muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4298, Karar No: 2014/9838, Tarih: 23.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/4298 E.  ,  2014/9838 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkillerin murisi ve desteğ davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın karıştığı trafik kazası sonucu hayatını kaybettiğini, davalı sürücünün tam kusurlu olduğunu belirterek davacı anne ve baba için fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1.000,00'er TL destek ve 1.000,00 TL cenaze gideri ve 20.000,00'er TL manevi tazminat, davacı kardeşler için 8.000,00'er TL manevi tazminatın müşterek müteselsilen tahsilini talep etmiş, 31.05.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile anne için 73.747,47 TL, davacı baba için 62.449,02 TL destek tazminatı talep ettiğini belirtmiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre,davanın kısmen kabulü ile davacı anne ve baba için 768,00 TL cenaze gideri, davacı anne için 73.747,47 TL, davacı baba için 62.449,02 TL destek tazminatı, davacı anne ve baba için 15.000,00'er TL, davacı kardeşler için 6.000,00'er TL manevi tazminata karar verilmiş, hüküm; davacılar ve davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılardan ... vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-)Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Davacı vekilince temerrüt faizi olarak reeskont faizi istenilmiş, ancak mahkemece yasal faize hükmedilmiştir. Oysa zarara neden olan kamyonet ticari araç olup ticari faaliyet sırasında zarara neden olmuştur. Bu itibarla davada temerrüt faizi olarak davacının talebi dikkate alınarak ticari faiz niteliğindeki reeskont faizine hükmedilmesi gerekirken yasal faize hükmedilmesi doğru değil, bozma nedeni ise de bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirecek nitelikte görülmediğinden hükmün, 6100 sayılı HMK.nun geçici 3. maddesinin 2. fıkrası delaletiyle 1086 sayılı HUMK.nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1)nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılardan ... vekilinin tüm, davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine ve (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hüküm fıkrasının 1/a-b-c-d bendlerinde yer alan "... yasal faizi ile..." ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “... reeskont faizi ile...” ibaresinin yazılmasına ve 1/a-b-c-d bendlerinde yer alan ''...davacının ticari ( reeskont) faizi isteminin reddine,'' ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/30417, Karar No: 2011/37134, Tarih: 20.10.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/30417 E.  ,  2011/37134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı tefhim olunan 15.05.2009 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 01.06.2009 günlü temyiz inceleme başvurusunun, 1412 Sayılı CMUY.nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

20/10/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12894, Karar No: 2014/15568, Tarih: 15.05.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/12894 E.  ,  2014/15568 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ...1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25/09/2012 gün ve 2008/613-2012/771 sayılı hükmün Dairemizin 2012/29188-2013/26077 tarih ve 24.10.2013 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde taraflar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, davalının 13.10.2004 tarihinde aldığı vekaleti ile 3 ayrı icra dosyasını avukat olarak takip ettiğini ancak 24.3.2008 tarihinde haksız olarak azledildiğini ileri sürerek, azil tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince belirlenecek nisbi vekalet ücreti ile Avukatlık Kanunu’nun 164/son maddesi gereğince hesaplanacak karşı yan vekalet ücretinden şimdilik 9.000 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile ödetilmesini istemiş, 29.09.2012 tarihli dilekçesi ile talebini 113.022,80-TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı, davacının haklı sebeple azledildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 113.022-TL vekalet ücreti alacağının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline dair verilen kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 24.10.2013 gün, 2012/29188 Esas, 2013/26077 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiş; bu kez davacı karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Davacı, dava dilekçesinde azil tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince hesaplanacak nisbi vekalet ücreti ile Avukatlık Kanunu’nun 164/son maddesi gereğince hasma tahmil edilmesi gereken karşı yan vekalet ücretinin ödetilmesini istemiştir. Mahkemece, avukatın haksız azledilmesi nedeniyle taraflar arasında yazılı bir ücret sözleşmesi bulunmadığından Avukatlık Kanunu’nun 164/4 maddesi gereğince %10 oranı üzerinden hesaplanan akdi vekalet ücreti ile karşı yan vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Davacı her ne kadar dava dilekçesinde fazlaya 2014/12894-15568

