muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/774, Karar No: 2018/502, Tarih: 06.11.2018

Bu bilgiler ışığında ön sorun değerlendirildiğinde;

Suç tarihinde Kadirli Cumhuriyet Savcısı olarak görev yapan sanık ...'nin, 01.01.2007 tarihinden 04.09.2009 tarihine kadar sorumluluğu altındaki sonu 2-4-6 rakamları ile biten ve soruşturmaya ilişkin tüm işlemleri yapılmış olan 493 adet dosyayı sonuçlandırmadığı, 555 adet soruşturma evrakını işlemsiz bıraktığı, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmek suretiyle sonuçlandırılmış 258 adet soruşturma evrakında geç karar verdiği, sanığın kalem işlemlerini usulüne uygun biçimde denetleyip kontrol etmeyerek görevli zabıt kâtiplerinin inisiyatifine bıraktığı, bu kapsamda 53 adet soruşturma evrakında tebliğ işlemlerinin şikâyetçi veya şüphelilere hiç yapılmamasına, 77 adet soruşturma dosyasında ise gecikmeli olarak yapılmasına neden olduğu, bu suretle görevinin ifasında gereken özen ve duyarlılığı göstermediği iddiasıyla görevi kötüye kullanma suçundan hakkında kamu davası açıldığı, yargılama evresinde sanığın ceza ehliyetini kaybetmesine neden olan ve kendisini makul şekilde savunmasını olanaksız kılan akıl hastalığına yakalanması nedeniyle CMK’nın 223. maddesinin 8 ve 9. fıkraları gereğince davanın durmasına karar verildiği, anılan karar kesinleştikten sonra sanığın periyodik muayeneleri sonucu düzenlenen sağlık kurulu raporunda akıl hastalığının iyileşme olanağının ortadan kalktığının belirtilmesi üzerine de CMK’nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca kovuşturma şartının gerçekleşmeyecek olması nedeniyle davanın düşmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Öğreti ve uygulamaya göre suç işlendikten sonra yargılama sırasında oluşan akıl hastalıklarının, sanığın esaslı bir şekilde savunma yapmasına engel olması, yargılamayı anlama ve mahkeme ile iletişim kurma yeteneğini ortadan kaldırması nedenleriyle yargılama engeli sayılmaktadır (Nur Centel - Hamide Zafer, Ceza Muhakemesi Hukuku, Beta Yayınevi, 13. Bası, İstanbul 2016, s. 650; Nurullah Kunter - Feridun Yenisey – Ayşe Nuhoğlu, Muhakeme Hukuku Dalı Olarak Ceza Muhakemesi Hukuku, Beta Yayıncılık, 18. Bası, İstanbul 2010, s. 696; Hande Ulutürk, Türk Ceza Hukukunda Akıl Hastalığı ve Akıl Hastalığının Kusur Yeteneğine Etkisi, Seçkin Yayıncılık, Ankara 2014, s. 164; Sinan Bayındır, Türk Ceza Hukukunda Akıl Hastalığı, Legal Yayıncılık, 1. Baskı, İstanbul 2016, s. 116). Böyle bir durumda adil ve hukuka uygun bir yargılama yapma koşulları bulunmadığından CMK'nın 223. maddesinin sekizinci fıkrası gereğince durma kararı verilmesi (Kunter-Yenisey-Nuhoğlu, s. 696; Bayındır, s. 115), devamında amaca uygun aralıklarla iyileşip iyileşmediği araştırılıp, iyileştiğinin anlaşılması hâlinde durma işlemine son verilerek yargılamaya başlanması, tıbben iyileşme olanağı kalmadığının kesin olarak saptanması, başka bir ifadeyle kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması durumunda ise aynı yasa hükmü gereğince düşme kararı verilmesi gerekmektedir.(Mehmet Emin Artuk - Ahmet Gökcen – Ahmet Caner Yenidünya, TCK Şerhi Genel Hükümler, Madde 1-36, 1. Cilt, Turhan Kitabevi, Ankara 2009, s. 806; Berrin Akbulut, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 3. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2016, s. 504-505; Centel – Zafer, s. 650).

Ancak, ilk derece mahkemesi sıfatıyla yargılama yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesinin kamu davasının düşmesi kararına konu Adana İli Kamu Hastaneleri Birliği Genel Sekreterliği Dr. Ekrem Tok Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 30.12.2016 tarihli ve 24986 sayılı sağlık kurulu raporuna göre; kişinin tüm geçmiş takipleri, dosyasının incelenmesi ve yapılan muayenesi değerlendirildiğinde şizofreni tablosunun kronikleşmiş biçimde sürdüğü ve hastalığının ilerlediği kanaatinin oluştuğu, kişinin hastalığının iyileşme ihtimalinin ortadan kalktığı ve sürekli ilaç kullanması gerektiği, ilaç kullanımı ile ancak hastalık belirtilerinin yatışabildiği, ancak ilaç kullanımına rağmen psikotik atakların tekrarlayabildiği, hâlen aktif olan hastalık belirtilerinin yatışması amacıyla kişinin düzenli aylık psikiyatri poliklinik takiplerine gelmesi gerektiği, hastalık belirtileri yatıştıktan sonra daha seyrek olarak kontrollere gelmesinin mümkün olabileceği belirtilmesine karşın anılan raporda sanığın duruşmada akıl hastalığı nedeniyle suçlamaya karşı kendisini savunabilecek durumda olup olmadığına ilişkin bir açıklama bulunmadığı gibi sanığın yakalandığı akıl hastalığının "psikotik bozukluk", "kronik psikoz" ve "paranoid şizofreni" olduğuna yer verilmesi nedeniyle hastalığa konulan tanıya ilişkin mevcut raporlar arasında çelişki bulunduğu, yine Adli Tıp Kurumu Dördüncü Adli Tıp İhtisas Kurulunun 09.09.2015 tarihli ve 2015/4052 sayılı raporunda sanığın hastalığının kronik bir seyir izlediği ve aktif belirtilerinin devam ettiği belirtilmekle birlikte iyileşmesinin mümkün olup olmadığının adli tıp açısından söylenemeyeceğine yer verilmesine karşın düşme kararına esas Adana İli Kamu Hastaneleri Birliği Genel Sekreterliği Dr. Ekrem Tok Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 30.12.2016 tarihli ve 24986 sayılı sağlık kurulu raporunda hastalığının iyileşme ihtimalinin ortadan kalktığının belirtildiği, bu nedenle sanığın hastalığının devam edip etmediği hususunda da raporlar arasında uyum bulunmadığı göz önünde bulundurulduğunda;

Suç ve karar tarihinden sonra 2659 sayılı Adli Tıp Kurumu Kanunu'nda yapılan değişiklikler gözetilerek, 4 sayılı Bakanlıklara Bağlı, İlgili, İlişkili Kurum ve Kuruluşlar İle Diğer Kurum ve Kuruluşların Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 17. maddesinin ikinci fıkrasının (ç) bendi uyarınca sanığın, mevcut raporlar ve diğer belgeler ile birlikte Adli Tıp Dördüncü İhtisas Kuruluna sevk edilip, yakalandığı akıl hastalığı nedeniyle duruşma sırasında suçlamaya karşı kendisini savunabilecek durumda olup olmadığı, akıl hastalığının ne olduğu, iyileşme olasılığının bulunup bulunmadığı ve akıl hastalığının iyileşme olanağının ortadan kalkıp kalkmadığı hususlarında mevcut raporlar arasındaki çelişkileri gideren ve kesin değerlendirmeler içeren ikna edici nitelikte rapor aldırılarak, sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay 5. Ceza Dairesince sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasında yargılama şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle verilen düşme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 12.04.2017 tarihli ve 3-6 sayılı düşme hükmünün, sanığın, yakalandığı akıl hastalığı nedeniyle duruşma sırasında suçlamaya karşı kendisini savunabilecek durumda olup olmadığı, akıl hastalığının ne olduğu, iyileşme olanağının bulunup bulunmadığı ve akıl hastalığının iyileşme olanağının ortadan kalkıp kalkmadığı hususlarında mevcut raporlar arasındaki çelişkileri gideren, kesin değerlendirmeler içeren ve ikna edici nitelikte rapor aldırılarak, sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırmayla hüküm kurulması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 06.11.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7107, Karar No: 2019/2303, Tarih: 07.02.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/7107 E.  ,  2019/2303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Katılanın yaralanmasına ilişkin olarak düzenlenen raporda, yaralanmanın “yüzde sabit iz niteliğinde” olduğunun tespit edilmesi karşısında, sanık hakkında kurulan hükümde hayati tehlike olarak yanlış belirtilmesi ve TCK'nin ''87/1-c'' olan uygulama maddesinin 87/1 olarak hatalı gösterilmesi,

2) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-c-e, 87/1-c maddelerine göre tayin edilen 6 yıl hapis cezasının TCK’nin 62. maddesi uyarınca (1/6) oranında indirilmesi ile 5 yıl hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken, uygulama olanağı bulunmayan 87/1-son maddesinin tatbik edilmesi suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hükmün TCK'nin 87/1. maddesinin uygulandığı paragrafının hüküm metninden çıkartılarak yerine “Sanığın, katılanı yüzde sabit ize neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılmakla, cezasının, TCK'nin 87/1-c maddesi uyarınca bir kat oranında arttırılarak 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresinin eklenmesi, devamında TCK'nin 62. maddesinin uygulandığı paragrafından ''4 yıl 2 ay” ibaresinin çıkartılarak yerine “5 yıl” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.02.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15582, Karar No: 2015/11294, Tarih: 20.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/15582 E.  ,  2015/11294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fark ücret, fazla mesai ücreti, ikramiye, izin ücret ile prim alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ödenmediği iddiasıyla fazla çalışma, prim, ikramiye, yıllık ücretli izin ile fark ücret ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteğin reddine karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı dava dilekçesinde ve aşamalarda; 27.04.2009 tarih ve 9 sayılı yönetim kurulu kararı, çalışanlardan ..., ... ve ...’ya ait bordrolara, ...’e ait 30.12.2009 ve 23.06.2010 tarihli ücret değişikliği bildirgeleri, fesih tarihinde fazladan ödeme yapılan ..., ..., ..., ... ve ...’ın bordroları, yönetici ...’in prime ilişkin maillerine, .... İş Mahkemesinin 2007/99 Esas sayılı dosyası ile ticari defter ve kayıt delillerine dayanmıştır. Hukukçu bilirkişi raporunda da bu hususlara dikkat çekilerek özetle işyerinin defter ve kayıtları üzerinde inceleme yapılmasına işaret edilmiştir. Mahkemece, davacının tüm delilleri toplanılmadan, emsal gösterilen işçilere yönelik araştırma yapılmadan ve özellikle işyeri defter ve kayıtları üzerinde gerekli görülürse inceleme yaptırılmak suretiyle mali müşavir bilirkişiden de rapor alınarak sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16775, Karar No: 2020/10592, Tarih: 05.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16775 E.  ,  2020/10592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalı ... Bakanlığına İzafeten ... Fen Lise Müdürlüğü vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ... Fen Lisesi bünyesinde yemekhane bölümünde okulun yemekhane ihalesini alan şirket personeli olarak çalıştığını, çalıştığı 3 yıl boyunca asgari ücret aldığını ve sigortasının yatırıldığını, işten çıkması için baskı yapıldığını, hakarete uğradığını ve işçi tarafından istenmediğini, aşçıya olan görevini en iyi şekilde ifa etmesine rağmen aşçı ve diğer çalışan iki kişi tarafından psikolojik baskıya uğradığını, okul tarafından 06/06/2014 tarihinde işten çıkartıldığını, yaz tatillerinde çalışmadığını, çalışma saatlerinin 06:30-19:00 saatleri arasında olduğunu, haftasonları bir hafta cumartesi bir hafta Pazar günü olmak üzere öğle saat 15:00'e kadar çalıştığını, dini bayramlarda çalışmadığını, diğer bayramlarda çalıştığını ancak ücretlerinin ödenmediğini, iş sözleşmesinin ihbar önellerine uyulmaksızın ve haklı ya da geçerli bir neden gösterilmeksizin feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ücreti, ihbar tazminatı, resmi ve dini bayram çalışma ücreti alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Buse Temizlik Taşıma İnş.ve Özel Güvenlik Sis. Tis. Ltd. Şti vekili, davayı kabul anlamına gelmemek üzere talep edilen kalemler ile ilgili zamanaşımı itirazında bulunulduğunu, davacının iş sözleşmelerinin Eylül-Haziran ayını kapsadığını ve sürekli devam eden bir iş olmadığını, işçinin okulda çalıştığı pansiyon bütçesine göre oluşturulan sözleşme süreleri içerisinde iş sözleşmesinin haksız ve geçersiz bir şekilde feshedilmesi, iş akdinin sonlandırılması gibi bir durumun da söz konusu olmadığını, davacının fazla mesai çalışmasının olmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırılmadığını, sözleşmenin bittiği süre itibari ile işinden ayrıldığını, davacının kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağı talep edemeyeceğini, ubgt alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmeisni talep etmiştir.

