muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1493, Karar No: 2021/4393, Tarih: 24.06.2021

Çağımızda hukukun değişmez niteliği; “Evrensel, herkes için, bağımsız, tarafsız insan haklarına saygılı, eşitlikçi, özgürlükçü, adil, haksızlığa karşı vazgeçilmez” oluşudur.

Bir ülkede bu ilkelerin benimsenip güçlendirilmesi ve içselleştirilmesi için demokratik düzenin bütün kurum ve kuruluşlarıyla oluşturulması, demokratik hakların etkin biçimde kullanılması, devletin bütün işlemlerinin hukuk sınırları içinde ve hukuk devleti ilkelerine uygun olması kadar çağdaş bir ceza yargılamasının sağlanması da gerekmektedir.

İstikrar kazanmış yargı kararlarında vurgulandığı ve öğretide ifade edildiği üzere, ceza yargılamasının amacı maddi gerçeğin insan onuruna yaraşır biçimde araştırılıp bulunmasıdır. Nitekim, Ceza Genel Kurulunun 23.02.2016 tarih ve 2014/5.MD-98 esas 2016/83 sayılı ve 10.12.2013 tarih ve 2013/359 sayılı kararlarında;“...Ceza Muhakemesinin amacı usul ve kuralların ön gördüğü ilkeler doğrultusunda maddi gerçeğin her türlü şüpheden uzak bir biçimde kesin olarak belirlenmesidir. Maddi gerçeğin belirlenmesinde kullanılan yegane araçlar deliller olup, nitekim 5271 sayılı CMK’nın ‘delillerin takdir yetkisi’ başlıklı 217. maddesinin 2.fıkrasında yer alan; ‘yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir.” denilerek aynı amaca işaret edilmiştir.

Deliller; tarafların açıklamaları, tanık beyanları, tutanaklar, olay yerinde kalan her türlü iz ve eser olarak belirtilebilinir. Delil; bugün akılcı anlayışına göre hakimin kanaati, ispat edilmesi istenen olaylara tahlil ve tetkik ile bütün şartlar ile değerlendirilmesinin mahsulü olacaktır. Maddi gerçeğin olayın bir bütünü veya parçasını temsil eden kanıtla ortaya çıkarılması gerekir. Şayet deliller yeterince toplanmamış ise her aşamada bunun ikmalide zorunludur. Varsayımlar ceza muhakemesinin amacına aykırı olur.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanıklar ..., ... ve ...'in silahlı terör örgütü üyesi olmak, sanık ...'in ise örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte örgüte yardım etmek suçundan mahkumiyetlerine esas alınan ve belirleyici delil statüsünde olan... EL ...ve ... ...'in soruşturma aşamasındaki beyanları ile sanık ...'in soruşturma ifadesinin Suriye Ülkesi Telabyad bölgesinde görevli ve yetkili olan kolluk birimlerince müdafii olmaksızın alındığı, dosya kapsamının incelenmesinde tanıklar ile sanık ...'nın, daha sonradan Suriye Telabyad yargı mercilerince alınan ifadelerinde, bu beyanlarından döndükleri, kolluk birimlerinin tanık dinleme yetkilerinin bulunmaması ve CMK'nın 148/4. maddesi gereğince müdafi olmaksızın alınan beyanların şüpheli tarafından kabul edilmemesi halinde artık soruşturma ifadesinin hükme esas alınamayacağının açık olması karşısında;

Öncelikle, ceza yargılamasında kanıt kaynaklarıyla yüzyüzelik ve doğrudanlık kuralları uyarınca, belirleyici delil olan... El ...ve ... ...'in, kovuşturma aşamasında bizzat dinlenmelerinin sağlanması, şayet bu mümkün olmaz ise sanıkların, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olup olmadıkları, bu örgütsel pozisyonlarının doğrudan doğruya ortaya konulması veya eylem ve faaliyetlerinin sürekliliği, çeşitliliği ve yoğunluğu belirleyebilmek amacıyla gerekirse kolluk birimlerince oluşturulan veri havuzları da sorgulanarak haklarında başkaca beyan olup olmadığının tespitine çalışılması, var ise dosya içerisine getirtilmesi, gerek görülmesi halinde ilgili şahıslarında tanık olarak dinlenmelerinin sağlanması, tüm bu delillerin CMK’nın 217. maddesi uyarınca sanıklar ve müdafilerine okunup diyecekleri sorulduktan sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, mahkeme kabulüne esas alınan tanıklar... EL ...ve ... l ...ile sanık ...'in soruşturma aşamasında verdikleri ifadelerle yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Suç tarihinin temadinin kesildiği yakalanma tarihi olan sanıklar ... ve ... için “11.02.2020” tarihi, sanık ... için ''09.04.2020'' tarihi, sanık ... için ''02.04.2020'' tarihi yerine gerekçeli karar başlığında “09.04.2020” olarak gösterilmesi,

b) Sanıkların gözaltında ve tutuklu kaldıkları süreler TCK'nın 63. maddesi uyarınca cezalarından mahsup edilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerden dolayı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık ... yönünden CMK'nın 307/5. maddesi uyarınca kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, sanıkların üzerine atılı bulunan suçların niteliği ve bozma gerekçesi gözönüne alındığında tutuklu sanıkların

tutukluluk hallerinin devamına, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Şanlıurfa 6. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3600, Karar No: 2014/11890, Tarih: 02.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/3600 E.  ,  2014/11890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ilgaz Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2011/12-2013/123

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı K.. İ..'e yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1822, Karar No: 2014/3644, Tarih: 03.03.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/1822 E.  ,  2014/3644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 9. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2013

NUMARASI : 2013/299-2013/288

Dava dilekçesinde, küçük S.. C..'ın babasının davacı Satılmış olduğunun tespiti ile nüfus kaydındaki "Haydar" olan baba adının iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacı Sultan'ın davalı Haydar ile evliyken davacı Satılmış ile birlikte yaşamaya başladığını, bu birliktelikten S.. C..'ın olduğunu, daha sonra davacı Sultan'ın davalı Haydar'dan boşanıp davacı Satılmış ile evlendiğini, S.. C..'ın hem Haydar'ın nüfusunda hem de Satılmış'ın nüfusunda kayıtlı olduğunu, mükerrer kayıt bulunduğunu, S.. C...'ın babasının Satılmış olduğunun tespiti ile ilk kayıttaki "Haydar" olan baba adının iptali ile "Satılmış" olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 282. maddesinde; ''Çocuk ile ana arasında soybağı doğumla kurulur. Çocuk ile baba arasında soybağı ana ile evlilik, tanıma veya hakim hükmüyle kurulur. Soybağı ayrıca evlat edinme yoluyla da kurulur." 285/1 maddesinde; "Evlilik devam ederken veya evliliğin sona ermesinden başlayarak üçyüz gün içinde doğan çocuğun babası kocadır." 286. maddesinde; "Koca, soybağının reddi davasını açarak babalık karinesini çürütebilir. Bu dava ana ve çocuğa karşı açılır. Çocuk da dava hakkına sahiptir." Türk Medeni Kanunu'nun 291. maddesinde; "Dava açma süresinin geçmesinden önce kocanın ölmesi veya gaipliğine karar verilmesi ya da sürekli olarak ayırt etme gücünü kaybetmesi hâllerinde kocanın altsoyu, anası, babası veya baba olduğunu iddia eden kişi, doğumu ve kocanın ölümünü, sürekli olarak ayırt etme gücünü kaybettiğini veya hakkında gaiplik kararı alındığını öğrenmelerinden başlayarak bir yıl içinde soybağının reddi davasını açabilir. Ergin olmayan çocuğa atanacak kayyım, atama kararının kendisine tebliğinden başlayarak bir yıl içinde soybağının reddi davasını açar." 301. maddesinde; "Çocuk ile baba arasındaki soybağının mahkemece belirlenmesini ana ve çocuk isteyebilirler. Dava babaya, baba ölmüşse mirasçılarına karşı açılır. Babalık davası, Cumhuriyet savcısına ve Hazineye; dava ana tarafından açılmışsa kayyıma; kayyım tarafından açılmışsa anaya ihbar edilir." 292. maddesinde; "Evlilik dışında doğan çocuk, ana ve babasının birbiriyle evlenmesi hâlinde kendiliğinden evlilik içinde doğan çocuklara ilişkin hükümlere tâbi olur." 293. maddesinde; "Eşler, evlilik dışında doğmuş olan ortak çocuklarını, evlenme sırasında veya evlenmeden sonra, yerleşim yerlerindeki veya evlenmenin yapıldığı yerdeki nüfus memuruna bildirmek zorundadırlar. Bildirimin yapılmamış olması, çocuğun evlilik içinde doğan çocuklara ilişkin hükümlere tâbi olmasını engellemez." hükümleri öngörülmüştür.

