muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/9394, Karar No: 2025/583, Tarih: 21.01.2025

Dosya kapsamından; eldeki davanın açıldığı 25.11.2022 tarihinde, taraflar arasında görülmekte olan boşanma davasının derdest olduğu, boşanma davasında İlk Derece Mahkemesince 06.10.2021 tarihli karar ile tarafların boşanmalarına, fer’ilere ve ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesi ile çocuk ile baba arasında “...Her ayın ilk ve üçüncü haftası Cumartesi günleri saat 09:00’dan Pazar günü saat 17:00’ye kadar, dini bayramların ikinci günü saat 09:00’dan üçüncü günü saat 17:00’ye kadar davalı-birleşen dosyada davacı anneye haber vermek kaydı ile..”kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir. Tarafların kararı istinaf etmeleri üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 04.01.2023 tarihli kararı ile diğer fer’i talepler yönünden yapılan düzenlemeler yanında, babanın kişisel ilişkiye yönelik istinaf talebi kabul edilerek İlk Derece Mahkemesince verilen kişisel ilişki kararı kaldırılıp yerine “... her ayın ilk ve üçüncü haftası Cumartesi günleri saat 09:00’dan Pazar günü saat 17:00’ye kadar, dini bayramların ikinci günü saat 09:00’dan üçüncü günü saat 17:00’ye kadar, sömestr tatilinin 2. haftası pazartesi günü saat 09:00'dan onu izleyen pazar günü saat 17:00' e kadar, her yıl 1. Temmuz sabah saat 09:00'dan 31. Temmuz akşam saat 17:00'a kadar kişisel ilişki kurulmasına,...” karar verilmiş, karar Dairemizin 14.12.2023 tarihli onama ilamı ile kesinleşmiştir. Boşanma hükmünün de 14.12.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yüksek yararı, yaşı ve anne ve babalık duygusunun tatmini ve infaz edilebilir nitelikte olması hususları birlikte değerlendirilerek çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir. Çocuk anne ve babası ile düzenli kişisel ilişki kurma ve bu ilişkiyi sürdürme hakkına sahiptir. Anne ve babası ayrı olan çocuğun ebeveynleriyle düzenli kişisel ilişki kurması ve bu ilişkiyi sürdürmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, anne ve baba için de haktır. Kişisel ilişki sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kaldırılabilir.

Somut olayda; taraflar arasında derdest olan boşanma davasında İlk Derece Mahkemesince verilen karardan sonra, davacı anne tarafından eldeki davanın açıldığı, bu sırada boşanma dosyasında Bölge Adliye Mahkemesi incelemesi sonucunda, baba ile ortak çocuk arasındaki kişisel ilişki süresi yeterli bulunmayarak artırılmasına karar verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır. Eldeki davada, davacı anne son iki buçuk aydır ofis şartlarında kurulan kişisel ilişkinin uygun olmadığını ileri sürerek, boşanma dosyasında İlk Derece Mahkemesince verilen kişisel ilişki kararının kaldırılması ya da azaltılması talebinde bulunmuş ve Bölge Adliye Mahkemesince de yukarıda açıklandığı gerekçe ile boşanma dosyasında kesinleşen kişisel ilişki kararının kaldırılması ile kişisel ilişki sürelerinin azaltılmasına karar verilmiştir.

