muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1361, Karar No: 2011/10583, Tarih: 20.09.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/1361 E.  ,  2011/10583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizcilik İhtisas Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 12/11/2009 tarih ve 2009/15-2009/410 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin fener ve tahlisiye ile gemi kurtarma ve çıkarma konusunda tekel hizmetleri veren bir kuruluş olduğunu, davalının acentesi bulunduğu geminin 08.02.2003 tarihinde sürüklenmeye başlaması sonucu İstanbul Deniz Trafik Kontrolünün talimatıyla müvekkilinin römorkör gönderdiğini, gemi kaptanın önceden yardım talep ettiğini, römorkörün gemiye yaklaşması sonucu kaptanın kontrol istasyonuna yardım istemediğini açıkladığını, römorkörün geri döndüğünü, 10.02.2003 tarihinde de yine talimat üzerine gemiye römorkör gönderildiğini, gemi adamlarının kurtarıldığını,ancak geminin karaya oturması sonucu yardım talebinde bulunulmadığını, hizmet bedelinin ödenmediğini, tahsili için yapılan icra takibinin itirazla durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına ve %40 inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline husumet düşmeyeceğini, aracılıkta bulunduğu veya akdettiği bir sözleşmenin olmadığını, acentelik ilişkisi bulunmadığını, salt gemi adamlarının ülkelerine dönmesi için donatana kredi verdiğini, esasen kurtarma ve yardım hizmetinin de olmadığını, talep edilen ücretin de kurtarma ve yardım ücreti niteliğinde bulunmadığını, meydana gelen olayın karaya oturan gemideki canların kurtarılmasından ibaret olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma,uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davacının isteminin 23.09.1910 tarihinde Brüksel'de kabul edilen “Deniz yardım ve kurtarma işlerine mütedair bazı kaidelerin tevhidi hakkındaki sözleşme” hükümlerine tabi olduğu, dava konusu olayda AGIOS DIMITROIS 7 isimli gemi kurtarılamadığından, 1910 tarihli sözleşmenin 2. maddesinin 2. fıkrası ve aynı mahiyetteki TTK'nun 1223. maddesi uyarınca davacının ücret veya masraf istemesinin mümkün bulunmadığı, Türk Boğazları Deniz Trafik Düzeni Tüzüğü'nün 15. maddesinin davacının istemine dayanak teşkil etmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/09/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17247, Karar No: 2015/15070, Tarih: 12.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/17247 E.  ,  2015/15070 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/267291

Mahkemesi : Antalya(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 13/06/2014

Numarası : 2014/509 - 2014/710

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 148 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9992, Karar No: 2006/12859, Tarih: 09.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/9992 E.  ,  2006/12859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı Tapu Sicil Müdürlüğü aleyhine 2.5.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında soyadı düzeltilmesi istenmesi üzerine birleştirilen davada da ... ... ve arkadaşları tapu kaydında da baba adı ve soyadı düzeltilmesi isteminde bulunmuşlar yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 6.4.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi her iki davanın davacıları vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar 20 parsel sayılı taşınmazda malik olan miras bırakanları ... ... oğlu ...'nın isminin "... oğlu ..." olarak geçtiğini ileri sürerek kaydın "... ... oğlu ..." olarak düzeltilmesini istemiştir.

Yargılama aşamasında ... ... dava konusu taşınmazın kendi miras bırakanı ... oğlu ...'e ait olduğunu, davacıların Bursa 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/875-2002/157 sayılı ilamı ile tapu kaydındaki ... olan baba adının ... ... olarak düzeltilmesine ilişkin karar aldıklarını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur. Yine yargılama aşamasında eldeki dava ile birleştirilen Bursa 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/839-1215 sayılı dosyasında da ... ..., ... ... oğlu ... mirasçılarını hasım göstererek aynı iddiaları tekrarlayarak kaydın kadastro tespitindeki uygun haline getirilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasında mülkiyet uyuşmazlığının doğduğu ve isim düzeltme yolu ile bu uyuşmazlığın giderilemeyeceği gerekçesiyle her iki davanında reddine karar verilmiştir.

