muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3913, Karar No: 2009/6199, Tarih: 16.11.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/3913 E.  ,  2009/6199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ...... Davalı vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davacı iş sahibi ödediği iş bedelinin istirdadını talep etmiş, mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı yüklenici, davacı iş sahibine ait villanın dış cephesinin yalıtım amaçlı kaplama ve boyama işlerini yüklenmiştir. Taraflar arasında yazılı bir sözleşme bulunmadığı gibi işin bedeli ve ödeme tutarı konularında da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkeme, yapılan işteki ayıpların açık ayıp oldukları halde davacı iş sahibinin eseri teslim aldıktan sonra süresinde davalı yükleniciye ayıp ihbarında bulunmadığını, dolayısıyla eseri kabul etmiş sayılacağını ve yüklenicinin artık açık ayıplardan sorumlu tutulamayacağını gerekçe yaparak davayı reddetmiştir. Gerçekten de eserdeki mevcut ayıpların açık ayıp niteliğinde olduğunun tesbiti halinde teslimden sonra makul sürede bu ayıplar ihbar edilmediği takdirde iş sahibi eseri olduğu gibi kabul etmiş sayılır ve bu suretle yüklenici sorumluluktan kurtulur ise de yargılama sırasında dava konusu ayıpların niteliği, açık ayıp mı gizli ayıp mı oldukları, dereceleri ve yükleniciye ihbar edilip edilmedikleri konularında taraflara delilleri sorulup toplanmamış, bu hususlarda herhangi bir inceleme yapılmadan karar verme yoluna gidilmiştir.

Bu itibarla mahkemece, imalâttaki ayıpların gerekirse keşif de yapılarak teknik bilirkişi aracılığı ile nitelikleri ve eserin reddini gerektirecek önemde olup olmadıkları, eserin reddini gerektirecek boyutta değillerse mevcut işin ayıplı haliyle yapıldığı tarihteki serbest piyasa rayiçleri üzerinden bedeli tesbit ettirilmeli, öncelikle ayıpların açık ayıp niteliğinde olduğunun saptanması halinde BK’nın 359. maddesi, gizli ayıp niteliğinde olduğunun saptanması halinde BK’nın 362. maddesi uyarınca süresinde davalıya ayıp ihbarı yapılıp yapılmadığı konusunda taraflardan delilleri sorulup toplanmalı, ayıp ihbarının her tür delille kanıtlanabileceği dikkate alınarak bu yönde bildirildiği takdirde tanıklar dinlenmeli ve varsa diğer deliller de değerlendirilmeli, sonuçta ayıp ihbarında hiç bulunulmadığı veya yasada belirtilen sürede ihbar yapılmadığı tesbit edilirse şimdiki gibi davanın reddine karar verilmelidir.

Ayıp ihbarının süresinde yapıldığının kabulü halinde ise; evvela davacıya iş bedeline mahsuben yaptığı ödemeleri kanıtlama imkânı tanınmalı ve bilahare eserdeki ayıbın eserin reddini gerektirecek önemde olduğunun anlaşılması halinde davacının kanıtlayabileceği bu ödeme tutarının kendisine iadesine hükmedilmeli, ancak aksine ayıpların eserin reddini gerektirecek önemde olmadığının belirlenmesi durumunda ise, “çoğun içinde az da vardır” kuralı ve BK’nın 360/II. maddesi gereğince davacı iş sahibinin eserin bedelinden indirim isteme hakkının bulunduğu gözetilerek, eserin az yukarıda ifade edildiği gibi ayıplı haliyle tesbit edilecek bedelinin davacının kanıtlayabileceği ödeme tutarından az olduğu sonucuna varılırsa aradaki fark davacı lehine hüküm altına alınmalı, buna karşın kanıtlanacak ödeme tutarının işin ayıplı haliyle dahi hesap edilecek bedelinden düşük olduğunun saptanması durumunda davanın reddi cihetine gidilmeli ve taraflar arasındaki hukuki ilişki bu suretle bir sonuca bağlanmalıdır.

