muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/19213, Karar No: 2020/6335, Tarih: 24.06.2020

Davalı ... şirketi vekili cevap dilekçesinde; davalı şirketin diğer davalı ... Otomotiv'in yetkili servisi olarak faaliyetin sürdürdüğü sıfır araç satış ve servis hizmeti bölümünü 2013 yılı Eylül ayında devir aldığını, diğer davalı Bağdatlıların dava konusu iş yerinde çalışmasının tamamen sona ermemiş, aynı iş yerinde ikinci el araç alım satımı ve diğer faaliyet konularındaki faaliyetlerinin devam ettiğini, yani Bağdatlıların yetkili satıcı bayi ve yetkili servis dışındaki faaliyetlerine aynı iş yerinde aynı mahalledeki diğer iş yerinde devam ettiğini, devir alınan iş yerinde çalışan bazı işçilerinde davalı şirkete devir edildiğini, ancak Bağdatlıların tüm işçilerini devir alınmadığını, davacının da devir alınmayan işçilerden olduğu halde yanlışlıkla 06.09.2013 tarihinde davalı şirkete girişinin yapıldığını hatanın fark edilmesi üzerine 02.10.2013 tarihinde çıkış yapılarak işvereni olan Bağdatlılara 03.10.2013 tarihinde girişinin yapıldığını, davacının davalı şirkette her hangi bir eylemli çalışmasının olmadığını, davacının dava konusu taleplerinden davalı şirketin sorumluğunun olmadığını, davacıyı işten davalı şirketin çıkarmadığını, davacının çalışma şartlarının davalı şirket tarafından bilinmediği için dava dilekçesinde belirtilen çalışma şartları hakkında beyanda bulunulmadığını, davacının alacaklarından davalı şirketin sorumlu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı işçi davalılara ait işyerinde 27.04.2005 -03.10.2013 tarihleri arasında çalıştığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve ücret alacağı isteklerinde bulunmuş, Mahkemece davalılardan ... İnşaat A.Ş’de çalışma süresinin yaklaşık bir ay olduğu ve son işverenin daha önce çalıştırılan davalı ... Otomotiv San. Ve Tic. A.Ş olduğu gerekçesiyle davalı ...Ş’nin kendi döneminde doğan fazla çalışma ücreti ve ihbar tazminatı bakımından sınırlı sorumluluğuna dair hüküm kurulmuştur.

Davacı işçinin davalılardan ... Otomotiv San. Ve Tic. A.Ş’de çalışırken diğer işçilerle birlikte 05.09.2013 tarihinde çıkışının yapılarak 06.09.2013 tarihinde davalı ...Ş’ye geçişinin yapıldığı, 02.10.2013 tarihine kadar davalı ...Ş ‘de çalışmasını sürdürdüğü, 2.10.2013 tarihinde davalı ...Ş’den çıkışı yapılmak suretiyle bir gün sonra yeniden davalı ... Otomotiv San. Ve Tic. A.Ş’ye girişinin yapıldığı ve aynı gün iş sözleşmesinin feshedildiği dosya içindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmıştır.

Davalılardan ... İnşaat A.Ş davacının devir alındığını, diğer davalıdan işyeri devri yapıldığı aşamada yanlışlıkla kendi şirketlerine girişinin yapıldığını savunmuş ise de; yaklaşık bir ay süre ile davacının davalı ...Ş’de çalıştığı ve ücret aldığı anlaşılmaktadır.

