muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4638, Karar No: 2015/3586, Tarih: 02.07.2015

Usulsüz olarak gerçekleştirilen arama işlemi sonucunda elde edilen suçun konusu ve maddi unsuru olan eşya ele geçmeden yapılacak savunma ile suçun konusu eşyanın ele geçirilmesinden sonra yapılacak savunma aynı olacak mıydı? Cumhuriyet savcısı veya Hâkim, hukuka aykırı olarak elde edildiğini belirterek, suça konu eşya ele geçmemiş gibi sanıktan savunma yapmasını isteselerdi sanık aynı şekilde suçunu ikrar edecek miydi? Suçun maddi unsuru ortada yokken ikrarda bulunulsa bile bu ikrar soyut kalacağından, mahkumiyete yeterli delil olarak kabul edilemez. CGK'nun 25.11.2014 tarih ve 2014/166-514 sayılı, 28.4.2015 tarih, 2013/464, 2015/132 sayılı Kararlarında da hukuka aykırı olarak yapıldığı kabul edilen aramada elde edilen maddi delil dışındaki başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı belirtilmiş, Anayasa Mahkemesi de bu şekilde verilen mahkumiyet kararı ile adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir.

Somut olayda, katılana ait markanın taklidi ürünlerin sanığın işyerinde satıldığı gerekçesiyle Cumhuriyet savcılığının talebi ile Mahkemece, CMK'nun 116 ve devamı maddeleri uyarınca arama yapılmasına karar verilmesi üzerine, 20.05.2010 günü belirtilen yerde kolluk tarafından yapılan arama sonucunda suça konu eşya bulunup el konulmuş ise de arama işlemi CMK'nun 119/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulundurulmadan gerçekleştirildiği için, el konulan ve mahkumiyete esas alınan eşya hukuka aykırı yöntemle elde edilen delil niteliğindedir.

Daire çoğunluğunun kabul ettiği gibi sanığın ikrar olarak nitelendirilebilecek bir beyanının olup olmadığına gelince;

Yargıtay CGK ve Özel Daire kararlarında belirtildiği gibi, sanığın ikrarı da bir delil ise de, ikrarın delil olabilmesi için soyut olmaması, özgür irade mahsulü olması, inandırıcı nitelikteki diğer delillerle doğrulanıp desteklenmesi gerekir. Çünkü bir kimsenin suçlu olmadığı halde kendisini suçlu sayması veya bir başkasının suçunu kabullenmesi mümkündür. O halde, ikrarın hangi aşamada gerçekleştiği ve özgür iradeye dayalı olup olmadığı, başkaca deliller veya emarelerle desteklenip desteklenmediği, kuşkudan arınmışlığını ve belirliliğini zayıflatacak biçimde ikrardan dönülüp dönülmediği gibi hususlar gözönünde bulundurulmak suretiyle ispat sorunu çözümlenmelidir. (CGK, 29.11.2005, 2005/144 E., 2005/150 K., 17.11.2009, 2009/160 E., 2009/264 K., 21.06.2011, 2011/91 E., 2011/132 K.)

CGK'nun, 25.11.2014 gün ve 2014/166 E., 2014/514 sayılı Kararında da aynı ilkelere yer verilirken, CMK'nun 213. maddesi hükmüne de dikkat çekilmiştir. Buna göre 1412 sayılı CMUK'ndan farklı olarak 5271 sayılı CMK'nda sanığın sadece hakim veya mahkeme huzurunda verdiği ifadeden başka Cumhuriyet savcıları tarafından alınan ifadeye de delil olma değeri tanındığı, buna karşılık, şüphelinin beyanları arasında çelişki olduğunda, kollukça alınan ifadesine ilişkin tutanağın duruşmada okunabilmesi için, bu ifade alındığı sırada müdafiin hazır bulunması şartı getirildiği vurgulanmıştır.

Somut olayda sanık, soruşturma evresinde kollukça alınan ifadesinde bu işyerinin Ahmet isimli kişiye ait olduğunu, kendisinin burada tezgahtar olarak çalıştığını, parasını

Alamadığı için ayrıldığını savunmuş, duruşmada ise kendi işyerinin evinin altında olduğunu, suça konu işyerini depo olarak Ahmet isimli şahsa kiraladığını, el konulan ürünlerin kendisine ait olmadığı gibi kendisinin de ürünlerin el konulduğu yerde tezgahtar olarak çalışmadığını, kabul etmemesine rağmen o şekilde yazıldığını ileri sürmüştür.

Görüldüğü gibi sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki ifadeleri çelişkili olduğundan, CMK'nun 213. maddesine göre müdafii hazır olmadan kollukça alınan ifadesine itibar edilemez. Kaldı ki sanığın her iki savunması da ikrar olarak nitelendirilecek beyanlar içermemektedir.

Kısaca, arama işleminin CMK'nun 119/4. maddesine uyulmadan gerçekleştirilmesi nedeniyle, suçun maddi konusu olan eşya hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delil niteliğinde olup, değerlendirme dışı tutulması gerekir. Bilirkişi raporu ise aramada ele geçen ürünün değerlendirilmesine yönelik bir araçtır. Sanığın ikrar olarak nitelendirilebilcek bir savunması ise bulunmamaktadır. Olduğu varsayılsa bile, CGK'nun kararlarında sıkça vurgulandığı gibi başkaca maddi delillerle desteklenmediği için hükme esas alınamayacaktır.

Açıklanan gerekçelerle, hukuka uygun biçimde elde edilmiş, sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığından, yerel mahkemenin sanığın mahkumiyetine ilişkin kararının bozulması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun onama kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/6370, Karar No: 2020/6211, Tarih: 14.10.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/6370 E.  ,  2020/6211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil (Haksız İşgal Tazminatı)

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, görevsizlik kararı verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde, davalının, davacının malik olduğu taşınmazı haklı bir neden olmaksızın işgal ettiği ileri sürülerek toplam 506.033 TL ecrimisilin yasal faizi ile tahsili istenilmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, ecrimisil ihbarnamesinde gerekli düzeltmelerin yapıldığı ve borcun ödendiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tarafların 3533 sayılı Yasa kapsamında kalan kurumlar olduğu gerekçesiyle davanın hakem sıfatıyla çözümlenmesi gerektiğinden bahisle dava dilekçesinin görev yönünden reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Öncelikle, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114. maddesinde dava şartları arasında sayılan; taraf ve dava ehliyeti, dava takip yetkisi, davada temsil kavramları üzerinde durulmalıdır:

Taraf ehliyeti, davada taraf olabilme ile ilgili olup, 6100 sayılık Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 50.maddesi gereği medeni haklardan istifade hakkı bulunan her gerçek ve tüzel kişi bir davada taraf olabilme ehliyetine de sahip olup gerçek kişi sağ doğmak şartı ile ana rahmine düştüğü andan başlayarak ölünceye kadar taraf ehliyetine sahiptir.

Dava ehliyeti ise kişinin kendisinin veya yetkili kılacağı bir vekil aracılığı ile bir davayı davacı veya davalı olarak takip etme yetkisi olup, HMK'nin 51.maddesi gereği dava ehliyeti medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirlenecektir. Buna göre medeni hakları kullanma (fiil, eylem) ehliyetine sahip olan bütün gerçek ve tüzel kişiler dava ehliyetine de sahiptirler.

Davayı takip yetkisi, HMK'nin 53.maddesi gereği, davayı yürütebilme ve talep sonucunda belirtilen hakkın ya da hukukî ilişkinin esası hakkında hüküm alabilme yetkisini ifade etmekte olup, kanunda belirtilen istisnaî durumlar dışında, maddî hukuktaki tasarruf yetkisine göre kişinin davayı takip yetkisi olup olmadığı belirlenecektir. Kişi kendi adına dava açtığında yani dava konusu hak ya da hukuki ilişkinin tarafı olduğunu iddia ettiği anda davayı takip yetkisine de sahip olacaktır. Ancak kendi adına değil de bir üçüncü kişi adına hak talep ettiğinde davayı takip yetkisi olmayacaktır.

Dava takip yetkisi taraf sıfatından farklı olup sıfat, tarafın maddi hukukta düzenlenen alacaklı, mirasçı, malik olma niteliğine ilişkindir. Buna karşılık dava takip yetkisi yargılamanın kim tarafından yürütüleceği sorusunun yanıtıdır. Bu bakımdan, davanın yürütülmesi ve karara ulaşılmasındaki süreç dava takip yetkisini, bu sürecin sonucunda maddî hukuka yönelik sonuç sıfatı karşılar. Yani, dava takip yetkisi usûlî, sıfat ise maddî hukukla bağlantıyı ifade eder. (Pekcanıtez H., Atalay, O./Özekes, M.: Medeni Usûl Hukuku, Ankara 2011, s.211).

Dava da temsil, HMK'nin 71.maddesi gereği dava ehliyeti bulunan herkes, davasını kendisi veya tayin ettiği vekil aracılığıyla açabilir ve takip edebilir. Temsilci davanın tarafı olmayıp taraf adına hareket eden kişidir. HMK'nin 52.maddesi gereği medenî hakları kullanma ehliyetine sahip olmayanlar (kısıtlılar, küçükler vs.) davada kanuni temsilcileri, tüzel kişiler ise yetkili organları tarafından temsil edilebilecek olup, bunun için TMK'nin 462/8.maddesi kapsamında vesayet makamından izin alınması ve izin belgesinin HMK'nin 54.maddesi gereği dava dilekçesi ile birlikte mahkemeye sunmak zorunda oldukları, iradi temsil olarak adlandırılan vekil aracılığı ile temsilde ise davanın tarafı seçtiği bir vekil aracılığı ile dava açabilir ve davayı takip edebilir. Kendisine vekalet verilecek kişiler 1136 sayılı Avukatlık Kanun'un 35.maddesi gereği baroda kayıtlı avukatlardır. İster akdi, ister kanuni temsil durumunda davanın tarafı temsilsi olmayıp, temsil edilen gerçek veya tüzel kişiliktir.

Dava da temsil kapsamında vakıflar ile Vakıflar Genel Müdürlüğü arasındaki ilişki üzerinde de kısaca durulması gerekmekte olup buna göre; 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 3. maddesinde, mülhak vakıf, Mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin yürürlük tarihinden önce kurulan, yönetimi vakfedenlerin soyundan gelenlere şart edilen ve bu kişiler tarafından; mazbut vakıf ise bu Kanun uyarınca Genel Müdürlükçe yönetilecek ve temsil edilecek vakıflar ile Mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisinin yürürlük tarihinden önce kurulan ve 2762 sayılı Vakıflar Kanunu gereğince Vakıflar Genel Müdürlüğünce yönetilen vakıflar olarak tanımlandıktan sonra, aynı Kanunun 6. ve 7. maddelerinde ise mazbut vakıfların Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından yönetilip temsil edileceği düzenlenmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden; davalının kullanımında olduğu iddia edilen ve haksız kullanıma dayalı olarak ecrimisil talep edilen Şişli İlçesi Kaptanpaşa Mahallesi 1643 ada 58 parsel sayılı taşınmaz davacı ... Genel Müdürlüğü adına değil, mazbut vakıf olan ... Vakfı adına tam pay ile tapuda kayıtlıdır.

Buna göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, taşınmaz maliki ... Vakfı olup Mazbut Vakfı idare eden kurum olarak İstanbul Vakıflar Bölge Müdürlüğü ile İstanbul Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı arasındaki ecrimisil talebine ilişkindir.

Buna göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, taşınmaz maliki ... Vakfı olup Mazbut Vakfı idare eden kurum olarak İstanbul Vakıflar Bölge Müdürlüğü ile İstanbul Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı arasındaki ecrimisil talebine ilişkindir.

