muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15393, Karar No: 2012/13860, Tarih: 06.09.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/15393 E.  ,  2012/13860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 05/05/1993- 02/01/2002 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı işverenin ve davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan S.S.Yenikent Yapı Kooperatifine iadesine, 06.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1740, Karar No: 2020/5537, Tarih: 14.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2016/1740 E.  ,  2020/5537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1-Uyuşturucu madde ticareti yapma

2-Uyuşturucu kullanmak için yer temin etme

3-Muhtaç durumdaki mağdura yardım etmemek

Hüküm : 1-Beraat, Uyuşturucu madde ticareti yapma ve uyuşturucu kullanmak için yer temin etme

2-Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, muhtaç durumdaki mağdura yardım etmeme suçu yönünden

2-Bozma; Uyuşturucu kullanmak için yer temin etme

3-İade; Muhtaç durumdaki mağdura yardım etmeme

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1- Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma ve uyuşturucu kullanmak için yer temin etme suçlarından kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde ;

“Uyuşturucu madde ticareti yapma ve uyuşturucu kullanmak için yer temin etme” suçlarının 5237 sayılı TCK'nın ikinci kitabının "topluma karşı suçlar" başlıklı üçüncü kısmının "kamunun sağlığına karşı suçlar" başlığını taşıyan üçüncü bölümünde düzenlenmiş olması; belirtilen özellikleri gereğince, şikayetçilerin CMK'nın 237. maddesi uyarınca mağdur veya suçtan zarar gören sıfatıyla bu suçlarla ilgili davalara katılma ve hükmü temyiz etme hakkının olmadığı anlaşıldığından, şikayetçiler vekilinin temyiz inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri gereğince REDDİNE,

2- Sanıklar hakkında muhtaç durumdaki mağdura yardım etmeme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının incelenmesinde ;

Sanıklar hakkında muhtaç durumdaki mağdura yardım etmeme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz isteminin; 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 5. fıkrasına göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, bu kararların temyizi mümkün olmadığından ve 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de Kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,14.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33698, Karar No: 2013/8635, Tarih: 11.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/33698 E.  ,  2013/8635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 3,15 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6551, Karar No: 2016/7419, Tarih: 12.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/6551 E.  ,  2016/7419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Kaldırılması - Evlat Edinmede Ana Baba

:Rızasının Aranmaması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından reddedilen aba baba rızasının aranmaması davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.04.2016 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/5576, Karar No: 2014/23749, Tarih: 25.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/5576 E.  ,  2014/23749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/397710

Mahkemesi : Antalya (Kapatılan) 9. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27/09/2013

Numarası : 2013/691- 2013/726

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması belirli bir promil miktarına ulaşmadığı sürece bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte, Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farlılıkları da elimine edebilecek şekilde 1.00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada trafik kontrolünde yapılan ölçüme göre, 1.42 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, atılı suçtan mahkümiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

İsabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13684, Karar No: 2012/6942, Tarih: 19.06.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/13684 E.  ,  2012/6942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen 04/12/2008 günlü kararı yasal süreyi geçirdikten sonra 15/12/2008 tarihinde temyiz etmiş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce de benimsenen 30/01/2007 gün ve 2007/9-18 sayılı Kararına göre gerek yüze karşı, gerekse gıyapta verilen hükümlerde yasa yolunun, süresinin, merciin ve şeklinin belirtilmesi ve bu hususların hüküm fıkrasına yazılması zorunlu olduğu halde, hüküm fıkrasında temyiz süresinin “7 günlük süre içerisinde” olarak gösterildiği, temyiz süresinin ne zaman başlayacağı belirtilmediği gibi yasa yoluna başvuru şeklinin de gösterilmediği, anlaşılmakla bu hatanın CMK'nın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedeni sayılıp sanığın başvurusunun yasal süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dairemizin 2011/13683 Esas sayılı dosyasının incelenmesinde sanık hakkında aynı yerle ilgili başka bir davanın da bulunduğunun anlaşılması karşısında; bu dosyaların derdest ise birleştirilmesi, karara çıkıp kesinleşmesi halinde ise tümüyle dosya içine alınıp iddianame tarihlerine göre hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediği de belirlenerek, sonucuna göre zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının ve mükerrer dava bulunup bulunmadığının tartışılması gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/908, Karar No: 2012/22573, Tarih: 27.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/908 E.  ,  2012/22573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK.nun 207/, 62, 53/1. maddeleri gereğince (10 ay HC, Hak yoksunluğu

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 18.03.2008 gün ve 7/56 sayılı kararında açıklandığı üzere, kendisine zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu müdafiye yapılmış bulunan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı cihetle ve dosya kapsamından da, sanığın kendisine müdafi atandığından haberdar olduğuna ilişkin bir bilgi veya belgeye rastlanmadığından, öğrenme üzerine yapılmış temyiz istemi süresinde olduğu anlaşılmakla yerel mahkemenin 16.07.2008 tarihli red kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

1-Belgelerde yapılan sahteciliğin aldatma yeteneği bulunup bulunmadığının takdir ve tayini hakime ait olup, dosyada aslı mevcut suça konu TR 000968 nolu izin belgesindeki silintinin açıkca belli olduğu ve sanığın Macaristan ülkesinde yakalandığında tutulan tutanakta da görevliler tarafından sahteliğin tespitinin yapıldığının anlaşılması karşısında suça konu belge üzerinde gözlemde bulunulmadan, aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğu karar yerinde açıklanıp tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Dosyada mevcut Macaristan ülkesine ait karar tercümesinden sanık hakkında anılan ülke makamlarınca para cezası verildiği anlaşılmakla verilen cezanın TCK'nın 11. maddesi kapsamında yargılamaya engel olacak nitelikte bir hüküm olup olmadığının araştırılmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13347, Karar No: 2012/4300, Tarih: 27.02.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/13347 E.  ,  2012/4300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/192346

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2008

NUMARASI : 2007/431 (E) ve 2008/354 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Camının çatlak olduğu gerekçesiyle A. m., K.ç s. .... numaralı binada bulunun ..... numaralı abonelikte kullanılan sayaçla ilgili tutanak düzenlendiğinin, baba oğul olan sanıkların soruşturma aşamasından itibaren “binanın üç katlı olduğunu,giriş katı olan .../... numaralı dairede kiracının, ikinci kat olan.../... numaralı dairede sanık A.S..'ın üçüncü katında ise sanık Hasan'ın oturduğunu” ifade ettiklerinin,getirtilen tüketim belgelerinden......... numaralı aboneliğin sanık A.S..'ın oturduğu A... ma. K. s. .../... numaralı dairede bulunduğunun anlaşılması karşısında, tutanak tanıkları aracığılıyla yeniden keşif yapılarak tutanağa konu sayacın nerede kullanıldığı kesin olarak belirlenerek sanıkların hukuki durumlarının buna göre değerlendirilmesi gerekirken, keşif sonucu alınan bilirkişi raporundaki “....... numaralı abonede değişik kiracıların oturduğuna, bu abonenin kullanıcısının sanıklar olmadığına” ilişkin görüşe dayanılarak sanıkların A. m. K. s. .../...adresinde oturmadıkları gerekçesiyle beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş,katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA,.27/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/654, Karar No: 2013/7237, Tarih: 06.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/654 E.  ,  2013/7237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 204/1, 53/1. maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezası ve hakkında hak yoksunlukları uygulanmasına ilişkin.

1-Mahkemece beraatine karar verilen ... plakalı aracı suç tarihinde kullanan ...'nın suça konu sahte mauyene işlemini sanık ...'ya yaptırdığını savunmasına rağmen, sanığın aşamalarda alınan savunmalarında muayene işlemini kendisinin yapmadığını savunması, suça konu sahte muayene üzerindeki imza ve yazıların kimin eli ürünü olduğuna dair bilirkişi incelemesi yaptırılmadan kararın verilmiş olması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından sanığın huzurda samimi imza ve yazı örnekleri alınıp ilgili yerlerden mukayese yazı ve imza örnekleri de temin edilerek suça konu muayene işleminde bulunan el yazıları ve imzanın sanığa aidiyeti hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmadan ve beraat eden ...'nın atfı cürüm niteliğindeki soyut anlatımı dışında sanığın sahtecilik suçuna ne şekilde iştirak ettiğine ilişkin sübut delillerinin nelerden ibaret olduğu karar yerinde açıklanmadan eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Adli emanetin 2008/679 sırasında kayıtlı suça konu belgenin akıbeti hakkında bir karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18850, Karar No: 2023/2240, Tarih: 15.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/18850 E.  ,  2023/2240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1- Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca 10.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2- Adana Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.06.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanunu’nun 191 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3- Adana 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2016 tarihli ve 2015/423 Esas, 2016/517 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan, lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 54 üncü ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, usulsüz ve yasal olmayan kararın bozulması ile haksızlığın giderilerek beraatine karar verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde, cami tuvaletinde baygın bir şahıs bulunduğunun belirtilmesi üzerine kolluk görevlilerinin olay yerine gittiklerinde ...'i tuvalete oturur vaziyette buldukları, tuvalet içerisinde kullanılmış şırınga ve poşet içerisinde beyaz bir madde bulunduğunun tespit edildiği, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilerek sanığa tebliğ edildiği ancak denetimli serbestlik tedbirine uymadığı anlaşılmakla; sanığın denetimli serbestlik yükümlülüğüne aykırı davrandığı anlaşılmakla; erteleme kararı kaldırılarak kamu davası açıldığı, sanığın üzerine atılı suç sabit olduğu gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı, 10.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanunu’nun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Adana 17. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2016 tarihli ve 2015/423 Esas, 2016/517 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.03.2023 tarihinde karar verildi.