Davalılardan ... İnşaat A.Ş davacının devir alındığını, diğer davalıdan işyeri devri yapıldığı aşamada yanlışlıkla kendi şirketlerine girişinin yapıldığını savunmuş ise de; yaklaşık bir ay süre ile davacının davalı ...Ş’de çalıştığı ve ücret aldığı anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta davalılar arasında işyeri devri yapıldığı ve davacının bu devir kapsamında 06.09.2013 tarihinde davalı ...Ş’ye geçişinin sağlandığı anlaşılmaktadır. Davalılardan ... İnşaat A.Ş’nin çıkış bildirgesi vermesi üzerine yeniden davacının devreden işveren olan ... Otomotiv San. Ve Tic. A.Ş’ye girişi yapılmış ve aynı gün iş sözleşmesi feshedilmiş olmakla somut uyuşmazlık bakımından her iki davalının son işveren konumunda olduğu kabul edilmelidir. Davalı ...Ş tarafından 2.10.2013 tarihinde yapılan işlemin ardından davacının iş sözleşmesinin ... Otomotiv San. Ve Tic. A.Ş tarafından feshi üzerine her iki davalının son işveren sıfatıyla davaya konu işçilik alacaklarından sorumlu olduğu kabul edilmelidir. Mahkemece davalı ...Ş’nin kıdem tazminatı, ücret, yıllık izin ve ulusal bayram ve genel tatil ücretinden sorumlu tutulmaması hatalı olduğu gibi ihbar tazminatından sınırlı olarak sorumluluğuna gidilmiş olması kendi içinde çelişkili bir durumdur. Böyle olunca tüm işçilik alacakları bakımından her iki davalının müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna dair karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1247, Karar No: 2012/9039, Tarih: 28.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1247 E.  ,  2012/9039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/11/2010 tarih ve 2009/191-2010/251 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Müvekkilinin “FLORFEN” ibareli marka tescil başvurusunun resmi marka bülteninde ilan edildiğini, ancak davalı şirketin “LORFEN” ibareli markasına dayalı olarak başvurunun reddi istemi ile itirazda bulunduğunu, söz konusu itirazın Markalar Dairesi tarafından kabul edilmediğini ancak itiraz üzerine TPE YİDK kararı ile başvurudan “insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler ve elementler” ürünlerinin çıkartıldığını, bu kararın hukuka uygun bulunmadığını, müvekkili tarafından yapılan başvuruda yer alan ve piyasaya sunulan ilacın etken maddesinin davalıya ait markanın etken maddesinden farklı olduğunu, ilaçların doktor, veteriner ve eczacılara hitap ettiğini, birbirinin yerine kullanmasının objektif olarak mümkün bulunmadığını ileri sürerek, TPE YİDK kararın iptaline ve reddedilen ürünler yönünden tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Davalılar vekili, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, tescilli marka ile başvuru konusu işaret arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede benzerlik bulunup bulunmadığının tespitinde anılan ürünlerin kullanılmasına muayene ve düzenlediği reçetelerle yol veren eczacı, hekim ve veteriner hekim gibi kişilerin algısının dikkate alınmasının icab ettiği, davacının başvurusunun florfen, redde dayanak markanın ise lorfen sözcüklerinden oluştuğu, aralarındaki tek farkı f harfi olduğu ancak okunuşta bu harfin niteliği gereği tam ve net olarak farklılık ortaya koymasının mümkün olmadığı, başvuru konusu işaretin flofenikol etken maddesinden üretilmiş olmasının işaretle markayı farklı kılmaya yetmediği zira aynı etken maddeden üretilmelerine karşın iltibası önleyecek kadar farklılaştırmalarının da mümkün olduğu, işaretle markanın görsel ve sesçil olarak benzerliklerinin hemen ilk bakışta ve derhal göze çarptığı, farklı zamanlarda iki ayrı marka olduğunun veya birbirinden bağımsız işletmelere ait ürünleri simgeleyen işaret olduklarının algılanmasının mümkün olmadığı, davalıya ait markanın tıbbi müstahzar emtialarını içerdiği, bu ürünlerin esasen davacının başvuru kapsamında olup reddedilen “insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler ve elementleri” içerdiği, bu bağlamda ürünlerin aynı tür olduğu, ürünlerin her birinin ilaç satışına has, eczane vb iş yerlerinde satışa sunulması, benzer alıcı iş çevrelerine hitap etmeleri, aynı ve benzeri ile ihtiyaçları gidermeleri, birbiriyle rekabet etme ve birinin diğerini tamamlama işlevleri ile özellikle işletmesel bağlantılandırma ihtimali gözetildiğinde davalı markasının kapsamında bulunan ürünler ile başvuru kapsamında yer alan ürünlerin aynı tür olarak kabul edilmelerinin zorunlu bulunduğu, normal düzeyde bilgilendirilmiş, makul ölçüde dikkatli, başvuru konusu işaretle davacı markasını aynı anda görüp detaylarını karşılaştırmayan ve daha önce yararlandığı 5/1 sınıf mallarla ilgili davalıya ait markanın göz ve kulağında kalan izine dayanarak sonraki mal ve hizmet alımlarında aynı markayı taşıyan ürünlerden yararlanmak isteyen ortalama düzeydeki doktor, veteriner hekim ve eczacı gibi alıcıların bu marka ve işaretin farklı işletmelere ait iki ayrı marka olduğunu algılamalarının mümkün olmadığı, ürünler ile ilgili satın alma süresi içerisinde davalı markasını taşıyan ürünlerden satın almak isterken davacının işaretini taşıyan ürünleri satın alma yönünde tercihte bulunabilecekleri, bir kısım alıcıların iki marka karşısında bulunduklarını anlayabilseler bile markanın ve işaretin birbiriyle idari ve ekonomik olarak bağlantılı şirketlere ait olduğu yönünde algılamada bulunmalarının kaçınılmaz olduğu, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3218, Karar No: 2014/10449, Tarih: 26.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/3218 E.  ,  2014/10449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 14. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(KAPATILAN KARTAL 3.ASLİYE HUK.MAH.)

