muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/15086, Karar No: 2012/4722, Tarih: 22.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/15086 E.  ,  2012/4722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine dayalı yeniden inşa nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının davacıya ait işhanında kiracı olduğunu, 27.05.2009 tarihli dernek yönetim kurulu kararı ile taşınmazın yıkılıp yeniden inşası için karar alındığını, alınan karar doğrultusunda projenin hazırlanıp 06.01.2010 tarihinde belediyece onaylandığını, davalı kiracıya usulüne uygun olarak tahliye ihtarı gönderildiğini ancak davalının buna uymadığını belirterek yeniden inşa nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece, davacı tarafından ibraz edilen avan projenin davanın açıldığı tarih itibariyle uygulanabilir olmadığı, yeni avan projenin ibraz edilmediği, tahliye davasının her kira dönemini müteakip açılmasının mümkün olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine göre yeniden inşa nedeniyle açılacak tahliye davalarında, imarca tasdikli mimari ya da avan projenin ibrazı zorunludur. Ne var ki söz konusu projenin davanın açıldığı sırada verilmesi şart olmayıp dava tarihinden sonra da ibrazı mümkündür.

Olayımızda; davacı, 06.01.2010 tarihli onaylı avan projeye dayanmış olup imar planında yapılan değişiklik nedeniyle dava tarihi itibariyle projenin uygulanabilir olmadığı anlaşılmıştır. Belediyece verilen cevabi yazıdan anlaşıldığına göre duruşma aşamasında yeni avan proje için davacı tarafından belediyeye başvurulmuş ancak belediye istemi reddetmiştir. Dava dışı ... Belediyesinin bu işlemine karşı davacı tarafından ... İdare Mahkemesinin 2011/205 esas sayılı dosyası ile idari işlemin iptaline yönelik dava açılmıştır. Mahkemece ilgili tarafa proje ibrazı için her hangi bir kesin süre verilmediği gibi davacı tarafından yapılan proje başvurusu ve idare mahkemesinde görülmekte olan dava sonucu da bekletici mesele yapılmamıştır. Proje ibrazının gecikmesinde davacı derneğin bir kusuru bulunmamaktadır. Bu duruma göre idari yargıda görülmekte olan dava ve proje başvurusunun eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlere göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 22.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4533, Karar No: 2024/170, Tarih: 09.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/4533 E.  ,  2024/170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/797 E., 2016/99 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 15.10.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. İzmir 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2016 tarihli ve 2015/797 Esas, 2016/99 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; cezanın hukuka ve yasalara aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

27.01.2015 günü devriye görevi yapan polis memurlarının üzerinde suç unsuru olup olmadığını sorduklarında sanığın üzerinde bulunan uyuşturucu maddeyi polis memurlarına verdiği, 26.02.2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve sanık hakkında 1 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, Ege Üniversitesi Tıp Fakültesinden gelen 11.08.2015 tarihli müzekkerede sanığın uyuşturucu madde kullanımına devam ettiğinin belirtildiği ve sanık hakkındaki tedavinin olumsuz sonuçlandırıldığı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte

verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 26.02.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen İzmir 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2016 tarihli ve 2015/797 Esas, 2016/99 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1080, Karar No: 2007/2413, Tarih: 19.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/1080 E.  ,  2007/2413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı İlköncü Kent Site Yöneticiliği ile davalı ... arasındaki davada Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 02.05.2005 günlü ve 2004/444 Esas 2005/635 Karar sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2007 gün ve Hukuk-2128 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması durumu 10.4.1992 gün ve 1991/7-1992/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca mutlak bozma nedenidir.

Taraflara tefhim edilen kısa kararda asıl alacakla gecikme tazminatına hükmedilmiş, fazlaya ilişkin istemler reddedilmiş iken gerekçeli kararda asıl alacağın %40’ı oranında icra tazminatının da davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca kararın bozulması gerektiğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK’nun 427. Maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 19.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22142, Karar No: 2017/2823, Tarih: 28.02.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/22142 E.  ,  2017/2823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 04.05.2016 tarih ve 2016/441 E.-2016/13196 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki şikayetçi üçüncü kişi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yediemin ücreti alacağı için borçlu adına kayıtlı araç üzerinde hapis hakkını kullanan alacaklının hapis hakkı defteri tutulmasının ardından başlattığı taşınır rehninin paraya çevrilmesi yolu ile ilamsız icra takibinde takip konusu aracın üçüncü kişiye yapılan ihalesinin kesinleşmesinden sonra icra müdürlüğünün bila tarihli kararıyla yedieminlikten kaynaklanan dosya alacağının öncelik taşıdığından bahisle rehinli aracın satışından elde edilen tüm bedelin alacaklıya ödenmesine ve dosyada kalan başka para bulunmadığından sıra cetveli yapılmasına yer olmadığına karar verdiği, anılan karar tebliğ edilen şikayetçi üçüncü kişi vergi dairesinin, ihalesi yapılan araç üzerinde motorlu taşıtlar vergisinden kaynaklanan rüçhanlı alacağının bulunduğunu, söz konusu vergi alacağının eşyanın aynından doğması nedeniyle rehinli alacaklardan önce ödenmesi gerektiğini ileri sürerek icra müdürlüğünün paylaştırmaya ilişkin kararının iptali isteğiyle icra mahkemesine başvurduğu görülmektedir.

