muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12505, Karar No: 2017/27569, Tarih: 23.11.2017

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkrasıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, Hazineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davalar ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara devredildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.Tüzel kişiliği sona eren İl Özel İdarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzenleyen 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı, bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu Kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanun'un yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildireceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmalarının İçişleri Bakanlığı'nın onayına bağlı olduğu, 5

. fıkrasında bu Kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanun'un yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildireceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmalarının İçişleri Bakanlığı'nın onayına bağlı olduğu, 5. fıkrasında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işleminin, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı, Maliye Hazinesine devredilen taşınmazların Kanun'un yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı, Hazinenin özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan Maliye Bakanlığınca, bu Kanun'un 1. maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanların; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında, Mahkemece davanın gerçek hasma yöneltilmesi temin edilmeden, kapanan İl Özel İdaresine karşı yargılamanın sonuçlandırılması doğru olmamıştır. Yukarıdaki düzenlemeler kapsamında, devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararı ve ilgili belgeler getirtilerek husumetin kime yöneltilmesi gerektiği belirlenmeli, daha sonra davacıya bu hususta süre verildikten ve taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekmektedir. Anılan hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 23/11/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/31437, Karar No: 2019/13753, Tarih: 05.11.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/31437 E.  ,  2019/13753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 556 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A-1 maddesinde düzenlenen suçun soruşturulması ve kovuşturulması şikayete tabi olup, 5237 sayılı TCK’nin 73. maddesi uyarınca şikayet hakkı olan kişi, fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden itibaren 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde şikayette bulunmalıdır.

Somut olayda; katılan ...Ş. adına 08.08.2011 tarihinde dosyaya sunulan şikayet dilekçesinin, Ege Gübre Sanayi A.Ş bünyesinde satış müdürü vekili ve genel müdür olarak görev yaptıklarını beyan eden Burcu Öztürk ile Ş. Bülent Çakın tarafından verilmesi ve katılan vekili Av. ...’nun ise (6 aylık yasal süre geçtikten sonra) 20.12.2012 havale tarihli dilekçesi ile sanıklar hakkında şikayetçi olduklarını ve kamu davasına katılmak istediklerini belirtmesi karşısında;

Sanıklar hakkında şikayette bulunan Burcu Öztürk ile Ş. Bülent Çakın’ın suç tarihi olan 03.08.2011 tarihi itibariyle katılan şirketi temsil yetkisi bulunup bulunmadığı hususunun katılan şirketten araştırılıp, varsa buna dair belgelerin denetime imkan verecek şekilde dosyaya eklenmesinden sonra iade edilmek üzere mahalline gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/962, Karar No: 2021/862, Tarih: 11.02.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/962 E.  ,  2021/862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, 26/05/2015 gününde verilen dilekçe ile tespit talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; HMK'nın 114/1-ı maddesi gereğince davanın reddine dair verilen 18/05/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 594. maddesine dayalı mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Davacı Hazine vekili, Ankara, ..., Ahmetadil Mahallesi, 1535 parsel sayılı taşınmazda hissedar ... oğlu ... mirasçılarının tespit edilemediğinden bahisle Türk Medeni Kanununun 594. maddesi uyarınca olarak Maliye Hazinesi’nin mirasçılığına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, HMK’nın 114/1. maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

HMK'nın 114/1-ı maddesinde aynı davanın, daha önceden açılmış ve halen görülmekte (derdest) olmaması da dava şartları arasında düzenlenmiştir. Derdestlik; dava açılmasının usul hukuku bakımından ortaya çıkardığı sonuçlardan biridir. Aynı konuda, aynı taraflar arasında, aynı dava sebebine dayanarak daha önce bir dava açılmış ve bu dava görülmekte ise, aynı konunun yeni bir dava konusu yapılması mümkün değildir. Çünkü; aynı konuda iki dava açılmasında davacının korunmaya layık bir menfaati yoktur. Daha önce HUMK m.187/4'de bir ilk itiraz olarak nitelenen bu husus HMK m. 114/1-ı hükmü ile dava şartı haline getirilmiştir. Burada anılan dava şartlarından maksat, davanın esastan görülüp karara bağlanabilmesi için varlığı ya da yokluğu hakim tarafından davanın her aşamasında kendiliğinden gözetilen ve taraflarca da noksanlığı davanın her aşamasında ileri sürülebilen hallerdir. Aynı davanın daha önceden açılmış ve halen görülmekte olmaması konusu eş söyleyişle derdestlik iddiası bir olumsuz dava şartı haline getirilmiş ve bu suretle derdestlik itirazı ilk itiraz olmaktan çıkartılıp; dava şartına ilişkin usuli bir itiraza dönüştürülmesi sağlanmıştır. Açılmış ve görülmekte olan bir davanın davacısı, hukuki korunma sürecini başlatmıştır. Artık onun aynı davayı yeniden bir başka mahkeme önüne getirmesinde hukuken korunmaya değer güncel bir yararı kalmamıştır; bu bağlamda hukuken korunma ihtiyacı içinde bulunmadığından ve onun yapacağı iş davanın sonucunu beklemektir. Davayı açmaktaki yarar hukuki olmalıdır; ideal veya ekonomik yarar tek başına yeterli değildir. Derdestlik itirazının korunmasının temelinde aynı davanın tekrar açılıp görülmesinin sağlanmasında davacının hiçbir hukuki yararının bulunmadığı düşüncesi yatmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 598. maddesine göre, başvurusu üzerine yasal mirasçı oldukları belirlenenlere, sulh mahkemesince veya noterlikçe mirasçılık sıfatlarını gösteren bir belge verilir. 501. maddesine göre ise, mirasçı bırakmaksızın ölen kimsenin mirası devlete geçer.

TMK'nın 594. maddesi ile “Mirasbırakanın mirasçısı bulunup bulunmadığı veya mirasçıların tamamı bilinmiyorsa, sulh hakimi uygun araçlarla ve bir ay ara ile iki defa ilan yapıp hak sahiplerini son ilandan başlayarak en geç bir yıl içinde mirasçılık sıfatlarını bildirmeye çağırır. İlan süresinde kimse başvurmazsa ve sulh hakimi de hiçbir mirasçı tespit edememişse, miras sebebiyle istihkak davası açma hakkı saklı kalmak üzere miras Devlete geçer.” düzenlemesi getirilmiştir.

Mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davada irs ilişkisi kural olarak nüfus kayıtları ile ispat olunur. Nüfus kayıtları belgeledikleri olguların doğruluğuna kanıt oluşturur. Bunların içeriğinin doğru olmadığının ispatı kanunlarda başka bir hüküm bulunmadıkça herhangi bir şekle tabi değildir (TMK md.7). Hakim çekişmesiz yargıda re'sen araştırma ilkesi uyarınca, davanın ispatı için gerekli bütün delillere başvurabilir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 29. maddesinde bir kimsenin sağ veya ölü olduğunu veya belirli bir zamanda ya da başka bir kimsenin ölümünde sağ bulunduğunu ileri süren tarafın iddiasını ispat etmek zorunda olduğu, 30. maddesinde ise doğum ve ölümün öncelikle nüfus sicilindeki kayıtlarla, nüfus sicilinde bir kayıt yoksa veya bulunan kaydın doğru olmadığı anlaşılırsa her türlü delille kanıtlanabileceği belirtilmiştir.

Somut olayda; davacı Hazine tarafından açılan davada ...Mahallesi, 1535 parsel sayılı taşınmazda kayıt maliki olan ... oğlu ...’nin mirasçısının olmadığının tespiti halinde mirasının devlete geçmesine yönelik karar verilmesini talep etmiş, mahkemece aynı parsel hakkında ... Sulh Hukuk Mahkemesinde açılan 2015/132 Esas sayılı dosya nedeniyle derdestlik oluştuğu kabul edilerek HMK’nın 114/1. maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiştir.

Eldeki davada 1535 parsel sayılı taşınmazda ... oğlu ...’ye yönelik tespit hükmü talep edilmiş, derdest olduğu söylenen ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/132 Esas sayılı dosyasında ise davacı, aynı yer aynı parselde ancak ... oğlu Seyit yönünden tespit talebinde bulunmuştur.

Farklı tapu kayıt maliklerine yönelik olarak açılan her iki davada dava konusu farklı olduğundan derdestlik oluşmaz. Mahkemece, davacının talebi hakkında yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda bir inceleme yapılarak karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 11.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/9077, Karar No: 2011/16712, Tarih: 19.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/9077 E.  ,  2011/16712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının taşınmazın tüm değerinin % 2'sini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranda değer düşüklüğü tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedelinin fazla tesbiti,

2-Dava talep edilen miktara göre kısmen kabul edildiği halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinde (Davanın KABULÜNE) şeklinde hüküm kurulması,

3-Kabule göre de;

a)Davanın kabul ve red oranına göre taraflara düşen yargılama giderlerinin hesaplanmasında hataya düşülmesi,

b)Alınması gereken nisbi harcın eksik hesaplanması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7762, Karar No: 2023/2700, Tarih: 03.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/7762 E.  ,  2023/2700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin sürelerinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.06.2015 tarihli ve 2010/73 Esas, 2015/174 Karar sayılı kararı ile sanık hakkından nitelikli cinsel saldırı suçundan 6545 sayılı Kanunla değişiklikten önceki 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 ile 62 nci maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebebi

Özetle, mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve kararın lehine bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkemece sanık ile katılanın olaydan yaklaşık 6 ay önce bir vesile ile tanıştıkları, sanığın olay günü katılanı telefonla arayarak görüşmek istediğini söylediği, katılanın bu isteği kabul ettiği, bunun üzerine katılanı bir taksi ile evinden alarak kendi evine getirdiği, burada çay içip konuşmaya başladıkları, sanığın katılana kendisi ile cinsel ilişkiye girmek istediğini söylediği ancak katılanın bunu kabul etmediği, bunun üzerine sanığın katılana kızarak "Benim evime neden geliyorsun? Sana burda vursam, istediğimi yapsam bir şey yapamazsın" dediği ve akabinde katılanın kolundan tutarak yatak odasına götürmeye çalıştığı, katılanın direnmesi üzerine bir iki kez sanığın katılana yumrukla vurduğu, zorla yatak odasına götürdüğü ve üzerindeki elbiseleri çıkartarak cinsel ilişkiye girdiği, cinsel ilişkiden sonra katılanın cinsel organını yıkadığı, daha sonra evden ayrılıp derhal karakola giderek şikayetçi olduğu, katılana ait çamaşırlar üzerinde sanığa ait izler tespit edildiği, katılanın kollarında ekimozlar bulunduğunun doktor raporu ile tespitinin yapıldığı, katılanın yaralanmasının basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde kalması nedeniyle kasten yaralama suçunun nitelikli halinin oluşmadığı, her ne kadar sanık katılan ile rızası ile ilişkiye girdiklerini iddia etmiş ise de katılanın vücudundaki darp cebir izleri karşısında bu savunmaya itibar edilemeyeceği, suçtan kurtulma çabası olarak değerlendirilebileceği, katılanın aşamalarda değişmeyen ifadesinin samimi olduğu, iftira etmesini gerektirecek bir neden de bulunmadığı, sanığın katılana yönelik nitelikli cinsel saldırı suçunun dosya kapsamında sübut bulduğu sonuç ve kanaatine varılarak sanığın sübut bulan katılana yönelik nitelikli cinsel saldırı suçundan cezalandırılmasına, lehe kanun karşılaştırması ile cinsel saldırı suçu ile ilgili 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 inci maddesi ile 18.6.2014 tarih ve 6545 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddelerinin, ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda; 6545 sayılı Kanun ile değişiklik öncesi 5237 Sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca sanığın 7 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca cezası 1/6 oranında indirimi ile 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi gerekeceği; 6545 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hüküm kurulduğunda ise, 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca sanığın 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca cezasının 1/6 oranında indirimi ile sanığın 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verileceği, bu durumda her iki sonuç cezanın karşılaştırılması halinde 18.6

.6.2014 tarih ve 6545 sayılı Kanun'un 58 maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesi uyarınca kurulacak hükmün sonuç itibari ile sanık aleyhine olduğu anlaşılmış ve sanık hakkında değişiklikten önceki 5237 sayılı Kanun 102 nci maddesinin tatbiki ile hüküm kurulmuştur.

2.Dosya kapsamında bulunan deliller;

Sanığa ait nüfus ve adli sicil kayıtları, ekonomik ve sosyal durum araştırması, sanık savunması, katılan beyanları, tanık anlatımı, Ankara Adli Tıp Kurumu Biyoloji İhtisas Dairesi Başkanlığının 01.02.2010 tarih 1547 sayılı DNA raporu, Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 18.05.2015 tarihli rapor, adli rapor ve polis tutanaklarından ibarettir.

IV.GEREKÇE

Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 18.05.2015 tarihli rapor içeriğine göre sanığın eylemi sebebiyle katılanın ruh sağlığı bozulduğu anlaşıldığından lehe kanun değerlendirmesi yapılarken sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişiklik öncesi 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmaması sonucu eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan eleştiri dışında yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.06.2015 tarihli ve 2010/73 Esas, 2015/174 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.05.2023 tarihinde karar verildi.