TARİHİ : 19/12/2012

NUMARASI : 2010/651-2012/641

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı ile davalı arasında gönül ilişkisi yaşandığını, evli olan davalının boşanma davası açmak için paraya ihtiyacı olduğunu söyleyerek davacıdan 25.000 TL para aldığını ayrıca davacının 4266,40 TL'yi de davalının banka hesabına havale ettiğini, davalının bu paraları aldıktan sonra ortadan kaybolduğunu, davacının dolandırıldığını iddia ederek, 29.266,TL. maddi ve 10.000 TL. manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; manevi tazminat istemine ilişkin davanın reddine, alacak davasının kısmen kabulü ile 27.166,40 TL'nin dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece; kısa kararda; manevi tazminat istemine ilişkin davanın reddine, alacak davasının 27.166,40 TL'lik kısmının kabulüne karar verilmiştir.

Gerekçeli kararda ise; manevi tazminat istemine ilişkin davanın reddine, alacak davasının kısmen kabulü ile 27.166,40 TL'nin dava tarihinden işleyecek yasal faizi davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kısa kararda 27.166,40 TL alacağa faiz yürütülmediği halde gerekçeli kararda 27.166,40 TL alacağa dava tarihinden itibaren faiz yürütüldüğü,bu suretle,kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki oluşturulduğu anlaşılmıştır.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7522, Karar No: 2013/7248, Tarih: 20.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/7522 E.  ,  2013/7248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, müflis şirket ile dava dışı ... Garanti Fonu A.Ş. arasındaki kredi ilişkisinden doğan borç sebebiyle taraflar arasında kefalet taahhütnamesini kefil sıfatıyla imzalandığını, müflis şirket ile garanti fonu A.Ş. arasında, aynı borç nedeniyle, ... 34. Noterliği'nden tanzim ve tasdikli 15/10/2009 tarih ve 22642 yevmiye no'lu düzenleme şeklinde ticari işletme rehini sözleşmesi imzalandığını, asıl borçlunun borcu ödememesi nedeniyle yapılan takip sonucu müvekkilinin icra dosyasına borcu ödediğini ve alacağa halef olduğunu, akabinde taşınır rehninin paraya çevrilmesi yoluyla takip başlattığını düzenlenen sıra cetvelinde müvekkili alacağının 4. sıraya kaydının yapıldığını, oysa davacı alacağın, davacının bu alacağa ilişkin olarak, noterlikçe düzenlenen işletme rehini sözleşmesine konu mallar üzerindeki rehin hakkı sebebiyle rüçhanlı alacak olarak sıra cetveline kaydı gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin düzeltilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap vermemiştir.

