muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13728, Karar No: 2013/14872, Tarih: 06.11.2013

4046 Sayılı Özelleştrime Uygulamaları hakkında kanunun 18/A maddesinde özelleştirme yöntemleri düzenlenirken, kiralama ve işletme hakkının devredilmesi de özelleştirme yöntemleri arasında gösterilmiş ayrı ayrı belirtilmiş, 18/A-b maddesinde kiralama “kuruluşların aktiflerindeki varlıklarının kısmen veya tamamen bedel karşılığında ve belli bir süre ile kullanma hakkının verilmesidir.”, şeklinde, 18/A-c maddesinde İşletme Hakkının Verilmesi “ Kuruluşların bir bütün olarak veya aktiflerindeki mal ve hizmet üretim birimlerinin-mülkiyet hakkı saklı kalmak kaydıyla bedel karşılığında belli süre ve şartlarla işletilmesi hakkının verilmesidir.” şeklinde tanımlayarak, her iki durum biribirinden ayrılmıştır. İşletme hakkının devredilmesinde “belirli süre” ile devredilebileceği kabul edilmiş olup, gerek kiralamada gerekse işletme hakkının devrinin belirli bir süre ile yapılma imkanı olduğu halde ayrı ayrı yasada düzenlemiş olması söz konusu sözleşmenin kira sözleşmesinden farklı bir sözleşme olduğunu ortaya koymaktadır. Kiralama ile işletme hakkının devri sözleşmesi arasındaki fark sözleşmelerin süreli olup olmamasından değil kiralamada özelleştirilen kuruluşların ve varlıkların kullanılma hakkı verilirken, işletme hakkının devredilmesinde, Kuruluşların bir bütün olarak veya aktiflerindeki mal ve hizmet üretim birimlerinin mülkiyet hakkı saklı kalmak kaydıyla işletilmesi hakkının verilmesinden kaynaklanmaktır. İşletme hakkının verilmesinde esas olan bir malın kullanımı değil, Kamu İktisadi Kuruluşu tarafından hali hazırda yürütülmekte olan hizmetlerinin, işletme hakkını

devralan tarafından yerine getirilmesine devam edilmesi ve hizmetlerin iyileştirilmesidir. İşletme Hakkının Devri sözleşmesinden önceki devreden kuruluşun dağıtım bölgesindeki abonelerle yapılan abonelik sözleşmeleri, devir sözleşmesinden sonra da devam ettiği ve devralanı bağladığı gibi, işletme hakkını devralan tarafından işletme süresince yapılan aboneliklerde, sözleşmenin sona ermesinden sonra da işletmeyi işletecek olan firmaları bağlayacak olması nedeniyle hasılat kira sözleşmesinin unsuru olan “hasılat veren bir malın veya hakkın kullanılmasını ve semerelerinin iktitafını terk etme” kavramından daha geniştir. Bu nedenle sözleşmenin sırf belirli süreli olduğundan bahisle kira sözleşmesi olduğu söylenemez.

Taraflar arasındaki “İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi” kendine özgü bir yapısı olan ticari sözleşme olup, bu niteliğine göre, sözleşmeden kaynaklanan uyuşmazlıklarda Asliye Ticaret Mahkemesi görevlidir. Bu nedenle yargılamaya devam edilerek davanın esası hakkında karar verilmesi gerekirken, sözleşmenin hasılat kirası olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Taraflar arasındaki “İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi” kendine özgü bir yapısı olan ticari sözleşme olup, bu niteliğine göre, sözleşmeden kaynaklanan uyuşmazlıklarda Asliye Ticaret Mahkemesi görevlidir. Bu nedenle yargılamaya devam edilerek davanın esası hakkında karar verilmesi gerekirken, sözleşmenin hasılat kirası olduğundan bahisle mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle tarafların bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 06.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2504, Karar No: 2014/2588, Tarih: 18.02.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/2504 E.  ,  2014/2588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/01/2013

NUMARASI : 2011/1201-2013/3

Davacı, 01/06/1987-31/01/1989 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitiyle, 01/03/2011 tarihi itibariyle emekliliğe hak kazandığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 01.06.1987-31.01.1989 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti ile 01.03.2011 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasını istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 04.05.1987 tarihinde Kurum tarafından res'en Tarım Bağ-Kur sigorta tescilinin yapıldığı, davacının 09.04.1981 tarihinden itibaren devam eder şekilde kooperatif kaydının bulunduğu, 01.04.1987-01.06.1987, 01.02.1989- 30.04.1989 tarihleri arasında kısa süreli SSK'lı çalışmasının bulunduğu ve 01.06.1987 tarihinde başlayan 1479 sayılı Yasa'ya tabi sigortalılığının davacının SSK'lı çalışmasının bittiği tarih olan 01.06.1987 tarihi itibari ile iptal edildiği anlaşılmaktadır.

Gerçekten tarım Bağ-Kur sigortası kapsamında kesintisiz tarımsal faaliyetin bulunduğunun anlaşıldığı hallerde, gerek 506 ve gerekse 1479 sayılı Yasalar kapsamındaki kısa süreli çalışmaların 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı tümden sona erdirmeyeceği, 2926 sayılı Yasanın 36 ve 10.maddesindeki şartların da gerçekleşmesi halinde 506 ve 1479 sayılı Yasalar kapsamındaki kısa süreli çalışmalar dışında kalan süreler bakımından Tarım Bağ-Kur sigortalısı olunduğunun kabulünün gerekeceği, 506 ve 1479 sayılı Yasalar kapsamındaki çalışmaların uzun süreli olduğu hallerde ise, tarımsal faaliyetin kesintiye uğradığının ve anılan çalışmaların sona ermesinden sonra, 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığın yeniden başlatılabilmesi için, doğrudan prim yatırılması veya aynı yasanın 36.maddesine göre ürün bedelinden tevkifat yapılması yoluyla yeniden kayıt ve tescil yolundaki iradenin ortaya konulması gerektiği Dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Bunun yanında 2926 sayılı Yasa'nın 5 ve 6.maddelerine göre tarım Bağ-Kur sigortalılığının 506 ve 1479 sayılı Yasalar kapsamındaki kısa süreli çalışmaların başlamasından bir gün önce sona ereceğinin ve bu çalışmaların sona ermesinden bir gün sonra başlayacağının gözönünde bulundurulması gerekir.

Bunun yanında 2926 sayılı Yasa'nın 5 ve 6.maddelerine göre tarım Bağ-Kur sigortalılığının 506 ve 1479 sayılı Yasalar kapsamındaki kısa süreli çalışmaların başlamasından bir gün önce sona ereceğinin ve bu çalışmaların sona ermesinden bir gün sonra başlayacağının gözönünde bulundurulması gerekir.

Somut olayda; davacının SSK'lı çalışmalarının kısa süreli olması ve dosya içeriğinden tarımsal faaliyetinin devam ettiğinin anlaşılmasına rağmen 2926 sayılı Yasaya tabi sigortalılığının iptal edilme işleminin usul ve yasaya aykırı olduğu gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, kısa süreli SSK'lı çalışmaların sona erdiği 01.06.1987 tarihini takip eden 02.06.1987 tarihi itibariyle 31.01.1989 tarihine kadar davacının Tarım Bağ-Kur sigortalı olduğunun tespiti ile davanın kabulüne karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 18/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/703, Karar No: 2013/16569, Tarih: 30.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/703 E.  ,  2013/16569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

UYAP sisteminden alınan nüfus kayıt örneğine göre sanığın 30.07.2012 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında; Dairemizin 22.11.2012 gün ve 2011/5673 esas ve 2012/35348 sayılı düzeltilerek onama kararı kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 30.07.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşılmakla, bu husus araştırılarak sanığın hukuki du- rumun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. mad- desi gereğince (BOZULMASINA), 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3769, Karar No: 2016/4405, Tarih: 17.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/3769 E.  ,  2016/4405 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Geçici köy koruyucusu olan sanığın, köy korucularını taşıyan minibüs içinde, kucağında kaleşnikof piyade tüfeği olduğu halde oturduğu sırada, tüfeğin ateş alması sonucu meydana gelen olayda; tüfeğin namlusunun çaprazında oturan geçici köy koruyucusu ölene doğru, emniyeti açık ve namluda atışa hazır vaziyette ve eli tüfeğin tetik mekanizması altında iken taşıyan sanığın, istemediği ölüm sonucunu öngörebileceği anlaşılmakla, eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğunun gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ve eksik incelemeye ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 53/6. maddesinde “belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde 3 aydan 3 yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınabileceğine karar verilebileceğinin düzenlendiği, bir mesleğin icrasının yasaklanabilmesi için ruhsatnameye bağlı olarak yürütülmesi gerekmekte olup, köy koruculuğunun ruhsatnameye bağlı olarak yürütülen bir meslek olmadığı gözetilmeden sanığın 2 yıl süre ile koruculuk mesleğinin icrasından yasaklanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasından TCK'nın 53/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafın çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11566, Karar No: 2014/21706, Tarih: 28.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/11566 E.  ,  2014/21706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli kararın yöntemince teblig edilip edilmediği anlaşılamayan davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

2-Temyiz eden davalı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1605, Karar No: 2020/2705, Tarih: 08.06.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/1605 E.  ,  2020/2705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanunu’nun 323. ve devamı maddeleri uyarınca; ana ve babadan her biri, velâyeti altında bulunmayan veya kendisine bırakılmayan çocuk ile uygun kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkına sahiptir. Ana ve babadan her biri, diğerinin çocuk ile kişisel ilişkisini zedelemekten, çocuğun eğitilmesi ve yetiştirilmesini engellemekten kaçınmakla yükümlüdür. Kişisel ilişki sebebiyle çocuğun huzuru tehlikeye girer veya ana ve baba bu haklarını birinci fıkrada öngörülen yükümlülüklerine aykırı olarak kullanırlar veya çocuk ile ciddî olarak ilgilenmezler ya da diğer önemli sebepler varsa, kişisel ilişki kurma hakkı reddedilebilir veya kendilerinden alınabilir.

Somut olayda, davalı baba ile ortak çocuklar arasında kişisel ilişki tesisine yer olmadığına karar verilmesini gerektiren ağırlıkta davalı babadan kaynaklanan bir davranış bulunmamaktadır. O halde, ortak çocukların özellikle sağlık, eğitim ve ahlâk bakımından yararları esas tutularak (TMK m. 182) uygun bir süre olacak şekilde tarafların ortak çocukları ile davalı baba arasında kişisel ilişkinin düzenlenmesi gerekmektedir. Bu husus gözetilmeden yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.06.2020 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2023/4836, Karar No: 2025/265, Tarih: 13.01.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/4836 E.  ,  2025/265 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1760 E., 2023/290 K.

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

Katılanlar ... ve ...'un, sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet ile sanıklar ....ve ... hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirmeye teşebbüs suçlarından açılan kamu davalarına katılma ve kurulan hükümleri temyiz etme hak ve yetkilerinin bulunmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu,260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılanlar ... ve ... vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.05.2022 tarihli ve 2021/287 Esas, 2022/159 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2022/1760 Esas, 2023/290 Karar sayılı kararı ile katılan Bakanlık yararına vekâlet ücretine hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar ... ve ... vekili, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili, Cumhuriyet savcısı (aleyhe) ile sanık ... müdafinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a ve 303/1-h maddeleri uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında tasarlayarak öldürme suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle suç niteliğine, ilişkindir.

2.Katılan Bakanlık vekili ile katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında tasarlayarak öldürme suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle suç niteliğine, haksız tahrik indirim nedeni bulunmadığına, ilişkindir.

3.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; gerekçeye, haksız tahrikin derecesine, cezadan takdire bağlı indirim yapılması gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

2.Katılan Bakanlık vekili ile katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında tasarlayarak öldürme suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle suç niteliğine, haksız tahrik indirim nedeni bulunmadığına, ilişkindir.

3.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; gerekçeye, haksız tahrikin derecesine, cezadan takdire bağlı indirim yapılması gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Mahkemenin sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi uyarınca haksız tahrik nedeniyle indirim yapılmasına ilişkin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden, Tebliğnamedeki sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına yönelen düşünceye iştirak olunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan raporların yeterli olduğu, tasarlamanın yasal koşullarının oluşmadığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik teşkil eden söz ve davranışın bulunduğu ve ulaştığı boyut dikkate alındığından haksız tahrik indirim oranında isabetsizlik bulunmadığı, sanık hakkında takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşılmakla, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet ile sanıklar Ali ve Önder hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlere yönelik katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz istemleri yönünden

Katılanlar ... ve ...'un, sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet ile sanıklar Ali ve Önder hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirmeye teşebbüs suçlarından açılan kamu davalarına katılma ve kurulan hükümleri temyiz etme hak ve yetkilerinin bulunmadığı anlaşıldığından, katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden

B. Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2022/1760 Esas, 2023/290 Karar sayılı kararında katılanlar ... ve ... vekili, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1.maddesi ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1.maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.01.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi 2021/287 Esas, 2022/159 Karar sayılı, 16.05.2022 tarihli kararında; Sanık ...'un maktul ...'ı öldürdüğünün sabit olduğunu ve sanığın TCK'nın 81/1, 29 maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar vermiştir

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi; 2022/1760 Esas, 2023/290 Karar sayılı 16.02.2023 tarihli kararında; kasten öldürme suçu yönünden İstinaf Başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Dairemiz oy çokluğuyla kararın onanmasına karar vermiştir. Dairemizin Onama yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesi kararında; İlk haksız hareketin kesin olarak kimden kaynaklandığının tespit edilemediğini belirterek sanık lehine TCK'nın 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükmünün uygulanmasına karar vermiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; Maktulden sanığa yönelen haksız tahrik oluşturan herhangi bir eylemin ve söylemin olmadığı sabittir. Sanığın daha az ceza almak için iddia ettiği eylemlerin, olayın oluş şekline uygun olmadığı sabittir.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanmaması gerektiği kanaatindeyim.