Davacılar açtığı az yukarıda sözü geçen, temyiz edilmeden kesinleşen ilam uyarınca tapuda baba adı düzeltme işlemi yaptırılmamış, davacılar açtıkları bu davada yeniden baba adının düzeltilmesi ve soyadının eklenmesini talep etmişlerdir. Ne var ki, müdahil ve aynı zamanda birleştirilen davanın davacısı ... ... kaydın doğru olduğunu sadece babaları ... oğlu ...'in soyadının tapuya işlenmediğini ileri sürerek ilk davada bir mülkiyet uyuşmazlığı yaratmıştır.

... ...'ın açtığı birleştirilen davada da ... ... davalılar ... ... oğlu ... mirasçılarının tapu kaydında baba adı düzeltilerek mülkiyet nakline sebebiyet verdiklerini belirtmiş ve kaydın yeniden düzeltilmesini istemiştir. Bir davada olayları anlatmak tarafların hukuki nitelemeyi yapmak ise mahkemenin görevidir. (HUMK.m 761) Davacı ...'ın dayandığı vakıalar ve istemi mülkiyet nakli oluşan taşınmazın yeniden kendi miras bırakanları adına tesciline yöneliktir. Dava bu hali ile tapu iptali tescil olarak değerlendirilmelidir.

O halde mahkemece yapılacak iş, öncelikle tapu iptali tescile yönelik birleştirilen davayı ayırarak araştırma ve inceleme yapılması ve varılacak sonuca göre hüküm kurulması olmalıdır. Tapu kaydında isim düzeltilmesine ilişkin ilk davada bu davanın sonucu beklenerek çözülmelidir. Açıklanan tüm bu olgular üzerinde durulmadan yazılı gerekçelerle davaların reddi doğru değildir. Karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harçların yatıranlara geri verilmesine, 9.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14427, Karar No: 2017/5834, Tarih: 11.12.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/14427 E.  ,  2017/5834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağmaya teşebbüs, 6136 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

...

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında yakınana yönelik yağmaya teşebbüs, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; yakınanın, yağma eylemi sırasında sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...'ın kendisi ile birlikte işyerinin yazıhane kısmında bulundukları, diğer sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'nın ise iş yerinin içerisinde ve kapının önünde beklemek suretiyle üzerinde korku ve baskı oluşturduklarına ilişkin beyanı karşısında, sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'nın diğer sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... ile birlikte hareket ederek suça doğrudan katıldıkları gözetilmeden haklarında TCK.nın 37/1. maddesi

./..

yerine, aynı Kanun'un 39. maddesiyle uygulama yapılarak eksik ceza tayini karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretlerinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından zorunlu savunman ücretine dair yargılama giderinin tahsiline ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında yakınana karşı yağmaya teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesine gelince;

II- Sanık ... hakkında yakınana karşı yağmaya teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ...'nın diğer sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... ile birlikte hareket ederek suça doğrudan katıldığı gözetilmeden hakkında TCK.nın 37/1. maddesi yerine, aynı Kanun'un 39. maddesiyle uygulama yapılarak eksik ceza tayini,

2-Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nce verilen 02.02.1995 tarih, 1994/257 Esas ve 1995/16 Karar sayılı ilamın dosya arasında bulunmadığı gibi kesinleşme, şartla tahliye ve bihakkın tahliye tarihine ilişkin infaz araştırmasının yapılmadığı, buna göre söz konusu ilam ve varsa ek kararların getirtilip mükerrirlik uygulamasına esas alınıp alınamayacağı değerlendirilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

3-24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinde değişiklik yapıldığından yeniden takdiri lüzumu,

4-TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 1 nolu bozma sebebi yönünden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 11/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14714, Karar No: 2017/2176, Tarih: 20.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/14714 E.  ,  2017/2176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

5393 sayılı Belediye Yasası'nın 15/son maddesine göre, belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile Belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczolunamaz. Ayrıca 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, Belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu şeklinde düzenleme olup, bu paraların da haczi caiz değildir.

