muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/31361, Karar No: 2013/7225, Tarih: 05.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/31361 E.  ,  2013/7225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimitarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 3,15 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6569, Karar No: 2017/2327, Tarih: 21.09.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/6569 E.  ,  2017/2327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

1- İlgili Ticaret Sicil Memurluğuna yazı yazılarak davacı kooperatifin son sicil kaydının istenmesi, davalı kooperatifin faaliyette olup olmadığının, sicilden terkin edilip edilmediğinin sorulması ve gelecek cevabi yazının eklenmesi,

2-Temyiz incelemesinin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için heyetçe incelenmesine gerek görülen, ...Ağır Ceza Mahkemesinin 2003/92 E. ve 2005/319 E. sayılı dosyalarından verilen kararların kesinleşme şerhli suretlerinin gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9820, Karar No: 2011/12235, Tarih: 18.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9820 E.  ,  2011/12235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 25.07.2007 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme tazminatı istenmesi üzerine bozma ilmına uyularak yapılan duruşma sonunda; elatmanın önlenmesi ve kal hususunda yeniden karar verilmesine yer olmadığına, eski hale getirme tazminatının kabulüne dair verilen 23.06.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, meraya elatmanın önlenmesi kal ve eski hale getirme bedelinin tahsis tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne dair hüküm Dairemizin 05.10.2009 tarihli ve 2009/9454-10322 sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmuş ve 2007/283 Esas, 2008/202 Karar sayılı ilam ile tecavüzün men’ine ve dikilen ağaçların kal’ine karar verildiğinden bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına, diğer talebin kısmen kabulü ile 14.529.70 TL eski hale getirme bedelinin mera tahsis kararı olan 12.04.2002 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı kuruma verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı HMK'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara

yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında; açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır, hükmün hedefine ulaşmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz. Bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini ve ifa kabiliyetini yitirir.

Bozma kararından sonra bozmaya uyularak verilen hüküm yeni bir hükümdür. Bozmaya uyularak tesis edilen hükmün, tüm istekleri karşılar şekilde yeniden yazılması gerekir. Mahkemece bu yön gözetilmeden, hükmün müdahalenin men’i ve ağaçların kal’ine ilişkin istem hakkında daha önceki ilamda karar verildiğinden bahisle “bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına” şeklinde hüküm kurulması doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz İtirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırınlan harcın istek halinde yatırana iadesine 18.10.2011 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16465, Karar No: 2012/22830, Tarih: 11.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/16465 E.  ,  2012/22830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıların müvekkili şirkete aralarındaki hukuki ilişkiden dolayı 20/12/2005 vade tarihli 4.000 ve 11.000 YTL meblağlı iki adet senet verdiklerini, senetlerin vadesinin gelmesi üzerine Kaş Yapı Kredi Bankası şubesi aracılığı ile davalılara protesto çekilmesine rağmen borcun ödenmediğini, davalıların 28/12/2005 tarihinde müvekkili şirketin vekili olan Av.... ’e telefon açarak senetlerin getirmesi karşılığında borçlarını ödeyeceklerini söylediklerini, bundan sonra Av.... ’in davalıların yanına gittiğini, davalıların senetleri almalarına karşın borçlarını ödemediklerini, bu durumun C.Savcılığına intikal ettirildiğini, 4.000,00TL lik diğer senet yönünden de Kaş Sulh Hukuk Mahkemmesinde dava açtıklarını ileri sürerek 11.000 TL meblağlı senet bedelinin tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili cevabında davanın reddini dilemiştir. Diğer davalı ...'ya usulüne uygun davetiye tebliğ edilmiş ise de davalı yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece, ceza mahkemesi dosyasıda esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılarca temyiz edilmiştir.

Dava, davalılarca ödenmemesi üzerine protesto çekildikten sonra davalıların eline geçen ve yok edildiği iddia edilen senetten doğan alacağı tahsili istemine ilişkindir. Davalılar ise yargılama safahati ve ceza yargılaması sırasında senet altındaki imzanın kendilerine ait olmadığını, böyle bir belge düzenlemediklerini, aralarında herhangi bir hukuki ilişki de bulunmadığını savunmuşlardır. 2012/16465-22830

Bu halde ispat külfeti davacı üzerinde ise de; senet aslı bulunamadığı için davalıların savunması doğrultusunda imza incelemesi yapılamamıştır. Her ne kadar Kaş Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/422 esas-2011/189 karar sayılı ilamı ile sanık ...'in resmi belgeyi yok etmek suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de, davada hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olduğuna ve bu şekilde ilam içeriği yargı denetimine tabi tutulamadığına göre, ortada kesinleşmiş bir ceza mahkumiyetinden bahsetmek de mümkün değildir. Kaldı ki, olayda yok edildiği iddia edilen 4.000,00TLlik diğer senet yönünden Kaş Sulh Hukuk Mahkemesinin 2006/33 esas-2007/185 karar sayılı ilamı ile davalılarca inkar olunan senede ilişkin protesto evrakının imza karşılaştırması yapılmaya elverişli olmaması nedeniyle yazılı delil başlangıcı sayılamayacağı, davacının iddiasını kesin delille ispatlaması gerektiği, yazılı delil sunamayan davacının davanın reddine karar verilmiştir. Bu ilam, taraflar arasında kesin hüküm teşkil etmese bile kuvvetli delil mahiyetindedir.

İspat yükü üzerine düşen davacı iddiasını yasal deliller ile ispatlayamıştır. Ne var ki, dava dilekçesinde yemin delilline de dayandığı anlaşıldığından davacıya, karşı tarafa yemin teklifinde bulunup bulunmayacağı sorulup neticesine göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/13476, Karar No: 2006/7877, Tarih: 08.12.2006

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2005/13476 E.  ,  2006/7877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında temyize konu 107 ada 113, 278 ve 125 parsel sayılı 1.894.28, 752.81, 1.821.59 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlardan 107 ada 113 ve 278 parsel sayılı taşunmazlar tapu kaydı nedeni ile davacı ..., 107 ada 125 parsel sayılı taşınmaz 1. Derece arkeolojik sit alanı içinde kalması nedeni le davalı Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde 107 ada 125 parselin zilyedlikle adına tescili, 107 ada 113 ve 278 parsellerin kadastro tutanağına konan 1. derece sit alanı içinde şerhinin kaldırılması için dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli parsellerden 107 ada 125 parselin tespit gibi tesciline, 107 ada 278 ve 113 parsellerin beyanlar hanesine 1. derece arkeolojik sit alanında kaldığının belirtilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içeriğine kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, çekişmeli ve temyize konu 107 ada 278 ve 107 ada 113 sayılı parsellerin kütüğün beyanlar hanesinde 1. derecede arkeolojik sit alanında kaldığının belirtilmesinde yasaya aykırı bir yön bulunmadığına göre davacı vekilinin 107 ada 278 ve 113 sayılı parsellere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu bölümünün ONANMASINA,

2- Davacı vekilinin 107 ada 125 sayılı parsele ilişkin temyizine gelince;

Mahkemece çekişmeli taşınmazın tarım arazisi niteliğinde bulunduğu, kamu yararına tahsis edilen Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olmadığı, imar ihyanın tesbitten 30 yıl önce tamamlanmış olup taşınmaz üzerinde çok yaşlı zeytin ağacının yer aldığı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 ve 17. maddelerinde yazılı şartlar gerçekleşmiş olmakla beraber; taşınmazın 1. derece arkeolojik sit alanı içerisinde kalmış olması ve yargılama sırasında değişen ve sit alanlarında kalan taşınmazların zilyetlikle iktisap edilemeyeceğini öngören 5226 sayılı Kanunla değişik 2863 sayılı Kanun’un 11. maddesi gereğince iktisabının mümkün bulunmadığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de, değerlendirme dosya kapsamına ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Mahkeme kararında da belirtildiği üzere taşınmazın tarım arazisi niteliğinde bulunduğu, kamu yararına tahsis edilen yerlerle ilgisinin olmadığı, davacı tarafın tesbitten geriye doğru aralıksız, çekişmesiz ve malik sıfatıyla zilyetliğinin 30 yılı aşkın süreye ulaştığı, sit alanı içerisinde yer alan taşınmaz üzerinde korunmayı gerektirir kültür ve tabiat varlığının bulunmadığı konularında

taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık zilyetlikle iktisap şartlarının oluşmasından ve kadastro tesbitini takiben açılan davadan sonra yasada yapılan ve sit alanlarında yer alan taşınmazların zilyetlikle iktisap edilip edilemeyeceği ve değişikliğin kazanılmış hakları etkileyip etkilemeyeceği konusundadır. Bilindiği üzere bir ülkenin zenginliklerinin, tarihi ve kültürel değerlerinin başında kültür ve tabiat varlıkları gelir. Bunların korunması ve özellikle gelecek nesillere aktarılması için herkese büyük görevler düşmektedir. Bu varlıkların korunması için tüm çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi hukukumuzda da bu konu üzerinde hassasiyetle durulmuş muhtelif tarihlerde yasa ve tüzükler çıkarılmıştır. Eski eserlerin korunması ile ilgili ilk Nizamname 29 sefer 1324 (10.4.1322) tarihli Asarı Atika Nizamnamesidir. Bu Nizamnamenin 4. maddesinde; her türlü abideler, menkul ve gayri menkul Asari Atika hükümet malı sayılmış, gayrimenkul niteliğindeki Asari Atikaların kullanılması kesin olarak yasaklanmasına rağmen sit alanları hakkında her hangi bir hüküm getirilmemiştir. Asarı Atika Nizamnamesini yürürlükten kaldıran 25.4.1973 tarih ve 1710 sayılı Eski Eserler Kanunu’nun 1. maddesi ise “sit” leri taşınmaz eski eserler arasında saymış, 3. maddesinde bütün taşınır ve taşınmaz eski eserlerin Devletin malı olduğunu bildirmiştir. Aynı Yasa’nın 10. maddesi ile de “korunmaları lüzumu tesbit ve ilan olunan her çeşit eski eser tarihi ve tabii anıtlar ile bunlara ait korunma sınırları dahilindeki emlak ve araziye yeniden imar ihya hakkı tanınmaz ve tapu verilmez.” Kuralı kabul edilmiş, bu kurala paralel bir hüküm içeren 15. maddede ise önceki zilyetlik hakları korunmuştur. “Ne varki gerek Asari Atika Nizamnamesinde ve gerekse Eski Eserler Kanununda Kültür ve tabiat varlıkları ve bunların koruma alanları ile sit alanlarının kesin bir ayırımı yapılmamıştır. Kendinden önceki tüm kanun ve nizamnameleri yürürlükten kaldıran 21.7.1983 tarih 2863 sayılı “Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu” ise; 5. maddesinde taşınır ve taşınmaz bütün kültür ve tabiat varlıklarını Devlet malı saymış, 11. maddesinde bu varlıklar ile koruma alanlarının zilyetlik yoluyla iktisap edilemeyeceğini hükme bağlamıştır. Kabul edileceği üzere Anadolu çeşitli medeniyetlere sahne olmuştur. Bünyesinde doğal Arkeolojik ve Jeolojik güzellikler barındırmaktadır. Bu nedenledir ki sit alanları Anadolu’da geniş sahaları kapsamaktadır. Kültür ve tabiat varlıkları ile bunların koruma alanları ise genellikle daha küçük alanlarda kalmaktadır. Bu itibarla sit alanlarında zilyetlikle mülk edinme yolunun kapanması ülke gerçeklerine tamamen ters düşmektedir

