muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13574, Karar No: 2013/14276, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/13574 E.  ,  2013/14276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine dayalı yeniden inşa nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının davacıya ait işhanında kiracı olduğunu, 27.05.2009 tarihli dernek yönetim kurulu kararı ile taşınmazın yıkılıp yeniden inşası için karar alındığını, alınan karar doğrultusunda projenin hazırlanıp 06.01.2010 tarihinde belediyece onaylandığını, davalı kiracıya usulüne uygun olarak tahliye ihtarı gönderildiğini ancak davalının buna uymadığını belirterek yeniden inşa nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece, davacı tarafından ibraz edilen avan projenin davanın açıldığı tarih itibariyle uygulanabilir olmadığı, yeni avan projenin ibraz edilmediği, tahliye davasının her kira dönemini müteakip açılmasının mümkün olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine göre yeniden inşa nedeniyle açılacak tahliye davalarında, imarca tasdikli mimari ya da avan projenin ibrazı zorunludur. Ne var ki söz konusu projenin davanın açıldığı sırada verilmesi şart olmayıp dava tarihinden sonra da ibrazı mümkündür.

Olayımızda; davacı, 06.01.2010 tarihli onaylı avan projeye dayanmış olup imar planında yapılan değişiklik nedeniyle dava tarihi itibariyle projenin uygulanabilir olmadığı anlaşılmıştır. Belediyece verilen cevabi yazıdan anlaşıldığına göre duruşma aşamasında yeni avan proje için davacı tarafından belediyeye başvurulmuş ancak belediye istemi reddetmiştir. Dava dışı ... Belediyesinin bu işlemine karşı davacı tarafından ... İdare Mahkemesinin 2011/205 esas sayılı dosyası ile idari işlemin iptaline yönelik dava açılmıştır. Mahkemece ilgili tarafa proje ibrazı için her hangi bir kesin süre verilmediği gibi davacı tarafından yapılan proje başvurusu ve idare mahkemesinde görülmekte olan dava sonucu da bekletici mesele yapılmamıştır. Proje ibrazının gecikmesinde davacı derneğin bir kusuru bulunmamaktadır. Bu duruma göre idari yargıda görülmekte olan dava ve proje başvurusunun eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 24.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/13301, Karar No: 2005/373, Tarih: 27.01.2005

5. Hukuk Dairesi 2004/13301 E., 2005/373 K.

**5. Hukuk Dairesi 2004/13301 E., 2005/373 K.**

**- KAMULAŞTIRMASI EL ATMA**- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 10 ]

- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 11 ]

- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 27 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atmanın önlenmesi ve uğranılan zararın tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, kamulaştırmasız el atmanın önlenmesi ve uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı idare tarafından 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi uyarınca dava konusu taşınmazın bedelinin tesbiti ve idare adına tescili istemi ile dava açıldığından bahisle kamulaştırmasız el atmanın önlenmesi ve tazminat istemine ilişkin davanın, reddine karar verilmiş ve hüküm davacı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı idare tarafından açılan tesbit ve tescil davası henüz sonuçlanmadığından ve ne şekilde sonuçlanacağı da bilinmediğinden belirtilen dava sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, gerekçede gösterilen aksi düşüncelerle davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı .... vekilinin temyiz İtirazları yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.nun 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine, 27.1.2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8337, Karar No: 2016/9206, Tarih: 25.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/8337 E.  ,  2016/9206 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40.maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dairemiz ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, nakil sonrasında ücretin düşmemesine rağmen, başka bir işyerinde geçen kıdemin, yasa gereği nakledilen yeni işyerinde ücret tespitinde gözönünde tutulması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Dairemizin “.. Somut olayda davacı 6111 sayılı Yasanın 166/1. maddesi kapsamında davalı kuruma nakledildikten sonra bir süre çalışmış, daha sonra sendikaya kendi isteği ile üye olarak, üyelik tarihinde işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinden faydalanmaya başlamıştır. Davacının ücret yönünden intibakı Toplu İş Sözleşmesinin Geçici 3. Maddesine uygun olarak yapılmıştır. Yani davacı ücret seviyesi yönünden kayba uğramamıştır. Davacı her ne kadar intibakının kıdemi dikkate alınmadan yapılmasından dolayı aynı kıdemde olup da baştan beri davalı işyerinde çalışan sendika üyesi bir işçiye göre daha az ücret aldığını ve dolayısı ile ücret ve bağlı alacaklar yönünden kayba uğradığını iddia etmiş ise de; davacı sendikaya üye olmayarak, iş akdini 6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesinde düzenlenen şekliyle, önceki koşullarda bireysel iş sözleşmesi olarak sürdürmesi mümkün iken davacı bunun yerine, sendikaya üye olarak toplu iş sözleşmesi hükümlerini kendi rızası ile kabul etmiştir. Dolayısıyla davacının intibakının hatalı yapıldığı ve ücretinin eksik şekilde belirlendiği ileri sürülemez.

Davacı ile aynı işi yapan ve aynı kıdeme sahip olan ve baştan beri davalı kurumda çalışan işçi arasında oluşacak ücret farkının; işverenin eşit işe eşit ücret ödeme yükümlülüğüne aykırı olup olmadığı yönünden ise aynı işyerinde çalışıp aynı kıdemde olan işçi kavramından ne anlaşılması gerektiği irdelenmelidir. Bu anlamda bir işçinin işyerindeki kıdemi, sadece onun işyerindeki çalışma süresini içermeyip, işyerinde çalıştığı sürede elde ettiği bilgi, birikim, çalıştığı pozisyonlar, aldığı ödüller ve cezalar olmak üzere bir çok unsuru içinde barındırır. Somut olayda davacı, davalı kuruma nakledilmeden önce başka bir kurumda çalıştığından, baştan beri davalı kurumda çalışan bir işçi ile önceki kurumda çalışılan süreler gözönüne alındığında aynı sürede çalışmış gibi görünse de; kurumsal geçmiş ve tecrübe yönünden aynı bilgi ve birikime sahip olamayacak, sadece çalışma süreleri eşit olacak, yani geniş anlamda aynı kıdemde olmayacaklardır. Olayımızda davacı, davalı kuruma nakledilmeden önce çalıştığı kurumda aldığı ücret seviyesinde azalma olmayacak şekilde intibak işlemi yapıldığından, ücret seviyesi yönünden davacının önceki kurumdaki kıdeminin o kurumda belirlenen şartlar çerçevesinde karşılığını yeni kurumda da aldığı ve bu hususta bir kaybının olmadığı anlaşılmaktadır. Diğer yandan devredilmeden önceki ücret seviyesi yüksek fakat çalışma süresi düşük olan bir işçinin, nakledildiği kurumdaki ücret yönünden intibakının ücret seviyesi yerine kıdemine göre yapılması durumunda daha düşük ücret alması sonucu da ortaya çıkabilecektir. Hal böyle iken davacının baştan beri davalı kurumda çalışıyormuş gibi ücret seviyesinin belirlenmesini talep etmesi hakkaniyetli olmayacaktır. Bu nedenle işverenin bu işçiler arasında eşit işe eşit ücret ödeme yükümlülüğüne aykırı davrandığından söz edilemez. ” gerekçesi ile verdiği bozma kararının usul ve yasaya uygun olmasına ve yerleşik uygulamanın da bu yönde bulunmasına göre direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli YARGITAY HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 25.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13171, Karar No: 2014/19202, Tarih: 01.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/13171 E.  ,  2014/19202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2011/210-2013/41

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 01/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19934, Karar No: 2014/1647, Tarih: 13.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/19934 E.  ,  2014/1647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, davalıların sürücüsü, işleteni ve trafik sigortacısı olduğu aracın, 04.04.2009 tarihinde neden olduğu trafik kazası sonucunda, müvekkillerin desteği ...'ın yaşamını yitirdiğini belirterek, davacı anne ve baba için 5.000,00'er TL maddi ve 40.000,00 er TL manevi, davacı kardeş için 200,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir. Dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmuştur. Davacı vekili tarafından 28.06.2011 tarihli ıslah dilekçesi verilerek maddi tazminat istemi, yargılama sırasında düzenlenen bilirkişi raporu doğrultusunda artırılmıştır.

Davalılar vekilleri ise, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacı anne ve baba için toplam 103.152,00 TL maddi tazminata, davacı anne ve baba için 8.000,00 er TL manevi, davacı kardeş için 4.000,00 TL manevi tazminata karar verilmiştir. Bu karar; davacılar vekili ile davalı Kayapalı... vekili tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay 4. Hukuk Dairesince bozulmuştur. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargı-

lama sonucunda davanın kısmen kabulü ile davacı anne ve baba için 15.000,00 er TL manevi tazminata, davacı kardeş için 7.500,00 TL manevi tazminata karar verilmiş, maddi tazminat yönünden karar kesinleşmiş olduğundan bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Karar, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine, ayrıca manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde karar verilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ...'in yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.921,23 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38829, Karar No: 2017/3229, Tarih: 15.03.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/38829 E.  ,  2017/3229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vekili avukat Maksut Deliktaş geldi. Karşı tarafdan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, eşi ve anneleri olan ...' in davalı hastanede diğer davalı doktor tarafından 11.04.2012 tarihinde safra kesesinden laparoskopik yöntemle ameliyat edildiğini, ameliyatın başarısız geçtiğini zira sonrasında ağrılarının şiddetlendiğini, tekrar davalı hastaneye başvurduğu halde kendisine bir sıkıntı olmadığının söylendiğini ancak bir başka sağlık merkezinde yaptırdığı tetkikler sonucunda tekrar ameliyat edilmesi gerektiğini öğrendiğini, davalıların kusurlu işlemleri neticesinde son derece sıkıntılı günler geçirdiğini, yaşanan olumsuzluklar nedeniyle doğan maddi ve manevi zararlarının davalılardan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Vekil, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özelliklerinin göz önünde tutulması,onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılması ve en emin yolun seçilmesi gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Davacılar, davalı hastanede geçirdiği laparoskopik yöntemle yapılan safra kesesi ameliyatı sonrası ağrılarının devam ettiğini, şikayetleri artınca davalı hastaneye tekrardan başvurduğunu, kendisine bir sorun olmadığının söylendiğini, başka bir sağlık merkezine giderek yaptırdığı tatkikler sonucu tekarardan ameliyat edilmesi gerektiğinin ortaya çıktığını, davalıların kusurlu eylemleri neticesinde yeniden ameliyat olmak zorunda kaldığını bu nedenle doğan maddi ve manevi zararlarının davalılardan tahsilini istemişlerdir. Mahkemece Marmara Üniversitesinden alınan heyet raporunda, bilirkişiler, hastada ameliyat sonrası oluşan durumun komplikasyon olduğunu, davalılara izafe edilebilecek bir kusur olmadığını ancak izlenen ameliyat görüntülerinde ameliyat sırasında safra kanallarının bulunduğu alanın ortaya konulması ve arter ve sistik kanalın izole yapılar olarak ortaya konularak kliplenmesi sırasında kullanılan teknik güncel güvenli laparoskopik kolesistektomi standartlarına uygun olmamakla birlikte çevre organlara ve safra kanallara bir zarar verilmediğini, klip uygulama aletinin kapatma işlemini yeterli güvenlikte yapılmadığının düşünüldüğünü, kesme ve koagülasyon amaçlı kullanılan hook isimli aletin yan yüzeyinde elektrik akımının istemsiz diğer dokular ile teması ve yaralanmasını önleyecek izolasyon malzemesinin yıpranmış olduğu ve bu nedenle istenmeyen alanlardada yanık etkisi oluştuğunun izlendiğini ve videoda izelenen cerrahi teknik ve hook koter cihazında ki izolasyon probleminin bu komplikasyonun gelişmesinde birebir bağlantılı olmasada risk arttırıcı faktörler olduğu kanaatine varıldığını bildirmişlerdir. Alınan ek rapordada benzer görüşlere yer verilmiştir. Mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre davanın reddine karar verilmiş ise de dosyada mevcut rapor yukarıda anlatıldığı şekilde somut olayın tüm özelliklerini aydınlatmaya yeterli olmayıp çelişkiler içermektedir.

