muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14596, Karar No: 2023/1574, Tarih: 22.03.2023

Sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediği toplanan deliller ve yapılan yargılama ile sabit olmakla, sübut bulan suçtan eylemine uyan 3713 sayılı TMK'nın 7/1 maddesi delaletiyle TCK'nın 314/2 maddesi uyarınca suçun işleniş şekli, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlı Kanun'un 3 üncü maddesi kapsamında yer alan terör suçu olması dikkate alınarak cezasında 3713 sayılı Kanun'un 5/1 inci bendi gereğince yarı oranında arttırım yapılmasına, sanığa verilecek cezasının sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri nazara alınarak TCK'nın 62 madde uyarınca cezasında takdiren 1/6 oranında indirim yapılmasına, sanığa verilen cezanın miktarı ve nev'i göz önüne alınarak sanık hakkında CMK'nın 231/5, TCK'nın 50 ve 51 maddelerinin uygulanmasının yasal olarak mümkün olmadığına, sanığın hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde yazılı haklardan yoksun bırakılmasına dair yazılı hükmün kurulması gerektiği sonuç ve vicdani kanaate varılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, incelenen dosya kapsamına ve gerekçeye göre İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular ile hukuki vasıflandırma ve cezanın kişiselleştirilmesi yönünden hükümde herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

a) BDDK’nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanun'un (5411 sayılı Kanun) 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı ... Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilip, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceği nazara alınarak; savunmanın da denetlenmesi bakımından temin edilen banka hesap kayıtlarının konusunda uzman bilirkişiye tevdii ile mutad hesap hareketleri dışında örgüt liderinin talimatları doğrultusunda, talimat tarihleri ve sonrasında para yatırma ya da sair bankacılık hizmetlerinin yapılıp yapılmadığının tespit edilmesi,

b) Temyiz aşamasında gelen, sanığa ait olduğu değerlendirilen 475510 ve 441205 ID numaralarına ait ByLock tespit ve değerlendirme tutanaklarının 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca duruşmada okunarak tartışılmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 12.12.2018 tarihli ve 2018/1828 Esas, 2018/2488 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3442, Karar No: 2013/14435, Tarih: 27.06.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/3442 E.  ,  2013/14435 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, tespit istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ..... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 1958 – 29.09.1981 dönemindeki 5022 günlük 506 sayılı Kanuna tabi zorunlu sigortalılığına dayanılarak 01.10.1981 tarihinden itibaren kendisine Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından anılan Kanun hükümleri gereğince yaşlılık aylığı tahsis edilen davacının, 01.06.1980 – 14.09.2001 döneminde 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu kapsamında öğretmen olarak çalıştığı ve bu görevinin karşılığında kendisine..... sayılı..... hükümlerine göre 15.09.2001 günü itibarıyla emekli aylığı bağlandığı, 2011 yılının Eylül ayında davalı Kurumca yapılan değerlendirme üzerine, 5434 sayılı Kanuna tabi iştirakçi olarak yerine getirilen kamu göreviyle çakıştığı gerekçesiyle 01.06.1980 – 29.09.1981 tarihleri arasındaki 506 sayılı Kanuna tabi zorunlu sigortalılığın ve giderek, koşulların oluşmaması nedeniyle de anılan Kanuna göre tahsis edilen yaşlılık aylığının iptal edilip, 22.06.2001 – Eylül/2011 döneminde ödenen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği belirgindir. Kurum işleminin iptali ile hizmet birleştirmesine ilişkin 2829 sayılı Kanun hükümleri uygulanmaksızın 506 sayılı Kanuna tabi sigortalılık dikkate alınarak 01.10.1981 günü itibarıyla anılan Kanuna göre yaşlılık aylığına hak kazanıldığının tespiti istemini içeren davada mahkemece yapılan yargılamada talep kısmen kabul edilerek, 1958 – 01.06.1980 dönemindeki zorunlu sigortalılık esas alınıp 506 sayılı Kanunun 60. maddesi gereğince ( 3600 gün + 50 yaş + 15 yıl ) koşullarının gerçekleştiği 01.06.1991 tarihi itibarıyla davacıya yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun 63. maddesinde, bu Kanuna göre yaşlılık aylığı almakta iken, “sigortalı” olarak çalışmaya başlayanların yaşlılık aylıklarının çalışmaya başladıkları tarihte kesileceği belirtilmiş, 2829 sayılı .....Hizmetlerin Birleştirilmesi Hakkında Kanunun 4. maddesinde, Kurumlara tabi çeşitli işlerde çalışmış olanların ./...