Borçlu Belediye hakkında başlatılan ilamlı takipte, borçlunun... Genel Müdürlüğü'ndeki alacaklarına haciz konulması için 89/1 haciz ihbarnamesi gönderilmiş, borçlu vergi niteliğinde olan bu alacağa haciz konulamayacağını ileri sürerek haczin kaldırılmasını İcra Mahkemesi'nden talep etmiştir.

Söz konusu alacaklar, 89/1 haciz ihbarnamesi gönderilen.... tarafından çevre ve temizlik vergisi payı olarak nitelendirilmiş ise de, şikayet üzerine haciz konulan paraların gerçek niteliği, Mahkemece gerektiğinde yerinde uzman bilirkişi aracılığı ile denetlenerek belirlenmelidir. Eksik inceleme ve yazılı gerekçe ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA,taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 29,20 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2,20 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 20.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7614, Karar No: 2017/9942, Tarih: 30.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/7614 E.  ,  2017/9942 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin 01/01/1986 olduğunun tespiti ve bu hizmetleri ile diğer hizmetlerinin birleştirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işyerinde 01.01.1986 -02.01.1992 tarihleri arasında çalıştığının ve sigortalılık başlangıç tarihinin 01.01.1986 tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile yazıldığı şekilde karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının hizmet tespitine yönelik talebinin yöntemince kanıtlanıp kanıtlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla belirlenmelidir.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu, niteliği, başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

.../...

.../...

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; 01.01.1986 tarihli işe giriş bildirgesinin davacı adına davalı işyerince düzenlenmiş olup Kurum kayıtlarına intikal ettiği, işe giriş bildirgesinin 1986 yılı serilerinden olduğu, davacıya ait sigorta sicil kartında da işe giriş tarihinin 01.01.1986 tarihi olarak belirtilmiş olduğu, davacı adına 02.01.1992 tarihinden itibaren muhtelif sicil no lu işyerlerince Kurum'a hizmet bildiriminde bulunulduğu, davalı işyerinin 01.01.1986-31.07.1993 tarihleri arasında faaliyetinden dolayı Kanun kapsamına alınmış olduğu, davalı işyerine ait ihtilaf konusu dönem bordrolarının getirtildiği, yapılan zabıta araştırması neticesi davalı işyerine komşu olan işyeri çalışanının tutanağa bağlanmak suretiyle Mahkemeye bildirildiği, alınan bilirkişi raporunun dosyaya sunulduğu, duruşmalarda davacı ve kamu tanıklarının dinlendiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; duruşmalarda beyanına başvurulan ve davalı işyerinin tek bordrolu çalışanı olan tanığın aynı zamanda davacının eşi olduğu anlaşılmakla yetersiz tanık beyanları ile Mahkemece yazıldığı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Öte yandan, davanın 6552 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten sonraki bir tarih olan 30/09/2014 tarihinde açıldığı anlaşılmakla davada fer'i müdahil sıfatı bulunan Kurum'un aleyhine olarak yargılama giderleri ve vekalet ücretinden dolayı sorumluluğuna hükmedilmesi bozma nedenidir.

Yapılacak iş, bu tür uzun süreli sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davaların özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi gerekliliği, duruşmalarda dinlenen tanık beyanlarının yetersiz olması nedeniyle, ihtilaf konusu döneme ilişkin, davalı işyerinin eczane olması sebebi ile ilgili ihtilaflı dönemdeki kayıtları istemek, davacının davalı eczanedeki çalışmasının oda kayıtlarına geçip geçmediğini, davacının ihtilaflı dönemde eczanede nöbetçi kalıp kalmadığını araştırmak, ilgili il müdürlüğünden, gerekirse zabıta, vergi dairesi ve meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu iş yeri çalışanlarının; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak ve toplanan tüm delilleri birlikte değerlendirmek ve Kurum'un işbu davada fer'i müdahil sıfatının bulunduğu da gözetilerek sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30/11/2017 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.