muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19188, Karar No: 2014/15593, Tarih: 18.12.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/19188 E.  ,  2014/15593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞİLE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/06/2014

NUMARASI : 2013/183-2014/163

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında... Köyü çalışma alanında bulunan 1002 parsel sayılı 1.086,08 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve 1953 tarihinden beri E. G. mirasçılarının tarla olarak kullanımlarında bulunduğu şerhi verilerek tarla vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Daha sonra yapılan güncelleme çalışmaları sonucunda taşınmazın 1/2 paylı olarak M. K. G. ve S. G. kullanımında olduğu şerhi verilmiştir. Davacı B.. S.., çekişmeli taşınmazı satın almaya ve taşınmazın kendi fiili kullanımında bulunduğu iddiasına dayanarak davalı A.. A.. aleyhine dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 1002 parsel sayılı taşınmazda davacı B.. S..'nın zilyetliği ile hak sahipliğinin tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı A.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın davacının kullanımında olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Dava, 2/B parsellerinde yapılan güncelleme çalışmalarına itiraza ilişkindir. Davanın niteliği gereği husumetin taşınmazın kayıt maliki olan Hâzineye ve beyanlar hanesinde ismi yazılı kişilere yöneltilmesi zorunludur. Somut olayda dava, üçüncü kişi durumunda olan A.. A.. aleyhine açılmıştır. Taşınmazın kayıt maliki olan Hazineye husumet yöneltilmediği gibi, kullanıcı olarak beyanlar hanesinde adları yazılı olan M.K. G. ve S. G. karşı da husumet yöneltilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; mahkemece davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla işin esasına ilişkin karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15774, Karar No: 2015/20423, Tarih: 11.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/15774 E.  ,  2015/20423 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/46227

MAHKEMESİ : Bolu 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2012

NUMARASI : 2012/500 (E) ve 2012/922 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.03.2013 gün ve 2012/6-1232 Esas -2013/106 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere; “4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 763.maddesi uyarınca suça konu eşyayı bir üçüncü kişiye satmak suretiyle zilyetliği devreden sanığın, satıştan elde ettiği menfaati iade etmeden eşyanın satın alınan kişiden alınarak mağdura iade edilmiş olması halinde 5237 sayılı TCK'nın 168.maddesi kapsamında sanık tarafından gerçekleştirilmiş bir iade veya tazmin olarak kabul edilemeyeceğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanığın, İmam Hatip Lisesinde müdür yardımcısının odasındaki çekmeceden mağdura ait cep telefonunu çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-a maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-b maddesi uyarınca ceza tayini her iki fıkrada öngörülen cezaların aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 11/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15276, Karar No: 2014/12506, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15276 E.  ,  2014/12506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2013