. Kabul edileceği üzere Anadolu çeşitli medeniyetlere sahne olmuştur. Bünyesinde doğal Arkeolojik ve Jeolojik güzellikler barındırmaktadır. Bu nedenledir ki sit alanları Anadolu’da geniş sahaları kapsamaktadır. Kültür ve tabiat varlıkları ile bunların koruma alanları ise genellikle daha küçük alanlarda kalmaktadır. Bu itibarla sit alanlarında zilyetlikle mülk edinme yolunun kapanması ülke gerçeklerine tamamen ters düşmektedir. Ülke gerçekleri ve tarihi zenginliklerin korunup kollanması ve gelecek nesillere aktarılması ilkelerini nazara alarak hareket eden Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve Yargıtay Hukuk Daireleri içerisinde korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı barındıran taşınmazlarla, bunların koruma alanlarının zilyetlikle edinmelerinin olanaksız bulunduğu, bu niteliği taşımayan sit alanlarının ise koşulları gerçekleştiği takdirde edinilmelerine mani bir halin bulunmadığı yönünde uygulamada bulundukları halde, 14.7.2004 tarih ve 5226 sayılı Yasa’nın 5. maddesi ile 2863 sayılı Yasa’nın 11. maddesi değiştirilmiş ve yapılan düzenleme ile sit alanlarının zilyetlik yoluyla edinilmelerine, bir başka ifade ile Yargıtay’ın uygulamasına son verilmiştir. Ne varki değişikliği içeren düzenlemede yürürlük tarihinden önce gerçekleşen hakları etkileyecek bir hükme yer verilmemiştir. Kazanılmış hakları bertaraf edecek bir hükme yer verilmediğine göre karar verirken kazanılmış hakların göz ardı edilemeyeceği kuşkusuzdur. Kaldı ki Hukuk Genel Kurulu’nun 9.3.1988 tarih 987/2-860 esas ve 988/232 sayılı kararında da belirtildiği üzere herhangi bir yasa veya düzenleyici kural yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucuda yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyeceği, başka bir anlatımla geriye yürümeyeceğidir. Başta mahkemeler olmak üzere yasaları uygulama durumunda bulunanlar onları geriye yürür sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Türkiye Cumhuriyeti, Anayasa’nın 2. maddesi hükmünce sosyal bir hukuk Devletidir. Kazanılmış haklar her ne kadar açık bir biçimde Anayasa’da özellikle belirtilmemiş ise de, bunun Hukuk Devleti Kavramının temel taşlarından biri olduğu şüphesizdir. Anayasa’nın 87. maddesinde belirlenen Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin kanun koyma, değiştirme ve kaldırmayı görevleri arasında sayan yetkisi uyarınca, kanun koyucu dilediği alanı düzenleme veya düzenlememekte serbest oluşu nedeniyle bir yasayı genel kuraldan ayrılarak geriye de yürütebilir. Ancak, yasama organının bu yetkisi Anayasa esasları ile sınırlandırılmış bulunmaktadır. Bu sınırlardan bir tanesi de tartışmasız kazanılmış hakların saklı tutulmasıdır. Yasa koyucunun kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte bir yasa veya diğer bir düzenleyici kural koyması Hukuk Devleti ilkesine ve bunun sonucu olarak da Anayasa’ya aykırı bir davranış olacağı da kuşkusuzdur. Hal böyle olunca, 2863 sayılı Yasa’nın 5226 sayılı Yasa ile değişik 11

