muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2371, Karar No: 2024/719, Tarih: 25.03.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2371 E.  ,  2024/719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının yargılaması sonunda, İlk Derece Mahkemesince şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararın şikayetçi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)'nın geçici 1/2. maddesi gereğince 01.10.2011 tarihi ve sonrasında açılmış davalar için HMK'nın hükümlerine göre temyize tabi olması halinde HMK'daki kesinlik sınırı uygulanacaktır.

Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesinin karar tarihinde miktar veya değeri 238.730,00 Türk lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararları verildiği anda kesin olup temyiz edilemez. (HMK'nın 362/1-a). HMK'nın ek 1. Madde gereğince Bölge Adliye Mahkemesi kararları yönünden 2023 yılı için temyiz kesinlik sınırı 238.730,00 TL'dir.

Somut olayda, itiraz edilen sıra cetvelinde paylaşıma konu alacak miktarının tamamı 77.168,38 TL olup belirtilen kesinlik sınırını geçmediği anlaşıldığından, şikayet olunan vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle

Şikayetçi vekilinin temyiz isteminin hükmün kesin olması nedeniyle REDDİNE

Peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17376, Karar No: 2018/23624, Tarih: 06.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/17376 E.  ,  2018/23624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'nun 1.maddesinde, “(1) ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür. (2) ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır. (3) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır. (4) ... ve ... il mülki sınırları içerisinde bulunan köylerin tüzel kişiliği kaldırılarak bağlı bulundukları ilçe belediyesine mahalle olarak katılmıştır. (5) Birinci, ikinci ve dördüncü fıkrada sayılan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. (6) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illerin bucakları ve bucak teşkilatları kaldırılmıştır.”

Tüzel kişiliği sona eren belediyelerin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzenleyen 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 3. fıkrasında 1. maddeye göre tüzel kişilikleri kaldırılan belediye ve köylerin personeli, her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, büyükşehir belediyesi, bağlı kuruluşu veya ilçe belediyesine devredileceği, 8. fıkrasında ise büyükşehir ilçe belediyesi olan belediyelerce yürütülen su, kanalizasyon, katı atık depolama ve bertaraf, ulaşım, her çeşit yolcu ve yük terminalleri, toptancı halleri, mezbaha, mezarlık ve itfaiye hizmetlerine ilişkin olmak üzere personel, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ve bu hizmetlerin yerine getirilmesine yönelik yatırım, alacak ve borçları, komisyonca ilgisine göre büyükşehir belediyesi ile ilgili bağlı kuruluş arasında paylaştırılacağı düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı davasını Değiştin Belediye Başkanlığına yöneltmiş olmasına rağmen, yargılama sırasında sunduğu beyan dilekçesi ile davalı Belediyenin 6360 sayılı sayılı Kanunun 36/1 maddesinin (a) bendi gereğince 20/03/2014 tarihinde kapatıldığını ve ... Belediyesine devredildiğini, geçici m. 2/6 gereğince belediyenin mahkemelerde süren davalarında muhatabın ... Belediyesi olduğunu ileri sürerek husumetin ilgili Belediyeye yöneltilmesini talep etmiştir. Mahkemece davalı Deştiğin Belediye Başkanlığının tüzel kişiliğinin kalmadığı ve kapatılmış olduğu anlaşıldığından, dava dilekçesi ve ekleri dava dışı ... Belediye Başkanlığına tebliğ edilmek suretiyle, yargılama anılan Belediye Başkanlığına karşı sürdürülerek sonuçlandırılmış ise de, yukarıda açıklanan yasal düzenleme uyarınca herhangi bir araştırma yapılmadan sonuca gidilmesi yerinde değildir. Zira, 6360 sayılı Yasa'nın 1. maddesi ile Deştiğin Belediyesinin tüzel kişiliği sona ermiş, aynı yasanın Geçici 2. maddesine göre kurulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonunca taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçları ile personeli ilgisine göre çeşitli kamu kurum ve kuruluşları arasında paylaştırılmıştır.

Bu halde mahkemece, 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, ilgili komisyon kararı tüm ekleri ile birlikte celbedilerek yargılama aşamasında kapatılan belediyede çalışan davacının dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenmeli, davacıya o kurum/kuruluşa Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 124. maddesi uyarınca davayı yöneltmesi için süre verilmeli, sonuca göre devir yapılan kurumun sorumluluğu yoluna gidilmelidir. Dairemizin emsal 2017/44923-44930 esas sayılı kararları da aynı doğrultudadır. Mahkemece belirtilen yönlerden araştırma yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 06.11.2018 tarihinde oybirliği ile kabul edildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7441, Karar No: 2021/3338, Tarih: 15.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/7441 E.  ,  2021/3338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... yönünden reddine, ... yönünden kısmen kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/250 E. - 2019/50 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/1-a maddesi gereğince, miktarı veya her paydaş için değeri 72.070,00-TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olup bu kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz.

Bu nedenle davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 15/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/502, Karar No: 2022/1861, Tarih: 27.12.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2022/502 E.  ,  2022/1861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4. Hukuk Dairesi (İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla)

1. Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı Yargıtay 4. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonunda, davanın esastan reddine karar verilmiştir.

2. Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı dava dilekçesinde; Ankara hâkimi olarak görev yapmaktayken 667 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında Hâkimler ve Savcılar Kurulunun 13.02.2017 tarihli ve 2017/35 sayılı kararıyla meslekten çıkarıldığını, avukatlık yapmak için baroya kaydolmak istediğini ve Ankara Barosu Yönetim Kurulunun 06.09.2017 tarihli kararıyla bu talebinin kabul edildiğini, Adalet Bakanlığının yeniden değerlendirme için kararı geri göndermesi üzerine Baronun mesleğe kabul kararında ısrar ettiğini, bu karara karşı Adalet Bakanlığınca idari yargıda yürütmeyi durdurma istemli olarak iptal davası açıldığını, Ankara 5. İdare Mahkemesinin 08.02.2018 tarihli ara kararıyla yürütmeyi durdurma kararı verildiğini ve 28.02.2018 tarihinde baro levhasından kaydının silindiğini, Mahkemenin 04.05.2018 tarihli kararıyla baroya kayıt işleminin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle Ankara Barosunun işleminin iptal edildiğini, bu kararın istinaf incelemesi yapan Ankara Bölge İdare Mahkemesi 12. İdari Dava Dairesi kararıyla kesinleştiğini, yargı yollarının tüketilmesi üzerine Türkiye Barolar Birliğinin yanında müdahil olarak Anayasa Mahkemesine başvurduklarını, Anayasa Mahkemesinin 04.11.2020 tarihli kararıyla bireysel başvuru talebinin haklı görüldüğünü ve ihlâl kararı verilerek dosyanın Ankara 5. İdare Mahkemesine gönderildiğini, Mahkemenin yeniden yargılaması sonucunda 30.12.2020 tarihli kararla davanın reddine hükmedildiğini ve sonuç olarak 25.02.2021 tarihinde yeniden baroya kaydının yapıldığını, bu süreçte 28.03.2018-25.02.2021 tarihleri arasında avukatlık mesleğini yapamamasından dolayı maddi ve manevi zarara uğradığını, ilgili hâkim ve istinaf üyelerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 46. maddesi kapsamında sorumlu olduklarını ileri sürerek belirsiz alacak davası olarak 10.000TL maddi tazminat ile 40.000TL manevi tazminatın davalı Hazineden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, HMK’nın 46. maddesi koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Özel Daire Kararı:

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, HMK’nın 46. maddesi koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Özel Daire Kararı:

6. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 21.12.2021 tarihli ve 2021/27 E., 2021/132 K. sayılı kararı ile; “…DAVA : Davacı dava dilekçesinde özetle; Ankara 5. İdare Mahkemesinin 04/05/2018 tarihli ve 2017/3174 Esas, 2018/1103 Karar sayılı yürütmeyi durdurma ve iptal kararı ve Ankara Bölge İdare Mahkemesi 12. İdari Dava Dairesinin 12/02/2019 tarihli ve 2018/911 E, 2019/241 K sayılı istinaf başvurusunun reddi kararlarının; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 46. maddesinin (e) bendinde düzenlenen farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması düzenlemesiyle örtüşdüğünü anılan kararlar sebebiyle 28/03/2018 tarihi ile 25/02/2021 tarihleri arasında avukatlık mesleğini icra edemediğini belirterek uğradığı maddi ve manevi zararlarının tazminini istemiştir.

CEVAP : Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı süresinin dolduğunu, davanın belirsiz alacak davası şeklinde açılamayacağını, Ankara 5. İdare Mahkemesinin ikinci kararına karşı Adalet Bakanlığının istinaf yoluna başvurduğunu, davanın derdest olduğunu, kesinleşmiş bir zarardan söz edilemeyeceğini, HMK’nun 46. maddesindeki koşulların oluşmadığını, tüm delillerin toplandığını, yeterli inceleme ve irdeleme yapılarak belirlenmiş kurallar çerçevesinde yargılama yapıldığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

GEREKÇE : Dava, hakimin hukuki sorumluluğuna dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından davacının Ankara hakimi olarak görev yapmakta iken 667 sayılı KHK kapsamında Hakimler ve Savcılar Kurulu'nun 13.02.2017 tarih ve 2017/35 sayılı kararı ile meslekten çıkarıldığı, 22/06/2017 tarihli dilekçe ile baro levhasına yazılmak için Ankara Barosuna başvurduğu, Ankara Barosu Yönetim Kurulunun 06.09.2017 tarih ve 50/5 sayılı kararı ile talebinin kabul edildiği, 15.09.2017 tarih ve 90243 sayılı Türkiye Barolar Birliği Yönetim Kurulu kararı ile kabulün uygun bulunduğu, kararın Adalet Bakanlığı tarafından bir daha görüşülmek üzere geri gönderilmesi üzerine 03.11.2017 tarih ve 93280 sayılı Türkiye Barolar Birliği Yönetim Kurulu kararı ile ilk kararda ısrar edildiği, bu ısrar kararı sonrasında 1136 sayılı Avukatlık Kanunu hükümleri uyarınca yemin ederek Ankara Barosuna 30608 Baro Sicil numarası ile kaydının yapıldığı, 03/11/2017 tarih ve 93280 sayılı Türkiye Barolar Birliği Yönetim Kurulunun ısrar kararına karşı, 14/11/2017 tarihinde Adalet Bakanlığı tarafından, hukuka aykırı olduğu ve anılan Kanun Hükmünde Kararnamenin 4. maddesinin ikinci fıkrasında bu Kanun Hükmünde Kararnameye istinaden meslekten veya kamu görevinden çıkarılanların bir daha kamu hizmetinde istihdam edilemeyeceği yönündeki düzenleme gereği kamu hizmeti olan avukatlık mesleğini icrasının mümkün olmadığı ileri sürülerek yürütmeyi durdurma istemli olarak Ankara 5. İdare Mahkemesinde iptal davası açıldığı; Ankara 5. İdare Mahkemesinin 08/02/2018 tarih 2017/3174 Esas sayılı ara kararıyla “667 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 4. maddesinin 2. fıkrasında yer alan birinci madde gereğince kamu görevinden çıkarılan kişilerin bir daha kamu hizmetinde istihdam edilemeyeceklerine, doğrudan veya dolaylı olarak görevlendirilemeyeceklerine yönelik düzenleme karşısında hakimlik mesleğinden ve kamu görevinden çıkarılan kişinin avukat olarak baro levhasına yazılmasına ve avukat unvan sıfatını kullanmasına olanak bulunmadığı" şeklindeki gerekçe ile yürütmenin durdurulmasına karar verildiği, yürütmeyi durdurma kararına yapılan itiraz üzerine Ankara Bölge İdare Mahkemesi 12. İdari Dava Dairesinin 27/03/2018 tarih YD itiraz No: 2018/246 sayılı kararıyla itirazın reddine karar verildiği, bu kararlara istinaden Ankara Barosu Yönetim Kurulunun 28/03/2018 tarih ve 81/12 sayılı kararı ile davacının baro levhasından çıkarılması yönünde işlem tesis edildiği, yargılama sonucunda Ankara 5. İdare Mahkemesinin 04/05/2018 tarihli ve E:2017/3174, K:2018/1103 sayılı kararıyla ve aynı gerekçeyle davacının baro levhasına yazılmasına ilişkin kararın iptaline karar verildiği, istinaf başvurusu üzerine dosyayı inceleyen Ankara Bölge İdare Mahkemesi 12

. İdare Mahkemesinin 04/05/2018 tarihli ve E:2017/3174, K:2018/1103 sayılı kararıyla ve aynı gerekçeyle davacının baro levhasına yazılmasına ilişkin kararın iptaline karar verildiği, istinaf başvurusu üzerine dosyayı inceleyen Ankara Bölge İdare Mahkemesi 12. İdari Dava Dairesinin 12/02/2019 tarihli ve E:2018/911, K:2019/241 sayılı kararıyla işlemin iptalinin onanarak kesinleştiği, İdari yargı yollarının tüketilmesi üzerine, Türkiye Barolar Birliği yanında müdahil sıfatı bulunan davacının Anayasa Mahkemesi'ne 2019/17499 numaralı bireysel başvuruda bulunduğu, bu başvurunun 2018/12324 numaralı bireysel başvuru dosyası ile birleştirilmesine karar verildiği, Anayasa Mahkemesi Birinci Bölümü'nün 04/11/2020 tarihli ve 2018/12324 numaralı "A.K. ve Diğerleri" bireysel başvuru kararında kamu hizmetinde istihdam edilemeyeceklerine ilişkin kuraldaki istihdam kavramının bağımlı çalışmayı gerektirdiği, anılan kuraldan Devlete bağlı olarak çalışmayı gerektirmeyen avukatlık mesleğini de kapsadığı hususunun açıkça anlaşılamadığı, serbest çalışan avukatlar ile Devlet arasında Devlet memurununkine benzer bir güven ilişkisi aramanın Anayasa ile oluşturulan demokratik hukuk düzeninde anlamlı olmadığı, hak ve özgürlükleri sınırlandıran hükümlerin kamu makamlarınca geniş yorumlanmasının bireyler açısından öngörülemez sonuçlar doğurabileceğinden hukuk devletine aykırılık teşkil etmenin yanında adil yargılanma hakkını da zedeleyeceği, somut olayda da kamu görevinden çıkarılan başvurucuların baro levhası staj listesine kaydedilmelerine ilişkin işlemlerin mahkeme tarafından avukatlık mesleğinin kamu görevi olduğu ve ilgili KHK'lar gereği kamu görevinden ihraç edilen başvurucuların bir daha kamu görevinde istihdam edilemeyecekleri gerekçesiyle iptal edildiğinin tespit edildiği, yukarıda anılan kararlarda ulaşılan sonuçtan ayrılmayı gerektiren bir husus bulunmadığından başvurucuların Anayasa'nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki hakkaniyete uygun yargılanma hakkının ihlal edildiği sonucuna ulaşılmıştır." gerekçesi ile yeniden yargılama yapılması yönünde karar verildiği, gereğinin yapılması ve ihlalin tüm sonuçlarıyla ortadan kaldırılması için kararın Ankara 5. İdare Mahkemesine gönderildiği, ihlal kararının mahkemeye ulaşması üzerine ihlal kararı doğrultusunda dosyanın yeni bir esasa kayıt edildiği ve Ankara 5. İdare Mahkemesinin 30/12/2020 tarih 2020/2270 E, 2020/2186 K. sayılı kararıyla 04/05/2018 tarihli ve E:2017/3174, K.2018/1103 sayılı kararın tüm hüküm ve sonuçlarıyla birlikte kaldırılmasına, davanın reddine karar verildiği, Ankara Barosu Başkanlığı Yönetim Kurulunun 25/02/2021 tarih ve 149/4 sayılı yeniden baro levhasına yazılması kararı verilmesi neticesinde davacının avukatlık mesleğini icra etmeye başladığı, Ankara 5. İdare Mahkemesin 30/12/2020 tarih 2020/2270 E, 2020/2186 K. sayılı kararının derecattan geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

İstenen Ankara 5. İdare Mahkemesinin dosyasının örnekleri getirtilerek incelenmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 46 maddesinde sorumluluk nedenleri sınırlı olarak sayılmıştır. HMK 46. maddesine göre Hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı ancak aşağıdaki sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir:

a)Kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

b)Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

c)Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması.

ç)Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması.

d)Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması.

e)Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.

Somut olayda, sorumluluk sebebine dayanak yapılan olgu, 667 sayılı KHK’nın 4/2 maddesinde yer alan kamu görevinden çıkarılan kişilerin bir daha kamu hizmetinde istihdam edilemeyecekleri şeklindeki düzenlemede geçen “kamu hizmetinde istihdam” kavramının, ihbar olunan hakimlerce avukatlık mesleğini de kapsar şekilde yorumlanmasının açıkça hukuka aykırı olduğu, anılan hakimlerce verilen kararların HMK’nın 46/1-c madde ve bendindeki farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması kapsamında değerlendirilmesi gerektiği iddiasıdır.

1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 1. maddesinde avukatlığın açıkça kamu hizmeti olduğu belirtilmiştir. Yine aynı maddedeki avukatlığın yargının kurucu unsurlarından olduğuna ilişkin belirleme, 5237 sayılı TCK'nın 6/1-c maddesindeki tanım, 1136 sayılı Kanun'un 35/1 ve 35/A maddelerinde yazılı ve münhasıran avukatlar tarafından yapılabilecek iş ve işlemler ile uzlaştırma işlemi ve barolar ile Türkiye Barolar Birliğinin organlarında ifa ettikleri görevleri düşünüldüğünde avukatların kamu görevlisi oldukları da yargı kararları ile kabul edilmiştir(Yargıtay 9. CD 03/06/2021 tarih ve 2020/731-2021/2802). ihbar olunan hakimlerce, 667 sayılı KHK da geçen “kamu hizmetinde istihdam” kavramı kamu hizmeti yapan bütün kamu görevlilerini (avukatları da) kapsayacak şekilde geniş yorumlanmış, Anayasa Mahkemesi ise “kamu hizmetinde istihdam” kavramında geçen istihdam kelimesinin devlete bağlı çalışma olarak yorumlanması gerektiğini, devlete bağlı olmayan çalışma yönünden 667 sayılı KHK daki yasağın geçerli olmayacağını belirtmiştir. Derece mahkemeleri ile Anayasa Mahkemesi kararları arasındaki farklılık “kamu hizmetinde istihdam” kelimesinin farklı şekilde yorumlanmasından kaynaklanmış olup, buna göre, derece mahkemelerince farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olmasından bahsedilmesi mümkün değildir. Nitekim, Anayasa Mahkemesi de ihlal kararında anılan kuraldan devlete bağlı olarak çalışmayı gerektirmeyen avukatlık mesleğinin de kapsama dahil olduğunun açıkça anlaşılamadığı vurgulanmıştır. Kapsamı açıkça anlaşılamayan bir kuralın derece mahkemelerince yeni yeni uygulanması sırasında farklı şekilde yorumlanması olağandır. HMK 46/1-c maddede belirtilen sorumluluk sebebinin bu gibi durumları kapsamadığından şüphe etmemek gerekir.

Davacının iddiası ve gelişim biçimi itibariyle hukuki süreç işlemiştir. Davacı, HMK 46. maddede sayılan sınırlı hukuki sorumluluk nedenlerinin eldeki davada gerçekleştiğini kanıtlayamamıştır. Hal böyle olunca davanın reddine karar vermek gerekmiştir.

Öte yandan HMK’nun 49. maddesi uyarınca, davanın esastan reddi halinde disiplin para cezasına hükmedilmesi gerektiğinden, bu konuda dava konusu olayın gelişim biçimi ve dosyaya yansıyan olgular göz önünde bulundurulmuş, 1.000,00-TL disiplin para cezasının verilmesinin uygun olacağı değerlendirilerek aşağıdaki hüküm kurulmuştur.

HÜKÜM : Yukarıda gösterilen nedenlerle;

1-HMK'nun 46. maddesindeki şartlar oluşmadığından davanın esastan reddine,

2-HMK'nun 49.maddesine göre takdiren 1.000,00-TL disiplin para cezasının davacıdan tahsiline ve hazineye gelir kaydedilmesine,

3-Alınması gereken 59,30-TL maktu karar ve ilam harcının peşin alınan 853,90-TL'den mahsubuna, kalan 794,60 -TL'nin istek halinde davacıya iadesine,