NUMARASI : 2013/322-2013/422

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11, Karar No: 2024/3927, Tarih: 28.11.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/11 E.  ,  2024/3927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2009/236 E., 2013/667 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2009/236 E., 2013/667 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davalı ile müvekkili Banka arasında imzalanan bankacılık işlemleri sözleşmesine istinaden davalıya kredi kartı verildiğini, davalının bu kart ile yaptığı harcamalar dolayısıyla Bankaya borçlu olduğunu, borcun vadesinin gelmiş olmasına rağmen ödememesi üzerine .... Noterliğinin 25.09.2007 tarih ve 74108 yevmiye numaralı işlemiyle onaylanan ihtarnamenin gönderildiğini, borcun yine ödenmemesi üzerine icra takibi başlatıldığını, davalının bu sefer takibe haksız olarak itiraz ettiğini, davalının kartın hamili olduğunu, kartın kötüye kullanılmasını engelleyecek tedbirleri almasının gerektiğini, bu nedenle bir alışverişi kendisinin yapmadığını ileri sürerek borçtan kurtulamayacağını, ileri sürerek davalının icra takibine yaptığı itirazının iptaline, alacağın %40'ından az olmamak üzere icra inkar tazminatı ödemesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, Temmuz 2007 hesap ekstresinde FTS İletişim adına çekilen 5.800,00 TL'nin tarafından yapılmadığını, davacı bankaya 21.08.2007 tarihinde Noter aracılığı ile ihtar çekerek harcamaya itiraz ettiğini, ancak cevap alamadığını, bunun üzerine üye iş yerinin pos makinasının bağlı olduğu Yapıkredi Bankasının Oto Sanayi Levent Şubesine giderek iade talebinde bulunduğunu, iade talebinin kabul edildiğinin söylendiğini, işyerinin de Yapı Kredi Bankasına fax çektiğini ve ihbarda bulunduğunu, bu bankanın da talebi gibi işlem yapmış olmasına rağmen davacı tarafından kendisine hukuka aykırı olarak borç çıkartıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; taraflar arasındaki ihtilafın 07/06/2007 hesap kesim tarihli ekstrede FTS iletişim açıklamalı 5.800,00 TL harcamadan kaynaklandığı, davalının bu harcamanın kendisine ait olmadığını iddia ettiğine göre ihtilafın ancak harcama belgelerinin (sliplerin) ibraz edilmesi ve sliplerdeki harcamanın kim tarafından yapıldığının tespit edilmesiyle ortaya çıkacağı, davacının bu harcamalara ilişkin harcama belgelerini dosyaya sunup bu harcamaların davalı borçlu tarafından yapıldığını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, dava dilekçesini tekrarlayarak, harcama belgelerinin müvekkil bankada olmasının mümkün olmadığını, harcama belgelerinin dosyaya celbi için her türlü bilgi ve belgenin taraflarınca mahkemeye sunulduğunu, dosyada ihtilaf konusu harcamaya yönelik olarak sliplerin teminine ilişkin öncelikle Finansbank'a yazı yazıldığını gelen cevapta FTS iletişime ait sliplerin karşı banka Yapı Kredi den temin edilebileceğinin bildirildiğini Yapı Kredi Bankasına yazılan yazıya verilen cevapta ise sliplerin sistemlerinde olmadığı üye iş yerinden temin edilebileceği bildirildiğini üye iş yerine yazılan yazı bila tebliğ iade olması üzerine Vergi Dairesi ve İstanbul Ticaret Odasına müzekkere yazıldığını ancak oradan da sonuç alınamadığını, oysa tüm bu hususların incelenmesine bile gerek olmadığını, kredi kartının davalının kullanımına sunulduğunu,kart fiziken kendisinde olan borçlunun kartın güvenliğinden ve kredi kartından yapılan tüm işlemlerden sorumlu olduğunu, kredi kartının son ekstresine kadar borçlunun bu harcama dışında da benzer pek çok harcamasının olduğunu, davalının fiziken kendisinde olan karttan kendisinin bilgisi dışında her hangi bir harcama yapılmasının mümkün olmadığını, davalının kartın kendisinde olmadığını ileri sürmediği ve bu güne kadar kayıp/çalıntı bildiriminde ya da suç duyurusunda bulunmadığını, davalının sırf borçtan kurtulmaya yönelik olarak harcamanın kendisi tarafından yapılmadığını ileri süredüğünü kredi kartlarına ilişkin slipleri temin etme sorumluğunun davacı müvekkile yükletilmesinin hayatın olağan akışına da aykırı olduğunu, kredi kartı sisteminin içinde pek çok farklı bileşenin yer almakta olduğu bir sistem olduğunu müvekkilin sliplerin teminine yönelik olarak üzerine düşen sorumluğu yerine getirdiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.2004 sayılı İcra İflas Kanununun 67 nci maddesi

2.5464 sayılı Banka ve Kredi Kartları Kanunu

3. Değerlendirme

1.Kredi Kartı Sözleşmesi kartı çıkartan kuruluş ile kredi kartı sahibi arasında akdedilen çerçeve niteliğinde kendisine özgü yapısı olan sürekli öyle bir sözleşmedir ki, bununla kartı çıkartan kuruluş kredi kartının üye iş yerinde nakitsiz ödeme aracı olarak kabul edileceğini ve kart sahibinin yaptığı harcamaları üye iş yerine ödeyeceğini buna karşılık kredi kartı sahibi de kredi kartı ile yapılan harcamaları kartı çıkartan kuruluşa ödemeyi taahhüt eder (Prof. Dr. Hasan İşgüzar, Banka Kredi Kartı Sözleşmeleri, Ankara 2003, sy.63). Kredi kartı sistemi kredi kartı çıkaran kuruluş, üye iş yeri ve kredi kartı sahibi arasındaki birinin varlığı ve geçerliliği diğerine bağlı üç ayrı hukuki ilişkiden oluşmaktadır.

