muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/686, Karar No: 2014/19284, Tarih: 22.10.2014

Davalı tanığı N.. A.. yaz kış mesai saatlerinin değişmediğini, 8 saat çalıştıklarını beyan etmiş, davalı tanığı R.. T.. ise 08.00-17.00 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenmesi ile çalıştıklarını beyan etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının kış aylarında fazla mesai yapmadığı, yaz ayları olarak kabul edilen Haziran, Temmuz, Ağustos ve Eylül aylarında haftanın 6 günü 07.00-18.00 saatleri arasında 11 saatten, 2 saat ara dinlenmesi ile günde 9 saat, haftada 54 saat çalıştığı, haftada 9 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Ancak davacı tanıkları vardiyalı çalışmadan bahsetmişler ayrıca yaz ve kış sezonu konusunda farklı beyanlarda bulunmuşlardır. Mahkemece öncelikle davalı işyerinden ve ihbar olunan A.. B..ndan puantaj kayıtları varsa getirtilmeli, tanıklar dinlenerek tanık beyanları arasındaki vardiyalı çalışma, davacının hangi vardiyada çalıştığı, yaz ve kış dönemindeki ayların hangi aylar olduğu konusundaki çelişkiler giderilmeli, tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca varılmalıdır. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 22/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10327, Karar No: 2015/17662, Tarih: 13.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/10327 E.  ,  2015/17662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 2202 - 31/05/2012 tarihleri arasında hukuk direktörü olarak çalıştığını, bu tarihte emekli olduğunu, 01/06/2012 tarihinde yeniden çalışmaya başladığını, 30/04/2013 tarihinde organizasyon yapısındaki değişiklik gerekçesi ile iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, fesih sebebinin gerçek olmadığını iddia ederek feshin geçersiz olduğunun tespiti ile davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın süresinde açılıp açılmadığının tetkik edilmesi gerektiğini,04/09/2002 - 31/05/2012 tarih aralığında çalışan davacının emeklilik nedeniyle istifa ettiğini, kıdem tazminatının ödendiğini, 2. Çalışma döneminin 01/06/2012 - 30/04/2013 tarih aralığı olduğunu, iş akdinin organizasyon değişikliği kapsamında gerçekleştiğini, iş yerinde kadro fazlalığı meydana geldiğini, davacının ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretinin ödendiğini, 2012 mali yılı sonunda şirket genelinde tasarruf tedbirlerinin alındığını, masraf kalemlerinin azaltıldığını, bazı organizasyonel değişikliklere yönelik işletmesel kararlar alındığını, personel sayısının azaltılması yoluna gidildiğini feshin 4857 sayılı yasaya uygun olduğunu, davacının niteliklerine uygun başka bir pozisyon bulunmadığını, işletmesel karar çerçevesinde holdinge bağlı bir çok ecza deposunun kapatıldığını, bir çok çalışanın sözleşmesinin feshedildiğini, davacının 30/04/2013 tarihli yazısı ile çalışmak istemediğini bildirdiği, iş akdinin feshedildiğini, feshin son çare ilkesine uyulduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının imzalamış olduğu “Şirketinizde 01/09/2002 tarihinden itibaren görev yapmaktayım. 30/04/2013 tarihinden itibaren organizasyon yapısındaki değişiklik nedeniyle oluşan kadro fazlalığından dolayı ihbar tazminatımın ve izin ücretimin ödenmesi şartıyla iş akdimin feshedilmesine muvafakat ediyorum.”şeklindeki muvafakatname nedeniyle taraflar arasında iş akdinin hitamına yönelik anlaşma bulunduğu, davacının emekli olduktan sonraki dönemde yıllık izin ücretine hak kazanmamasına rağmen kendisine yıllık izin ödenmesinin davacıya sağlanan makul yarar olarak kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki iş ilişkinin “bozma sözleşmesi” yoluyla sona erip ermediği hususu uyuşmazlık konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki iş ilişkinin “bozma sözleşmesi” yoluyla sona erip ermediği hususu uyuşmazlık konusudur.

Bozma sözleşmesi (ikale) yasalarımızda düzenlenmiş değildir. Sözleşme özgürlüğünün bir sonucu olarak daha önce kabul edilen bir hukuki ilişkinin, sözleşmenin taraflarınca sona erdirilmesi mümkündür. Sözleşmenin, doğal yollar dışında tarafların ortak iradesiyle sona erdirilmesi yönündeki işlem ikale olarak adlandırılır.

İş Kanununda bu fesih türü yer almasa da, taraflardan birinin karşı tarafa ilettiği iş sözleşmesinin karşılıklı feshine dair sözleşme yapılmasını içeren bir açıklama (icap), ardından diğer tarafın da bunu kabulü ile bozma sözleşmesi (ikale) kurulmuş olur.

Bozma sözleşmesinde icapta, iş ilişkisi karşı tarafın uygun irade beyanı ile anlaşmak suretiyle sona erdirmeye yönelmiştir. Bu sebeple, ikale sözleşmesi akdetmeye yönelik icap, fesih olarak değerlendirilip, feshe tahvil edilemez.

Bu anlamda bozma sözleşmesinin şekli, yapılması, kapsam ve geçerliliği Borçlar Kanunu hükümlerine göre saptanacaktır. Buna karşılık iş sözleşmesinin bozma sözleşmesi yoluyla sona erdirilmesi, iş hukukunu yakından ilgilendirdiği için ikalenin yorumunda iş sözleşmesinin yorumunda olduğu gibi, genel hükümlerin yanı sıra iş hukukundaki “işçi yararına yorum” ilkesi de göz önünde bulundurulacaktır.

Borçlar Kanunun 23-31 maddeleri arasında düzenlenmiş olan irade fesadı hallerinin, bozma sözleşmeleri yönünden titizlikle ele alınması gerekir. Bir işçinin bozma sözleşmesi yapma konusundaki icap veya kabulde bulunmasının ardından işveren feshi haline özgü iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak istemesi ve yasa gereği en çok bir ay içinde işe iade davası açmış olması hayatın olağan akışına uygun düşmez.

İş ilişkisi taraflardan her birinin bozucu yenilik doğuran bir beyanla sona erdirmeleri mümkün olduğu halde, bu yola gitmeyerek karşılıklı anlaşma yoluyla sona erdirmelerinin nedenleri üzerinde de durmak gerekir. Her şeyden önce bozma sözleşmesi yapma konusunda icapta bulunanın makul bir yararının olması gerekir. İş ilişkisinin bozma anlaşması yoluyla sona erdirildiğine dair örnekler 1475 sayılı İş Kanunu ve öncesinde hemen hemen uygulamaya hiç yansımadığı halde, iş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesinin ardından özellikle 4857 sayılı İş Kanunu sonrasında giderek yaygın bir hal almıştır. Bu noktada, işveren feshinin karşılıklı anlaşma yoluyla fesih gibi gösterilmesi suretiyle iş güvencesi hükümlerinin bertaraf edilmesi şüphesi ortaya çıkmaktadır. Bu itibarla irade fesadı denetimi dışında, tarafların bozma sözleşmesi yapması konusunda makul yararının olup olmadığının da irdelenmesi gerekir. Makul yarar ölçütü, bozma sözleşmesi yapma konusundaki icabın işçiden gelmesi ile işverenden gelmesi ve somut olayın özellikleri dikkate alınarak ele alınmalıdır. Dairemizin 2008 yılı kararları bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 21.4.2008 gün 2007/31287 E, 2008/9600 K).

Bozma sözleşmesi yoluyla iş sözleşmesi sona eren işçi, iş güvencesinden yoksun kaldığı gibi, kural olarak feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatlarına da hak kazanamayacaktır. Yine 4447 sayılı Yasa kapsamında işsizlik sigortasından da yararlanamayacaktır. Bütün bu hususlar, iş hukukunda hâkim olan ibranamenin dar yorumu ilkesi gibi, hatta daha da ötesinde, ikale sözleşmesinin geçerliliği noktasında işçi lehine değerlendirmenin gerekliliğini ortaya koymaktadır.

