muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6118, Karar No: 2017/361, Tarih: 31.01.2017

Yukarıda ayrıntılarına yer verilen gerekçeler ışığında; dosya kapsamındaki tüm delillere göre; Sanığın, fiil’i ile meydana gelen netice açısından illiyet bağının kurulamaması, suça iştirak koşullarının gerçekleşmemesi ve örgüt yöneticisi olmayan sanığın, örğüt mensuplarınca işlenen fiilerden fail sıfatı ile sorumlu tutulmasına yasal imkan olmaması karşısında; Sanığın gerçekleştirdiği basın açıklamasının içeriğinde, somut bir suçun işlenmesine yönelik teşvik ifadesi geçmemekte ise de, halkın bir kısmını yasalar çerçevesinde atanan kamu görevlilerini tanımama ve itatsizliğe çağrıda bulunmasının TCK 217. madde de tanımlanan suçu oluşturacağı, terör örgütü üyeliği diğer unsurların yanında, örgütün hiyerarşisine dahil olmak, örgüt amacı doğrultusunda verilen emir ve talimatları sorgulamaksızın yerine getirmeye hazır bulunmayı da ifade eder. PKK/KCK sözde yürütme konseyinin öz yönetimden başka seçenek kalmadığına yönelik çağrısı üzerine yapılan basın açıklamaları sonrasında, terör örgütünün amaca ulaşmak için gerçekleştirdiği stratejik hamlelerden en önemlilerinden birisi olan, yoğun olarak Güneydoğu Anadolu Bölgesinde ve Ülkemizin değişik yörelerinde hakimiyet alanları oluşturmak için güvenlik güçlerine ve kamu binalarına topluca saldırı girişiminde bulunma eylemi arefesinde, kendisinin güvenemeyeceği örgüt hiyerarşisine dahil olmayan kişilere görev verip öz yönetim açıklaması yaptırmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu gibi, sanığında bu görevi üslenmeyeceği, olay öncesinde de terör örgütü ile bağlantısının bulunduğuna dair somut deliller olduğu anlaşılan sanığın örgüt üyesi olduğunun kabulu gerekeceği, bu suç sebebiyle hüküm kurulurken, TCK 61/1. maddedeki kriterler nazara alınarak; suçun işlendiği yer ve zaman, ortaya çıkan zarar ve tehlikenin ağırlığı gözetilip, işlenen suçun kanuni tanımındaki alt ve üst sınırlar arasında temel cezanın üst sınıra yakın takdir edilebileceği, TCK 302 maddesindeki suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, suç vasıfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de; silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan hüküm yönünden;

Fail’in, fiili ile netice arasında nedensellik bağı kurulmasına rağmen araç suçlar açısından gereğinin takdir ve ifa edilmemesi,TCK’nın 302/1. maddesinde düzenlenen devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçunun; faili, mağduru, izlediği süreci, ihlal ettiği hukuki yararı aynı olan ve daha hafif neticesi kendi neticesiyle birlikte aynı kasta bağlı harekete tek bir nedensellik bağı ile bağlı bulunan silahlı terör örgütüne üye olma suçu bakımından geçitli bir suç olması ve devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma suçundan açılan davaya ilişkin olarak ayrıca bir hüküm kurulmaması gerekirken beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin duruşmada ileri sürdüğü ve temyiz dilekçesinde belirttiği temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, suçların ceza miktarları ile tutuklulukta geçirilen süre dikkat alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 31.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

31.01.2017 tarihinde verilen iş bu karar, Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'in huzurunda, duruşmada sanık ...'ın savunmasını yapmış bulunan Av. ...'nın yokluğunda, 01.02.2017 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2021/8563, Karar No: 2022/16528, Tarih: 19.10.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/8563 E.  ,  2022/16528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

...

Mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ...'ın beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizlerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında "2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından açılan kamu davalarında; sanık ...’ın savunmasında, 2010 yılında işleri bozulunca faaliyetine son verdiğini, özel sorunları nedeniyle muhasebecisi olan ...'den evraklarını alamadığını ve işleri de takip edemediğini, bu aşamadan sonra herhangi bir faaliyet göstermediğini, faturalarını elinde bulunduran ...’in faturalar üzerinde tasarrufta bulunmuş olabileceğini beyan etmesi, sanık ...’in savunmasında, 2009 yılında rahatsızlanınca elindeki bütün işleri ve evrakları ...’ya devrettiğini belirtmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1) Suça konu fatura asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle getirtilip dosya içine konulması, faturalar sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; sanık ...’in savunmasında geçen ...’nun açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

2) ...’nun da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanıklar ile bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

3) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında düzenlenen karşıt inceleme raporları ile aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

4) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet ve beraat hükümleri kurulması yasaya aykırı,

5) Sanık ...’in UYAP aracılığıyla MERNİS üzerinden ulaşılan nüfus kaydına göre hükümden sonra 06.02.2017 tarihinde öldüğü belirlendiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK’nin 64/1 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekliliği,

5) Sanık ...’in UYAP aracılığıyla MERNİS üzerinden ulaşılan nüfus kaydına göre hükümden sonra 06.02.2017 tarihinde öldüğü belirlendiğinden, bu durumun kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK’nin 64/1 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekliliği,

6) Suçun sübutu halinde ise; hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5114, Karar No: 2023/2522, Tarih: 03.07.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/5114 E.  ,  2023/2522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/988 E., 2022/1693 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararın şikayet olunanlar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayet olunanlar vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre sıra cetvelinde dava konusu olan ve temyize konu edilen toplam miktar 67.794,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR:

Açıklanan sebeple;

Şikayet olunanlar vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,03.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5332, Karar No: 2016/20885, Tarih: 21.12.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/5332 E.  ,  2016/20885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen hükme ait gerekçeli kararın kovuşturma aşamasında ... Asliye Ceza Mahkemesinde 19.12.2011 tarihli celsede bildirdiği bilinen son adresine tebligat çıkarılmadan, doğrudan mernis adresine yapılan karar tebliğinin usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanığın temyizinin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

1) 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine göre, alt sınırı beş yıldan az olmayan cezayı gerektiren suçtan yargılanan sanığın istinabe yoluyla dinlenemeyeceği, mutlaka duruşmaya çağrılıp dinlenmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde istinabe yoluyla elde edilen savunması ile yetinilip hüküm kurulması,

2) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9963, Karar No: 2018/2922, Tarih: 19.04.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9963 E.  ,  2018/2922 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

-KARAR-

Davacı vekili, ..... ... 9. İcra Müdürlüğü'nün 2012/9471 E. sayılı dosyasında yapılan 04.12.2013 tarihli sıra cetvelinde 4. sırasında bulunan vergi dairesi alacağının zamanaşımına uğraması ve takibin usulüne uygun olmaması sebebi ile sıradan çıkarılması gerektiği, 2. sırada yer alan ..... 22. İcra Müdürlüğü'nün 2009/2244 esas sayılı takip dosyasının da zamanaşımına uğramış ve işlemsizlik nedeni ile düşmüş olabileceğini, miktarının yanlış ve fahiş gösterildiğini, alacağın ihale tarihi esas alınarak yeniden hesaplanması gerektiğini ileri sürerek, ... ..... 9. İcra Müdürlüğü'nün 2012/9471 esas sayılı dosyasında yapılan 04.12.2013 tarihli sıra cetvelinin iptalini, yeniden sıra cetvelinin hazırlanmasını, talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili 6183 sayılı Kanunun 103 maddesinde zaman aşımının kesilmesi hallerinin yazıldığını, alacağın 5 yıllık zaman aşımına uğramadığını, ödeme emirlerinin şirket yetkilisine tebliğ edildiğini, şirket yetkilisince sıra cetveline konu olan gayrimenkulün vergi dairesi müdürlüğüne rızaen teminat olarak verildiğini, şirket yetkilisince muhtelif yıllarda davalı ... dairesine konu olan borçlarına mahsuben ödemeler yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, hacizlerinin düşmediğini, alacaklı oldukları .... 22. İcra Müdürlüğü'nün 2009/2244 esas sayılı dosyasında alacak tutarının 11.419,35 TL'den daha fazla olduğunu, bu nedenlerle ... 22. İcra Müdürlüğü'nün 2009/2244 esas sayılı dosyanın bilirkişi marifetiyle hesap yaptırılmasını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre .... .... 9. İcra Müdürlüğü'nün 04.12.2013 tarihinde İİK 142. maddesi uyarınca yapmış olduğu sıra cetvelinin yerinde olduğu, davacının itirazlarında haklılıklarının bulunmadıkları, bu nedenle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Heyetçe incelenmesine gerek görülen; şikayetçinin alacaklı olduğu, ... ..... 9. İcra Müdürlüğü’nün 2012/9471 E., sayılı icra dosyasının temyize konu dosya içerisinde yer almadığı bu nedenle dosya aslının ya da okunaklı, düzenli, dizi listesine bağlanmış ve onaylanmış bir suretinin eklenerek birlikte gönderilmesi,

