muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6194, Karar No: 2014/7512, Tarih: 10.04.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/6194 E.  ,  2014/7512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manavgat İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2012

NUMARASI : 2010/236-2012/658

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan S.. K.. yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 10/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9217, Karar No: 2014/14494, Tarih: 25.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/9217 E.  ,  2014/14494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada Mahkemesi’nce verilen 02/04/2013 gün ve 2012/78-2013/40 sayılı kararı düzeltilerek onayan Daire’nin 05/02/2014 gün ve 2013/12646-2014/1975 sayılı kararı aleyhinde fer'i müdahil vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin bulunan mevduat hesabından 11/11/1999 tarihinde 5.404 TL’nin aktarıldığını, bankaya tarafından el konulmasından sonra yatırılan paranın müvekkiline iade edilmediğini, kurulan paravan banka aracılığı ile müvekkilinin parasının bünyesindeki şirketlere kredi olarak dağıtıldığının anlaşıldığı, muhatapları bankayı en son devralanın davalı müvekkilinin hesabından sorumlu olduğunu ileri sürerek, 5.404 TL'nin 11.11.1999 hesap açma tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, husumet itirazı ve zamanaşımı definde bulunmuş, davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekili ve fer'i müdahil vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce düzeltilerek onanmıştır.

Fer'i müdahil vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Mahkemece bu kez 05.05.2014 tarihli karar ile fer'i müdahil vekilinin karar düzeltme dilekçesinin miktar yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı fer'i müdahil vekili temyiz etmiştir.

1- Her ne kadar mahkemece fer'i müdahil vekilinin karar düzeltme dilekçesinin miktar yönünden reddine karar verilmişse de, karar düzeltme talepleri konusunda karar verebilme yetkisi münhasıran Yargıtay'a aittir. Dolayısıyla yerel mahkemece fer'i müdahil vekilinin karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, fer'i müdahilin anılan ret kararını tek başına temyiz yetkisinin olmadığı düşünülebilirse de mahkemenin fer'i müdahil aleyhine hüküm kurması halinde, fer'i müdahilin bu hükmü tek başına temyiz edebileceği açıktır. O halde, somut uyuşmazlıkta da fer'i müdahilin, mahkemece aleyhine kurulan karar düzeltme talebinin reddi kararını temyiz hakkı bulunmaktadır.

Bu durum karşısında, fer'i müdahil vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkemenin karar düzeltme dilekçesinin reddine dair 05.05.2014 tarihli kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve fer'i müdahil vekilinin karar düzeltme talebinin incelenmesine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Fer'i müdahil vekilinin karar düzeltme talebinin incelenmesine gelince de; mahkemece davanın kabulüne dair 02.04.2013 tarihli kararda fer'i müdahil aleyhine hüküm kurulmamıştır. Fer'i müdahil borcunun üstlenilmesi de söz konusu olmamıştır. Dolayısıyla, fer'i müdahilin mahkemenin davanın kabulüne dair 02.04.2013 tarihli kararına karşı tek başına temyiz veya karar düzeltme isteminde bulunma yetkisi yoktur.

2- Fer'i müdahil vekilinin karar düzeltme talebinin incelenmesine gelince de; mahkemece davanın kabulüne dair 02.04.2013 tarihli kararda fer'i müdahil aleyhine hüküm kurulmamıştır. Fer'i müdahil borcunun üstlenilmesi de söz konusu olmamıştır. Dolayısıyla, fer'i müdahilin mahkemenin davanın kabulüne dair 02.04.2013 tarihli kararına karşı tek başına temyiz veya karar düzeltme isteminde bulunma yetkisi yoktur.

