muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4633, Karar No: 2019/22836, Tarih: 10.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/4633 E.  ,  2019/22836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 08.10.2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına vekili Avukat...ve ... ile karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, bir kısım eksik belgeler getirtildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin nakil tarihine kadar davalı ...’nın işçisi olarak çalıştığını, hak kazandığı halde ödenmemiş işçilik alacaklarının bulunduğunu ileri sürerek, ücret, ilave tediye ile bir kısım toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'nun 1 inci maddesine göre “(1)... illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür. (2) ... büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır. (3) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır. (4) ... ve ... il mülki sınırları içerisinde bulunan köylerin tüzel kişiliği kaldırılarak bağlı bulundukları ilçe belediyesine mahalle olarak katılmıştır. (5) Birinci, ikinci ve dördüncü fıkrada sayılan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. (6) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illerin bucakları ve bucak teşkilatları kaldırılmıştır.”

Tüzel kişiliği sona eren belediyelerin devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini düzenleyen 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 3. fıkrasında 1. maddeye göre tüzel kişilikleri kaldırılan belediye ve köylerin personeli, her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, büyükşehir belediyesi, bağlı kuruluşu veya ilçe belediyesine devredileceği düzenlenmiştir.

Diğer taraftan 6360 sayılı Kanun’un geçici 1 inci maddesinin sekizinci fıkrasına göre ise “Bu Kanunla büyükşehir ilçe belediyesi olan belediyelerce yürütülen su, kanalizasyon, katı atık depolama ve bertaraf, ulaşım, her çeşit yolcu ve yük terminalleri, toptancı halleri, mezbaha, mezarlık ve itfaiye hizmetlerine ilişkin olmak üzere personel, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ve bu hizmetlerin yerine getirilmesine yönelik yatırım, alacak ve borçları, komisyonca ilgisine göre büyükşehir belediyesi ile ilgili bağlı kuruluş arasında paylaştırılır.”

Somut uyuşmazlıkta davalı ...’nda çalışan davacı işçinin, 6360 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesi sonrasında, 6360 sayılı Kanun’un geçici 1 inci maddesinin sekizinci fıkrası kapsamında yer alan işlerde görev yapması sebebiyle ... Büyükşehir Belediyesi veya bağlı kuruluşuna devredilerek çalışmaya devam ettiği anlaşılmaktadır.

... İli Devir, Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu’nun 18/03/2014 tarih ve 29 sayılı kararı ve eklerine göre de, davacı işçi, 6360 sayılı Kanun’un geçici 1 inci maddesinin sekizinci fıkrası kapsamında ... Büyükşehir Belediyesi veya bağlı kuruluşuna devredilmiştir.

Bu noktada ifade etmek gerekir ki, anılan madde kapsamında yapılacak devir sonucunda, devir kapsamında bulunan işçilerin tüm hak ve borçları da devralan büyükşehir belediyesi veya bağlı kuruluşuna devredilmiş sayılacağından, devreden ... Belediyesi’nin dava konusu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır.

Bununla birlikte, davacı işçi tarafından davanın ... Belediyesi’ne karşı açılması hasımda kabul edilebilir yanılgıya dayandığından, mahkemece ... İli Devir, Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu’nun 18/03/2014 tarih ve 29 sayılı kararı ve eki gereğince davacı işçinin devredildiği kurum belirlenmeli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 124 üncü maddesi gereğince devralan kuruma davayı yöneltmesi için davacıya süre verilmeli, davanın devralan kuruma yöneltilmesi ve bu suretle taraf teşkilinin sağlanması durumunda dava dilekçesi ve ekleri devralan kuruma tebliğ edilmeli, devralan kurumun göstereceği deliller toplanılmalı ve daha sonra işin esası incelenmelidir.

Anılan hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, davalı yararına takdir edilen 1.222,20 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19325, Karar No: 2008/21224, Tarih: -

4. Ceza Dairesi 2008/19325 E., 2008/21224 K.

**4. Ceza Dairesi 2008/19325 E., 2008/21224 K.**

**- BELLİ HAKLARI KULLANMAKTAN YOKSUN BIRAKILMA

- SÜRELİ HAPİS CEZASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 49 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık İ.. G..'ün, 5237 sayılı T.Ceza Yasasının 106/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, verilen cezanın ertelenmesine ve sanığın cezasının infazı süresince aynı Yasanın 53/1 maddesinde öngörülen haklardan yoksun bırakılmasına ilişkin G.. 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen 15.05.2008 tarihli kararının Adalet Bakanlığınca 07.10.2008 gün ve 49953 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.11.2008 gün ve 211030 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede "Sanık hakkında verilen 1 yıl kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın ertelenmiş olmasına nazaran, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/4. maddesinde yer alan "kısa süreli hapis cezası ertelenmiş kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, aynı Kanun'un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir" denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

5237 sayılı T.Ceza Yasasının 53/4 maddesinde "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." Aynı Yasanın 49/2. maddesinde ise "Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır." hükümleri yer almaktadır.