İİK'nun 140. maddesi gereğince; “Satış tutarı bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmezse icra dairesi alacaklıların bir sıra cetvelini yapar.” Sıra cetvelini düzenleme yetkisi ilk haczi koyan icra dairesine aittir.

İİK'nun 100. maddesi uyarınca ise; borçluya ait paranın veya satılan malın tutarı vezneye girinceye kadar birden fazla alacaklı tarafından haciz konulması halinde anılan madde hükmü gereği icra müdürlüğünce derece kararı yapılması gerekir. Derece kararının yapılması için mutlaka satış sonucu para elde edilmesi zorunlu değildir.

Somut olayda, üzerinde vergi dairesine ait 18.10.2012 tarihli haciz şerhi ile birlikte başkaca rehin ve hacizlerin bulunduğu 43 RE 828 plaka numaralı aracın 23.06.2015 tarihli artırmada üçüncü kişiye 11.000,00 TL bedelle ihale edildiği, söz konusu ihalenin kesinleştiği ve satış bedelinin araç üzerindeki rehin ve haciz alacaklarının tamamını karşılamadığı görülmektedir.

Bu durumda, icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılmasına karar verilip kesinleşecek sıra cetvelinin sonucuna göre işlem tesisi gerekirken, doğrudan paranın takip alacaklısına ödenmesi yasal değildir. Öte yandan, şikayetçinin iddialarının ise, sıra cetveli yapılmasından sonra, sıra cetveline itiraz etmesi halinde inceleneceği tabiidir.

Bu durumda, icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılmasına karar verilip kesinleşecek sıra cetvelinin sonucuna göre işlem tesisi gerekirken, doğrudan paranın takip alacaklısına ödenmesi yasal değildir. Öte yandan, şikayetçinin iddialarının ise, sıra cetveli yapılmasından sonra, sıra cetveline itiraz etmesi halinde inceleneceği tabiidir.

Hal böyle olunca, mahkemece, İİK'nun 17/2. maddesi hükmü doğrultusunda, birden fazla alacaklı bulunması ve ihale bedelinin tüm alacakları karşılamaması nedeniyle, İİK'nun 140. maddesi gereğince, icra müdürlüğünce sıra cetveli yapılmasının emredilmesine karar verilmesi gerekirken, şikayetin reddi yönünde hüküm kurulması doğru olmayıp; Dairemizce mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekirken, onandığı anlaşılmakla şikayetçinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Şikayetçi üçüncü kişinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 04.05.2016 tarih ve 2016/441 E.-2016/13196 K. sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 28.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5109, Karar No: 2006/7720, Tarih: 04.12.2006

16. Hukuk Dairesi 2006/5109 E., 2006/7720 K.

**16. Hukuk Dairesi 2006/5109 E., 2006/7720 K.**

**- ÇEKİMELİ TAŞINMAZLAR

- KADASTRO TESPİTİNDEN DOĞAN DAVA**- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 14 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 17 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 105 ada 24, 101 ada 22 parsel sayılı 6.902.42 ve 17877.34 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar beyanlar hanesinde 3.derece sit alanında kaldığı şerhi verilerek kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle Ali adına tespit edilmiş iken kadastro komisyonu tutanağı ile 2863 sayılı Yasa'nın 11.maddesinde değişiklik yapan 5226 sayılı Yasa nazara alınarak sit alanlarının zilyetlikle iktisap edilememesi nedeniyle Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı Ali, yasal süresi içinde irsen ve taksimen intikal ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacının davasının reddine, çekişme konusu 105 ada 24, 101 ada 22 parsellerin tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Ali tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazların tarım arazisi niteliğinde bulunduğu, kamu yararına tahsis edilen Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olmadığı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddelerinde yazılı şartlar gerçekleşmiş olmakla beraber; taşınmazların 3. derece Arkeolojik sit alanı içerisinde kalmış olması ve yargılama sırasında değişen ve sit alanlarında kalan taşınmazların zilyetlikle iktisap edilemeyeceğini öngören 5226 sayılı Kanunla değişik 2863 sayılı Kanun'un 11. maddesi gereğince iktisabının mümkün bulunmadığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme yeterli olmadığı gibi değerlendirmede dosya kapsamına ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Mahkemece taşınmazların tarım arazisi niteliğinde olduğu zilyetlikle mülk edinme şartlarının davacı yararına gerçekleştiği ancak sit alanında bulunması nedeni ile iktisabının mümkün bulunmadığı belirtilmek sureti ile hüküm kurulmuş isede; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama yeterli değildir.

Çekişmeli taşınmazlar tarım arazisi niteliğinde olduğundan bahisle davacı adına tespit edilmiş ancak komisyonca 3. derece sit alanında bulunması nedeni ile tutanağın malikhanesi değiştirilmiştir. Taşınmaz üzerinde davacının aralıksız, çekişmesiz, malik sıfatı ile zilyetliğinin tespitten geriye doğru 30 yılı aşkın süreye ulaştığı ifade edilmiş isede; taşınmazın tarım arazisi niteliğinde bulunup bulunmadığı hususunda uzman ziraat mühendisinden görüş alınmaması ve ayrıca taşınmazlar ormana bitişik olduğu halde öncesinin orman olup olmadığının orman tahdit harita ve mazbataları veya memleket haritası ile hava fotoğraflarının uzman orman mühendisi aracılığı ile uygulanmaması ve bu suretle arazinin niteliğinin belirlenmemiş olması doğru değildir.

Öncelikle taşınmazların zilyetlikle iktisap edebilecek yer olduğunun mer'a veya orman niteliği taşımadığının yapılacak araştırma ile kesin olarak belirlenmesi gerekir. Yapılacak araştırma sonunda taşınmazların kadastro tespitinden önce kamu yararına tahsis edilen Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan veya yasalar gereğince Devlete intikal eden yerlerden olmadığı ve 5226 sayılı yasanın yürürlüğe girmesinden önce zilyetlikle mülk edinme şartlarının davacı yararına gerçekleştiğinin belirlenmesi halinde davanın kabulü yönünde hüküm kurulması gerekir. Mahkemece 5226 sayılı Yasada yapılan değişiklikler sit alanlarının zilyetlikle iktisap edilemeyeceği kabul edilmek sureti ile hüküm kurulmuş isede; bu kabul Yasaya uygun bulunmamaktadır. Bilindiği üzere bir ülkenin zenginliklerinin, tarihi ve kültürel değerlerinin başında kültür ve tabiat varlıkları gelir. Bunların korunması ve özellikle gelecek nesillere aktarılması için herkese büyük görevler düşmektedir. Bu varlıkların korunması için tüm çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi hukukumuzda da bu konu üzerinde hassasiyetle durulmuş muhtelif tarihlerde yasa ve tüzükler çıkarılmıştır. Eski eserlerin korunması ile ilgili ilk Nizamname 29 sefer 1324 (10.4.1322) tarihli Asarı Atika Nizamnamesidir. Bu Nizamnamenin 4. maddesinde; her türlü abideler, menkul ve gayri menkul Asari Atika hükümet malı sayılmış, gayrimenkul niteliğindeki Asari Atikaların kullanılması kesin olarak yasaklanmasına rağmen sit alanları hakkında her hangi bir hüküm getirilmemiştir. Asarı Atika Nizamnamesini yürürlükten kaldıran 25.4.1973 tarih ve 1710 sayılı Eski Eserler Kanunu'nun 1. maddesi ise "sit" leri taşınmaz eski eserler arasında saymış, 3. maddesinde bütün taşınır ve taşınmaz eski eserlerin Devletin malı olduğunu bildirmiştir. Aynı Yasa'nın 10. maddesi ile de "korunmaları lüzumu tesbit ve ilan olunan her çeşit eski eser tarihi ve tabii anıtlar ile bunlara ait korunma sınırları dahilindeki emlak ve araziye yeniden imar ihya hakkı tanınmaz ve tapu verilmez." Kuralı kabul edilmiş, bu kurala paralel bir hüküm içeren 15. maddede ise önceki zilyetlik hakları korunmuştur. "Ne varki gerek Asari Atika Nizamnamesinde ve gerekse Eski Eserler Kanununda Kültür ve tabiat varlıkları ve bunların koruma alanları ile sit alanlarının kesin bir ayırımı yapılmamıştır. Kendinden önceki tüm kanun ve nizamnameleri yürürlükten kaldıran 21.7.1983 tarih 2863 sayılı "Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu" ise; 5. maddesinde taşınır ve taşınmaz bütün kültür ve tabiat varlıklarını Devlet malı saymış, 11. maddesinde bu varlıklar ile koruma alanlarının zilyetlik yoluyla iktisap edilemeyeceğini hükme bağlamıştır. Kabul edileceği üzere Anadolu çeşitli medeniyetlere sahne olmuştur. Bünyesinde doğal Arkeolojik ve Jeolojik güzellikler barındırmaktadır. Bu nedenledir ki sit alanları Anadolu'da geniş sahaları kapsamaktadır. Kültür ve tabiat varlıkları ile bunların koruma alanları ise genellikle daha küçük alanlarda kalmaktadır

