muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/5109, Karar No: 2006/7720, Tarih: 04.12.2006

Mahkemece yasadaki değişikliği kazanılmış hakları ortadan kaldıracak tarzda yorumlayıp yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi kabule göre de;

Mahkemece kararı hükme esas alınan Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu idari bir kurul olup kararlarıda idari niteliktedir. Anayasa'nın 125.maddesi gereğince her idari işlem ve eylem gibi Koruma Kurullarının kararlarıda yargı denetimine tabidir. Bu denetimi yapacak merci idari yargıdır. İlgililerin idari yargıya müracaatları için yasada öngörülen süre Anayasamıza göre bu kararın yazılı olarak tebliğ edildiği tarihte başlamaktadır. İdari karar kesinleşmeden adli yargı hakiminin bu kararı esas olarak hüküm kurması söz konusu değildir. Adli yargıda kurul kararlarının yasaya uygun olup olmadığı tartışılamayacağına göre kurul kararlarının ilgililere tebliği sağlanıp dava açılıp açılmaması durumuna göre sonucunun beklenmesi ve buna göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemece kurul kararının ilgililere tebliğ edilip edilmediği, edilmişse kesinleşip kesinleşmediği konusunda hiç bir araştırma yapılmamasıda usul ve yasaya aykırı, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 4.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6946, Karar No: 2019/8095, Tarih: 09.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/6946 E.  ,  2019/8095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi ve davalı vekilince duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09.04.2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... ile karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece, yirmidört saatlik nöbetler bakımından, fazla çalışmanın günlük üç saat olduğunun kabul edilmesi isabetlidir.

Ancak, 17:00-08:00 saatleri arasında, onbeş saatlik nöbet günleri bakımından; çalışma süresinin çoğu gece dönemine rastladığından, ...Halinde İşçi Çalıştırılarak Yürütülen İşlerde Çalışmalara İlişkin Özel Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 7/2. maddesi uyarınca, bu nöbetlerin gece çalışması sayılarak, ara dinlenme süresi düşümü sonrasında, yedibuçuk saati aşan çalışmanın fazla çalışma sayılması gereklidir. Mahkemece aksi yönde kabul ile, onbeş saatlik nöbetlerde fazla çalışmanın birbuçuk saat olduğunun esas alınması hatalı olmuştur.

Diğer taraftan, hesaplamaya konu dönemde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmelerinin ortak 29/c maddesinde, her bir fazla saat çalışma için verilecek ücretin normal bir günlük çıplak yevmiyenin saat başına düşen miktarının yüzde yetmişbeş yükseltilmesi suretiyle ödeneceğine ilişkin hüküm vardır. Haftalık bazda kırkbeş saat aşılmasa dahi, gerek günlük onbir saati aşan çalışma, gerekse de gece yedibuçuk saati aşan çalışma fazla çalışma sayıldığından, anılan toplu iş sözleşmesi hükmüne göre, fazla çalışmanın yüzde yetmişbeş zamlı ücret üzerinden hesaplanması gerekirken, Mahkemece yüzde elli zamlı ücret üzerinden hesaplama yapılması da hatalıdır.3-Hesaba konu dönemde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmelerinin ortak 33. maddesi dikkate alındığında, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücretleri bakımından temerrüt her ayın ondokuzuncu günü itibariyle oluşmuştur. Keza emsal dava dosyalarında da, bu doğrultuda kabul ile temerrüt tarihinin belirlendiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, faiz başlangıç tarihlerinin belirlenmesinde temerrüdün her ayın ondokuzuncu günü itibariyle oluştuğunun benimsenmesi gerekirken, dava ve ıslah tarihi ayrımına göre faiz işletilmesi hatalıdır.

4-Mülga 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu’nun 61. maddesinde “Toplu iş sözleşmesine dayanan eda davalarında ifaya mahkûm edilen taraf, temerrüt tarihinden itibaren, bankalarca uygulanan en yüksek işletme kredisi faizi üzerinden temerrüt faizi ödemeye de mahkûm edilir.” hükmü bulunmaktadır. Yürürlükteki 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 53/2. maddesinde de “Toplu iş sözleşmesine dayanan eda davalarında, temerrüt tarihinden itibaren işletme kredilerine uygulanan en yüksek faiz oranı uygulanır.” denilmiştir.Ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı bakımından; her ne kadar toplu iş sözleşmesine göre, ulusal bayram ve genel tatil çalışması karşılığında ilave iki yevmiye ödenmesi gerekmekte ise de, bilirkişi raporunda anılan tatil günü çalışması karşılığında ilave bir yevmiye ödenmesi gerektiğinin esas alınarak hesaplama yapıldığı ve davacı vekilinin bilirkişi raporuna itirazları arasında bu yöne ilişkin bir itirazının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu suretle oluşan usulü müktesep hakka göre, Mahkemece, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ilave bir yevmiye üzerinden hesaplanması yerindedir. Dolayısıyla, usulü müktesep hak dikkate alınarak, hesap toplu iş sözleşmesine göre değil, 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında ilave bir yevmiye üzerinden yapıldığından, bu alacağa 4857 sayılı Kanun’un 34. maddesinde öngörülen, mevduata uygulanan en yüksek faiz oranının işletilmesi isabetlidir.Fazla çalışma ücreti alacağı bakımından ise; 4857 sayılı Kanun’un 41/2. maddesine göre, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. Ancak, somut olayda, yukarıda “2” numaralı bendin son paragrafında yer alan bozma sebebi doğrultusunda, fazla çalışma ücreti alacağının, toplu iş sözleşmesi hükmüne göre yüzde yetmişbeş zamlı ücret üzerinden hesaplanması gerekecektir. Bu halde, fazla çalışma ücreti alacağına işletilecek faizin türü açısından bir ayrıma gidilerek, toplu iş sözleşmesindeki düzenleme nedeniyle, 4857 sayılı Kanun’da belirtilen hesaplama yöntemini aşan kısım için işletme kredilerine uygulanan en yüksek faiz oranının uygulanması gerekmektedir. Kalan kısım için ise, şimdiki gibi mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı işletilmelidir. Mahkemenin bu yönde bir ayrım yapılmadan faiz türünün belirlenmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/724, Karar No: 2019/2859, Tarih: 20.05.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/724 E.  ,  2019/2859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, yaralama, 6136 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : 1- Sanıklar ... ve ...'ın...ı yaralamaya teşebbüs suçundan TCK'nin 37/1, 86/2, 86/3-e, 35/2, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 6 ay 22 gün hapis cezası,

2- Sanık ...'ın 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK'nin 52, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis, 1200 TL adli para cezası,

3- Sanık ...'in asıl dava dosyasında isnat edilen genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçu ile birleşen dava dosyasında katılan ...'e yönelik işlediği isnat olunan kasten öldürmeye teşebbüs suçları kül halinde katılan ...'ü meşru savunma sınırlarının aşılmasını mazur gösterebilecek bir heyecan, korku ve telaşla ateş etmek suretiyle yaralama şeklinde gerçekleştiğinin kabulü ile TCK'nin 27/2. maddesi delaletiyle ve CMK'nin 223/3-c maddesi uyarınca sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik eylemi nedeniyle TCK'nin 27/2 ve CMK'nin 223/3-c maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair kurulan hükmün katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in mağdur ...'e yönelik eyleminin sübutunda bir isabetsizlik görülmemiş olmakla katılan vekilinin sanık hakkında ayrıca genel güvenliği tehlikeye sokma suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yönelen temyiz itirazının reddine,

Ancak;

Oluşa, sanık ...'in kollukta müdafi huzurunda alınan savunmasına ve tüm dosya içeriğine göre; sanıklar ... ve ... tarafından takip edildiğini ve ...'ın kendisine tabanca ile ateş etmesi üzerine olay yerinde bulunan bir işyerine girip üzerinde bulunan taşıma ruhsatlı tabancasını çekerek o sırada dışarıda beklemekte olan bu şahısları korkutma amacıyla bir kez ateş ettiğini beyan eden sanık ...'ın, kendisine yöneltildiğini iddia ettiği silahlı saldırı üzerine bir işyerinin içerisine girerek güvenliğini sağladığı ve ayrıca saldırı pozisyonunda olduğunu iddia ettiği diğer sanıkların da saldırılarını devam ettirme iradelerinden emin olmadan, onların dışarıda beklediklerini görmesine karşın karşı saldırıya geçerek üzerinde bulunan taşıma ruhsatlı tabancası ile yoğun yaya trafiğinin olduğu caddede bulunan diğer sanıkları hedef almak suretiyle bir kez eteş ettiği ve yaptığı bu atış nedeniyle de hedef aldığı kişilerin arka istikametinde olup kendisine yaklaşık 75 metre mesafede bulunan ve olayla herhangi bir ilgisi olmayan mağdur ...'ü boyun bölgesinden basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı olayda;

Sanığın kendisine yöneltildiğini iddia ettiği ve tekrarının muhakkak olmadığını bildiği saldırı eylemine karşı gerçekleştirdiği silahlı saldırıda TCK'nin 25/1 ve 27/2. maddeleri kapsamında meşru savunma halinin mevcut olmadığı, yaptığı atış sırasında atış istikametinde bulunan olayla ilgisiz mağdurun yara alabileceğini öngörmesine rağmen eylemine devam etmesi suretiyle doğan sonucu kabullendiği, bu nedenle eylemine uyan olası kastla yaralama suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde eylemini meşru savunmada sınırı mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaşla aşmak suretiyle gerçekleştirdiği kabul edilerek hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2)Sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralamaya teşebbüs ve sanık ... hakkında ayrıca 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin sanıklar müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

Sanıklar ... ve ...'ın üzerlerine atılı suçlamaları inkara yönelik savunmaları, olay yerinde sanık ...'in ateş ettiği yerde bulunan ve bu sanıkta ele geçen tabancadan atıldığı tespit edilen boş kovan dışında farklı silahtan atılan herhangi bir kovan veya mermi çekirdeğinin bulunmaması, sanık ...'in kendisinin ateş etmesinden önce karşı grupta bulunan sanık ...'ın kendisine ateş ettiğini beyan etmesine karşın olay sırasında silahla sadece bir kez ateş edildiğine yönelik mağdur ... ile sanık ...'in ateş ettiği sırada bulunduğu işyerinin sahibi tanık ...'un maddi bulgularla desteklenen

anlatımlarına göre;

Sanıklar ... ve ...'ın olay sırasında 6136 sayılı Kanun kapsamında bulunan bir silahla mağdur ...'e ateş ettikleri hususunda her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı ve ayrıca sanık ... tarafından kullanıldığı kabul edilen ancak ele geçirilememesi ve maddi bulgu bulunmaması nedeniyle niteliği de tespit edilemeyen silah nedeniyle 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan mahkumiyet kararı verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde maddi bir delille desteklenmeyen mağdur ... ile aşamalarda çelişki barındıran tanık ...'ın beyanlarına üstünlük tanınarak atılı suçlardan sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar ... ve ... müdafii ile katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 20/05/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12118, Karar No: 2012/2712, Tarih: 29.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/12118 E.  ,  2012/2712 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 1. İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, S.. S..’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava

dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan S.. S.. yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ilgiliye iadesine 29/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1104, Karar No: 2017/1437, Tarih: 15.05.2017

**23. Hukuk Dairesi         2017/1104 E.  ,  2017/1437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen dosyada şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl dosyada şikayetçi vekili, borçlu ... Ltd. Şti. hakkında yaptıkları icra takibinin 17.06.2013 tarihinde kesinleştiğini, borçlu şirketin üçüncü kişi olan ... Yeni Mağazacılık A.Ş.'deki hak ve alacaklarının üzerine haciz konulması için 20.06.2013 tarihinde 89/1 haciz ihbarnamesinin tebliğ edildiğini, aynı borçlu hakkında şikayet olunan banka tarafından kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla yapılan takipte ihtiyati haciz kararı alınarak 17.06.2013 tarihinde ...Yeni Mağazacılık A.Ş.'ye tebliğ edildiğini, şikayet olunan bankanın takip dosyasında 13.06.2013 tarihinde borçluya tebligat yapıldığını ve takibin 23.06.2013 tarihinde kesinleştiğini, müvekkilinin icra takibi daha önce kesinleştiği için sıra cetvelinin müvekkilinin takip dosyasında yapılması gerektiğini ileri sürerek, işlemin kaldırılmasını veya düzeltilmesini talep ve şikayet etmiştir.

Birleşen dosyada şikayetçi vekili, şikayet olunan bankanın haczinin kesinleşme tarihinin müvekkilinin takip dosyasındaki kesinleşme tarihinden sonra olduğundan müvekkili alacağının ilk sırada olması gerekirken sıra cetvelinde şikayet olunanın ilk sıraya alındığını, sıra cetvelinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, işlemin kaldırılmasını veya düzeltilmesini, müvekkili alacağının ilk sıraya alınarak gelen paradan dosyalarına ödeme yapılmasını, aksi halde garameten paylaşım yapılmasını talep ve şikayet etmiştir.

Asıl ve birleşen dosyada şikayet olunan vekili, şikayetçinin haciz ihbarnamesinin 20.06.2013 tarihinde tebliğ edildiğini, müvekkilinin takip dosyasından gönderilen ödeme emrinin borçlu şirkete 13.06.2013 tarihinde tebliğ edildiğini, itiraz süresinin 5 gün olup 18.06.2013 tarihinde kesinleştiğini, itiraz süresi 10 gün kabul edilse bile 24.06.2013 tarihinde kesinleştiğini, bu durumda bile hacizler aynı tarihte olduğundan garame yapılması gerektiğini savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, asıl ve birleşen dosyada şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilince temyizi üzerine Dairemizin 21.06.2016 tarih ve 2015/3282 E., 2016/3809 K. sayılı ilamı ile, ilk haczin asıl ve birleşen dosyada şikayetçinin haczi olduğu, sıra cetvelinin ... İcra Müdürlüğü'nce düzenlenmesi gerektiği belirtilerek bozulması üzerine, uyma kararı verilen mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; asıl ve birleşen dosyada da sıra cetvelini düzenleyen icra müdürlüğünün yetkili olmadığı, bu nedenle sıra cetvelinin iptali gerektiği belirtilerek, asıl ve birleşen dosyada şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen dosyada şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesince uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, asıl ve birleşen dosyada şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen dosyada şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/531, Karar No: 2012/3071, Tarih: 20.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/531 E.  ,  2012/3071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden paydaşı oldukları 1413, 1414, 1415, 1416 parsel sayılı taşınmazlara, komşu parsel maliki davalının taşınmazlar arasından akan dereye müdahale etmek suretiyle zarar verdiğini ileri sürerek, müdahalenin önlenmesi ve yıkım istelerinde bulunmuşlardır.

Davalı, dere yatağına ve suyun akışına müdahalede bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının müdahaleye konu eylemle bir ilgisinin olmadığı gerekçesiyle davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2.75.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 20.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3657, Karar No: 2024/8833, Tarih: 10.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/3657 E.  ,  2024/8833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

SAYISI : 2023/41 Esas, 2024/43 Karar

HÜKÜM : Kabul

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalının ortağı olduğu dava dışı ... İthalat İhracat Makine Hafriyat İnşaat Taahhüt Ticaret Ltd. Şti.’ye hissedar olma konusunda davalı ile anlaştığını, davalıyı yalnızca şirket hissesi satın alınması amacıyla Düzce 1. Noterliğinin 25.05.2004 tarihli vekâletnamesi ile vekil tayin ettiğini, davacının 9 hisse alarak şirkete %45 oranında ortak olduğunu, söz konusu vekaletnamede hisse satımı konusunda yetki verilmemesine rağmen, 22.05.2007 tarihinde davalının vekaletnameye dayanarak davacıya ait 50.000,00 TL'ye karşılık gelen hisseyi noter işlemi ile eşi ...'a devrettiğini, hisse devrine ilişkin dava dışı şirkette ortaklar kurul kararı alındığını, bu kararda davacıya ait imzanın da sahte olduğunu, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 520 nci maddesi gereğince şirket hisse devrinde hissedarların 3/4 oranında paydaş çoğunluğu olmadığından işlemin batıl olduğunun düzenlendiği, davalının vekâlet yetkisini aşarak ve vekalet görevini kötüye kullanarak davacıya ait şirket hisselerini davacı istem ve talimatı dışında devrettiğini ve davacıyı zarara uğrattığını, hisse bedeli 50.000,00 TL’nin tahsili için başlattığı icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini ve icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; icra dairesinin ve mahkemenin yetkisiz olduğunu, davanın zamanaşımına uğradığını, sahte imzaların davalıya ait olmadığını, söz konusu vekâletnamede şirket hisselerini devretme yetkisinin bulunduğunu savunarak davanın reddine ve kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI