muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/220, Karar No: 2020/2293, Tarih: 30.06.2020

Kanunun 16. maddesinde, kat maliklerinin anagayrimenkulün bütün ortak yerlerine, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik oldukları ve kat maliklerinin ortak yerlerde kullanma hakkına sahip oldukları, bu hakkın genel kömürlük, garaj, teras, çamaşırhane ve çamaşır kurutma alanları gibi yerlerdeki ölçüsünün, aksine sözleşme olmadıkça, her kat malikine ait arsa payı ile oranlı olduğu,

Kanunun 19. maddesinde, kat maliklerinden birinin, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramayacağı,

Kanunun 27. maddesinde, anagayrimenkulün, kat malikleri kurulunca yönetileceği, yönetim tarzının, kanunların emredici hükümleri saklı kalmak şartiyle, bu kurul tarafından kararlaştırılacağı, 28. maddesinde ise,yönetim planında yönetim tarzını, kullanma maksat ve şeklini yönetici ve denetçilerin alacakları ücreti ve yönetime ait diğer hususların düzenleneceği, yönetim planının, bütün kat maliklerini bağlıyan bir sözleşme hükmünde olduğu, yönetim planı ve bunda yapılan değişikliklerin, bütün kat malikleriyle onların külli ve cüzi haleflerini ve yönetici ve denetçileri bağladığı,

Kanunun 29/2 maddesinde, önemli bir sebebin çıkması halinde, yöneticinin veya denetçinin veya kat maliklerinden üçte birinin istemi üzerine ve toplantı için istenilen tarihten en az onbeş gün önce bütün kat maliklerine imzalattırılacak bir çağrı veya bir taahhütlü mektupla, toplantı sebebi de bildirilmek şartiyle, kat malikleri kurulu her zaman toplanabileceği,

Kanunun 33. maddesinde ise, kat malikleri kurulunca verilen kararlar aleyhine, kurul toplantısına katılan ancak 32 nci madde hükmü gereğince aykırı oy kullanan her kat maliki karar

tarihinden başlayarak bir ay içinde, toplantıya katılmayan her kat maliki kararı öğrenmesinden başlayarak bir ay içinde ve her halde karar tarihinden başlayarak altı ay içinde anagayrimenkulün bulunduğu yerdeki sulh mahkemesine iptal davası açabilir; kat malikleri kurulu kararlarının yok veya mutlak butlanla hükümsüz sayıldığı durumlarda süre koşulu aranmayacağı, hükümleri düzenlenmiştir.

1- 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesine göre, hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir. Talep olmadığı halde, kanuna aykırı olarak, toplantıda alınan bütün kararların iptaline karar verilmesi,

1- 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesine göre, hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir. Talep olmadığı halde, kanuna aykırı olarak, toplantıda alınan bütün kararların iptaline karar verilmesi,

Ayrıca, dava konusu toplantının olağanüstü toplantı olduğu ve KMK'nın 29/2. maddesine göre davacıya davet/çağrı yapılmadığı anlaşılmakta ise de, bu husus KMK'nın 33. maddesine göre yok veya butlan sebebi olmayıp, iptal edilene kadar geçerlidir. Toplantıya davet şartından toplantının veya bütün kararlarının iptaline karar verilebilmesi için davanın 1 ve 6 aylık hak düşürücü süreler içerisinde açılması gerekir. Mahkemece kararda belirtilen, kapatılan Yargıtay 18.Hukuk Dairesinin 2015/15030 Esas sayılı ilamının incelenmesinde, dava hak düşürücü süre içerisinde açılmış olup, somut olay ile uyuşmamaktadır. O halde, davacıya olağanüstü toplantı daveti yapılmadığı gerekçesi ile hak düşürücü süre geçtikten sonra açılan davada, toplantı kararlarının iptaline karar verilmesi,

2-Toplantıda alınan “çatıya itfaiye merdiveni ile pencere açılması…” kararının, yasanın aradığı karar nisabı ile alınmaması halinde KMK'nın 33. maddesine göre butlanla hükümsüz olacağından dava için bir süre bulunmamaktadır. Somut olayda, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler gereği, çatının ortak alan olduğu, tüm kat maliklerinin arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik oldukları ve mimari projede ve yönetim planında sırf davacıların kullanımına hasredilmediği, 21.09.2013 tarihli toplantıda yönetim planının 7. maddesine ve KMK'nın 19. maddesine uygun 4/5 çoğunluk ile karar alındığı, KMK'nın 28. maddesine göre yönetim planının tüm kat maliklerini bağlıyacağı, dosya içerisindeki bilirkişi raporunda, yapılacak değişikliğin projeye ve imar mevzuatına aykırı olduğu ve davacıya ve terasa zarar verecek nitelikte olduğunun belirtilmesi ile yetinildiği, başkaca bir açıklama yapılmadığı, bu değişikliğin projede esaslı bir değişiklik olup olmadığının, davacının bağımsız bölümünü kullanmasını engelleyip engellemediğinin, davacıya ve terasa nasıl ve ne şekilde bir zarar vereceğinin belirlenmediği, değişikliğin yapılacağı yer yönünden bir inceleme yapılmadığı (kroki, ve fotoğraflama gibi), sırf soyut ifadelerle rapor hazırlandığı ve hüküm kurmaya elverişli olmadığı, istinaf mahkemesince belirtilen Kapatılan 18.Hukuk Dairesinin 2015/10364 E- ve 2015/9881 E. sayılı kararlarında, anayapının tümüne yangın mediveni yapılması kararı ile projede teras olan anayapıya çatı yapılması kararlarının oybirliği gerektirdiği (ve talep aşımı) gerekçesiyle kararların bozulmasına karar verildiği ve somut olay ile uyuşmadığı, buna göre; mahkemece, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler ve yapılan açıklamalar dikkate alınıp, mimari projede bulunmadığı için ortak alan çatıya çıkış sağlamak amacı ile yalnızca kapı veya pencere açılmasının ve ortak çatı alanının diğer kat maliklerince kullanımının, doğrudan davacılar veya bağımsız bölümleri yönünden bir zarar veya tehlike oluşturduğunun kabul edilemeyeceği göz önünde bulundurularak, alınan karar yönünden gerekirse (6100 sy HMK 288.md) konusunda uzman bilirkişi heyeti ile yerinde yapılacak incelemeyle açıklanan hususlarda alınacak raporla birlikte tarafların tüm delilleri birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Davalıların ortak alanlara müdahale ile mimari projeye aykırı bir kısım imalatlarının bulunduğu bilirkişi raporu ile tespit edilmek suretiyle hüküm altına alınmış ise de, projeye aykırılıkların krokiye bağlanmadığı, hükmün 2/A bendinin hangi bağımsız bölümler yönünden hüküm altına alındığının belirlenmediği, yine hükmün (2/A), (B), (C), (D) bentleri ile sonraki kısım arasında tereddüt oluşturduğu, bilirkişi raporunun da hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmakla, 6100 sayılı HMK'nın 297. maddesine aykırı ve infazda da tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması, doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile,

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 30/09/2019 tarih ve 2019/80 E. - 2019/981 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA, Antalya 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 06/02/2018 tarih ve 2014/1104 E. - 2018/178 K. sayılı kararının BOZULMASINA, dosyanın Antalya 5. Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde iadesine 30/06/2020 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14289, Karar No: 2024/5193, Tarih: 24.06.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/14289 E.  ,  2024/5193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesine

SAYISI : 2021/408 Esas, 2022/157 Karar

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İzmir 52. Asliye Ceza Mahkemesinin,15.03.2022 tarihli ve 2021/408 Esas, 2022/157 Karar sayılı kararı ile, hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, hükmün 10.05.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 14.03.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.04.2023 tarihli ve KYB-2023/32673 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.04.2023 tarihli ve KYB-2023/32673 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre; her ne kadar sanık hakkında eylemi ve dosya kapsamı ile uyumlu bir şekilde doğru vasıflandırma yapılarak ceza maddeleri de mevzuata uygun olarak uygulanarak 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmedilmiş ise de, kısa kararda adı geçen sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191/1, 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesini takiben, sehven başka bir sanığın (...) 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İzmir 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.11.2021 tarihli ve 2021/354 Esas, 2021/486 Karar sayılı dosyasından verilen cezanın, inceleme konusu 2021/408 Esas sayılı dosyadan verilen cezadan mahsubu ile sanığın 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, gerekçeli kararda 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmasında isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A.Sanık hakkında, 10.04.2021 ve 14.06.2021 tarihlerinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan açılan kamu davalarının birleştirilmesi ile yapılan yargılama sonucunda, İzmir 52. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 15.03.2022 tarihli ve 2021/408 Esas, 2022/157 Karar sayılı kararı ile, sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş ise de;

II. GEREKÇE

A.Sanık hakkında, 10.04.2021 ve 14.06.2021 tarihlerinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan açılan kamu davalarının birleştirilmesi ile yapılan yargılama sonucunda, İzmir 52. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 15.03.2022 tarihli ve 2021/408 Esas, 2022/157 Karar sayılı kararı ile, sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş ise de;

Şüpheli hakkında, daha önceden işlediği 21.12.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca 12.05.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında yükümlülük ihlalinde bulunması nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 27.10.2015 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda İzmir 3. Çocuk Mahkemesinin 28.01.2016 tarihli, 2015/626 Esas ve 2016/14 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine dair hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 16.03.2022 tarihli, 2021/4422 Esas ve 2022/3324 Karar sayılı ilamı ile kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verildiği anlaşılmıştır. Erteleme kararının ihlal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi gereğince açılan kamu davasının düşmesi nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrasında yer alan "Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez” şeklindeki düzenlemenin uygulanma imkanının kalmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden doğrudan kamu davası açılamayacağı, bu nedenle mahkemece kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden şartın gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "durma" kararı verilerek, gereğinin takdir ve ifası için İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulmasında zorunluluk bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verildiği anlaşılmıştır.

B. İnceleme konusu hüküm hakkında belirlenen husus yönünden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağına ilişkin Adalet Bakanlığından görüş istenilmesine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde tespit edilen hususlar yönünden kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dava dosyasının, Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.06.2024 tarihinde karar verildi

...
Yargıtay — Esas No: 2013/26547, Karar No: 2014/18058, Tarih: 04.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/26547 E.  ,  2014/18058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma suça konu şeyin amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanığın, Denizli Belediyesi'nin İncilipınar Mahallesinde bulunan yerleşkesinin duvarına spey boya ile "Ezilenlerin ...Partisi ..." yazması şeklindeki eyleminin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç vasfının doğru belirlenmesine rağmen uygulama maddesinin TCK'nın 152/1-a maddesi yerine TCK’nın 152/2-a maddesi olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki “152/2-a” ibaresinin çıkarılarak yerine “152/1-a” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/11/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10615, Karar No: 2023/225, Tarih: 17.01.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10615 E.  ,  2023/225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki mutat meskene iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı baba ve ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı baba ...`i temsilen Adalet Bakanlığı Dış İlişkiler ve Avrupa Birliği Genel Müdürlüğüne izafeten ... 30.11.2021 tarihli davanamede özetle; tarafların ... Bölge Mahkemesinde 22.09.2020 tarihinde boşandıklarını, kararın 04.05.2021 tarihinde kesinleştirildiğini, davacı babanın 24.09.2017 doğumlu çocuğu ... ile 10.04.2021 tarihinde görüşmesi gerekirken bilgisi ve rızası dışında 08.04.2021 tarihinde davalı anne tarafından Türkiye`ye getirildiğini belirterek çocuğun mutat meskenine iade edilip edilmeyeceği konusunda bir karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı anne vekili süresinde verdiği cevap dilekçesinde özetle; davacı baba ile boşandıklarını, ortak çocuk ...`nın ortak velayet ile davalı anneye verildiğini, 08.04.2021 tarihinde Almanya`dan Türkiye`ye dönüş yaptıklarını, davalının Türkiye`ye dönüş yaparken davacı babaya bilgi verildiğini, hatta aralarında davalının ortak çocukla Türkiye`ye dönmesine muvafakat ettiğine dair beyanname imzaladıklarını, çocuğun iadesi halinde bu durumun çocuğun gelişimine zarar vereceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı tarafından dosyaya sunulan 14.10.2020 tarihli muvafakat belgesinde davacı babanın çocuğun davalı anne ile birlikte Türkiye`ye göç etmelerine rızası olduğunu beyan ettiği, tarafların bu muvafakat belgesinin altında imzalarının bulunduğu, alınan sosyal inceleme raporunda çocuğun annesine bağlı olduğu, babasına ilişkin olumsuz duygular içinde bulunduğu, annenin çocuğun fiziksel ve duygusal ihtiyaçlarını karşılayacak yeterlilikte olduğu, çocuğun Almanya`ya iadesi halinde gelişimine olumsuz etkilerinin olacağı, çocuğun da annesinin yanında mutlu olduğu, Almanya`ya gitmek istemediği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde ... istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

...; ortak çocuk ...`nın Almanya`ya iadesine karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde ... istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

...; ortak çocuk ...`nın Almanya`ya iadesine karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların Almanya'da boşandıkları, müşterek çocuğun velayetinin taraflara ortak olarak verildiği ancak ikametinin anne yanı olarak belirlendiği, baba ile çocuk arasında görme hakkı kapsamında kişisel ilişki düzenlendiği ve bu kararın kesinleştiği, tarafların boşanmalarından sonra annenin çocuğu ile Türkiye'ye taşınmaya karar verdiği, babanın da annenin bu kararından haberdar olduğu, çocuğun anne ile Türkiye'ye gelmesine yazılı izin verdiği, çocuğun 1 yılı geçkin süredir annesi ile birlikte Türkiye'de olduğu, İlk Derece Mahkemesince verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile ...'nın istinaf başvuru talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde ... ve davacı baba temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1....; tarafların ortak çocukları ...`nın iadesine karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davacı baba vekili; mahkemenin mutat mesken devletinde geçerli olan hukuk kurallarını dikkate almadığını, çocuğun yer değiştirmesi veya geri dönmemesinin çocuğun mutat meskeni hukukuna göre hukuka aykırı kabul edilmesi gerektiğini, davacı babanın ortak çocuk üzerinde ortak velayet hakkına sahip olduğunu, ayrıca tarafların boşanma davasının eki olan protokole göre davacı babanın çocukla mutat mesken ülkesinde kişisel ilişki kurma hakkı düzenlendiğini, ilk derece mahkemesince bu yönde bir araştırma yapılmadığını, davalının bahsettiği yurt dışına çıkış muvafakat beyannamesindeki imzanın davacıya ait olmadığını, davalının sahte evrak düzenlediğini, çocuğun şu an annesinin birlikte yaşadığı adama baba dediğini, kendi öz babasını bilmediğini, Lahey Sözleşmesinin çocuğu fiziksel ve psikolojik zarar riskine maruz bırakmadıkça veya başka bir şekilde katlanılmaz duruma sokmadıkça iadeyi zorunlu kıldığını belirterek kararın bozularak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların ortak çocuğu ...`nın mutat meskeni olan Almanya ülkesine iade edilip edilmeyeceği, iade koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların ortak çocuğu ...`nın mutat meskeni olan Almanya ülkesine iade edilip edilmeyeceği, iade koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5717 sayılı Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Yön ve Kapsamına Dair Kanunu'nun (5717 sayılı Kanun) 4 üncü, 5 inci ve 9 uncu maddeleri, 1980 tarihli Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Veçhelerine Dair Lahey Sözleşmesi`nin 11. maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dosyanın yapılan incelemesinde; ... tarafından düzenlenen davanamenin, duruşma günlerinin ve İlk Derece Mahkemesi kararının çocuğun mutat meskenine iadesini talep eden kararda davacı sıfatı taşıyan babaya tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır. 5717 sayılı Kanun`un 9. maddesine göre, çocuğun iadesine dair davaname, duruşma günü ile birlikte taraflara tebliğ olunur. Merkezi makam tarafından çocuğun iadesi için açılan davalarda anne ve baba, davanın tarafı olup yargılamanın bütün aşamalarında tebligatla haberdar edilmelidir. Buna göre; öncelikle Bölge Adliye Mahkemesi`nin İlk Derece Mahkemesi kararını çocuğun mutat meskenine iadesini talep eden davacı babaya tebliğ edilmesini sağlamadan istinaf incelemesini yapması ve davacı baba yönünden istinaf yolunun kapatılması hatalı olup hükmün bu nedenle bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, bozma sebebine göre temyize konu diğer itirazların şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.