Somut olayda; davacı Sultan'ın davalı Haydar ile 13.02.1979 tarihinde evlendiği, evlilik devam ederken davacı Satılmış ile birlikte yaşamaya başladığı, bu birliktelikten S.. C.'ın doğduğu, daha sonra 26.05.1999 tarihinde tarafların boşandığı, davacı Sultan'ın 23.08.2000 tarihinde davacı Satılmış ile evlendiği, S.. C..'ın 22.04.1998 doğumlu olarak Haydar'ın nüfusunda, 22.04.1999 doğumlu olarak da Satılmış'ın nüfusunda kayıtlı olduğu, S.. C..'ın babasının Satılmış olduğunun tespiti, çocuğun mükerrer kaydı nedeniyle ilk kayıtttaki "Haydar" olan baba adının iptali ile "Satılmış" olarak düzeltilmesinin istendiği, mahkemece taraflara dava dilekçesi tebliğ edilmeden dosya üzerinden davanın soybağına ilişkin olması ve annenin soybağının reddi davası açamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 33. maddesi uyarınca olayları açıklamak taraflara hukuki niteleme ise hakime aittir. Buna göre dava, 22.04.1998 doğumlu S.. C..'ın soybağının reddi ve bunun neticesinde mükerrer kaydının iptali suretiyle 22.04.1999 doğum tarihi ile soybağının sonradan evlenme yoluyla düzeldiğinin tespitine ilişkin olup, mahkemece uyuşmazlığın az yukarıda açıklanan kanun hükümleri gözetilerek çözümlenmesi gerekmektedir.

Öte yandan, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca, dava dilekçesinin davalıya tebliğ edilmesi gerekir. Bilindiği üzere HMK.nun hukuki dinlenme hakkı başlıklı 27. maddesi uyarınca davanın tarafları, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, bu hak yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını da içerir.

Hukuki dinlenme hakkının gereği olarak, taraflar duruşmaya çağrılmadan hüküm verilememesi, Anayasanın 36. maddesi ile düzenlenen iddia ve savunma hakkının kullanılmasına olanak tanınması ilkesinin doğal bir sonucudur. Aynı zamanda Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılama hakkının da en önemli unsurudur.

Gerçekten savunma hakkını güvence altına alan T.C.Anayasa’nın 36. maddesi ile 6100 sayılı HMK.nun 27. maddesinde açıkça belirtildiği üzere, mahkemece davalı taraf dinlenmek ve savunması alınmak üzere kanuni şekillere uygun olarak davet edilmedikçe hüküm verilmesi mümkün bulunmamaktadır.

Bu nedenlerle, duruşma açılmak suretiyle inceleme yapılması gerekirken, dosya üzerinden inceleme yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 sayılı Kanunla eklenen Geçici 3. madde gözetilerek, HUMK.nun 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/809, Karar No: 2014/10016, Tarih: 02.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/809 E.  ,  2014/10016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2012

NUMARASI : 2009/213-2012/66

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, çocukları davacı Ege‘nin davalı hastanede 25.01.2009 tarihinde sünnet ameliyatı olduğunu, ameliyatı davalı hastanenin istihdam ettiği diğer davalı genel cerrah doktor B.. K.. tarafından yapıldığını, davalı doktorun ameliyat sırasında gerekli özeni göstermeyerek pens ile birlikte kesilecek deri parçasını yukarı çekip sünneti gerçekleştirmesi gerekirken, penis başını pensle uzatması ve aradaki kalınlık farkını dikkate almadan deri parçasıyla birlikte penis başını da keserek hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanmasına neden olduğunu, davacı E.. ruhi ve bedeni açıdan telafisi mümkün olmayacak acılar ve ağrılar içinde kalması nedeni ile yıprandıklarını, ileri sürerek toplam 65.000 TL manevi tazminatın faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, olay nedeni ile İzmir 8.Sulh ceza Mahkemesinde davanın açıldığı, ceza mahkemesi tarafından dosyanın Yüksek Sağlık Şurasına gönderildiği, Yüksek Sağlık Şurasından alınan rapora göre dava konusu olayda meydana gelen penis amputasyonunun sünnet komplikasyonu olarak değerlendirilmesi gerektiği, davalı doktorun kusuru bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, olay nedeni ile İzmir 8.Sulh ceza Mahkemesinde davanın açıldığı, ceza mahkemesi tarafından dosyanın Yüksek Sağlık Şurasına gönderildiği, Yüksek Sağlık Şurasından alınan rapora göre dava konusu olayda meydana gelen penis amputasyonunun sünnet komplikasyonu olarak değerlendirilmesi gerektiği, davalı doktorun kusuru bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Bir davada dayanılan maddi olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini bulmak ve uygulamak HUMK'nın 76. maddesi gereği doğrudan hakimin görevidir. Davacılar, çocukları davacı Ege nin sünnet ameliyatının hatalı yapılması nedeni ile zarara uğradıkları iddiasi ile eldeki tazminat davasını açmışlardır.Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır (BK m. 386-390). Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. Vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK m. 321/1). O nedenle tedaviyi üstlenen hastane ve doktorların meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor ve hastane, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri gözönünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK'nun 394/1. maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Tıbbın gerek ve kurallarına uygun davranılmakla birlikte sonuç değişmemiş ise, doktor ve hastane sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya bakıldığında, dava, davacılardan E. hatalı sünnet ameliyatı nedeni ile hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanması nedeni ile uğradıkları zararlardan dolayı davalılar aleyhine açılmış bulunan manevi tazminat talebinden ibarettir. Olay nedeni ile İzmir 8.Sulh Ceza mahkemesinde davalı doktor hakkında taksirle yaralama suçundan dava açıldığı, ve ceza mahkemesinde aldırılan Yüksek Sağlık Surasının 5-08-2011 tarihli raporu esas alınarak sanık hakkında beraat kararı verildiği, davacıların temyizi sonucu dosyanın temyiz incelemesinde olduğu ve henüz kesinleşmediği anlaşılmıştır. Ceza yargılaması sırasında sanık olarak ifade

veren davalı doktor “Lozan Tıp merkezinde genel cerrahi uzmanı olarak çalıştığını, müştekilerin(davacıların) oğulları E.. sünnetini yapmamı istemeleri üzerine, sünnet ameliyatına başladığını, lokal anestezi yaptığını, penis başını kıstırgaç arkasına da koyarak kesiyi yaptığını, ancak kanama olduğunu, bu esnada mağdurun ailesinin sünnet işlemini kameraya çekmek için ameliyathaneye girip çıktıklarını, dikkatinin dağıldığını, kanamayı durduramadığını, mağdurun glass dokusu fazla yumuşak olduğundan dolayı uzun etkili kullanılan marcain kısmaya sebebiyet verdiğini, bunu göremediğini, daha dikkatli olsaydı böyle bir olayın meydana gelmeyeceğini zannettiğini…) beyan etmiştir. Davalı doktorun ceza dosyasında sanık olarak verdiği ifadedeki ikrarı dikkate alındığında kusurlu olduğu sabittir. Hal böyle olunca, böyle bir olayın içinde yaşayan davacıların ruh ve beden huzurlarının bozulduğu, duyulan elem ve acı göz önünde tutularak başka bir araştırmaya da gerek görülmeden davacılar yararına manevi tazminata karar verilmesi gerekirken, hukuki nitelendirmede, maddi olgular ve delillerin takdirinde apaçık hataya düşülerek özellikle dosya içeriğine uygun düşmeyen Yüksek Sağlık Şurası raporu benimsenerek yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan 21.15 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 2.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18213, Karar No: 2015/4298, Tarih: 17.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/18213 E.  ,  2015/4298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 6. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/05/2014

NUMARASI : 2014/25-2014/533

Taraflar arasındaki iştirak nafakası ve maddi-manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalı ile resmi nikahları olmaksızın birlikte yaşadıklarını; bu birlikteliklerinden, 24.08.2004 doğumlu Ezgi Edanur ve Mert Berk adında ikiz çocuklarının dünyaya geldiğini; davalı tarafın hiçbir sebep yok iken evi terk ettiğini, eşine ve çocuklarına hiçbir yardımda bulunmadığını iddia ederek; müşterek çocukları için aylık 750'şer TL iştirak nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili 04.03.2014 tarihli duruşmadaki beyanında maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuş, 29.05.2014 tarihli duruşmadaki beyanında ise tazminat hakkı saklı kalmak üzere bu talebini âtiye bıraktığını beyan etmiştir.

Davalı taraf, 04/03/2014 tarihli duruşmadaki beyanında; talep edilen nafakayı ödeyecek gücü olmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; tarafların sosyal ve mali durumları ile günümüz ekonomik koşulları, paranın satın alma gücü, yıllık enflasyon oranı, müşterek çocuğun zaruri ihtiyaçları ile davacının ev hanımı olup hiç bir geliri bulunmaması; davalının ise, ticaret ile uğraşıp sosyal ekonomik durumlarının iyi olduğu hususları dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları gereğince davanın iştirak nafakası istemi bakımından kısmen kabulüne, maddi-manevi tazminat istemi bakımından ise, karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davalı tarafça süresinde temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 327. Maddesinde, çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderlerin ana ve baba tarafından karşılanacağı ve yine Türk Medeni Kanunu'nun 329. Maddesinde, küçüğe fiilen bakan ana veya babanın, diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açabileceği şeklindeki yasal düzenlemeler ile çocuğun ihtiyaçlarının karşılanması amacı ile nafaka yükümlüsü olabilecek kişiler "anne ve baba" olarak belirlenmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 282. maddesine göre, "Çocuk ile ana arasındaki soybağı doğumla kurulur. Baba ile arasındaki soybağı ise babanın anayla evlenmesi, tanıma veya hakim kararı ile gerçekleşir."

Türk Medeni Kanunu'nun 282. maddesine göre, "Çocuk ile ana arasındaki soybağı doğumla kurulur. Baba ile arasındaki soybağı ise babanın anayla evlenmesi, tanıma veya hakim kararı ile gerçekleşir."

Tüm dosya kapsamından, müşterek çocuklar ile davalı baba arasında yukarıda anılan şekillerde kurulmuş bir soybağı ilişkisi bulunup bulunmadığı anlaşılamamaktadır. Bu durumda, mahkemece; müşterek çocuklar ile davalı baba arasında hukuki bağ kurulup kurulmadığı hususunun araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle ve eksik incelemeye dayalı olarak davalı aleyhine iştirak nafakasına hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.