 01.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/3104 E.  ,  2013/10585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ihbar tazminatı, izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ile ilave tediye ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı ... Belediyesi’nde park ve bahçeler işinde bakım ve onarım işçisi olarak çalışırken hasız şekilde işten çıkarıldığını ve kıdem tazminatının ödendiğini belirterek, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve ilave tediye ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının taşeron işçisi olup husumet ehliyetlerinin olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı belediyede alt işveren işçisi olarak çalışırken haksız şekilde işten çıkarıldığı sonucuna varılarak, ilave tediye ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti taleplerinin reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün, 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi hâlinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırk beş saatin altında belirlenmesi hâlinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırk beş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma hâlinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmi beş fazlasıdır.

4857 sayılı yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat on beş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Somut olayda davacı, davalı belediyede alt işveren işçisi olarak park ve bahçeler bölümünde bakım ve onarım işçisi sıfatıyla çalışmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla çalışma alacağı, yaz-kış haftada 21 saat olarak hesaplanmıştır. Dairemiz incelemesinden geçen emsal işçilerin dosyalarında ise fazla çalışma alacakları yazın haftada 21 saat, kışın haftada 6 saat olarak hesaplanmıştır. Mahkemece davacının fazla çalışma alacağının hatalı hesaplanması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 01.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6258, Karar No: 2012/10193, Tarih: 26.09.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/6258 E.  ,  2012/10193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇİNE SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/10/2011

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, bağımsız bölüme elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın  kısmen  kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun (HUMK)  388., 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 1086 sayılı HUMK'nun 389., 6100 sayılı HMK'nun 298. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada 1086 sayılı HUMK'nin 381.maddesinin son (6100 sayılı HMK'nun 294.maddesinin 4.) fıkrasının verdiği imkandan yararlanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılabilmektedir.

İşte bu gibi hallerde, daha sonra yazılan gerekçeli kararın, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin, artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.'nun (HMK'nun) yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir.

Somut olayda; kısa kararda, elatmanın önlenmesi yönünden olumlu olumsuz bir hüküm kurulmadığı halde, gerekçeli kararda, elatmanın önlenmesi talebi yönünden aktif müdahalenin bulunmaması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına demek suretiyle, değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek, kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, bu konudaki 10.4.1992 gün, 1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı da gözetilerek bir karar verilmek üzere  hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,  işin esasının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  26.09.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7716, Karar No: 2023/11200, Tarih: 20.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/7716 E.  ,  2023/11200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2240 Esas, 2023/1034 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Balıkesir 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/1221 Esas, 2022/960 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hâle getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve dahili davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve dahili davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ana taşınmazda davalı tarafın zemin kattaki 1 nolu dükkanın maliki olduğunu, 2020 Eylül ayı itibarı ile ... Caddesine ve ... Sokağına bakan apartmanın ortak alanına, dükkanını büyüterek haksız kazanç sağlamak amacıyla inşaata başladığının fark edilmesi üzerine komşuluk hukukunun gereği olarak sözlü olarak uyarıldığını ancak inşaata devam edilerek ... Sokağına bakan otoparkın kullanımını engelleyecek şekilde kapı açıldığını, hem davalıya hem de dükkanını kiraya vereceği öğrenilen ... Paz. Ve Marketçilik A.Ş. unvanlı ... Kooperatif Markete iadeli taahhütlü posta yolu ile inşaatın durdurularak eski hale getirilmesi istemli ihtarname gönderildiğini, uyarılara rağmen inşaatın devam ettirildiğini, ortak alandaki haksız ve hukuksuz yapı ile açılan kapının ortak alana zarar vermeden kaldırılarak projeye uygun olarak eski hale getirilmesi ve müdahalenin men'ini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; yönetim planı ile dükkanların önünde yer alan alanların kullanım hakkının müvekkiline verildiğini, tarafların taşınmazı satın alırken yönetim planından haberdar olduklarını, imalatların yönetim planına uygun olarak sökülür takılır malzemeden yapıldığını, müvekkilinin dükkanı satın almadan önce bağımsız bölümlerin malikinden dükkan önlerinin kullanılması, kapatılması ve her türlü değişikliği yapabilmesi hususunda muvafakatname aldığını, dava konusu imalatların belediyeden onay alınmak suretiyle tasdikli projeye uygun olarak yapıldığını, ayrıca otoparkın halihazır durumuna göre giriş çıkışlara engel teşkil edecek bir imalatın bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

2.Dahili davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davaya konu edilen dükkanda müvekkili şirketin kiracı olduğunu, yönetim planının 42 nci maddesi ile dükkanların kullanım hakkının davalı ...'a bırakıldığını, imalatların yönetim planına uygun olarak sökülür takılır malzemeden yapıldığını, ...'un dükkanı satın almadan önce bağımsız bölümlerin malikinden dükkan önlerinin kullanılması, dükkan önlerinin kapatılması ve her türlü değişikliği yapabilmesi hususunda muvafakatname aldığını, dava konusu imalatların belediyeden onay alınmak suretiyle tasdikli projeye uygun olarak yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve dahili davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yönetim planının açık olduğunu, davacının yönetim planının 42 nci maddesinde yazılı olan kullanma ve tahsis kararını bilmediğini öne süremeyeceğini, 25.07.2017 tarihli muvafakatname ile dükkan önlerinin kullanılması ve kapatılmasına muvafakat verildiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Dahili davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davada müvekkili şirketin davalı olarak gösterilmediğini, bu nedenle yargılama gideri ve vekâlet ücreti yüklenemeyeceğini, mahkemenin muvafakatnamenin sonraki maliki bağlamayacağına yönelik kabulünün hatalı olduğunu, dükkan önü kapatma projesinin belediye tarafından onaylandığını belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yönetim planının taraflar arasında sözleşme niteliğinde olduğu, anataşınmazda kat mülkiyeti kurulduğu andaki malikleri ve ana taşınmazda sonradan bağımsız bölüm edinen tüm malikleri bağladığı, yönetim planındaki düzenlemenin dükkanların yan taraflarında ve önünde bulunan bahçeleri kullanma hakkı verdiği ve yalnızca sundurmaya izin verdiği, keşfen yapılan tespite göre yapılan yapının sundurma niteliğini aştığı ve bu nedenle yönetim planının 42 nci maddesi kapsamında izin verilen sınırı aşan yapı yönünden ortak alana el atmanın önlenmesi ve eski hale getirmeye karar verilmesi gerektiği, muvafakatnamenin, yönetim planındaki kullanma hakkını düzenleyen 42 nci maddesini aşan kısımlarının bağlayıcı olmadığı, İlk Derece Mahkemesince verilen kararda usul ve Kanuna uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekillerinin istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve dahili davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri