muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12455, Karar No: 2013/14336, Tarih: 22.10.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/12455 E.  ,  2013/14336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜÇÜKÇEKMECE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/04/2013

Yanlar arasında görülen yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemenin görevsizliğine ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, Hazine tarafından Vakıflar İdaresi aleyhine açılan tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın 3533 sayılı Umumi Mülhak Ve Hususi Bütçelerle İdare Edilen Daireler Ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete Veya Belediye Veya Hususi İdarelere Ait Daire Ve Müesseseler Arasındaki İhtilafların Tahkim Yoliyle Halli Hakkında Kanun'dan kaynaklandığı, uyuşmazlığa hakem sıfatıyla bakılması gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Gerçekten de, 29/06/1938 tarih 3533 sayılı Kanun'un 1. maddesi uyarınca, umumi mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı Devlete veya belediye veya hususi idarelere ait daire ve müesseseler arasındaki ihtilafların tahkim yolu (hakem sıfatıyla) ile çözümlenmesi gerekeceği muhakkaktır.

Diğer taraftan, eldeki davanın taraflarının anılan Kanun'un 1. maddesinde belirtilen kuruluşlardan olduğu da sabittir.

Ne var ki, 03/07/2003 tarihinde kabul edilip 19/07/2003 tarihinde yürürlüğe giren 4916 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 3533 sayılı Kanun'un 4. maddesi hükmü değiştirilmiş, taşınmazın aynı ile ilgili uyuşmazlıkların bu maddenin kapsamı dışına çıkarılarak genel mahkemelerde çözüme kavuşturulacağı hükme bağlanmıştır.

Görev, kamu düzeni ile ilgili olup yargılamanın her aşamasında kendiliğinden (re'sen) gözetilmesi gereken bir usül kuraldır.

Hal böyle olunca, eldeki davanın taşınmazın aynıyla ilgili olduğu gözetilerek işin esasının incelenmesi yerine görevsizlik kararı verilmesi doğru değildir.

Tarafların temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.10.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18, Karar No: 2016/3434, Tarih: 24.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/18 E.  ,  2016/3434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 52, 52/4, 53, 63. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 2 yıl 6 ay hapis ve 50.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Irak vatandaşı olan ....'in, katılan ... A.Ş. isimli firmadan Irak Ülkesine götürülmek üzere 1000 ton inşaat demiri siparişi verdiği, katılan ... A.Ş. tarafından suç tarihinde siparişin ilk partisi olan 210.150 kg inşaat demirinin teslimi için firmanın sevkiyat sorumlusu olan ...’ın daha önceden nakliye işlerini yapan sanık ...’ın işçi olarak çalıştığı Anıl nakliyat isimli firmayı arayarak sanık ...’dan ... ilçesine nakledilecek demirler için araç gönderilmesini istediği, sanık ...’ın bu aşamada Irak’a gönderilecek bu demirleri götürmeyerek satmaya karar verdiği ve bu amaçla sanık ...’u arayarak araç ayarlamasını istediği, sanık ...’nin de ...’ten alınacak demirleri satmak için sanık ...’la görüştüğü ve her üç sanığın suç işleme konusunda anlaşmaya vardıkları, akabinde sanık ...'un demirlerin taşınması için bu işi yapmak üzere ... isimli firma yetkilisi ...’den 8 adet tır ayarlamasını istediği ve sanık ...’in bildirdiği sürücülüğünü temyiz dışı sanıklar....’ın yaptığı tırların plakalarını sanık ...’a söyleyerek taşıma fişlerini yazdırdığı ve bu fişleri tır şöförlerine vererek suça konu demir yükünü... firmasının fabrikasından tırlara yüklettiği, bu arada sanık ...’ın da tırlardaki yükün aktarma yapılacağı tanık ...’e ait depoyu ayarladığı, tırlar tarafından bu depoya getirilen demir yükünün burada yine sanık ...'ın ayarladığı başka tırlara aktarılarak sanık ... tarafından ... Grup’a ait ...Beldesinde bulunan başka bir depoya aktarıldığı, buradan da daha sonra yine sanık ... tarafından başka bir yere götürüldüğü, bu şekilde sanıklar ..., ... ve ...’ın aralarında anlaşarak fikir ve eylem birliği içerisinde hareket etmek suretiyle katılan ... A.Ş. ile sanık ...’ın çalıştığı... Nakliyat isimli firma arasındaki taşıma anlaşması uyarınca ... ilçesine nakledilmek üzere sanık ...’ın plakasını bildirdiği araçlara yüklenen 210.150 kg inşaat demirini götürülmesi gereken yere götürmeyerek mal edinildiğine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıklar hakkında kurulan mahkumiyetin yasal sonucu olan 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar ve müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 24/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13680, Karar No: 2014/2178, Tarih: 03.03.2014

**5. Ceza Dairesi         2012/13680 E.  ,  2014/2178 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/99061

MAHKEMESİ : İstanbul 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2012

NUMARASI : 2009/896 Esas, 2012/62 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Sanık İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesinde yazı işleri müdürü olduğu halde hükmün gerekçesinde 5. Asliye Hukuk Mahkemesinde görev yaptığının belirtilmesi,

