muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20367, Karar No: 2014/1098, Tarih: 21.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/20367 E.  ,  2014/1098 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddelerince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Öğretmen olan sanığın olay günü idaresindeki arabayla olay yeri caddede seyri sırasında 200 metre ilerdeki dönüşü kullanmayıp derse geç kaldığı nedeniyle orta refüjü aşarak okula girmek istediği sırada yaptığı hatalı manevra ile aynı yönde gelen mağdurun motorsikletin önünü kapatıp çarparak yaralanmasına neden olduğu olayda bilinçli taksirin koşullarının oluştuğunun gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12559, Karar No: 2010/16008, Tarih: 07.10.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/12559 E.  ,  2010/16008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde davalının tahliyesi ile kira alacağının tahsili için takibe itirazın iptali, inkar tazminatının masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın alacak bakımından kabulü, tahliye yönünden karar verilmesine yer olmadığı cihetine gidilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde, davacıya ait taşınmazda kiracı olan davalı tarafından ödemeyen kira bedelleri bulunduğunu; sözleşmeye göre stopajın kiracı tarafından ödenip bürüt kiradan tenzil edileceği ayrıca tahakkuk ettirilecek KDV.nin kiracıya ait olduğu ve kira parasının KDV'li olarak ödeneceği belirtilerek, buna göre ödenmeyen toplam 20.342.26 TL kira alacağının tahsili için girişilen icra takibine itirazın iptali, inkar tazminatının davalıdan tahsili ile davalının mecurdan tahliyesi talep ve dava edilmiştir.

Davalı cevabında; mahkemece belirlenen kira bedelinin bürüt olduğunu kira bedellerini ödeyecek gücü bulunmadığını ve taşınmazı tahliye edeceğini belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; yargılama esnasında taşınmaz tahliye edildiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına , alacak bakamından davanın kabulü ile itirazın iptaline takibin devamına , inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; dava konusu taşınmazın 1.2.2008 tarihinde başlayan döneme ilişkin kira parasının tespitine ilişkin kesinleşmiş mahkeme hükmüne göre; kira parası stopaj vs. vergiler dahil olmak üzere saptandığından (bürüt) davalının bu döneme ilişkin vergiler dahil aylık kira borcu "2.223,08 TL" olarak kabul edilip buna göre hesap yapılmalıdır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, bürüt kira parası 2.223 Tl temel alınmakla birlikte, buna %18 KDV eklenip, toplamdan %20 stopaj düşürülerek, net ödenecek bedel "2.178,62 TL" olarak tespit edilerek hesaplama yapılması ve sonuca gidilmesi, doğru değildir.

Bu nedenle mahkemece; 1.2.2008 dönemi aylık kirası olan 2.223 TL esas alınarak yeniden hesaplama yaptırtılarak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19918, Karar No: 2010/2709, Tarih: 22.02.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/19918 E.  ,  2010/2709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak ... karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak ... karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak ... karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31524, Karar No: 2014/8900, Tarih: 26.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/31524 E.  ,  2014/8900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2011/555-2013/511

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, akaryakıt istasyonu sahibi olan davalının bir kısım akaryakıt fişlerine dayanarak kendisine karşı icra takibi başlattığını, icra tehdidi altında 3.300 TL ödeme yapmak zorunda kaldığını, davacıdan akaryakıt almadığını, fişlerdeki imzalarında kendisine ait olmadığını ileri sürerek yapılan takipten dolayı borçlu olmadığının tespitine, davalı aleyhine %40 kötüniyet tazminatı hükmedilmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı, usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen davaya cevap vermemiş, duruşmalara katılmamıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davacının icra takip dosyasında 1.652,06 TL dışında borçlu olmadığının tespitine, davacının kötüniyet tazminatının reddine dair verilen karar davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davalı tarafından davacı alehine akaryakıt fişlerine dayanılarak başlatılan icra takibinden dolayı davacının borçlu olmadığının tespiti istemine yönelik olup, davalı tarafça davaya cevap verilmemiş, duruşmalara iştirak edilmemiştir. Mahkemece, takibe dayanak akaryakıt fişleri üzerindeki imzalar ile davacının mukayese imzaları karşılaştırılarak imza incelemesi yaptırılıp dosya üzerinden bilirkişi incelemesi yaptırılarak davacının iddiasının yerinde olup olmadığı hususları üzerinde durulmuştur. Davaya dayanak Erzurum 4. İcra Müdürlüğü'nün 2010/11861 sayılı icra takip dosyasının incelenmesinde, icra takibinin 4.853 TL asıl alacak, 71,44 TL faiz üzerinden başlatıldığı, takibe dayanak olarak iki adet banka kredisi taksitinin kefalet nedeniyle ödenmesi ve akaryakıt fişlerine istinaden verilen 1.301,8 lt motorin olduğu anlaşılmıştır. Icra takip tarihi 30.7.2007 olup, davacı tarafça takip dosyasına 1.9.2007 tarihinde 3.300 TL ödemede bulunulduğu hususu sabittir. Hükme esas 12.4.2013 havale tarihli bilirkişi raporu kapsamından, davacının davalıya olan ve ödemekle yükümlü olduğu borcunun 1.647,94 TL olduğu anlaşılmaktadır. Bu rakama, 921,83 TL dekont bedeli, 4.61 TL faiz ayrıca üzerindeki imzaların davacıya ait olduğu anlaşılan akaryakıt fişlerindeki bedeller toplamı olan 477,06 TL ve faiz, icra masrafları ve vekalet ücreti toplamlarından hareketle ulaşılmıştır. Davacı tarafça da dosyaya ödemesi gereken tutardan fazla olarak 3.300 TL ödendiği hususu sabittir. Hal böyle olunca fazla ödenen 1.652,06 TL'lik miktara ilişkin davacı lehine istirdata ilişkin hüküm kurulması gerekirken, davacının 1.652,06 TL borçlu olduğunun tespitine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 26.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7949, Karar No: 2024/3659, Tarih: 04.07.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/7949 E.  ,  2024/3659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :2014/644 E. 2015/562 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda, sanık müdafinin yüzüne karşı verilen kararın tefhim ve tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde Mahkemesine verilecek bir dilekçe ile veya bulunulacak sözlü beyanın tutanağa geçirilmesi suretiyle Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesine itiraz yasa yolu açık olmak üzere verilen kararda, yasa yolunda yanıltma yapılarak temyiz hakkının elinden alındığı belirtilerek sanık müdafii tarafından 28.06.2017 tarihinde kanun yararına bozma talep edildiği, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 10.11.2017 tarihli yazıları ile kararın temyizen incelenmesi gerektiğinin bildirildiği, sanık veya sanık müdafii tarafından süresinde itiraz yoluna da başvurulmadığı,

Dosya kapsamında yapılan incelemede, kararın 01.07.2015 tarihinde sanık müdafinin yüzüne karşı verildiği, sanık hakkında verilen 4 gün karşılığı 80 TL adli para cezasının infazı için Ezine Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 30.09.2015 tarihli ödeme emri düzenlendiği, ödeme emrinin sanığa 10.10.2015 tarihinde tebliğ edildiği, 18.12.2015 tarihinde para cezasının infaz edildiği, bu hali ile sanığın da, hakkında verilen cezadan en geç bu tarih itibarı ile haberdar olduğu anlaşılmakla, hükmün sanık müdafii tarafından CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra, 28.06.2017 tarihinde temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme uygun olarak REDDİNE,

04.07.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/986, Karar No: 2014/995, Tarih: 16.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/986 E.  ,  2014/995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydında bulunan Tekirdağ Çocuk Mahkemesine ait hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 2008/35 esas , 2009/221 karar sayılı , 08.05.2009 karar tarihli ilamı ile 2009/38 esas, 2009/395 karar sayılı, 23.12.2009 karar tarihli ilamının kararı veren mahkemesince değerlendirilmesi için her zaman ihbarda bulunulması mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...’nın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle,eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 16.01.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/799, Karar No: 2013/389, Tarih: 20.03.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/799 E.  ,  2013/389 K.**

* KÜÇÜKLE ŞAHSİ İLİŞKİ

* KÜÇÜĞÜN YURTDIŞINA ÇIKARTILMASI YASAĞI

* VELAYETİ YABANCI UYRUKLU ANNEYE VERİLEN KÜÇÜK

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 2

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 182

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 324

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 325

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “velayet ve iştirak nafakası” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 5.Aile Mahkemesi'nce velayete ilişkin asıl davanın reddine ve iştirak nafakasına ilişkin karşı davanın ise kabulüne dair verilen 27.04.2010 gün ve 2009/427 E., 2010/574 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 05.07.2011 gün ve 2010/16826 E., 2011/11499 K. sayılı ilamı ile;

(...1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı babanın temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kadının temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Velayeti davalı-davacı annede bulunan 7.12.2005 doğumlu Melis ile davacı-davalı baba arasında her hafta sonu Cumartesi günü saat 09.00'dan Pazar günü saat 18.00'e kadar kişisel ilişki kurulması küçüğün yaşı itibarıyla eğitimini, bedeni ve fikri gelişimini olumsuz yönde etkileyeceği gibi çocuğun yurtdışına çıkarılmasının yasaklanması davalı-davacı annenin velayet görevini yerine getirmesine engel oluşturur. Açıklanan yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır…)

gerekçesiyle hüküm velayet yönüyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; velayet yönünden mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Asıl dava, velayet; karşı dava ise, iştirak nafakası isteğine ilişkindir.

