muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14006, Karar No: 2011/13279, Tarih: 21.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/14006 E.  ,  2011/13279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı ... vekili, ... adına kayıtlı çekişmeli taşınmazın gecekondu önleme projesi kapsamında kişilere fiilen teslim edildiğini, tapusunun devri yönünden 4706 Sayılı Yasa uyarınca tüm işlemlerin tamamlandığını, ancak taşınmazın ....ye devredilmediğini, bu konuda yapılan başvurunun da sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, tapunun iptaline ve .... adına bedelsiz tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., devir koşullarının gerçekleşmediğini belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yasadaki devir amacının mülkiyet devri anlamına gelmeyip bir takım usuli işlemlerin gerçekleştirilmesine yönelik olduğu, ....ce de parselizasyon işlemlerinin yerine getirildiği, böylece devir sebebinin ortadan kalktığı, yasanın uygulamasının da Bakanlar Kuruluna ve Maliye Bakanlığına ait bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, 4706 ve 4916 Sayılı Yasalar gereğince Hazineye ait çekişme konusu taşınmazın bazı koşullar dairesinde ilgililerine temlik edilmek üzere ....ye devredilmesi öngörülmüş ise de, sonradan 6009 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle mülkiyetinin naklinin sebebi Bakanlığın vereceği izine tabi kılındığından, oysa somut olayda Bakanlığın böylesine bir izni bulunmadığı gözetilerek davanın reddedilmiş olması doğru olduğuna göre; davacı ....nin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün (6100 sayılı HMK.'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla) HMK.'nın 436.maddesi uyarınca ONANMASINA, 21.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2584, Karar No: 2021/1712, Tarih: 01.03.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/2584 E.  ,  2021/1712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Dernek ( Zayi Belgesi Verilmesi)

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün dernek başkan yardımcısı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacı Tahsil Çağındaki Talebelere Yardım Derneğine ait 28.12.2010 tarih ve 166 tasdik numaralı karar defterinin kayıp olduğunun tespit edildiği açıklanarak, Dernekler Kanunu 32/k uyarınca zayi belgesi verilmesini istenmiş; Mahkemece, davaya konu belgelerin, gerekli dikkat ve özenin gösterilmiş olmasına rağmen elde olmayan bir nedenle kaybolması durumunun ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, davacı dernek temsilcisi temyize gelmiştir.

Dava, Dernekler Kanunu'nun 32. maddesine göre hasımsız olarak açılan zayi belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Somut olayda, davacı dernek temsilcisi ve yönetim kurulu üyeleri, derneğe ait evrakın dernek merkezinin bulunduğu yurt binasında muhafaza edildiğini, dernek içi yapılan denetimde derneğe ait diğer defterler mevcut olmakla birlikte sözkonusu karar defterinin kaybolduğunun tespit edildiğini, beyan etmişlerdir. Kaybolmaya dair 23.06.2014 tarihli tutanak dernek yöneticileri tarafından imzalanmıştır. Bu açıklamalar ve karar defterindeki tutanak adı ile imzalanan belge dikkate alınarak, davacı tarafa delillerini bildirmek üzere süre verilip, ibraz edilen kanıtlar birlikte değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 01.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8167, Karar No: 2015/8816, Tarih: 27.04.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/8167 E.  ,  2015/8816 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/286531

MAHKEMESİ : Erzincan 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2012

NUMARASI : 2012/152 (E) ve 2012/487 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozmak suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Suça sürüklenen çocuk hakkında Erzincan Devlet Hastanesi Sağlık Kurulunun 14.02.2012 tarihli raporuna göre işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği yaşından beklenen düzeyde geliştiği, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği zihinsel ve kültürel özelliklerine bağlı olarak kısmen geliştiğinin belirtildiği, sosyal inceleme raporunda da suça sürüklenen çocuğun suç algısının ve ahlaki gelişiminin yeterince oluşmadığının belirtilmesi karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi uyarınca, sanığın suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı, bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı ve azalmış ise bunun önemli derecede olup olmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden rapor alındıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b-Konut dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçları nedeniyle suça sürüklenen çocuğun iyi hali gerekçe gösterilerek hakkında 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına karar verildiği halde hırsızlık suçundan belirtilen maddenin uygulanmaması,

