muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/21598, Karar No: 2010/5975, Tarih: 06.04.2010

Mahkemece “dava konusu taşınmaza trafo inşa edilmediği, bu nedenle fiilen el konulmadığı gerekçesiyle davanın davalılardan belediye yönünden husumetten diğer davalı yönünden ise esastan reddine karar verilmiştir.

Daire çoğunluğunun fiili el atma olmadığından davanın reddine dair hükmün onanması yönündeki kararına katılmıyoruz. Şöyle ki;

1-3194 sayılı İmar Kanunuyla, yerleşim yerleri ile bu yerlerdeki yapılaşmaların; plan, fen, sağlık ve çevre şartlarına uygun teşekkülünü sağlamak amacıyla, adı geçen Kanunun 7. ve 8. maddesiyle belirli nüfus kriterini aşan belediyelere imar planlarını hazırlama ve yürürlüğe koyma yükümlülüğü getirilmiştir. Aynı Kanunun 10. maddesinde de; “Belediyeler, imar planlarının yürürlüğe girmesinden en geç 3 ay içinde, bu planı tatbik etmek üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlarlar. Beş yıllık imar programlarının görüşülmesi sırasında ilgili yatırımcı kamu kuruluşlarının temsilcileri görüşleri esas alınmak üzere Meclis toplantısına katılır. Bu programlar, belediye meclisince kabul edildikten sonra kesinleşir. Bu program içinde bulunan kamu kuruluşlarına tahsis edilen alanlar, ilgili kamu kuruluşlarına bildirilir. Beş yıllık imar programları sınırları içinde kalan alanlardaki kamu hizmet tesislerine tahsis edilmiş olan yerleri ilgili kamu kuruluşları, bu program süresi içinde kamulaştırırlar. Bu amaçla gerekli ödenek kamu kuruluşlarının bütçelerine konulur. İmar programlarında, umumi hizmetlere ayrılan yerler ile özel kanunları gereğince kısıtlama konulan gayrimenkuller kamulaştırılıncaya veya umumi hizmetlerle ilgili projeler geçekleştirilinceye kadar bu yerlerle ilgili olarak diğer kanunlarla verilen haklar devam eder. ”hükmüne yer verilmek suretiyle, belediyelere, imar planlarını uygulamak üzere belirtilen süre içerisinde imar programını hazırlama; ilgili yatırımcı kamu kuruluşlarına ise imar programlarında kendi görev alanlarındaki kamu hizmeti için ayrılan özel mülkiyete ait arsaları, kamulaştırma zorunluluğu yüklenmiştir.

2-İmar planlarında kamu hizmet tesislerine tahsis edilmiş olan yerlerde kalan arsalar üzerinde, malikleri ileri dönük kişisel tasarruflarda bulunamamakta, bu yerler kamulaştırma işlemine konu teşkil edeceğinden satış değerleri düşmekte, sahipleri bu arsaları rayiç değerinde satamamakta, ancak kamulaştırma bedelini almak suretiyle yarar sağlamaları mümkün bulunmaktadır. Diğer taraftan, belediyelerin uzun süre kamulaştırılmayan özel mülkiyete ait arsaları, imar planlarında değişiklik yapmak suretiyle plandan çıkarması pek mümkün olmamaktadır. Uygulamada özellikle kentleşmenin yoğun olarak yaşandığı yerlerde, mevzuattaki, imar planında değiştirilmesi düşünülen arsayı kamu hizmeti gereklerine uygun olarak ikame edecek bir

../..

S/3

../..