İncelenen somut olayda, mahkemece anılan yasa hükümleri gözetilmeden kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, anılan Yasanın 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarına karar verildiği görülmektedir. Mahkemenin uygulamasının hukuka uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, yasa yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, tehdit suçundan sanık İ.. G.. hakkında, G.. 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen 15.05.2008 gün ve 2008/202-192 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Yargılama Yasasının 3089. maddesi uyarınca HÜKMÜN BOZULMASINA, hükümdeki hukuka aykırılığın, anılan Yasa maddesinin 4/9 fıkrası uyarınca Yargıtay tarafından giderilmesi gerektiğinden, sanığın 5237 sayılı Yasanın 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına ilişkin kısmın hükümden ÇIKARILMASINA, kararın öbür yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, 26.11.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/26947, Karar No: 2021/3657, Tarih: 24.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/26947 E.  ,  2021/3657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı 22.06.2005 tarihinde verilen hükmü 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 16 .12.2019 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 24.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5627, Karar No: 2011/7398, Tarih: 07.06.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/5627 E.  ,  2011/7398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar tarafından, davalı aleyhine 22.05.2009 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davacılar Ali Yüksel ve Mustafa Yüksel'in açtığı davanın açılmamış sayılmasına, davacı ... Yüksel'in davasının kabulüne dair verilen 03.12.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacılar, taşınmazlarının genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek davalıya ait 7 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını istemişlerdir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacılar ... ve ...’in açtığı davanın HUMK’nun 409. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına, davacı ...’in açtığı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayalı geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana

yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, 5 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısı bulunmadığından mutlak geçit ihtiyacı içinde bulunduğu açıktır. Hükme esas alınan 19.03.2010 tarihli fen bilirkişi raporunda, 7 parsel sayılı taşınmaz içerisinde yer alan (A) ile işaretli 137,22m2 bölümün en uygun geçit seçeneği olduğu belirtilmiş, anılan bu bölümden de geçit kurulmasına karar verilmiştir. Geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri ile taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi gözetilmelidir. Dolayısıyla dava, geçit tesisinden en az zarar görecek olan taşınmaz malikine karşı yöneltilmelidir. Kurulan geçit ile, geçitle yükümlendirilen 7 parsel sayılı taşınmazın genel yol ile bağlantısı kesildiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle, mahkemece yapılması gereken iş, elbirliği mülkiyetine tabi bir taşınmazda tüm maliklerin katılımı ile açılacak davada, uzman bilirkişilerin katılımı ile yapılacak keşif sonucu komşuluk hukuku ve fedakarlığın denkleştirilmesi ilkeleri dikkate alınarak bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3m) seçenekler belirlenmeli, en uygun seçenekten geçit kurulmalıdır.

Mahkemece, yukarıda yapılan saptamalar bir yana bırakılarak yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 07.06.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1653, Karar No: 2011/7859, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/1653 E.  ,  2011/7859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava davacının meslek hastalığı sonucu %35,2 oranında sürekli iş göremez duruma gelmesi nedeniyle 12.000,00 TL manevi tazminatın 21.06.1999 olan rapor tarihinden itbaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsili istemine ilşkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 7000,00TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Tazminat faizi gördüğü işlev ve hukuki nitelik bakımından gecikme faizidir.Meslek hastalığı nedeniyle açılan tazminat davalarında eğer talep var ise faizin zararın bulunduğunu (meslek hastalığının bulunduğunu)belirleyen tıbbi rapor tarihinden itibaren yürütüleceği,bu tarihten itibaren zarar verenin temerrüde düşeçeğinin kabulü gerek Dairemizin gerekse Yargıtayın yerleşik uygulamasıdır.

Davacının meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremez duruma geldiği SSK Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesince 10.08.2000 tarihinde düzenlenen raporla tespit edildiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Bu tespite göre davacı için hükmedilen manevi tazminatın faiz başlangıcının da davacıda ilk olarak meslek hastalığına bağlı sürekli iş göremezlik oranının tespit edildiği 10.08.2000 tarihi olmalıdır.Mahkemece dava tarihinden gecerli olmak üzere faize hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden (6100 sayılı HMK.nun 370/2.) HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin tümüyle silinerek yerine;"7000,00TL manevi tazminatın 10.08.2000 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine,fazla talebin reddine" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 10.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15625, Karar No: 2017/10, Tarih: 03.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/15625 E.  ,  2017/10 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5953, Karar No: 2025/1648, Tarih: 03.03.2025

**8. Ceza Dairesi         2022/5953 E.  ,  2025/1648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/218 Esas, 2022/386 Karar

SUÇ : Suçu ve suçluyu övme

SUÇ TARİHLERİ : 11.03.2016, 14.03.2016, 03.03.2018, 13.11.2018, 26.02.2019, 27.12.2017, 26.03.2019, 29.10.2019, 02.10.2017, 31.08.2018

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

1.Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.06.2020 tarihli ve 2019/564 Esas, 2020/130 Karar sayılı kararıyla sanığın terör örgütü propagandası yapma suçundan, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 7/2-2. cümle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53. maddeleri gereğince 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir. Karar sanık müdafii tarafından istinaf edilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 23.06.2021 tarihli ve 2020/1318 Esas, 2021/1034 Karar sayılı kararıyla hükmün "...1.) Bağlantılı dosya ile dava dosyasının birleştirilmesi gerektiği, 2.) Savunma hakkının ihlal edildiği, 3.) Sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 215. maddesini oluşturup oluşturmayacağının tartışılması gerektiği..." şeklindeki gerekçelerle bozulmasına karar verilmiştir. Akabinde; Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.07.2021 tarihli ve 2021/120 Esas, 2021/243 Karar sayılı kararıyla bağlantılı dava dosyalarının birleştirilmesine karar verilmiştir.

3. Akabinde; Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.12.2021 tarihli ve 2021/172 Esas, 2021/273 Karar sayılı kararıyla sanığın 5237 sayılı Kanun'un 215/1, 43, 62 ve 53. maddeleri gereğince 3 ay 3 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 03.03.2022 tarihli ve 2022/218 Esas, 2022/386 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi

Sanığın paylaşımı nedeniyle açık ve yakın tehlike ortaya çıkmadığından beraatine karar verilmesi gerektiğine, yargılamaya konu edilen paylaşımı sanığın yapıp yapmadığı araştırılmadan karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

2. Sanık Müdafinin Temyiz İstemi

Eksik inceleme ile sanığın mahkûmiyetine karar verildiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe