muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/654, Karar No: 2022/8332, Tarih: 12.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/654 E.  ,  2022/8332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Sanıklar hakkında “2010,2011,2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından açılan kamu davasında; sanık ...'ın savunmasında ...'ın isteği üzerene suça konu faturaları düzenleyen şirketin ortağı olmayı kabul ettiğini, ancak sahte fatura düzenlenmesi ile ilgisinin olmadığını beyan etmesi, sanık ...'ın ise savunmasında suça konu faturaları düzenleyen şirketi diğer sanık ... ile birlikte kurduklarını, resmi kayıtlarda kendisinin şirket yetkilisi olarak belirlendiği ancak şirketin gerçek yetkilisinin ... olduğunu ve bütün işlemleri ...'in yaptığını, sahte fatura düzenlenmesi konusunda bilgisinin bulunmadığını beyan etmesi, davanın dayanağını oluşturan vergi suçu raporu ve ekinde yer alan vergi tekniği raporlarının incelenmesinde, sanık ...'ın vergi müfettişine verdiği ifadesinde şirketi bilmediğini ve sanık ...'ı tanımadığını beyan ettiği, yine şirketin muhasebe işlemlerini yerine getiren ...'ın vergi müfettişine verdiği ifadesinde, sanıklar ... ve ... ile birlikte notere giderek şirket işlemleri için her iki sanık tarafından birlikte kendisine vekaletname verildiğini beyan ettiği ve Tuzla Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/3014 sayılı soruşturma evrakı kapsamında ...'un adresinde sahte fatura ticareti kapsamında yapılan aramada sanıkların şirketine ait belge ve bilgilerin de bulunduğunun belirtildiğinin anlaşılması karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1)Tuzla Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 09.05.2013 gün ve 2013/19946 esas sayılı iddianame ile ..., ... ve ... haklarında açılan kamu davasının akıbetinin araştırılması ile bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması,

2) İlgili takvim yıllarına ilişkin faturaların teminin ile sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını ve ...'e ait olduğunu söylemeleri halinde; ismi bildirilen kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

3) Byaram Güney'in de faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanıkların ve adı bildirilen kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

4)Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ya da ...'e ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

4)Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ya da ...'e ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet ve beraat hükümleri kurulması,

5)Kabule göre de;

aa)Her iki sanık hakkında kurulan hükümler yönünden; suçun sübutu halinde ise; hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek, sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

bb)Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden ilgili takvim yıllarında birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

cc) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 12.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/925, Karar No: 2014/695, Tarih: 15.01.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/925 E.  ,  2014/695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2013/98-2013/298

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09.02.2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu karar, ilamlı takipte şikayete ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 15.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5617, Karar No: 2015/5455, Tarih: 13.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/5617 E.  ,  2015/5455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/110669

MAHKEMESİ : Alanya 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2012

NUMARASI : 2011/342 (E) ve 2012/34 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 03/03/2001 tarih ve 4630 sayılı Kanun'un 15. maddesiyle değişik “İşaret, ses ve/veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma iletim hakkı” başlıklı 25. maddesinde “ Bir eserin aslını veya çoğaltılmış nüshalarını, radyo-televizyon, uydu ve kablo gibi telli veya telsiz yayın yapan kuruluşlar vasıtasıyla veya dijital iletim de dahil olmak üzere işaret, ses ve/veya görüntü nakline yarayan araçlarla yayınlanması ve yayınlanan eserlerin bu kuruluşların yayınlarından alınarak başka yayın kuruluşları tarafından yeniden yayınlanması suretiyle umuma iletilmesi hakkı münhasıran eser sahibine aittir.

Eser sahibi, eserinin aslı ya da çoğaltılmış nüshalarının telli veya telsiz araçlarla satışı veya diğer biçimlerde umuma dağıtılmasına veya sunulmasına ve gerçek kişilerin seçtikleri yer ve zamanda eserine erişimini sağlamak suretiyle umuma iletimine izin vermek veya yasaklamak hakkına da sahiptir.

Bu madde ile düzenlenen umuma iletim yoluyla eserlerin dağıtım ve sunumu eser sahibinin yayma hakkını ihlal etmez.” şeklindeki düzenleme ile umuma iletimin niteliği ve çerçevesi belirlenmiştir.

Anılan Kanun'un “Umuma açık mahallerde eser, icra, fonogram, yapım ve yayınların kullanılması ve/veya iletilmesine ilişkin esaslar” başlıklı 03/03/2004 tarih ve 5101 sayılı Kanun'un 11. maddesiyle değişik 41. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “Girişi ücretli veya ücretsiz umuma açık mahaller; eser, icra, fonogram, yapım ve yayınların kullanım ve/veya iletimine ilişkin 52 nci maddeye uygun sözleşme yaparak hak sahiplerinden veya üyesi oldukları meslek birliklerinden izin alır ve sözleşmelerde yazılı malî hak ödemelerini bu madde hükümlerine göre yaparlar.” şeklindeki düzenlemeye göre girişi ücretli veya ücretsiz umuma açık mahallerde bir fonogramın, eser veya icranın umuma iletimi için işyeri sahiplerinin, eser sahiplerinden veya bunların temsilcisi meslek birliklerinden aynı Kanun'un 52. maddesine uygun şekilde yapacakları sözleşme ile izin almak zorunda oldukları düzenlenmiştir. Anılan maddenin sonraki bentlerinde ise , meslek birliklerine umuma açık yerlerde eserlerin umuma iletilmesi hakkı yönünden yıllık tarifeler belirleme hakkı ile ilgili hususlar düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un “Eser, icra, fonogram ve yapımların yayınlanmasına ve/veya iletilmesine ilişkin esaslar” başlıklı 03/03/2004 tarih ve 5101 sayılı Kanun'un 14. maddesiyle değişik 43. maddesinde ise “Radyo-televizyon kuruluşları, uydu ve kablolu yayın kuruluşları ile mevcut veya ileride bulunacak teknik imkânlardan yararlanarak yayın ve/veya iletim yapacak kuruluşlar, yayınlarında yararlanacakları opera, bale, tiyatro ve benzeri sahneye konmuş eserlerle ilgili olarak hak sahiplerinden önceden izin almak zorundadırlar.

Bu kuruluşlar sahneye konmuş eserler dışında kalan eser, icra, fonogram ve yapımlar için ilgili alan meslek birlikleri ile 52 nci maddeye uygun sözleşme yaparak izin almak, söz konusu yayın ve/veya iletimlere ilişkin ödemeleri bu birliklere yapmak ve kullandıkları eser, icra, fonogram ve yapımlara ilişkin listeleri bu birliklere bildirmek zorundadırlar.

3984 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayınları Hakkında Kanun çerçevesinde faaliyet gösteren radyo-televizyon kuruluşları Radyo ve Televizyon Üst Kurulu tarafından, anılan Kanun dışında kalan ve yayın ve/veya iletim yapan diğer kuruluşlar ise Bakanlık tarafından sınıflandırılır.

Faaliyet gösterdikleri sektörlerde eser sahipleri ve/veya bağlantılı hak sahipleri meslek birlikleri, yapılan sınıflandırmaya bağlı olarak eser, icra, fonogram ve yapımların yayın ve/veya iletiminden kaynaklanan ödemelere ilişkin tarifeleri tespit ederler. Meslek birlikleri ile kuruluşlar arasındaki sözleşmeler, bu tarife bedelleri veya taraflarca yapılan müzakereler sonucu belirlenecek bedeller üzerinden yapılır.

Meslek birliklerinin temsil ettikleri eser, icra, fonogram ve yapımlar ile üyelerine ilişkin bildirim zorunluluğu, tarifelerin belirlenmesi, duyurulması, müzakere edilmesi, sözleşme yapılması, uzlaşmazlıkların halli ve diğer hususlarda bu Kanunun 41 inci maddesinin dört ilâ onüçüncü fıkraları uygulanır. Ancak yayın ve/veya iletim yapan kuruluşlar bakımından 41 inci maddenin altıncı fıkrasının son cümlesinin uygulanması zorunlu değildir.

