muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9875, Karar No: 2010/11391, Tarih: 22.11.2010

Yapılacak iş; davacıya bağlanan sürekli işgöremezlik aylığına tesir eden % 19,31 maluliyet oranı üzerinden maddi tazminat miktarını hesaplamak ve davacıya bağlanan sürekli işgöremezlik gelirinin peşin sermaye değerini maddi tazminat miktarından düşerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 22/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/943, Karar No: 2019/3073, Tarih: 17.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/943 E.  ,  2019/3073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 19/10/2017 tarih ve 2016/11-2017/383 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin taraf vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin özel bütçeli kamu tüzel kişisi olduğunu, müvekkiline bağlı TF-11 (Merzifon) tank çiftliği sorumluluk sahasında bulunan vagon tahliye istasyonundaki akaryakıt yüklü sarnıçlı vagonlara davalı TCDD'ye ait tren katarlarının çarpması sonucu müvekkiline ait sarnıçlı vagon ile akaryakıt tahliye tesisatlarının zarar gördüğünü ve akaryakıt zayiatının meydana geldiğini, davalı tarafın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı bir biçimde çalışması sonucu müvekkilinin toplam 15.429,37 TL zararının olduğunu ileri sürerek, zararın olay tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kusurun davacıda olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, meydana gelen kaza sebebi ile davacının toplam zararının 7.654,05 TL olduğu, davalının kusur oranının %90 olduğu, bu durumda zararın 6.888,65 TL'lik kısmından davalının sorumlu olduğu gerekçesi ile 6.888,65 TL'nın yasal faizi ile tahsiline karara verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 352,92 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, 17/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3494, Karar No: 2018/10719, Tarih: 10.10.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/3494 E.  ,  2018/10719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma, nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçu işlemediğine yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

TCK.nun 297/2. maddesinde belirtilen silah kavramının TCK.nun 6. maddesinde düzenlenen silah olup, 6136 sayılı Kanun kapsamında bulunan bir silah olmasının zorunlu olmadığında kuşku yoktur. Bu durumda hangi aletlerin TCK.nun 297/1 maddesi kapsamında kaldığının belirlenmesi yönünden öncelikle TCK.nun 6/1-f maddesinin incelenmesi gerekecektir.

5237 sayılı TCY.nın ilgili hükmü;

“MADDE 6.- (1) Ceza kanunlarının uygulanmasında;

f) Silah deyiminden;

1. Ateşli silahlar,

2. Patlayıcı maddeler,

3. Saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış her türlü kesici, delici veya bereleyici alet,

4. Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler,

5. Yakıcı, aşındırıcı, yaralayıcı, boğucu, zehirleyici, sürekli hastalığa yol açıcı nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddeler,

Anlaşılır.”

Silahın tanımı büyük ölçüde 765 sayılı TCK.nun 189. maddesindeki düzenlemenin tekrarı niteliğinde ise de, ondan farklı olarak gelişen bilim ve teknolojinin sonucu nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddelere de yer verilmiştir. Yine saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli şeyler de silah sayılmak suretiyle kavram genişletilmiştir.

Anlaşılır.”

Silahın tanımı büyük ölçüde 765 sayılı TCK.nun 189. maddesindeki düzenlemenin tekrarı niteliğinde ise de, ondan farklı olarak gelişen bilim ve teknolojinin sonucu nükleer, radyoaktif, kimyasal, biyolojik maddelere de yer verilmiştir. Yine saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli şeyler de silah sayılmak suretiyle kavram genişletilmiştir.

Öğretide; “Tanım kapsamına giren her şey silah olmakla birlikte, silahın bir suçun temel veya nitelikli şekline ilişkin unsur oluşturduğu hallerde, kullanılan aletin işlenmesi kast edilen suç açısından elverişli olması gerekir. Başka bir deyişle, kullanılan aletin işlenmesi kastedilen suçla bağlantılı olarak elverişli silah olup olmadığını değerlendirmek gerekir. Bu itibarla, bir nesne, bir suçun işlenmesi ile ilgili olarak elverişli silah niteliğini taşımakla birlikte; başka bir suç açısından bu niteliğe haiz olmayabilir.” (Prof.Dr. İ. Özgenç; Türk Ceza Kanunu Gazi Şerhi, 3. Bası, sh. 107) “Aracın silah sayılması için saldırı ve savunmada kullanılmak üzere özel olarak üretilmiş olması şart değildir. Öte yandan silahın taşınabilir olması gerekir. Somut olayın özellikleri dikkate alındığında, aracın kullanılma biçimiyle yaratılan tehlike, objenin silah olarak değerlendirilmesinde esas alınmalıdır.” (Centel/Zafer/Çakmut; Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, sh. 143,144) “Kullanılan bir aracın silah sayılabilmesi bakımından önemil olan, somut olayda aracın kullanma biçiminden ortaya çıkan tehlikedir. Bu bakımdan kullanılan aracın silah sayılıp sayılmayacağı konusunda somut olayın özellikleri göz önünde bulundurulur.” (Tezcan/ Erdem/Önok; Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 5.Bası, sh. 194, 195, 196) şeklinde görüşler bulunmaktadır.

