muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4288, Karar No: 2014/20962, Tarih: 25.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/4288 E.  ,  2014/20962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2011/234-2013/586

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,davalı Yapı Kredi Bankası A.Ş tarafından verilen kredi kartının içerisinde bulunduğu cüzdanının çalındığı,çalınan kredi kartı ile davalı H.. G..'e ait iş yerinden aynı gün içerisinde 2.925,00 TL'lik 14 ayrı harcama yapıldığı,söz konusu harcamaları kendisinin yapmadığı ve şifre kullanılmadan harcamaların nasıl yapıldığının anlaşılamadığını,Cumhuriyet Savcılığı'na başvurduğunu ileri sürerek,davalılara borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmesi istemiştir.

Davalı Yapı Kredi Bankası A.Ş,davacının kartın en son kullanıldığı 27.10.2010 tarihinden 15 gün sonra 11.11.2010 tarihinde kayıp çalıntı başvurusu yaptığını,5464 sayılı kanun uyarınca bankanın sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddinni dilemiştir.

Mahkemece,kredi kartının hamili olan davacının 5464 sayılı Yasanın 15. ve 16. maddelerinde belirtilen, kartın korunması veya başkaları tarafından kullanılmasını engelleyecek güvenlik tedbirlerini almadığı,kart kaybolduktan veya çalındıktan 15 gün sonra kartı çıkaran bankaya ihbarda bulunduğu,bu durumda yapılan harcamalardan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş;hüküm,davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı,davalı bankanın verdiği kredi kartının,cüzdanının çalınması nedeniyle 27.10.2010 tarihinde davalı Hüseyin'e ait işyerinden aynı gün 13 ayrı harcama ve ertesi gün de bir adet harcama yapılarak kullanıldığını,oysa Bu harcamaları kendisinin yapmadığını iddia ederek sözkonusu harcamalar dolayısıyla borçlu olmadığının tespitini istemiş,davalı ise 15 gün sonra çalıntı,kayıp ihbarında bulunulduğunu ve yapılan harcamalardan davacının sorumlu olduğu savunmuştur.Mahkemece,davalının savunması doğrultusunda,alınan bilirkişi raporuna itibar edilmeyerek davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının şikayeti ile Saruhanlı Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2011/1536 soruşturma sayılı dosyası sonucunda,"... müştekinin cüzdanında sadece kredi kartının yerinde olmayıp nüfus cüzdanı dahil para ve başkaca eşyalarının yerinde olmasının düşündürücü birer ayrıntı olduğu,soyut iddia dışında... " gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir.Savcılık ifadesinde davalı işyeri sahibi H.. G..'in," ... bize kart gösterip harcama yapan kişi kartın sahibi olan kişiydi,şifreyi hatırlayamadı.." beyanı mevcuttur.Ancak, mahkemece harcama belgeleri ile slipler getirtilmemiş,sliplerdeki imzaların kime ait olduğu araştırılmamıştır.Şayet kartın sliplerindeki imzalar davacıya ait ise davacıyı kredi kartı harcamasını ödeme yükümlülüğünden kurtarmaz.Bu durumda mahkemece,kredi kartı harcamalarına ilişkin sliplerin davalı bankadan getirtilerek sliplerdeki imzanın davacıya ait olup olmadığı yönünde inceleme ve araştırma yapılmalı, gerektiğinde bilirkişi incelemesi yaptırılmalı, harcama tarihinde kredi kartının fiili kullanıcısının davacı olup olmadığı da gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik ve yetersiz inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın (1) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA,(2) nolu bentte gösterilen nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16134, Karar No: 2013/16655, Tarih: 19.09.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/16134 E.  ,  2013/16655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise,4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9982, Karar No: 2019/2806, Tarih: 27.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/9982 E.  ,  2019/2806 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazasında yaralanan sigortalının tedavisi için davacı işveren tarafından yapılan tedavi giderlerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekilince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu olayda; davacı işverenin işyerinde 05.02.2015 tarihinde, sigortalı ... iş kazası sonucu sigortalının sağ el baş parmağı hariç diğer parmaklarının kopar derecede yaralandığı; tedavisi için davacı işverenlikçe önce 05.02.2015 tarihinde ... Devlet Hastanesine götürüldüğü, buradan konusunda uzman ve donanımlı olduğu belirtilen Özel El ve Mikrocerrahi Ortopedi Travmatoloji Hastanesine sevkedildiği, burada yapılan tedavisinin tamamlanması ile 09.03.2015 tarihinde taburcu edildiği, ayrıca sigortalıya tedavi kapsamında 20.03.2015, 23.03.2015, 11.06.2015, 08.10.2015 ve 12.11.2015 tarihli fizyoterapi uygulamaları da yapıldığı, buna göre söz konusu sözleşmesiz sağlık kuruluşunda yapılan tedavi için düzenlenen toplam 72.263,82 TL fatura bedelinin davacı işveren tarafından ödendiği anlaşılmaktadır.

Davacı, iş kazası sonucu yapılan tedavi nedeniyle, özel sağlık kuruluşuna fatura mukabili ödediği, toplam 72.263,82 TL'nin davalıdan kuruma başvuru tarihi olan 01.04.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiş, Mahkemece, davalı Kurumun davacı şirkete 03.07.2015 tarihinde yaptığı 10.042,17 TL ödemeyi düşerek bakiye 62.221,65 TL tutarının 01.04.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Dava sonuç itibariyle, sigortalının iş kazasından kaynaklanan rahatsızlığı nedeniyle, özel sağlık kuruluşunca yapılan tedavi ve iyileştirme giderlerinin Kurumdan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağını teşkil eden 5510 sayılı Kanunun işverenin, genel sağlık sigortalısının ve üçüncü kişilerin sorumluluğunu düzenleyen 76. maddesinde; “İşveren, iş kazasına uğrayan veya meslek hastalığına tutulan genel sağlık sigortalısına sağlık durumunun gerektirdiği sağlık hizmetlerini derhal sağlamakla yükümlüdür. Bu amaçla işveren tarafından yapılan ve belgelere dayanan sağlık hizmeti giderleri ve 65 inci madde hükümlerine göre yapılacak masraflar Kurum tarafından karşılanır.

Birinci fıkrada belirtilen yükümlülüklerin yerine getirilmesindeki ihmalinden veya gecikmesinden dolayı, genel sağlık sigortalısının tedavi süresinin uzamasına veya malûl kalmasına veya malûllük derecesinin artmasına sebep olan işveren, Kurumun bu nedenle yaptığı her türlü sağlık hizmeti giderini ödemekle yükümlüdür.

Birinci fıkrada belirtilen yükümlülüklerin yerine getirilmesindeki ihmalinden veya gecikmesinden dolayı, genel sağlık sigortalısının tedavi süresinin uzamasına veya malûl kalmasına veya malûllük derecesinin artmasına sebep olan işveren, Kurumun bu nedenle yaptığı her türlü sağlık hizmeti giderini ödemekle yükümlüdür.

İş kazası ile meslek hastalığı, işverenin kastı veya genel sağlık sigortalısının iş sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca yapılan sağlık hizmeti giderleri işverene tazmin ettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yaşam hakkının kutsallığı nedeniyle, devletin sigortalıların tedavilerini en iyi şekilde yaptırması gereği, sosyal güvenlik hukukunun en temel ilkelerinden biri olarak, Anayasanın 56’ncı maddesinde; Devletin bu görevini kamu ve özel kesimlerdeki sağlık ve sosyal kurumlarından yararlanarak yerine getireceği hükmü öngörülmüştür.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığı altında, somut olaya bakıldığında; sigortalının 05.02.2015 tarihinde iş kazası sonucu sigortalının sağ el baş parmağı hariç diğer parmaklarının kopar derecede yaralanma olduğu, öncelikli olarak 05.02.2015 tarihinde Çiğli Devlet Hastanesine müracaat ettiği, sağ baş parmak hariç sağ el de total kesi sebebiyle muayenesi yapılan hastada kanama kontrolü sağlanarak damar yolu açıldığı ve avuç içi dahil total ampütasyona yakın yaralanması nedeniyle özel sağlık kuruluşuna sevkedildiği, Mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre, “hastanın yaralanma şekli, tendonve arter yaralanması nedeniyle acil müdahale yapılması gerekli olup müdahalede gecikme olması halinde, kazazede sigortalının sağ elini kullanmasının tıbben mümkün olmayacağı, bu nedenle sigortalının kamu hastane dispanseri tarafından ivedilikle hastanın sevkinin yapılarak el mikrocerrahi konusunda uzmanlaşmış bir hastaneye yönlendirilmiş olmasının isabetli” olduğunun belirtilmesi karşısında; Sigortalının, ani gelişen iş kazası sonucu ağırlaşan, tıbbi tedavi gerektiren, ivedilikle tıbbi müdahale yapılmaması halinde sağ el parmaklarını kaybetmesi riski olan acil durum nedeniyle, Kurum sağlık tesisleri dışındaki özel bir sağlık kuruluşunda tedavi görmesi; Kurumun iş kazası ve meslek hastalığı sigortası kapsamındaki sağlık yardımlarını yapma yükümünü gereğince ve özenle yerine getirmemiş olmasının doğal sonucu olup, davalı Kurum; davacı için özel El ve Mikrocerrahi Ortopedi Travmatoloji (EMOT) Hastanesinde yapılan muayene ve tedaviye ilişkin masraflardan (özel harcamalar, oda ve refakat hizmetleri, fizyoterapi gibi masraflar hariç olmak üzere) sorumludur.

Mahkemece, yapılacak iş, adı geçen özel sağlık kuruluşunda sigortalının geçirmiş olduğu iş kazası nedeniyle yapılan tedavi ve muayene masraflarının incelenerek varsa özel harcamalar, oda ve refakat hizmetleri, fizyoterapi masraflarının da düşülmek suretiyle davacı tarafa ödenecek tutarın belirlenmesi gerekmektedir.

Mahkemece, yapılacak iş, adı geçen özel sağlık kuruluşunda sigortalının geçirmiş olduğu iş kazası nedeniyle yapılan tedavi ve muayene masraflarının incelenerek varsa özel harcamalar, oda ve refakat hizmetleri, fizyoterapi masraflarının da düşülmek suretiyle davacı tarafa ödenecek tutarın belirlenmesi gerekmektedir.

Mahkemece açıklanan bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik in celeme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5100, Karar No: 2016/493, Tarih: 22.02.2016

**10. Ceza Dairesi         2014/5100 E.  ,  2016/493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suçlar : a) Kenevir ekme (sanık R....hakkında)

b) Uyuşturucu madde ticareti yapma (diğer sanıklar hakkında)

Suç Tarihleri : 01/03/2011 (sanık S...yönünden: 15.03.2011, 25.03.2011,21.04.2011, 03.05.2011, 26.05.2011; sanık S... yönünden: 15.03.2011, 25.03.2011, 21.04.2011, 03.05.2011, 26.05.2011,01.08.2011; sanık H... G... yönünden: 15.03.2011; sanık B... yönünden: 25.03.2011; sanık O...yönünden:21.04.2011, 03.05.2011, 28.06.2011, 30.06.2011,11.07.2011; sanık Y...yönünden: 03.05.2011 ve 26.05.2011; sanıklar A....ve E... yönünden: 23.06.2011; sanıklar F... ve A... yönünden: 31.07.2011; sanık R... yönünden: 01.08.2011; sanık S... yönünden: 06.07.2011)

Hükümler: a) Beraat (sanık S...hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan)

b) Mahkûmiyet (sanık R... hakkında kenevir ekme suçundan; R...ve S... dışındaki sanıklar hakında ise Uyuşturucu m adde ticareti yapma suçundan)

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A) Sanıklar S..., S..., H...G... O..., Y...ve F...hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesi:

Gerekçeli karar başlığında;

a) Sanık S...'ın adının “E...” olarak yanlış yazılması,

b) Suç tarihlerinin sanık S... yönünden “15.03.2011, 25.03.2011, 21.04.2011, 03.05.2011, 26.05.2011”, sanık S...yönünden “15.03.2011, 25.03.2011, 21.04.2011, 03.05.2011, 26.05.2011, 01.08.2011”, sanık H...G...yönünden “15.03.2011”, sanık O...yönünden “21.04.2011, 03.05.2011, 28.06.2011, 30.06.2011,11.07.2011”, sanık Y...yönünden “03.05.2011, 26.05.2011” ve sanık F... yönünden “31.07.2011“ yerine, “01.03.2011” olarak gösterilmesi

Mahkeme tarafından düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrası uygulanırken, sanıkların yoksunluğunun, bu fıkranın (c) bendinde yazılı olan "velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri" açısından sadece kendi altsoyları üzerindekiler yönünden koşullu salıverilmesine, diğer kişiler yönünden ise hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar süreceği gözetilmeden, tümü için koşullu salıverilmelerine kadar sürmesine karar verilmesi,

2- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması

2- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı ile sanıklar H...G..., Y... ve F...'in müdafilerinin, ayrıca sanıklar S..., S..ve O...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümlerin hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerlerine “Sanıklar hakkında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına“ ibarelerinin yazılması suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) Sanık B...hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

1- 25.03.2011 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında “01.03.2011” olarak gösterilmesi,

2- UYAP'taki bilgilerden, sanık hakkında, “zincirleme şekilde uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan” A...12. Ağır Ceza Mahkemesi'ne (kapatılan) ...esas sayılı dava açıldığı, bu Mahkeme tarafından ...tarihinde ...karar sayı ile kurulan mahkûmiyet hükmünün Dairemizin .... tarihli ... esas ve .... karar sayılı kararıyla onandığı anlaşıldığından; sözü edilen dava dosyasının getirtilerek incelenmesinde, 25.03.2011 tarihinde S...T...Ç...'e temin ettiği iddia olunan esrarla ilgili aynı fiilden dolayı dava açılıp açılmadığının açılmış ise hüküm verilip verilmediğinin saptanmasında, sonucuna göre sanık hakkındaki bu davanın CMK'nın 223. maddesinin 7. fıkrası uyarınca reddine karar verilip verilmeyeceğinin tartışılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA,

C) Sanık R... hakkında “kenevir ekme” suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

1- 01.08.2011 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında “01.03.2011” olarak gösterilmesi,

2- Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile değiştirilen 2313 sayılı Kanun'un 24. maddesinin 5. fıkrası uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

C) Sanık R... hakkında “kenevir ekme” suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

1- 01.08.2011 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında “01.03.2011” olarak gösterilmesi,

2- Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile değiştirilen 2313 sayılı Kanun'un 24. maddesinin 5. fıkrası uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- a) TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrası uygulanırken, sanığın yoksunluğunun, bu fıkranın (c) bendinde yazılı olan "velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri" açısından sadece kendi altsoyu üzerindekiler yönünden koşullu salıverilmesine, diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar süreceği gözetilmeden, tümü için koşullu salıverilmesine kadar sürmesine karar verilmesi,

b) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA,

D) Sanıklar A...ve E...hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesi:

1- 23.06.2011 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında “01.03.2011” olarak gösterilmesi,

2- 23.06.2011 tarihli “Olay, Tespit, Muhafaza Altına Alma ve Yakalama Tutanağı”nda A... Cumhuriyet Başsavcılığ'ından alındığı belirtilen yazılı arama kararı dosya içinde bulunmadığından, bu kararın aslı veya onaylı örneğinin getirtilerek duruşmada okunup tartışılmasının sağlanması gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3- Kabule göre;

a) Sanıkların bulunduğu ....plakalı araçta ele geçen kullanma sınırı içindeki 53,222 gram esrarı, A...da bulunan H... isimli kişiye götürdüklerini beyan ederek “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçunun ortaya çıkmasına yardım eden sanıklar hakkında TCK'nın 192. maddesinin 3. fıkrasında öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrası uygulanırken, sanığın yoksunluğunun, bu fıkranın (c) bendinde yazılı olan "velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri" açısından sadece kendi altsoyu üzerindekiler yönünden koşullu salıverilmesine, diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar süreceği gözetilmeden, tümü için koşullu salıverilmesine kadar sürmesine karar verilmesi,