muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1050, Karar No: 2020/17480, Tarih: 26.10.2020

Ceza Genel Kurulu’nun 12.02.2008 tarih, 2008/3-25, 2008/22 sayılı kararında yapılan değerlendirme sonucu saptanan ilkelere gelince;

“1) Gerek 765 sayılı TCK.nın 189. maddesi gerekse 5237 sayılı TCK.nın 6. maddesinin 1/f bendi benzer düzenlemeleri içermekte iseler de, her iki düzenlemedeki en temel ayrım, fıkranın 4. alt bendinde “Saldırı ve savunma amacıyla yapılmış olmasa bile fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli diğer şeyler”in silah kapsamına alınmasıdır.

2) Bu alt bent ile, silah kapsamı, 5237 sayılı TCK.nda genişletilmiş ve önceki daraltıcı uygulama terk edilmiştir.

3) Yasa koyucu bu düzenleme ile “fiilen saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli” olmak koşulu ile her nesneyi, imal edilip edilmediğine ve hangi amaçla yapılmış olduğuna bakmaksızın silah kapsamına dahil etmiştir.

4) Buradaki ayırıcı ölçüt; “saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişliliktir.”

5) Kullanılan alet veya diğer eşyanın işlenmesi kast edilen suç açısından saldırı ve savunmada etkinliği sağlamaya elverişli olması yeterlidir.

6) Fiilen istenen sonucun gerçekleşmesi, kullanılan şeyi silah olarak değerlendirmek açısından, hakime bir kanaat verebilecek ise de, sonucun gerçekleşmesi zorunlu bulunmamakta, kalkışma safhasında kalma hallerinde de, silah faktörünün varlığını kabul ve buna göre ceza tertibi olanaklı bulunmaktadır.

7) Her somut olayda, hakim; olay bütünlüğü içinde bir değerlendirme yaparak, kullanılan nesnenin silah niteliğinde bulunup bulunmadığını 5271 sayılı CMK.nın 63/1. maddesi kapsamında “hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel ve hukuki bilgisiyle” değerlendirmeli, hukuki bilgisinin yeterli olmadığı durumlarda ise bu konuda bilirkişi görüşüne başvurmalıdır. Nesnenin ele geçirilemediği hallerde değerlendirme ortaya çıkan sonuca göre yapılmalı, “elverişlilik” faktörü gözetilmelidir.

8) Vücudun bölümleri, el, ayak, kafa gibi uzuvlar, eylemde kullanılış yöntemine göre saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli sayılabilirse de, kişinin beden bütünlüğüne dahil oluşları nedeniyle, silah kapsamında değerlendirilmeleri olanaksızdır.

9) Yine aynı şekilde, sabit bir direk, sert bir zemin ve duvar, doğurduğu sonuç ne kadar ağır olursa olsun, silah kapsamında değerlendirilmemelidir.”

8) Vücudun bölümleri, el, ayak, kafa gibi uzuvlar, eylemde kullanılış yöntemine göre saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli sayılabilirse de, kişinin beden bütünlüğüne dahil oluşları nedeniyle, silah kapsamında değerlendirilmeleri olanaksızdır.

9) Yine aynı şekilde, sabit bir direk, sert bir zemin ve duvar, doğurduğu sonuç ne kadar ağır olursa olsun, silah kapsamında değerlendirilmemelidir.”