Davalı ... tarafından davaya karşı cevap dilekçesinin verilmediği ancak ... Merkez Fen Lisesi Müdürlüğü'nün 03/12/2014 havale tarihli yazılarında özetle; davacı tarafından dava konusu olarak Müdürlüğe karşı yapılan isnatların tümünün gerçeği yansıtmadığı, ihalesi yapılıp oluşturulan sözleşmelerin bakanlık bütçe yazılarına göre okulların açık olduğu, öğrencilerin eğitim gördüğü Eylül ayında başlayıp Haziran ayında biten dönemi kapsadığı, buna göre davacının İş Sözleşmesinin haksız ve geçersiz bir şekilde feshedilmesi iş akdinin sonlandırılması gibi bir durumun söz konusu olmadığı, davacıya haftalık 45 saati aşan çalışmaların yaptırılmadığı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırılmadığı, davacının sözleşmesinin bittiği süre itibari ile işinden ayrıldığı, yeni eğitim-öğretim yılı sözleşmesine ise isnatta geçtiği üzere aşçı veya diğer üçüncü şahıslar tarafından değil bütün sorumluluğu üzerinde taşıyan ve kimlerin çalıştırılıp kimlerin çalıştırılmayacağı konusunda tam yetkisi bulunan okul idaresi tarafından davet edilmediği savunulmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalı ... Bakanlığına İzafeten ... Fen Lise Müdürlüğü vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ...’nın tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık davacının yıllık ücretli izin alacağına hak kazanıp, kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacının okulda en son yemekhanede ve temizlikçi olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. İş Kanun'un 7. maddesi anlamında mevsimlik iş değildir. Davacının çalışması aralıklı olduğu halde mevsimlik çalışma gibi değerlendirilerek yıllık ücretli izin alacağının reddi hatalıdır.Davacının kabul edilen tüm hizmet süresine göre 4857 sayılı İş Kanun'un yıllık ücretli izne yönelik maddelerine göre değerlendirilip izin süresi belirlenip kullanılmayan izinlerin ücretinin hüküm altına alınması gerekir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4968, Karar No: 2021/2206, Tarih: 25.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/4968 E.  ,  2021/2206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5187 sayılı Kanun'un "Düzeltme ve cevap" başlıklı 14. maddesi;

"Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.

...Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına hâkim tarafından karar verilmesi halinde, birinci fıkradaki süreler, sulh ceza hâkiminin kararına itiraz edilmemişse kararın kesinleştiği tarihten, itiraz edilmişse yetkili makamın kararının tebliği tarihinden itibaren başlar..."

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Vekile ve kanuni mümesile tebligat" başlıklı 11/1. maddesi;

"(Değişik birinci fıkra : 6/6/1985 - 3220/5 md.) Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır. Ancak, Ceza Muhakemeleri Usulu Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır..."

5237 sayılı TCK'nin "Ceza sorumluluğunun şahsiliği" başlıklı 20/1. maddesi;

"(1) Ceza sorumluluğu şahsidir. Kimse başkasının fiilinden dolayı sorumlu tutulamaz." hükümlerini içermektedir.

Buna göre, 5187 sayılı Kanun'un 18. maddesinde düzenlenen "düzeltme ve cevabı yayımlamama" suçundan sorumluluğun doğması için ilk şart kesinleşen mahkeme kararının, 5187 sayılı Kanun'un 14/1. maddesinde yazılı olduğu üzere süreli yayının sorumlu müdürüne, 7201 sayılı Kanun'da yazılı usullere göre tebliğinin yapılmasıdır. 5187 sayılı Kanun'un 14/6. maddesinde belirtilen itiraz edilmişse sürelerin tebliğin yapıldığı tarihten itibaren başlayacağı hükmünde açıkça tebliğin kime yapılacağı yazılmamışsa da merci kararının sorumlu müdüre ayrıca tebliği gerektiği Kanun'un 14. maddesinin bir bütün olarak yorumlanmasından anlaşılmaktadır.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Basın Kanunu'na göre yapılacak tebligata ilişkin 20.03.2018 tarihli, 2016/19-1119 E. 2018/105 K. sayılı kararında özetle;

"...5187 sayılı Kanunun "Tebligat” başlıklı 29. maddesindeki “Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır” şeklindeki düzenleme uyarınca düzeltme ve cevap yazısına ilişkin tebligatın, ilgili gazetenin künyesinde belirtilen adreste tebliğ edilmek üzere gönderilmesi gerekmektedir.

