muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1418, Karar No: 2021/1104, Tarih: 03.02.2021

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada, sanık ...’nın, mağdur ...’nın çıplak görüntülerini, belirli olmayan ve birden fazla kişi tarafından algılanabilme imkanı bulunan facebook adlı sosyal paylaşım sitesi üzerinden, 27.04.2011 tarihine kadar yayımlayarak, üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren TCK'nın 134/2. madde ve fıkrasındaki basın ve yayın yoluyla görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu işlediğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında, sanık hakkında, suç tarihinden sonra, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında yer alan; “31/12/2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı; a) Soruşturma evresinde, 04/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171. maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine, b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine, c) Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine, karar verilir.” hükmü gereğince kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerekirken, suçun basın ve yayın yoluyla işlendiği göz ardı edilerek, “... Suç tarihi 27/04/2011 ve öncesidir ve bu nedenle sanığın hukuki durumunun 05/07/2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı yasa kapsamında ele alınması gereklidir. Kanun koyucunun ‘sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleri’ ifadesiyle, 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin uygulanma kapsamı bakımından; düşünce ve kanaatin içeriğinden çok açıklama yöntemini dikkate aldığı, cezanın tür ve miktarı itibariyle bir sınırlama yanında suçların tek tek sayılması yerine, düşünce ve kanaat açıklama yöntemleri bağlamında işlenebilecek suçların işlenme biçimleri itibariyle bir düzenleme yapmayı amaçladığı, kanun koyucunun yukarıdaki amacı gerçekleştirmeye çalışırken daha genel ve imkanlara işaret eden ifade biçimleri yerine ‘yöntem’ ifadesini tercih ettiği, bir amaca ulaşmak için izlenen yol, usul ve metot gibi anlamlara gelen ‘yöntem’ ifadesi, kanunun geçici 1. maddesi çerçevesinde ele alındığında, korunmak istenenin; her türlü düşünce ve kanaat açıklama biçimi olmadığı, aksine; bir eylemin bu kapsamda kalabilmesi için meşru olan ve düşünce ve kanaat açıklaması bağlamında mutad olan bir yöntemle işlenmiş olması gerektiği, bu bağlamda eylemin işleniş yönteminin düşünce ve kanaati açıklamak bakımından mutad kabul edilemeyecek olması halinde geçici 1. madde hükmünün uygulanamayacağı cihetle, suç konusu eylem nedeni ile sanık hakkında 6352 sayılı yasanın geçici 1

. madde hükmünün uygulanamayacağı cihetle, suç konusu eylem nedeni ile sanık hakkında 6352 sayılı yasanın geçici 1. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı kanaatına varılmıştır...” biçimindeki, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun ve ceza dairelerinin istikrar kazanan uygulamalarına uygun düşmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda verilen 11.04.2018 tarihli, 2017/2190-2018/629 sayılı “istinaf talebinin kabulüyle ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılmasından sonra yeniden kurulan mahkumiyet hükmüne” ilişkin hükmün açıklanan nedenle 5271 sayılı CMK'nın 302/2. madde ve fıkrası gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. madde ve fıkrası uyarınca dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmesine, 03.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4714, Karar No: 2016/1578, Tarih: 14.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/4714 E.  ,  2016/1578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Şikayete konu sıra cetvelinin düzenlendiği, ...'nün 2013/11149 E. sayılı dosyasının bir sureti temyize konu dosya içerisinde bulunmakta ise de, dosya içerisinde iptali istenen 24.12.2014 tarihli sıra cetvelinin şikayetçiye tebliğ edildiğine dair tebliğ belgesine rastlanmadığından, anılan İcra Müdürlüğü'nden, sıra cetvelinin şikayetçiye tebliğe çıkarılıp çıkarılmadığı sorularak, çıkarılmış ise tebliğ belgesinin istenmesi, temin edilemez ise İcra Müdürlüğü ve posta idaresi kayıtlarından tebliğ tarihinin araştırılarak mahkemeye bildirilmesinin, tebliğe çıkarılmamış ise bu durumun tutulacak tutanak ile tespit edilip cevabi yazının mahkemeye gönderilmesinin istenmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2012, Karar No: 2010/4648, Tarih: 25.03.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/2012 E.  ,  2010/4648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve asli müdahil vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında; tarım arazilerindeki değerlendirmenin taşınmazın yer aldığı ilçede ekilmesi mutad olan ve münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarının –doğru istatistiki bilgilere dayandığı bilinen- İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmesini ve raporların buna göre düzenlenmesini öngörmektedir. Münavebeye alınan ürünlerde ise, herhangi bir işlemden geçirilmeden tarlada elde edildiği haliyle satışından sağlanacak gelir esas alınarak değerlendirilmesi gerekmektedir. Hal böyleyken hükme esas alınan ek bilirkişi kurulu raporunda, münavebeye alınan şekerpancarı için İlçe Tarım Müdürlüğünden bildirilen toptan satış fiyatı uygulandığı halde, fabrikada işlenmesinden sonra elde edilecek pancar posasının da gelir kapsamına alınarak yüksek gelir belirlenmesi ve dolayısıyla taşınmaza fazla bedel biçilmiş olması,