. Ancak, yasama organının bu yetkisi Anayasa esasları ile sınırlandırılmış bulunmaktadır. Bu sınırlardan bir tanesi de tartışmasız kazanılmış hakların saklı tutulmasıdır. Yasa koyucunun kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte bir yasa veya diğer bir düzenleyici kural koyması Hukuk Devleti ilkesine ve bunun sonucu olarak da Anayasa’ya aykırı bir davranış olacağı da kuşkusuzdur. Hal böyle olunca, 2863 sayılı Yasa’nın 5226 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesi hükmü yürürlüğe girmeden davacı yararına zilyetlikle mülk edinme şartları gerçekleştiğine, çekişmeli taşınmazın tesbiti 9.8.2004 yılında yapılıp 5226 sayılı Yasa 14.7.2004 tarihinde yürürlüğe girdiğine, Kadastro Hakimi taşınmazın tesbit tarihindeki hukuki ve geometrik durumunu o tarihte yürürlükte bulunan mevzuat hükümleri çerçevesinde belirlemekle yükümlü olduğuna, yasa koyucu kazanılmış hakları bertaraf edici bir hükümde vazetmediğine göre davacının davasının kabulüne, taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmesi gerekir. Mahkemece yasadaki değişikliği kazanılmış hakları ortadan kaldıracak tarzda yorumlayıp yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi kabule görede; Mahkemece kararı hükme esas alınan Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu idari bir kurul olup kararlarıda idari niteliktedir. Anayasa'nın 125.maddesi gereğince her idari işlem ve eylem gibi Koruma Kurullarının kararlarıda yargı denetimine tabidir. Bu denetimi yapacak merci idari yargıdır. İlgililerin idari yargıya müracaatları için yasada öngörülen süre Anayasamıza göre bu kararın yazılı olarak tebliğ edildiği tarihte başlamaktadır. İdari karar kesinleşmeden adli yargı hakiminin bu kararı esas olarak hüküm kurması söz konusu değildir. Adli yargıda kurul kararlarının yasaya uygun olup olmadığı tartışılamayacağına göre kurul kararlarının ilgililere tebliği sağlanıp dava açılıp açılmaması durumuna göre sonucunun beklenmesi ve buna göre karar verilmesi gerekir. Mahkemece kurul kararının ilgililere tebliğ edilip edilmediği, edilmişse kesinleşip kesinleşmediği konusunda hiç bir araştırma yapılmamasıda usul ve yasaya aykırı, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 8.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17180, Karar No: 2015/23673, Tarih: 09.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/17180 E.  ,  2015/23673 K.**

* KAMULAŞTIRMA

* ÇEVRENİN SOSYAL, EKONOMİK VE YERLEŞME DÜZENİNİN BOZULMASI

* KISA KARAR İLE GEREKÇELİ KARARIN ÇELİŞMESİ

* KAMULAŞTIRMA KANUNU (2942) Madde 12

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12. maddesine dayanan baraj için yapılan kamulaştırma sonucu çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzeninin bozulması nedeniyle, taşınmazdan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayanan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12. maddesine dayanan baraj için yapılan kamulaştırma sonucu çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzeninin bozulması nedeniyle, taşınmazdan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayanan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kısa kararda 795,00 TL' na hükmedildiği halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasında 1.320,00 TL' na hükmedildiğinden kısa karar ile gerekçeli karar çelişiktir. Yargıtay Büyük Genel Kurulunun l0.04.l992 gün l99l/7 – l992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme kararına göre kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması bozma nedenidir. Bozmadan sonra yerel mahkeme önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla vicdani kanaata göre karar verebilir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9381, Karar No: 2010/16307, Tarih: 04.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/9381 E.  ,  2010/16307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı idarece fiilen el atılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.10.2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Davacılar vekili dava dilekçesinde dava konusu taşınmazın 15.03.1999 tarihli 1/1000 ölçekli revizyon uygulama imar planında park alanı ve yolda kaldığını ve fiilen de yol olarak el atıldığını belirterek mülkiyet hakkının davalı idareye devrine karşılık fazlaya ilişkin hak saklı kalmak kaydıyla yer bedelinin tahsilini istemiştir.

Mahkemece; dava konusu taşınmaza davalı idarece davacıların kullanım hakkını kaldıracak şekilde fiilen el atılmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dairenin imar planındaki park alanı ve yol olarak ayrılma durumunun fiili el atma sayılmayacağı görüşüne katılmamaktayız. Şöyle ki;