İcra Mahkemesince, iddia ve dosya kapsamına göre, müflis şirket ile Kredi Garanti Fonu A.Ş. tarafından imzalanan 15.10.2009 tarihli Ticari İşletme Rehni sözleşmesinin 180.000-TL limitli olup, bu sözleşmede davacının kefaletinin bulunmadığı, davacının kefalet taahütnamesini 150.000-TL'lik kullanılan ve kullanılacak her türlü krediler için imzalandığı, alacaklı tarafından yapılan icra takibinin ilamsız icra takibi olup, rehinli borç nedeni ile ödenmiş bir kefalet bulunmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Ticari işletme rehninin kimler arasında kurulabileceği 1447 sayılı Kanun'la belirlenmiştir. Davacının bu kanun uyarınca Ticari İşletme Rehni taraflarından biri olup olamıyacağı, dolayısıyla rehin haklarından yararlanıp yararlanmayacağı somut uyuşmazlıkta önem arzetmektedir. Bu nedenle, mahkemece, taraf delilleri toplanarak ticari işletme rehni sözleşmesinin 1447 sayılı Ticari İşletme Rehni Kanunu’nun 2, 3, 4 ve 5 nci maddeleri uyarınca şikayetçi açısından geçerli olup olmadığı üzerinde durularak, ulaşılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmek gerekirken, eksik ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8354, Karar No: 2024/21266, Tarih: 25.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/8354 E.  ,  2024/21266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/5439 E., 2024/576 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Tekirdağ 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.09.2022 tarihli ve 2022/250 Esas, 2022/36 Karar sayılı dosyasında sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h ve 143. maddeleri uyarınca verilen 7 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 14.06.2023 tarihli, 2022/3548 Esas ve 2023/1812 Karar sayılı kararı ile suçun gece vakti işlendiğine ilişkin delillerin ortaya konarak açıklığa kavuşturulmadan eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde karar verildiğinden bahisle bozma kararı verildiği, ancak verilen bozma kararındaki bozma nedeninin 5271 sayılı Kanun'un 280/1-e-f maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesi üzerine ilk derece mahkemesinde sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi nedeniyle hükmün temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin suçu işlemediği, kamera kayıtlarının lehine olduğu, somut delilin olmadığı, şüphe olduğu ve hakkında beraat kararı verilmesine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Tekirdağ 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.09.2022 tarihli ve 2022/250 Esas, 2022/36 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 14.06.2023 tarihli, 2022/3548 Esas ve 2023/1812 Karar sayılı kararında; suçun gece vakti işlendiğine ilişkin delillerin ortaya konarak açıklığa kavuşturulmadan eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde karar verildiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararında belirtilen hukuka aykırılıkların 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e. maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 14.06.2023 tarihli, 2022/3548 Esas ve 2023/1812 Karar sayılı bozma kararı ile bozma kararı üzerine verilen Tekirdağ 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.10.2023 tarihli ve 2023/281 Esas, 2023/411 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükmün bozulmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3637, Karar No: 2021/11157, Tarih: 16.12.2021

**3. Ceza Dairesi         2021/3637 E.  ,  2021/11157 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütü propagandası yapmak

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2. maddesi ve TCK’nın 62/1, 31/3, 50/1-a, 52/2-3-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun yargılamanın başlangıcından bitimine kadar 18 yaşından küçük olması karşısında yargılamasının kapalı oturumlarda gerçekleştirilmesi gerekirken; 19.10.2015 ve 21.10.2015 tarihli duruşmaların açık yapılması ve hükmün açık duruşmada açıklanması suretiyle CMK'nın 185. maddesine muhalefet edilmesi telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip suça sürüklenen çocuğun suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22241, Karar No: 2010/29050, Tarih: 21.10.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/22241 E.  ,  2010/29050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüzüne karşı 26.05.2008 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK.nun 310.maddesinde öngörülen "bir haftalık" yasal süreden sonra 10.06.2008 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 21.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.