muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6420, Karar No: 2021/4009, Tarih: 16.12.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/6420 E.  ,  2021/4009 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ehliyetsizlik ve muvazaa nedenlerine dayalı kazandırıcı işlemlerin iptali, mirasta denkleştirme terditli tenkis davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 31/05/2021 gün ve 2018/5189 Esas ve 2021/3591 Karar sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Davacı ve birleştirilen dava davacısı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava ve birleştirilen dava, ehliyetsizlik ve muvazaa nedenlerine dayalı kazandırıcı işlemlerin iptali, mirasta denkleştirme terditli tenkis isteğine ilişkindir.

Asıl ve birleştirilen davalarda davacılar vekili; mirasbırakan ...’nın 08.02.2006 tarihinde vefatıyla geriye mirasçı olarak eşi ..., çocukları ..., ... ve ...’ı bıraktığını, murisin vefatından önce hesabından farklı tarihlerde 38.000,00TL ve 348.000,00YTL olmak üzere toplamda 386.000,00TL çektiğini ve bu paraların davalıya aktarıldığını, bu işlemlerin murisin kanser tedavisi görürken ağır morfin etkisi altında olmasından, ehliyetsiz durumundan, zorlama ve baskı ile yararlanılmak sureti ile gerçekleştirildiğini, murisin gerçek iradesini yansıtmadığını, muvazaalı olduğunu belirterek işlemlerin iptali, mirasta denkleştirme kurallarına göre aynen iade mümkün olmaması halinde tenkisinin gerektiğini, ayrıca murise ait ... plakalı aracın 29.12.2005 tarihinde muris tarafından davalıya 15.000TL bedel karşılığında satış gösterilerek davacıların miras payına tecavüz etmek maksadıyla muvazaalı olarak devredildiğini belirterek davalıya yapılan kazandırmaların ehliyetsizlik ve muvazaa nedeniyle iptali ile mirasa iadesini ve denkleştirme hükümlerinin uygulanmasını, iptalin mümkün olmaması halinde ise davacının saklı payına tecavüz nedeniyle tenkisini istemiştir.

Davalı vekili asıl ve birleştirilen dosyada, hak düşürücü sürenin geçtiğini, dava konusu bankadan çekilen bedellerin aslında davalıya ait olduğunu, murisin ileride sorun çıkmaması için parayı davalıya iade ettiğini, yine murisin hesabından çekilen 38.000,00TL’nin davalıyla ilgisinin olmadığını, murisin tedavi giderleri için davalı tarafından 50.000,00TL’nin üzerinde masraf yapıldığını, kaldı ki davalının tüm mirasçılara 40.000,00TL gönderdiğini, muvazaalı satışa konu olduğu iddia olunan aracın parasının terekeden çıkmamasının nedeninin murisin pahalı kanser tedavisine harcanmış olması olduğunu buna rağmen davacıların kötü niyetli olarak bu davayı açtıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl ve birleştirilen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, asıl ve birleştirilen dava davacıları vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Anılan hükmün, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 31/05/2021 gün ve 2018/5189 Esas ve 2021/3591 Karar sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, asıl ve birleştirilen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, asıl ve birleştirilen dava davacıları vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Anılan hükmün, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 31/05/2021 gün ve 2018/5189 Esas ve 2021/3591 Karar sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Davacı ve birleştirilen dava davacısı vekili, karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, birleştirilen davada verdiği cevap dilekçesinde, murisin kanser hastası olduğunu, tedavinin çok masraflı olduğunu, dava konusu satılan arabanın parasının terekeye girmemesi iddiasının elim hastalık karşısında ne derece geçerli olacağının takdirini mahkemeye bıraktığını beyan etmiş; davalının tanığı ve öz babası ..., mirasbırakanın tedavisinin kendi Bağ-kur sigortasından karşılandığını, karşılanmayan masrafları ise kendisinin karşıladığını beyan etmiş; Sosyal Güvenlik Kurumundan gelen yazı cevabında ise mirasbırakanın eczane giderlerinin sağlık güvencesinden karşılandığı bildirilmiş; davalı tarafından mirasbırakanın tedavisi için harcama yapıldığına ilişkin ispata yeter kanıt gösterilmemiştir.