Ayrıca, 41 inci maddenin 10 uncu fıkrasının uygulanması bakımından, Türkiye Radyo Televizyon Kurumu, yayınlarında yer verdiği eser, icra, fonogram ve yapımları her üç ayda bir meslek birliklerince belirlenen yıllık tarifenin 1/4'ünü yatırmak suretiyle kullanabilir.” hükmü ile radyo ve televizyon kuruluşlarının umuma iletecekleri musiki eserleri yönünden ilgili meslek birlikleri ile anılan Kanun'un 52. maddesinde yer alan “ Mali haklara dair sözleşme ve tasarrufların yazılı olması ve konuları olan hakların ayrı ayrı gösterilmesi şarttır.” düzenlemesi kapsamında sözleşme yapma zorunluluğu getirilmiştir.

Yine aynı Kanun'un 03/03/2004 tarih ve 5101 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile değişik 80/1-C maddesinde yer alan “Radyo-televizyon kuruluşları bu Kanunda öngörülen yükümlülüklerini yerine getirirler. Radyo-televizyon kuruluşları, gerçekleştirdikleri yayınlar üzerinde;

Yine aynı Kanun'un 03/03/2004 tarih ve 5101 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile değişik 80/1-C maddesinde yer alan “Radyo-televizyon kuruluşları bu Kanunda öngörülen yükümlülüklerini yerine getirirler. Radyo-televizyon kuruluşları, gerçekleştirdikleri yayınlar üzerinde;

(1) Yayınlarının tespit edilmesine, diğer yayın kuruluşlarınca eş zamanlı iletimine, gecikmeli iletimine, yeniden iletimine, uydu veya kablo ile dağıtımına izin verme veya yasaklama,

(2) Özel kullanımlar hariç olmak üzere, yayınlarının herhangi bir teknik veya yöntemle, doğrudan veya dolaylı bir şekilde çoğaltılmasına ve dağıtımına izin verme veya yasaklama,

(3) Yayınlarının umuma açık mahallerde iletiminin sağlanmasına izin verme veya yasaklama,

(4) Tespit edilmiş yayınlarının, gerçek kişilerin seçtikleri yer ve zamanda yayınlarına ulaşılmasını sağlamak suretiyle umuma iletimine izin verme,

(5) Haberleşme uyduları üzerindeki veya kendilerine yöneltilmiş olan yayın sinyallerinin diğer bir yayın kuruluşu veya kablo operatörü veya diğer üçüncü kişiler tarafından umuma iletilmesi ve şifreli yayınlarının çözülmesine ilişkin izin verme veya yasaklama,

Hususlarında münhasıran hak sahibidirler.” şeklindeki düzenlemeye göre ise, radyo- televizyon kuruluşları yayınlarının umuma iletiminin sağlanmasına izin verme ve yasaklama hususunda münhasıran hak sahibidirler.

23/01/2008 tarih ve 5728 sayılı Kanun'un 138. maddesi ile değişik 71/1. maddesinde “...her türlü işaret, ses veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma ileten...” şeklinde suç tanımı yapılan hükmün yukarıda belirtilen hükümlerle birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir.

5846 sayılı Kanun'un 41/1. maddesi hükmüne göre "eser, icra, fonogram, yapım ve yayın" olarak belirlenmiş ürünlerin hem kullanma hem de iletilmesi sözleşmeye yoluyla izne bağlanmıştır. Bu hüküm uyarınca, anılan ürünlerin kaset, video, DVD, VCD, USB bellek vs. yoluyla umumi mahalde kullanılması, yani çalınması, gösterilmesi ve oynatılması için 5846 sayılı Kanun'un 52. maddesi kapsamında yapılacak bir

sözleşme yoluyla izin alınması gerekir. Maddede yer alan “yapım” ifadesi ile geniş anlamda ürün kastedilmiştir. Yapım, radyo-TV kuruluşlarının seyircilerine ve/veya dinleyicilerine, bizzat yaparak veya yaptırarak ya da başkalarından satın alarak sundukları eğlence, yarışma, dizi gibi programları ifade eder.

sözleşme yoluyla izin alınması gerekir. Maddede yer alan “yapım” ifadesi ile geniş anlamda ürün kastedilmiştir. Yapım, radyo-TV kuruluşlarının seyircilerine ve/veya dinleyicilerine, bizzat yaparak veya yaptırarak ya da başkalarından satın alarak sundukları eğlence, yarışma, dizi gibi programları ifade eder.

