muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16434, Karar No: 2017/13, Tarih: 03.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/16434 E.  ,  2017/13 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17161, Karar No: 2013/15965, Tarih: 01.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/17161 E.  ,  2013/15965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 29.10.2009-06.08.2012 tarihleri arasında operatör-işçi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin sağlık sorunları gerekçesiyle haksız olarak feshedildiğini, davalı işyerinde müvekkilinden daha fazla rapor almasına karşılık halen çalışan işçilerin mevcut olduğunu,bu nedenlerle müvekkilinin işe iadesine ve kanuni haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin sağlık sorunları ve uzman hekime muayene olmaması nedeniyle feshedildiğini, davacının bel hastalıkları tanılarıyla birçok kez istirahat almasına rağmen bu rahatsızlığına yönelik uzman doktor tarafından muayene edilmediğini, bu nedenle işyeri hekiminin davacıyı uzman doktora sevk etmesine rağmen muayeneye gitmediğini, davacının çalışma süresi boyunca toplamda 58 gün rapor aldığını, bu nedenlerle davacının iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının 2012 yılı ilk 8 ayında genel olarak ayda 2 gün ile 4 gün arasında değişen istirahat raporu kullandığını, ilk 8 ayda toplam rapor süresinin 20 gün olduğunu, Haziran ve Temmuz ayında kullandığı 2 ve 4 günlük raporların belindeki rahatsızlıktan kaynaklandığını,savunmasının istendiği tarihte bu rahatsızlıktan dolayı herhangi bir devamsızlığının veya şikayetinin olmaması nedeniyle tam donanımlı bir hastaneden rapor getirmek zorunluluğundan söz edilemeyeceğini, işyerinin üretim durumu dikkate alındığında işçinin ayda en fazla 7 gün istirahat kullanmasının işyerinde telafisi olanaksız zararlara yol açacağının söylenemeyeceğini, feshin son çare olması ilkesine uyulmadığı, bu nedenlerle feshin geçersiz olduğu gerekeçesiyle ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu davacının iş sözleşmesinin geçerli nedene dayalı olarak feshedilip feshedilmediği noktasındadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu davacının iş sözleşmesinin geçerli nedene dayalı olarak feshedilip feshedilmediği noktasındadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II. Maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğine göre, davalı işyerinde 29.10.2009 ila 06.08.2012 tarihleri arasında üretim operatörü olarak çalışan davacının rahatsızlığı sebebiyle sık sık rapor aldığı anlaşılmaktadır. Dairemizin yerleşik uygulamasına göre sık sık rapor alınması halinin iş sözleşmesinin feshi için geçerli sebep olarak kabul edilmektedir. Davacının anılan çalışma süresi içinde sık sık rapor alması iş akışını, planlamasını ve işleyişini olumsuz yönde etkileyici nitelikte olduğundan iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayandığı kabul edilerek davanın reddi yerine yazılı şekilde davacının işe iadesine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 934,55 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,kesin olarak 01.07.2013 tarihinde oyçokluğuyla ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 934,55 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,kesin olarak 01.07.2013 tarihinde oyçokluğuyla ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre,davalının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerekir görüşündeyim. 01.07.2013
Yargıtay — Esas No: 2015/19599, Karar No: 2016/11984, Tarih: 03.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/19599 E.  ,  2016/11984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01.06.2008-01.06.2010 tarihleri arasında asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının 01.06.2008 – 01.06.2010 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalıya ait eczanede çalıştığını beyan eden davacı adına davalı işveren tarafından 01.06.2010 tarihli işe giriş bildirgesi düzenlendiği ve 01.06.2010 – 17.08.2011 tarihleri arasındaki çalışmalarının davalı Kurum'a bildirildiği, davacının talep ettiği dönemde davalı Kurum'a bildirilen çalışma bulunmadığı ve en son çalışmasının 10.05.2008 tarihinde dava dışı pide fırınından bildirildiği, davacı tarafından 01.06.2010 – 17.08.2011 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde çalıştığını ve haklarını aldığını beyan eden bir ibraname imzalandığı, bir kısım ecza depolarından eczaneye mal teslimine ilişkin faturaların fotokopilerinin istenildiği, gelen faturalarda eczanenin kaşesi ve üzerinde imza/paraflar bulunduğu, ancak imzaların kime ait olduğunun belli olmadığı, imza incelemesi de yaptırılmadığı, bordro tanıklarının ve komşu işyeri tanıklarının davacının talep ettiği dönemde çalıştığına dair beyanlarda bulundukları anlaşılmaktadır.