O halde mahkemece, üniversitelerin ilgili ana bilim dallarından seçilecek, konularında uzman bilirkişilerden oluşmuş bir kurul aracılığı ile davalının hukuki konum ve sorumluluğu, dosyada mevcut delillerle birlikte bir bütün olarak değerlendirilip, yapılması gerekenle yapılan müdahale ve işlemlerin ne olduğu, bu hususta davacıya bilgilendirme yapılıp yapılmadığı, tıbbın gerek ve kurallarına göre olayda hastaneye kusur izafe edilip edilmeyeceğini gösteren, nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak ve böylece hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, 1480,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan 27,70 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10436, Karar No: 2006/13468, Tarih: 22.06.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/10436 E.  ,  2006/13468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sarıyer İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı, İstanbul 5. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce verilen taşınmazdan tahliyesine ve 125.426.772.712 TL kira alacağının tahsiline ilişkin olarak borçlu hakkında verilen kararı ilamlı takip konusu yaptığı, icra müdürlüğünce 17.02.2006 tarihinde borçlunun taşınmazdan tahliyesi ile boş olarak alacaklıya teslimine ilişkin vermiş olduğu kararın borçlu tarafından şikayet konusu yapılarak alacaklının taşınmazın 30 m2'lik kısmına malik olduğunu bu sebeple taşınmazın tamamından tahliye edilemeyeceğini ileri sürerek tahliye işleminin iptali talep edilmiştir.

Takip konusu yapılan ilam İstanbul 5. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2003/664 Esas, 2004/858 sayılı karar içeriğinde belirtildiği üzere, taraflar arasında önceden yapılmış 01.07.1994 tarihli protokol bulunduğu, bu protokole göre alacaklının malik olduğu akaryakıt istasyonunu 12.000 litre akaryakıtın Türk parası karşılığı (hasılat kirası karşılığı) kiralandığı borçlunun kira parasında temerrüde düşmesi üzerine tahliyeye karar verildiği anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtilen mahkeme kararının hüküm bölümünde aynen "...temerrüt sebebi ile aktin feshi ile davalının (borçlunun) dava konusu İstanbul Sarıyer adresindeki taşınmazdan tahliyesine" denildiği, mahkeme kararının tahliyeye ilişkin kısmının Yargıtay 6.Hukuk Dairesi'nin 09.05.2005 tarih, ,2005/3155-4657 sayılı kararı ile karar düzeltme talebi reddedilerek kesinleştiği görülmüştür.

İlamın infaz edilecek kısmı hüküm bölümüdür. Hüküm içeriğinin aynen infazı zorunludur. İcra mahkemesi hakimi ilamın infaz edilecek kısmını yorum yoluyla belirleme yetkisine sahip değildir (HGK'nun 08.10.1997 tarih ve 1997/12-517 E.-1997/776 K.).

Borçlu, üzerinde alıcıya ait bulunan petrol istasyonunda kiracı olup, taraflar arasında bir mülkiyet uyuşmazlığı bulunmamaktadır. İnfazı istenilen mahkeme kararında taşınmazın adresi ve benzin istasyonu da belirtilerek tahliye kararı verildiği için ve kira akdi de feshedildiğinden 1994 yılından beri kira akti sebebine dayanarak kiraladığı bu yerden adı geçenin tahliyesi gerekir. Mahkemece verilen hüküm yorumlanarak tahliye kararının 30 m2'lik kısım ile ilgili olduğu ve borçlunun Hazine ile arasında uzun süre kullanma yönünden mutabakat bulunduğu ve ecrimisil ödediği belirtilerek takip konusu ilam içeriğine ve takip hukuku kurallarına aykırı biçimde icra hakimince tahliyeye ilişkin olarak yeni bir hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.