2- ... ..... 9. İcra Müdürlüğü’nün 2012/9471 E., sayılı icra dosyasında düzenlenen 04.12.2013 tarihli sıra cetvelinin şikayetçiye tebliğine ilişkin tebligat belgesinin de temin edilmesi, temin edilemez ise İcra Müdürlüğü ve posta idaresi kayıtlarından tebliğ tarihinin araştırılarak mahkemeye bildirilmesinin, tebliğe çıkarılmamış ise bu durumun tutulacak tutanak ile tespit edilip cevabi yazının mahkemeye gönderilmesinin istenmesi, için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

../..

S.2.

../..

S.2.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan eksiklikler giderildikten sora temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/6776, Karar No: 2021/87, Tarih: 12.01.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/6776 E.  ,  2021/87 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişki Kurulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı anne tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı baba tarafından; tarafların gayrimeşru ilişkisi sonucu doğan ortak çocuk Dilek (2010) ile baba arasında kişisel ilişki kurulması istemli açılan davanın yapılan yargılamasında, ilk derece mahkemesince; "Davacı babanın müşterek çocuğunu her ayın 1. ve 3. haftası Cumartesi sabah saat 10.00 ile Pazar günü akşam 17.00 saatleri arasında, dini bayramların 1. günü aynı saatler arasında ve her yıl babalar günü saat 13:00'den saat 21:00'e kadar yanına almak suretiyle görmesine, davacı babanın müşterek çocuğunu her yıl Temmuz ayının ilk günü saat 10:00'dan 31. günü saat 17:00'ye kadar, sömestr tatilinin ilk günü saat 10:00'dan 7. günü saat 17:00'ye kadar yanına almak suretiyle görmesine, baba ile çocuk arasındaki şahsi ilişkinin bu şekilde tesisine" ve ayrıca ortak çocuk Dilek lehine 5395 sayılı kanun gereğince danışmanlık tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Verilen karar davalı anne tarafından istinaf edilmekle, bölge adliye mahkemesince itirazın esastan reddine karar verilmiş, davalı anne tarafından verilen karar temyiz edilmiştir.

Kişisel ilişki düzenlenirken göz önünde bulundurulması gereken temel ilke, “Çocuğun üstün yararı"dır (Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme m.3; Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi m.l; TMK m. 339/1, 343/1, 346/1; Çocuk Koruma Kanunu m.4/b). Çocuğun üstün yararı belirlenirken onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. ve Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3 ve 6. maddeleri idrak çağındaki çocukların kendilerini ilgilendiren konularda görüşünün alınması ve görüşlerine gereken önemin verilmesini öngörmektedir. Tarafların ortak çocuğu olan Dilek (2010) inceleme tarihi itibariyle idrak çağındadır. Kişisel ilişki konusunda idrak çağında bulunan ortak çocuğun görüşünün sorulması ile kişisel ilişki kurulması konusunda uzman bilirkişiye inceleme yaptırılarak (4787 sayılı Kanun m.5) anne ve babanın barınma ve yaşama koşullarını da değerlendirir içerikte sosyal inceleme raporu alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirmek suretiyle kişisel ilişki yönünden karar verilmesi gerekmektedir. Dosyada bulunan 2018 tarihli sosyal inceleme raporuna göre, çocuğun babayı tanımadığı, babası olarak üvey babasını bildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece; çocuğun öz babasını tanımadığı, baba ile arasında ilişki olmadığı, çocuğun gelişimi ve geleceği adına baba ile görüş günü tesisinin sağlanması gerektiği ve olayın vahametinden bahisle çocuğun babaya alışma sürecinde çocuğa psikolojik destek verilmesi gerektiği kanaatiyle danışmanlık tedbiri uygulanmasına karar verilmiş ise de; 5395 sayılı Kanun gereğince verilen tedbir kararına ilişkin yapılan çalışmalarla ilgili dosyanın getirilmesi, çocuğun baba ile kişisel ilişki konusunda görüşlerinin sorulması ve tüm bu hususların birlikte değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken, yeterli ve gerekli inceleme yapılmaksızın hüküm verilmesi hatalı görülmüş ve hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen bölge adliye mahkemesi kararının yukarıda gösterilen sebeple KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.12.01.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/6875, Karar No: 2011/11283, Tarih: 20.10.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/6875 E.  ,  2011/11283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Trabzon 1.İcra Mahkemesi

