muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11879, Karar No: 2012/23066, Tarih: 12.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/11879 E.  ,  2012/23066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 04/04/2004 - 15/10/2009 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır.

Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak ...; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı kurum vekili ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...Turizm İnş. San. ve Tic. A.Ş.'ye iadesine, 12.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14834, Karar No: 2015/1208, Tarih: 21.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/14834 E.  ,  2015/1208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BERGAMA 2.ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/04/2014

NUMARASI : 2013/360-2014/128

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin 24.07.1993 doğumlu olduğunu, Nazilli İktisadi ve İdari bilimler Fakültesi Uluslararası İlişkiler bölümünü kazanarak 04.09.2013 tarihinde kayıt yaptırdığını, müvekkilinin annesi ile davalı babanın boşandıktan sonra tüm ihtiyaçlarının annesi tarafından karşılandığını, davalının Kemeraltı'nda ulusal basına konu olan patentini de almış olduğu, 500 adet gözleme yapan kendisine ait Gözlemecim isimli bir işyeri olduğunu, aylık gelirinin 30.000 TL'nin üzerinde olmasına rağmen, davalı babasının kendisine bir yardımı olmadığını ileri sürerek, aylık 1.250 TL yardım nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı dilekçesinde; ekonomik olarak iyi bir durumda olmadığını, ikinci evliliğinden bir çocuğu olduğunu, davacıya da zamanında elinden gelen yardımda bulunduğunu, kızının nafakasını her zaman ödemeye çalıştığını, ödeyemediği zamanlar icra takibi yapıldığını, 2010 yılında davacının velayetini aldığını ve 3 yıl boyunca kızının yanında kaldığını, davacıya her ay düzenli nafaka ödeyemeyeceğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; dava tarihinden geçerli olmak üzere davacı lehine aylık 350 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.nun 328/1.maddesi hükmü gereğince “Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.” Aynı yasanın 2.fıkrasında ise, “Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitim sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.” hükmü mevcut bulunmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 364.maddesine gore; "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür."

Aynı Kanunun 365/2.maddesınde de; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir." düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 7.10.1998 gün ve 1998/656-688 sayılı ilamında da "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların..." yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Aynı Kanunun 365/2.maddesınde de; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir." düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 7.10.1998 gün ve 1998/656-688 sayılı ilamında da "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların..." yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde yoksulluğa düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Yoksulluğa düşme terimi açıkça çok sıkıntılı bir durumu ve ağır ekonomik koşulları ifade eder. Hükmedilecek yardım nafakasının miktarı yalnızca söz konusu sıkıntılı durumu önlemelidir. Yoksa, yardım nafakası yoluyla nafaka isteyenin geçiminin ve her türlü gereksinmelerinin sağlanması ve bir zenginleşme aracı olarak kullanılması söz konusu değildir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının 24.07.1993 doğumlu, davalı ile dava dışı annenin 11.09.2000 tarihinde kesinleşen İzmir 7.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2000/616 E-625 K. sayılı ilam ile boşandıkları görülmüştür.

Taraflar hakkında yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmalarında;davacının Aydın Menderes Üniversitesi Nazilli İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü İkinci Öğretim 1.sınıf öğrencesi olduğu, geliri olmadığı, geçimini annesinin sağladığı, davalının ise, çay ocağı çalıştırdığı, aylık 1.000-1.200 TL geliri olduğu, kendi evinde oturduğunun tespit edildiği görülmüştür.

Davalının gözlemecilik yaptığı bir işyerinin bulunduğu hususu taraflar arasında ihtilaf konusu değildir. Davalının gözlemecilik yaptığı sabit ise de, mahkemece yaptırılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasında davalının çay ocağı çalıştırdığı tespit edilmiştir. Buna göre; mahkemece, davalının işyeri ve geliri hakkında yaptırılan sosyal ve ekonomik durum araştırması yeterli değildir.