Davacı-karşı davalı (baba) vekili, müvekkili ile davalının evlilik dışı ilişkilerinden dünyaya gelen Melis'i, davacı babanın tanıyarak kendi soy adını verdiğini, Melis'in anne yanında olması nedeniyle küçüğün ahlaki ve diğer bir çok yönden iyi yetişmeyeceğini, müvekkilinin yaşam şartlarının çok iyi olduğunu belirterek, küçük Melis'in velayetinin müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı (anne) vekili, davacının iddalarının gerçeği yansıtmadığını belirterek, asıl davanın reddi ile müşterek çocuk için 500,00 TL iştirak nafakasına hükmedilmesini karşı dava ile talep etmiştir.

Dosya kapsamından; tarafların evlilik dışı ilişkilerinden 07.12.2005 doğumlu Melis adında bir kız çocuğu sahibi oldukları, davacı babanın çocuğu 09.06.2006 tarihinde tanıyarak nüfusuna kaydettirdiği, davacı babanın daha sonra 2007 yılında bir başka bayanla evlendiği ve bu evliliğinden henüz çocuğunun bulunmadığı, davalı annenin yabancı ülke vatandaşı olduğu anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından; tarafların evlilik dışı ilişkilerinden 07.12.2005 doğumlu Melis adında bir kız çocuğu sahibi oldukları, davacı babanın çocuğu 09.06.2006 tarihinde tanıyarak nüfusuna kaydettirdiği, davacı babanın daha sonra 2007 yılında bir başka bayanla evlendiği ve bu evliliğinden henüz çocuğunun bulunmadığı, davalı annenin yabancı ülke vatandaşı olduğu anlaşılmaktadır.

Ayrıca, yargılama aşamasında mahkemece ara kararı ile küçük çocuk Melis ile davacı babası arasında kişisel ilişki kurulmasına ve küçük çocuğun yurtdışına çıkışının yasaklanmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin, anne yanında olmasının çocuğun yararına olacağı yönünde uzman raporu da dikkate alınarak asıl davada müşterek çocuğun velayetinin davacı babaya verilmesine yönelik istemin reddine, kişisel ilişki konusunda istemin kabulü ile; müşterek çocuk 07.12.2005 doğumlu Melis Tuncer ile davacı baba arasında, her hafta Cumartesi sabah 09:00 Pazar akşam 18:00, dini bayramların ikinci günü sabah 09:00, üçüncü gün akşam 18:00, küçük Melis 6 yaşını doldurana kadar her yıl 1 Temmuz sabah 09:00, 20 Temmuz akşam 18:00, 6 yaşını doldurduktan sonra 1 Temmuz sabah 09:00 - 31 Temmuz akşam 18:00, resmi bayramların öğlen 12:00 akşam 18.00 saatleri arasında kişisel ilişki kurulmasına; davalı-karşı davacı (annenin) talepleri yönünden ise; küçük çocuk için belirlenen 500,00 TL iştirak nafakasının, karar kesinleştikten sonra da aynı miktarda davacı babadan alınarak velayeten davalı-karşı davacı anneye ödenmesine, müşterek çocuk Melis Tuncer'in yurt dışına çıkış yasağının karar kesinleştikten sonra da devamına dair verdiği kararın, taraf vekillerinin temyizleri üzerine, Özel Daire'ce iştirak nafakasına ilişkin kısmı onanmış; ancak kişisel ilişki yönünden yukarıda belirtilen nedenlerle hüküm bozulmuştur.

Mahkemece; “her hafta çocukla kişisel ilişkinin çocuğun gelişimini olumsuz etkileyeceğinin söylenemeyeceği, uzmanların Türk Hukuku'nda düzenlenmeyen 'birlikte velayet taraftarı olduğu, sık ilişkinin buna hizmet edeceği, annenin yabancı olup çocuğu yurt dışına çıkarıp bir daha getirmeyebileceği” gerekçeleriyle kişisel ilişki yönünden önceki kararda direnilmiştir.

Taraflar arasında karşı davadaki iştirak nafakasına ilişkin hüküm kesinleşmiş olup, uyuşmazlık dışıdır.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu'nun önüne gelen uyuşmazlık;

1-Velayeti annede bulunan 7.12.2005 doğumlu Melis ile babası arasında her hafta sonu Cumartesi günü saat 09.00'dan Pazar günü saat 18.00'e kadar kişisel ilişki kurulmasının küçüğün yaşı itibarıyla eğitimini, bedeni ve fikri gelişimini olumsuz yönde etkileyip etkilemeyeceği;

2-Çocuğun yurtdışına çıkarılmasının yasaklanması kararının, annenin velayet görevini yerine getirmesine engel oluşturup oluşturmayacağı;

Burada varılacak sonuca göre, yerel mahkemece, kişisel ilişkinin düzenlenmesine ilişkin hükmün yerinde olup olmadığı, noktalarında toplanmaktadır.