-2-

hizmet sürelerinin, aynı tarihlere rastlamamak kaydıyla bu Kanuna göre aylık bağlanmasına hak kazanıldığında birleştirileceği, ancak, hizmet süreleri toplamının aylık bağlanmasına yeterli olmaması durumunda, bu Kanun hükümlerinin uygulanmayacağı açıklanmıştır.

-2-

hizmet sürelerinin, aynı tarihlere rastlamamak kaydıyla bu Kanuna göre aylık bağlanmasına hak kazanıldığında birleştirileceği, ancak, hizmet süreleri toplamının aylık bağlanmasına yeterli olmaması durumunda, bu Kanun hükümlerinin uygulanmayacağı açıklanmıştır.

01.01.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25. maddesinin (f) fıkrasının ikinci paragrafında “Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı alanlar bu aylıkları kesilmeksizin; genel bütçeye dâhil daireler, katma bütçeli idareler, döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurulan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumları, bütçeden yardım alan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurul ve kuruluşları, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ile müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50'sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıklarda herhangi bir kadro, pozisyon veya görevde çalıştırılamaz ve görev yapamazlar.”, üçüncü paragrafında “Diğer kanunların emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken emeklilik veya yaşlılık aylıkları ve/veya diğer tazminatları kesilmeksizin atanmaya, çalıştırılmaya veya görevlendirilmeye izin veren hükümleri ile 5434 sayılı ....... Sandığı Kanununun ek 11. maddesine göre alınmış Bakanlar Kurulu Kararları 2005 yılında uygulanmaz.” düzenlemeleri bulunmakta olup; anılan hükümler, kanun koyucu tarafından kabul edilip 27.04.2005 tarihinde yürürlüğe giren Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 5335 sayılı Kanunun 29. maddesinin (c) bendi ile bütçe kanunlarına bütçe ile ilgili hükümler dışında hiç bir hüküm konulamayacağı yönündeki Anayasa’nın 161. maddesi gözetilerek yürürlükten kaldırılmış; bununla birlikte; 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarıyla, yürürlükten kaldırılan ikinci ve üçüncü paragraf hükümleri aynen benimsenip, mülga üçüncü paragrafta yer alan Bakanlar Kurulu Kararlarının 01.01.2005 gününden önce alınmış olması durumunda uygulanmayacağı belirtilmiştir.

Diğer taraftan; 5277 sayılı Kanunun 25. maddesinin (f) fıkrasının iptaline ilişkin olarak yapılan başvuru üzerine Anayasa Mahkemesi’nce, 29.11.2005 gün ve 2005/6 - 93 sayılı kararla, iptali istenen fıkranın yürürlükten kaldırılmış olması göz önünde bulundurularak, davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle, başvuru hakkında karar verilmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulmuş; ancak, Yüksek Mahkeme tarafından başka bir dava sonunda verilen ve 14.11.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.12.2005 gün ve 2005/146 – 105 numaralı karar ile söz konusu düzenlemeler iptal edilmiş; aynı düzenlemeleri içeren 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının Anayasa’ya aykırılığı iddiasıyla açılan davada ise, anılan hükümlerin Anayasa’ya aykırı olmadığı ve iptal isteminin reddi yönünde 03.04.2007 gün ve 2005/52 Esas - 2007/35 Karar sayılı karar verilmiştir.

Şu durumda; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 105. maddesinde sayılan “uygulanmayacak maddeler” arasında 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinin yer

../...

-3-

almaması ve Anayasa’nın 153. maddesi gereğince iptal kararlarının geriye yürümemesi karşısında, anılan düzenlemelerin 01.01.2005 gününden itibaren yürürlükte olduğunun ve herhangi bir yasal boşluk dönemi bulunmadığının kabulü gerekmektedir. Buna göre 01.01.2005 tarihinden itibaren; herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan yaşlılık veya emeklilik aylığı alanların, bu aylıkları kesilmeksizin, 5335 sayılı Kanunun 30. maddesinde açıklanan nitelikte çalıştırılamayacakları ve görev yapamayacakları belirgin olup, emredici yasal düzenlemeye aykırı biçimde çalışanların, fiilen çalışılan döneme ait yaşlılık veya emeklilik aylıklarının davalı Kurum tarafından kesilip, yersiz ödenen aylıkların geri alınması zorunludur. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 27.05.2009 gün ve 2009/21-168 Esas - 2009/218 Karar sayılı ilâmında da aynı yaklaşım ve görüş benimsenmiştir.