. maddesinde bu varlıklar ile koruma alanlarının zilyetlik yoluyla iktisap edilemeyeceğini hükme bağlamıştır. Kabul edileceği üzere Anadolu çeşitli medeniyetlere sahne olmuştur. Bünyesinde doğal Arkeolojik ve Jeolojik güzellikler barındırmaktadır. Bu nedenledir ki sit alanları Anadolu'da geniş sahaları kapsamaktadır. Kültür ve tabiat varlıkları ile bunların koruma alanları ise genellikle daha küçük alanlarda kalmaktadır. Bu itibarla sit alanlarında zilyetlikle mülk edinme yolunun kapanması ülke gerçeklerine tamamen ters düşmektedir. Ülke gerçekleri ve tarihi zenginliklerin korunup kollanması ve gelecek nesillere aktarılması ilkelerini nazara alarak hareket eden Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve Yargıtay Hukuk Daireleri içerisinde korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı barındıran taşınmazlarla, bunların koruma alanlarının zilyetlikle edinmelerinin olanaksız bulunduğu, bu niteliği taşımayan sit alanlarının ise koşulları gerçekleştiği takdirde edinilmelerine mani bir halin bulunmadığı yönünde uygulamada bulundukları halde, 14.7.2004 tarih ve 5226 sayılı Yasa'nın 5. maddesi ile 2863 sayılı Yasa'nın 11. maddesi değiştirilmiş ve yapılan düzenleme ile sit alanlarının zilyetlik yoluyla edinilmelerine, bir başka ifade ile Yargıtay'ın uygulamasına son verilmiştir. Ne varki değişikliği içeren düzenlemede yürürlük tarihinden önce gerçekleşen hakları etkileyecek bir hükme yer verilmemiştir.

Kazanılmış hakları bertaraf edecek bir hükme yer verilmediğine göre karar verirken kazanılmış hakların göz ardı edilemeyeceği kuşkusuzdur. Kaldı ki Hukuk Genel Kurulu'nun 9.3.1988 tarih 987/2-860 esas ve 988/232 sayılı kararında da belirtildiği üzere herhangi bir yasa veya düzenleyici kural yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar Bunun doğal sonucuda yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyeceği, başka bir anlatımla geriye yürümeyeceğidir.

Başta mahkemeler olmak üzere yasaları uygulama durumunda bulunanlar onları geriye yürür sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Türkiye Cumhuriyeti, Anayasa'nın 2. maddesi hükmünce sosyal bir hukuk Devletidir.

Kazanılmış haklar her ne kadar açık bir biçimde Anayasa'da özellikle belirtilmemiş ise de, bunun Hukuk Devleti Kavramının temel taşlarından biri olduğu şüphesizdir.

Anayasa'nın 87. maddesinde belirlenen Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin kanun koyma, değiştirme ve kaldırmayı görevleri arasında sayan yetkisi uyarınca, kanun koyucu dilediği alanı düzenleme veya düzenlememekte serbest oluşu nedeniyle bir yasayı genel kuraldan ayrılarak geriye de yürütebilir. Ancak, yasama organının bu yetkisi Anayasa esasları ile sınırlandırılmış bulunmaktadır. Bu sınırlardan bir tanesi de tartışmasız kazanılmış hakların saklı tutulmasıdır. Yasa koyucunun kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte bir yasa veya diğer bir düzenleyici kural koyması Hukuk Devleti ilkesine ve bunun sonucu olarak da Anayasa'ya aykırı bir davranış olacağı da kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, 2863 sayılı Yasa'nın 5226 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesi hükmü yürürlüğe girmeden davacı yararına zilyetlikle mülk edinme şartları gerçekleştiğine, çekişmeli taşınmazın tesbiti 9.8.2004 yılında yapılıp 5226 sayılı Yasa 14.7.2004 tarihinde yürürlüğe girdiğine, Kadastro Hakimi taşınmazların tesbit tarihindeki hukuki ve geometrik durumunu o tarihte yürürlükte bulunan mevzuat hükümleri çerçevesinde belirlemekle yükümlü olduğuna, yasa koyucu kazanılmış hakları bertaraf edici bir hükümde vazetmediğine göre davacının davasının kabulüne, taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmesi gerekir.

Mahkemece yasadaki değişikliği kazanılmış hakları ortadan kaldıracak tarzda yorumlayıp yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi kabule göre de;