5846 sayılı Kanun'un umuma iletimi düzenleyen 25. maddesine göre eser, icra ve fonogram üzerindeki mali haklar devredilmiş olsa dahi, bir fonogramın umuma iletilmesi suretiyle kullanılması halinde, eser sahibi, icracı sanatçı ve fonogram yapımcılarına, makul bir ödeme yapılmasını talep etme konusunda kanun tarafından nisbi bir hak tanındığı kuşkusuzdur. Ancak, makul bir bedel isteme hakkı nispi (şahsi) hak olarak sadece fonogramı kullanan kişiye karşı ileri sürülebilen bir hakkı bahşeder. Anılan Kanun'un 80/1-C-3. madde ve fıkrasında, radyo ve televizyon kuruluşlarının yayınlarına ilişkin olarak, umuma açık mahallerde iletimin sağlanmasına izin verme veya yasaklama haklarına sahip olduklarının belirtilmesi karşısında da, umuma açık işletmelerde (lokanta, bar, market, otel lobisi vb) müzik eserinin radyodan veya televizyondan yayınlanması halinde, bu yayın nedeniyle sadece radyo –TV yayıncısının yayın üzerindeki mali haklarının ihlal edilmesinden söz etmek mümkün olacaktır. Bağlantılı hak sahibi olan yayın kuruluşlarına “yayınlarının umumi mahalde iletiminin sağlanmasına izin verme ve yasaklama” hakkı veren kanun koyucu, yayına yatırım yapan kuruluşu korumak istemiş ve bu yayının örneğin lokanta, market, bar, otel lobisi gibi umuma açık bir işletmede kullanılması halinde radyo veya TV yayın kuruluşunun iznini aramıştır. Radyo ve TV yayınının içeriğini belirleme, kontrol ve müdahale hakkı bulunmayan işletme sahibini, yayın içerisinde kullanılan fonogramın yapımcısı ile bu fonograma kayıtlı eser ve icra üzerinde hak sahibi olanların önceden iznini almak zorunda bırakacaktır ki bu yorum tarzının, kanun koyucunun gerçek amacına uygun olduğu söylenemez.

O halde, fonograma kayıtlı müzik eserini yayın yoluyla kullanan radyo veya TV kuruluşunun bu yayınlarının lokanta, market, bar, otel lobisi gibi umuma açık bir işletmede bir radyodan ya da TV den yayınlanması halinde, fonogram yapımcısı, icracı sanatçı ve eser sahibinin bu yayını engelleme yönünde inhisari hakları bulunmamaktadır. Yine meslek birlikleri de, eser sahiplerinin, icracı sanatçıların ya da fonogram yapımcılarının verdiği yetki belgelerine dayanarak eserin radyo ve televizyonda yayını suretiyle umuma açık mahallerde gösteriminde hakkın ihlal edildiği gerekçesiyle takip yetkisine de sahip olamayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle, dava konusu bir müzik eserinin radyo/televizyondan yapılan yayın aracılığıyla işletmesinde umumi mahalde müşterilerine dinletmekten ibaret olan eylemde, fonogram yapımcısı, icracı sanatçı ve eser sahibi yönünden mali hakların ihlalinden bahsedilemeyeceği cihetle, mahkemenin beraat kararı yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, dava konusu bir müzik eserinin radyo/televizyondan yapılan yayın aracılığıyla işletmesinde umumi mahalde müşterilerine dinletmekten ibaret olan eylemde, fonogram yapımcısı, icracı sanatçı ve eser sahibi yönünden mali hakların ihlalinden bahsedilemeyeceği cihetle, mahkemenin beraat kararı yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılanlar vekillerinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 13/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3913, Karar No: 2021/10585, Tarih: 15.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/3913 E.  ,  2021/10585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

...

