muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7967, Karar No: 2013/7865, Tarih: 10.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/7967 E.  ,  2013/7865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, dava dışı borçlu...'nün taşınmazı üzerine 04.02.2009 tarihinde müvekkilinin alacağı yönünden haciz konulduğunu, şikayet olunanın alacağı yönünden ise 14.01.2009 tarihinde ihtiyati haciz konulduğunu, müvekkilinin haczinin şikayet olunanın haczinden evvel olduğunu ve şikayet olunanın takiplerinin ödeme emri borçluya usulüne uygun tebliğ edilmediğinden kesinleşmediğini, alacak hesabının yanlış yapıldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, sıra cetvelinin yasaya uygun olduğunu, esasında şikayetçinin takip dosyasında borçluya gönderilen ödeme emrinin tebliğinin usulsüz olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçi vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 16.04.2012 gün 2011/4415 E, 2012/7 K sayılı ilamıyla, ödeme emrinin tebliğindeki usulsüzlüklerin diğer alacaklıların alacaklarını haleldâr etmesi durumunda sıra cetveline itiraz aşamasında ileri sürülebileceği, 5. İcra Müdürlüğü'nün 2008/19155 Esas sayılı takip dosyasında borçlu ...'ye çıkan ödeme emri tebligatının usulüne uygun olup olmadığının incelenmesi, usulüne uygun değilse tebligatı öğrenip öğrenmediğinin araştırması gerektiği belirtilerek bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama soncunda dosya kapsamına göre; şikayet olunanın icra dosyasından borçluya gönderilen ödeme emrinin tebliğinin Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine uygun olmadığı, borçlunun haricen haberdar olduğuna dair bir delil de olmadığı, şikayetçinin takip dosyasından gönderilen ödeme emrinin ise borçluya 16.12.2008 tarihinde tebliğ edildiği, 04.02.2009 tarihinde haciz konulduğu, bu haczin şikayet olunanın takip dosyasındaki haczinden önceki tarihli olduğu, sıra cetvelinde ilk sırada yer alması gerektiği belirtilerek, şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan vekili temyiz etmiştir.

Gerekçeli karar başlığında 11.05.2011 olan dava tarihinin 11.05.2012 olarak yazılmış olması HMK'nın 301. maddesi uyarınca tarafların başvurusu üzerine veya re'sen herzaman düzeltilmesi mümkün maddi hata niteliğinde olduğu kabul edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesince uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesince uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21417, Karar No: 2014/15793, Tarih: 01.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/21417 E.  ,  2014/15793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekillerince sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12139, Karar No: 2013/9032, Tarih: 16.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/12139 E.  ,  2013/9032 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin taktirinde bir isabetsizlik görünmemesine göre davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ücretleri ve nema alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Daha önce mahkemece verilen kısmen kabul kararının davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 9.Hukuk Dairesi tarafından fazla mesai ücret alacağından taktiri indirim yapılması gerektiği gerekçesiyle bozulması üzerine mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek bozma kararı doğrultusunda hesaplama yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, kısmi bozma kararına uyulması halinde kısmi bozma kararı gereğince inceleme yapılır ve yeni bir hüküm verilir. Mahkemenin kısmi bozma kararı gereğince verdiği yeni hüküm temyiz edilirse, Yargıtay'ca yalnız kısmi bozma kararının kapsamına giren bölüm hakkında temyiz incelemesi yapılır.

Davadaki taleplerden biri veya birkaçı hakkındaki kararın Yargıtay'ın bozma kararının kapsamı dışında kalması nedeniyle kesinleşmesi halinde mahkemenin kısmi bozma kararı üzerine yaptığı inceleme sonucu verdiği yeni kararında, infazda tereddüt oluşmaması açısından eski kararının kesinleşen bölümünün de aynen tekrarlanarak “bu konuda verilen hüküm kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına” diye belirtilmek suretiyle yeni hükümde yer alması gerekmektedir.

Somut olayda mahkemece bozma kararına konu edilmeyen kıdem tazminatı,yıllık izin, hafta tatili,ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve nema alacağına ilişkin olarak hüküm kurulmaması hatalı ise de bu yanlışlık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle "Davacının kıdem tazminatı, yıllık izin, hafta tatili,ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve nema alacağının reddine ilişkin olarak verilen 25.3.2010 tarihli bozma kararı kapsamı dışında kalıp kesinleşmekle bu hususta yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına" rakam ve sözcüklerinin bir bent olarak eklenmesine ve kararın düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 16.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5051, Karar No: 2017/16566, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/5051 E.  ,  2017/16566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7703, Karar No: 2017/2477, Tarih: 03.10.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/7703 E.  ,  2017/2477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin, borçludan alacağı olduğunu, borçlunun maaşına yönelik olarak yazılan haciz yazısına verilen cevapta müvekkili haczinin ikinci sırada bulunduğu, birinci sırada ... 12. İcra Müdürlüğü'nün 2013/11125 sayılı dosyasının bulunduğunun bildirildiğini, iş bu yazı cevabının sıra cetveli yerine geçtiğini, ... 12. İcra Müdürlüğü'nün 2013/11125 esas sayılı dosyasının dayanağının 26.04.2013 tanzim, 03.06.2013 vade tarihli bono olduğunu, davalılar arasında böyle bir bononun tanzimini gerektirecek hiçbir alacak ya da borç ilişkisinin bulunmadığını, dolayısıyla davalının borçlu ile muvazaalı borç yaratmak ve müvekkili alacağının tahsilini imkansız hale getirmek yönünden bononun düzenlendiğini ileri sürerek, davalı-borçlu ...'ın maaşı üzerindeki 2. sırada yer alan ... 8. İcra Müdürlüğü'nün 2014/2807 esas sayılı dosyasının 1. sıraya alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., davalı borçlunun kendisinin bacanağı olduğunu ve borcun elden ödenen paradan kaynaklandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davalarında ispat yükünün alacağına itiraz edilen alacaklıya ait olduğu, alacaklının alacağının gerçek bir hukuki ilişkiye dayandığını takipten önce düzenlenmiş ve birbirini teyid eden usulüne uygun delillerle ispatlaması gerektiği, senetler ancak tarafları ve onların cüz'i ve külli haleflerine karşı ileri sürüleceğinden davacı üçüncü kişi bakımından bir ispat vasıtası olamadığı, somut olayda davalının borçluya borç para verdiğini savunduğuna göre bu savunmasını belirtilen şekilde ispatlamasının zorunlu olduğu, her zaman düzenlenebilecek nitelikteki bono bakımından borcun doğumu tarihinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 299. maddesi de gözönüne alınarak belirlenmesi gerektiği, dolayısıyla davalılar arasında yapılan işlemin muvazalı olduğu, düzenlenen bono ve bu bononun takibe konu edilmesinin de davacı alacağının tahsilini imkansız hale getirmek amacıyla yapıldığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Maaş hacizleri usulüne uygun sıra cetvelleri değildirler.(İİK 140/2) Bu nedenle sıra cetvelindeki muvazaa iddiasına dayalı davalarda olduğu gibi ispat yükünün davalı tarafa ait olduğu düşünülerek karar verilmesi doğru değildir. İspat yükünün davacıda olduğu gözetilerek deliller değerlendirilir, hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Maaş hacizleri usulüne uygun sıra cetvelleri değildirler.(İİK 140/2) Bu nedenle sıra cetvelindeki muvazaa iddiasına dayalı davalarda olduğu gibi ispat yükünün davalı tarafa ait olduğu düşünülerek karar verilmesi doğru değildir. İspat yükünün davacıda olduğu gözetilerek deliller değerlendirilir, hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre, davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca, davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14707, Karar No: 2019/2810, Tarih: 14.05.2019

**4. Hukuk Dairesi         2016/14707 E.  ,  2019/2810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 22/01/2014 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 25/02/2016 günlü kararın Yargıtayda duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 14/05/2019 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile karşı taraftan davalı vekili ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının polis memuru olduğunu, dava dışı alacaklı ile borçlu arasında noterde düzenlenen araç rehin sözleşmesini trafik siciline tescil etmediğini, daha sonra aracın dava dışı borçlu tarafından 3. kişiye satıldığını, alacaklının rehin şerhinin işlenmemesi nedeniyle alacağını alamadığını, müvekkili idare aleyhine Mardin İdare Mahkemesinde hizmet kusuru nedeniyle tam yargı davası açtığını, istemin kabulüne karar verildiğini, kararın icraya konulduğunu ve dava dışı alacaklıya tazminat ödendiğini, davalının görevini yerine getirmemesi nedeniyle kamu zararının meydana geldiğini belirterek, yapılan ödemenin rücuen tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yargılama sırasında alınan bilirkişi kurulu raporu incelendiğinde; raporun terditli olarak düzenlendiği, raporun sonuç kısmının birinci bölümünde davacı idarenin olay tarihindeki hizmet çizelgesini sunmadığı, herkesin iddiasını ispatla mükellef olduğu (TMK 6) kuralı nazara alındığında davacının iddiasını ispat edemediğinden davasının reddedilmesi gerektiğinin belirtildiği; raporun sonuç kısmının ikinci bölümünde ise davacı idarenin olayda yüzde 50 oranında asli, davalının yüzde 10 oranında tali, dava dışı yönetici ve amirlerin ise ayrı ayrı yüzde 20 oranında kusurlu olduklarının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, raporun sonuç kısmının birinci bölümü benimsenerek istemin reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç usule uygun değildir. Şöyle ki, dosya kapsamından; davalının polis memuru olduğu ve arşiv biriminde çalıştığı, dava dışı alacaklı ile borçlu arasında noterde düzenlenen araç rehin sözleşmesinin tesciline ilişkin belgeyi tebliğ aldığı,

Mahkemece, raporun sonuç kısmının birinci bölümü benimsenerek istemin reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç usule uygun değildir. Şöyle ki, dosya kapsamından; davalının polis memuru olduğu ve arşiv biriminde çalıştığı, dava dışı alacaklı ile borçlu arasında noterde düzenlenen araç rehin sözleşmesinin tesciline ilişkin belgeyi tebliğ aldığı,

tescile dair talebin davacı idare çalışanlarınca yerine getirilmediği, daha sonra aracın dava dışı borçlu tarafından 3. kişiye satıldığı, alacaklının rehin şerhinin işlenmemesi nedeniyle alacağını alamadığından bahisle davacı idare aleyhine idari yargıda tam yargısı davası açtığı, yargılama sonucunda davacı idare tarafından dava dışı alacaklıya tazminat ödendiği anlaşılmaktadır. Buna göre, davalı polis memuru görevli olmadığı ve işlemini yapamayacağı bir belgeyi tebellüğ etmekle dava konusu olayda az da olsa kusurludur.

Hal böyle olunca, olayın oluşuna uygun olduğu anlaşılan bilirkişi raporunun sonuç kısmının ikinci bölümünde yazılı yüzde 10 kusur benimsenmek suretiyle sonuca gidilmesi gerekirken davanın ispat edilemediğinden tümden reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, kusur, tazminat kapsamının belirlenmesinde etkin ise de hakkaniyet de onunla birlikte değerlendirilmesi gereken önemli öğelerdendir.

Bu itibarla; Davacı idarenin, ödediği miktarı ancak kusuru oranında davalıya rücu edebileceği hususu gözönünde bulundurularak, az da olsa kusurlu olduğu anlaşılan davalının kusur oranına göre sorumlu tutulması, ayrıca davalının çalışma koşulları, iş yoğunluğu ve çalıştığı birimdeki düzensizlikler birlikte değerlendirilmek suretiyle talep edilen zararın bir bölümüne davacı idarenin katlanması, gerektiği kabul edilmelidir. Yani, Türk Borçlar Kanunu'nun 51 ve 52. (BK 43-44) maddeleri uyarınca, talep edilen tazminattan uygun bir miktar hakkaniyet indirimi yapılmalıdır. Açıklanan nedenle kararın bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve davacı yararına takdir olunan 2.037,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalıya yükletilmesine 14/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.