2. Kartı çıkartan kuruluşun üye iş yerine ödeme yapabilmesi için kredi kartı ile gerçekleşen işlemlere ait harcama belgesinin kendisine ibraz edilmesi gerekir. Harcama belgesi 5464 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinde "banka kartı veya kredi kartı ile yapılan işlemler ile ilgili olarak üye işyeri tarafından düzenlenen, kart hamilinin işlemden doğan borcu ile diğer bilgileri gösteren ve kart hamilinin kimliğinin bir kod numarası, şifre veya kimliği belirleyici başka bir yöntemle belirlendiği haller dışında kart hamili tarafından imzalanan belge'' olarak tanımlanmıştır. Kartı çıkartan kuruluşun ödeme yükümlülüğünün doğabilmesi için harcama belgesinde kredi kartı sahibinin imzasının bulunması gerekir. Zira, harcama belgesinin imzalanması, kart sahibinin kartı çıkaran kuruluşa bu tutarın ödenmesi konusunda talimat niteliği taşır. Bu kural kredi kartı ile gerçekleştirilen işleme ait harcama belgesinin imprinter veya POS cihazı ile doldurulması halinde geçerlidir. Üye İşyerinin kredi kartı ile yapılan harcama bedellerinin kendisine ödenmesini isteyebilmesi için harcama belgelerini kartı çıkartan kuruluşa ibraz etmesi gerekir. Kartı çıkartan kuruluş kendisine ibraz edilen harcama belgesindeki tutarı üye işyeri ile aralarındaki sözleşmede kararlaştırılan komisyonu düştükten sonra üye işyerine ödemek zorundadır.

3. Kartı çıkartan kuruluş, kredi kartının kötüye kullanımını engellemek amacıyla kendisine ibraz edilen harcama belgelerinin kontrolünü yapmakla yükümlüdür bu denetim yükümlülüğü üye işyeri tarafından uyulması gereken formaliteleri örneğin harcama belgesindeki imza ile kart sahibinin kredi kartı başvurusu üzerindeki imzanın karşılaştırılmasını da kapsamaktadır.

4.Kredi kartının kötüye kullanımı, kartın sahibinin elinden rızası dışında çıkmadığı hallerde de örneğin sahte kredi kartı üretilmesi ya da üye iş yerinin sahte harcama belgesi düzenlemesi şeklinde gerçekleşebilir. Böyle bir durumda kart elinden çıkmadığından kredi kartı sahibinin kayıp bildiriminde bulunması da beklenemez ve kartın kötüye kullanıldığı en erken hesap özetinin bildirimiyle anlaşılabilir.

4.Kredi kartının kötüye kullanımı, kartın sahibinin elinden rızası dışında çıkmadığı hallerde de örneğin sahte kredi kartı üretilmesi ya da üye iş yerinin sahte harcama belgesi düzenlemesi şeklinde gerçekleşebilir. Böyle bir durumda kart elinden çıkmadığından kredi kartı sahibinin kayıp bildiriminde bulunması da beklenemez ve kartın kötüye kullanıldığı en erken hesap özetinin bildirimiyle anlaşılabilir.

