muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13603, Karar No: 2014/16103, Tarih: 08.12.2014

Ancak, yukarıda açıklandığı üzere tebliğler ve yِönetmeliğin dayanağı olan 4628 ve 6446 sayılı Kanunlarda, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir tarife ve fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği izahtan varestedir. Oysa ki; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı da ortadadır. Nitekim, elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payıda kanunla getirilmiş ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir.

Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları çerçevesinde getirildiği ve EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanununun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da sِöylenemez.

Bundan ayrı olarak; elektrik kaybını ِönleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme göِrevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihaî tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca Kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yöِِnetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını‎ ta‏‎şıdığının kabulü de mümkün değildir.

Hâl bِöyle olunca; dosyadaki yazı‎lara, karar‎ın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yukar‎ıda açı‎klanan ilke ve esaslar gözönünde tutularak yazılı‎ ‏şekilde hüküm tesisinde bir isabetsizlik bulunmad‎ığından, davac‎ın‎ın temyiz itirazları‎nı‎n reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 08.12.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26728, Karar No: 2014/20377, Tarih: 21.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/26728 E.  ,  2014/20377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 50/1-a, 52/2-4, 63. maddelerince mahkumiyet,

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki çekicinin arızalanması üzerine geliş-gidiş iki şeritli yolun en sağ şeridine, bu şeridi kapatacak şekilde aracını park edip, 94 metre gerisine ayağı (desteği) bulunmayan reflektör yerleştirip yanına da taş dizdikten sonra, yardım istemeden aracının altına girip tamir etmeye çalışırken, 2. viteste aracı takılı kalan ölenin arkadan bu araca çarpması şeklinde gerçekleşen olayda, iki kişinin ölümünden tali kusur ile sorumlu bulunması karşısında tebliğnemedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2021, Karar No: 2020/63, Tarih: 27.01.2020

**19. Hukuk Dairesi         2018/2021 E.  ,  2020/63 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfî tesbit davasının yapılan yargılaması sonucunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esası yönünden verilen kararın kesinleşmiş olmakla bu hususta yeniden karar verilemesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalının davacı aleyhine başlattığı icra takibine konu senedin davalı tarafından zorla imzalattırıldığını belirterek, davacının takip nedeniyle borçlu olmadığının tespitine, icra dosyasına ödenen bedelin istirdatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi ile % 40 tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının icra takibine konu kayıtsız şartsız borç ikrarını içeren senede karşı borçlu olmadığını aynı kuvvet ve mahiyetteki bir belge ile ispat edemediği, senet yağması suçu nedeniyle davalı hakkında açılan ceza davasında beraat kararı verildiği gerekçesiyle davanın reddine, % 20 tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmiş, hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2015/5309 esas ve 2016/1083 karar sayılı ve 28.01.2016 tarihli kararı ile "İİK'nun 72/4. maddesindeki "% 40'dan" ibaresi 02.07.2012 tarihinde ve 6352 sayılı Kanun'un 15. maddesiyle "% 20'den" şeklinde değiştirilmiştir. İİK'nun 72/4. maddesinde değişiklik yapan 6352 sayılı Kanun'un 15. maddesi 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Somut olayda davaya konu icra takibi 13.06.2006 tarihinde başlamıştır. Bu durumda mahkemece davacı aleyhine % 40 oranında kötüniyet tazminatına hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu % 20 oranında icra inkâr tazminatına hükmedilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir" gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada davacı vekilinin 30.11.2017 tarihli celsede, 08.09.2017 tarihinde Anayasaya Mahkemesine müracaat ettiğini beyan ettiği, ancak 1982 Anayasası’nın 152. maddesindeki 5 aylık sürenin geçtiği dikkate alındığında mevcut düzenleme ile yargılamaya devam edildiği, bozma ilamının sadece inkâr tazminatına yönelik olduğundan ve davanın esası yönünden verilen kararın kesinleşmiş olmakla bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar vermek gerektiği gerekçesiyle davanın esası yönünden verilen karar kesinleşmiş olmakla bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddine,

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddine,

2-Ancak yerel mahkemece verilen ilk karar Dairemizce herhangi bir bölümü onanmaksızın bozulduğundan tamamen ortadan kalkmıştır. Mahkemece yeniden hüküm kurulurken davanın esası hakkında da hüküm kurulması gerekirken davanın esasına ilişkin bölümünün kesinleştiğinden bahisle sadece tazminat yönünden hüküm kurulması doğru olmamıştır. İİK.’nun 40. maddesine göre ilk hüküm bozulmakla icranın iadesi gerekeceğinden mahkemece bozma üzerine yeniden verilen kararda işin esası hakkında karar verilmemesi durumunda ilamın icrası mümkün olmayacaktır. Bu yanlışlık re’sen bozma sebebidir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 27.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11575, Karar No: 2008/1445, Tarih: 07.02.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/11575 E.  ,  2008/1445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİVRİHİSAR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/06/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu dava konusu 2714,2882,2716 parsel sayılı taşınmazların davalı tarafından kullanıldığını ihtara rağmen davalının işgaline devam ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerinde bulunmuştur.

Davalı, dava konusu taşınmazları kayıt malikinin ölümü üzerine mirasçılarının rızası ile kullandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının davacıya ait taşınmazlara haksız olarak elattığı gerekçesiyle davanın kısmen kabul kısmen reddi ile elatmanın önlenmesine, ecrimisil talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.Mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.Tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Nevarki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda olmadığı halde gerekçeli karara “Davalının dava konusu taşınmazlara elatmasının önlenmesine …” denilmek suretiyle kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 7.2.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11093, Karar No: 2015/28112, Tarih: 07.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/11093 E.  ,  2015/28112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hakkı olmayan yere tecavüz

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma suça konu şeyin amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, tapuda bir kısmı hazine adına tescil edilmiş, bir bölümü de dere yatağı olarak tescil dışı bırakılmış arazi üzerine ev yapmak ve etrafını çevirmek suretiyle işgal ettikten sonra arazinin mülkiyetini kazanmak için Yenice Asliye Hukuk Mahkemesi'ne açtığı iki davanın aleyhine sonuçlanmasına rağmen arazi üzerindeki işgaline devam ettiği ve suç tarihinde mülkiyeti hazineye ait olan arazi üzerindeki dikili ağaçları kestiğinin iddia olunduğu olayda;

1-Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargıtay uygulamasına göre, sökülüp götürülebilecek nitelikteki kavak ve söğüt ağaçlarının menkul hükmünde olması nedeniyle ağaçları diken ve yetiştiren kişiye ait olacaklarından hareketle; sanığın aşamalardaki tüm savunmalarında, kesmiş olduğu söğüt ve kavak ağaçlarının 1972 yılından beri oturmuş olduğu arazide bulunan ve kendisinin büyüterek bakımını yaptığı ağaçlar olduğunu, bu nedenle de kesmeye hakkının bulunduğunu, kullanmış olduğu arazinin vergilerini ödediğini belirterek suçlamaları kabul etmemesi karşısında; sanığın başkalarına ya da kamuya ait ağaçları keserek götürüp götürmediğinin saptanması bakımından bir fen bilirkişisi ve suça konu yöreyi çok iyi tanıyıp bilen üç mahalli bilirkişi refakatinde keşif yapılarak, tarafların da hazır edilmesini istedikleri tanıkların da beyanlarına başvurulup, dere yatağından kesildiği tespit edilen söğüt ve kavak ağaçlarının kim tarafından yetiştirilip bakımının yapıldığının belirlenmesinden sonra sanığın suç işleme kastıyla hareket edip etmediği de değerlendirilip, sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer ve üst Cumhuriyet savcıları, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7520, Karar No: 2010/15537, Tarih: 29.11.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/7520 E.  ,  2010/15537 K.**

**"İçtihat Metni"**

.........

Davacı, iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirler ile yapılan ödemeler nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan ödetilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereğince, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir.

Dava, iş kazasında sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının, davalı işverenden rücuan tahsiline ilişkin olup, mahkemece, hükme esas alınan kusur raporuna dayanarak, olayın meydana gelmesinde kaçınılmazlık bulunduğu gerekçesi ile kaçınılmazlığın %50'sinden davalının sorumlu tutulmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

506 sayılı Yasanın 26/1.maddesine göre, işverenin rücu alacağından sorumluluğu, ancak, kasdı veya işçilerin sağlığını koruma ve işgüvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareket; veyahut suç sayılabilir bir hareketinin varlığı halinde mümkündür. Bir başka ifade ile işveren sadece anılan maddede öngörülen sayılı ve sınırlı durumlarda rücu alacağından sorumlu olup, bu bağlamda kaçınılmazlıktan sorumlu değildir.

Zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği trafik kazası konusunda uzman olmadığı açıkca anlaşılan iki bilirkişi ile birlikte uzman bilirkişi tarafından verilen ve hükme esas alınan kusur raporunda, olayın lastik patlamasından kaynaklandığı, kaçınılmazlık faktörünün etkili olabileceği benimsenerek kimseye kusur verilmemiştir.

......