Tüm dosya kapsamının değerlendirilmesi sonucunda; ilk derece ve istinaf aşamalarında alınan uzman raporları, boşanma dosyasında alınan uzman raporları, eldeki dosyanın ve boşanma dosyasının kapsamı, alınan raporlarda çocuğun annenin etkisi altında kalmış olabileceğinin değerlendirilmesi, boşanma dosyasında annenin kişisel ilişkinin icra yolu ile kurulmasını istediği yönündeki mesajlaşma kayıtları, babanın çocuğu görmek için ısrarlı tutumu, görüş günlerini aksatmaması, icra yolu ile çocuğun teslimine dair tutanaklarda olumsuz bir duruma rastlanmaması, babanın çocuğun vücut bütünlüğüne ve psikolojisine zarar verici durumunun ispatlanamaması, babanın ofis dışında ikamet ettiği bir evinin bulunması, çocuk ile ofis haricinde bu ikametinde kişisel ilişki kurma olanağının bulunması değerlendirildiğinde; babalık duygularını tatmin ve çocuğun da baba sevgi ve şefkatini tatması, çocuğun geleceği ve üstün yararı dikkate alınarak boşanma dosyasında Bölge Adliye Mahkemesince kurulan kişisel ilişki sürelerinin uygun olduğu değerlendirilmiştir. Bu halde, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kişisel ilişki süresinin azaltılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,21.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8682, Karar No: 2011/10807, Tarih: 18.11.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/8682 E.  ,  2011/10807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki taşınmaz hukukuna ilişkin olarak açılan davada Perşembe Asliye Hukuk ve Kadastro Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Kadastro Mahkemesince, dava konusu parsellere ilişkin kadastro tutanaklarının askı ilanlarının 03.07.2008 ve 01.08.2008 tarihleri arasında yapıldığı, davanın ise süresinden sonra 09.03.2009 günü açıldığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise dava konusu parsellerin askı ilan tarihlerinin 14.04.2009 ve 13.05.2009 tarihleri arasında yapıldığını, davanın ise süresinde 09.03.2009 tarihinde açıldığını belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Dosya kapsamından,dava konusu 103 ada 1 parsel sayılı İmeçli köyündeki taşınmaza ait kadastro tutanaklarının askı ilanlarının 03.07.2008 ile 01.08.2008 günleri arasında yapılmış olduğu,dava konusu olmayan 103 ada 1 parsel sayılı Kuyluca köyündeki taşınmaza ait kadastro tutanaklarının askı ilanlarının 14.04.2009 ile 13.05.2009 günleri arasında yapılmış olduğu ve davanın 30 günlük yasal süre içinde açıldığı anlaşılmıştır. Perşembe Asliye Hukuk Mahkemesinin görevsizlik kararına esas teşkil eden askı ilan tarihlerinin yanlış köydeki taşınmaza ait olduğu görülmüştür. Bu durumda uyuşmazlığın Perşembe Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Perşembe Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 18.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7276, Karar No: 2019/10149, Tarih: 27.06.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7276 E.  ,  2019/10149 K.**

**"İçtihat Metni"**

5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu’na aykırı davranmak eyleminden ... Eczanesi yetkilisi ... hakkında Ahmetli Kaymakamlığı İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün 10/08/2017 tarihli ve 45-2017-02/002 sayılı kararı ile uygulanan 1.603,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun kabulüne ve idari yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin Turgutlu Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/12/2017 tarihli ve 2017/4714 Değişik İş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 09/10/2018 gün ve 9853 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/10/2018 gün ve KYB-2018-83787 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; kabahatli eczacı hakkında gıda takviyesi, bebek maması, bitkisel çay vb. ürünlerin satışında mevzuatta öngörülen kayıt yükümlülüğünü ihlal etmek eyleminden dolayı idari para cezası verildiği, mercii tarafından eczane işletmelerinin 6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun hükümlerine tabi olduğu, anılan Kanun’un 5/2. maddesinde yer alan “Eczaneler için ayrıca başka herhangi bir kurum veya kuruluştan kayıt veya onay belgesi aranmaz.” şeklindeki düzenlemeyi dayanak alan yönetmelik hükmünün iptal edilmiş olması karşısında idarece uygulanan idari para cezasının yasal dayanaktan yoksun kaldığı cihetle itirazın kabulü yönünde karar verilmiş ise de;

İdari yaptırım kararının dayanağı olan 5996 sayılı Kanun’un 41/1-c maddesinde ''30 uncu maddenin birinci fıkrası gereği kayıt yaptırmayan üretim yerlerine ikibin Türk Lirası, perakende işyerlerine bin Türk Lirası idarî para cezası verilir.'' ve 30. maddesinde “Bu Kanun kapsamındaki gıda ve yem işletmelerinden onaya veya kayıt işlemine tâbi olanlar ile onay ve kayıt işlemlerine ilişkin hususlar Bakanlıkça belirlenir. Onaya tâbi işletmeler için, faaliyete geçmeden önce Bakanlıktan onay alınması zorunludur. Kayıt işlemine tâbi işletmeler, faaliyetleri ile ilgili işletme kayıtlarını Bakanlığa yaptırmak zorundadır.” şeklindeki düzenlemelere yer verildiği, yine benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 25/09/2017 tarihli ve 2016/13705 esas, 2017/7217 sayılı ilâmında,''...eczanelerde satışa sunulan "gıda takviyesi ve bebek maması " ürünlerinin eczanelerin gıda alanında yürütmekte oldukları faaliyetler kapsamında kaldığı ve bu malzemelerin denetimi hususunda tam yetkili kılınan ilgili Bakanlık nezdinde gerekli olan yasal tüm işlem ve yükümlülüklerini de yerine getirilmesi yükümlülüğünün bulunduğu yönünde tespite yer verildiği, 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu'nun 3. maddesinin 3. fıkrasında ilgili bakanlık olarak "Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı" işaret edildiği, ilgili Bakanlık görevlilerince yapılan denetimin 5996 sayılı Kanun kapsamında olduğunun aşikar olduğu ve kabahatli tarafından satışa sunulan ürünün aynı Kanunun 30. maddesinin 1. fıkrasında Bakanlıkça aranan kayıt yaptırma şartı gözetilmeden satışa sunulması karşısında idari para cezası uygulanmasının usul ve yasaya uygun olduğu...'' belirtildiği üzere, idari yaptırım kararı vermeye yetkili Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı taşra teşkilatı içerisinde yer alan Turgutlu Kaymakamlığı İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü yetkililerince düzenlenen 28/07/2017 tarihli tutanaktan da anlaşılacağı üzere, gıda ürünlerin satışının yapıldığı eczanede işbu ürünlerin satışına dair işletme kayıtlarının tutulmadığının tespit edildiği cihetle, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

6197 sayılı Kanun'un 28. maddesinde ilgili bakanlıktan izin, ruhsat veya fiyat alınarak üretilen veya ithal edilen ürünlerin eczanelerde satılabileceği hususunun düzenlendiği, bir başka anlatım ile gıda takviyesi niteliğindeki ürünlerin üretim veya ithalatının Tarım ve Orman Bakanlığı'ndan izin alınarak yapılmasının zorunlu olduğu, Tarım ve Orman Bakanlığı yetkilileri tarafından eczanelerde yapılacak denetimlerin de eczanelerin işletme kaydının olup olmadığı noktasında değil, satışa sunulan ürünlerin belirtilen şartları taşıyıp taşımadıkları hususunda olabileceği, yine bu şartları taşıyan gıda takviyelerinin eczanelerde satılması için başkaca bir izin, ruhsat veya fiyat alınması zorunluluğu bulunmadığı anlaşılmış olduğu, ayrıca gıda takviyesi niteliğindeki ürünler, bebek mamaları vb. ürünlerin satışı amacıyla eczanelerin Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı (Tarım ve Orman Bakanlığı) tarafından kayıt altına alınmasına ilişkin işlemin iptaline dair Ankara Bölge İdare Mahkemesi 12. İdari Dava Dairesinin 13.02.2018 tarih, 2018/149 Esas, 2018/187 Karar sayılı kararı ile aynı yönde zorunluluk öngören İzmir Valiliği İl Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü' nün işleminin iptaline dair Danıştay 15. Dairesinin 18.05.2017 tarih, 2016/10436 Esas, 2017/2701 Karar sayılı kararının mevcut olduğu, nitekim aynı görüşü içeren kanun yararına bozma taleplerinin de Dairemizin 04.04.2019 tarih, 2017/3532 Esas, 2019/6776 Karar, 04.04.2019 tarih, 2017/3385 Esas, 2019/6775 Karar, 04.04.2019 tarih, 2017/4049 Esas, 2019/6777 Karar ve 04.04.2019 tarih, 2017/4958 Esas, 2019/6778 Karar sayılı kararları ile kabul edildiği anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE, 27/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9932, Karar No: 2022/13263, Tarih: 27.10.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/9932 E.  ,  2022/13263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No :

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile, İlk Derce Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 27/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3585, Karar No: 2013/12163, Tarih: 24.06.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/3585 E.  ,  2013/12163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/01/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine dair verilen 04/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmişir.

