muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4694, Karar No: 2025/51, Tarih: 06.01.2025

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 16.03.2022 tarihli ve 2021/913 E., 2022/589 K. sayılı kararıyla; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilince temyiz isteminde bulunulması üzerine Dairece " Davacı, dava tarihinden önce Yüksek Sağlık Kurulu kararı ile ve düzeltme kaydı ile %12 olarak belirlenen meslek hastalığına dayalı meslekte kazanma gücü kaybı oranına dayanarak ve maluliyetinin de tespitini talep etmek suretiyle açtığı eldeki dava ile maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur. Yargılama sürecinde Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu tarafından sürekli iş göremezlik oranı 16.10.2017 tarihi itibariyle %12,2 olarak belirlenmiş ve her iki tarafın hem orana hem de başlangıca yönelik itirazı doğrultusunda Adli Tıp Kurumu 2.Üst Kurulunca sürekli iş göremezlik oranı 16.10.2017 itibariyle %12,2 olarak, öncesi itibariyle de %0 olarak tespit edilmiştir. Hal böyle olunca, Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunca belirlenen iş göremezlik oranı ve başlangıcı dikkate alınmak suretiyle, ayrıca davacının başka işyerlerinde geçen çalışmalarının süresi ve etkisi de gözetilerek ve meslek hastalığı yönünden teselsül sorumluluğunun bulunmadığı da dikkate alınmak suretiyle, tarafların ve etkisi varsa dava dışı işverenliklerin kusur oranı belirlenerek maddi tazminat hesabı yapılmalıdır.

Manevi tazminat istemi yönünden ise daha önce Zonguldak 2. İş Mahkemesi 2015/1365 Esas, 2016/382 Karar sayılı dosyasında görülüp kesinleşen manevi tazminat dosyası içeriği de gözetilerek, manevi tazminatın bölünmezliği ilkesi dikkate alınarak yapılacak inceleme sonucuna göre karar verilmelidir." gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Manevi tazminat istemi yönünden ise daha önce Zonguldak 2. İş Mahkemesi 2015/1365 Esas, 2016/382 Karar sayılı dosyasında görülüp kesinleşen manevi tazminat dosyası içeriği de gözetilerek, manevi tazminatın bölünmezliği ilkesi dikkate alınarak yapılacak inceleme sonucuna göre karar verilmelidir." gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıda 16.10.2017 tarihinden geçerli olmak üzere %12,2 oranında meslek hastalığı olduğu, işbu dava tarihinin ise 25.07.2016 olduğu, SGK İl Müdürlüğünden 26.01.2014-16.10.2017 tarihleri arasında %0 meslek hastalığı malüliyetine ilişkin bu dönemde davacıya geçici iş göremezlik ödemesi yapılıp yapılmadığı sorulduğu, alınan cevapta belirtilen tarih aralığında davacıya geçici iş göremezlik ödeneği ödenmediği bildirildiği, davacının belirtilen tarihlerde istirahatli kalmadığı anlaşıldığından maddi zararının oluşmayacağının değerlendirildiği gerekçesiyle maddi tazminat talebinin reddine, daha önce açılan 2015/1365 Esas sayılı dosyasında davacı tarafından %0 meslek hastalığı malüliyetine ilişkin dava açılıp davacının manevi tazminat aldığının anlaşıldığı, manevi tazminatın bölünemezliği ilkesi gereğince manevi tazminat talebinin de kabul edilemeyeceği gerekçesiyle manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, Mahkemece davanın açıldığı tarihte maluliyetin %0 olduğu gerekçesi ile maddi zarar hesabı yapılmamasının hatalı olduğunu ve sonradan meydana gelen maluliyet artışlarının yeni bir dava konusu yapılabileceği şeklindeki gerekçenin usul ekonomisi ilkesine aykırı olduğunu belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Mahkemenin, Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. 'Usuli kazanılmış hak' olarak tanımlayacağımız bu olgu; Mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirdiği gibi Mahkemenin kararını bozmuş olan Yargıtay Hukuk Dairesince; sonradan, ilk bozma kararı ile benimsemiş olduğu esaslara usuli kazanılmış hakka aykırı bir şekilde, ikinci bir bozma kararı verilememektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, Hukuk Genel Kurulunun 12.07.2006 gün, 2006/9-508 E., 2006/521 sayılı kararı).

Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur. (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK).

Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur. (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK).