Bu noktada, yerel mahkemenin direnme gerekçelerinin ayrı ayrı değerlendirilmesinde yarar vardır.

Somut olayda, annesi yabancı ülke uyruklu ancak kendisi Türk Vatandaşı olan küçük çocuğun yurt dışına çıkışını ve dolayısıyla seyahat özgürlüğünü yasaklamayı gerektirecek yasal koşulların bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

b) Her hafta sonu kişisel ilişki kurulması yönünden yapılan değerlendirmede ise;

Kişisel ilişki kurma hakkı, anne/baba ile çocuğa belirli gün ya da saatlerde görüşme, birbirlerinden haberdar olma, birbirlerinin yaşamında olma, karşılıklı etkilenme yetkisi veren bir haktır. Bu hak, anne/baba için olduğu kadar çocuk için de bir haktır (2003 tarihli Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi m.4/1). İlişkide anne/babalık duygularının tatmini yanında çocuğun bedensel, fikri, ruhsal, eğitsel, kültürel gelişimine yönelik yararı da gözetilir. Anne/baba yararı ile çocuk yararı çatışırsa, çocuğun yararına üstünlük tanınır (4721 sayılı Türk Medeni Kanunu m.182/II, 325 ve 324).

Ziyaret günleri olarak, ebeveyn ve çocuk için güçlük ve sorun çıkarmayacak gün ve dönemler tercih edilir. Bu dönemler genellikle hafta sonları ve tatil günleridir. Çocuğun bütün hafta sonlarını velayet kendisine verilmeyen ebeveynle geçirmesi; gerek velayete sahip taraf, gerekse çocuk için sakıncalı sonuçlar doğurabilir. Zira, tatil günleri ve hafta sonlarında kişi kendini psikolojik bakımdan daha rahat ve serbest hisseder. Çocuğun bu ayrıcalıklı günleri sadece bir tarafta geçirmesi; sıkıntılı günleri ise, velayeti üstlenenle geçirmesi, velayeti üstlenenden uzaklaşmasına, soğumasına, karşı tarafa bağlanmasına yol açabilir.

Böyle bir durumda, velayeti üstlenen, çocuğuna fazla zaman ayıramayabilir, eğitim ve terbiye ile yetiştirme görevini layıkıyla yerine getirmesi de güçleşebilir. Ayrıca, boşanma durumunda çocuk, anne ve babasının boşandığını algılamakta güçlük çekebilir.

Öyleyse, kişilerin zaman bakımından daha uygun olan ve kendilerini daha rahat hissettikleri hafta sonları ve tatil günlerinde çocuklarıyla bir arada olabilmesi, bu güzelliği ve rahatlığı paylaşabilmeleri en doğal haklarıdır.

Diğer yandan, her hafta sonu velayet kendisinde olmayan ebeveynle kalan çocuğu nedeniyle velayet kendisinde olan çocuğu teslim ve geri alma durumu nedeniyle hafta sonlarını planlayamaz duruma düşecektir.

Öyleyse, kişisel ilişkide hafta sonları ve tatil günlerinin, çocuğun yaşı da gözetilerek, ebeveynler tarafından paylaşılması makul ve adildir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece, velayeti davalı-karşı davacı annede bulunan 7.12.2005 doğumlu Melis ile davacı-karşı davalı baba arasında her hafta sonu Cumartesi günü saat 09.00'dan Pazar günü saat 18.00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş olması, küçüğün yaşı, eğitimini, bedeni ve fikri gelişimini olumsuz yönde etkileyeceğinden doğru değildir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece, velayeti davalı-karşı davacı annede bulunan 7.12.2005 doğumlu Melis ile davacı-karşı davalı baba arasında her hafta sonu Cumartesi günü saat 09.00'dan Pazar günü saat 18.00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiş olması, küçüğün yaşı, eğitimini, bedeni ve fikri gelişimini olumsuz yönde etkileyeceğinden doğru değildir.

Öte yandan, yukarıda belirtildiği üzere, çocuğun yurtdışına çıkarılmasının yasaklanması; yabancı uyruklu olduğu anlaşılan davalı-karşı davacı annenin velayet görevini yerine getirmesine engel oluşturacağı gibi, çocuğun seyahat özgürlüğünün kısıtlanması sonucunu doğuracağı da aşikardır.

Tüm bu açıklamalar karşısında, yerel mahkemece, Hukuk Genel Kurulu'nca da yukarıdaki ilave gerekçelerle benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı-karşı davacı (anne) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen ilave gerekçe ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanun'un 440/1.maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.