Uyuşmazlığa konu icra takibi kooperatif kredi sözleşmesinden kaynaklanan borç nedeni ile yapılmış olup, İİK.'nun 10. babında düzenlenen kira alacağı nedeniyle itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye ilişkin değildir. Bu durumda temyiz inceleme görevi Dairemize ait bulunmadığından, dosyanın görevli Yargıtay 12. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 20.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3764, Karar No: 2013/7825, Tarih: 09.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/3764 E.  ,  2013/7825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

BİR. DAVA DAVACISI : BAHAR USLUER

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Asıl davada, davacı dava dilekçesinde; davalı ile 2010 yılında boşandıklarını, müşterek çocukların velayetinin kendisine verildiğini, boşanma ilamından sonra ekonomik durumunun kötüleştiğini, davalının yüksek maaşla çalışmaya başladığını, davalıya boşanma davası sırasında verilen karar gereğince aylık 100 TL nafaka ödediğini, müşterek çocukların giderlerini karşılayamadığını belirterek müşterek çocuk Necla ve Yağmur için ayrı ayrı 200'er TL nafka talebinde bulunmuştur.

Birleşen davada, davacı dava dilekçesinde; davalının annesi olduğunu, eğitimine devam edebilmesi ve giderlerini karşılayabilmesi için annesinin yardımına ihtiyacı olduğunu belirterek aylık 200 TL yardım nafakası talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, asıl dava ve birleşen davanın kısmen kabulü ile, müşterek çocuklar Necla ve Yağmur için ayrı ayrı 75'er TL iştirak nafakasına, müşterek çocuk Bahar için ise aylık 100 TL yardım nafakasına hükmedilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katkıda bulunması gerekir. Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderlerin ana-baba tarafından müşterek karşılanması da ilke olarak kabul edilmiştir (TMK. 327 md.). Bu nedenledir ki, iştirak nafakasının çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşullarındaki paranın alım gücü ile genel ihtiyaçlarına uygun olarak ana-babanın mali durumları da gözetilerek takdiri gerekir.

TMK'nun 364.maddesine göre; “Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.”

Yine aynı kanunun 365.maddesinin 2.fıkrasında; “Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir.” düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında da; ":...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların" yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yine aynı kanunun 365.maddesinin 2.fıkrasında; “Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir.” düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında da; ":...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların" yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

... 1. Aile Mahkemesi'nin 11.05.2010 tarihli ve 2008/1123 Esas – 2010/523 Karar sayılı ilamı incelendiğinde asıl davanın davacısı ve davalının boşandıkları, müşterek çocukların velayetlerinin babalarına verildiği, iş bu davanın davalısı için 100 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiği görülmüştür.

Her ne kadar yargılama sırasında davalının işten ayrıldığı işyeri yazısı ile belirtilmiş ise de, davalının yapılan sosyal ekonomik durum araştırmasında konfeksiyonda işçi olarak çalıştığı, 701,14 TL maaş aldığı, 500 TL kira ödediği tespit edilmiştir.

Somut olayda tarafların gerçekleşen...ve ekonomik durumları, nafakaların niteliği, asgari ücret düzeyinde geliri olan, yoksulluk nafakası alan, aylık 500 TL kira ödeyen davalının sosyal ekonomik durumu dikkate alındığında, günün ekonomik koşullarına göre mahkemece hükmedilen yardım ve iştirak nafakası miktarlarının çok olduğu kanaatine varılmış, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.