Sorumlu müdüre yüklenen yükümlülük ve cezai sorumluluk gereği düzeltme ve cevap yazısının sorumlu müdüre tebliğ edilmesi gerektiği açıktır. Bununla birlikte, 5187 sayılı Kanunda tebligatın bizzat sorumlu müdüre yapılması gerektiğine, kendisine ulaşılamadığı takdirde başka bir kişiye tebligat yapılamayacağına dair bir hüküm bulunmamakta olup öğretide de tebliğ evrakının sorumlu müdür adına olacak şekilde hazırlanması yeterli görülmektedir. (Kayıhan İçel, s. 221) Dolayısıyla tebligatın sorumlu müdüre yapılması kural olmakla birlikte, muhataba ulaşılamadığı hallerde 7201 sayılı Tebligat Kanununda belirtilen kişilere de tebligat yapılabileceği kabul edilmelidir..."

Şeklindeki ifadeleriyle tebligatın sorumlu müdüre çıkartılması ve usulüne uygun şekilde yapılması gerektiğini belirtmektedir.

Sanıklar hakkında 5187 sayılı Kanun'un 18/1. maddesinde yazılı "düzeltme ve cevabı yayımlamama" suçundan açılan kamu davasında, kesin olarak verilen mercinin "itirazın reddine" dair kararının, sorumlu müdür yerine, itiraz eden avukatına tebliğe çıkartıldığı ve suç tarihinin de bu tebligata göre belirlendiği, ancak gazetenin sorumlu müdürüne hitaben doğrudan yapılan bir tebligat olmadığı gibi sorumlu müdürün ne zaman ve ne şekilde bu tebligattan haberdar olduğunun da belirlenemediği, dolayısıyla sanıkların hukuken yayımlamakla yükümlü olacakları ve ileride cezai sorumluluklarını doğurabilecek bir düzeltme ve cevap yazısından haberdar olmadıkları, keza sanıkların düzeltme ve cevabı süresi içinde gereği gibi yayımlama zorunluluklarının, 5187 sayılı Kanun'un 14/6. maddesinde yazılı olduğu üzere "yetkili makamın kararının tebliği tarihinden itibaren" başlayacağı, vekil aracılığıyla takip edilen işlerde tebligatın 7201 sayılı Kanun'un 11. maddesi gereği vekile tebliği esas olarak kabul edilse de 5187 sayılı Kanun'a göre sorumlu müdürün düzeltme ve cevabı yayımlama zorunluluğunun vekile yapılan tebliğden itibaren başlamayacağı değerlendirilmekle, mahkemece sanıkların beraati yerine suçu işlediklerinin sabit olması gerekçesiyle mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de,

Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

Kabule göre de,

Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

Basit yargılama usulüne dair esasları düzenleyen ve hükümden sonra (24.10.2019 tarihinde) yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı "basit yargılama usulü" başlıklı CMK'nin 251/3. maddesinin sadece bir usul hükmü olmadığı, aynı zamanda maddi ceza hukukuna dair bir hüküm olduğu, bu nedenle basit yargılama usulünün yürürlük tarihini gösteren Geçici 5/(1)-d. maddesinde yazılı "hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalar yönünden" kısmının Anayasa ve uluslararası sözleşme metinlerinde düzenlenen "suç ve cezaların kanuniliği" ve "lehe kanun" ilkelerine aykırı olduğu, Anayasa'ya ve tarafı olduğumuz temel haklara dair uluslararası sözleşmelere (ve özellikle AİHS'ye) aykırı bu durumun Yüksek Yargıtay tarafından dikkate alınması gerektiği anlaşılmakla,

Mahkemece sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikteki "basit yargılama usulünün" uygulanma şartları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi mecburiyeti,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, olarak 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 25/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.