Somut uyuşmazlıkta ise, fer'i müdahil vekili anılan kararı davalı . ile birlikte temyiz ettiğinden Dairemizce fer'i müdahil vekilinin temyiz talebi de incelenmiştir. Ancak, davalı banka vekilince Dairemiz kararına karşı karar düzeltme isteminde bulunulmadığından ve bu hususun öncelikle incelenmesi gerektiğinden; fer'i müdahil vekilinin karar düzeltme dilekçesinin, tek başına karar düzeltme isteminde bulunamayacağı gerekçesiyle reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle fer'i müdahil vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkemenin 05.05.2014 tarihli kararının bozularak ortadan kaldırılmasına, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle fer'i müdahil vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, 25/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19525, Karar No: 2017/5596, Tarih: 19.04.2017

**3. Hukuk Dairesi         2015/19525 E.  ,  2017/5596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalılardan Nihat Tugay'ın Honda marka aracı oto pazarında satışa çıkardığını, dava dışı ... isimli şahsın kendi adına aracı kapora vererek davalı ... Tugay'dan satın aldığını, araç maliki tarafından noter vekaletnamesi ile vekil tayin edilmiş olan dava dışı ...'ın vekaletname ile kendisine satarak devrettiğini, daha sonra aracı dava dışı ....'a sattığını, dava konusu aracın .... isimli şahsın elinde iken satışa esas dayanağın vekaletnamenin sahte olduğu gerekçesiyle aracın polis marifetiyle ....'dan alınarak davalı malik ...’e teslim edildiğini, bedelini ödeyerek satın aldığı aracın elinden alındığı için dava dışı .... da kendisine aracı satan davacı müvekkilden parasını talep ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla 7.000,00 TL nin yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı ...; davaya konu satış işleminin Kadıköy 21 Noterliğinde noterlik başkatibi tarafından düzenlediğini, noterliğin bir kamu hizmeti olduğunu, yoğun çalışan bir işyerinde noterin veya çalışanların tüm özeni ve dikkati gösterdiği halde sahteliğin gerçekleştiğini, notere gelen kişilerin ibraz edilen belgelerin en uzman kişilerin bile zorlukla fark edeceği bir sahteliğe yol açması durumunda noterin sorumlu tutulmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Nigat Tugay; hiç bir şekilde belirtilen tarihte kimsenin aracını alıp satmadığını, belirtilen tarihlerde Siverek ilçesinde köyde olduğunu, İstanbul’da bulunmadığını, adına bir sözleşme ve vekaletnameden haberinin bulunmadığını, okur yazar olmadığını, imza atmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...: iki yıl kadar önce maliki olduğu satmak için Sezgin isimli kişiyle anlaştığını, oto alım satım sözleşmesi yaptıklarını, notere gitmediklerini, aracı teslim ettiğini, ödeme yapmayınca arabayı geri istediğini, aracını başkasına kiraya verdiğini söylediğini, araca sigorta yaptırdığı kişilerin aracın plakasının kendi adına kayıtlı olmadığını söylediklerini, bunun üzerine Savcılığa müracaat ettiğini, daha sonra aracın yakalanıp kendisine teslim edildiğini, yapılan tahkikatta sahte kimlik çıkartılarak bu işlemin yapıldığı anlaşıldığını, iyiniyetli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ...'in araç maliki olduğu ve adına düzenlenen sahte vekaletname ile satışın davacıya yapıldığı, davalı ...'in bir kusurunun bulunmadığı, davalı ... Tugay hakkında açılan dava sebebi ile bir kusurunun bulunmadığı, davalı noter hakkında açılan ceza davasında da noterinde kusurunun bulunmadığı, ceza soruşturmaları ve kovuşturmalarının davalılar lehine sonuçlandığı, araç satışında aracı olan galeri sahiplerinin davacının aracını sattığı ....'a başka bir araç vermek sureti ile zararını ödedikleri, davacının da 2.el araç alım satım işleri ile uğraştığı ve davalılara atfedilecek kusurda bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, dosya içerisinde yer alan 31/10/2007 tarihli ön oto satış sözleşmesi içeriğinden davaya konu aracın davalı ... Togay tarafından dava dışı ...’a satılmış olması ve davacının dava dışı ...’a yönelik talebi olmadığı anlaşıldığına göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davalı noterin sorumluluğu yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava; Noterlik Kanunu'nun 162.maddesine dayalı noterin kusursuz sorumluluğuna ilişkin maddi tazminat davasıdır.

Noterlik Kanunu'nun 1.maddesinde; noterliğin bir kamu hizmeti niteliğinde bulunduğu, hukukî güvenliği sağlamak ve anlaşmazlıkları önlemek için işlemleri belgelendiren bir kurum olduğu belirtilmiştir.