Ceza Genel Kurulu’nun 12.02.2008 tarih, 2008/3-25, 2008/22 sayılı kararında yapılan değerlendirme sonucu saptanan ilkelere gelince;

“1) Gerek 765 sayılı TCY.nın 189. maddesi gerekse 5237 sayılı TCY.nin 6. maddesinin 1/f bendi benzer düzenlemeleri içermekte iseler de, her iki düzenlemedeki en temel ayrım, fıkranın 4. alt bendinde “Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler”in silah kapsamına alınmasıdır.

2) Bu alt bent ile, silah kapsamı, 5237 sayılı TCY.nda genişletilmiş ve önceki daraltıcı uygulama terk edilmiştir.

3) Yasa koyucu bu düzenleme ile “fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli” olmak koşulu ile her nesneyi, imal edilip edilmediğine ve hangi amaçla yapılmış olduğuna bakmaksızın silah kapsamına dahil etmiştir.

4) Buradaki ayırıcı ölçüt; “saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişliliktir.”

5) Kullanılan alet veya diğer eşyanın işlenmesi kast edilen suç açısından saldırı ve savunmada etkinliği sağlamaya elverişli olması yeterlidir.

3) Yasa koyucu bu düzenleme ile “fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli” olmak koşulu ile her nesneyi, imal edilip edilmediğine ve hangi amaçla yapılmış olduğuna bakmaksızın silah kapsamına dahil etmiştir.

4) Buradaki ayırıcı ölçüt; “saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişliliktir.”

5) Kullanılan alet veya diğer eşyanın işlenmesi kast edilen suç açısından saldırı ve savunmada etkinliği sağlamaya elverişli olması yeterlidir.

6) Fiilen istenen sonucun gerçekleşmesi, kullanılan şeyi silah olarak değerlendirmek açısından, hakime bir kanaat verebilecek ise de, sonucun gerçekleşmesi zorunlu bulunmamakta, kalkışma safhasında kalma hallerinde de, silah faktörünün varlığını kabul ve buna göre ceza tertibi olanaklı bulunmaktadır.

7) Her somut olayda, hakim; olay bütünlüğü içinde bir değerlendirme yaparak, kullanılan nesnenin silah niteliğinde bulunup bulunmadığını 5271 sayılı CYY.nin 63/1. maddesi kapsamında “hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgisiyle” değerlendirmeli, hukuki bilgisinin yeterli olmadığı durumlarda ise bu konuda bilirkişi görüşüne başvurmalıdır. Nesnenin ele geçirilemediği hallerde değerlendirme ortaya çıkan sonuca göre yapılmalı, “elverişlilik” faktörü gözetilmelidir.

8) Vücudun bölümleri, el, ayak, kafa gibi uzuvlar, eylemde kullanılış yöntemine göre saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli sayılabilirse de, kişinin beden bütünlüğüne dahil oluşları nedeniyle, silah kapsamında değerlendirilmeleri olanaksızdır.

9) Yine aynı şekilde, sabit bir direk, sert bir zemin ve duvar, doğurduğu sonuç ne kadar ağır olursa olsun, silah kapsamında değerlendirilmemelidir.”

Bu açıkmalar ışığında somut olay incelendiğinde pencere kenarında bulunan parmaklıktan sökülerek elde edildiği tespit edilen ve duvar delmekte kullanıldığı anlaşılan 28,8 cm uzunluğundaki metal parçanın, silahın unsur veya ağırlaştırıcı neden olduğu bir suç için fiilen kullanılması söz konusu değildir. Keza metal parçası, özel olarak saldırı ve savunmada kullanılmak üzere yapılmış bir alet de değildir. Bu nedenle kullanma biçiminden saldırı ve savunma hareketleri içeren bir suçun işlenmesi sırasında silah olarak kullanılmaya elverişli olup olmadığını değerlendirmek mümkün değildir.

