muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15251, Karar No: 2014/5295, Tarih: 20.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/15251 E.  ,  2014/5295 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/236172

MAHKEMESİ : Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/10/2011

NUMARASI : 2011/691 (E) ve 2011/557 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, maaşını çekip yolda yürüyen şikayetçinin yanına gelerek Adalet ve Kalkınma Partisi'nin kendisine 150,00 TL yardımda bulunacağını söylediği, birlikte yürüdükleri esnada yere eğilerek mendil içerisinde sarılı para bulmuş gibi yapıp, parayı paylaşmayı teklif ettiği, şikayetçinin kabul etmemesi üzerine kimliği tespit edilmeyen başka bir şahsın yanlarına gelerek bir kadın ile çocuğun parasını çaldıklarını söylediği, sanığın parayı kendilerinin almadığını ispat etmek için şikayetçinin çantasını açıp içindekileri çıkartmasını istediği, bu sırada 560,00 TL parayı da alıp ortadan kaybolduğunun iddia edildiği somut olayda;

Sanığın 30.01.2013 tarihli dilekçesi kapsamı ve UYAP kayıtlarından yapılan incelemede sanığın aynı suçla ilgili olarak Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/218 Esas 2011/486 Karar sayılı kararı ile mahkumiyetine hükmedildiğinin anlaşılması karşısında, Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesine ait anılan dosya getirtilip incelendikten sonra, aynı olayla ilgili olması halinde her iki dosyanın birleştirilerek görülmesi gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1293, Karar No: 2022/2065, Tarih: 14.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1293 E.  ,  2022/2065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

4721 sayılı TMK gereğince tedavi amaçlı kişisel koruma kararı istemine ilişkin olarak açılan davada İstanbul Anadolu 1. Sulh Hukuk ve Gebze 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vesayet altına alınması ve 432. maddesi uyarınca tedavi amaçlı kişisel koruma kararı istemine ilişkindir.

İstanbul Anadolu 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, kısıtlı adayının mernis adresinin "Arapçeşme Mahallesi 1022. Sokak No:11 İç Kapı No:1 Gebze/Kocaeli" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Gebze 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce ise, kısıtlı adayının nüfus kaydı incelenmesinde Mernis adresinin "Aşağı Dudullu Mah. Çoban Çeşme Cad. No:26 İç Kapı No:1 Ümraniye/İSTANBUL" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

4721 sayılı TMK'nın 405 maddesi; "Akıl hastalığı veya akıl zayıflığı sebebiyle işlerini göremeyen veya korunması ve bakımı için kendisine sürekli yardım gereken ya da başkalarının güvenliğini tehlikeye sokan her ergin kısıtlanır." hükmünü, 432. maddesi; “Akıl hastalığı, akıl zayıflığı, alkol veya uyuşturucu madde bağımlılığı, ağır tehlike arzeden bulaşıcı hastalık veya serserilik sebeplerinden biriyle toplum için tehlike oluşturan her ergin kişi, kişisel korunmasının başka şekilde sağlanamaması hâlinde, tedavisi, eğitimi veya ıslahı için elverişli bir kuruma yerleştirilir veya alıkonulabilir.” hükmünü, 433. maddesi ise; “Yerleştirme veya alıkoymaya karar verme yetkisi, ilgilinin yerleşim yeri veya gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde bulunduğu yer vesayet makamına aittir.” hükmünü içermektedir.

Türk Medeni Kanunu’nun 432 vd. maddelerinde düzenlenen koruma amacıyla özgürlüğün kısıtlanmasına karar verilmesinde önemli olan en seri şekilde karar vermek olduğundan, uyuşmazlığın, ilk olarak intikal ettiği mahkeme olan İstanbul Anadolu 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul Anadolu 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6029, Karar No: 2019/17681, Tarih: 04.12.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/6029 E.  ,  2019/17681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça konu derilerin caminin içerisinden çalınma eyleminin TCK'nın 142/1-a maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 04.12.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30253, Karar No: 2015/9495, Tarih: 16.03.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/30253 E.  ,  2015/9495 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/86434