Belirtilen yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde; 01.01.2005 tarihinden önceki dönem yönünden, 506 sayılı Kanunun 63. maddesinde yer alan “sigortalı” ibaresi, 657/5434 sayılı Kanunlar kapsamında görev yapanları kapsamadığından, bu tür ve nitelikte çalışmaya başlayanların 506 sayılı Kanuna göre aldıkları yaşlılık aylıklarının kesilemeyeceği belirgin olduğu gibi, 5335 sayılı Kanunla getirilen düzenleme 01.01.2005 günü yürürlüğe girdiğinden davacı hakkında uygulanamayacağı da açıktır. Buna göre, davacının 506 sayılı Kanuna göre Sosyal Sigortalar Kurumu’ndan yaşlılık aylığı aldığı 01.10.1981 – 15.09.2001 dönemi yönünden 5434 sayılı Kanun hükümleri kapsamında iştirakçi olarak çalışmasını engelleyici veya anılan çalışma olgusunun yaşlılık aylığını kesilmesini öngören herhangi bir yasal düzenleme bulunmamaktadır. 15.09.2001 tarihinden itibaren süregelen dönem yönünden ise; sosyal güvenlik sisteminin çifte sigortalılık üzerinden birden fazla yaşlılık/emekli aylığına hak kazanmaya olanak vermeyen yapısı ile 2829 sayılı Kanunun bu yaklaşımı destekleyen 4. maddesi hükmü gözetildiğinde, kendisine 5434 sayılı Kanuna göre...... tarafından emekli aylığı bağlanan davacıya, ayrıca 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince Sosyal Sigortalar Kurumu’nca da yaşlılık aylığı tahsis edilmesi olanaksızdır.

Önemle belirtilmelidir ki; sosyal güvenlik mevzuatımızda, herhangi bir sosyal güvenlik kurumunca tahsis edilen yaşlılık aylığı alınmaktayken, bu aylıktan vazgeçilip farklı sosyal güvenlik kurumuna tabi olarak çalışma ve 2829 sayılı Kanun hükümleri gereğince son çalışmalar birleştirilmek suretiyle son tabi olunan sosyal güvenlik kurumundan yeniden yaşlılık aylığı bağlanmasına olanak tanıyan açık yasal hüküm bulunmamakta ise de; 5335 sayılı Kanunun kabulü, 506 sayılı Kanunun 63. maddesinde yer alan “Bu Kanuna göre yaşlılık aylığı almakta iken, sigortalı olarak çalışmaya başlayanların yaşlılık aylıkları çalışmaya başladıkları tarihte kesilir. …… Yaşlılık aylıkları kesilenlerden işten ayrılarak yaşlılık aylığı verilmesi için yazılı talepte bulunan sigortalıya aşağıdaki fıkra hükmüne göre yeniden hesaplanarak, yaşlılık aylığı, talep tarihini takip eden aybaşından başlanarak ödenir. ……”, 1479 sayılı Kanunun 38. maddesinde yer alan “Bu Kanuna göre yaşlılık aylığı alanların istekleri halinde, aylıkları kesilerek son defa prim ödedikleri basamaktan prim

.../...