Davacı Genel Kurmay Başkanı, Barış ve Demokrasi Partisi Genel Başkanı olan davalının partisinin ilçe başkanlığı tarafından 07/01/2012 tarihinde düzenlenen programda hakkında yaptığı açıklamalar nedeni ile kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek uğradığı manevi zararın davalı tarafından tazmin edilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu beyanların eleştiri amaçlı düşünce açıklaması niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; davalının davacı hakkında “Genelkurmay Başkanı çıkmış ana dilde eğitim olmaz diyor. Sana kim sordu ki çıkmış cevap veriyorsun? Sen önce çık katliamların hesabını ver. Paşa hazretleri çıkmış bize emir yağdırıyor. Senin rütben orgeneral de olsa bizim nazarımızda on başısın, Senin kıymetin o kadardır. Bunu böyle bil. Bizim nazarımızda ha bir on başı konuşmuş ha Genelkurmay başkanı. Bizim nazarımızda zerre kadar değerin, kıymetin yok yanımızda...” şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmaktadır. Davalı, davacı hakkında suçlayıcı beyanlarda bulunmuştur. Davaya konu edilen beyanların düşünce açıklaması olarak değerlendirilmesi mümkün olmayıp davacının kişilik haklarına saldırı teşkil etmektedir. Mahkemece davacı yararına uygun tutarda bir manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile istemin tümden reddi isabetli olmamış, kararın gösterilen nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11697, Karar No: 2014/13010, Tarih: 22.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/11697 E.  ,  2014/13010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2014

NUMARASI : 2013/914-2014/223

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 2.193,20 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki 29.06.2007 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Mahkemece, Temmuz-Aralık 2008 döneminde memurların tamamına 2,35 oranında zam yapıldığını kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de;Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalı ve taksit oranı belirlenirken önceki 6 aylık dönemdeki ortalama memur maaş artış oranı dikkate alınmalıdır. Bu durumda davalı Toki'nin yaptığı hesap

yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacının savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11624, Karar No: 2009/1329, Tarih: 03.02.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/11624 E.  ,  2009/1329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2008

Davacı, meslek hastalığı    sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava meslek hastalığı sonucu  meslekte kazanma gücünü kaybeden davacı sigortalının manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davanın niteliği itibarıyla davacıdaki hastalığın meslek hastalığı olup olmadığının ve meslek hastalığı ise, meslekte kazanma güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak biçimde belirlenmesi gerektiği açıktır.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 95. maddesidir. Anılan maddeye göre, "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir.

Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malûllük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

"Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 40. maddesine göre de," Sigortalının çalıştığı işten dolayı meslek hastalığına tutulduğunun;

a) Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmet sunucuları (Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği'nin 5. ve geçici 2. maddesine göre Ankara, İstanbul ve Zonguldak'ta  Sağlık Bakanlığı Meslek Hastalıkları Hastahaneleri veya devlet üniversitesi hastahaneleri) tarafından usulüne uygun olarak düzenlenen sağılık kurumu raporu ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi,

a) Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmet sunucuları (Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği'nin 5. ve geçici 2. maddesine göre Ankara, İstanbul ve Zonguldak'ta  Sağlık Bakanlığı Meslek Hastalıkları Hastahaneleri veya devlet üniversitesi hastahaneleri) tarafından usulüne uygun olarak düzenlenen sağılık kurumu raporu ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi,

b)Kurumca gerekli görüldüğü hallerde, işyerindeki çalışma şartlarını ve buna bağlı tıbbî sonuçlarını ortaya koyan denetim raporları ve gerekli diğer belgelerin incelenmesi, sonucu Kurum Sağlık Kurulu tarafından tespit edilmesi zorunludur.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden SSK Z.U.M. Meslek Hastalıkları Hastanesinin 2.10.2007 tarihli Sağlık Kurulu raporunda davacının sürekli iş göremezlik oranının  % 12,3  olarak belirlendiği,  Yüksek Sağlık Kurulunca 15.2.2008 tarihinde  meslek hastalığı mevcut olmadığı ve yükümlülük süresinin uzatılmasına gerek olmadığına karar verildiği ve bu karara karşı davacı tarafın açık beyanının alınmadığı, davacının 2.9.1991 tarihinde davalı Kurum işyerinden emekli olduğu görülmektedir.

Somut olay da Kurum sağlık tesislerince tanzim edilen rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu raporu  arasında çelişki bulunduğu halde mahkemece  bu çelişki giderilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu açıklanan doğrultuda araştırma yapılmaksızın  sonuca gidilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer itirazlarının  incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya  iadesine,     03.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.