S/3

yeri imar planında ayırma ve yer değişikliği için ilgili yatırımcı bakanlığın veya kuruluşun görüşünü alma mükellefiyetinden dolayı, belediyelerin söz konusu kamu hizmeti için yeni arsa tahsis etmeleri zor olduğu gibi, imar planlarında kamu hizmetine ayrılan yerlerden vazgeçmenin planla getirilen bütünsel dokuyu bozma riski nedeniyle de bu yola başvurulmadığı görülmektedir. Bu itibarla kamulaştırma sürecinin uzaması halinde kişisel mülkiyet hakkıyla bağdaşmayan ciddi mağduriyetlerle karşılaşılmaktadırlar.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanunuyla kamulaştırma için bir ön şart olarak “yeterli ödeneğin” yatırımcı kurumların bütçelerine konulması gerektiğinden, İmar Kanununun 10. maddesi gereğince de ilgili kamu kuruluşunun kamulaştırma yükümlülüğünün imar programının yürürlüğe girmesiyle başlaması nedeniyle belediyelerin program yapmadıkları sürece kamulaştırmayı yapacak kuruluşun bir sorumluluğu da doğmamaktadır.

Öte yandan aynı Kanunun 13. maddesinin 2. fıkrasında “imar programına alınan alanlarda kamulaştırma yapılıncaya kadar emlak vergisi ödenmesi durdurulur. Kamulaştırmasının yapılması halinde durdurma tarihi ile kamulaştırma tarihi arasında tahakkuk edecek olan emlak vergisi, kamulaştırmayı yapan idare tarafından ödenir. Birinci fıkrada yazılı yerlerin kamulaştırma yapılmadan önce plan değişikliği ile kamulaştırmayı gerektirmeyen bir maksada ayrılması halinde ise durdurma tarihinden itibaren geçen sürenin emlak vergisini mal sahibi öder.” Denilmek suretiyle arsaları imar programına alınan maliklerin emlak vergisi mükellefiyetinin kamulaştırma işlemi yapılıncaya kadar durdurulacağı belirtilmek suretiyle kanun koyucu tarafından, imar planlarında kamu hizmetine ayrıldığı için tasarruf yetkisi kısıtlanan arsa maliklerinin kamu yararı hesabına katlandıkları fedakarlığı, arsa malikleri üzerindeki emlak vergisi ödeme yükümlülüğünü durdurarak dengelemeye çalışmış olmasına karşın imar programlarının hazırlanmasını belediyelerce geciktirilmesi kanun koyucunun açık iradesine aykırı olarak vergi sorumluluğunun da uzun yıllar özel mülkiyet sahiplerinin üzerinde kalması sonucu doğurmaktadır.

İmar Kanununun 10. maddesi hükmüyle, yatırımcı kuruluşlara imar planlarında kamu hizmetine ayrılan arsalar imar programı süresi içerisinde kamulaştırma, yine yetkili idari makamlara kamulaştırmaya ilişkin ödeneği yatırımcı kuruluşun bütçesine koyma mükellefiyeti yüklenmek suretiyle, kanun koyucu kamu yararı adına fedakarlığa katlanmak durumunda kalan maliklerin taşınmazlarının kamulaştırılmadan, mülkiyet haklarının ihlal edilmesi sonucu doğuracak şekilde uzun süre imar programlarında bekletilmesini uygun görmemiş ve idareye herhangi bir takdir yetkisi tanımadan bağlayıcı sürelerle gerekli işlemleri yapma görevi yüklemiştir.

../..

S/4

../..

S/4

3-Anayasanın 35. maddesinde ”Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir. Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir. Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz.” Denilmektedir. Yine, “Temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması” başlıklı Anayasanın 13. maddesinde “Temel hak ve hürriyetler özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplerle bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” Denilmek suretiyle temel hak ve hürriyetlerin ancak kanunla sınırlanabileceği öngörülmüştür.

4-Türkiye tarafından 18.05.1954 tarihinde onaylanan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Eki 1. Protokolün 1. maddesinin 1. bendinde “Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve uluslar arası hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, hiç kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” hükmüne yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 23.09.1982 günlü 7151/75 Sporrong ve Lonnroth kararında, mülkleri üzerinde uzun süren kamulaştırma izni ve inşaat yasağı kararı nedeniyle İsveç’ten yapılan başvuru üzerine “Kamulaştırma izni, maliklerin sahibi olan şeyleri kullanma ve tasarruf etme (dispose) haklarına dokunmadığı halde, pratikte bu hakların uygulanma olasılığını önemli ölçüde düşürmektedir. Ayrıca bu izin ve yasak, kamulaştırmadan önce her türlü kamulaştırmanın hukuka uygunluğu tanımakla ve Stockholm Belediyesine gerekli gördüğü her zaman kamulaştırma yapma yetkisi vermekle, mülkiyetin özüne dokunmaktadır. Bu suretle, başvurucuların mülkiyet hakkı istikrarsız ve terk edilebilir hale gelmiştir. Bu nedenle, "başvurucuların mülkiyet hakkına bir müdahale vardır. Komisyonun da haklı olarak belirttiği gibi, kamulaştırma izinleri ve inşaat yasaklarının uzun bir süre ve birlikte kullanılması, hiç kuşkusuz, bu müdahalenin sonuçlarını ağırlaştırmıştır.” gerekçesiyle, bu durumun, mülkiyet hakkının korunması ile genel menfaatin gerekleri arasında sağlanması gereken dengeleri bozduğundan 1. protokolün 1. maddesinin ihlal edildiği hükmüne varmıştır.

İmar Kanununun 10. maddesinde belediyelerin, imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren en geç 3 ay içinde bu planı uygulamak üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlayacakları belirtilmiş ise de, Kanunda bu planların tümünün hangi süre içinde programa alınarak uygulanacağına ilişkin bir kurala yer verilmemiştir.

İmar planlarında umumi hizmetlere ayrılan yerlerin mevcut kullanma şekillerinin ne kadar devam edeceği konusundaki bu belirsizliğin (taşınmaz mal sahiplerinin idareden kamulaştırma talep etme hakkı olduğu düşünülse bile kamulaştırma yükümlülüğü belediyelerin yaptıkları programın yürürlüğü girmesiyle doğmaktadır) kişilerin mülkiyet hakları üzerinde süresi belli olmayan

../..

S/5

İmar planlarında umumi hizmetlere ayrılan yerlerin mevcut kullanma şekillerinin ne kadar devam edeceği konusundaki bu belirsizliğin (taşınmaz mal sahiplerinin idareden kamulaştırma talep etme hakkı olduğu düşünülse bile kamulaştırma yükümlülüğü belediyelerin yaptıkları programın yürürlüğü girmesiyle doğmaktadır) kişilerin mülkiyet hakları üzerinde süresi belli olmayan

../..

S/5

bir sınırlamaya neden olduğu, kişisel yarar ile kamu yararı arasındaki dengeyi bozarak mülkiyet hakkını kullanılmaz hale getirdiği ve hakkın özüne dokunan bir nitelik taşıdığı açıktır.

Davacı dava konusu 4093 ada 3 parselde 647/2400 pay sahibi olup taşınmaz 24.04.2005 tarihli 1/1000 ölçekli Balat Revizyonu uygulama imar planında trafo alanında kalmaktadır.

Belediye Başkanlığının İmar Kanununun 10. maddesi uyarınca taşınmazın kamulaştırmasını sağlamak için davanın açıldığı tarihe kadar yaklaşık 8 yıl boyunca, taşınmazı 5 yıllık imar programına alıp almadığı belli olmadığı gibi davalı idarenin de aynı süre içerisinde kamulaştırma yapmadığı açıktır. İdare trafoya ihtiyacı olmadığını plan değişikliği yapılabileceğini de bildirmemiştir. Davacının taşınmazdan bağımsız yararlanma olanağı yoktur. Kamu yararı kavramı bireyin bireysel yarar kavramını haksIz bir şekilde kısıtlamaktadır.

İmar Kanununun 10.maddesinin birinci fıkrası hükmü uyarınca ... imar planının yürürlük tarihinden itibaren en geç 3 ay içerisinde planın tatbiki için 5 yıllık imar programını hazırlamakla yükümlüdür. İlgili yatırımcı kuruluşun (dosyamızda EUDAŞ) da bu çalışmalara katılması yasa gereğidir. Bilahere beş yıllık imar programının Belediye Meclisince onaylanarak yürürlüğe girmesinden sonra bu durum ilgili kamu kuruluşuna bildirilerek beş yıllık imar programı sınırları içinde kalan alandaki kamu hizmetine tahsis edilen yerin bu beş yıllık süre içerisinde ilgili kamu kuruluşunca kamulaştırması gerekmektedir.