-4-

ödemeye devam edebilirler. Bunların tekrar yaşlılık aylığı talep etmeleri halinde, en az üç tam yıl prim ödemiş olmaları kaydıyla haklarında bu Kanunun yaşlılık sigortası hükümleri uygulanır. ……”, 5434 sayılı Kanunun 99. maddesindeki “Emekli, adi malûllük, vazife malûllüğü, dul veya yetim aylığı, son hizmet zammı alanlardan; hiçbir şarta bağlı olmaksızın emeklilik hakkı tanınan vazifelere tayin edilenlerin, aylıklarının tamamı, bu vazifelere tayinleri tarihini takip eden ay başından itibaren kesilir. ……”, 100. maddesindeki, “Emekli, adi malûllük veya vazife malûllüğü aylığı almakta iken (Erlerle emeklilik hakkı şarta bağlı olanlar hariç) emeklilik hakkı tanınan bir vazifeye tayin edilenlerin tekrar emekliye ayrılmalarını istemeleri veya emekliye sevk edilmeleri halinde kendilerine veya ölümlerinde dul ve yetimlerine eski ve yeni hizmetlerinin toplamı üzerinden ve bu Kanun hükümleri dairesinde aylık bağlanır. Ancak, bu gibilere yeniden bağlanacak aylıklar eski aylıklarından az olamaz.”, ek 11. maddesindeki “......tabi daire, kurum ve ortaklıklar ile bunların Sosyal Sigortalar Kanununa tabi işyerlerinde emekliliğe tabi olmayan ücretli, geçici kadrolu veya yevmiyeli hizmetlere tayin edilen emeklilerin, buralarda çalıştıkları sürece emekli aylıkları kesilir. ……” yönündeki düzenlemeler birlikte gözetildiğinde, 506 sayılı Kanuna göre yaşlılık aylığı tahsisinden sonra, 5434 sayılı Kanun hükümleri kapsamındaki çalışmalar nedeniyle emekli aylığına hak kazanıldığında, bu çalışmalar öncesinde gerçekleşen 506 sayılı Kanuna tabi hizmetlerin 2829 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde değerlendirilmesi ve buna göre, süregelen farklı sosyal güvenlik kurumlarına tabi çalışmaların, son çalışmanın geçtiği kurumdan ilgili Kanun hükümleri gereğince bağlanacak yaşlılık/emekli aylığında dikkate alınması zorunludur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, Üye ...’ın muhalefetine karşı, Başkan ..., Üyeler ..., ..., ...'ın oylarıyla ve oy çokluğuyla 27.06.2013 gününde karar verildi.

(M)

..../...

-5-

-KARŞI OY-

Sosyal sigorta haklarına ilişkin koşullar ve sınırlandırmalar yasal düzenlemelerde gösterilirler. Yasada olmayan koşullar ve sınırlandırmaların yargı kararlarıyla getirilmesi düşünülemez.

Sosyal güvenlik sistemimizin birden fazla yaşlılık/emeklilik aylığına olanak vermediğinden söz edebilmek için bu yönde sınırlayıcı düzenlemenin yasalarda yer alması gerekir. Yasanın yaşlılık/emeklilik aylıkları için aradığı koşulların varlığı halinde, her iki aylığın birlikte alınması mümkün bulunmalıdır.

Bu gerekçeye dayalı bulunan yerel mahkeme kararının isabetli olduğu ve onanması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşlerine katılmamaktayım.

......
Yargıtay — Esas No: 2010/927, Karar No: 2010/2973, Tarih: 17.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/927 E.  ,  2010/2973 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye HukukMahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, sıra cetvelinin ilk beş sırasında yer alan alacakların miktarının fazla hesaplandığını ve hacizlerinin düştüğünü, birinci sıradaki temlik alacaklısının alacağının temlik bedeli olan 90.000.-TL ile sınırlı olduğunun dikkate alınmadığını, davalıların çeke dayalı takiplerinde 6 aylık zaman aşımı süresinin geçtiğini belirterek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Davalı ...davaya cevap vermemiş, diğer davalılar vekilleri ise ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, ... Bank ile ...'e sıra cetvelinde pay düşmediği, davalı ... Petrol Tur. Tic.A.Ş.nin de alacağının muvazaalı olmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7010, Karar No: 2011/9288, Tarih: 26.09.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/7010 E.  ,  2011/9288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı dava dilekçesinde, nüfus kaydında "..." olan baba adının "..." olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Nüfus Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada, mahkeme kararı ile cinsiyetini kadın, "..." olan adını "..." olarak değiştiren davacının babasının adının, davacı hanesinde yeniden "..." olarak düzeltilmesi istenilmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

4721 Sayılı Türk Medeni Yasası'nın 27. maddesine göre kişi haklı nedenin varlığı halinde adının değiştirilmesini hakimden isteyebilir. Şahsa sıkı sıkıya bağlı bulunan bu hak ancak kişinin kendisi tarafından kullanılabilir. Davacının baba adı ... olduğuna göre kendi hanesindeki baba adının... olarak düzeltilmesini isteyemez. Buna göre mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8859, Karar No: 2007/7361, Tarih: 01.05.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/8859 E.  ,  2007/7361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2007
Yargıtay — Esas No: 2007/2170, Karar No: 2007/1610, Tarih: 12.02.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/2170 E.  ,  2007/1610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ...S H.