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/02/2013

NUMARASI : 2012/407 (E) ve 2013/54 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın aynı durakta minibüs taşımacılığı yaptığı mağdur ile olay tarihinde sıra yüzünden aralarında çıkan münakaşanın kavgaya dönüşmesi üzerine mağdur R.. E..'nin aracından aldığı plastik boru ile sanık M.. K..' un başına birkaç kere vurması üzerine M... K...' un da R.. E..'nin elinden plastik boruyu alarak kendi beyanlarına göre bir kaç kere R.. E..'nin başına vurduğu ve araya girenlerce aralandıkları olayda, R.. E..'deki yaralanmanın sağ temporalde çökme kırığı ve subaraknoidal kanama neticesi yaşamını tehlikeye sokan basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olmayan mevcut kırıkların hayat fonksiyonlarını ağır (4) derece etkileyecek nitelikte olduğunun 28.06.2011 tarihli Kayseri Adli Tıp Şube Müdürlüğünün raporu ile tespit edilmesi, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulunun 21.12.2011 tarihli raporu ile aynı hususların tespiti yanında yüzde sabit iz ve organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya yitirilmesi hususunda görüş bildirilebilmesi için kişinin olay tarihinden (1) yıl sonra muayeneye gönderilmesi gerektiği yönündeki tespiti karşısında mağdur R.. E..'nin kesin adli raporu alınmadan eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 Sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca diğer yönler incelenmeksizin istem gibi BOZULMASINA, 16.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20099, Karar No: 2014/19940, Tarih: 23.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/20099 E.  ,  2014/19940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2014

NUMARASI : 2013/461-2014/538

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını,böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 2.430,98 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki 29.12.2006 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Mahkemece, Temmuz-Aralık 2008 döneminde memurların tamamına 2,35 oranında zam yapıldığını kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de;Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalı ve taksit oranı belirlenirken önceki 6 aylık dönemdeki ortalama memur maaş artış oranı dikkate alınmalıdır. Bu durumda davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacının savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20375, Karar No: 2008/4214, Tarih: 27.03.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/20375 E.  ,  2008/4214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :30.01.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı, Alman Mahkemesince verilen boşanma kararının tenfizine ve tanınmasına karar verilmesini istemiş, mahkemece istek reddedilmiştir.

Mahkeme, tarafların Türk Vatandaşı olmadığını nüfus kayıtlarının kapalı olup, kararın işleneceği bir kaydın bulunmaması nedeniyle hukuki yarar yokluğunu gerekçe göstermiştir.

Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkındaki Yasanın 50. maddesi, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş olan ve o devlet kanunlarınca kesinleşmiş ilamların Türkiye’de icra olunabilmesinin verilecek tenfiz kararına bağlı olduğunu, 58. maddesi de yabancı ilamın kesin delil veya kesin hüküm olarak kabul edilebilmesinin, ilamın tenfiz şartlarını taşıdığının mahkemece tespitine bağlı bulunduğunu, ancak tanımada 54. maddenin (a.) bendindeki koşulun aranmayacağını hükme bağlamıştır.

Yabancı ilam 22.6.2005 tarihinde kesinleşmiştir. Dosyadaki belgelerden, ilam kesinleşmeden tarafların 403 Sayılı Kanunun 20. maddesine göre Türk Vatandaşlığından çıkmalarına izin verildiği, çıkma belgelerini aldıkları 23.7.2003 tarihinde Türk Vatandaşlığını kaybettikleri anlaşılmaktadır.

Yabancı mahkeme ilamının tanınması veya tenfizine karar verilebilmesi için ilamın taraflarının veya en azından birinin Türk vatandaşı olmasına gerek bulunmamaktadır. Taraflar Türk olmasalar bile hukuki menfaatlerinin bulunması koşuluyla yabancı ilamın tenfizini veya tanınmasını isteyebilirler.Kaldı ki, taraflar doğumla Türk Vatandaşı olup, 29.6.2004 tarihli 5203 sayılı Kanunla değişik Türk Vatandaşlığı Kanununun 29. maddesi gereğince, izinle Türk Vatandaşlığından çıkmış olanlar bu maddede sayılan haklar dışında Türk vatandaşlarına tanınan haklardan yararlanmaya aynen devam ederler.Bu bakımdan davacının, tenfiz ve tanıma istemesinde, miras,. velayet, nafakalar, mal rejiminin tasfiyesi yönünden hukuki yararı bulunmaktadır. Bu açıklamalar karşısında mahkemece deliller değerlendirilmek suretiyle ulaşılacak sonuç uyarınca bir hüküm kurulması gerekirken yazılı gerekçe ile ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına,temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.03.2008 Prş.
Yargıtay — Esas No: 2012/12058, Karar No: 2012/10736, Tarih: 11.06.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/12058 E.  ,  2012/10736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/26173, Karar No: 2010/8241, Tarih: 06.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/26173 E.  ,  2010/8241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 13.07.2009 tarih, 7258-15453 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 190,00 TL para cezasının ve tahsil edilen 32,30 TL ilam harcının mahsubu ile kalan 3,20 TL harcın karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 06.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16814, Karar No: 2013/22871, Tarih: 18.06.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/16814 E.  ,  2013/22871 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/16814

