muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7187, Karar No: 2019/244, Tarih: 14.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7187 E.  ,  2019/244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Bartın Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.02.2018 tarih ve 2017/355 Esas, 2018/13 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, duruşmada psikolojik tedavi gördüğüne dair savunması ile sanık müdafiinin de bu hususta araştırılma yapılması hususundaki talebi karşısında suç tarihi itibarıyla, sanıkta TCK’nın 32/1 ve 32/2. maddeleri kapsamına girebilecek herhangi bir akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Adli Tıp Kanununun 7 ve 23. maddelerine göre oluşturulmuş üniversite hastane heyetinden rapor alınarak sonucuna göre 5237 sayılı Kanunun 32/2 ve 57. maddeleri de nazara alınarak sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden tek uzman tarafından düzenlenen rapora dayanılarak eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulduğunun anlaşılması nedeniyle, ilk derece mahkemesinin sübuta yönelik delillerin değerlendirilmesine ilişkin olarak 5271 sayılı CMK'nın 230/1-b. maddesine uygun düşmeyen gerekçeyle kurduğu mahkumiyet hükmünün bozulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi suretiyle aynı Kanunun 289/1-g. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 15.05.2018 gün ve 2018/763 Esas, 2018/652 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, 14.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18134, Karar No: 2012/18811, Tarih: 19.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/18134 E.  ,  2012/18811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, 01.11.2011 tarihli genel yönetim kurulu kararlarının uygulanmasının ihtiyati tedbir yoluyla durdurulmasını ve 01.11.2011 tarihli yönetim kurulu kararlarının mevzuata aykırı olduğunun tespiti ile iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili, müvekkillerinden ...’in 2005 yılından itibaren Genel Sekreter, Abdulvahit Ergun’un 2008 yılından itibaren Genel Basın Yayın Sekreteri olarak profesyonel statüde görev yaptıklarını, yönetim kurulunun ana tüzük ve sendika içi demokratik ilkeleri hiçe sayarak üç yönetim kurulu üyesinin gıyabında profesyonelliğinin iptali (aylıksız izin iptali) ve sendika yöneticiliği görevini amatör olarak sürdürmeleri yönünde karar aldığını, ayrıca ana tüzükten kaynaklanan imza ve temsil yetkilerini ortadan kaldırdığını, sendika yönetim kurulu kararının uluslararası sözleşmelere, Anayasa’ya sendika ana tüzüğü ve mevzuata aykırı olduğunu, yönetim kurulu kararının seçilmiş yöneticileri görevden uzaklaştırma, profesyonelliği kaldırarak aktif ve fiili olarak yönetim görevlerini yerine getirmeyi engelleme olup, hakkın kötüye kullanılması oluşturduğunu, yönetim kurulunun yetkisi olmadığı konularda karar aldığını iddia ederek 01/11/2011 tarihli 315 ve 316 numaralı genel yönetim kurulu kararlarının uygulanmasının ihtiyati tedbir yoluyla durdurulmasını ve söz konusu kararların mevzuata aykırı olduğunun tespiti ile iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, açılan davanın haksız olup reddi gerektiğini, dava konusu tarihte sendika yönetim kurulunca 315 ve 316 sayılı kararların alındığını, dava konusu 315 sayılı kararla daha önce alınmış olan 03.02.2010 tarih ve 21 sayılı karar iptal edilerek Genel Başkan Yusuf Yazgan, Genel Teşkilatlanma Sekreteri .... ve Genel Toplu Sözleşme Sekreteri ...’ın sendika işlemlerinde yetkili kılındıklarını, bu yönden davacılar açısından herhangi bir hak kaybına sebebiyet vermeyen bir işlemin mevzuata ve genel hukuk kurallarına uygun olduğunu, bu sebeple davacıların bu yöndeki taleplerinin haksız ve hukuka aykırı olduğunu, dava konusu edilen 316 sayılı kararda ise, 4. olağan genel kurulu müteakiben yönetim kurulunda alınan karar doğrultusunda aylıksız izinli sayılan

sendika yönetim kurulu üyeleri ..., ... ve ...’ün aylıksız izin kararlarının iptal edilmesine ve 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları ve Toplu Sözleşme Kanunu'nun 18. maddesi hükümleri çerçevesinde kurumlarına yazılı müracaatta bulunmalarına dair noterden ihbarname çıkarılmasına karar verildiğini, bu kararın da davalılara herhangi bir hak kaybı vermediğinden yönetim kurulunca alınabileceğini, söz konusu kararda davacıların yönetim kurulu üyeliğine karşı herhangi şekilde demokrasiye veya seçilme özgürlüğüne aykırı işlem bulunmadığını, bu kararın alınmasında davacıların yönetim kurulunu, işlemez hale gelmesine sebebiyet verecek tutum ve davranışlar içerisinde olmaları, yönetim kurulunun çalışma ahengini ve insicamını bozmaları ve buna bağlı olarak sendikanın zarar görüyor olmasından kaynaklandığını, ayrıca davacıların tutum ve davranışları ile sendikanın yöneticileri aleyhine kararlama kampanyaları başlatmaları üzerine haklarında sendika Disiplin Kurulunca Soruşturma başlatıldığını ve davacılara 07/11/2011 tarihli rapor sonucuna göre disiplin cezası verildiğini, profesyonellik kararının zaten sendika yönetim kurulu kararı ile verildiğini ve yönetim kurulu kararı ile de alınabileceğini, çoğunlukla alınan bu kararın hukuka uygun olup, anayasaya, kanunlara ve sendika tüzüğüne aykırılık teşkil etmediğini, davacıların sendikadan ücret almayacak olsa da memuriyetinin tabi olduğu kurumundan maaşlarını alabileceklerini ve mali olarak bir mahrumiyetlerinin olamayacağını, sendikanın amacının tüzüğün 4. maddesinde detaylı bir şekilde belirlendiğini, bu amacın gerçekleşmesi için yönetim kurulunun birlik ve beraberlik içinde çalışması gerektiğini, davacıların sendika amacının gerçekleşmesini engelleyici hareket ve davranışlar içinde olduklarını, bu sebeplerle sendikanın almış olduğu kararın usul ve yasa ile sendikanın amacına uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak iptali istenen 315 ve 316 sayılı yönetim kurulu kararlarında davacıların iddia ettiği gibi aylıksız izinli halinin kaldırılmasına ilişkin bir hüküm bulunmadığı ve 316 sayılı karar uyarınca davacılara gönderildiği belirtilen ihbarnamelerin yetkisiz kişilerce çekildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacılar ile davalı sendika arasındaki uyuşmazlık, davalı sendikanın 01/11/2011 tarihinde almış olduğu davacıların aylıksız izinlerinin kaldırılması ile yetkilerinin kısıtlanmasına dair 315 ve 316 sayılı kararların hukuka aykırı olup olmadığı ve iptalinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2-Davacılar ile davalı sendika arasındaki uyuşmazlık, davalı sendikanın 01/11/2011 tarihinde almış olduğu davacıların aylıksız izinlerinin kaldırılması ile yetkilerinin kısıtlanmasına dair 315 ve 316 sayılı kararların hukuka aykırı olup olmadığı ve iptalinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacılar ile davalı arasında iptali istenen 315 ve 316 sayılı kararların mevcudiyeti ve içeriğine ilişkin bir uyuşmazlık bulunmadığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın yukarıda değinildiği gibi söz konusu kararların hukuka aykırı olup olmadığına ilişkin olduğu, 315 numaralı kararın yazılı metninin dosyada bulunduğu, 316 numaralı kararın ise yazılı metnin temyiz dilekçesine ekli olduğu, ayrıca 316 numaralı karar uyarınca 01/11/2011 tarihli davacıların aylıksız izinlerinin kaldırıldığına dair ihbarnamelerin dosya yer aldığı anlaşılmaktadır.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelere göre dosyanın iptali istenen kararların hukuka uygunluk denetimi yapılmasına elverişli bir içeriğe sahip olduğu görülmektedir. Bu itibarla mahkemece hatalı değerlendirme ve gerekçe ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Diğer taraftan iptali istenen yönetim kurulu kararları değerlendirildiğinde;

Dosyada yer alan bilgi ve belgelere göre dosyanın iptali istenen kararların hukuka uygunluk denetimi yapılmasına elverişli bir içeriğe sahip olduğu görülmektedir. Bu itibarla mahkemece hatalı değerlendirme ve gerekçe ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Diğer taraftan iptali istenen yönetim kurulu kararları değerlendirildiğinde;

a)Davalı sendikanın 01/11/2011 tarihli 315 numaralı yönetim kurulu kararında “Yönetim kurulumuz yukarıda belirtilen tarihte toplanarak, ... adına bankalarda hesap açmaya, kapamaya, para yatırmaya, çekmeye, havale için talimat vermeye, para ve mali işlerde düzeni sağlamaya, bu konularda bilumum kurum, resmi makam, gerçek ve tüzel kişiler önünde temsil ve ilzama, hukuki ihtiyaçların giderilmesinin sendikamız ve üyelerimiz adına açılacak yargı mercilerindeki bilumum dava ve takipler, lehte ve aleyhte olan bilumum dava ve takip için avukat tayin etmeye gerektiğinde azletmeye genel Başkan...., Genel Teşkilat Sekreteri ... ve genel Toplu Sözleşme Sekreteri ...’dan herhangi ikisinin çift imzalı olmak kaydıyle yetkili kılınmasına, 03.02.2010 gün ve 21 nolu yönetim kurulu kararının iptaline toplantıya katılan yönetim kurulu üyelerinin oybirliğiyle karar verilmiştir....”denilmiştir. Bu kararın tüzüğün genel mali sekreterin görevlerini düzenleyen 24. maddesinin “h” bendindeki “Tahsil, tediye, mahsup ve sair muhasebe işlemlerine ilişkin belgeleri ve yazışmaları başkanla birlikte imzalamak” hükmüne aykırı olduğu görülmektedir. Söz konusu kararla birlikte davacı Genel Mali Sekreterin tüzükle düzenlenmiş görevi Genel Teşkilat Sekreteri ve Genel Toplu Sözleşme Sekreterine devredilmiş bulunmaktadır. Bu şekilde 4688 sayılı Kanun’un 12/1-b maddesi ve tüzüğün 60. maddesi uyarınca genel kurula ait olan ve yine aynı Kanun'un 8. maddesi gereğince başka bir organa devredilemeyen, bir başka ifadeyle münhasıran genel kurulca kullanılabilen tüzük değişikliği yapma yetkisi ve görevi yönetim kurulu tarafından kullanılmış ve yerine getirilmiş olmaktadır. Bir başka anlatımla 01/11/2011 tarihli 315 numaralı yönetim kurulu kararıyla fiilen tüzük değişikliği yapılmış olmaktadır. Bu sebeplerle anılan kararın geçersiz olduğu açık olup mahkemece bu yönde tespit yapılması gerekmektedir.

b)Davalı sendikanın 01/11/2011 tarihli 316 mükerrer numaralı yönetim kurulu kararında “Yönetim kurulumuz yukarıda belirtilen tarihte toplanmıştır. Yapılan istişareler neticesinde 12-13/02/2011 tarihinde yapılan olağan genel kurulumuzu müteakiben yönetim kurulumuzun aldığı karar doğrultusunda aylıksız izinli sayılan Sendikamız Yönetim Kurulu üyeleri ..., ... ve ...’ün aylıksız izin kararlarının iptal edilmesine, 4688 sayılı Kanun'un 18. maddesi hükümleri çerçevesinde kurumlarına yazılı müracaatta bulunmalarına dair noterden ihbarname çıkarılmasına toplantıya katılan üyelerin oybirliğiyle karar verilmiştir” denilmiştir. Söz konusu kararla davacıların fiilen profesyonel sendika yöneticiliği sona erdirilmektedir. Öncelikle kararın yerindeliği konusuna girmeden bu kararın yönetim kurulunca alınabilecek bir karar olup olmadığının ortaya konulması gereklidir. Bu konuda 4688 sayılı Kanun'un 18. maddesi ve sendika tüzüğü birlikte değerlendirilmelidir. Sendika tüzüğünün 39. maddesinde şube yönetim kurulu üyelerine ilişkin sınırlayıcı bir hüküm bulunmakla beraber genel merkez yönetim kurulu hakkında sınırlayıcı herhangi bir hüküm bulunmadığından belirleyici olan hüküm 4688 sayılı Kanun'un 18. maddesi olmaktadır. Anılan maddenin 4. fıkrasında, “Sendika veya konfederasyonu ilk genel kurula kadar sevk ve idare edecek yönetim kurulu üyeleri, genel kurulda yönetim kuruluna seçilenler ile sendika şube yönetim kurulu üyeleri seçildikleri tarihten itibaren durumlarını en geç otuz gün içinde kurumlarına yazılı olarak bildirirler. Söz konusu yöneticiler sendika tüzüğünde belirtilen hükümlere göre, ayrıca yazılı talepte bulunmaları halinde bu görevleri süresince aylıksız izine ayrılırlar. Talepte bulunmayanlar ise kurumlarındaki görevlerine devam ederler. İzine ayrılmayan yönetim kurulu üyeleri haftada bir gün kurumlarından izinli sayılırlar. Sendika yönetim kurulu üyelerinin, bu fıkrada belirtilen haklardan yararlanabilmesi için bağlı bulundukları sendikanın şube kurulması için

öngörülen üye sayısına ulaşması, konfederasyon yönetim kurulu üyelerinin bu fıkrada belirtilen haklardan yararlanabilmesi için ise konfederasyona bağlı sendikaların toplam üye sayısının genel kurullarını delegelerle yapabilecek sendika üye sayısına ulaşması gerekir.” düzenlemesine yer verilirken aynı maddenin 9. fıkrasında ise “Aylıksız izinli sayılanlardan herhangi bir nedenle sendika veya konfederasyon organlarındaki görevlerinden ayrılanlar, görevlerinin son bulması tarihinden itibaren otuz gün içinde ayrıldıkları kurum ve kuruluşa yazılı müracaat etmeleri durumunda, kamu işvereni bu kimseleri otuz gün içinde eski görevlerine ya da uygun diğer bir göreve atamak zorundadır. Otuz gün içinde görevlerine başlamak için başvurmayanlar görevlerinden çekilmiş sayılırlar.” denilmiştir.

Görüldüğü üzere, sendika genel merkez yönetim kurulunun yönetim kurulu üyelerinin aylıksız izne ayrılmasında ve bu halin sona ermesinde her hangi bir karar alma yetkisi mevcut değildir. Aylıksız izine ayrılma davacılara kanun ve tüzük gereği kendi isteklerine bağlı olarak tanınmış bir haktır. Ayrıca bu şekilde yönetim kurulunun karar alabileceğinin kabulü, aynı zamanda yönetim kurulunun kendi üyeleri hakkında fiilen yöneticilik yapmalarına engel olabilecek ve baskı oluşturabilecek kararları alabileceğinin de kabulü anlamına gelir ki bu durumun sendika içi demokrasiyi işlemez hale getireceği açıktır. Bu nedenlerle anılan karar geçersiz olup mahkemece bu yönde tespit yapılması gerekmektedir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında mahkemece davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7428, Karar No: 2012/9899, Tarih: 11.10.2012

**14. Ceza Dairesi         2011/7428 E.  ,  2012/9899 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Pendik 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 02.04.2008 gün ve 2006/428 Esas, 2008/259 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın birden fazla mağdureye karşı fuhuş suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, mağdur sayısınca suç oluşacağı gözetilmeden, tek suç kabul edilerek yazılı şekilde uygulama yapılması ve adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde, TCK.nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeden sonra uygulanamayacağı gözetilmeden, hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan "TCK.nın 53/1. maddesindeki haklardan cezasının infazı boyunca yoksun bırakılmasına" ibaresinin çıkarılarak, yerine “Sanığın 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile haklarından koşullu salıverilme tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının .../...

infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/28163, Karar No: 2012/41832, Tarih: 10.12.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/28163 E.  ,  2012/41832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan Sağlık Bakanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Yapılan yargılama sonucunda davalı Bakanlığa harç yükletilip, yükletilmeyeceği uyuşmazlık konusudur.

Harçtan muaflık kurumu 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13.maddesinde düzenlenmiştir

13.maddenin j(Ek bent:21/01/1982 - 2588/3 md.) bendi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan muaf olduğunu hüküm altına almıştır.

Bu nedenle genel bütçeye dahil olan davalı Bakanlığın Harçlar Kanunun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin harç davalı Bakanlığa yükletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:

Temyize konu olan kararın hüküm fıkrasının harçla ilgili 4.bendinde hesaplanan miktarı yazılı harcın tahsiline ilişkin son satırında yazılı olan;

“ ...harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak hazineye gelir kaydına” sözcüklerinin çıkartılarak yerine;

“...harcın Davalı Bakanlık Harçlar Kanunun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğundan davalı Sağlık Bakanlığın'a harç yükletilmesine yer olmadığına, bu nedenle sadece diğer davalı Şirketten tahsili ile hazineye gelir kaydına” sözcüklerinin yazılması sureti ile hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/29158, Karar No: 2024/946, Tarih: 18.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/29158 E.  ,  2024/946 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/3051 E., 2023/2882 K.

SUÇLAR : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2022/1137 Esas, 2023/192 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 12.05.2023 tarihli ve 2023/1495 Esas, 2023/1806 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağının ve hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kaldığının gözetilmemesi nedenleriyle bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e-f maddelerinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 12.05.2023 tarihli ve 2023/1495 Esas, 2023/1806 Karar sayılı kararı, bozma üzerine Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.06.2023 tarihli ve 2023/453 Esas, 2023/482 Karar sayılı kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu belirlenerek buna göre yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.