2-10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 40.sırasında Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın 18.maddesinin (f) bendi uyarınca 01.01.2006 tarihinde yürürlüğe girmiştir.Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden karar harcının alınmış olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1349, Karar No: 2024/3115, Tarih: 08.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/1349 E.  ,  2024/3115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/937 E., 2021/1591 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 27. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/296 E., 2019/332 K.

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davasında İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılamada davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin değerden reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Dava; elatmanın önlenmesi (muarazanın önlenmesi) istemine ilişkindir.

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu, İstanbul ili Pendik ilçesi ... (...) Mahallesinde XXVI nolu bölme olarak belirlenmiş orman parselinin, 2/B parseli olduğu ve 20 yılı aşkın süredir davacıların zilyetinde olduğu ve üzerindeki binaların ve mevye ağaçlarının davacılara ait olduğu, Orman ve Su işleri Bakanlığı Sultanbeyli Orman İşletme Şefliğinin 13.06.2016 tarihli yazısı ile davacıları yapılan tebligatlar ile söz konusu parseldeki binaların boşaltılarak teslim edilmesi, aksi takdirde infaz işleminin yapılacağı bildirildiği, dayanak olarak da makamın 07.01.2016 tarih ve 1 sayılı olurları ile parselin Karayolları Genel Müdürlüğüne tahsis edildiği açıklandığı. Yapılan tebligatın ve belirtilen olguların mevcut durumu tam olarak yansıtmadığı gibi kanunlara da uygun olmadığı, bu bağlamda davacıların yasalardan ... haklarının ziyaa uğramaması için dava konusu taşınmazda XXVI nolu parselle ilgili muarazanın giderilmesi ve davalının müdahalesinin önlenmesine, masraf ve ücreti vekaletin davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dosya kapsamından, dava konusu İstanbul ili Pendik ilçesi Kurna mahallesi P.XXVI parselinin, 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman tahdit çalışmalarında orman sınırları içerisinde bırakıldığı, 15.08.1985 tarihinde ilan edilen 2896 Sayılı Yasaya göre yapılınan 2/B çalışmalarında P.XXVI parseli olarak orman sınırları dışına çıkartıldığı, ancak Kartal 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1987/521 Esas, 1987/1266 Karar ile orman dışına çıkartma işleminin iptal edildiği, 3302 Sayılı 31.8.1956 tarihli ve 6831 Sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (3302 Sayılı Kanun)

hükümlerine göre yapılıp 27.2.1989 tarihinde ilan edilen 2/B madde uygulaması çalışmalarında tekrar P.XXVI parsel olarak orman sınırları dışına çıkartıldığı, Milli Emlak Dairesi Başkanlığının 12.09.2002 tarihli Olur'u ile ağaçlandırma ve erezyon kontrolü yapılmak üzere Ağaçlandırma ve Erezyon Kontrolü Genel Müdürlüğü adına tahsis işleminin yapıldığı ve 30.04.2008 tarihinde arazinin teslim edildiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince; ".. el atmanın önlenmesi davalarında ön koşul olarak davalı tarafından fiili bir el atmasının olması ve bu el atmanın haksız yere olması gerektiği, mevcut dosya kapsamından dava konusu taşınmaza davalının fiili bir elatmasının söz konusu olmadığı, davacının davasını ispatlayamadığından davanın reddine" karar verilmiştir. Verilen karar davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi; "Dava konusu taşınmaz, dava tarihinden önce Defterdarlık Anadolu Yakası Milli Emlak Dairesi Başkanlığının 12.09.2002 tarih Olur' u ile Orman Yönetimine tahsis edilmiştir. Bu tür yani eylemli orman olması nedeniyle veya eylemli orman olmamakla birlikte ağaçlandırılmak üzere Orman Yönetimine tahsis edilen yerler özel mülkiyete konu olamayacağı gibi, bu tür taşınmazların tapu kaydının beyanlar hanesine kullanıcı şerhi verilmesine, ya da gerçek kişiler tarafından taşınmaz hakkında kendi lehlerine olacak şekilde bir hak doğuracak dava açmak olanağı yoktur. İdarî yargıda idarî tahsis kararı iptal edilmedikçe veya idarece tahsis kararı kaldırılmadıkça tahsis işlemi geçerliliğini sürdüreceğinden, bu tür bir yere kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle açılan böyle bir davanın dinlenilme olanağı yoktur. Bu nedenlerle, dava konusu taşınmazın ağaçlandırma ve erezyon kontrolü yapılmak üzere Ağaçlandırma ve Erezyon Kontrolü Genel Müdürlüğüne tahsis edildiği anlaşıldığından, davacı vekilinin başvurunun esastan reddine" karar verilmiştir.

Davacılar vekili tarafından; "Tahsis tarihinden bugüne kadar XXVI nolu parselde ağaçlandırmaya ilişkin herhangi bir iş ve işlem yapılmamış olduğundan ağaçlandırma yönetmeliği ve 178 nolu tebliğ hükümleri gereğince 2 yıl iş ve işlem yapılmaması durumunda tahsisin otomatikman kalkmış olacağı hukuki olguları karşısında tahsisten söz etmek olanağı olmadığı, tahsisin otomatik olarak kalktığı, 20.05.2019 tarihli bilirkişi ek raporunda dava konusu parselde yıllardır herhangi bir ağaçlandırmanın yapılmadığı, 59 nolu Orman Kadastro Komisyonu kararı ile orman sınırları dışına 2B parseli olarak tekrar çıkarılan XXVI nolu parsel için herhangi bir dava ve itiraz olmadan kesinleştiği göz ardı edilerek 2. kez kadastro yapıldığı (hukuka aykırı olarak) tapu kayıtlarında orman vasfı ile hazine adına kayıt görülmediği özellikle açıklanmış olması ve itirazlarının kısmen de karşılanmış olması değerlendirilmemiştir." gerekçeleriyle temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle; temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA, 59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 368,30 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6060, Karar No: 2017/317, Tarih: 26.01.2017

**15. Hukuk Dairesi         2015/6060 E.  ,  2017/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak ile ilgili yapılan icra takibine itirazın iptâli talebine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davasında davalı şirkete ait iş makinesinin tamirini yaptıklarını, malzeme ve işçilik bedeli için 30.07.2012 tarihli 26.255,00 TL miktarlı faturayı düzenleyerek davalıya gönderdiklerini, davalı şirket tarafından faturanın iade edildiğini, bundan sonra davalı aleyhine icra takibi başlattıklarını ancak davalının takibe itiraz ettiğini belirterek yapılan icra takibine davalının itirazının iptâline karar verilmesini talep etmiş, davalı savunmasında davacı ile yapılan sözlü anlaşma uyarınca davacının kendilerine 19.500,00 TL'lik yedek parça ve servis işçiliği yaptığını, yaptığı iş karşılığında davacıya 19.500,00 TL bedelli çek verdiklerini, davacının bu çeki vadesinde tahsil ettiğini, bunun dışında davacı ile aralarında herhangi bir ticari alışverişlerinin olmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Davacı 11.02.2013 tarihli cevaba cevap dilekçesinde davalının bildirdiği ödemenin daha önceki yedek parça ve servis işçiliği ile ilgili olduğunu, davaya konu faturanın ise davalının imzasını taşıyan 24.07.2012 tarihli “servis ve yedek parça onay formu” kapsamında yapılan işler ile ilgili olduğunu açıklamıştır.

Mahkemece davaya konu uyuşmazlık öncesinde, taraflar arasında iş makinelerinin tamir ve bakımıyla ilgili iş ilişkisinin bulunduğu ancak davaya konu edilen belgesinin aslının davacı tarafından sunulmamış olması ve bu belgede imzası bulunduğu bildirilen davalı şirket çalışanı olduğu tespit edilemediğinden davanın ispatlanamamış olması gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