Tarafların bozma sözleşmesinde ihbar ve kıdem tazminatı ile iş güvencesi tazminatı hatta boşta geçen süreye ait ücret ve diğer haklardan bazılarını ya da tamamını kararlaştırmaları da mümkündür. Bozma sözleşmesinin geçerliliği konusunda bütün bu hususlar dikkate alınarak değerlendirmeye gidilmelidir.

Bozma sözleşmesinde kıdem tazminatının ödenmesi kararlaştırıldığı takdirde, kıdem tazminatı 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesine göre hesaplanmalı ve anılan maddedeki kıdem tazminatı tavanı gözetilmelidir. Belirtmek gerekir ki, sözü edilen Yasada düzenlenen kıdem tazminatı tavanı mutlak emredici niteliktedir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının feshe muvafakat etmesi işveren feshini ortadan kaldırmaz, bu muvafakat ikale sözleşmesi olarak değerlendirilemez, davalı işveren feshin geçerli nedene dayandığını ispatlamak zorundadır, dosya içeriğine göre işveren geçerli feshi kanıtlayamadığından feshin geçersizliğine ve işe iadeye karar vermek gerekirken hatalı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının İŞİNE İADESİNE,

3-Davacının kanunî sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin 5 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.500 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 1.020.00 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 13.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3879, Karar No: 2012/10196, Tarih: 17.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/3879 E.  ,  2012/10196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca, dere koruma alanında kalıp kullanımı yasaklanan taşınmazların dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelin davalı idareden tahsili ile taşınmazların tapu kaydındaki davası kabul edilen davacılar payının iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1107, Karar No: 2025/2045, Tarih: 16.04.2025

**7. Hukuk Dairesi         2025/1107 E.  ,  2025/2045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/436 E., 2019/934 K.

Mahkemece verilen karar davacı vekili tarafından duruşmalı temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda 17.12.2024 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz eden davacı vekili Av. ... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra açık duruşmanın bittiği bildirildi. İşin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; maliki olduğu kök 1775 parsel sayılı taşınmazda 20.03.1987 tarihli Meclis Kararı ile özel imar uygulaması yapıldığını ve taşınmazın 1984 parsel numarasını aldığını, ancak belediye tarafından 1989 yılında 165 sayılı Encümen Kararı ile İmar Kanunu 18. madde uygulamasının yapıldığını ve 2. defa DOP alındığını, oluşan 94 ada 1 parsel sayılı taşınmazda davalı Belediyenin 833/2400 hisse ile paydaş haline geldiğini, Belediye tarafından 2003 ve 2005 tarihlerinde de imar uygulamaları yapıldığını, karar ve uygulamaların iptaline yönelik İdare Mahkemelerinde açılan davaların kabul edildiğini, imar planlarının iptal edildiğini belirterek haksız olarak 2. DOP kesintisi ile oluşan ve davalı ... adına oluşturululan tapunun iptali ile davacı adına tescilini, başka ada ve parsellere dağıtılmış hisselerin eski 94 ada 1 parselde toplanmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu taşınmazda ilk kez 1989 yılında DOP kesilmek suretiyle imar planı uygulamasının yapıldığını, davacının bu planın iptali için açtığı davanın İdare Mahkemesinde davanın süresinde açılmadığından retle sonuçlandığını, ikinci kez DOP alınmadığını, belediye adına tescil yapılan yerin ihdasen gelen yerler olduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece 04.06.2013 tarihli kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece 04.06.2013 tarihli kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 04.06.2013 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunulması üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesi 11.11.2014 tarih ve 2014/9985 Esas, 2014/12738 Karar sayılı ilamında; 2003 ve 2005 tarihli imar sonucu oluşan çap kayıtlarının dayanağı olan idari işlemlerin idari yargı yerinde iptal edilmiş olması nedeniyle imar parselinin hukuki dayanaktan yoksun kalıp 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 1025. maddesinde belirtilen yolsuz tescil durumuna düştüğünden halen ayakta olan 94 ada 1 parsel dönülmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, her ne kadar davacı tarafından yasal düzenlemelere aykırı şekilde düzenleme ortaklık payı alındığı iddiasında da bulunulmuş ise de, aynı sebebe dayalı olarak açılan ve temyiz incelemesinden geçerek kesinleşen Serik 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/758 E. dosyası ile Antalya 1. İdare Mahkemesinin 2006/3015 Esas sayılı ilamları nazara alındığında davacının bu iddiasında isabet bulunmadığı, tüm bu açıklanan nedenler dikkate alınarak halen ayakta olan imar uygulaması neticesinde oluşan 94 ada 1 sayılı imar parseline dönülerek bu taşınmazın 833/2400 payının Boğazkent Belediye Başkanlığı, 1567/2400 payının ise davacı şirket adına tesciline karar verilmesi gerekirken, tamamının davacı şirket adına tesciline karar verilmesi isabetsiz olduğu gerekçeleriyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkeme, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, bozma ilamına uyulmasına karar verilerek davanın kısmen kabul, kısmen reddi ile halen ayakta olan imar uygulaması neticesinde oluşan Serik ilçesi, .......,Mahallesi 94 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 1567/2400 payının davalı adına olan kaydının iptali ile davacı şirket adına tapuya kayıt ve tesciline, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine, Serik ilçesi,.........mahallesi 94 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 833/2400 payının davalı ... Başkanlığı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; idare mahkemesince iptal edilen planlar sonrası ilk uygulama neticesinde oluşan çap kaydının geçerli hale geldiğini, davalı belediyece iki kere DOP alındığını, davacı şirketin yaptırdığı özel imarın iptal edilmediğini, bu imar iptal edilmeksizin tekrar imar geçirilemeyeceğini, DOP alınamayacağını, taşınmazın davacı adına tescilinin gerektiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, imar hukukundan kaynaklanan tapu iptal ve tescil, kadastral parselin ihyası istemine ilişkindir.