Görevi belge ve işlemlere resmiyet kazandırmak olan noterlerin yaptıkları işlemler dolayısıyla meydana gelecek zararlardan ötürü sorumlu tutulması bir zorunluluk olarak kendini göstermektedir. Hâlen yürürlükte bulunan 1512 sayılı Noterlik Kanunu’nun 162. maddesinde noterlerin hukukî sorumlulukları hüküm altına alınmış ve bu maddede kusurdan söz edilmemiştir. Bu sebeple noterlerin sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olarak düzenlendiği anlaşılmaktadır. (Nart, Serdar, Noterlerin Hukukî Sorumluluğu, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt. 11 Özel s. 2009, s.425-452, Düzgün Aslan Ülgen, Noterlerin Meslekî Sorumluluk Sigortası s. 492, 494- Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi C.XVII, Y. 2013, s. 1-2)

Uygulamada; noterler aleyhine, en çok otomobil ve taşınmaz alım satımlarında meydana gelen zararlar bakımından dava açılmaktadır. Bu davalarda; aracın haksız zilyetleri tarafından kullanılan sahte kimlik, vekâletname veya araç trafik tescil belgelerinin sahteliğinin noterlerce ve çalışanları tarafından belirlenip belirlenmediği hususları araştırma konusu olabilmektedir. Tüm bu durumlarda noterin veya çalışanının kimlik veya belge üzerinde yeterli incelemeyi yapıp yapmadığı, dolayısıyla özen yükümlülüğüne uygun davranıp davranmadığı araştırılmaktadır. Noterin ilgililerin hukukî menfaatlerini korumak için araştırma ve aydınlatma görevi vardır. Noterlik Kanunu'nun 72.maddesine göre; noter, iş yaptıracak kimselerin kimlik, adres ve yeteneğini ve gerçek isteklerinin tamamını öğrenmekle yükümlüdür. Bu cümleden olarak noterin veya çalışanının her zaman belgenin sahte olup olmadığını anlamasını ve tetkik etmesini yani grafolojik bir inceleme yapması beklenemez. Ancak; belgenin veya kimliğin ilk bakışta sahte olup olmadığı veya kimlikte şekli anlamda var olması gereken bir bilginin olmaması yahut olmaması gereken bir ibarenin bulunması noter veya çalışan tarafından dikkat edilmesi gereken

hususlardandır. Bu gibi hâllerde noterin veya çalışanının gerekli özeni göstermesi beklenir. Aksine davranış özen yükümlülüğünün ihlâlidir.

Yargıtay uygulamasına göre; belgenin sahteliği hususundaki en önemli kıstas belgenin veya kimliğin aldatma yeteneğine (iğfal) sahip olup olmamasıdır. Yargıtay bir çok kararında; aldatma (iğfal) yeteneği bulunan belgelerin kullanılmasını üçüncü kişinin ağır kusuru olarak nitelendirmiş ve noterin sorumluluğu bakımından illiyet bağını kestiğini kabul etmiştir. Zarar doğuran işlem veya eylemde aldatma (iğfal) kabiliyetine sahip bir kimlik veya belgesinin kullanılması hâlinde noterin sorumluluğunun doğmayacağının kabul edilmesi gerekir. Ancak detaylı bir incelemeyle ortaya çıkacak sahteliğin fark edilmesi noter veya çalışanından beklenemeyecek bir durumdur.

Somut olayda; araç maliki ...’in kimlik bilgileri kullanılarak İstanbul 7. Noterliğinden 30/10/2007 tarihli ... adına sahte vekaletname düzenlendiği ve söz konusu sahte vekaletnameye istinaden davacının, ...’dan 34 FNY 76 plakalı aracı Kadıköy 21. Noterliğinin 02/11/2007tarih ve 39207 yevmiye numaralı araç satış sözleşmesi ile bedelle satın aldığı görülmektedir. Dosya kapsamından; araç maliki ... tarafından davacının aracı daha sonra sattığı .... aleyhine açılan araç mülkiyetinin tespit ve tescili davasının da kabul edilerek aracın malikine ait olduğunun tespitine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Resmi işlem yapma görevini üstlenmiş ve teknolojinin gelişmesi ile kimlik paylaşım sistemi gibi kolaylıklara kavuşmuş olan noterin daha fazla bilgi ve tecrübeye sahip olması nedeni ile daha üst düzeyde dikkat ve özen görevi bulunmaktadır.