5.Somut olayda davalının kendisine hesap bildirimi geldikten sonra davacı bankaya davaya konu münferit bir harcamayla ilgili olarak ihtar göndererek harcamanın kendisi tarafından yapılmadığını bildirdiği, kart ile kendisine ödeme yapılan iş yerinin ise davalının talebi üzerine kendi bankasına noter kanalıyla ihbarname göndererek daha önce fax ile iadesi istenilen miktarın müşteriye iade edilmesini istediği, davalının kartın çalındığı veya kaybolduğu iddiasının bulunmadığı, harcamanın POS kullanılarak yapıldığı, kartın kötüye kullanılıp kullanılmayacağının ancak harcama belgesine atılan imzanın kontrol edilmesiyle anlaşılabileceği, harcama belgesinin üye iş yerince davacı bankaya ibraz edildiği, bu nedenle yukarıda yapılan açıklamalara göre davalının ödeme yönünde geçerli bir talimatının olduğunu davacının ispatlaması gerektiği ancak harcama belgesini Mahkemeye ibraz edemediğinden bunu ispatlayamadığının anlaşılmasına göre davacı vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 439 uncu maddesi gereğince ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1082, Karar No: 2014/3691, Tarih: 02.07.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/1082 E.  ,  2014/3691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye yardım.

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında; TCK'nun 81/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası.

Uygulama : 2- Sanık ... hakkında; ...'u kasten öldürme suçundan beraatine.

3- Sanık ... hakkında; ...'u kasten öldürmeye yardım etmek suçundan beraatine.

4-Sanık ... hakkında; ...'u kasten öldürmeye yardım etmek suçundan beraatine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ....'in kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ...'nın kasten öldürme, sanıklar ... ve ...'un kasten öldürmeye yardım suçlarından haklarında elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık .... müdafiinin sübuta, sair nedenlere yönelen, katılan vekilinin usule, sübuta, suç niteliğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 02/07/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15513, Karar No: 2013/13976, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/15513 E.  ,  2013/13976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Eskişehir ...., Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğünce bozma sonrası dosyaya gönderilen 23.11.2012 günlü veri cetvelinde, 2010 yılı için sulu arazideki buğday verimi 560 kg, şekerpancarı verimi 6000kg, buğday üretim gideri 137,81 TL, şekerpancarı üretim gideri 501,27 TL, dane mısır üretim gideri 323,55 TL, kuru soğan üretim gideri 861,45 TL, bozma öncesi dosyada mevcut 18.11.2011 günlü veri cetvelinde ise yine 2010 yılı itibarıyla buğday verimi 580kg, şekerpancarı verimi 5500kg, buğday üretim gideri 130,10 TL, şekerpancarı üretim gideri 404,93 TL, dane mısır üretim gideri 275,36 TL ve kuru soğan üretim gideri 617,82 TL olup veri cetvellerinin farklı ve çelişkili olduğu anlaşılmakla; Eskişehir ...., Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğünden 2010 yılı itibariyle sulu şartlarda buğday ve şekerpancarının dekar başına ortalama verimi ile buğday, şekerpancarı, dane mısır ve kuru soğanın dekar başına ortalama üretim giderlerini (yukarıda sözü edilen veri cetvellerinin birer sureti de gönderilip mevcut çelişkinin nedeni sorulup bu çelişkinin giderilmesinin de istenmesi suretiyle) gösteren veri cetveli ile alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9024, Karar No: 2019/488, Tarih: 29.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/9024 E.  ,  2019/488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde 25.03.2013 tarihli duruşma tutanağında hakim ve zabıt katibinin ıslak imzası ve 02.10.2013 tarihli duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası bulunmaması ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22312, Karar No: 2015/28337, Tarih: 12.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/22312 E.  ,  2015/28337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2015

NUMARASI : 2014/1283-2015/865

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-d ve h maddeleri gereğince haklı sebeple feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dinlenen tanık anlatımlarına göre işverenin fesihte haklı olmadığı ve feshin eyleme göre son derece ağır bir yaptırım olduğu gerekçesiyle feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan sebeplerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması rizikosundan kaçınmaktır. İşçinin davranışları sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih sebebinden de bahsedilemez.

4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin II. bendinde, ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığında işverenin haklı fesih imkanının olduğu açıklanmıştır. Kanunda belirtilen bu haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin ahlakı ve iyiniyet kurallarına aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkanı tanımaktadır.