İdari karar idari yargı yerinde ortadan kaldırılmadıkça genel yargıda tapu sicilindeki gerekli düzeltmenin yapılabilmesi mümkün değildir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, imar hukukundan kaynaklanan tapu iptal ve tescil, kadastral parselin ihyası istemine ilişkindir.

İdari karar idari yargı yerinde ortadan kaldırılmadıkça genel yargıda tapu sicilindeki gerekli düzeltmenin yapılabilmesi mümkün değildir.

Dosya kapsamı ve toplanan tüm delillerden, davalı ... tarafından 21.09.2017 tarihli, 460 sayılı ve 31.05.2018 tarihli 471 sayılı kararları ile geri dönüşüm imar uygulaması işlemlerinin yapıldığı, davacı tarafından bu işlemlerin iptaline yönelik Antalya 1.İdare Mahkemesinin 2018/275 E. sayılı ve Antalya 3. İdare Mahkemesinin 2018/1128 E. sayılı dosyası ile iptal davalarının açıldığı tespit edilmiş olup UYAP ortamında yapılan incelemede ilgili dava dosyalarında kararların verildiği görülmüş fakat kesinleştiğine dair bilgiye erişilememiştir.

O hâlde Mahkemece, yukarıda işaret edilen İdare Mahkemelerinde açılan davaların 6100 sayılı Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun 165. maddesi uyarınca kesinleşmesi beklenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi yerinde görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Yargıtay duruşma vekâlet ücreti 28.000,00 TL’nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

16.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/291, Karar No: 2020/2364, Tarih: 01.06.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/291 E.  ,  2020/2364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

KARAR DÜZELTME İSTEYEN

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; düzeltilerek onanmasına dair Dairemizin 18.09.2019 gün ve 2019/4713 - 2019/8891 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26.09.2014 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

Mahkemece verilen 28.02.2019 tarihli hükmün taraflarca temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 18.09.2019 tarih ve 2019/4713 esas ve 2019/8891 karar sayılı ilamı ile "Velayeti anneye bırakılan ortak çocuklar 2009 doğumlu İlke Şükriye ve 2011 doğumlu... ile baba arasında her ayın 3. ve 4. haftası Cumartesi saat 09:00’dan ertesi gün 17.00’a kadar düzenlenen kişisel ilişkinin ardışık haftalarda yapılması sebebiyle çocukların üstün menfaati ve kişisel ilişkinin amacına aykırı olduğu, mahkemece yarıyıl tatili olduğundan bahisle belirlenen 1 Şubat ile 7 Şubat tarihleri arasındaki kişisel ilişki düzenlemesinin, Milli Eğitim Bakanlığının 24.06.2019 tarihli ve 2019/9 sayılı genelgesi uyarınca yarıyıl tatilinin 20 Ocak ile 31 Ocak arasında yapılacağı nazara alındığında isabetli olmadığı" ve " Bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşen vekalet ücreti yönünden yeniden hüküm kurulmasının doğru olmadığı" gerekçesiyle hükmün düzeltilerek onanmasına; temyize konu diğer bölümlerin ise Dairemiz ilamının 1. bendi uyarınca onanmasına karar verilmiş, Dairemizin düzeltilerek onamaya ilişkin bu ilamının sonuç kısmında ise kişisel ilişki baba ile ortak çocuklar arasında her yıl 1 Temmuz saat 10:00 ile 20 Temmuz saat 17:00 arasındaki dönemi kapsayacak şekilde yeniden düzenlenmiştir.

Dairemiz ilamına karşı davalı-karşı davacı erkek; tarımla uğraşması sebebiyle kişisel ilişkinin yaz döneminde Ağustos ayı içinde kurulması gerektiğini belirterek kişisel ilişkinin süresi yönünden karar düzeltme talebinde bulunmuştur. Kendisine kişisel ilişki hakkı tanınmış olan babanın işi gereği Temmuz aylarında tanınan kişisel ilişki süresinde ortak çocukları fiilen görme olanağını bulamayacağı açıktır. Öyleyse baba ile ortak çocuklar arasında babanın Ağustos ayında kişisel ilişki kurulmasına yönelik talebi de gözetilerek daha

uygun bir zaman dilimini kapsayacak şekilde kişisel ilişki tesisi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Bu nedenle, davacı-karşı davacı erkeğin karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemizin 18.09.2019 tarih ve 2019/4713 esas ve 2019/8891 karar sayılı düzeltilerek onama ilamının kişisel ilişkiye yönelik kısmının kaldırılmasına, hükmün yukarıda açıklanan sebeple düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple davalının kişisel ilişki süresine yönelik karar düzeltme isteğinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440-441. maddeleri gereğince kabulüne, Dairemizin 18.09.2019 tarih ve 2019/4713 esas ve 2019/8891 karar sayılı düzeltilerek onama ilamının kişisel ilişkiye yönelik bölümünün kaldırılmasına, ilk derece mahkemesinin gerekçeli kararının hüküm fıkrasından 3. bendin çıkarılmasına yerine 3. bent olarak “Velayeti anneye verilen ortak çocuklar ile baba arasında her ayın 1. ve 3. hafta sonları Cumartesi günü saat 10:00 ile Pazar günü saat 17:00 arasında, dini bayramların ikinci günü saat 10:00 ile üçüncü günü saat 17:00 arasında, her yıl yarıyıl tatilinin ilk günü saat 10:00 ile yedinci günü saat 17:00 arasında, her yıl 1 Ağutos saat 10:00 ile 30 Ağustos saat 17:00 arasında, her yıl babalar gününde saat 10:00 ile 17:00 arasında, ortak çocukların davalı-karşı davacı baba yanına verilmek suretiyle ortak çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 01.06.2020 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/12178, Karar No: 2015/14151, Tarih: 07.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/12178 E.  ,  2015/14151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 19/01/2015

Numarası : 2013/643-2015/21

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre

taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 07/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.