Somut olayda, Dairemizin bozma ilamında, ".. her iki tarafın hem orana hem de başlangıca yönelik itirazı doğrultusunda Adli Tıp Kurumu 2.Üst Kurulunca sürekli iş göremezlik oranı 16.10.2017 itibariyle %12,2 olarak, öncesi itibariyle de %0 olarak tespit edilmiştir. Hal böyle olunca, Adli Tıp Kurumu 2.Üst Kurulunca belirlenen iş göremezlik oranı ve başlangıcı dikkate alınmak suretiyle, ayrıca davacının başka işyerlerinde geçen çalışmalarının süresi ve etkisi de gözetilerek ve meslek hastalığı yönünden teselsül sorumluluğunun bulunmadığı da dikkate alınmak suretiyle, tarafların ve etkisi varsa dava dışı işverenliklerin kusur oranı belirlenerek maddi tazminat hesabı yapılmalıdır. " denilerek karar bozulduğu halde bozma gereği yerine getirilmeksizin karar verildiği açıktır.

Mahkemece yapılacak iş, 16.10.2017 tarihine kadar %0 bu tarihten sonra %12.2 oranında sürekli iş göremezlik oranı bulunduğu gözetilerek önceki bozma ilamında belirtilen şekilde araştırma yapılarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları dikkate alınarak Mahkemece verilen karar bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

06.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6079, Karar No: 2016/7262, Tarih: 22.12.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/6079 E.  ,  2016/7262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranma sonucu kaçmaya neden olma, Hükümlü veya tutuklunun kaçması

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında:

TCK’nın 294/8, 62/1, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

2-Sanık ... hakkında :

TCK’nın 292/1, 293/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Adıyaman açık cezaevinde infaz koruma memuru olan sanık ... ile aynı cezaevinde hükümlü olarak bulunan diğer sanık ...’nun Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesindeki duruşmaya hükümlünün katılmasını sağlamak için otobüsle Adıyaman’dan Adana otogarına geldikleri burada bir süre bekledikten sonra sanık ...’ün tuvalete girdiği diğer sanık ...’nın ise dışarda beklediği daha sonra her iki sanığın birbirlerini bulamadıkları, aynı gün saat 08.45 sıralarında sanık ...’nun Adana adliyesindeki polis noktasına gelerek durumu anlatması şeklinde gerçekleşen olayda;

a)Sanıklardan ...’nun, sabahın erken saatlerinden itibaren bir süre otogar peronlarında beklemesi ve daha sonra zorunlu ihtiyacı için tuvalete girmesi, makul sayılabilecek bir süre içerisinde de Adana Adliyesine giderek durumu anlatması karşısında sanığın üzerine atılı suçtan kastının bulunmaması nedeniyle beraatine karar verilmesi,

b)Sanık infaz koruma memuru ...’ın ise, hükümlünün sevki sırasında herhangi bir güvenlik tertibatının uygulanmaması, diğer sanığa zorunlu ihtiyacı için izin vermesinin olağan bir durum olması karşısında, olayın oluşumunda kendisine atfedilecek bir kusurunun bulunmadığı nazara alınarak bu sanık hakkında da beraat kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

a)Hüküm fıkrasında sanık ...'nun soy isminin "Mutlu" olarak yazılması,

b)Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ihtarat yapılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 22.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10286, Karar No: 2021/4614, Tarih: 01.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10286 E.  ,  2021/4614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Sanığın katılan ...Ş. ile acentesiz sözleşmesi sona ermesine rağmen devam ediyormuş gibi ... İş Ortaklığına “inşaat bütün riskler poliçesi vade uzatma zeylname belgesi” ve 16.02.2010 tarihli tahsilat makbuzunun sahte olarak düzenlediğininin iddia edildiği olayda, belge aslının dosya içerisinde olmaması, tanık olarak dinlenen ... yetkilisinin beyanında belge asıllarının şirketlerinde olduğunu beyan etmesi, sanığın savunmasında imzaların kendisine ait olmadığını ve kaşesinin de şirketinin bilgilerini içerdiğini ancak sahte yaptırılmış olabileceğini, hesabına yatırılan sözleşme bedelinin de başka bir sebeple yatırılmış olabileceğini beyan etmesi karşısında, belge aslı ile savunmada geçen hususlar araştırılarak belge aslının bulunması halinde, incelenmek suretiyle özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğu karar yerinde tartışılıp açıklanması, denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulması, sanığın şirketine ait kaşenin ve suç tarihinden önceki resmi kurumlardan temin edilecek yazı ve imza örneklerinin getirtilip, huzurda alınan yazı ve imza örnekleri ile birlikte belge asılları üzerindeki imza, yazı ve kaşenin sanığa ait olup olmadığı hususunda bilirkişi raporu alınması; belgelerin onaysız fotokopiden ibaret olduğunun anlaşılması durumunda ise hukuki sonuç doğurmayacağı gözetilerek hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 01.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7009, Karar No: 2019/1833, Tarih: 18.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/7009 E.  ,  2019/1833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle,başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını doldurmadığı halde 5271 sayılı CMK’nun 185. maddesine aykırı olarak 21/10/2010, 02/12/2010 ve 23/06/2011 tarihli oturumların gizli yerine açık yapılması,

2-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 231/11. fıkrasında yer alan “Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurabilir.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, suça sürüklenen çocuğun dinlenmesi amacıyla usule uygun olarak tebligat çıkarılmadan, yöntemine uygun şekilde duruşmadan haberdar edilmeyen suça sürüklenen çocuk hakkında savunma hakkını kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması,

3-Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nun 34, 230 ve 289.maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine imkan verecek şekilde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde mevcut delillerin tartışılması, değerlendirilmesi, reddedilen veya kanıtlama yönünden üstün tutulan delillerin neler olduğu ve nedenlerinin gösterilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması, bir başka deyişle eldeki delillerle neden bu sonuca varıldığının anlatılması gerektiği, tüm bunların ışığında ulaşılan kanaat, suça sürüklenen çocuğun suç oluşturduğu kabul edilen eylemi, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesi, uygulanacak kanun maddesi ve CMK’nun 230 maddesinde belirtilen diğer unsurların bulunması gerektiği gözetilmeden gerekçesiz yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1310, Karar No: 2018/9410, Tarih: 15.03.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/1310 E.  ,  2018/9410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Soybağının Reddi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, dava dilekçesinde boşandığı eşi ... (...) ... ile evliliklerinden dünyaya gelen diğer davalı ...'ın kendi çocuğu olmama ihtimalinin kuvvetli olduğunu belirterek, davalı ... ile aralarındaki soybağının reddine karar verilmesini istemiş; Mahkemece, soybağının reddi için öngörülen bir yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 286 ve devamı maddelerinde düzenlenen baba tarafından çocuk ve anne aleyhine açılan soybağının reddine ilişkindir.

Geniş anlamda soybağı bir kimsenin üst soyu ile olan kan bağını; dar anlamda soybağı ise, bir kimsenin sadece ana-babasıyla arasındaki biyolojik bağını ifade etmektedir. Bir kişi (çocuk) ile kendilerinden biyolojik (genetik) olarak türemiş olduğu kişiler arasındaki bağa doğal soybağı (biyolojik nesep), hukuk düzeni tarafından aranan bazı koşulların gerçekleşmesiyle, bir çocuğun hukuki olarak bir ana-babaya bağlanması sonucunda, ana-baba ile çocuk arasında kurulan bu hukuki ilişkiye ise hukuki soybağı (hukuki nesep) denir. Buna göre soybağı, bir kimseyle ana-babası arasındaki doğal ve/veya hukuki bağ olarak tanımlanmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’na göre, çocuk ile anne arasındaki hukuki soybağı doğumla; çocuk ile baba arasındaki hukuki soybağı ise anneyle evlilik, tanıma, babalık davasında verilen hüküm veya evlat edinmeyle kurulmaktadır. Baba ile çocuk arasında evlilik içinde doğmaya, babalık karinesine (TMK md. 285), dayalı olarak hukuken kurulmuş bulunan soybağı ilişkisinin ortadan kalkması ancak soybağının reddi ile söz konusu olabilmektedir.Soybağının reddi davasının başarıya ulaşarak çocuk ile babası arasındaki soybağının ortadan kalkması sonucunda çocuk, baba yönünden soybağı bulunmayan çocuk statüsüne girer. Anayasa Mahkemesi'nin 25.06.2009 tarih, 2008/30 E. ve 2009/96 K. sayılı kararında belirtildiği üzere, kişinin genetik-biyolojik kökeni kendisine ait olmayan çocuğu reddetme hakkı en temel haklarından birisidir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 286. maddesinde, kocanın, çocuk ve anne aleyhine açacağı soybağının reddi davası ile babalık karinesini çürütebileceği; 289. maddesinde ise kocanın soybağının reddi davasını doğumu ve baba olmadığını veya ananın gebe kaldığı sırada başka bir erkek ile cinsel ilişkide bulunduğunu öğrendiği tarihten başlayarak bir yıllık süre içinde açması gerektiği, gecikmeyi haklı kılan sebepler varsa bir yıllık sürenin bu sebebin ortadan kalkmasından sonra başlayacağı hükme bağlanmıştır.

Soybağının reddi davasında, davanın hak düşürücü süre içerisinde açılıp açılmadığı hususunda ve davanın temellendirilmesinde belirleyici olan “öğrenmenin”, ne zaman gerçekleştiği noktasında şüphenin öğrenme açısından yeterli olup olmadığı üzerinde durulmalıdır. Yerleşik Yargıtay uygulamalarında, yargılama dışında elde edilmiş babalık raporlarına özellikle hak düşürücü süre niteliğindeki dava açma süresinin öğrenme tarihinden itibaren başlaması bakımından dikkate alındığı görülmekte yani öğrenmenin yargılama dışı babalık testi ile gerçekleşmesi anında hak düşürücü sürenin başlayacağı kabul edilmektedir. Dolayısı ile bir çocuğun kendisinden olmadığı yönündeki şüphe öğrenme açısından yeterli kabul edilemeyecektir.

Somut olayda; davacı baba ... ile davalı anne ...'in 12.07.1976 tarihinde evlenip 29.02.1980 tarihinde boşandıkları, müşterek çocuğun evlilik birliği içinde doğduğu, dava dilekçesinde "boşanma davası sırasında mahkemeden DNA testi istediği ancak mahkemece talebinin reddedildiği, çocuğun kendisinden olmadığına ilişkin içinde büyük bir şüphe olduğu, DNA testi sonucunda çocuğun kendisinden olmadığının ortaya çıkması halinde nüfusundan silinmesini istediği" ifadelerine yer verildiği, mahkemece 14.05.2009 tarihinde yapılan ikinci celsede, davacının "çocuğun kendisinin nüfusunu taşıdığını üç yıl önce öğrendiği, daha önce nüfus kayıtlarına bakmadığı, çocuğun gelerek kendisiyle tanıştığı, kendisine bu durumu kabul edemeyeceğini ve kan tahlilinden sonra durumun açıklığa kavuşabileceğini söylediği" şeklinde beyanla DNA testi yapılmasını istediği, eldeki davadan önce davacının davalı ...'un kendisinden olmadığı yönündeki şüphenin giderilmesi açısından DNA testi yapılmadığı ve şüphenin bilimsel doğruluğa varacak şekilde bir adım öteye geçmediği yani şüphe olarak varlığını sürdürdüğü, dolayısıyla soybağının reddi davası yönünden hakdüşürücü süreyi düzenleyen 289. maddeki sürenin başlangıcı mahiyetindeki "öğrenme" olgusunun gerçekleşmediği anlaşılmakla, mahkemece davanın süresi içinde açıldığı kabul edilerek işin esasına girilip, toplanmış ve toplanacak tüm delillerin birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın hakdüşürücü süreden reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla; davacı temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi ve 1086 sayılı HUMK'nın 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz eden davacıya iadesine, 15.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14989, Karar No: 2009/17704, Tarih: 02.12.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/14989 E.  ,  2009/17704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Ekinözü-... Köyü 107 ada 57 parsel sayılı 1615 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden Orman Yönetiminin kısmi ilan süresi içinde Kadastro Mahkemesine açtığı dava nedeniyle cinsi belirtilmeden ve maliki açık bırakılarak tespiti yapılmış, Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Orman Yönetimi tarafından yargılama gideri ve vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi gereğince yapılan orman kadastrosuna kısmi ilan süresi içinde açılan dava nedeniyle maliki açık olarak Kadastro Mahkemesine aktarıldığı, davalı Hazinenin yasal hasım konumunda olup, davanın açılmasına sebebiyet vermediği gözönünde bulundurularak yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 02.12.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12211, Karar No: 2010/3139, Tarih: 22.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12211 E.  ,  2010/3139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Niğde 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.06.2008 tarih ve 2007/578 - 2008/323 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada bulunan hesabından 20.000 TL'nın internet vasıtasıyla başka hesaba aktarıldığını,davalı bankanın internet vasıtasıyla yapılan işlemlerde müşterilerin haklarını koruyucu tedbir almaması nedeniyle zarara uğradığını ileri sürerek, 20.000 TL'nın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili,taraflar arasındaki sözleşmede güvenlik hususunda davacının uyarıldığını, söz konusu havale işleminden dolayı sorumlu olmadıklarını,davacının kusurlu hareketi bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosyadaki belgelere göre, davacıya ait banka hesabından 08.10.2007 tarihinde yapılmış olan havaleden dolayı,davalı bankanın gerekli güvenlik tedbirlerini almaması nedeniyle yüzde 65, davacının ise bu önlemlerin alınması talimatını vermemesi nedeniyle yüzde 35 kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 597,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.