Bu tür hizmet tespitine yönelik davaların Kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay’ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir. Yasal dayanağı dava tarihinde yürürlükte olan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. maddesi ile halen 5510 sayılı Yasa'nın 86. maddesi olan bu tür davalarda; öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin, işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin o dönemde gerçekten var olup olmadığı, Kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı, eksiksiz bir şekilde belirlenmeli, daha sonra çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmanın konusu, niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli ve dinlenilen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde çalışan işyerinde kayıtlı bordro tanıkları ya da komşu ve yakın işyerlerinde çalışan kayıtlı tanıklar olması sağlanarak çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmelidir. Bu yön Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.09.1999 gün 1999/21-510-527, 30.06.1999 gün 1999/21-549-555, 05.02.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 03.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578 ve 01.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda, her ne kadar mahkemece; davacının 01.06.2010 tarihinden önceki çalışma iddialarının ispat edilemediği ve bu hususta soyut ve net olmayan tanık ifadeleri haricinde herhangi bir delilin bulunmadığı, özellikle davacının imzasını ihtiva eden 18.08.2011 tarihli ibranamedeki yazılara göre davacının 01.06.2010-17.08.2011 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olduğunun anlaşıldığı gerekçeleri ile davanın reddi cihetine gidilmişse de; davacının çalıştığı yönünde beyanda bulunan tanıkların bordro tanıkları ve komşu işyeri tanıkları olduğu göz ardı edilerek sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; bordro tanıklarının ve komşu işyeri tanıklarının beyanları dikkate alınarak; dosyada mevcut faturalardaki imzaların davacıya ait olup olmadığı yönünde imza incelemesi yaptırarak ve davacının talep ettiği dönemde dışarıdan lise bitirme derslerine ve sınavlarına, ayrıca ingilizce kursuna gidip gitmediğini araştırarak davacının çalıştığı süreyi belirlemek ve varılacak sonuca göre 506 sayılı Yasa'nın 60/G maddesi de dikkate alınarak hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

03.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11394, Karar No: 2021/7180, Tarih: 23.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/11394 E.  ,  2021/7180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Adli tatil süresi içerisinde yapılan tebliğ işleri geçerli olup, 5271 sayılı CMK'nin 331. maddesi ve 14/02/1934 gün 47/1 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince, karar tebliğinin adli tatil içerisinde yapılması halinde sürelerin işlemeyeceği ve temyiz süresinin adli tatilin bittiği günden itibaren başlayacağı gözetildiğinde, katılan vekilinin temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte düzenleme” suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, iş yerini bir arkadaşı ile birlikte açtığını, düzenlenen sahte faturalardan kesinlikle haberinin olmadığını, belli bir para karşılığında ortak olduğunu, ortağının isminin... olduğunu ifade etmesi, bir sonraki beyanında ise, iş yerinin mağaza şeklinde olduğunu, ayrıca ... Tekstil Ltd. Şti'.nin mevcut olduğunu, sahte faturaların bu şirkete ilişkin olduğunu, sahte fatura düzenlemediğini, muhasebecisinin kendisinden habersiz böyle bir iş yapıp yapmadığını bilmediğini belirterek çelişkili beyanlarda bulunması, karşıt inceleme raporlarının yetersiz olması, faturaları kullandığı iddia edilen mükellefler hakkında sahte fatura kullanma suçundan düzenlenmiş herhangi bir vergi inceleme raporunun bulunmaması karşısında; Maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında sahte fatura kullanma suçundan karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

2)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3)Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan dosyada mevcut fatura asılları ile temin edilecek fatura asılları sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; savunmasında bahsi geçen... (...) isimli şahsın açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

a)Tanığın da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanık ve bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

a)Tanığın da faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanık ve bu kişinin temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

b) Fatulardaki yazı ve imzaların sanığa ya da tanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

4)Sanığın savunmasında ismi geçen ... Tekstil Ltd. Şti. araştırılıp gerçekte böyle bir şirketin olup olmadığı, aynı adreste faaliyet gösterip göstermediği tespit edilerek sonucuna göre, şirket yetkilisinin ifadesine başvurulup sanığı tanıyıp tanımadığının sorulması,

5)Suç tarihlerinde mükellefiyet adına verilen matrahlı KDV beyannamelerinin kimin tarafından verildiğinin araştırılması, muhasebeci tarafından verildiği tespit edilirse kimliği tespit edilerek çekinme hakkı da hatırlatılmak suretiyle tanık olarak dinlenilmesi, beyannamelere konu faturaların kim tarafından getirildiğinin, söz konusu iş yerinin sanık tarafından işletilip işletilmediğinin sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, suçun unsurlarının tayin ve takdirinin hakime ait olduğu da gözetilmeden isabetsiz bilirkişi raporuna itibar edilerek eksik araştırma ve inceleme ile beraat kararları verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine, 23.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1155, Karar No: 2015/1922, Tarih: 19.06.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/1155 E.  ,  2015/1922 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi (Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesi)

Suç : Anayasayı ihlal, 6136 sayılı Kanuna muhalefet, tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması, kasten öldürme, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Hüküm : 1- TCK'nın 309/1, 53, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-TCK'nın 309/2, 37 maddeleri yollamasıyla 82/1-g, 35/2, 53, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet (6 kez)

3- 6136 sayılı Kanunun 13/2, TCK'nın 53, 58/9, 52, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

4- TCK'nın 309/2. maddesi yollamasıyla 174/1-2, 53, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

5-TCK'nın 204/1, 53, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

6- Kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından: Beraat (...'ya karşı)

Sanık hakkında duruşmalı olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Hükmün “D” bendinde TCK'nın 82/1-g maddesi uyarınca “6 kez”

ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmedildikten sonra 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi gereğince arttırım yapılması sırasında “7 kez” ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmedilmiş ise de sonuç cezanın “6 kez” 13 yıl hapis olarak belirlendiği görülmekle sonuca etkili olmayan yazım hatası kabul edilmiştir.

1- Ceza yargılamasının temel ilkelerinden biri “doğrudan doğruyalık-vasıtasızlıktır.” Bu nedenle CMK 193/1. maddesinde “sanık olmaksızın yargılama olmaz” genel kuralına yer verildikten sonra istisnalar CMK 193/2, 194/2, 195, 196, 200/1 ve 204. maddelerinde gösterilmiştir. Sanığın kabulüne bağlı olarak alt sınırı 5 yıl ve daha fazla hapis cezası gerektiren suçlar hariç olarak istinabe yoluyla sorguya çekilebilecektir. Görüntülü ve sesli iletişim tekniği kullanılarak sorgu yapma imkanı CMK 196/4. madde hükmüne göre mümkün kılınmıştır.

Somut olaydaki hukuki sorun sanık ve müdafiisinin görüntülü ve sesli iletişim tekniğini kullanarak savunma yapmak istemediğini ısrarla beyan ederek duruşmada hazır bulunmak istekleri karşısında, bu sistemle savunma alınması durumunda, savunma hakkının kısıtlanarak adil yargılama ilkesinin ihlal edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Duruşmada hazır bulunmak isteyen sanığın, duruşmada hazır bulundurulması sadece ödev değil aynı zamanda bir haktır. (Y.C.G.K. 10.06.2008, 9-148/169 s.k.)

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/1. maddesine göre;

Cezai bir suç ile itham edilen herkesin, kendini savunma, iddia tanıklarını sorguya çekme veya çektirme, duruşmada kullanılan dili anlamadığı veya konuşamadığı takdirde bir tercüman yardımından para ödenmeksizin yararlanması haklarını güvence altına almıştır. Duruşmada hazır bulunmaksızın bu hakları nasıl kullanabileceğinin anlaşılması zordur. (Colozza v. İtalya 12 Şubat 1985)