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe karşı borçlunun, takibin mükerrer yapıldığını ve borca itirazını belirterek takibin iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, dayanak bononun teminat olarak verildiği, diğer takip dosyaları kapanmadan takibe  konulduğu ve mükerrer tahsil durumu olacağından takibin iptaline karar karar verildiği anlaşılmaktadır.

6098 sayılı Borçlar Kanununun 133.maddesine göre, mevcut bir borcun yeni bir borçla sona erdirilmesi, ancak tarafların bu yöndeki açık iradesi ile olur. Mevcut bir borç için kambiyo taahhüdünde bulunulması veya yeni bir alacak senedi ya da yeni bir kefalet senedi düzenlenmesi, tarafların açık iradeleri olmadıkça yenileme sayılmaz.

Somut olayda, borçlunun itirazına dayanak yaptığı protokol incelendiğinde, protokol kapsamında düzenlenen bononun mevcut borcun yenilenmesi amacıyla verilmediği görülmektedir. Bu durum ve ayrıca icra takiplerindeki tarafların farklı olduğu dikkate alındığında mükerrer takipten bahsedilemez.

O halde, mahkemece, itirazın reddine karar verilmesi gerekirken, borçlu icra mahkemesine başvurusunda takibe konu senedin teminat olarak verildiği yönünde bir itirazda bulunmadığı halde teminat olgusu değerlendirilerek yazılı gerekçe ile itiraza konu takibin mükerrer olduğu yönünde karar verilmesi isabetsizdir.

Öte yandan HMK’nun 297. maddesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereği hükümde “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin” yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4740, Karar No: 2012/9846, Tarih: 06.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/4740 E.  ,  2012/9846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.12.2010 tarih ve 2008/329-2010/832 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin murisi olan...'in 01.10.2007 tarihinde dava dışı Akbank Teşvikiye şubesinden 25.000 TL kredi çektiği ve banka şubesinin talep etmesi üzerine bu kredinin bir nevi teminatı olarak şube vasıtasıyla o zamanki ismi ile Ak Emeklilik'ten kendisine Uzun Süreli Kredi Hayat Sigortası yapıldığı ve peşin olarak priminin tahsil edildiği, müteveffa...'in 22.12.2007 tarihinde kalbine yenik düşerek vefat ettiği ve geriye mirasçı olarak davacıları bıraktığı, bunun üzerine davacıların davalı sigorta şirketine ve acentesi konumundaki banka şubesine başvuruda bulunmalarına rağmen davacılara vefat eden...'in kalp hastalığının kendilerinden gizlendiği ve bu nedenle sözleşmeden cayıldığı bildirilerek ödeme yapılmadığını ileri sürerek, davalı şirkete başvuru tarihi olan 29.12.2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte 10.000 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, beyan edilmeyen hastalık nedeniyle gerçekleşen vefat teminatının yasal hükümler çerçevesinde ödenmesinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, TTK.1290.maddesi ve Hayat Sigorta Poliçesi Genel Şartlarının “Sözleşmenin Yapılması Sırasındaki Beyan Yükümlülüğü” başlıklı C.2.2.2 maddesi gereğince davacıların murisinin sigorta poliçesi düzenlenmeden önce kendisinde bulunduğu sabit olan kalp hastalığını sigortacı şirket tarafından poliçe düzenlenmeden önce doldurulmak üzere kendisine sunulan Uzun Süreli Kredi Hayat Başvurma Formundaki sorulara rağmen bildirmemiş olması nedeniyle davalı sigorta şirketinin sözleşmeden yasal süresi içinde cayabileceği veya sözleşmeyi yürürlükte tutarak sekiz gün içinde prim farkını talep edebileceği, davalı şirketinde sözleşmeden cayma hakkını kullandığı, davalı sigorta şirketince yasal süresi içerisinde sözleşmeden cayılmış olması nedeni ile sigorta tazminatının davacılara ödenemeyeceği yönündeki savunmasının yerinde görüldüğü gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.