Hal böyle olunca mahkemece; davalının ekonomik ve sosyal durumu ayrıntılı bir şekilde araştırılarak geliri tam ve sağlıklı olarak tespit edilmeli, davacının ihtiyaçları ile davalının gelir ve giderleri göz önünde bulundurulmalı, gerekirse davalının işyerinden elde ettiği gelir ve giderleri konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılarak, TMK'nın 4. maddesinde hükme bağlanan hakkaniyet ilkesine uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3303, Karar No: 2012/327, Tarih: 24.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/3303 E.  ,  2012/327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın davalı ... yönünden reddine diğer davalı yönünden ilamın kesinleşmiş olması nedeniyle hüküm kurulmasına yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait menkullerin satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan bonoya dayalı takip yapan davalı ...’in alacağının muvazaaya dayandığını ve gerçek bir alacağın mevcut olmadığını, Vergi Dairesine garameten paylaştırma yapılırken daha az bir miktarın isabet etmesi gerekirken mahkemece yarı yarıya paylaştırma yapılarak daha fazla miktar isabet ettirildiğini ileri sürerek, davalı alacaklı ...’ın sıra cetvelinden çıkarılmasına, hatalı olan sıra cetvelinin iptaline, garameten paylaştırmada düşen miktarın davacıya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın süresinde açılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, takibe dayanak bononun ciro yoluyla müvekkiline geçtiğini, alacağının gerçek olduğunu ve muvazaa bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosyadaki delillere göre, davalı ...’ın dava dışı ortağı olduğu şirket ile borçlu arasında ticari bir ilişkinin olduğu, takibe konu bononun ortağı olduğu şirket defterinde kayıtlı bulunduğu, şirketin bonoyu davalı ...’in şirketten doğan alacaklarından dolayı kendisine ciro ettiğini ve senedin muvazaalı olmadığını, davacı tarafça muvazaa iddiasının ispatlanamadığı, davalı ... Dairesinin satışa konu menkuller üzerinde satış tarihi itibariyle herhangi bir fiili haczinin bulunmaması nedeniyle .... İcra Hukuk Mahkemesinin kesinleşen ilamı doğrultusunda yeniden sıra cetveli düzenlenmesine karar verildiği gerekçesiyle davanın davalı ... yönünden reddine, Vergi Dairesi açısından kesinleşen ilam doğrultusunda hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davalarında iddia kural olarak, borçlu ile davalı alacaklının anlaşmalı (muvazaalı) biçimde borç ilişkisi oluşturarak, diğer alacaklılardan mal kaçırma amacı güttükleri noktasında olup, ıspat yükü davalı alacaklıdadır.

Kararı, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Muvazaa nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davalarında iddia kural olarak, borçlu ile davalı alacaklının anlaşmalı (muvazaalı) biçimde borç ilişkisi oluşturarak, diğer alacaklılardan mal kaçırma amacı güttükleri noktasında olup, ıspat yükü davalı alacaklıdadır.

Somut olayda davalı ile borçlu arasında ticari bir ilişki olduğu, bononun ticari defterlerde kayıtlı olduğu, bononun davalının borçlu şirketten olan alacağı karşılığında verildiği savunulmuş olup, yapılan inceleme sonucunda hükme esas alınan bilirkişi raporundan davalının bu iddiasının doğru olduğu ve davacının İİK’nun 100. maddesi anlamında hacze iştirak koşulları bulunmadığından, davanın reddine karar verilmek gerekirken, hükümde davacı şirket ile davalı ... arasında garameten paylaştırılması için sıra cetvelinin düzenlenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sonucu itibariyle yerinde bulunan hükmün Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/son maddesi uyarınca gerekçesi yukarıdaki şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçe ile sonucu itibariyle yerinde bulunan Mahkeme kararının Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/son maddesi uyarınca gerekçesi yukarıdaki şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 24.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7315, Karar No: 2017/8497, Tarih: 07.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/7315 E.  ,  2017/8497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2, 62, 50/1-a, 52, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Sistemi'nden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden, sanığın hükümden sonra 26/09/2016 tarihinde öldüğü anlaşılmakla; sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17406, Karar No: 2014/19139, Tarih: 30.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/17406 E.  ,  2014/19139 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/185568

Mahkemesi : Artova Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 05/04/2012

Numarası : 2011/31 - 2012/18

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili ile üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06/11/2007 gün ve 167/222 sayılı kararında belirtildiği üzere Ağır Ceza Mahkemesi nezdindeki Cumhuriyet savcılarının yargı çevresindeki Asliye ve Sulh Ceza Mahkemeleri'nin hükümlerine karşı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesi gereğince tefhim tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz kanun yoluna başvurabilecekleri, 05/04/2012 tarihinde verilen hükme karşı üst Cumhuriyet savcısınca 17/04/2012 tarihinde yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki ret görüşüne iştirak edilmemiştir.

Katılan vekilinin ve üst Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, hakkında aynı suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık M.D. ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek, kültür varlıkları bulmak amacıyla, 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamı dışında kalan tanık A. K. ait tarlada, kuzeyden güneye 60-70 cm ve doğudan batıya 165 cm derinliğinde çukur açtığı, her ne kadar sanık aşamalarda verdiği benzer ifadelerde suçlamayı kabul etmeyerek, kazı eylemini gerçekleştirmediğini beyan etmiş ise de; diğer sanık M.. D..'ın soruşturma aşamasında kolluk kuvvetlerine verdiği ifadede, sanık S. ile birlikte Ö. mevkine giderek kazı yaptıklarını, kafatası dışında herhangi bir şey bulamadıklarını beyan ettiği, tarla sahibi A. K. kardeşi olan tanık İ. K. da yine kolluk ifadesinde, sanıkların birlikte ağabeyine ait tarlayı kazdıklarını kendisine sanık M. söylediğini belirttiği, tutanak tanığı M.. S..'ın kovuşturma aşamasındaki beyanında ise, sanık M. suçlamayı kabul ederek kazıyı diğer sanık S. ile birlikte yaptıklarını söylediğini dile getirdiği, dosya kapsamındaki beyan, bilgi ve belgeler bir bütün olarak değerlendirildiğinde; suçunu ikrar eden ve bu nedenle hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı tesis edilen sanık M. suçlamayı kabul etmeyen diğer sanık S. suç isnadında bulunmasını gerektirecek şekilde husumet içerisinde olduğuna dair herhangi bir iddia ya da delil mevcut olmadığı, bu bakımdan sanık S., üzerine atılı “kültür varlıkları bulmak amacıyla izinsiz kazı yapma” suçundan 2863 sayılı Kanunun 74/1-2. cümle uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin ve üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 30/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32070, Karar No: 2015/10997, Tarih: 15.06.2015

**13. Ceza Dairesi         2013/32070 E.  ,  2015/10997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca iade kararı sadece elektrik enerjisi hakkında hırsızlık (karşılıksız yararlanma) suçundan kurulan hükümle ilgili olup, mühür bozma suçundan kurulan önceki hüküm ve bu hükme karşı yapılan temyiz başvuruları geçerli olduğundan, iade kararından sonra mühür bozma suçu yönünden kurulan 15.01.2013 tarihli 2011/389 Esas ve 2012/506 ek Karar sayılı ikinci karar yok hükmünde olup katılan vekilinin mühür bozma suçundan kurulan 11.04.2012 tarihli 2011/389 Esas ve 2012/506 Karar sayılı hükme yönelik temyiz talebi ile elektrik enerjisi hakkında hırsızlık (karşılıksız yararlanma) suçundan kurulan 15.01.2013 tarihli 2011/389 Esas ve 2012/506 ek Karar sayılı hükme yönelik temyiz taleplerinin yapılan incelemesinde;

1-Sanık hakkında elektrik enerjisi hakkında hırsızlık (karşılıksız yararlanma) suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Katılan kurumun zararını tazmin etmiş olan sanık hakkında, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 6352 sayılı Yasanın Geçici 2/2 ve 5271 sayılı CMK' nın 223/4-(a) maddeleri uyarınca sanık hakkında CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

2-Sanık hakkında mühür bozma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Sanık ...' in beyanı ile tüm dosya kapsamından suça konu iş yerinin ... ile oğlu tarafından birlikte işletildiğinin ve suça konu sayacın suç tarihinden önce 12/07/2002 tarihinde 205 numaralı pense ile mühürlendiğinin aynı tarihli kaçak usulsüz elektrik tüketimi tespit tutanağı ile tespit edildiğinin bu suretle mührün konuluş amacına aykırı davranan sanığın üzerine atılı suçun sübuta erdiğinin anlaşılması karşısında; mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2507, Karar No: 2013/16582, Tarih: 30.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/2507 E.  ,  2013/16582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

UYAP sisteminden alınan nüfus kayıt örneğine göre sanığın 29.11.2009 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında; Dairemizin 13.12.2012 gün ve 2011/16343 esas ve 2012/38092 karar sayılı düzeltilerek onama kararı kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 29.11.2009 tarihinde vefat ettiği anlaşılmakla, bu husus araştırılarak sanığın hukuki durumun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.