Mahkemece, kusur oranlarının saptanmasında, maddi olaya göre ihlal edilen mevzuat hükümleri belirlenirken, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkatin neler olduğunun eksiksiz bilinmesinde, kusur raporuna ve dava dosyasına yansıtılmasında yasal zorunluluk vardır.

......

Mahkemece, kusur oranlarının saptanmasında, maddi olaya göre ihlal edilen mevzuat hükümleri belirlenirken, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkatin neler olduğunun eksiksiz bilinmesinde, kusur raporuna ve dava dosyasına yansıtılmasında yasal zorunluluk vardır.

Kaçınılmazlık, olayın vukuu bulduğu tarihte geçerli bilimsel ve teknik kurallar gereğince alınacak tüm önlemlere rağmen, zararın kısmen ya da tamamen meydana gelmesi durumudur.

Kötü rastlantı, denilen olguların bir çoğunun ardında insan yanılgı ve savsamalarının, özen eksikliğinin bulunması asıldır. Kişiler, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendilerine yüklediği özen ve dikkati göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında ise olayın, “kötü rastlantı” olarak açıklanması ve bu yöndeki bir değerlendirmenin de hükme esas alınması isabetsizdir.

Belirtilen bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak; sigorta olayının meydana geldiği iş kolunda uzman oldukları belirlenen işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman kişilerden kusur raporu alınarak, yapılacak değerlendirme ile hüküm kurmak gerekirken, yetersiz bilirkişi raporunun hükme esas alınması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Kabule göre de; 506 sayılı Yasanın 26/1. maddesi gereğince işveren zararlandırıcı sigorta olayının oluşunda kaçınılmazlıktan sorumlu değilse de, temyiz edenin sıfatına göre, Kurum lehine oluşan usulü kazanılmış hak, bozma ilamı sonrası yürütülecek yargılamada gözetilmelidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

........
Yargıtay — Esas No: 2015/186, Karar No: 2015/122, Tarih: 21.01.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/186 E.  ,  2015/122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

Suça sürüklenen çocuk ....... hakkında mağdur ... .... kasten öldürme suçuna teşebbüsten yapılan yargılama sonunda, suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine dair Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.12.2011 gün, 2011/259 esas ve 2011/580 karar sayılı hükmün suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyizi üzerine, Dairemizin 12.11.2014 gün, 2013/2029 esas ve 2014/5179 karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verildiği, Dairemizin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.12.2014 gün ve 3-2012/58730 sayılı yazısı ile "Anayasanın 90/5. maddesi delaleti ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğa atanan zorunlu müdafiilik ücretinin yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuğa yüklenemeyeceği" gerekçesi ile Yüksek Daire kararına itirazda bulunulduğu, 5271 sayılı Kanunun 308. maddesinde yapılan değişiklik ve 101. maddesiyle, 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 5. madde uyarınca itiraz hakkında karar verilmek üzere dosyanın Dairemize gönderilmiş olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308. maddesinin, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçesi yerinde görülmekle İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizce suça sürüklenen çocuk ....... hakkında kasten öldürme suçuna teşebbüsten verilen 27.12.2014 gün, 2013/2029 esas ve 2014/5179 karar sayılı ONAMA kararının KALDIRILMASINA, karar verildikten sonra gereği görüşüldü;

Suça sürüklenen çocuk ....... hakkında kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

1-Suça sürüklenen çocuk ......, bıçak ile göğüs bölgesine vurarak kalp yaralanması, diyafragma kesisi, persiyel frenik sinir keşişine sebebiyet vererek hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde mağdur ... .....’yi yaraladığı olayda, 5237 sayılı TCK'nun 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında tehlike ve zararın ağırlığı birlikte değerlendirilmek suretiyle daha makul bir ceza yerine yazılı şekilde 11 yıl 6 ay hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ..... mağdur .... ..... kasten öldürme suçuna teşebbüsünün sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, kusurluluğu etkileyen nedenlerden yaş küçüklüğü ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç niteliğine, haksız tahrik uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;

CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi delaleti ile Ülkemizin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi gereğince, ayrıca Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin, Sözleşmenin anılan maddesinde yer alan ücretsiz müdafii yardımından yararlanma koşullarından “adaletin selametinin gerektirmesi” kıstası ile ilgili yerleşmiş içtihatları da dikkate alınarak; suça sürüklenen çocuk Çetin’in 5271 sayılı CMK'nun 150/2-3 maddesi gereğince kendisine atanan müdafii yardımından ücretsiz olarak faydalanma hakkı bulunduğu halde, müdafii ücretinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmesi bozmayı gerektirmekte ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm fıkrasında yargılama giderlerinden müdafii ücretinin çıkartılmasına, yargılama giderleri toplamının 123 TL olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün, tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 21/01/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.