muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1589, Karar No: 2013/5745, Tarih: 19.03.2013

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğe devam eden 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda alt işverenler arasında işyeri devri söz konusu olup davacının taleplerinden sorumluluğun yukarıda belirtilen esaslara göre tespit edilmesi gerekirken bunun yapılmayarak yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1213, Karar No: 2023/3924, Tarih: 06.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/1213 E.  ,  2023/3924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/290 E, 2021/460 K.

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

İlk Derece mahkemesince verilen hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi ve sanık müdafiince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, belirlenen tarihte müdafiinin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan değerlendirmede dosya tetkik edildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Pendik Cumhuriyet Savcılığının 16.12.2009 tarihli ve 2009/1315 soruşturma numaralı iddianamesi ile çocuğun cinsel istismarı suçundan dava açıldığı, Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.09.2012 tarihli ve 2009/1306 Esas, 2012/957 Karar sayılı kararı ile sanık mağdurenin ruh sağlığı bozulduğu anlaşıldığından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci ve altıncı fıkrası uyarınca görevsizlik kararı verilerek dosya görevli Kartal Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

2. İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2014/193 Esas, 2016/111 Karar sayılı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle 103 üncü maddesinin ikinci ve altıncı fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2014/193 Esas, 2016/111 Karar sayılı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle 103 üncü maddesinin ikinci ve altıncı fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.03.2016 tarihli ve 2014/193 Esas, 2016/111 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay Kapatılan 14. Ceza Dairesinin 30.03.2021 tarihli ve 2020/8505 Esas, 2021/2612 Karar sayılı kararı ile "5271 sayılı CMK'nın 182 ve 185. maddelerine göre sadece on sekiz yaşını doldurmayan sanık hakkındaki hükmün kapalı duruşmada açıklanabileceği, genel ahlakın veya kamu güvenliğinin kesin olarak gerekli kıldığı hallerde duruşma kapalı yapılsa dahi hükmün açık duruşmada tefhiminin zorunlu olduğu gözetilmeden ara karara istinaden kapalı yürütülen yargılama sonunda hükmün verileceği celse kapalılığın kaldırıldığına dair ara karar verilmeksizin gerçekleştirilen duruşma neticesinde kurulan hükmün kapalı oturumda okunup açıklanması suretiyle aleniyet ilkesinin ihlali" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.10.2021 tarihli ve 2021/290 Esas, 2021/460 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun'dan önceki 5237 sayılı Kanunu’nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi delaletiyle 103 üncü maddesinin ikinci ve altıncı fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin aşamalardaki beyanlarının çelişkili olduğuna, katılan ...'in şikayetten vazgeçtiğine, mağdurenin Ağır Ceza Mahkemesindeki beyanında sanığın cinsel organını ağzına sokmadığını yalnızca yalattığını beyan ederek sürekli değişen anlatımlarda bulunduğuna, tarafların aralarındaki geçen kavga ve tartışmalar olduğundan şikayetlerin asılsız olduğuna, şikayetin bir buçuk ay sonra yapıldığına, mağdurenin beyanlarına itibar edilemeyeceğine ve güvenilir olmadığına, olayda şüphe olduğuna, sanığın beraati gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'in, 2008 yılı Kurban Bayramı'nın 4. gününde (11.12.2008) karşı komşusu olan ve oyun oynamakta olan, 15.05.2003 doğumlu olup suç tarihi itibarı ile (5) yaşında olan mağdure ...'yı sana oyuncak vereceğim diye önce evine çağırıp ardından da bodruma götürdüğü, kendi pantolonunu indirerek cinsel organını çıkartıp mağdurenin ağzına sokup emdirdiği, mağdurenin Cumhuriyet savcısı tarafından 26.01.2009 tarihinde avukat ve psikolog huzurunda alınan ifadesinde, sanığın kendisini önce evine götürüp yatağa atıp pantolonunu indirerek parmağını cinsel organına soktuğu yönündeki iddiasının Asliye Ceza Mahkemesi'ndeki ifadesinde ve mahkeme ifadesinde yer almadığı, mahkemede hazırlık ifadesi sorulduğunda; hazırlıkta bu yönde bir beyanda bulunmadığını, sanığın kendisini bodruma götürüp cinsel organını ağzına sokup emdirdiğini söylediğini beyan ettiği, Pendik Adli Tıp Şube Müdürlüğü’nün 26.01.2009 tarihli ve 343 sayılı raporunda; mağdure ...'nın yapılan muayenesinde hymen anüler ve intak olup, zarar görmeden duhule müsait olmadığı görülmekle şahsın halen bakire olduğu, kişinin diz dirsek pozisyonunda yapılan anal muayenesinde; fiili livatanın tıbbi delillerinin olmadığı, vücudunda haricen hali hazırda durumu itibariyle harici lezyon tespit edilmediği, yapılan eylemin hukuki ve fiili anlam ve sonuçlarını anlayabilecek durumda olmadığı, mukavemete muktedir olmadığı kanaatinin bildirildiği, Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 30.01.2012 tarihli raporuna göre; Kurban Bayramının 4. gününde mağduresi bulunduğu (çocuğun basit cinsel istismarı, tehdit, hakaret) olay nedeniyle beden ve ruh sağlığının bozulup bozulmadığı sorulan ...'nın 2008 yılı mağduresi bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun belirtildiği, sanığın aşamalarda suçlamaları kabul etmediği, mahkemede ise kız kardeşinin çocuğu ile katılan tarafın çocuğunun kavga ettiğini, bunun üzerine çocuğun annesi katılan ...'in kız kardeşi...'i ''Size daha neler yapacağım'' diyerek tehdit etti, kendisine de iftirada bulunduğunu beyan ettiği, tanıkların görgüye dair bilgisi bulunmamakla beraber mağdurenin ablası ... ile tanık...'in olaydan sonra mağdurenin gelerek başından geçen olayları anlattığını beyan ettiği, sanığın kardeşi...'in tanık olarak verdiği beyanında ise çocukların kavgası üzerine annelerinde kavga yaptığını, abisi ...'inde bunlara iştirak ettiğini, bu kavgalar sonra bu iftiranın atıldığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Mağdurenin, aşamalardaki çelişkili beyanları ile 10.09.2015 tarihli duruşmada Asliye Ceza Mahkemesindeki beyanı okunup sorulduğunda sanığın cinsel organını yalattığı, ağzına sokmadığı şeklindeki anlatımı, tanık ifadeleri, raporlar, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında sanığın mağdureye karşı organ sokmak suretiyle nitelikli cinsel istismarda bulunduğuna dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle eyleminin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilip lehe Kanun değerlendirilmesi yapıldıktan sonra hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması nedeniyle mahkeme hükmü hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tebliğnamedeki onama isteyen düşünce iştirak edilmemmiştir

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.10.2021 tarihli ve 2021/290 Esas, 2021/460 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11271, Karar No: 2010/12265, Tarih: 08.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/11271 E.  ,  2010/12265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 16.07.2010 gününde verilen dilekçe ile tapuda baba adı düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın feragat nedeniyle reddine dair verilen 27.07.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, murisi annesi ... kızı, ...’in, ... köyü 2920 ve 2927 parsel numaralı taşınmazların tapu kayıtlarında baba adının “...” olarak düzeltilmesini istemiş, 21.07.2010 tarihli oturumda davadan feragat etmiştir.

Mahkemece, davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı idare vekili vekalet ücreti yönünden temyiz etmiştir.

Dava 16.07.2010 tarihinde açılmıştır. Bu tarih itibariyle nüfus siciline bakıldığında dava dilekçesinde izah edildiği gibi tapu kayıt maliki olan davacının murisi annesi ...’in baba adı “...”’dir. Tapu kayıtlarında ise bu ismin “...” biçiminde yazılı olması dava tarihi itibariyle davacının dava açmakta haklı olduğunu göstermektedir. Dava tarihinden hemen sonra 19.07.2010 tarihinde davacının murisinin nüfus kaydındaki “Halil” olan baba adı “...” olarak düzeltilmiş olmakla artık davaya devamda hukuki bir yarar kalmamıştır. Bu nedenle davacıyı ücreti vekalet ile yükümlü kılmak hakkaniyete uygun düşmez.

Hükümde bu gerekçeyle davalı idare yararına avukatlık ücreti takdirine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken davalı idarenin yasal hasım bulunduğundan ötürü ücreti vekalete hak kazanamayacağı yolundaki gerekçe ile hüküm kurulması doğru görülmemiş ise de yerel mahkeme kararı sonucu bakımından doğru olduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle HUMK’nun 438/VII ve son maddesi uyarınca hükmün gerekçesi ile birlikte düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın HUMK'nun 438/VII. maddesi uyarınca hüküm fıkrasının dördüncü bendinin tamamen karardan çıkartılarak hükmün HUMK.nun 438/son maddesi uyarınca gerekçesi DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, 08.11.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8569, Karar No: 2020/1530, Tarih: 26.02.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/8569 E.  ,  2020/1530 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Sanığın TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1 TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine ilişkin yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih ve 2017/956 - 2017/370 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih ve 2015/3 - 2017/3 sayılı kararı ile Dairemizin temyiz incelemesi sonucu vermiş olduğu 14/07/2017 tarihli 2017/1443- 2017/4758 ve 13/11/2019 tarihli 2018/5526 - 2019/6842 sayılı kararlarında açıklandığı üzere;

FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün mahrem hizmet ve yapılanması olarak adlandırılan yapılanması, Devletin en kritik ve operasyonel birimlerine sızarak örgüt hesabına yürütülen gizli faaliyetlerde bulunan bir yapı olup, örgüt mensubu sayısı mahrem yapılardan olan Türk Silahlı Kuvvetlerinde süreç içinde artarak TSK birimlerini yönlendirebilecek ve kontrol altında tutabilecek bir güce kavuşmuştur.