TÜRK MİLLETİ ADINA

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12/06/2020 tarih ve 2019/2105 Esas, 2020/670 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin dosya üzerinden verdiği 12/06/2020 tarih ve 2019/2105 Esas, 2020/670 Karar sayılı "istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine" dair kararında bozma nedeni dışında bir isabetsizlik

../..

S/2

görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; haksız tahrikin olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine,

Ancak;

Sanığın suç tarihi itibariyle ve halen TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespiti gerekirken; sanığın cezai ehliyeti olduğuna dair tek hekim tarafından düzenlenen rapor esas alınmak suretiyle eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık müdafiinin yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin dosya üzerinden verdiği 12/06/2020 tarih ve 2019/2105 Esas, 2020/670 Karar sayılı "istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine" dair kararının CMK'nin 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, hükmolunan ceza miktarı itibariyle sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince ... 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3342, Karar No: 2024/7346, Tarih: 10.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/3342 E.  ,  2024/7346 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/717 E., 2024/304 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tavşanlı Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2020/44 E., 2022/41 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kütahya ili Tavşanlı ilçesi Dedeler Mahallesi çalışma alanında 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesi uyarınca yapılan kadastro çalışması sırasında, 2380 ada 63 parsel sayılı taşınmaz çeşme vasfıyla davalı Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı ... vekili, Dedeler Mahallesinin (köyünün), Tavşanlı Belediye Başkanlığının 23.12.2008 tarihli ve 13/60-1 sayılı Meclis kararı ile mevcut idari köy sınırlarının aynen muhafaza edilerek Tavşanlı Belediyesine bağlandığını, bu nedenle köy yerleşik alan sınırları içinde kalan 3402 Sayılı Kanun'un Geçici 8 inci maddesine göre kadastro çalışmalarına tabi olan dava konusu taşınmazın askı cetvelinde Hazine adına belirlendiğini, ilgili taşınmazın her türlü sorumluluğunun Tavşanlı Belediyesi'ne ait olduğunu bu nedenle dava konusu taşınmazın Hazine adına yapılan tespitin iptal edilerek Tavşanlı Belediyesi adına tescilinin yapılmasını talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "Davaya konu taşınmazın sınırlarının sabit oluşu, tarım dışı alan olması, yerleşim yeri içerisinde bulunması, herhangi bir mera kaydının bulunmaması, öncesinde mera, harman yeri, otlak, yaylak ve benzeri şekilde kullanılmadığının anlaşılması, davaya konu parsele komşu olan 2380 ada 24 nolu mera parselinde Kadastro Kanunun 22/2-a maddesi uyarınca aynı tarihlerde uygulama/yenileme kadastrosu yapılmış olması, taşınmaz üzerinde yer alan halen köy/mahalle halkının su ihtiyacını karşılayan çeşmenin kadastro tespit tutanağında belirtilen 2005 yılında çok daha önce inşa edilmiş olması, taşınmaz üzerinde bulunan çeşmenin 70 yıllık bir yapı olduğu yönündeki inşaat bilirkişisinin kanaati, 1995-2005-2010-2011 tarihli hava fotoğraflarının bilirkişi tarafından incelenmesinde davaya konu taşınmaz üzerinde söz konusu çeşmenin mevcut oluşu, mahalli ve tespit bilirkişilerin beyanları, taşınmaz üzerindeki çeşmenin köy halkı ve köy muhtarlığı tarafından imece usulü yapılmış olduğunun anlaşılması, dava konusu çeşmenin batısında bulunan 2380 ada 24 parsel no.lu mera parseli ile arasından kadastro paftasında mevcut olmayan ve zeminde fiilen yol olarak kullanılan bir sınırın olduğu ve bu şekilde komşu mera parseli ile bir bütünlük sağlamadığı yönündeki Jeodezi ve Fotogrametri Mühendisi bilirkişinin raporu ve tüm bu hususlar dikkate alınarak, 3402 sayılı Kadastro Kanunun 14 ve 16 ncı maddesindeki şartların oluştuğu " gerekçesiyle davacı ... Başkanlığının davasının kabulüne, dava konusu 2380 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ... adına tespit ve tesciline karar verilmiş; hükme karşı, davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, ".