İlişkin haklarını saklı tutarak akdi vekalet ücreti açısından azil tarihinde yürürlükte olan avukatlık asgari ücret tarifesine göre hesaplanacak vekalet ücretinin tahsilini istemiş ise de, 29.09.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile bilirkişi raporunda Avukatlık Kanunu’nun 164/4 maddesine göre hesaplanan akdi vekalet ücretinin tahsiline karar verilmesini isteyerek talep sonucunu ıslah etmiştir. Hal böyle olunca, davacının Avukatlık Kanunu’nun 164/4 maddesine göre hesaplanan %10 akdi vekalet ücretini talep edebileceğinin kabulü gerekirken talepten fazlaya hükmedilemeyeceği gerekçesiyle kararın zuhulen bozulduğu bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmıştır.

Yine, Avukatlık Kanunu’nun 174/2 maddesinde düzenlendiği üzere, haksız olarak azledilen avukat, takip ettiği her dava ve takip için avukatlık ücretinin tamamına hak kazanır. Avukatın bu ücret alacağı kapsamında müvekkili ile arasında yapılan ücret sözleşmesi gereğince hesaplanan vekalet ücreti ile yasanın 164/son maddesi gereğince aksine sözleşme yapılmadığı için avukata ait olacağı açıklanan ve hasma tahmil edilmesi gereken vekalet ücretinin de bulunduğunda duraksama olmamalıdır. Zira, avukat haksız azledilmekle dava ve takipleri sonlandırmak ve yasal vekalat ücreti alacağını tahsil etmek hakkı elinden alınmış olmaktadır. Hal böyle olunca, somut olayda da davacının hem akdi hem de kanuni vekalet ücretini isteyebileceğinin kabulü gerekirken mahkeme kararının zühulen “..avukatlık yasasının 164/son maddesinde açıklanan ve aksine sözleşme olmadığında avukata ait olacağı kabul edilen ücret alacağı yargılama ve icra gideri niteliğinde olduğundan ancak dava ve takip sonuçlandığında miktarı belli olur ve bundan sonra müvekkil tarafından hasımdan tahsili mümkün hale gelir. Müvekkilin vekiline ödeme borcu da hasım taraftan tahsil edilmeden doğmaz. Diğer bir anlatımla hasım taraftan henüz vekalet ücreti alacağını tahsil etmemiş veya edememiş olan müvekkilden avukat bu alacağını isteyemez. Tahsil edilmiş olmasını beklemek durumundadır. Kural böyle olmakla birlikte hakim bu kurala sıkı sıkıya bağlı kalmamalı, Avukatlık Yasasının 164/son maddesine işlerlik kazandıracak şekilde her olayın özelliğine, durum ve şartlarına göre değerlendirme yapmalı, özellikle M.K.nun 2. maddesinde ifadesini bulan hakkın kötüye kullanılmasına ve dürüstlük kurallarının ihlaline izin vermemeli, gerektiğinde müvekkilin dava veya takip sonucunda belirlenen bu ücret alacağını tahsil etmiş kabul etmeli, aksi halde bu nitelikteki ücret alacağına ilişkin istemi henüz muaccel olmadığından reddetmelidir.Somut olay açısından karşı yan vekalet ücretinin de icra dosyalarında alacağın tahsil edilmiş sayılıp sayılmayacağı da değerlendirilip, incelenerek sonucuna uygun bir karar 2014/12894-15568

verilmelidir.” gerekçesiyle bozulduğu anlaşılmıştır. Açıklanan nedenlerle davanın kabulüne ilişkin kararın onanması gerekirken zuhulen bozulduğu bu kez yapılan incelemede alışıldığından, Dairemizin bozma kararının kaldırılarak hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, Dairemizin 24.10.2013 gün, 2012/29188 Esas, 2013/26077 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılarak yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 5.033,55 TL kalan harcın davalıdan alınmasına, 15.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2357, Karar No: 2020/3467, Tarih: 05.11.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/2357 E.  ,  2020/3467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sakarya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili; borçlu ....adına kayıtlı taşınmaz üzerine 25.09.2009 tarihinde birinci sıradan haciz şerhinin işlendiğini, ilgili taşınmazın satıldığını, bedel için sıra cetveli düzenlendiğini, 1. sıra ile 7. sıradaki vergi dairesi arasında garameten paylaşım yapıldığını, sıra cetvelinde alacak yanlış hesaplandığından müvekkili payına düşen taşınmaz satış bedelinin de yanlış hesaplandığını ileri sürerek itirazlarının kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan vekili; icra müdürlüğünce garameten paylaşıma ilişkin yapılan hesaplamanın yerinde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia savunma ve dosya kapsamında; şikayetçinin alacak miktarının işlemiş faiz harç ve diğer masraflarla birlikte 46.195,33 TL olduğu gerekçesiyle sıra cetvelinde davacı şirketin alacak miktarının 46.195,33 TL olarak düzeltilmesine karar verilmiş, karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17 Hukuk Dairesince; kararın usul esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

02.03.2005 tarihli ve 5311 sayılı Kanun'un 25. maddesi ile değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 364/1. maddesine göre Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen ve miktar ve değeri 10.000 TL’yi geçen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabilir. Bu hükümde öngörülen kesinlik sınırı, 24.11.2016 tarih ve 6763 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 02.12.2016 tarihinden itibaren 40.000 TL’ye, 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanun’un 1. ve 2. maddesi ile 28/02/2019 tarihinden itibaren 58.800 TL’ye, 01/01/2020 tarihinden itibaren de 70.000 TL'ye çıkarılmıştır.

Somut olayda sıra cetveline giren para 28.169,22 Tldir. Uyuşmazlık konusu olan sıra cetveline giren miktar karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının altında kalmaktadır. Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi tarafından bu konuda temyiz dilekçesinin reddine karar verilebileceği gibi, verilmemiş olması halinde Yargıtayca temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Bu nedenle temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

Somut olayda sıra cetveline giren para 28.169,22 Tldir. Uyuşmazlık konusu olan sıra cetveline giren miktar karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının altında kalmaktadır. Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi tarafından bu konuda temyiz dilekçesinin reddine karar verilebileceği gibi, verilmemiş olması halinde Yargıtayca temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Bu nedenle temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayet olunan vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün kesinlik sınırının altında kalması nedeniyle REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 05.11.2020 tarihinde oy birliğiyle kabul edildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14033, Karar No: 2017/98, Tarih: 03.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/14033 E.  ,  2017/98 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8329, Karar No: 2010/9126, Tarih: 01.11.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/8329 E.  ,  2010/9126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Pendik Asliye 2. Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların sürücüsü ve işleteni olduğu aracın neden olduğu kazada, dava dışı üçüncü kişinin öldüğünü, aracın geçerli bir zorunlu mali sorumluluk sigortası olmadığı için müvekkilince ölenin yakınlarına 18.000,00 TL tazminat ödediğini, bundan davalıların sorumlu olduğunu ileri sürerek, anılan meblağın yasal faiziyle davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece; toplanan delillere göre, davaya konu aracın zorunlu mali sorumluluk sigortasının bulunduğu, sigorta şirketinin iflas etmesinden davalıların sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasına dayalı olarak, davacının zarar gören üçüncü kişilere ödediği destek tazminatının rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalıların sürücüsü ve maliki oldukları aracın zorunlu mali sorumluluk sigortası olmadığı gerekçesiyle dava açıldığı, ancak kaza tespit tutanağında davalıların zorunlu mali sorumluluk sigortası poliçesinin olduğunun yazılı olduğu ve bu sigortanın iflas etmesinde davalıların bur kusurunun