İzah edilen sebeplerle yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 625,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak kendisini Yargıtay duruşmasında vekille temsil ettiren davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 16.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6766, Karar No: 2006/14811, Tarih: 02.11.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/6766 E.  ,  2006/14811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı kocanın tüm, davalı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına göre ortak çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakası azdır. Uygun miktar iştirak nafakasına karar verilmemesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün 2. bentte açıklanan sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Serkan'a yükletilmesine,peşin harcın mahsubuna, temyiz peşin harcının yatıran Hediye'ye geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 02.11.2006

KARŞI OY YAZISI

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre velâyetin “yeniden düzenlenmesi” konusunda dava açıldığı ve dava konusu çocuğun bir “temsil kayyımı” tarafından temsil edilmeden karar verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Velâyetin “yeniden düzenlenmesine” yönelik davalarda dava konusu çocuk bir “temsil kayyımı” tarafından “usulüne uygun biçimde” temsil edilmeden işin esasının incelenebileceğine yönelik değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyor

Velâyet ilişkisinde “iki taraf” (=Ebeveyn ve çocuklar) söz konusudur. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 32)

Velâyet, küçüklerin ve bazı durumlarda kısıtlı çocukların gerek kişiliklerinin gerek mallarının korunması ve onların temsili konusunda yasanın ana babaya yüklediği ödevler ile bu ödevlerin gereği olan hakların “tümünü” ifade eder. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 843)

Temsil kayyımı ise bir kimseyi belirli bir iş ya da birden fazla işte “temsil etmesi” için atanan kişiyi ifade eder.(OĞUZMAN/DURAL, Aile Hukuku, İstanbul-1994, s. 510)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 183 hükmüne ana veya babanın başkasıyla evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine gerekli önlemleri alacağı gibi çocuğun korunmasına ilişkin diğer önlemlerden sonuç alınamaz ya da bu önlemlerin yetersiz olacağı önceden anlaşılırsa, hâkim 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 348 hükmünde yer alan hâllerde velâyetin kaldırılmasına da karar verir.

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyetin kötüye kullanılması halinde çocuğu korumak üzere alınabilecek “en radikal”, “en etkin” önlem ve bu anlamda “son çare” ise velâyetin kaldırılmasıdır.(Rona SEROZAN, Çocuk Hukuku, İstanbul-2005, s. 292.)

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Dava konusu çocuk ile yasal temsilcisi davalı arasında menfaat çatışması vardır. (TMK. m. 426 b. 2). Zaten çocuk yönünden “işler yolunda gitmediğinden” bu sebeple velâyetin “yeniden düzenlenmesi” için dava açılmıştır/açılmak zorunda kalınmıştır.

O halde “velâyetin yeniden düzenlenmesi” davasında;

-dava konusu çocuğa bir temsil kayyımı atanmalı,

-temsil kayyımı davaya katılmalı,

-temsil kayyımı tarafından gösterildiği takdirde delilleri toplanarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/4384, Karar No: 2016/4110, Tarih: 05.04.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/4384 E.  ,  2016/4110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapuda pay tashihi davası sonunda, yerel mahkemece dava şartı yokluğundan davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kayıt düzeltimi isteğine ilişkindir.

Davacı ..., çekişme konusu taşınmazdaki davalı payının yanlışlıkla fazla yazıldığını ileri sürerek hatalı işlemin düzeltilmesi isteğiyle eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, aktif dava ehliyeti ve hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, bu tür davaların kural olarak ilgili kişiler ya da mirasçıları tarafından açılabileceği düşünülür ise de; gerek tapu sicilinin tutulmasından doğan zararlarda Devletin kusursuz sorumluluğunu düzenleyen 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 1007. maddesi, gerek 17.08.2013 günlü ve 28738 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 2013/5150 sayılı Tapu Sicili Tüzüğü'nün 74/4. maddesi ile (bu maddenin yollamasıyla) idarelerin davalarda taraf olabilmelerini düzenleyen 02.11.2011 tarihli ve 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 6., 7. ve 8. maddeleri, gerekse tapu müdürlüklerinin ...ne bağlı ve Genel Müdürlük olarak da ...na, yeni ismi ile ...na bağlı kuruluşlar olarak genel bütçe içinde ayrı bütçe ile yönetilen kamu kuruluşları arasında yer almış olmaları birlikte değerlendirildiğinde, eldeki davanın açılmasında ve sonuçlandırılmasında davacı İdarenin hukuki yararının ve taraf ehliyetinin bulunduğu sonucuna varılmaktadır.

Hâl böyle olunca, işin esasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazı yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 05.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12238, Karar No: 2024/15868, Tarih: 30.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/12238 E.  ,  2024/15868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2023/4743 E., 2024/2239 K.

ŞİKÂYETÇİ :...

SUÇ :Hırsızlık

HÜKÜM :İstinaf isteminin esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ:Temyiz isteminin esastan reddi ile onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafinin temyiz isteminin "Sanığın, olay tarihinde sanıklardan Turan Gül ile çay içmeye gittiği, bu esnada Turan'ın şikâyetçiye ait telefonu alıp kaçmaya başladığı, sanığın telefonu geri alıp sahibine iade etmek amacıyla pesinden koştuğu, kesinlikle hırsızlık kastıyla hareket etmediği, bu nedenle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine” ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 22.04.2024 tarihli ve 2023/4743 Esas, 2024/2239 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kuşadası 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4303, Karar No: 2019/11728, Tarih: 28.11.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/4303 E.  ,  2019/11728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının davacı vekilince duruşmalı, davalı vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Murafa için belirlenen günde davacı vekili avukat ... geldi. Davalı taraftan gelen olmadı. Hazır olan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra kararın açıklanması başka bir güne bırakıldı. Yapılan incelemede temyiz dilekçesinin süresinde verildiğinin anlaşılması üzerine gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 258 adet reçetede katılım paylarının ötelenmesi nedeniyle uygulanan 2012 yılı eczane sözleşmesinin 5.3.15 maddesine göre 64.864.62 TL cezai şart ve 1 kez uyarı, 4.3.6 maddeye göre de 23.868.56 TL reçete bedelinin tahsili işleminin iptalini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne, 01/04/2016 tarihli ilaç temin protokolünün 5.3.14. maddeleri doğrultusunda davacının 25.800,00 TL cezai şarttan yasal faizi ile birlikte ve bir kez uyarı cezası ile sorumlu olduğunun tespitine, bunun dışında kalan davaya konu cezai şart yönünden sorumlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hükme karşı davacı ve davalı istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce, davacı ve davalının istinaf başvurunun 6100 Sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında aşağıdaki bent dışında bir isabetsizlik bulunmadığından davacının sair temyiz itirazlarının, davalının da tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararında aşağıdaki bent dışında bir isabetsizlik bulunmadığından davacının sair temyiz itirazlarının, davalının da tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacının 258 adet reçetede katılım paylarının ötelenmesini sağlaması üzerine davalı kurum tarafından 2012 yılı protokolünün 5.3.15 ve 4.3.6. maddeleri gereğince davacı aleyhine uygulanan cezai şart, bir kez uyarı ve ilgili reçetelerin bedellerinin tahsili yönündeki işlemin iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, alınan bilirkişi raporu hükme esas alınmış ve 2016 protokolündeki lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiği kanaatine varılmış, yeni protokole göre de önceki protokolün 5.3.15 ve 4.3.6 maddelerindeki muayane katkı payı ertelemeleri ile ilgili olan kısımlar kaldırılmış olduğundan yeniden yapılan inceleme doğrultusunda önceki protokolün 5.3.15 maddesine göre uygulanan 64.864,62 TL cezai şart ve bir kez uyarı yönündeki kararın yerinde olmadığı, 4.3.6 maddesi 2016 tarihli sözleşme ile kaldırıldığından bu maddeye göre uygulanan 23.868,56 TL cezai şart ve birinci kez uyarının yerinde olmadığı, her bir reçete için 2016 tarihli protokol doğrultusunda 100 TL lik cezai şart uygulanmak suretiyle 258 reçete için 25.800,00 TL cezai şart ve birinci kez uyarı ile davacının sorumlu olduğu kanaatine varılmıştır. Cezai işleme dayanak Protokol ve ek protokol hükümleri açık olup, taraflar bu hükümlere uygun davranmak ve aksi hareket halinde de yine bu protokol ile belirlenmiş olan ceza uygulamalarına katlanmak zorundadır. Somut olayda da, bilirkişi raporu ile tespit edildiği üzere protokole aykırı davranışı ortadan kaldırır mahiyette bir somut delil davacı tarafça ileri sürülmüş değildir. Ancak, dava konusu uyuşmazlık yönünden 04.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 5510 Sayılı Yasanın Geçici 62. maddesi değerlendirilmemiştir. 62. maddede; "Bu maddenin yayımı tarihinden önce, ayakta tedavide hekim ve diş hekimi muayenesi katılım paylarının eczanelerce usulüne uygun tahsil edilmemesi nedeniyle, eczacılar hakkında öngörülen cezai şart, her fatura dönemi için brüt asgari ücretin beş katı tutarını geçemez. Bu madde kapsamına giren fiiller için bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce tahsil edilen tutarlar iade ve mahsup edilmez." hükmü yer almaktadır. O halde, açıklanan ilgili maddenin değerlendirilmesi suretiyle gerekirse tekrar Bilirkişi raporu alarak davalı kurumca bu madde hükmü gereği uygulanabilecek cezai işlem miktarının hesaplanması 2016 protokolü ile 5510 Sayılı Yasa’nın hangisi daha lehe ise onun uygulanmasına karar verilmesi gerekirken mahkemece, açıklanan hususlar gözetilmeden, eksik değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda bir numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının ikinci bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının, davalının ise tüm temyiz itirazlarının reddine, iki numaralı bent gereğince davacının temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi Kararının BOZULMASINA, 2.037,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan 35,90 TL harcın davacıya iadesine, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 28/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15021, Karar No: 2017/12383, Tarih: 06.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/15021 E.  ,  2017/12383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Derneğin Kendiliğinden Sona Erdiğinin Tespiti

DOSYANIN DAİREYE GELİŞ TARİHİ: 26.09.2017

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, Saadet Partisi Karaman Başyayla İlçe Teşkilatının kendiliğinden sona erdiğinin tespiti isteğine ilişkindir. Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 14.01.2017 tarih ve 1 sayılı kararı ile hazırlanan, 20.01.2017 günlü ve 2017/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurulunca kabul edilip 27.01.2017 tarihli ve 29961 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2017 günü yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (4.) Hukuk Dairesi'nin görevi cümlesinden bulunmakla, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7996, Karar No: 2014/14978, Tarih: 18.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/7996 E.  ,  2014/14978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : CEYHAN AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/02/2014

NUMARASI : 2013/687-2014/54

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; davalının müvekkili olan davacının babası olduğunu, yardıma ihtiyacının bulunduğunu beyan ederek, aylık 500 TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; aylık 300 TL yardım nafakasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinden; davacının 17.09.2013 tarihli karar ile eşinden boşandığı, bu davanın yargılaması sırasında davacının açılan boşanma davasını kabul ettiği, dava dışı eşinden yoksulluk nafakası, maddi ve manevi tazminat talep etmemesi nedeni ile de mahkemece boşanmaya karar verilmekle birlikte, davacı lehine nafaka ve tazminata karar verilmediği görülmüştür.

HMK.nun 364.maddesine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üst soyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür. Davalı babanın hiçbir malvarlığı ve geliri bulunmayan kız çocuğuna uygun miktarda yardımda bulunması kanun gereğidir.

Ancak, dava yardım nafakasına ilişkin ise de; Medeni Kanunun 316.maddesine göre mirastaki tertip sırasının dikkate alınması gerekir.

1995 doğumlu olan davacı kız, boşandığı eşinden nafaka talep etme hakkı bulunduğu halde boşanma davasında nafaka talebinden feragat etmiştir. Kural olarak, dava sırasında nafaka talep etme hakkı varken, bu hakkını kullanmayıp boşanma davasından çok kısa bir süre sonra (3 ay sonra ) davalı babasından yardım nafakası talep etmesi iyiniyet kuralları ile bağdaşmaz.

Öyle ise mahkemece; yukarıdaki ilkeler gözetilerek, boşanırken tazminat ve nafaka talep etmeyen davacının bunları talep etmeyiş gerekçeleri üzerinde de durularak, boşanma davası sırasında davacının eşinden nafaka talebinde bulunsa idi yoksulluk nafakası verilip verilemeyeceği koşulları veya miktarı değerlendirilerek bu değerlendirme sonucuna göre davacının bir gelir elde edebileceği kabul edilecek ise o taktirde tarafların ekonomik ve sosyal durumlarına göre bu durumda davacının yardıma muhtaç olup olmayacağı da gözetilerek yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle ve yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.