O halde, hükme esas alınan bilirkişi raporlarında mirasbırakanın tedavi masrafı olarak belirlenen 24.500TL’nin terekenin pasifinde gösterilmesi doğru görülmemiştir.

Hükmün temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 31/05/2021 gün ve 2018/5189 Esas ve 2021/3591 Karar sayılı bozma ilamında yukarıda yazılı sebeplerle de bozulması gerekirken maddi hata nedeniyle ilamda bozma sebebi olarak yukarıda yazılı sebebe yer verilmediği bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından, davacı ve birleştirilen dava davacısı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 31/05/2021 gün ve 2018/5189 Esas ve 2021/3591 Karar sayılı bozma ilamına ilaveten hükmün yukarıda belirtilen gerekçe ile de bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ve birleştirilen dava davacısı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 31/05/2021 gün ve 2018/5189 Esas ve 2021/3591 Karar sayılı bozma ilamının KALDIRILMASINA, hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 16.12.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9429, Karar No: 2015/11980, Tarih: 01.06.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/9429 E.  ,  2015/11980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/148016

MAHKEMESİ : Tirebolu Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2012

NUMARASI : 2011/78 Esas, 2012/85 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İddianame içeriğinde, Güdül köyü muhtarı ve köy ihtiyar heyeti üyeleri olan sanıkların, "köyde yapılan yol çalışmaları sırasında katılanların hissedar oldukları arazilerden yol geçirilmesine muvafakatları olmadığı halde 18/05/2007 tarihinde tüm arazi sahiplerinin rızalarının alındığına, hukuki ve maddi tüm sorumluluğun muhtarlığa ve ihtiyar heyetine ait olduğuna ilişkin karar aldıkları ve Kaymakamlığa sunulan köy mahalle yollarının isim ve imza listesinin 9. sırasında bulunan katılan Selahatdin'e atfen atılan imzanın sahte olduğu" şeklindeki isnadın sübutu halinde TCK'nın 204/2. maddesinde tanımlanan kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturabileceği anlaşılmakla davaya bakmanın, delillerin takdir ve tartışılmasının 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesinin görevi kapsamında bulunması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9772, Karar No: 2008/14031, Tarih: 28.10.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/9772 E.  ,  2008/14031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 113 ada 607 parsel sayılı 6415,93 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, çekişmeli parselin tesbit gibi davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmış, 14.12.1994-14.06.1995 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşmiştir. Daha sonra 4999 Sayılı Yasa gereğince orman sınırlarında düzeltme çalışmaları yapılmış olup, bu çalışma 14.02.2008 – 16.03.2008 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada orman tahdidi dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve Hazinenin her zaman Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yeri iddiası ile dava açabileceği gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 28/10/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9639, Karar No: 2013/18413, Tarih: 23.12.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/9639 E.  ,  2013/18413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Davacı, tarafından davalılar aleyhine açılan tapu iptal ve tescil davasının yapılan yargılamasında mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından süresinde temyizi üzerine dosya ve Tetkik Hakimi ...'in raporu incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı HUMK'nun 388, 6100 sayılı HMK'nin 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 1086 sayılı HUMK'un 389., yine 6100 sayılı HMK'nin 298. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada 1086 sayılı HUMK'un 381.maddesinin son fıkrasının 6100 sayılı HMK'nin 294.maddesinin getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK'un yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri göz ardı edilerek; kısa kararda davanın kabulüne karar verilip, gerekçeli kararda davanın kabulüne karar verildikten sonra, diğer davalılar ...ve ... hakkındaki davanın husumet (sıfat) nedeniyle reddine karar verilerek, kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir; davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere (6100 sayılı HMK'nin geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/566, Karar No: 2020/10703, Tarih: 02.03.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/566 E.  ,  2020/10703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yalan tanıklık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, CMK.nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinin, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın suç oluşturmadığı sabit görülen fiillerinin belirtilmesi ve bu fiillerin nitelendirilmesinin yapılarak açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nın 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın dosyadaki tanık beyanları ve diğer belgeler değerlendirilmeden yalnızca suçun yasal unsurlarının oluşmadığından bahisle gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılanın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.03.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2084, Karar No: 2015/10519, Tarih: 13.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/2084 E.  ,  2015/10519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2012/420-2013/554

