muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/35982, Karar No: 2016/8615, Tarih: 06.04.2016

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma süresinin sözleşmelerle haftalık kırkbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Otel, lokanta, eğlence yerleri gibi işyerlerinde müşterilerin hesap pusulalarına belirli bir yüzde olarak eklenen paraların, işverence toplanarak işçilerin katkılarına göre belli bir oranda dağıtımı şeklinde uygulanan ücret sistemine “yüzde usulü ücret” denilmektedir. Yüzde usulünün uygulandığı işyerlerinde fazla çalışma ücreti, 4857 sayılı Kanunun 51 inci maddesinde öngörülen yönetmelik hükümlerine göre ödenir. İşveren, yüzde usulü toplanan paraları işyerinde çalışan işçiler arasında, Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre eksiksiz olarak dağıtmak zorundadır. Fazla çalışma yapan işçilerin fazla çalışma saatlerine ait puanları normal çalışma puanlarına eklenir (Yönetmelik Md. 4/1.). Yüzdelerden ödenen fazla saatlerde, çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark ödenir. Zira yüzde usulü ödenen ücret içinde fazla çalışmaların zamsız tutarı ödenmiş olmaktadır. Yapılan bu açıklamalara göre; yüzde usulü ya da parça başı ücret ödemesinin öngörüldüğü çalışma biçiminde fazla çalışmalar, saat ücretinin % 150 zamlı miktarına göre değil, sadece % 50 zam nispetine göre hesaplanmalıdır.

Hasılata bağlı günlük yevmiyeli olarak çalışan işçilerin yevmiyelerinin miktarı günlük çalışma süresine bağlı olup, ne kadar çok çalışırsa yevmiye artacağından çalışılan tüm saatlerin normal ücreti yevmiye içerisinde alındığından fazla çalışma ücretinin zamsız tutarının yevmiyenin içinde ödendiği kabul edilerek fazla çalışma ücretinin sadece %50 zamlı kısmı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, taraflar arasında imzalanan iş akdinde fazla çalışma ücretinin ücrete dahil olduğunun kararlaştırıldığı belirtilmiş, tanık beyanları nazara alınarak;

Davacının haftanın 2 günü 09:00 – 18:00 saatleri arasında günde 9 saat,

1 saat 45 dakika ara dinlenmesinin tenkisi ile günde 7 saat 15 dakika,

Bu iki gün için = 2 gün x 7 saat 15 dakika = 14 saat 30 dakika çalıştığı,

Haftanın 3 günü 09:00 – 21:30 saatleri arasında günlük 12 saat 30 dakika,

1 saat 45 dakika ara dinlenmesinin tenkisi ile günlük 10 saat 45 dakika,

Bu 3 gün için = 3 gün x 10 saat 45 dakika = 30 saat 135 dakika = 32 saat 15 dakika çalıştığı,

Ayda 2 Cumartesi günü 09:00 – 18:00 saatleri arasında = 8 saat,

1 saat 45 dakika ara dinlenmesinin tenkisi ile 6 saat 15 dakika,

Ayda 2 gün = 2 gün x 6 saat 15 dakika = 12 saat 30 dakika,

Haftada ise = 12 saat 30 dakika / 4 hafta = 3 saat 7,5 dakika çalıştığı,

Haftalık toplam çalışma süresinin = 14 saat 30 dakika + 32 saat 15 dakika + 3 saat 7,5 dakika = 49 saat 52,5 dakika olduğu = 49,87 saat

Bu 3 gün için = 3 gün x 10 saat 45 dakika = 30 saat 135 dakika = 32 saat 15 dakika çalıştığı,

Ayda 2 Cumartesi günü 09:00 – 18:00 saatleri arasında = 8 saat,

1 saat 45 dakika ara dinlenmesinin tenkisi ile 6 saat 15 dakika,

Ayda 2 gün = 2 gün x 6 saat 15 dakika = 12 saat 30 dakika,

Haftada ise = 12 saat 30 dakika / 4 hafta = 3 saat 7,5 dakika çalıştığı,

Haftalık toplam çalışma süresinin = 14 saat 30 dakika + 32 saat 15 dakika + 3 saat 7,5 dakika = 49 saat 52,5 dakika olduğu = 49,87 saat

Fazla çalışma ücreti, ücrete dahil olduğuna göre, yukarıdaki ilke kararımız uyarınca yıllık 270 saate kadar olan fazla çalışmanın ücrete dahil olduğunun kabulü ile;

270 saat / 52 hafta = 5,2 saat (hafta bazında ücrete dahil olan fazla çalışma süresi)

49,87 saat – 5,2 saat = 44,67 saat....

Sonuç olarak, davacının fazla çalışma yapmadığı belirtilmiştir.

Bilirkişi tarafından yapılan bu hesaplama hatalıdır. Doğru hesaplama aşağıda yapılmıştır.

Davacının haftanın 2 günü 09:00 – 18:00 saatleri arasında günde 9 saat,

1 saat 45 dakika ara dinlenmesinin tenkisi ile günde 7 saat 15 dakika,

Bu iki gün için = 2 gün x 7 saat 15 dakika = 14 saat 30 dakika çalıştığı,

Haftanın 3 günü 09:00 – 21:30 saatleri arasında günlük 12 saat 30 dakika,

1 saat 45 dakika ara dinlenmesinin tenkisi ile günlük 10 saat 45 dakika,

Bu 3 gün için = 3 gün x 10 saat 45 dakika = 30 saat 135 dakika = 32 saat 15 dakika çalıştığı,

Ayda 2 Cumartesi günü 09:00 – 18:00 saatleri arasında = 9 saat,

1 saat 45 dakika ara dinlenmesinin tenkisi ile 7 saat 15 dakika,

Ayda 2 gün = 2 gün x 7 saat 15 dakika = 14 saat 30 dakika,

Haftada ise = 14 saat 30 dakika / 4 hafta = 3 saat 30 dakika + 7,5 dakika =3 saat 37,5 dakika,

Haftalık toplam çalışma süresinin = 14 saat 30 dakika + 32 saat 15 dakika + 3 saat 37,5 dakika = 49 saat 82,5 dakika olduğu = 50 saat 22,5 dakika = 50,37 saat olduğu,

Fazla çalışma ücreti, ücrete dahil olduğuna göre, yukarıdaki ilke kararımız uyarınca yıllık 270 saate kadar olan fazla çalışmanın ücrete dahil olduğunun kabulü ile;

270 saat / 52 hafta = 5,2 saat (hafta bazında ücrete dahil olan fazla çalışma süresi)

50,37 saat – 5,2 saat = 45,17 saat....

Haftalık fazla çalışma süresi = 45,17 saat – 45 saat = 0,17 saat = 11 dakika,

İş Kanununa İlişkin Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma Yönetmeliği'nin beşinci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan; "Fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma sürelerinin hesabında yarım saatten az olan süreler yarım saat, yarım saati aşan süreler ise bir saat sayılır." hükmü gereği,

Davacının haftada yarım saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır.

Bu hesaplama gereği, davacının haftada yarım saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile bu süre üzerinden fazla çalışma ücretinin hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, fazla çalışma ücreti talebinin reddine karar verilmesi hatalıdır.

Davacının haftada yarım saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır.

Bu hesaplama gereği, davacının haftada yarım saat fazla çalışma yaptığının kabulü ile bu süre üzerinden fazla çalışma ücretinin hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, fazla çalışma ücreti talebinin reddine karar verilmesi hatalıdır.

3- Öte yandan, davacı fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı olarak feshettiğini ileri sürmüş, mahkemece hatalı bilirkişi raporuna itibarla davacının fazla çalışmasının olmadığı ve bu nedenle davacının iş akdini haksız olarak feshettiği gerekçesiyle kıdem tazminatı talebi de reddedilmişse de yukarıda ayrıntılı bir şekilde yapılan hesaplama kapsamında davacının fazla çalışma yaptığı ve işveren tarafından bu çalışmalarının karşılığının ödenmediği ve davacı tarafından gerçekleştirilen feshin haklı bir nedene dayandığı anlaşıldığından kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken kıdem tazminatı talebinin reddi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1477, Karar No: 2025/2396, Tarih: 28.04.2025

**3. Hukuk Dairesi         2025/1477 E.  ,  2025/2396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 46. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/822 E., 2023/2693 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2012/648 E., 2020/101 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davalı vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda, bu Kanun'un temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması sonucunda verilen Yargıtay kararlarına karşı karar düzeltme yoluna gidileceğine ilişkin bir hüküm bulunmamaktadır.

Bu durumda davalı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE,

Aşağıda yazılı para cezasının karar düzeltme isteyen yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5450, Karar No: 2024/3165, Tarih: 21.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5450 E.  ,  2024/3165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/354 E., 2023/376 K.

DAVA TARİHİ : 30.07.2013

Taraflar arasındaki muarazanın meni davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin ... Eczanesinin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, davalı Kurumun 21.06.2012 tarihli yazısı ile 2009 yılı Protokolüne aykırılık nedeniyle 95.517,78TL reçete bedellerinin iadesi ve 553.672,20 TL cezai şart olmak üzere toplam 649.189,98 TL'nin tahsili için işlem başlattığını, ancak müvekkilinin Kurumu zararlandırıcı kasıtlı herhangi bir eyleminin olmadığını, kesin kanıtlara dayanmayan varsayımlar ile cezai müeyyide uygulanamayacağını, sahte rapor ve sahte rapora bağlı düzenlenen reçetelerden eczacının sorumlu tutulamayacağını belirterek, kurum işleminin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; taraflar arasında geçerli sözleşme hükümlerine göre müvekkili tarafından işlem yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece verilen 06.05.2016 tarihli ve 2015/264 E., 2016/250 K. sayılı kararla; davanın kısmen kabulüne, davalı Kurumun 21.06.2013 tarihli yazısı ile 19 adet sahte reçete bedeli 8.083,05 TL ve sahte reçete bedelinin on katı tutarında 80.830,50 TL cezai şart bedelinin ödenmesine ilişkin işlemin iptaline, davacının davalıya 88.913,55 TL borcu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 05.12.2019 tarihli ve 2016/30286 E., 2019/12188 K. sayılı ilamıyla; "... 01.02.2012 tarihinde yürürlüğe giren 2012 protokolü ve 1.1.2016 tarihinde yürürlüğe giren 2016 protokolü ile dava konusu cezai işlemin dayanağı olan 2009 protokolünün 6.3.3., 6.3.10 ve 6.3.19 maddelerinin değiştirildiği, ayrıca 2012 ve 2016 yılı protokolleri ile 6.17 maddesindeki ‘Bir fatura dönemi için uygulanacak cezai şartın hesaplanması reçete bazında yapılır. Bir reçetede birden fazla usulsüz fiilin tespit edilmesi durumunda cezai şartlardan en yüksek olanı esas alınır.’ hükmünün getirildiği,...Hal böyle olunca, 2012 ve 2016 yılı protokolleri mahkemece değerlendirilip sonucuna uygun karar verilmesi gerektiği halde bu husus gözden kaçırılarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı...” olduğu gerekçesiyle, karar bozulmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

B. İkinci Bozma Kararı

1. Bozmaya uyan Mahkemece verilen 19.11.2021 tarihli ve 2020/181 E., 2021/411 K. sayılı kararla; yeniden alınan rapor doğrultusunda, 2012 yılı Protokolünün (6.12), (6.17), yine 2016 Protokolünün (6.17) maddelerine göre, davacı eczane hakkında; 19 adet reçeteden ikisinde hasta yakınlarına teslim edilmeyen fiyat kupürlerinin SGK'ya verilmesinden dolayı 2.137,12 TL, 19 reçeteden 13'ünde ilaçların teslim edildiğine dair imzaların hasta ya da hasta yakınlarına ait olmadığı halde bunların fatura edilmesinden dolayı 11.049,92 TL, 74 hastaya ait reçetelerde ilaçların teslim edildiğine dair imzaların hasta ya da hasta yakınına ait olmadığı halde bunların Sgk’ya fatura edilmesi eyleminden dolayı 162.821,82 TL, 30 hasta adına kayıtlı ilaçların teslim edildiğine dair imzaların hasta ve hasta yakınına ait olmadığı halde bunların fatura edilmesi eyleminden dolayı 12.047,64 TL olmak üzere toplam 188.056,06 TL ceza uygulanabileceği, 461.133,92 TL tutarındaki cezanın ise protokollere uygun olmadığı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, davalı Kurumun ... Eczanesi hakkında uygulamayı kararlaştırdığı 95.517,78 TL'si reçete bedeli, 553.672,20 TL cezai şart olmak üzere toplam 649.189,98 TL borçlandırma işleminin 461.133,92 TL tutarındaki bölümünün iptaline, davacının bu tutar kadar Kuruma borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin işlemin reddine karar verilmiş, karara karşı süresi içinde taraflar temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece verilen 29.06.2022 tarihli ve 2022/4272 E., 2022/6302 K. sayılı ilamla; bozma kararına uyulduğu hâlde soruşturmada ifadesi alınan tanıklar dinlenilmeden alınan kök ve ek bilirkişi raporunun denetime elverişli olmadığı gerekçesiyle karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; soruşturma aşamasında tanık olarak ifadelerine başvurulan kişilerden bir kısmı dinlenerek yeniden oluşturulan bilirkişi heyetinden alınan rapora göre, dinlenen tanıkların reçete konusu ilaçları alıp kullandıkları ve bu ilaçları kullanmalarını gerektiren hastalıklara da sahip olduklarını ifade ettikleri, dolayısıyla uygulanan cezai şartın yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; hükme esas alınan bilirkişi raporunda dinlenen tanık beyanlarında aksi yönde ifadelerinde bulunduğunu, davaya konu reçeteler hastaların bilgisi dışında ya da gıyaplarında kimlik bilgileri kullanılarak Kuruma fatura edildiğinden, gerçekte sıhhi tedaviye dayanmadığından usulsüz olduğunu belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, cezai şart tesisine yönelik Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, cezai şart tesisine yönelik Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı.

3. Değerlendirme

Mahkemece uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapılarak karar verilmiş olmasına, dinlenen tanık beyanları ve alınan bilirkişi raporuna göre iptali talep edilen işlemin dayanağının bulunmadığının anlaşılmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

6100 sayılı Kanun'un Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

21.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2074, Karar No: 2015/17145, Tarih: 29.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/2074 E.  ,  2015/17145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2014

NUMARASI : 2009/710-2014/690

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

.Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davacılar vekilince sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı Ö.. D.. vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.