b-Konut dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçları nedeniyle suça sürüklenen çocuğun iyi hali gerekçe gösterilerek hakkında 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına karar verildiği halde hırsızlık suçundan belirtilen maddenin uygulanmaması,

c-5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendindeki düzenlemenin,"...belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma..."yı öngördüğü, yasada geçen "etkinlik" kavramının ise, "...insanın, çevresiyle arasındaki ilişkileri düzenleyen her türlü eylem-çalışma, iş yapma, işlerlik ve devinimi” ifade ettiği, bu fıkraya göre belirli yerler ve etkinlikler; suça sürüklenen çocukların suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan yada suça sürüklenen çocukların yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinliklerdir. Bu bağlamda suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmedilecek seçenek yaptırımın infazı ile ulaşılmak istenilen temel amacın, suça sürüklenen çocukların yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, suça sürüklenen çocukların sosyalleşmesini teşvik etmek, üretken, Kanunlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmak niteliğinde olması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını bozmak suçundan hükmedilen hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50/1-d maddesi uyarınca “ ..... Merkez İlçesindeki halkın yoğun olarak bulunduğu pazar yerlerine girmekten yasaklanması” yaptırımına çevrilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 27.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8468, Karar No: 2016/14492, Tarih: 05.12.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/8468 E.  ,  2016/14492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının % 18.2 den, % 31'e çıktığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece ''Adli Tıp Genel Kurulu raporunda davacının orta düzeyde kronik obstrüktif akciğer hastalığı olduğu, sigara kullanımı olduğu için mesleki olmadığı, meslekte kazanma gücü tayinine mahal olmadığı belirtilmiştir. Davacının sigara kullanması sebebiyle sahip olduğu orta düzeyde kronik obstrüktif akciğer hastalığı göz önünde bulundurulduğunda hastalığının mesleki olmadığı adli tıp raporuyla da anlaşıldığından davanın reddine ilişkin hüküm aşağıdaki şekilde tesis edilmiştir.'' gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davacı vekili, dava dilekçesiyle müvekkilinin maluliyet oranının % 18.2 den, % 31'e çıktığının tespitini talep ettiği ancak yapılan yargılamada davasını ispat edemediği bu nedenle davanın reddi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen geçici 3. madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün gerekçesinde "Adli Tıp Genel Kurulu raporunda davacının orta düzeyde kronik obstrüktif akciğer hastalığı olduğu, sigara kullanımı olduğu için mesleki olmadığı, meslekte kazanma gücü tayinine mahal olmadığı belirtilmiştir. Davacının sigara kullanması sebebiyle sahip olduğu orta düzeyde kronik obstrüktif akciğer hastalığı göz önünde bulundurulduğunda hastalığının mesleki olmadığı adli tıp raporuyla da anlaşıldığından davanın reddine ilişkin hüküm

aşağıdaki şekilde tesis edilmiştir.." sözlerinin silinerek yerine ''Davacı vekili, dava dilekçesiyle müvekkilinin maluliyet oranının % 18.2 den, % 31'e çıktığının tespitini talep etmiş ancak yapılan yargılamada davasını ispat edemediği bu nedenle davanın reddine karar verilmiştir.'' sözlerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 05.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/506, Karar No: 2025/3618, Tarih: 14.04.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/506 E.  ,  2025/3618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2145 E., 2023/3166 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manavgat 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/304 E., 2022/340 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek vekili tarafından davanın reddi yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 14.04.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf davalı ... ve vekilleri gelmedi. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taraflar arasında görülen Türk Medeni Kanunu'nun 166/4 üncü maddesine dayanan boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda; İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Hükme karşı davacı erkek tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin kararı davacı erkek tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 166/4 üncü maddesine göre, boşanma sebeplerinden herhangi biriyle açılmış bulunan davanın reddine karar verilmesi ve bu kararın kesinleştiği tarihten başlayarak üç yıl geçmesi halinde, her ne sebeple olursa olsun ortak hayat yeniden kurulamamışsa evlilik birliği temelinden sarsılmış sayılır ve eşlerden birinin istemi üzerine boşanma kararı verilir. Ret kararının kesinleşmesinden başlayarak geçen üç yıl zarfında ortak hayatın yeniden kurulmuş olduğunun kabul edilebilmesi için, tarafların bu amaçla bir araya gelmiş ve birlikte yaşamış olmaları, evlilik birliğinin amacına uygun olarak tesis edilmiş olması, bu hususların delilerle ispatlanmış bulunması gerekir.

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince ortak hayatın yeniden kurulmadığı olgusunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; daha önce erkek tarafından açılan ve reddedilerek 13.04.2017 tarihinde kesinleşen boşanma davasından itibaren üç yıldan fazla bir zaman geçtiği, dosyada yer alan ikamet belgelerine ve kira sözleşmesine göre davacı erkeğin Manavgat'ta yaşadığı, buna karşılık davalı kadının Alanya'da yaşadığı anlaşılmış olup davacı erkeğin tanıkları erkeğin 2016 yılından beri Manavgat ilçesinde tek başına yaşadığını, davalı kadını hiç görmediklerini, tarafların bir araya gelmediklerini ifade etmiştir. Bu durumda davacı dosyaya sunulan delillerle daha önce açılan boşanma davasının kesinleşmesinden sonra ortak hayatın yeniden kurulmadığını ispat etmiştir. İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesince davalı kadın tanıklarının ortak hayatın yeniden kurulduğunu kabule yeterli olmayan beyanları hükme esas alınarak davanın reddine karar verilmesi yerinde görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Yukarıdaki paragraflarda belirtildiği üzere temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi esastan ret kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının davanın reddi yönünden BOZULMASINA,

Duruşma için takdir olunan 28.000,00 TL vekâlet ücretinin Ayşe'den alınarak Yetiş'e verilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9260, Karar No: 2012/23448, Tarih: 08.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/9260 E.  ,  2012/23448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Sanıkların taksirle öldürme suçundan beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yol dışında ve solunda köprü ayağı için açılan 10-12m uzunluğunda, 7-8m boyunda 3-4 m derinliğindeki çukura kullandığı kamyonetle düşerek ölüm meydana gelmesi olayında çukura düşmeleri önlemek için yeterli ve uygun işaret konulmamasının tali kusur oluşturabileceği bu hususun iş güvenliği uzmanlarınca değerlendirilmesi gerektiği gözetilerek bir kezde iş güvenliği uzmanlarından oluşturulacak bilirkişi kurulundan rapor alınmak suretiyle sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6140, Karar No: 2014/14902, Tarih: 01.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/6140 E.  ,  2014/14902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 16/01/2014

Numarası : 2013/180-2014/19

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hüküm, süresi içinde taraflarca temyiz edilmekle, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı L.. K.. vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 01.07.2014 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı TEDAŞ vekili Av.İ.. K.. geldi, davacı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde çalıştığını, elektrik teknisyeni olarak görev yaptığını, sendikaya üye olduktan sonra işe girerken tespit edilen başlangıç yevmiyesinin rızası ve bilgisi dışında düşürüldüğünü, ücretinin eksik ödendiğini, davacının görev ünvanında değişiklik olmamasına rağmen bir dönem bakım tazminatı ödendiğini, bir dönem ödenmediğini, iş güçlüğü tazminatının eksik ödendiği iddia ederek bakım tazminatı, iş güçlüğü tazminatı ve ücret farkı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının fiilen bakım, arıza onarım işlerinde çalışmadığından bakım tazminatı talep edemeyeceğini, iş güçlüğü tazminatının ödendiğini, sendikaya üye olup T.İ.S'den yararlanmaya başladıktan sonra ücretinde bir miktar düşüş olmasına rağmen yan ödemelerle birlikte eline geçin miktarın arttığını savunmuş ve davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu toplanan delillere göre davacının bakım ve iş güçlüğü tazminat taleplerinin haklı olduğu, fark ücret talep edemeyeceği gerekçesi ile istek kısmen hüküm altına alınmıştır.

Davacı vekili davacının elektrik teknikyeni olduğunu, görev ünvanında değişiklik olmamasına rağmen bir dönem bakım tazminatının ödemediğini, iş güçlüğü tazminatının eksik ödendiğini iddia etmiştir.

Davalı vekili, davacının fiilen elektrik bakım, onarım ve arıza işinde çalışmaması nedeni ile bakım tazminatı talep edemeyeceğini, iş güçlüğü tazminatının ödendiğini savunmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının elektrik teknisyeni olması nedeni ile bakım tazminatına ve iş güçlüğü tazminatına hak kazandığı belirtilerek bakım ve iş güçlüğü tazminatları hesaplanmıştır.

Davalı vekili, davacının fiilen elektrik bakım, onarım ve arıza işinde çalışmaması nedeni ile bakım tazminatı talep edemeyeceğini, iş güçlüğü tazminatının ödendiğini savunmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının elektrik teknisyeni olması nedeni ile bakım tazminatına ve iş güçlüğü tazminatına hak kazandığı belirtilerek bakım ve iş güçlüğü tazminatları hesaplanmıştır.

Dosya içindeki bordrolara göre davacının kadro unvanının elektrik teknisyeni (son dönemde elektrik teknikeri) olduğu sabittir. Davalı işveren davacının bakım ve arıza işlerinde çalışmayıp Tahakkuk Müdürlüğünde çalıştığını belirtmiştir. Davacı tanıkları davacının kaçak ve tahakkuk servisinde, bir dönem ise plan proje etüd bölümünde çalıştığını beyan ettikleri gibi dosya içinde bulunan görevlendirme belgelerinden de davacının kaçak ve tahakkuk servisinde ve bir dönem Plan Etüd Proje Müdürlüğü'nde çalıştığı anlaşılmaktadır. Tanık anlatımları ve dosya içindeki Kaçak ve Tahakkuk Müdürlüğü'nün görev tanımı dikkate alındığında davacının fiilen bakım-onarım-arıza işinde çalışmadığı ortaya çıkmaktadır. Davalı işyerinde uygulanan İTİS’in 99. maddesinde %14 bakım tazminatına hak kazanacaklar arasında Elektrik teknisyenleri ve elektrik teknikerleri kadrosu açıkça düzenlenmiş olup bakım onarım işinde fiilen çalışma şartı aranmaktadır. Aynı İTİS’in uygulandığı Menderes EDAŞ'da çalışan işçiler tarafından açılan davalarda davacının ETİB başteknisyeni olmasına karşın fiilen bakım işinde çalışmadığından ödenmeyen bakım tazminatı alacağı için açılan davada mahkemece talebi reddedilmiş olup bu karar 9.Hukuk Dairesi'nin 12.03.2013 gün ve 2010/50180 E. 2013/8653 K. sayılı kararı ile onanmıştır. (Aynı şekilde fiilen görev ünvanında çalışılmaması nedeni ile talebin reddi gerektiğine dair 9.Hukuk Dairesi'nin 14.05.2014 tarih ve 2012/10420 Esas ve 2014/15659 Karar sayılı kararı). Bu nedenle davacının kadro unvanının elektrik teknisyeni ve elektrik teknikeri olmasına karşın fiilen arıza ve bakım-onarım işinde çalışmadığı anlaşıldığından bakım tazminatı talebinin reddi, iş güçlüğü tazminatının da bu duruma göre değerlendirilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile bu taleplerin kabulü hatalı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 01/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2302, Karar No: 2020/5310, Tarih: 21.10.2020

**1. Hukuk Dairesi         2020/2302 E.  ,  2020/5310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Tekirdağ Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 27.05.2016 gün ve 2013/506 Esas - 2016/432 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 16.01.2020 gün ve 14648-219 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK'nun 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle, 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteklerinin REDDİNE, davacılardan HUMK'nun 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 460,00 TL para cezası alınmasına, karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 21.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.