DAVA TÜRÜ :Tazminat

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık ve hüküm \* trafik olayından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkin olup hüküm Sulh Hukuk Mahkemesince verilmiş olmakla inceleme görevi Yargıtay 3. Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : Dosyanın görevli Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Yüksek Başkanlığına gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 12.02.2007
Yargıtay — Esas No: 2023/9210, Karar No: 2024/5584, Tarih: 10.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9210 E.  ,  2024/5584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1573 E., 2023/2180 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Amasya Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/16 E., 2023/232 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin karşı davasının reddine, kadının asıl davasının kabulü ile boşanma ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı erkek vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava dilekçelerinde özetle; davalının bir dini cemaate sadık ve intisap eden birisi olduğunu, onlara sıkı sıkıya bağlı olduğunu, onların sözünden çıkmadığını, yatak odasına dahi ancak onların karar vermesiyle geldiğini, müvekkille birliktelikten içtinap ettiğini, güçlü bağlarla bağlı olduğu bu yapıya sürekli aidatlar ödediğini ve aile gelirlerini aktardığını, eşlik görevlerini yapmadığını veya bu yapının istediği ve yönlendirdiği kadar yaptığını, eve sürekli birilerini getirerek bir odaya kapanıldığını ve orada mahrem bir hava oluşturularak zikir veya benzeri faaliyetler icra edildiğini, müvekkilinin bu durumdan şikayet ve rahatsızlığından bahsettiğinde davalının buna saygı duymak ve gereğini yapmak yerine müvekkilini dışlayıcı ve incitici sözler söylediğini, ''şerefsiz kadın, gavat, sen kimsin lan, orospu., pezevenk .... vs.'' sözler tüketerek müvekkilini rencide ettiğini, davalının, müvekkilini zamanla bu yapıya dahil etme amacında olduğunu, bu mahiyette girişimlerde bulunduğunu, müvekkilinin bunu kabul etmemesi ve tepki koyması üzerine davalının hırçınlaşarak müvekkilini tehdit ve hakaretler ettiğini, tarafların, bir süre sonra İstanbul'dan Kayseri'ye taşındığını ve davalının tayininin buraya çıktığını, davalının, Kayseri'ye taşınılmasından sonra müvekkilini burada iyice yalnızlaştırdığınıi davalıın aslen Kayseri Develili olması sebebiyle müvekkilini memleketine götürdüğünü ancak aynı yaşam şekli ve alışkanlıkları burada da devam ettiğini, davalının, yaşanılan en son olayda müvekkilini zorla ve yoğun baskı ile bağlı olduğu oluşumun merkezi olan Adımayan'a götürmeye teşebbüs ettiğini ancak müvekkilinin bir yolunu bularak davalının elinden kendini yolda zor kurtararak İstanbul'a ailesinin yanına sığındığını, davalının, müvekkilini bu oluşuma sokmak için yemeklerinin içine ilaçlar koyarak hipnotize etmeye, uyuşturma girişimlerinde dahi bulunduğunu, davalının, müvekkilinin sosyalleşmesine izin vermediğini, müvekkilini sindirmeye, üzerinde baskı kurmaya, etkilemeye, kendisi gibi olmaya çalıştığını, daha sonra müvekkilinin, davalının elinden kurtularak İstanbul'a adeta sığınarak yaralarını sardığını, davalının bu durumları fiilen 1 yıl 8 ay süren evlilik yaşamı boyunca sürdürdüğünü, davalının evde nakit para bırakmadığını ve müvekkilinin çalışmasına izin vermediğini, müvekkiline başka bir kadınla evleneceğini ve ondan da iki çocuğunun olacağını söyleyecek kadar ölçüsüz olduğunu, tarafların üç yıldır fiilen ayrı yaşadıklarını, tüm bu sebeplerle tarafların evlilik birliğinin sarsılması nedeniyle boşanmalarına, müvekkili için aylık 1.500,00 TL tedbir- yoksulluk nafakasına, müvekkili lehine 100.000,00 TL maddî, 250,000,00 TL manevî tazminata, belirtilen ziynet eşyalarının aynen iadesine olmadığı takdirde nakdi-misli değerinin müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP