muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3593, Karar No: 2024/5195, Tarih: 25.06.2024

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet marka arasında, başvuru kapsamından çıkarılan mallar yönünden karıştırılmaya yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; taraf markalarının 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında benzer olduğunu, davacı yanca tescil edilmek istenen “Roketsan Kasırga” ibareli markanın 12 ve 13. sınıflarda tescil edilmek istendiğini, müvekkili adına tescilli “kasırga arms” markasının ise 13. sınıfta tescilli olduğunu, davacı tarafça tescil talep edilen mal ve hizmetlerin müvekkiline ait tescilli markadaki mal ve hizmetler ile aynı bulunduğunu, müvekkiline ait “kasırga arms” ibareli markanın esas unsuru olan “kasırga” ibaresinin davacı yanca başvuruya konu edilen markada birebir ve esaslı unsur olarak yer aldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu başvuru kapsamından çıkarılan malların, redde mesnet markanın kapsamında yer alan mallarla aynı/aynı tür/benzer olduğu, davacıya ait dava konusu marka ile davalıya ait redde mesnet markanın görsel, işitsel ve kavramsal olarak benzer bulunduğu, dava konusu markanın, davalı markası ile karıştırılması ihtimalinin olduğu, iptali istenen kurum kararının hukuka uygun bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; tarafların markaları arasında karıştırılma ihtimali bulunmadığını, tarafların markalarının kapsamlarının aynı veya benzer olmadığını, müvekkili Şirketin mal ve hizmetlerinin, savunma sanayi ve uzay çalışmalarında kullanım amaçlı olduğunu, davalının faaliyetleri ise avcılık ile ilgili bulunduğunu, müvekkilinin silahlı kuvvetler ve yabancı devletlere hitap ettiğini, buna karşılık davalı mallarının kullanıcılarının ise avcılık yapan kişiler olduğunu, taraf marka işaretleri arasında da bir benzerlikten söz edilemeyeceğini, müvekkili markasında yer alan "kasırga" ibaresinin, markanın esaslı unsuru olmayıp tali unsur olarak kullanıldığını, markada çatı markası ve aynı zamanda müvekkilinin ticaret unvanı olan "ROKETSAN" ibaresinin asli unsur olarak yer aldığını, öte yandan müvekkili markasının hitap ettiği tüketici kitlesinin bilinçli, yüksek bilgi ve dikkat seviyesine sahip olması da göz önüne alındığında, markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, davalının faaliyet alanının tespitine ilişkin yeterli inceleme de yapılmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "ROKETSAN KASIRGA" ibareli başvuru ile redde mesnet "KASIRGA ARMS" ibareli marka arasında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde karıştırılma tehlikesinin bulunduğu, zira davacı başvurusunda yer alan "ROKETSAN" ibaresinin, davacının ticaret unvanının çekirdek kısmını ve çatı markasını oluşturması nedeniyle başvurunun asli unsurunun "KASIRGA" ibaresi olduğu, redde mesnet markada yer alan "ARMS" ibaresinin ise ayırt ediciliğinin olmadığı ve redde mesnet markanın asli unsurunun da "KASIRGA" ibaresinden oluştuğu, buna göre her iki markanın da asli unsurunun aynı olduğu ve marka kapsamındaki malların hitap ettiği tüketici kitlesinin dikkat ve özen seviyesi yüksek ise de markaların asli unsurlarının aynı olması ve taraf markalarında ortak olarak yer alan "KASIRGA" ibaresinin yüksek ayırt ediciliğe sahip bulunması nedenleriyle bu durumun, markalar arasındaki karıştırılma tehlikesini bertaraf etmeyeceği, öte yandan karıştırılma ihtimalinin değerlendirilmesinde marka sahiplerinin fiili faaliyet alanlarının değil, marka kapsamlarındaki mal ve hizmetlerin esas alınacağı, dolayısıyla davacının bu yöne ilişkin istinaf itirazlarının da yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrarlayarak kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3040, Karar No: 2007/2632, Tarih: 05.04.2007

5. Ceza Dairesi 2007/3040 E., 2007/2632 K.

**5. Ceza Dairesi 2007/3040 E., 2007/2632 K.**

**- KATILMA USULÜ

- MAĞDUR VE ŞİKAYETÇİNİN DİNLENİLMESİ**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 236 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 238 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 321 ]

**"İçtihat Metni"**

Cinsel istismar suçundan sanık Muttalip'in yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair Karacabey Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 02.12.2005 gün ve 2005/407 Esas, 2005/684 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Suçun unsur ve oluşumuna etkisi bakımından mağdurenin nüfus idaresinden onaylı nüfus kayıt örneği getirtilmeden hüküm kurulması,

5271 sayılı CMK.nun 236/3. maddesi gereğince mağdur çocuğun dinlenmesi sırasında psikoloji, psikiyatri, tıp ve eğitim alanında uzman bir kişinin bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

5271 sayılı CMK.nun 238/2. madde hükmüne muhalefet edilerek duruşma sırasında şikayetçi olduğunu bildiren mağdureden davaya katılmak isteyip istemediğinin sorulmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, esası incelenmeyen hükmün 5320 Sayılı Kanunun 8/1 maddesi gözetilerek CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.04.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12578, Karar No: 2012/4084, Tarih: 14.03.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/12578 E.  ,  2012/4084 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili aleyhine davalı yanca bonoya dayalı olarak icra takibine girişildiğini, takibe konu bononun araç devir masrafları karşılığı olmak üzere rakam hanesi 2.000,00 TL olarak yazılıp diğer kısımları boş olarak verildiğini, davalı yanca sonradan yazı kısmı "yirmibin TL" şeklinde doldurularak takibe konu edildiğini, bu şekilde bonoda tahrifat yapıldığını, icra tehdidi altında kısmen ödeme yapıldığını ileri sürerek müvekkilinin icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespitine, ödenen bedelin istirdadına ve % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, TTK.nun 588. madde hükmü gereğince bono bedeli hem yazı ve hem de rakamla gösterilip de iki bedel arasında fark bulunduğu takdirde yazı ile gösterilen bedele itibar edileceği, bono üzerinde tahrifat bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10509, Karar No: 2013/13448, Tarih: 10.09.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/10509 E.  ,  2013/13448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, davalı tarafından Bartın 1. İcra Müdürlüğü' nün 2007/3292 sayılı dosyasından kendisi aleyhinde icra takibi yapıldığını, takipte işlemiş faizin 9.266-TL olarak gösterildiğini, oysaki faizin icra takip tarihi itibariyle 6.811-TL olması gerektiğini belirterek, fazladan talep edilen 2.455-TL bakımından davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacı hakkında senetlere dayalı olarak yaptığı icra takibinde davalı tarafından borca itiraz edilmesi üzerine Bartın İcra Hukuk Mahkemesi' nce alacak ve faiz miktarlarının hesaplatılarak karar verildiğini, yine davacının icra muamelesini şikayette de bulunmuş olduğunu, takip talebindeki işlemiş faize karşı takibin kesinleşmesinden sonra menfi tespit talebinde bulunulamayacağını, kaldı ki bahsİ geçen diğer davalarda faiz hesabının yapıldığını beyanla, davanın reddine ve davacı aleyhine %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacının takipteki borcun tamamına yönelik itirazı üzerine İcra Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama ile takibin ne miktar üzerinden devam edeceğine dair karar verilmiş olduğu ve bu kararın onanarak kesinleştiği, bu dava dosyası, somut dosya açısından maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmemekle birlikte, talebin niteliği ve İcra Mahkemesince yapılan incelemeler dikkate alındığında kuvvetli bir delil oluşturacağının açık olduğu, gerek icra mahkemesi dosyasında ve gerekse de işbu dosyada faiz hesaplamaları yönünden bilirkişi incelemeleri yaptırıldığı, raporların kapsamı, davacının eşinin icra kefili olması ve haciz icraları sırasında bu yönde bir itirazın olmaması da dikkate alındığında, davacının talebinin yasal haklılık taşımadığı kanaatine varıldığı belirtilerek, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yerel mahkeme kararında, icra hukuk mahkemesinin kesinleşmiş kararı gerekçelerden biri olarak yeralmakta ise de, davamızın konusu takip tarihinden önceki dönemde talep edilen işlemiş faizin yanlış hesaplandığı yönüne ilişkin olup icra hukuk mahkemesindeki şikayetin konusu ise icra takibinden sonraki dönemde işleyecek faizin yanlış hesaplandığı hususundadır.

Yerel mahkeme kararında, icra hukuk mahkemesinin kesinleşmiş kararı gerekçelerden biri olarak yeralmakta ise de, davamızın konusu takip tarihinden önceki dönemde talep edilen işlemiş faizin yanlış hesaplandığı yönüne ilişkin olup icra hukuk mahkemesindeki şikayetin konusu ise icra takibinden sonraki dönemde işleyecek faizin yanlış hesaplandığı hususundadır.

Hal böyle olunca, icra hukuk mahkemesi kararının davamız açısından güçlü delil olarak kabulü doğru değildir. Her ne kadar mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, hükme esas alınan bilirkişi raporu yeterli incelemeyi içermediği gibi, Yargıtay denetimine de elverişli bulunmamaktadır. Davacı vekili, rapora itiraz etmiş, ancak mahkemece bu itirazlar üzerinde durulmamıştır. İcra Hukuk Mahkemesince alınan bilirkişi raporunda takip tarihinden önceki dönemle ilgili işlemiş faiz konusunda bir inceleme yapılmamış olduğu da görülmektedir.

Bu durumda mahkemece davanın takipten önceki işlemiş faizin yanlış hesaplandığı iddiasına dayalı olduğu gözetilerek, konusunda uzman bir bilirkişiye inceleme yaptırılıp ayrıntılı ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alındıktan sonra deliller hepbirlikte değerlendirilip varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1071, Karar No: 2013/12555, Tarih: 18.09.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/1071 E.  ,  2013/12555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Menfi tespit

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece, hukuki yarar bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalı tarafından davacıya karşı ... 10. İcra Müdürlüğünün 2008/15125 Esas sayılı ve ... 12. İcra Müdürlüğünün 2011/4389 esas sayılı dosyalarında takip yapıldığını, davacının itirazı ile takibin durduğunu, davacının davalıya herhangi bir kira borcu olmadığını, davacının taşınmazı kendisi 2008 Temmuz ayı sonunda tahliye ettiğini, davalının taşınmazı 3. şahsa kiraya verdiği halde kira bedelini davacıdan da istediğini belirterek ... 10. İcra Müdürlüğünün 2008/15125 Esas sayılı ve ... 12. İcra Müdürlüğünün 2011/4389 esas sayılı dosyalarından dolayı davacının davalıya borcu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili, davacının taşınmazı ya da anahtarını teslim etmediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. Mahkemece davacının menfi tespit davası açmakta hukuki yararı bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, icra takibinin itiraz ile durması üzerine, itirazın iptali davası açılmadan önce borçlunun menfi tespit istemekte hukuki yararı bulunup bulunmadığı noktasındadır. Davalı alacaklı kira alacağının tahsili için davacı hakkında icra takibi başlatmış, davacı tarafından takibe itiraz edilmesi üzerine de icra takibi durmuştur. İtirazın iptaline yönelik herhangi bir dava açılmamış iken davacı borçlu tarafından menfi tespit istemi ile 09/03/2011 tarihinde işbu dava açılmış, davalı alacaklı ise 25/08/2011 tarihinde itirazın kaldırılması ve tahliye istemi ile ayrı bir dava açmıştır.

İcra ve İflas Kanunu'nun 72. maddesi hükmü gereğince borçlu, icra takibinden önce veya takip sırasında borçlu bulunmadığını ispat için menfi tespit davası açabilir. Borçlunun borçlu olmadığının tespitini istemekte hukuken korunmaya değer bir menfaati bulunmak koşulu ile davanın icra takibinden önce veya takip sırasında açılması mümkündür. Menfi tespit davası gerçekte var olmayan bir borç ya da geçersiz bir hukuki ilişki nedeniyle icra takibine maruz kalması muhtemel olan veya icra takibine maruz kalan bir kimsenin gerçekte borçlu bulunmadığını ispat için açacağı bir dava olarak adlandırılmaktadır.

Takip hukuku bakımından itirazın hukuki sonuçları İcra ve İflas Kanunu'nun 66/1 maddesinde belirtilmiş olup, anılan madde hükmüne göre süresinde borca itiraz edilmesi ile takip işlemleri kendiliğinden durur. İtirazın hükümden düşürülmesi için alacaklı tarafından itirazın tebliğinden itibaren bir yıl içinde genel hükümler dairesinde itirazın iptali davası açılması veya altı ay içinde İcra ve İflas Kanunu'nun 68. maddesinde belirtilen belgelere dayalı olarak icra mahkemesinden itirazın kaldırılması istenilmelidir. İtirazın iptali süresini geçiren alacaklının genel hükümler dairesinde alacak davası açması da mümkündür. Alacaklı tarafından belirtilen bu süreler içinde bir dava açılmasını beklemek yerine takip borçlusunun, maruz kaldığı icra takibi nedeniyle oluşan belirsizliğin bir an evvel giderilmesini istemekte hukuken korunmaya değer bir yararı olduğu kabul edilmelidir. İcra ve İflas Kanunu'nun 72 / 1 maddesinin açık hükmüne göre ortada bir icra takibi olmasa dahi yapılabilecek olası bir takibi düşünerek menfi tespit davası açması mümkün olan borçlunun icra takibiyle kendisinden hak talebinde bulunan alacaklıya karşı bu davayı açmasında hukuki yararı olduğunda kuşku yoktur. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 18.1.2012 gün ve 2011 / 19-622 esas 2012 / 9 karar sayılı kararı da bu doğrultudadır. Menfi tespit davası bakımından takibin İcra ve İflas Kanunu'nun 68. maddesinde sayılan belgelere dayalı olması veya olmaması arasında da bir fark bulunmamaktadır. Her iki halde de borç tehdidi söz konusu olup davacının menfi tespit istemesinde hukuki yararı bulunmaktadır. Yapılan bu açıklamalardan sonra somut olayda davacının alacaklı tarafından henüz bir itirazın iptali davası açılmamışken, kendisine yönelik icra takibi nedeniyle menfi tespit istemekte hukuk yararı bulunmakta olup mahkemece yazılı şekilde hukuki yarar yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3476, Karar No: 2017/8516, Tarih: 07.06.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/3476 E.  ,  2017/8516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın Tahliyesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı 15.08.2014 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 24.06.2015 tarihinde başlattığı icra takibi ile 15.06.2015 tarihinde ödenmesi gereken bir aylık kira bedeli 525,00 TL’nin faiziyle tahsilini talep etmiş, ödeme emri davalı borçluya 25.06.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı kiracının takibe itiraz etmemesi üzerine takip kesinleşmiştir. Davacı vekili dava dilekçesinde davalı hakkında ödenmeyen kira bedellerinin tahsili için icra takibi yaptığını, ödeme emrinin tebliğine rağmen süresinde itiraz etmediği gibi ödemede de bulunmadığını belirterek temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesini istemiştir. Davalı vekili, müvekkilinin kira bedelini ödediğini, müvekkilinin kira sözleşmesinin başından bu yana 7.920,00 TL ödeme yaptığını, ayrıca müvekkilinin davacıya .... kanalı ile harici bir ödeme daha yaptığını beyan ederek açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kiracıya 24.06.2015 tarihinde usulüne uygun tebliğ yapıldığı, takibin kesinleştiği, davalı kiracının 26.06.2015 tarihinde sadece 525,00 TL ödediği, ancak takip masrafları ve alacağın tamamını ödemediği gerekçesiyle davanın kabulü ile kiralananın tahliyesine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşen icra takibi nedeniyle tahliye istemine ilişkindir.

Takip konusu 2015 yılı Haziran ayı kira bedelinin ödeme emrinin tebliğinden sonra 30 günlük yasal ödeme süresi içerisinde “konut kirası” açıklaması ile 26.06.2015 tarihinde bankaya ödendiği uyuşmazlık konusu olmayıp, davacı alacaklı vekili de 11.08.2015 tarihli dava dilekçesinde, süresi içerisinde yapılan ödemenin 525,00 TL olup, tahsil harcının taraflarınca icra dosyasına yatırıldığını, borçlunun hali hazırda dosya borcunun 300,00 TL’nin üzerinde olduğunu, takibe konu alacağın ferileri yönünden borçlunun temerrüde düştüğünü beyan ederek, bu ödemeyi kabul etmiştir. Yasal sürede asıl borç olan kira bedeli ödendiğinden ve ferilerin ödenmemesi temerrüde neden olamayacağından kiracının temerrüdü gerçekleşmemiştir. Bu durumda tahliye isteminin bu nedenle reddi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 07.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8336, Karar No: 2016/9205, Tarih: 25.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/8336 E.  ,  2016/9205 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40.maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dairemiz ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, nakil sonrasında ücretin düşmemesine rağmen, başka bir işyerinde geçen kıdemin, yasa gereği nakledilen yeni işyerinde ücret tespitinde gözönünde tutulması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Dairemizin “.. Somut olayda davacı 6111 sayılı Yasanın 166/1. maddesi kapsamında davalı kuruma nakledildikten sonra bir süre çalışmış, daha sonra sendikaya kendi isteği ile üye olarak, üyelik tarihinde işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinden faydalanmaya başlamıştır. Davacının ücret yönünden intibakı Toplu İş Sözleşmesinin Geçici 3. Maddesine uygun olarak yapılmıştır. Yani davacı ücret seviyesi yönünden kayba uğramamıştır. Davacı her ne kadar intibakının kıdemi dikkate alınmadan yapılmasından dolayı aynı kıdemde olup da baştan beri davalı işyerinde çalışan sendika üyesi bir işçiye göre daha az ücret aldığını ve dolayısı ile ücret ve bağlı alacaklar yönünden kayba uğradığını iddia etmiş ise de; davacı sendikaya üye olmayarak, iş akdini 6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesinde düzenlenen şekliyle, önceki koşullarda bireysel iş sözleşmesi olarak sürdürmesi mümkün iken davacı bunun yerine, sendikaya üye olarak toplu iş sözleşmesi hükümlerini kendi rızası ile kabul etmiştir. Dolayısıyla davacının intibakının hatalı yapıldığı ve ücretinin eksik şekilde belirlendiği ileri sürülemez.