TCK.nun 6/1-f maddesi kapsamında bulunmamasından dolayı aynı kanunun 297/1 maddesinde tanımlanan suçun unsurunun da oluşmadığı ortadadır. Sanığa yüklenen fiil bu haliyle suç tarihinde yürürlükte bulunan TCK.nun 297/2 maddesinde tanımlanan infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçunu oluşturup bu maddenin de Anayasa Mahkemesi’nin 21.10.2012 tarih ve 28091 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 07.07.2011 tarih ve 2010/69 esas, 2011/116 karar sayılı ilamıyla yayımından altı ay sonra yürürlüğe girmek üzere iptalina karar verildiği iptal hükmünün yürürlüğe girdiği 21.04.2012 tarihine kadar yeni bir yasal düzenleme gerçekleştirilmemesi nedeniyle sanığa yüklenen eylemin suç olmaktan çıktığı bununla birlikte duvar delmekte kullanıldığı anlaşılan metal parçayı bulundurma fiilinin 6763 sayılı Kanun’un 20. maddesi ile TCK.nun 297/2-a maddesine eklenen “Firarı kolaylaştırıcı her türlü alet ve malzemeyi bulundurma” suçunu oluşturmakta ise de, bu düzenlemenin de Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararında belirtilen süreden ve suç tarihinden sonra yürürlüğe girmesi sebebiyle bu maddede yazılı suçtan da cezalandırılmasının mümkün bulunmaması karşısında beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17205, Karar No: 2024/7629, Tarih: 14.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/17205 E.  ,  2024/7629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2410 Esas, 2018/2654 Karar

SUÇ : Halk arasında korku ve panik yaratmak amacıyla tehdit

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

1.Horasan Cumhuriyet Başsavcılığının 20.06.2016 tarihli iddianamesiyle; sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 213 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması ve hak yoksunluklarının uygulanması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Horasan Asliye Ceza Mahkemesinin 03.05.2018 tarihli kararıyla; sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 213 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve ek savunma hakkı tanınarak aynı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Horasan Asliye Ceza Mahkemesinin 03.05.2018 tarihli kararı sanık müdafii tarafından istinaf edilmiştir. Akabinde; Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 28.12.2018 tarihli hükmüyle istinaf başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; sanığın atılı suçu işlemediğine ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Dava konusu olay; sanığın \*\*\* siyasi partisi milletvekili aday tanıtım programında kalabalığa hitaben "siz bu topraklara bir değer vermediniz, bu topraklara bir şehit vermediniz, gelmişiz burada bir özgürlük ateşi yakmışız, açık söylüyorum Horasanlılar ya bu özgürlük ateşinin etrafında ısınırsınız ya da o ateş hepinizi yakar bunu da böyle bilin" şeklinde hitapta bulunarak atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Tüm dosya kapsamı, iddia, savunma, Horasan İlçe Emniyet Müdürlüğü tarafından yapılan CD çözümleme tutanağı birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesince, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 213 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

2. Tüm dosya kapsamı, iddia, savunma, Horasan İlçe Emniyet Müdürlüğü tarafından yapılan CD çözümleme tutanağı birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesince, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 213 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yanan ateş ile halk arasında korku ve panik yaratmak amacıyla tehdit suçunu işleyen sanığın cezasında 5237 sayılı Kanun'un 213 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince artırım yapılması gerektiği hususunun gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. 5237 sayılı Kanun'un 213 üncü maddesinin birinci fıkrası "(1) Halk arasında endişe, korku ve panik yaratmak amacıyla hayat, sağlık, vücut veya cinsel dokunulmazlık ya da malvarlığı bakımından alenen tehditte bulunan kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır" şeklindedir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 213 üncü maddesinde düzenlenen suçta korunan hukuki yarar, halkın hayat, sağlık, vücut veya cinsel dokunulmazlığı ya da malvarlığının, dolayısıyla, bireylerin taşıdığı, ... esasına dayalı bir hukuk toplumunda yaşadıklarına dair duygudur. Bu suçun mağduru ise, toplumu oluşturan herkestir. Maddedeki anlamıyla halk tabiri, belirli bir yerde veya çevrede yaşamayan belirsiz sayıdaki kişilerdir.

3. Bu açıklamalar ışığında; oluş, tüm dosya kapsamı, sanığın savunmaları ve Horasan İlçe Emniyet Müdürlüğü tarafından yapılan CD çözümleme tutanağı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın "olay ve olgular" bölümünde detaylandırılan özellikle "bu ateş hepinizi yakar" şeklindeki ifadeleri siyasi parti tanıtım toplantısında kalabalığa söyleyerek atılı suçu işlediğine dair mahkemenin ve Bölge Adliye Mahkemesinin kabul ve uygulamasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Sanığın adli sicil kaydında kasıtlı suçtan 3 aydan fazla hapis cezasına dair mahkumiyetin bulunduğu ve mükerrir olduğu anlaşıldığından hakkında lehe hükümlerin uygulanmamasına dair sanık müdafinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Sanığın kişiliği ve mükerrir olması hususları değerlendirilerek hakkında takdiren 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmamasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Açıklanan nedenlerle; sanık hakkında kurulan hükümde eleştirilen husus dışında hukuka aykırılık bulunamamıştır.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle; sanık hakkında kurulan hükümde eleştirilen husus dışında hukuka aykırılık bulunamamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 28.12.2018 tarihli ve 2018/2410 Esas, 2018/2654 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Horasan Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2264, Karar No: 2025/441, Tarih: 03.02.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/2264 E.  ,  2025/441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/571 E., 2024/425 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sapanca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/251 E., 2023/3 K.

Taraflar arasındaki mirasın hükmen reddi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacıların muris ...'in kardeşleri olduğunu, davacılara, 11.05.2014 tarihinde ölen murisin borçlu olduğu Ankara 23. İcra Müdürlüğünün 2014/47 Esas sayılı dosyası ve birleştirilen 2014/235 E. - 2014/4752 E. - 2014/524 E. - 2014/6355 Esas sayılı icra dosyalarından borç muhtırası tebliğ edildiğini, yapılan bu tebligat ile kardeşleri olan muris ...’den miras intikal ettiğini öğrendiklerini, bir kısım alacaklının Ankara 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2018/235 Esas ve 2019/424 Karar sayılı dava dosyası ile mirasçılık belgesi edinmiş olduğunu, davacıların yaptıkları araştırmayla murisin terekesinin borca batık olduğunu anladıklarını, davacılar için TMK 609 vd. maddeleri gereğince, yasal süresi içinde muristen intikal eden mirasının kayıtsız ve şartsız reddedilmesi için dava açmak mecburiyetinin hasıl olduğunu belirterek davacıların muris ...'in mirasını reddettiğinin tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ...Ş vekili cevap dilekçesinde özetle; murisin 11.05.2014 tarihinde vefat ettiğini, Ankara 29. İcra Müdürlüğünün 2014/7398 sayılı icra dosyasında murisin borçlu olarak bulunduğunu, muris tarafından borcun ödenmemiş olduğunu, davacı mirasçılar aleyhine herhangi bir icra takibi başlatılmadığını, murisin ölüm tarihiyle mirası reddetmek için açılan dava tarihleri kıyaslandığında davacıların iyi niyetli olmadıklarını, davacıların 3 aylık süreçte mirası reddetmek yerine ancak haklarında başlatılan icra takipleri kesinleştikten sonra bu davayı açmalarının TMK'da yer alan iyi niyet ilkesine aykırı olduğunu, sonuç olarak haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; ilaç alım satımı nedeniyle müvekkil şirket dışında başka şirketlere de borcu bulunan muris ...’in gerek müvekkil şirkete gerekse diğer alacaklılar tarafından icra takipleri başlatılmadan evvel adına kayıtlı taşınmazların hemen hemen tamamını üçüncü kişilere ve özellikle işbu davada mirasın hükmen reddini talep eden davacılardan olan kardeşi ...’e devrettiğini, bu devir işlemlerinin alacaklarda mal kaçırmak amacıyla gerçekleştirildiğinin açık olduğunu, ... hakkında tasarrufun iptali davası açılmış olup dava dosyasının halen derdest olduğunu, karşı tarafın iyi niyetli olmadığını ve tüm davacıların murisin kardeşleri olduğunu, birinci zümre mirasçılar tarafından mirasın reddedildiğini, davacılar tarafından açılan bu davanın haksız ve kötü niyetli olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3. Davalı Kızılay Ecza Deposu vekili cevap dilekçesinde özetle; davacıların mağdur ve iyi niyetli olduğu iddialarının doğru olmadığını, davacı ...'in alacaklılardan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olarak muris borçludan taşınmazları devraldığını, aynı şekilde tüm diğer davacı kardeşleri de alacaklılardan mal kaçırmak amacıyla borçlu ile muvazaalı devir işlemleri yaptığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile “...talep edenler, murisin ikinci zümre mirasçıları olup, mirası ret hakkı miras kendilerine geçmediğinden bulunmadığı...” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...miras bırakan ...'in yasal mirasçıları olan eşi ..., kızı ... ve kızı ... tarafından Sapanca SHM'nin 2014/141-191 E-K. sayılı dosyasında açılan davanın kabulüne karar verildiği, böylelikle en yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından miras reddedildiğinden TMK 612.maddesi uyarınca miras bırakan terekesinin iflas hükümlerine göre tasfiyeye tâbi olacağı, davacıların, miras bırakanın kardeşleri olarak en yakın yasal mirasçı kapsamında olmadığı ve mirası reddetme yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından ilk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmesi ve yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasında isabetsizlik görülmediği..." gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; davalılar lehine hükmedilen vekalet ücretinin hukuka aykırı olduğunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 327. maddesinin 2. fıkrası uyarınca dava açılmasına hangi tarafın sebep olduğu araştırılarak yargılama giderleri ve vekalet ücretinin sebep olana yüklenmesi gerektiğini belirterek kararın vekalet ücreti yönünden bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe