muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4117, Karar No: 2024/65, Tarih: 09.01.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/4117 E.  ,  2024/65 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/272 E., 2022/525 K.

Taraflar arasındaki muarazanın önlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, bozmaya uyularak Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin sahibi olduğu eczanenin davalı kurum ile aralarındaki protokol çerçevesinde hastalara ilaç temini hizmeti verdiğini, 25.01.2013 tarihli işlemle üçüncü kişilerce oluşturulmuş sahte rapor ve reçetelerdeki ilaçların tesliminde kimlik kontrolü yapılmayarak taraflar arasındaki 2009 tarihli protokolün 4.3.6 ncı ve 6.3.3 üncü maddelerinin ihlâl edildiğinden bahisle uyarı cezası yanında reçete bedeli ve bunun beş katı tutarında cezai şart olmak üzere toplam 165.191,82TL tutarın müvekkilinin hak edişlerinden kesilmesine karar verildiğini, bu işlemin hukuka aykırı olduğunu zira sahtecilik işleminde müvekkilinin ya da çalışanlarının hiçbir dahlinin bulunmadığını, müvekkilinin karşıladığı dört reçetenin de protokolün 3.2 nci maddesindeki gereklilikleri taşıyan rapora dayalı olarak tanzim edildiğini ve protokolün 6.3.1 inci maddesine göre eczanenin usulüne uygun düzenlenmiş reçeteyi karşılamak zorunda olduğunu, aksi hâlde sözleşmesinin feshedileceğini, cezanın şahsiliği gereği üçüncü kişilerin eylemlerinden müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını, nitekim 2009 yılına ait protokolünün 6.3.19 uncu maddesinin ikinci bendinde sahteliğin eczane dışı kişilerce yapıldığının anlaşılması hâlinde cezai işlem uygulanamayacağının açıkça kararlaştırıldığını, reçete arkasındaki imzanın hastaya ait olması zorunluluğu bulunmadığını ileri sürerek cezai işlemin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu, Sağlık Uygulama Tebliği ve taraflar arasındaki protokol hükümlerine göre davacı hizmet sunucusunun kendisine başvuran kişilerin kimlik tespitini yapmak zorunda olduğunu, yapılan soruşturma çerçevesinde davacının dört ayrı reçetede bu yükümlülüğünü yerine getirmediğinin anlaşıldığını, bu nedenle uygulanan cezai işlemde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 2013/146 E., 2014/500 K. sayılı kararıyla; iddia, savunma, toplanan deliller ve sözleşmenin 6.3.19 uncu maddesine göre başkasının sahtecilik eyleminden dolayı eczanenin sorumlu tutulamayacağını mütalaa eden 10.03.2014 tarihli bilirkişi raporu ve ekine göre, davanın kabulüne, davalının B.13.2 SGK. 98206689.06/SÖZ-1806391-SÖZ-18063961/293663 sayı ve 25.03.2013 tarihli işlemin iptaline ve bu şekilde muarazanın giderilmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 2014/48324 E., 2015/30909 K. sayılı kararıyla; dosya kapsamı ve özellikle dava dışı sigortalının şikayet dilekçesi içeriği itibariyle ilaçların dava dışı davalı kurum sigortalısına teslim edilmediği halde bu kişiye teslim edilmiş gibi reçete arkasının imzalandığı sabit olduğu, davacının bu şekilde sözleşmenin 6.3.3 üncü maddesine aykırı davranması nedeniyle davacı hakkında uygulanan cezai işlemin yerinde olduğu gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekçesiyle, hüküm bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozma Sonrası Verilen Karar Direnme Kararı

1. Mahkemenin 2016/113 E., 2016/376 K. sayılı kararıyla; Mahkemenin 30.09.2014 tarihli ve 2013/146 E., 2014/500 K. sayılı kararında direnilmesine, davanın kabulüne, işlemin iptaline, muarazanın bu şekilde giderilmesine karar verilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosyanın Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi üzerine 2017/(13)3-1977 E. 2021/1346 K. sayılı kararı ile, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Geçici Madde 3” atfı uyarınca uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429 uncu maddesi gereğince bozulmasına karar verilmiştir.

3. Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, bozmaya uyularak, Yargıtay Bozma ilamı ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararına göre, dava dışı sigortalının şikayet dilekçesi içeriği itibariyle ilaçların dava dışı davalı kurum sigortalısına teslim edilmediği halde bu kişiye teslim edilmiş gibi reçete arkasının imzalandığı, davacının bu şekilde sözleşmenin 6.3.3 üncü maddesine aykırı davranması nedeniyle davacı hakkında uygulanan cezai işlemin yerinde olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, lehe protokol hükümlerinin uygulanması gerektiğini, gelen reçetelerin usulüne uygun düzenlendiğini, müvekkilinin başka eczacılar tarafından da iki kez ilaçların verildiğini yapılan kontrolde gördüğünü, protokol maddelerinde değişiklik sürecinde davanın derdest olduğunu, Protokol uyarınca elinde reçete ile gelen kişi, kimliği verip imzasını atmışsa bu kişiye reçete muhteviyatı ilâçları vermek gerektiğini, reçete karşılanmadığı zaman hasta açısından sorumluluk oluşturacağını, kabul etmemekle birlikte müvekkil kusurlu ve sorumlu olsa bile o zaman da reçete bedelinin sadece 2 (iki) katı cezai şart uygulanmasını yani reçete bedelinin 5 (beş) katı cezai şart uygulanmaması gerektiğini ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sağlık hizmet alım sözleşmesine dayalı cezai işlemlerin iptali ile muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, 09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı kararı.

2. 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun "Sağlık hizmetlerinden yararlanma" başlıklı 67 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Mahkemenin, Yargıtayın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur (Hukuk Genel Kurulunun 20/12/2013 tarihli ve 2013/23-131 E. 2013/1681 K. sayılı kararı).

2. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hakim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, kararın bozmaya uygun olmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmektedir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanununa uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliginden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

09.01.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4887, Karar No: 2017/6891, Tarih: 05.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/4887 E.  ,  2017/6891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/12/2015 tarih ve 2013/332-2015/946 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkillerinin murisi ...'ın dava dışı Ing Bank A. Ş.’den değişik tarihlerde iki ayrı kredi kullandığını, bu krediler nedeniyle davalı sigorta şirketinin kendisine iki adet hayat sigorta poliçesi düzenlediğini, poliçe teminatları devam ederken murisin vefat ettiğini, bu durumun davalı sigorta şirketine ihbar edildiğini, davalı sigorta şirketinin hayat sigortası poliçesinden kaynaklanan vefat teminatlarını ödemediklerini ileri sürerek vefat teminatlarının ihbar tarihinden işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacıların murislerinin beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığını, müvekkili şirketin tazminat sorumluluğunun bulunmadığını, ölüm ile poliçe tanzim tarihinden önce davacıların murislerinde bulunan hastalıklar arasında illiyet bağı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davacıların murisinin poliçe tanzim tarihleri öncesinde hastalık tanısının bulunmadığı, sigortalının mevcut hastalıkları ile ilgili beyan yükümlülüğünü ihlal etmediği vefat tazminatını ödenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3.764,79 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 05/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/532, Karar No: 2020/7134, Tarih: 11.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/532 E.  ,  2020/7134 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesi ve 6100 sayılı HMK’nin “Hukuki dinlenilme hakkı” başlıklı 27. maddesi ile Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

1-Gerekçeli kararın, davalılardan ..., ..., ... , ..., ... ve ...'nun bilinen en son adreslerine tebliğ edilmesi, bu adreslerin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğin yapılması gerekirken, ilk seferde doğrudan 21/2. maddesine göre tebliği usulüne uygun olmadığından, gerekçeli kararın, adı geçen davalıların adreslerine 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliği ile temyiz süreleri beklenilmeli,

Diğer yandan Tebligat Kanununun "Siyasi Temsilcilik Aracılığıyla Yabancı Ülkedeki Türk Vatandaşlarına Tebligat" başlıklı 25/a maddesi hükmüne göre de “Yabancı ülkede kendisine tebliğ yapılacak kimse Türk vatandaşı olduğu takdirde tebliğ o yerdeki Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu aracılığıyla da yapılabilir. Bu halde bildirimi Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğu ya da bunların görevlendireceği bir memur yapar. Tebliğin konusu ile hangi merci tarafından çıkarıldığı bilgilerinin yer aldığı ve otuz gün içinde başvurulmadığı takdirde tebliğin yapılmış sayılacağı ihtarını içeren bildirim, muhataba o ülkenin mevzuatının izin verdiği yöntemle gönderilir. Bildirimin o ülkenin mevzuatına göre muhataba tebliğ edildiği belgelendirildiğinde, tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurulmadığı takdirde tebligat otuzuncu günün bitiminde yapılmış sayılır. Muhatap Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna başvurduğu takdirde tebliğ evrakını almaktan kaçınırsa bu hususta düzenlenecek tutanak tarihinde tebliğ yapılmış sayılır. Evrak bekletilmeksizin merciine iade edilir. Bu maddeye göre kazai merciler tarafından çıkarılacak tebligatta, tebliğ evrakı doğrudan o yerdeki Türkiye Büyükelçiliği veya Konsolosluğuna gönderilebilir.”

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında sonra somut olaya gelince;

Gerekçeli karar, davalılar ..., ..., ..., ... ve ...'nun yurtdışı adreslerine TK'nun 25/a maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, anılan yasa hükmü uyarınca tebliğin konusu ile hangi merci tarafından çıkarıldığı bilgilerinin yer aldığı ve otuz gün içinde başvurulmadığı taktirde tebliğin yapılmış sayılacağı ihtarını içeren bildirimlerin, adı geçen davalılara tebliğinin sağlanamadığı, dolayısıyla tebligatların yapılmış sayılamayacağı anlaşıldığından, adı geçen davalılara Tebligat Kanunu'nun 25/a maddesine göre yapılan bu tebligatlar usulsüzdür. Adı geçen davalıların yurt dışı adreslerine 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliği ile temyiz süreleri beklenilmeli,

2- Davalı ... vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinde; dosya içerisinde yer alan Gaziantep 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/636 Esas- 2010/720 Karar sayılı mirasçılık belgesinin hatalı olduğu, dava konusu taşınmazların maliki ...'nun Beşey adında bir mirasçısı daha bulunduğu halde mirasçılık belgesinde bu kişiye pay verilmediği ve eldeki davada da taraf olmadığı ileri sürüldüğünden adı gecen davalı vekiline hatalı mirasçılık belgesinin iptali ile yeni bir mirasçılık belgesi alması için süre verilmeli, dosyaya sunulacak mirasçılık belgesine göre davada taraf olmayan mirasçı bulunduğu takdirde gerekçeli kararın bu mirasçıya da tebliği sağlanarak temyiz süresi beklenilmeli,

3-Dava konusu taşınmazda kamulaştırma şerhi bulunduğu takdirde kamulaştırma belgeleri getirtilerek kamulaştırma işlemlerinin kesinleşip kesinleşmediği araştırılmalı, kamulaştırma işlemi kesinleşmiş ise kamulaştırılan kısmın ifrazı için davacıya uygun bir süre verilerek taşınmazın kalan kısmının ortaklığının giderilmesine karar verilmesi gerektiğinden dava konusu 597, 599, 601, 603 ve 700 parsel sayılı taşınmazlarda Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü lehine 10.11.2009 tarihli kamulaştıma şerhi bulunduğundan kamulaştırma işleminin akibeti ilgili kurumdan sorulduktan sonra alınan cevabi yazının ve diğer ilgili belgeler dosya arasına eklenmeli,

4- Dava konusu taşınmazların UYAP TAKBİS kayıtlarında yapılan sorgulamaya göre 27.06.2019 tarihli toplulaştırma işlemi nedeniyle pasif durumda bulundukları anlaşıldığından güncel tapu kaydının tapu müdürlüğünden getirtilerek dosya arasına eklenmeli,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 11.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/5043, Karar No: 2024/5531, Tarih: 13.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/5043 E.  ,  2024/5531 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/1101 değişik iş

İNCELEME KONUSU KARAR: İtirazın reddine

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Nitelikli yağma suçundan Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.04.2023 tarihli ve 2023/88 Esas, 2023/135 Karar sayılı kararı ile 6 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasına hükümlü ...'un, bu cezasının infazı sırasında Covid izninde bulunduğu esnada 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un Geçici 10 ve 105/A. maddeleri uyarınca koşullu salıverilme tarihine kadar kalan süresinin denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Elazığ İnfaz Hâkimliğinin 26.07.2023 tarihli ve 2023/5959 Esas, 2023/5933 Karar sayılı kararını müteakip, hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılmasına, 5275 sayılı Kanun'un 105/A-6-a maddesi gereğince açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine ilişkin Elazığ İnfaz Hâkimliğinin 23.08.2023 tarihli ve 2023/7654 Esas, 2023/7566 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.10.2023 tarihli ve 2023/1101 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 14.05.2024 tarihli ve 94660652-105-23-3616-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.05.2024 tarihli ve 2024/56967 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.05.2024 tarihli ve 2024/56967 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, her ne kadar Elazığ İnfaz Hâkimliğinin 23.08.2023 tarihli kararı ile hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle hükümlü hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılmasına ve hükümlünün 5275 sayılı Kanun'un 105/A-6-a maddesi uyarınca açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de,

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.05.2024 tarihli ve 2024/56967 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, her ne kadar Elazığ İnfaz Hâkimliğinin 23.08.2023 tarihli kararı ile hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle hükümlü hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılmasına ve hükümlünün 5275 sayılı Kanun'un 105/A-6-a maddesi uyarınca açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 1. maddesinde yer alan, "Kazaî merciler, 10.12.2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) sayılı cetvelde yer alan genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri, (II) sayılı cetvelde yer alan özel bütçeli idareler, (III) sayılı cetvelde yer alan düzenleyici ve denetleyici kurumlar, (IV) sayılı cetvelde yer alan sosyal güvenlik kurumları ile vakıf yükseköğretim kurumları, il özel idareleri, belediyeler, köy hükmî şahsiyetleri, barolar ve noterler tarafından yapılacak elektronik ortam da dâhil tüm tebligat, bu Kanun hükümlerine göre Posta ve Telgraf Teşkilatı Genel Müdürlüğü veya memur vasıtasıyla yapılır." şeklindeki düzenlemeye nazaran, kazai mercilerce verilen kararların 7201 sayılı Kanun hükümlerine göre tebliğ edilmesi gerektiği nazara alındığında;

Hükümlü hakkında Elazığ İnfaz Hâkimliğinin 26.07.2023 tarihli ve 2023/5959 Esas, 2023/5933 Karar sayılı kararı ile cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği, ancak anılan denetimli serbestlik kararının hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair bir kaydın dosya içerisinde mevcut olmadığı, bu itibarla denetim süresinin başladığından söz edilemeyeceği anlaşılmakla, hükümlünün hakkında verilen denetimli serbestlik kararından usulüne uygun şekilde haberdar edilmemesi karşısında, yasal süresi içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verilemeyeceği gözetilmeden, itirazın anılan nedenle kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;