Mahkemece davaya konu uyuşmazlık öncesinde, taraflar arasında iş makinelerinin tamir ve bakımıyla ilgili iş ilişkisinin bulunduğu ancak davaya konu edilen belgesinin aslının davacı tarafından sunulmamış olması ve bu belgede imzası bulunduğu bildirilen davalı şirket çalışanı olduğu tespit edilemediğinden davanın ispatlanamamış olması gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında uyuşmazlığa konu edilen fatura öncesinde iş makinelerinin tamiri ve bakımı için akdi ilişkinin bulunduğu ihtilâfsızdır. İhtilâf 30.07.2012 tarihli 26.255,00 TL miktarlı fatura kapsamında hizmet verilip verilmediği konusundadır. Davacı ihtilâfa konu işlerin 24.07.2012 tarihli “servis ve yedek parça onay formu” başlıklı belgede yapılan işler olduğunu iddia etmiş, davalı vekili 22.04.2014 tarihli celsedeki beyanında bahsi geçen belgenin yani 24.07.2012 tarihli servis yedek parça teklif ve onay formunun ıslak imzalı bir belge olmadığını, faks suretiyle müvekkili şirkete gönderildiğini, imza inkârı halinde ve belgenin müvekkiline aidiyetinin tespitinin mümkün olmadığını yine de belgedeki imzanın müvekkili şirket temsilcinden sadır olduğunu kabul ettiklerini, ancak bunun teklif belgesi olup içeriğindeki işlemlerin yapıldığı anlamına gelmeyeceğini açıklamıştır. Eser sözleşmelerinde yüklenicinin ana borcu, eseri eksiksiz ve ayıpsız tamamlayıp teslim etmek; iş sahibinin ana borcu da, bedeli ödemektir. Dolayısıyla, eseri eksiksiz ve ayıpsız ikmâl edip teslim ettiğini yüklenici, bedeli ödediğini de iş sahibi kanıtlamak zorundadır. Teslim borcunun da, teslimin bir hukuki fiil olması nedeniyle tanık dahil olmak üzere her türlü delille kanıtlanması mümkündür. Somut olayda dinlenen tanıklar davaya konu edilen işlerin yapılıp davalıya teslim edildiğini açıklamış olduklarından mahkemece onay formunda belirtilen imalâtların faturada açıklanan 26.255,00 TL bedeli üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken davanın tümüyle reddine karar verilmesi doğru olmadığı gibi koşulları oluşmadığı halde davalı yararına icra inkar tazminatına hükmedilmesi de doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 26.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14353, Karar No: 2014/2369, Tarih: 05.03.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/14353 E.  ,  2014/2369 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/320918

MAHKEMESİ : Adana 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2012

NUMARASI : 2011/325 Esas, 2012/662 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında düzenlenen iddianamede şüphelilerden Çukurova Devlet Hastanesi Başhekimi M ile hastane müdür yardımcısı Ali'nin kuruma akaryakıt temin eden firmanın eksik teslimat yapmasına bilerek sebep oldukları, aynı hastanede 10/05/2005 tarihinde yapılan genel temizlik ihalesinin kendi destekledikleri kişiler tarafından kazanılmaması üzerine Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılanan örgüt üyelerinin isteği doğrultusunda komisyon üyesi şüpheli A.. E... ile başhekim M..'nın ihalenin iptalini sağladıklarının iddia olunduğu, bir kısım ortak iddialarla ilgili olarak şüpheliler hakkında suç örgütüne yardım etme ve ihaleye fesat karıştırma suçlarından Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı ve halen davanın derdest olduğu (2010/99) anlaşılmakla olanaklı ise davaların birleştirilmesi aksi halde onaylı bir suretinin dosya içerisine alındıktan sonra sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/686, Karar No: 2019/3259, Tarih: 16.05.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/686 E.  ,  2019/3259 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İnş. Ltd. Şti. vek. Av. ... ile davalı ... İşletmeleri A.Ş. vek. Av. ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 10.10.2017 gün ve 2016/649 E. - 2017/805 K. sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Mahkemece davacı vekiline temyiz karar harcı yerine istinaf karar harcı yatırılması sebebiyle eksik harcın tamamlanması ve temyiz posta giderinin yatırılması için çıkartılan muhtıranın kesin süreye uymamanın sonuçlarını barındırmaması sebebiyle usulüne uygun olmadığı anlaşılmakla, davacı vekiline eksik olan harcı ve temyiz posta giderini yatırması için usulüne uygun yeniden muhtıra tebliğ edilip sonucuna göre yeniden karar verilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22407, Karar No: 2014/16126, Tarih: 03.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/22407 E.  ,  2014/16126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir. Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten ve 2-Temyiz eden davalı SGK vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.