muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1999, Karar No: 2019/285, Tarih: 12.03.2019

Direnme kararı taraf vekillerince ve ferî müdahiller vekilince ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; bilirkişi raporunun içeriği ve sitenin mimari projesi dikkate alındığında, güvenlik kulübesinin, kat malikleri kurulu kararı olmaksızın mahkemece sitede ortak alan olarak kabul edilen ve B Blok ile F Blok arasında bulunan bahçenin merdiven başındaki boş alana konulmasına karar verilip verilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki yerel mahkemenin ilk kararında ve direnme kararında, davacının kat maliki olduğu ve 634 sayılı Kanun’un 33’üncü maddesine göre men-i müdahale ve eski hâle getirme istemi ile dava açabileceği ifadesi bulunmaktadır. 33’üncü madde hâkimin müdahalesine ilişkin olup, kat malikleri kurulunca verilen kararlar aleyhine, kurul toplantısına katılan ancak 32’nci madde hükmü gereğince aykırı oy kullanan kat maliklerinin anagayrimenkulün bulunduğu yerdeki sulh mahkemesine iptal davası açabilecekleri ve kat maliklerinden birinin yahut onun katından kira akdine, oturma hakkına veya başka bir sebebe dayanarak devamlı surette faydalanan kimsenin, borç ve yükümlerini yerine getirmemesi yüzünden zarar gören kat maliki veya kat maliklerinin, anagayrimenkulün bulunduğu yerin sulh mahkemesine başvurarak hâkimin müdahalesini isteyebilecekleri hususuna yer vermektedir. Somut olayda alınan bir kat malikleri kurulu kararı olmadığına göre KMK’nın 33’üncü maddesinin uygulanma olanağı da bulunmamaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme kararında yer alan “Davacı kat maliki olup 634 sayılı Yasanın 33 ve Yönetim planı 48 maddesi uyarınca men i müdahale ve eski hâle getirme istemi ile dava açabilecektir.” ifadelerinin kararın gerekçesinden çıkarılmasının da uygun olacağı Genel Kurulda yapılan görüşmeler sırasında kabul edilmiş ve Kat Mülkiyeti Kanunu’nda yapılan düzenlemelerin irdelenmesine geçilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 2’nci maddesinde anayapı ve ortak yer kavramı açıklanmıştır.

Buna göre anayapı, gayrimenkulün esas yapı kısmına; ortak yer ise anagayrimenkulün bağımsız bölümleri dışında kalan, korunma ve ortaklaşa kullanma veya faydalanmaya yarayan yer olarak tanımlanmıştır.

Anayapının korunması ve bakımı kat maliklerinin sorumluluğunda bulunmakta olup, ortak alana yapılan müdahalenin önüne geçmek isteyen kanun koyucu KMK ile bu konuda yasal düzenlemeler getirmiştir.

Kat maliklerinin anataşınmaza yönelik sorumlulukları Kat Mülkiyeki Kanunu’nun 19’uncu maddesinde düzenlenmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun “Anayrimenkulün bakımı, korunması ve zarardan sorumluluk” başlıklı 19’uncu maddesi;

“Kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar.

Kat maliklerinin anataşınmaza yönelik sorumlulukları Kat Mülkiyeki Kanunu’nun 19’uncu maddesinde düzenlenmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun “Anayrimenkulün bakımı, korunması ve zarardan sorumluluk” başlıklı 19’uncu maddesi;

“Kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar.

(Değişik ikinci fıkra: 14/11/2007-5711/8 md.) Kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramaz. Ancak, ortak yer ve tesislerdeki bir bozukluğun anayapıya veya bağımsız bir bölüme veya bölümlere zarar verdiğinin ve acilen onarılması gerektiğinin veya anayapının güçlendirilmesinin zorunlu olduğunun mahkemece tespit edilmiş olması hâlinde, bu onarım ve güçlendirmenin projesine ve tekniğine uygun biçimde yapılması konusunda kat maliklerinin rızası aranmaz. Kat maliki kendi bağımsız bölümünde anayapıya zarar verecek nitelikte onarım, tesis ve değişiklik yapamaz. Tavan, taban veya duvar ile birbirine bağlantılı bulunan bağımsız bölümlerin bağlantılı yerlerinde, bu bölüm maliklerinin ortak rızası ile anayapıya zarar vermeyecek onarım, tesis ve değişiklik yapılabilir.

Her kat maliki anagayrimenkule ve diğer bağımsız bölümlere, kusuru ile verdiği zarardan dolayı diğer kat maliklerine karşı sorumludur.” hükmünü içermektedir.

Bu itibarla; anataşınmazın bakımı, mimari durumu ve güzelliğini ile sağlamlığını koruma borcu kat maliklerine yüklenmiş olmakla birlikte anataşınmazın ortak yerlerinde yapılacak birtakım değişikliklerde kat maliklerinin 4/5’inin yazılı rızasının bulunması da koşul olarak getirilmiştir.

Dosya kapsamından, kat maliki olan davacı vekili tarafından sitenin B Blok girişinde bina içinde bulunan özel güvenlik görevlisinin bina dışına çıkartıldığı ve görev yerinin değiştirildiği, ancak bu değişiklik için yöneticinin bireysel olarak bir işlem ve uygulama yapma görevinin ya da yetkisinin bulunmadığı ileri sürülerek yöneticilik işlem ve uygulamasının yok hükmünde olduğunun tespiti, haksız sataşmanın önlenmesi ve eski hâle getirme istemiyle eldeki davanın açıldığı anlaşılmıştır.

Polis memurları tarafından tutulan 04.07.2013 tarihli tutanakta, Çankaya Park Evleri 52/B nolu blok önünde bulunan polis nöbet noktasının yan tarafına site yönetimi tarafından özel güvenlik kulübesinin konulduğu, yeni konulan kulübeden dolayı davacının binadan giriş ve çıkışının tamamen kontrol dışında kaldığı, toplu yapı yönetimi ile yapılan görüşmelerde bir sonuç alınamadığı ifade edilmiştir.

Davacı tarafından davalı toplu yapı kat malikleri site yönetimine gönderilen 31.07.2013 tarihli bildirimde; B Blok güvenlik görevlisinin görev noktasının bina dışına alınmasının, daha önce görev yaptığı B Blok proje ve vaziyet planında bina girişinde bulunan “bekleme yeri” olarak değiştirilmesinin istenildiği anlaşılmıştır.

Davacı tarafından davalı toplu yapı kat malikleri site yönetimine gönderilen 31.07.2013 tarihli bildirimde; B Blok güvenlik görevlisinin görev noktasının bina dışına alınmasının, daha önce görev yaptığı B Blok proje ve vaziyet planında bina girişinde bulunan “bekleme yeri” olarak değiştirilmesinin istenildiği anlaşılmıştır.

Uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması amacıyla aldırılan 20.11.2013 havale tarihli bilirkişi kurulu raporunda ise; B Blok bina dışı bahçe girişi kaldırımına yan yana özel güvenlik kabininin ve polis kabininin yerleştirildiğinin, polis kabini ile özel güvenlik kabininin birbirine çok yakın olması nedeniyle özel güvenlik kabininin polis kulübesinin görüşünü engellediğinin ve güvenlik açısından zafiyet teşkil ettiğinin belirtildiği görülmüştür.

Dolayısıyla polis kulübesinin görüşünün engellendiğinin bilirkişi raporu ile de sabit olduğu dikkate alındığında, özel güvenlik kabininin bulunduğu yerden kaldırılmasının doğru olacağı anlaşılmıştır.

Bu itibarla, Çankaya Park Evleri Sitesinin girişinde bulunan ve davacıya ait olan koruma polisi kulübesi yerinde bırakılarak, tüm kat maliklerinin can ve mal güvenliği ile bloklara giren ve çıkan kişilerin daha rahat görülmesinin sağlaması amacıyla özel güvenlik kabininin bulunduğu yerden kaldırılması yönünde verilen yerel mahkeme direnme kararı usul ve yasaya uygundur.

Ne var ki 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 19’uncu maddesinin 2’nci fıkrasına göre ortak alana kulübe konulması konusunda kat maliklerinin 4/5 çoğunluğu ile alınmış bir karar bulunmamaktadır. Bununla birlikte, taşınmazın onaylı mimari projesine göre dava konusu taşınmazın B Blok içerisinde ve girişinde bir özel güvenlik alanı düzenlenmediği gibi taşınmazın ortak yerlerinden olan bahçe girişinde de bir güvenlik kulübesinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bütün bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, hâkimin kat maliklerinin ortak iradesi yerine geçerek anataşınmazın projesinde mevcut olmayan bir husus hakkında karar vermesi mümkün değildir.