Bu nedenle beş yıllık imar programının kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak, kesinleşmiş ise kamulaştırmayı yapmak yükümlüğünün EUDAŞ'da olduğu, aksi takdirde İmar Kanununun 10. maddesinin birinci fıkrasının emredici hükmüne rağmen 5 yıllık imar programını kesinleştirmeyen ... Belediye Başkanlığının sorumlu olduğu kabul edilmelidir.

Açıklanan nedenlerle taşınmazdan mülkiyet hakkının özüne uygun şekilde yararlanma olanağı kalmadığı kabul edilerek husumet yönünden önceki paragrafta belirtilen araştırma yapılarak sonucuna göre sorumlu idare yönünden davanın kabulü ile taşınmaz bedelinin ödenmesi gerektiğinden davanın reddi gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz

...
Yargıtay — Esas No: 2010/8938, Karar No: 2010/11280, Tarih: 20.10.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/8938 E.  ,  2010/11280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fatih 1. İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında aylık 550 TL'den 2008 Haziran ve Temmuz ayları kira parası ödenmediğinden muaccel olan 2008 Ağustos ayı kirası ile birlikte toplam 1.650 TL kira parasının tahsili amacıyla ve 201 ve 207 nolu taşınmazların tahliyesi için başlatılan icra takibine davalının itiraz etmesi üzerine davacı icra müdürlüğünden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece tarafların karşılıklı olarak tahliyeyi kabul ettiklerinden 201 nolu taşınmaz hakkında tahliye davasının konusu kalmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, 207 nolu taşınmaz için ödenmeyen 483 TL kira parası ve 2.93 TL faiz üzerinden itirazın kaldırılmasına bu miktarın %40 oranında tazminat ile davalının sorumlu tutulmasına ve tahliyeye karar verilmesi üzerine karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre davalı borçlunun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Davalı borçlunun kira alacağı yönünden temyiz itirazlarına gelince;

Davacı alacaklı 1.8.2008 tarihinde yapmış olduğu icra takibinde 15.9.2004 başlangıç tarihli sözlü kira sözleşmesine dayanmıştır. Davalı süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında muacceliyet koşulunu kabul etmediklerini aylık kira bedelinin 389 TL olduğunu Ağustos ayı kira parasının muaccel olmadığını, ancak onu da icra dosyasına yatıracaklarını böylece 389 TL'den üç ayın kira parası olan 1.167 TL'yi ödeyeceklerini beyan etmiştir ve otuz günlük yasal ödeme süresi içerisinde 6.10.2008 tarihinde icra dosyasına bu miktarı ödedikleri görülmüştür. Davacı alacaklı takip talepnamesinde sözlü kira sözleşmesine dayanmış olup davalı itirazında muacceliyet koşuluna itiraz ettiğinden davalının beyanı esas alınmalıdır. Bu durumda davalı Ağustos 2009 ayı kira parasından sorumlu değildir. Davalı aylık kira bedelinin 389 TL olduğunu beyan etmiş ve bu miktar üzerinden 2008 Haziran ve Temmuz ayları kira parasını süresinde icra müdürlüğüne ödemiştir. Mahkemece aylık 389 TL'den ödenen 2008 Haziran ve Temmuz ayları kira paralarının 1.100 TL kira alacağından indirildikten sonra kalan miktar üzerinden itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2 nolu bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacak yönünden BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18559, Karar No: 2015/3633, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18559 E.  ,  2015/3633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar Yargıtay Ceza dairesinin 2015/12335 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22.Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve ... Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“... Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde ... Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca ... Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde ... Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise ... Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde ... Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar ... Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra ... Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların ... Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle ... Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde ... Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek ... Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre ( 13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 30/06/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16846, Karar No: 2014/13620, Tarih: 16.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/16846 E.  ,  2014/13620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...(Kapatılan) 3.Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ :14/05/2014

NUMARASI :...