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı M.. Ç.. vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 13.10.2015 Salı günü davacı ve davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, borçlu davalı Fehmi hakkında takip başlatıldığını, borçlunun alacağı karşılayacak mal varlığı bulunmadığı ve hakkındaki takipleri sonuçsuz bırakmak için dava konusu taşınmazı diğer davalı Mevlüt'e devrettiğinden, bu devire ilişkin tasarrufun iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Mevlüt vekili, borçlunun müteahhit olduğunu, Pendik ve çevresinde yüzlerce konut yapıp sattığını, taşınmazları raiç değerleri üzerinden satın alındığını ve satışın gerçek olduğunu belirterek haksız açılan davanın reddini savunmuştur.

Davalı borçlu, duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, tasarrufun borcun doğmundan sonra yapıldığı ve satış bedeli ile gerçek değeri arasında fahiş fark olduğundan bağışlama hükmünde olup iptali gerektiğinden bahisle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Mevlüt vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kabulünün aksine taşınmaz üzerindeki ipotek ve hacizlerle ile birlikte satış değeri ile gerçek değeri arasında fahiş fark bulunmamakla birlikte, davalı Fehmi'nin tasarruftan önce

davacı alacaklı ve borçlu arasındaki borç ilişkisini bildiği 16.12.2011 tarihli protokol içeriği ile sabit bulunmasına göre davalı Fehmi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle sonuç itibari ile doğru bulunan hükmün ONANMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davacı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda dökümü yazılı 4.779,82 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı M.. Ç..'dan alınmasına 13.10.2015 günü oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/7935, Karar No: 2012/9213, Tarih: 04.07.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/7935 E.  ,  2012/9213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 09.03.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 27.01.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki bulunduğu 1402 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek, davalıya ait 1396 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıya ait 1396 parsel sayılı taşınmazın, geçit hakkı için uygun alternatif olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir.  Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit

gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Somut olayda, davacının maliki olduğu 1402 parsel sayılı taşınmazın genel yola çıkışının bulunmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içinde olduğu sabittir. Mahkemece her ne kadar davacının davasını 1396 parsele özgülemiş olduğu, diğer seçeneklerden geçit kurulmasını istemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de dava dilekçesinde dava açılan güzergahın uygun görülmemesi halinde mahkemece uygun görülen diğer bir seçenekten geçit hakkı talep edilmesi ve davacının 27.01.2012 tarihli celsedeki beyanından davanın 1396 parsele özgülenmiş olduğu, diğer seçeneklerden geçit hakkı istenmediği sonucu çıkarılamayacağından mahkemece yeniden belirlenecek güzergahlardan geçit kurulup kurulmayacağı araştırılmalı, uygun görülen seçenekler üzerindeki parsellerin malikleri hakkında davacıya ayrı bir dava açması için süre verilmeli, dava açıldığı takdirde bu dosya ile birleştirilmeli veya usul ekonomisi gereğince bu kişilerin harçlı dava dilekçesi ile davaya katılmaları sağlanarak taraf teşkili tamamlandıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, eksik inceleme ile dairemizin yukarıda belirtilen ilkelerine aykırı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 04.07.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16727, Karar No: 2017/3222, Tarih: 09.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/16727 E.  ,  2017/3222 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.