Resmi işlem yapma görevini üstlenmiş ve teknolojinin gelişmesi ile kimlik paylaşım sistemi gibi kolaylıklara kavuşmuş olan noterin daha fazla bilgi ve tecrübeye sahip olması nedeni ile daha üst düzeyde dikkat ve özen görevi bulunmaktadır.

O halde mahkemece; 1512 sayılı Noterlik Kanunu'nun 162/2. maddesi uyarınca, noter katibinin eylemi ile davacının zararı arasında uygun illiyet bağının bulunduğu ve zararın tazmininde, davalı noterin kusursuz sorumluluğunun olduğu kabulü ile yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yukarıdaki gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11959, Karar No: 2021/3654, Tarih: 19.04.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/11959 E.  ,  2021/3654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın reddi

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat talebinin dayanağı olan ... Cumhuriyet Başsavcılığın 2014/37666 sayılı soruşturma dosyası kapsamında, davacılara ait yayın kanallarının FETÖ/PYD silahlı terör örgütü ile ilişkili olduğuna ilişkin soruşturmayı yürüten Cumhuriyet savcısı tarafından Dijitürk, Tivibu ve Teledünya adlı yayın platformlarına yazı gönderildiği ve bu platformlardan davacılara ait yayın kanalarının çıkarılmasına neden olunduğu gerekçesi ile davacının 600.000 TL maddi, 600.000 TL manevi tazminatın yazının gönderildiği tarihten işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin davada, yerel mahkemece, davacılar lehine tazminat isteme şartlarının oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş, gerekçeli kararda davanın reddine karar verildiği belirtilmesine rağmen hüküm kısmında manevi tazminat talebinin reddine karar verildiğinin yazılması, maddi tazminat talebinin reddinin yazılmaması mahallinde ilavesi mümkün yazım eksikliği olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; mahkemece davacı lehine tazminat isteme şartlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmesinde usule ve kanuna aykırı yön bulunmadığından, davacılar vekilinin bir nedene dayanmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 19.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16978, Karar No: 2014/11656, Tarih: 11.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/16978 E.  ,  2014/11656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...vd aleyhine 08/02/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve hüküm altına alınan miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 11/09/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava basın yoluyla kişilik hakkına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, Dairemiz çoğunluğu tarafından onanmıştır.

Uyuşmazlık, Sabah Gazetesi'nin 09.01.2013 tarihli nüshasında davalının, “ O Kelebek Sen Nesin ? ” başlıklı köşe yazısında geçen ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturup oluşturmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dava konusu yazıda davalının; “ … Bu gençler neden ölüyor diyen ... Bey’e derim ki; “Sizin yüzünüzden ! Sizin zihniyetinizin ırkçılığı ve faşizm uygulamaları yüzünden! Eğer siz yapmasaydınız bu kadar ırkçılık ve şovenistlik, bu kavga olmazdı.Bu savaş olmazdı! Eğer siz Türk Milliyetçiliği üzerinden siyaset yapıp, oy toplamaya çalışmasaydınız ve siz meselelere insan hakları temelinden baksaydınız, bu çocuklar ölmezdi Sayın Başkanım !” şeklindeki beyanları dava konusu yapılmıştır.

Bilindiği üzere; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 25. maddesi düşünce ve kanaat hürriyetini, 26. maddesi düşünceyi açıklama ve yayma hürriyetini, 28. maddesi basın hürriyetini düzenlemiştir. Keza 5187 sayılı Basın Yasası'nın 1. ve 3.maddelerinde de benzer hükümler yer almıştır. Diğer yandan; Özgür medyayı "halkın gözcüsü", "halkın bekçisi" olarak kabul eden Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarında da, ifade hürriyeti açısından basın hürriyetine sağlanan güvencelere özel bir önem verilmiş, medyanın kamu yararı ile ilgili bilgileri bildirme ve yaymanın yanında halkın da bu bilgi ve düşünceleri alma hakkının bulunduğu vurgulanmıştır. Anayasamızın 90. maddesi, usulüne göre yürürlüğe konmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümlerinin esas alınacağına amirdir.