FETÖ/PDY’nin Türk Silahlı Kuvvetleri, Emniyet ve Milli İstihbarat

Teşkilatları içerisinde yer alan mensupları bu örgütün “Silahlı Kanadını” oluşturmuştur.

FETÖ/PDY’nin, TSK içerisinde diğer yapılanmalarından farklı bir yapılanmaya gittiği, tamamen hücre tipi, birbirinden habersiz ve bağımsız üniteler oluşturduğu, bu ünitelerin sivil kişilerin sorumluluğunda üst düzey komutanlar (general, albay, yarbay, binbaşı), alt rütbede subaylar (teğmen, üsteğmen, yüzbaşı) ve astsubay gruplarından oluştuğu tespit edilmiştir. FETÖ/PDY, askeri öğrenci olarak TSK’ya yerleştirdiği mensuplarını ikişer üçer kişiden oluşan, birbirinden ayrı ve habersiz hücreler halinde abi olarak tabir ettikleri örgüt üyelerinin sorumluluğuna vermiş, kod adı vererek gerçek isimlerini gizlemiş, bu örgüt üyelerinin, hiçbir hücre diğer bir hücreden haberdar olmayacak şekilde, ayda sadece bir-iki kez örgütün evlerine gitmelerini sağlayarak ya da dışarıda yüz yüze görüşerek deşifre olmalarının önüne geçmeye çalışmıştır. TSK’ya sızan elemanların korunması, orduda tutunabilmesi ve arkadan gelenlerin önünün açılabilmesi için her türlü yol ve yöntemin uygulandığı anlaşılmıştır.

FETÖ/PDY, örgütsel tüm uygulamalarında olduğu gibi haberleşme yöntemlerinde de gizliliği esas alarak iletişim sağlamaya özen göstermiş ve bu amaçla yüz yüze (buluşma), canlı kurye, kriptolu IP hattı, not ile haberleşme, basın yayın üzerinden talimat verme, sosyal medya, telefon (GSM, operasyonel hat, ankesör, büfe arama), iletişim ve haberleşme programları (ByLock) şeklinde birbirinden faklı iletişim yöntemlerini kullanmıştır. FETÖ/PDY’nin askeri mahrem yapılanmasında, örgütün mahrem sorumlularının sevk ve idaresi altındaki askeri personel ile deşifre olmayı engellemek maksadı ile irtibat kurma yollarından birisinin de; “Kamuya açık ve birbirinden bağımsız market, büfe, kırtasiye, iddia bayii ve lokanta gibi işletmelerde bulunan ve ücret karşılığı kullanılan sabit (kontörlü/voip) hatlar ile Türk Telekom’a ait ankesörlü telefon hatlar” olduğu tespit edilmiştir. FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün “sohbet” olarak adlandırdığı örgütsel toplantıları devam ettirmek için elzem olan askeri personel ile irtibatlarında gizliliğe çok önem verdiği; FETÖ kapsamında yürütülen soruşturmalardaki şüphelilerin hatları ile kamuya açık ve birbirinden bağımsız market, büfe, kırtasiye, lokanta ve benzeri gibi sair işletmelerde kurulu bulunan ücret karşılığı kullanılan sabit hat ve ankesörlü hatların HTS kayıtlarının incelenmesinde, ardışık arama (yakın zaman diliminde birbirini takip eden peşi sıra), periyodik arama (farklı tarih ve zaman diliminde belirli gün aralığı dahilinde) ve tek arama şeklinde iletişimin gerçekleştirildiği ve irtibat sağlandığı saptanmıştır.

FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün TSK içerisindeki mahrem yapılanmasında faaliyet yürüten ve etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanan bazı şüpheliler vermiş olduğu ifadelerinde ankesör-sabit hat (büfe-market vb.) aramaları konusunda, özetle; TSK içindeki bir kişinin örgüt adına aranacaksa kontörlü telefonu bulunan büfe, market ve kuruyemişçilerden arandığını, bunun bir tedbir olduğunu beyan etmişlerdir.

FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün TSK içerisindeki mahrem yapılanmasında faaliyet yürüten ve etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanan bazı şüpheliler vermiş olduğu ifadelerinde ankesör-sabit hat (büfe-market vb.) aramaları konusunda, özetle; TSK içindeki bir kişinin örgüt adına aranacaksa kontörlü telefonu bulunan büfe, market ve kuruyemişçilerden arandığını, bunun bir tedbir olduğunu beyan etmişlerdir.

Yapılan açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün, Türk Silahlı Kuvvetleri bünyesine sızmış mensuplarının bir kısmı ile özellikle geçmiş yıllarda kullandıkları bir sistem olan büfe, market ve benzeri yerlerdeki ücretli telefonlar veya kontörlü telefonlar ile haberleşmek suretiyle örgütsel iletişimin kurulduğu, arama işleminin genellikle tek taraflı ve kısa süreli olduğu, sadece sorumlu şahısların arama işlemini yaptığı (askeri şahıs tarafından karşı arama yapılmadığı, askeri personelin de çok sık olmamakla birlikte mahrem sorumlusuna ulaşmak istedikleri durumlarda aradığı), sorumlu şahıs tarafından aranan askeri personelin büyük kısmının rütbe, makam ve sınıf olarak genelde denk oldukları, genel olarak her sivil yöneticinin sorumluluğunda birden fazla hücre bulunduğu ve hücrelerin 2-3 asker şahıstan (askeri öğrenci ve/veya muvazzaf personel) oluştuğu, bu asker şahısların da aynı Kuvvete mensup olup aynı rütbede bulundukları (istisnai olarak farklı rütbe ve/veya Kuvvetlere mensup asker şahıslardan bir hücre oluşabildiği, örneğin; sivil sorumlunun astsubaylardan oluşan grubunun yanında astsubaylıktan subaylığa geçen askeri personelle de ilgilenebileceği) tespit edilmiş, tek ankesör ya da sabit hattan (market-büfe-bakkal vb.) farklı asker şahısların aranması, arka arkaya arama (ardışık arama) şeklinde olması durumu da aramanın örgütsel olduğu kanısını güçlendirmiştir.

FETÖ/PDY’nin bir iletişim aracı olarak ankesörlü/sabit hatlardan periyodik veya ardışık aramaların hukuki niteliği konusunda Dairemizin 13.11.2019 tarihli 2018/5526 – 2019/6842 sayılı kararında yapılan açıklamalarda da belirtildiği üzere, ulusal ve uluslararası mevzuat hükümleri çerçevesinde başta Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8. maddesinde ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 20. maddesinde koruma altına alınmış olan özel hayata saygıya ve özel hayatın gizliliğine ilişkin hükümler ile Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının haberleşme hürriyetine ilişkin 22., suç ve cezalara ilişkin esasların düzenlendiği 38., milletlerarası antlaşmaları uygun bulmaya ilişkin 90. maddesi; Ceza Muhakemesi Kanunun iletişimin tespiti ve dinlenilmesi ile kayda alınmasına dair 135., bir suçun işlendiğini öğrenen Cumhuriyet savcısının görevinin düzenlendiği 160., Cumhuriyet savcısının görev ve yetkilerinin düzenlendiği 161., delillerin ortaya konulması ve reddine dair 206., delillerin takdir yetkisine dair 217., hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlara dair 230., hukuka kesin aykırılık hallerine dair 289. maddeleri Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin Khan/Birleşik Krallık, 12.05.2000, B.No:35394/97, &34; Bykov/Rusya, 10.03.2009, B.No:4378/02, & 90; Khodorkovskiy ve Lebedev/Rusya, 25.07.2013, B.No:11082/06, 13772/05, & 700; Leander/İsveç, 26.03.1987, B.No:9248/81, & 59; A. ve Diğerleri/Birleşik Krallık, 19.02.2009, B.No:3455/05, & 177 kararları ile birlikte bir bütün olarak değerlendirildiğinde; yargılama konusu olayın açıklığa kavuşturulması ve maddi gerçeğin bulunabilmesi için ispat amacıyla kullanılan her araç delil olarak kabul edilir. Bu manada esas olan, delilin keyfi ve açıkça dayanaktan yoksun olacak şekilde sanık aleyhine kullanılmaksızın, yargılamanın bir bütün olarak adil yapılmasıdır. Delillerin kabul edilebilirliği ve değerlendirilmesi ulusal mahkemelerin takdirindedir. Bir devletin terörle mücadele etmek için önlem almadan önce, felaketin gelip çatmasını beklemesi mümkün değildir. Herkesin özel yaşamına saygı gösterilmesi hakkına sahip olmasına karşılık; terörle mücadele, terör saldırılarını engellemeye yardımcı olabilecek bilgilerin toplanması, terör şüphelilerinin yakalanıp yargılanması amacıyla özel gözetleme yöntemlerinin kullanması hukuka aykırı değildir.