DAVACI :... Büyükşehir Belediyesi

DAVALILAR :1-... Alışveriş Merkezi A.Ş.

:2-... Sigorta A.Ş.

İHBAR OLUNAN :... Sesi Partisi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aydınlatma direğine davalıların işleteni ve trafik sigortacısı olduğu aracın zarar verdiğini belirterek 2.018,33.-TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... Alışveriş Merkezi A.Ş. vekili, zamanaşımı süresinin dolduğunu, sürücünün kusurunun bulunmadığnı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Sigorta A.Ş. vekili, sürücünün kusurunun bulunmadığnı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlara ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; kazanın oluşumunda dava dışı sürücünün kusurunun bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 25,20 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 16.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15019, Karar No: 2017/4055, Tarih: 22.05.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/15019 E.  ,  2017/4055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Dairemizin 12/05/2016 gün 2015/17824 E. 2016/8767 K. sayılı adli yardım talebinin reddine ilişkin karara karşı davalılar vekili tarafından 19/07/2016 tarihinde dilekçe verilmek suretiyle itiraz edildiği görülmüştür.

HMK 337/2. maddesi uyarınca adli yardım talebinin reddine yönelik karara karşı süresinde yapılan itirazı inceleme görevi Dairemizi numara olarak izleyen Yüksek 20. Hukuk Dairesi'ne ait olup, itiraz incelemesinin temyiz incelemesinden önce yapılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Dairemizce verilen adli yardım talebinin reddine yönelik karara itirazın incelemesini yapmakla görevli Yüksek 20. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 22/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7708, Karar No: 2012/1173, Tarih: 31.01.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/7708 E.  ,  2012/1173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, .... sayılı sigorta sicil dosyasının ilk sigorta sicil dosyası olduğunun tespiti ile prim ve gün sayısının hesabında iş bu sicil dosyasının esas alınması istemine ilişkindir.

Mahkeme, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı ile davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya içindeki bilgi ve belgeler ile, toplanan delillere göre; davacının,.... oğlu, .... 01.04.1957 doğumlu...nüfusuna kayıtlı ... olduğu, davalı ... sigorta sicil numarasına göre, biri 31.06.1971, diğeri, 11.10.1971 tarihli iki adet giriş bildirgesi düzenlendiği, her iki giriş bildirgesinin de Kamber oğlu Yazıhan 1953 doğumlu ....adına tanzim edildiği, her iki giriş bildirgesinin de ... sicil sayılı “.... ve Ortağı Kollektif Şirketi” unvanlı işyerine ait bulunduğu, anılan işyerinden düzenlenen 1971/3. dönem bordrosunda .... adıyla ve davalı ... sigorta sicil numarası üzerinden 01.07.1971-12.08.1971 arası dönemde 41 gün bildirim gösterildiği, kimlik bilgilerindeki farklılık nedeniyle ...741 sicildeki çalışmanın Kurumca davacıya mal edilmediği, Nüfus Müdürlüğü ve Savcılık nezdinde yapılan araştırmaların, davacının kimlik bilgilerine göre hatalı biçimde yapıldığı, beyanlarına başvurulan, üç davacı tanığının, çalışmanın başlangıcı konusunda farklı tarihler bildirdiği, alınan imza inceleme raporunda; giriş bildirgesindeki imzaların, davacıya ait olmadığının belirtildiği, mahkemenin, imza inceleme raporunu gözeterek, davanın reddine hükmettiği anlaşılmaktadır.

Bu tür aidiyet ve tespit davalarında, gerçeğin tam olarak saptanması için tanık sözlerinden ayrı olarak işin kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde etraflıca araştırılması gereği ortadadır. O halde, bu araştırmanın yönteminin ve izlenecek yolun ne olması gerektiğinin saptanması zorunludur. Bu tür davalarda, öncelikle, iddia sahibinin gerçek nüfus kayıtlarıyla Kurumda ve iş yerinde kayıtlı olan şahsın nüfus kayıtları dikkate alınarak, iş yeri kayıtlarındaki şahsın titizlikle araştırılıp,