bulunmaması nedeniyle davalılara rücu edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; müflis Kapital Sigorta’nın İflas Masası’ndan gönderilen 06.11.2009 tarihli yazıda davalı tarafa ait poliçeye rastlamadığı belirtilmiştir. Bu hususa ilişkin bilgi ve belgelerin tutulduğu davalı nezdinde de poliçenin varlığına dair bir bilgi olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, kaza tespit tutanağında yazılı poliçe bilgileri esas alınarak, poliçenin bulunup bulunmadığının araştırılması, gerektiğinde davalılara isticvap davetiyesi çıkartılarak bu hususun açıklığa kavuşturulması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekinken, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bu davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 1.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12333, Karar No: 2016/3239, Tarih: 14.03.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/12333 E.  ,  2016/3239 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

14. Hukuk Dairesi

ESAS NO : 2015/12333

KARAR NO: 2016/3239 Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.11.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; konusuz kalan dava için karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 27.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, elatmanın önlenmesi ve eski hale getirme talebine ilşkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm Dairemizce, davanın esası hakkında karar verilmeyen hallerde yargılama giderlerinin hakim tarafından belirleneceğinin öngörüldüğü, bu belirlemenin davanın açılmasına sebebiyet veren tarafın yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda mahkemece, daha önce davanın esasına ilişkin karar verildiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, 44.452,40 TL üzerinden 5.189,76 TL nispi vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, diğer hususlarda daha önce hüküm kurulduğundan yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına kararı verilmiştir.

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Hükmün hangi hususları kapsayacağı 6100 sayılı HMK'nın 297. maddesinde belirtilmiştir. Ayrıca hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır, hükmün hedefine ulaşmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz. Bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini ve ifa kabiliyetini yitirir.

Bozma kararından sonra bozmaya uyularak verilen hüküm yeni bir hükümdür. Bozmaya uyularak tesis edilen hükmün, tüm istekleri karşılar şekilde yeniden yazılması gerekir. Mahkemece bu husus gözetilmeden, hükmün diğer yönlerinin kesinleşmiş olduğundan bahisle "aynı konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8177, Karar No: 2016/1615, Tarih: 16.03.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/8177 E.  ,  2016/1615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafızın dikkat veya özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu kaçma

Hüküm : TCK'nın 294/8, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-TCK'nın 294/8. maddesinde tanımlanan kaçmaya imkan sağlama suçunun faili tutuklu, hükümlü veya gözaltına alınan şahsın muhafaza ve naklinde görevli olan kolluk memuru, infaz koruma memuru veya başka bir kimsedir.

TCK'nın 292. maddesinde düzenlenen hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunda ise failin CMK'nın 101. maddesi uyarınca hakkında tutuklama kararı verilmiş ya da hakkında kesinleşmiş bir mahkumiyet hükmü bulunan bir kimse olması gerektiği, söz konusu suçların özgü suç niteliğinde olup bu suçların yalnızca durum ve sıfatı anılan maddelerdeki tanıma uyan kişilerin işleyebileceği gözetilip bu ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde;

Uyuşturucu madde kullanmak suçundan Cumhuriyet savcısının talimatıyla gözaltında iken kolluk görevlisinin elinden kaçan sanığın konumu TCK'nın 294/8. maddesine uymadığı gibi hükümlü veya tutuklu olmaması nedeniyle TCK'nın 292. maddesindeki suçun unsurları da oluşmadığından beraatine karar verilmesi gerekirken TCK'nın 294. maddesinin yorumlanmasında yanılgıya düşülerek TCK'nın 294/8. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

TCK’nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki "velayet

hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceğinin gözetilmemiş olması ve ayrıca TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararının gözetilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 16.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.