Şu hâlde, mahkemece yalnızca özel güvenlik kulübesinin konulduğu yerden kaldırılmasına karar verilmesi ile yetinmesi gerekirken, kat malikleri tarafından alınan bir karar olmaksızın kat maliklerinin iradesi yerine geçerek aynı zamanda güvenlik kulübesinin B Blok ile F Blok arasındaki bahçenin merdiven başındaki boş alana konulması, kararın kesinleşmesinden itibaren 30 gün içinde karar gereğinin yerine getirilmesi ve süresi içerisinde yapılmaması hâlinde İİK’nın 30’uncu maddesinin infazda nazara alınması yönünde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Hâl böyle olunca yerel mahkeme direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

Hâl böyle olunca yerel mahkeme direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

Bununla birlikte, eldeki davada, davalı ... vekil ile temsil edilmesine karşın direnmeye ilişkin gerekçeli kararın karar başlığına vekâletnamesi bulunan Av. ...’nin isminin yazılmadığı anlaşılmakta ise de; bu hususun mahkemesince her zaman düzeltilebilecek maddi bir hata niteliğinde bulunduğu dikkate alınarak, esasa etkili görülmeyen bu kısım bozmaya konu edilmemiş, eleştirilmekle yetinilmiştir.

SONUÇ: Davacı vekili ve davalı vekili ile ferî müdahiller Çankaya Park Evleri Sitesi C ve D Blok Yönetimleri vekili (davalı vekili ile feri müdahil vekilleri ortak vekil) ile ferî müdahil Çankaya Park Evleri Sitesi A Blok Yönetimi vekilinin temyiz itirazlarının ayrı ayrı kabulü ile yerel mahkeme direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatıranlara iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 12.03.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/161, Karar No: 2014/6048, Tarih: 18.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/161 E.  ,  2014/6048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çekerek Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :9.12.2010

NUMARASI :Esas no:2009/12 Karar no:2010/250

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, çocuk tarafından açılan babalık davasıdır. Türk Medeni Kanununun 301. maddesi, çocuk ile baba arasındaki soybağının belirlenmesinin ana ve çocuk tarafından istenebileceğini, davanın babaya, baba ölmüş ise mirasçılarına karşı açılacağını, davanın Cumhuriyet Savcısı ve Hazineye ihbar edileceğini hükme bağlamıştır.

Açıklanan kural çerçevesinde davanın Hazineye ihbar edilmesi, baba olduğu iddia edilen İbrahim'in ölü olduğu anlaşılmakla, davanın hayatta olan tüm yasal mirasçılarına yöneltilmesi, gösterdikleri takdirde delillerinin toplanıp, birlikte değerlendirilip sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, eksik hasımla yargılama yapılıp yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.03.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/8908, Karar No: 2015/4058, Tarih: 29.05.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8908 E.  ,  2015/4058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borçlu aleyhinde .... Asliye Ticaret Mahkemesi'nden aldıkları 2013/420 D.İş sayılı ihtiyati haciz kararına istinaden ... İcra Müdürlüğü'nün 2013/11024 sayılı dosyasından talimat yoluyla haciz işlemi tatbik edilerek borçluya ait menkul malların haczedildiğini, davalı tarafın ise ... İcra Müdürlüğü'nün 2011/12440 sayılı dosyası üzerinden dava dışı borçlu ile muvazaalı olarak başlattığı ve işlemden kaldırılan takip dosyasını yenilediğini, davacı tarafından haczedilen ve muhafaza altına alınan mallar üzerine davalı tarafından da haciz işlemi uygulandığını, .... İcra Müdürlüğü'nün dosyası üzerinden hazırlanan sıra cetvelinde müvekilinin alacağının 2. sırada yer aldığını ileri sürerek, sıra cetvelinde 2. sırada yer alan alacaklarının 1. sıraya çıkartılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davalı tarafın alacağının gerçek olduğu yönünde hiçbir delil getiremediği, davalının aynı zamanda davacı şirkete de borçlu olan dava dışı ... aleyhine, alacağı kambiyo senedine dayalı olmasına rağmen ilamsız takibe geçtiği ve borçlunun takibin başlatıldığı gün ödeme emrini tebellüğ ederek takibin kesinleştiği, ancak, takip kesinleşmesine rağmen alacağın tahsili yönünde ciddi bir araştırma ve işlem yapılmadığı gibi icra dosyası takipsiz bırakıldığından işlemden kaldırıldığı, davacı tarafça borçlu aleyhine ihtiyati haciz kararı alınıp, mallar haczedilip, muhafaza altına alındığı andan itibaren davalının daha önce takipsiz bıraktığı icra dosyasını yenilediği ve davacı tarafça ihtiyaten haczedilen mallar üzerine haciz uyguladığı ve alacağın muvazaalı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar vermiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır. Muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davalarında, ispat yükünün davalı alacaklıda olduğu dairemizin kararlılık kazanan içtihatlarıyla sabittir ( Yargıtay 23. Hukuk Dairesi 13.06.2014 tarih ve 2014/720 esas – 2014/4581 karar). Davalı, davanın reddini isteyerek alacağının muvazaalı olmadığını savunmuştur. Gerçekten de, davalı yanca 21.11.2011 tarihinde başlatılan ... İcra Dairesi'nin 2011/12440 sayılı icra takibine 16.08.2011 tanzim tarihli ve 16.09.2011 vade tarihli 50.000,00 TL bedelli bono esas alınmış ve takip talepnamesi ekinde icra dosyasına sunulmuştur. Davacının icra takibi ise, 20.09.2013 tarihinde başlatılmış olup, dayanağı ise, 10.09.2013 tarihli bonoya dayalıdır. Ayrıca, sıra cetvelinde taraflar dışında başka bir alacaklı yer almamaktadır. Bu itibarla, davalının takip tarihinin davacının alacağının doğumundan önceki tarihli olduğu göz önüne alınarak davalının davacının alacağının tahsiline engel olmak amacıyla alacak ihdas etmesi ve takip başlatması söz konusu değildir. Şu halde, davalının alacağının muvazaalı olduğu kabul edilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne dair yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4804, Karar No: 2017/16707, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/4804 E.  ,  2017/16707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/834, Karar No: 2021/3709, Tarih: 22.03.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/834 E.  ,  2021/3709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın davalı ...Ş. yönünden reddine; diğer davalı ... yönünden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar vermiştir.

Hükmün davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, bozma sonrasında HMK’nın 327/1. maddesi uyarınca, yargılama giderinin yarısının davalı ... şirketinden tahsiline karar verilmiş ise de; 6100 sayılı HMK’nın 327/1. maddesinde, gereksiz yere davanın uzamasına veya gider yapılmasına sebebiyet vermiş olan tarafın, davada lehine karar verilmiş olsa bile, karar ve ilam harcı dışında kalan yargılama giderlerinin tamamını veya bir kısmını ödemeye mahkum edilebileceği belirtilmekle, davalı ... şirketinin gereksiz yere davanın uzamasına veya gider yapılmasına sebep olmadığı anlaşıldığından, yanılgılı değerlendirme sonucu davalı ... aleyhine yargılama giderine hükmedilmiş olması hatalıdır.

3-Temyiz incelemesi sonucu kısmen onama kararı verilmeyip, temyiz itirazlarının bir kısmının reddedilmesi ile bozma kapsamı dışında kalan hususlar kesin hüküm oluşturmayıp, ilgili taraf lehine usuli kazanılmış hakkı oluşturacaktır. Mahkemece, sonradan verilecek kararda, bozma dışında kalan talepler yönünden infaza uygun şekilde yeniden hüküm kurulması gerekirken, bozma dışında kalarak kesinleştiğinden bahisle yeniden karar verilmesine yer olmadığı şeklinde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılıkların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1-Hükmün (2) numaralı fıkrası silinerek, yerine, “2-Davalı ... yönünden açılan davanın Kabulüne, 84.579,73 TL rücu alacağının gelir bağlama onay tarihi olan 19.08.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,” cümlesinin yazılmasına,

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1-Hükmün (2) numaralı fıkrası silinerek, yerine, “2-Davalı ... yönünden açılan davanın Kabulüne, 84.579,73 TL rücu alacağının gelir bağlama onay tarihi olan 19.08.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,” cümlesinin yazılmasına,

2-Hükmün yargılama giderlerine ilişkin, “Davacı tarafından yapılan 461,00-TL yargılama masrafının takdiren yarısı olan 203,50 TL'nin davalı ... şirketenden diğer yarısı olan 230,50 TL'nin davalı ...'dan alınarak davacıya verilmesine,” şeklindeki ibaresi silinerek, yerine, “Davacı tarafından yapılan 461,00 TL yargılama masrafının davalı ...’dan alınarak davacıya verilmesine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...Ş.'ne iadesine, 22/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.