3533 sayılı Umumi Mülhak Ve Hususi Bütçelerle İdare Edilen Daireler Ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete Veya Belediye Veya Hususi İdarelere Ait Daire Ve Müesseseler Arasındaki İhtilafların Tahkim Yoliyle Halli Hakkında Kanun'nun 1.maddesinde; Umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyeye veya umumi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanları, bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledileceği, aynı Kanunun 4.maddesi uyarınca; katma bütçe ile idare edilen daireler, belediyeler, özel bütçe ile idare olunan daire ve müesseselerden biriyle Genel Bütçeye dahil dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıklar, o yerdeki yüksek dereceli hukuk mahkemesi başkanı ve ya hakimi tarafından hakem sıfatıyla çözümleneceği şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmazda, malik ... Vakfı olduğundan ve davacı da malik olmayıp mazbut vakfı idare eden kurum (Kanuni Temsil) olduğundan uyuşmazlığın 3533 sayılı Yasa'ya göre değil genel mahkemede çözülmesi gerektiği kuşkusuzdur. (23.08.2008 tarihli ve 2008/3-10 Esas, 2008/32 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı)

O halde, mahkemece işin esasının incelenmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu ile görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nin 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nin 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 14.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5903, Karar No: 2016/6426, Tarih: 07.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/5903 E.  ,  2016/6426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, evlilik dışı doğan ve annesinin yaş küçüklüğü nedeniyle velayet altında bulunmayan küçüğe 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca vasi tayini istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, ... Sulh Hukuk Mahkemesince küçüğün adrese dayalı kayıt sisteminde kayıtlı adresinin "..." olduğu gerekçesiyle, ... Sulh Hukuk Mahkemesince de küçüğün adrese dayalı kayıt sisteminde kayıtlı adresinin "..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de yapılan kolluk araştırmalarına göre küçüğün bu adreslerde ikamet etmediği ve açık adresinin tespiti için kolluk vasıtasıyla yeniden araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, küçüğün ikamet adresinin tespiti için yeniden kolluk gücü ile araştırma yapılması, küçüğün açık adresinin belirlenmesi, daha sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 07.06.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8432, Karar No: 2008/10943, Tarih: 13.11.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/8432 E.  ,  2008/10943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Tarih : 10.04.2008

Nosu : 297-138

- K A R A R -

Şikâyetçi yanın istemi sıra cetveli düzenlenerek paraların paylaştırılmasına yöneliktir. İcra Mahkemesi icra dairesince sıra cetveli düzenlenmesine karar verilmiştir.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 14 ncü maddesine göre Yargıtay 19. Hukuk Dairesi, İİK.nun 142, 151 ve 235 nci maddelerine ilişkin davalar ve şikayetler sonunda verilen hüküm ve kararların temyizen incelemekle görevli olup, somut olayda düzenlenmiş bir sıra cetveli bulunmamasına göre hükmün temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın, hükmü temyizen incelemekle görevli Yüksek 12. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 13.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12456, Karar No: 2015/10193, Tarih: 28.09.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/12456 E.  ,  2015/10193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2014

NUMARASI : 2013/80-2014/139

Davacı D.. G.. vekili Avukat Zeynep tarafından, davalılar M.. A.. ve diğeri aleyhine 14/02/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 10/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan M.. A..’a yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalılardan B.. A..’a yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların hakaret ve tehdit eylemleri ile kişilik haklarına saldırıda bulundukları, bu eylemleri nedeniyle Pendik 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/287 esas, 2013/31 karar sayılı ilamı ile cezalandırılıp hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini belirterek uğramış olduğu manevi zararın giderilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, ceza mahkemesi tarafından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının hukuk hakimi yönünden bağlayıcı olmadığı, ceza mahkemesi kararından başka delil ibraz edilmediği gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Ceza mahkemesince davalı hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, hukuk hâkimini bağlayıcı nitelikte bir karar değil ise de, ceza dosyası içeriğindeki tanık anlatımları ile davalılardan B.. A..’ın hakaret eyleminin sabit olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davalılardan B.. A.. yönünden davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın reddedilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davalılardan B.. A.. yönünden davacı yararına BOZULMASINA, diğer davalı M.. A..’a yönelik temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2012, Karar No: 2013/19976, Tarih: 17.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/2012 E.  ,  2013/19976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 31/01/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 28/09/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ... tarafından kaleme alınan ve diğer davalının sahibi olduğu gazetede yayınlanan köşe yazısı ile kişilik haklarına saldırı yapıldığını ileri sürerek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, hakaret etme kastlarının bulunmadığını, eleştiri ve yorum yapma haklarını kullandıklarını belirterek, usul ve yasaya aykırı olan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, davacının isim ve soyisminin kısaltılarak kullanılmasının kişilik haklarına saldırı olarak kabul edilmesi için yeterli olmadığı benimsenerek, davanın reddine karar vermiştir.

Dava konusu edilen yazıda; genel olarak davalı ...'ın .... Spor kulübünde başkan sıfatıyla yöneticilik yaptığı dönemdeki tutum ve davranışları eleştirel bir dille kaleme alınmıştır. Bu eleştiri yazısının başlığında ve içeriğinde, davalının isim ve soyismi açıkça yazılmamış, baş harfleri kullanılarak “....” şeklinde kısaltma yapılmıştır. Ancak yazının giriş kısmında “Made in ...... damgalı süreç. Yanlış anlaşılmasın... ... diyoruz. Kısaltması ..... Geçmişi muallak bir süreç.” şeklinde açıklama yapılmış, yazının devamında ise .... kısaltması kullanılmaya devam edilmiştir.

Yazının giriş kısmındaki “Yanlış anlaşılmasın...” ibaresi; insanlarda uygunsuz tabirleri çağrıştıracak, kullanılan kısaltmaya hakaret içerikli olumsuz bir anlam yükletecek türden bir ifadedir. Şu halde; yayınlanan yazı ile davacının kişilik haklarına saldırı yapıldığının kabul edilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacı yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine .../.../2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2985, Karar No: 2024/3048, Tarih: 21.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2985 E.  ,  2024/3048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/206 E., 2023/259 K.

KARAR : Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde maluliyet tespiti ve maluliyet aylığı bağlanması davasında davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davacının doğuştan çocuk felci hastalığı bulunduğunu, bu durumun sağ bacağının ince ve kuvvetsiz olmasına neden olduğunu ancak bu durumun çalışmasına engel olmadığını, davacının çalışmaya başladığında çalışmasına engel olacak derecede rahatsızlığı yok iken günden güne kendisine yeni hastalıklar eklendiği ve maluliyet oranın arttığını, Aksaray Devlet Hastanesi Özürlüler Sağlık Kurulu raporunda görüldüğü üzere davacının maluliyetinin 29.07.2003 tarihinde sağ alt extremitede polio sekeli ileri derece de atrofi tanısı ile %50 olarak tespit edildiğini, 26.07.2018 tarihinde ise Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen engelli raporu ile davacının engelli oranı %62 olarak tespit edildiğini, raporlarda görüldüğü üzere davacının maluliyet oranı 15 yılda %60'ın üzerine çıktığını ve halen arttığını, davacının çalışacak durumu kalmadığını ileri sürerek; davacının meslekte kazanma gücü oranının belirlenmesi ve davacının maluliyet sigortasından yararlandırılarak davalı Kuruma başvuru tarihi olan 28.11.2018 tarihinden itibaren davacıya maluliyet aylığı bağlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, kurum işlemlerinde yasal mevzuat gereği herhangi bir yanlışlık bulunmadığın ileri sürerek; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 16.02.2021 tarih, E.2019/173, K.2021/55 sayılı kararıyla; "...Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 03.09.2018 tarih 67/14139 karar sayılı raporunda; sigortalının mevcut hastalık ve arızalarına göre maluliyet tespiti işlemleri yönetmeliği çerçevesinde çalışma gücünün en az %60 'ını kaybetmemiş olduğundan malul sayılamayacağı tespiti yapılmıştır.