Manevi unsurun bulunmaması nedeniyle sanığın beraetine karar verilmesine rağmen hükümde CMK'nın 223/2-c maddesine yer verilmemesi,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, gerekçe kısmında yer alan "İstanbul 5. Asliye Hukuk Mahkemesi yazı işleri müdürü" ibaresi çıkartılarak yerine "İstanbul 6. Asliye Hukuk Mahkemesi yazı işleri müdürü " yazılması ile hüküm kısmına "CMK’nın 223/2-c maddesi gereğince beraetine" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/320, Karar No: 2013/1895, Tarih: 05.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/320 E.  ,  2013/1895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye HukukMahkemesi’nce verilen 19.04.2011 gün ve 2010/378-2011/246 sayılı kararı bozan Daire’nin 10.10.2012 gün ve 2012/1314-2012/15703 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin hisse devir sözleşmesiyle şirkette bulunan hisselerini ...'e devir etmesi nedeniyle almış olduğu çeklere dayalı olarak yaptığı icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini, müvekkilinin çekler hakkında pek fazla bilgisi olmamasından dolayı ibraz süresini kaçırarak ilgili bankadan karşılıksız şerhi yazdıramadığını, davalı şirket yetkililerinin davacının bu durumundan yararlanarak davacıya çeklerden cayma ihtarnamesi gönderdiklerini, dava konusu çeklerden doğan alacak ile ilgili borçlu şirket tarafından herhangi bir ödeme yapılmadığı gibi karşılıksız şerhinin vurulmamasını fırsat bilen davalının noter aracılığıyla çeklerden caydığını iddia ederek borçtan kaçma çabasına girdiğini, ileri sürerek itirazın iptaline, %40'dan aşağı olmamak kaydıyla icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketteki hisselerini ...'e devrettiğini, bu nedenle müvekkilinin davacıya herhangi bir borcu olmadığını, davacının resmi şekilde yapılan hisse devir sözleşmesinde hisse devir bedelini nakten ve tamamen aldığını beyan ettiğini savunarak davanın reddini, %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davacının davalı şirketin borçlu olduğunu kanıtlayamadığı, şirket yetkilisinin yeminli beyanı ile şirketin takibe konu belgeler ve hisse devri nedeniyle davacıya borçlu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine, takibin kötüniyetli olduğu kanıtlanamadığından davalının tazminat talebinin reddine dair tesis edilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine, Dairemizce ilamda belirtilen nedenlerle bozulmuştur.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 06,55 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 05.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5273, Karar No: 2012/23064, Tarih: 12.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/5273 E.  ,  2012/23064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak ...; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı kurum vekili ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ....'ye iadesine, 12/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27636, Karar No: 2016/7546, Tarih: 12.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/27636 E.  ,  2016/7546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Gümüşhane Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2015

NUMARASI : 2015/469-2015/453

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalı vekilleri ile diğer davalılar tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ile bir kısım davalı vekilleri ile diğer davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalı vekilleri ile diğer davalıların temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/32902, Karar No: 2012/40427, Tarih: 03.12.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/32902 E.  ,  2012/40427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, fazla çalışma ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı ...şirketinde iş birim kategori müdür olarak, hafta içinde 5 gün boyunca 7.30-22.00 arasında çalıştığını belirterek, fazla çalışma ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının üst düzey yönetici olup mesaisini kendisinin ayarladığını, yüksek ücret ve prim aldığını, hizmet akdinde fazla çalışmaların ücrete dahil olduğunun yazdığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının işyerinde üst düzey yönetici olduğu, en son ücretinin brüt 7.200,00 TL olup, 3 ayda bir prim verildiğinden talebin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir. Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir. İşçiye her ay ödenen ücret içinde fazla çalışmaların bir kısmının yer aldığı taraflarca kabul edildiğine göre 270 saatin 12 aya bölünmesi sonucu belirlenen 22.5 saat, her ay için kanıtlanan fazla çalışma süresinden indirilmelidir. İşçinin fazla çalışmasının kanıtlanamadığı veya çalışmaların karşılığının tam olarak ödendiği aylar için böyle bir indirime gidilmez.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K).

Somut olayda davacı, davalıya ait işyerinde satış müdürü olarak 05.09.2005-02.06.2008 arasında en son brüt 7.205,00 TL aylık ücret ve 3 ayda bir verilen prim ile çalışmıştır. Davacının üstünde hiyerarşik olarak genel koordinatör, genel müdür yardımcısı ve genel müdür gibi yöneticiler bulunmaktadır. Hizmet akdinde, fazla çalışmaların aylık ücrete dâhil olduğu yazılıdır.

Her ne kadar davacının çalıştığı dönem itibarıyla ücreti yüksek belirlenmiş ve prim gibi ek ödemeler yapılmış ise de, davacının üst düzey yönetici kapsamında olmadığından kendi mesaisini kendisi belirleyecek serbestiye sahip olmadığı, kaldı ki yazılı hizmet sözleşmesinde fazla çalışma yapabileceği kabul edildiğinden, davacının yılda 270 saati aşan fazla çalışmasının olup, olmadığı belirlenerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, mahkemece yanılgılı değerlendirme ile fazla çalışma alacağı isteminin reddi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.12.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9798, Karar No: 2018/1891, Tarih: 14.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/9798 E.  ,  2018/1891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen re’sen de temyize tabi hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen altıncı ve yedinci celselere ait duruşma tutanaklarında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.