Bu açıklamalar ışığında somut uyuşmazlık incelendiğinde; Mahkemece her ne kadar hükmün gerekçesinde 26.07.2014 tarihli kriminal raporda suça konu aletin delici - kesici özelliğinin bulunmaması, vidaların kısa olmaları, kabza unsurlarının bulunmamasına ilişkin yer verilen tespitlere dayanılarak, sanığın vidaları kafesi duvara monte etmek için kullandığını belirtmesi, çakmak sapına monte edilmiş aleti de sebze ve meyveleri kesmek için kullandığını belirtmesi yönündeki savunmasına itibar edilip suça konu aletlerin nitelik ve kullanım amaçları itibarıyla silah kapsamına girmediği sonucuna ulaşılmış ise de; suça konu aletin kesici olmama özelliğine ilişkin tespit ve değerlendirme savunma ile çeliştiği gibi, aynı tarihli kriminal raporda yer verilen "bereleyici alet" özelliğine ilişkin tespit de nazara alındığında, oluşa ve tüm dosya kapsamına göre sanığın kanıtlanan eyleminden ötürü mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11306, Karar No: 2017/1940, Tarih: 14.03.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/11306 E.  ,  2017/1940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 17.09.2014 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkından kaynaklanan tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 29.12.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 14.03.2017 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av. ... ile davalılar vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.480 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18523, Karar No: 2017/7279, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/18523 E.  ,  2017/7279 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3435, Karar No: 2019/11061, Tarih: 25.11.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/3435 E.  ,  2019/11061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 27/01/2012 tarihinde saat 22:30 sıralarında müvekkiline ait aracın aniden sol sokaktan çıkan araç sebebi ile bu araca çarpmamak için sağ tarafta bulunan beton ayağına çarpması sonucunda maddi hasarlı kazanın oluştuğunu belirterek, davalıya sigortalı aracın hasar miktarı olan 31.000,00-TL'nin dava tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın reddine, karar verilmiş; hüküm, dairemizin 11/12/2013 tarihli, 2013/18953 Esas ve 2013/17561 Karar sayılı kararı ile; ...polis memurları ..., ... ve görgü tanığı ... dinlenerek, soruşturma dosyasında tanık olarak dinlenen ve mahkemece yapılan keşifte tanık olarak dinlenen ..., M....’un anlatımları arasındaki çelişkinin giderilmesi gerektiği, görgü tanığı ... hakkındaki suç ihbarının akıbetinin araştırılmadığı, ispat yükünün yer değiştirip değiştirmediği hususunun karar yerinde tartışılması gerektiği ve sonucunda sigortalı araçla ilgili önceki hasar dosyası ve ekleri getirtilerek bu hasarla ilgili sigorta tazminatı istenmesinden vazgeçilme nedenleri üzerinde durulması, gerektiğinde içlerinde sigorta hukukçusu olan bilirkişi kurulundan açıklanan maddi ve hukuksal olguları açıklayıcı denetime imkan veren rapor alınması” gerekçesi ile bozulmuş, bozmadan sonra davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Sigorta sözleşmeleri gerek kuruluşları sırasında, gerek devamlarında, gerekse rizikonun gerçekleşmesinden sonraki ihbar yükümlülükleri bakımından iyiniyet esasına dayalı sözleşme türlerindendir. Taraflar arasında geçerli bir sigorta ilişkisi kurulduktan sonra oluşan rizikolardan sigortacı sorumlu olduğu gibi, TTK 1281/2.maddesi hükmüne göre, kural olarak rizikonun teminat dışında kaldığına ilişkin iddianın sigortacı tarafından kanıtlanması gerekir. Ancak olayın sigortalının iddia ettiği şekilde değilde, sigortacının iddia ettiği şekilde gerçekleşmiş olması halinde ise, bu oluş şeklinin Kasko Genel Şartlarının A.5.ci maddesinde sayılan teminat dışında kalan hallerden olması gerekmektedir. (H.G.K 22.12.2010 gün 2010/17-655-688, 16.12.1998 gün 1998/11-872-905, 10.12.1997 gün 1997/11-772-1043 sayılı kararlarda bu yöndedir).

Somut olayda, davacıya ait aracın köprü beton ayağına çarptığı, araçta hasar meydana geldiği anlaşılmaktadır. Mahkemece araç hasarının bu kaza nedeniyle oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Toplanan delillere göre ispat yükü yer değiştirmeyecektir. Olayda ispat yükü davalı ... şirketindedir. Davalı ... rizikonun teminat dışı olacak biçimde gerçekleştiğini ispat etmesi gerekir. Dosya kapsamında ise aracın söz konusu kaza nedeniyle hasarlanmadığı veya böyle bir kazanın meydana gelmediği hususunda sigorta şirketince sunulmuş somut ve yeterli delil bulunmamaktadır. (HGK 2013/17-2303E., 2015/1497K.)

Bu durumda mahkemece konusunda uzman bilirkişiden Dairemiz ilkeleri doğrultusunda sigortalı araçtaki gerçek hasar ve zarar miktarının tesbiti ile sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yanılgılı değerlendirme yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 25/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13447, Karar No: 2012/6826, Tarih: 18.06.2012

**5. Ceza Dairesi         2009/13447 E.  ,  2012/6826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

S.S. .....Kalkınma Kooperatifi'nin başkan ve başkan vekili olan sanıkların Şeker Sigorta tarafından, hayvanları sigorta ettirilen katılan ve şikayetçilere ödenmek üzere kooperatif hesabına gönderilen paraları ibraname ve listelere imza almak suretiyle hak sahiplerine ödedikleri, bu paraların kooperatif mal varlığına dahil olmayıp kooperatifin aracılığıyla ödenmesi nedeniyle zimmet suçunun oluşmadığına ilişkin değerlendirmede ve güveni kötüye kullanma suçunun işlendiğine ilişkin kesin ve yeterli delilin bulunmadığına ilişkin kabulde bir isabetsizliğinin bulunmadığının anlaşılması karşısında;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, tebliğname gibi ONANMASINA, 18/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1198, Karar No: 2017/3541, Tarih: 31.05.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/1198 E.  ,  2017/3541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/07/2014 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/10/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davalı idarenin hizmet kusuru nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, askerlik hizmetine alındığı sırada yapılan sağlık kontrollerinde herhangi bir rahatsızlığının olmadığının tespit edildiğini, askerlik hizmetini yerine getirirken hastalığına yakalandığını, askerlik görevinin ifası sırasında koğuş, lavabo, tabak vb eşyaların ortak kullanılması nedeniyle bu hastalığın bulaştığını iddia ederek uğradığı maddi ve manevi zararın tazminini istemiştir.

Davalı, esas yönünden davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı ... kamu tüzel kişidir. Anılan tüzel kişiliğin eylem ve işlemleri de kamusal nitelikte olup kamu hizmeti kavramı çerçevesindedir. Davacının Komutanlığı'nda askerlik görevini yapmakta iken hastalığına yakalandığı iddia edildiğine göre; İdare’nin hizmet kusuru niteliğindeki eylemi sonucu meydana gelen zararlardan dolayı; İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince İdare’ye karşı, idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerekir. Yerel mahkemece davalı yönünden uyuşmazlığın çözümünde idari yargı yerinin görevli olduğu benimsenerek yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeni ile dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25278, Karar No: 2015/24638, Tarih: 15.10.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/25278 E.  ,  2015/24638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 19. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2014

NUMARASI : 2014/870-2014/1401

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İcra mahkemesine yapılan başvuru dilekçesinde hesap kat ihtarının tebliğ işleminin usulsüzlüğüne ilişkin açık bir iddianın bulunmamasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), alınması gereken 27,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2297, Karar No: 2021/2392, Tarih: 27.05.2021

**5. Ceza Dairesi         2021/2297 E.  ,  2021/2392 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik suçundan şüpheliler Burak İnik ve diğerleri haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Gebze Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 14/11/2019 tarihli ve 2019/128847 soruşturma, 2019/14186 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Gebze Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 25/11/2019 tarihli ve 2019/28582 soruşturma, 2019/3624 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Gebze Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair merci İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/12/2019 tarihli ve 2019/1301 Değişik iş sayılı Kararının;

Benzer bir olay sebebi ile Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 14/10/2019 tarihli ve 2019/7116 esas, 2019/9638 karar sayılı ilamında "...sahte çeklerin Kuveyt Türk Bankası Ordu şubesine ibraz edildiğinin belirtildiği nazara alınarak Ordu Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden ...Değişik iş sayılı Kararın CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA," şeklinde belirtildiği üzere, sahte olarak düzenlenen çek hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından yürütülen soruşturmalarda suç yerinin sahte olduğu iddia edilen çekin ibraz edildiği yer olacağı nazara alındığında,

Somut olayda, keşidecisi Kuryap Orman Ürünleri İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. olan Kuveyttürk Bankasına ait 10693 çek numaralı, 15/05/2019 keşide tarihli ve 62.500,00 Türk lirası bedelli çekin, Garanti Bankası Pendik Şubesine ibraz edildiğinin dosyadaki Garanti Bankasına ait 20/08/2019 tarihli yazıdan anlaşılmakla, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 14/01/2021 gün ve 94660652-105-34-18598-2020-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte gönderilmekle gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19/12/2019 tarihli ve 2019/1301 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nin 309.

maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 27/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2776, Karar No: 2009/2782, Tarih: 12.05.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/2776 E.  ,  2009/2782 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup, bakiye iş bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Davalı T.C. Başbakanlık Denizcilik Müsteşarlığı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/j maddesinde, genel bütçeye dahil idarelerin aynı kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemleri harçtan muaf tutulmuştur. Davalı Müsteşarlık 5436 Sayılı Yasanın 16. maddesiyle değişik 1 sayılı cetvelin 33. sırasında genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında sayılmış olduğundan Harçlar Kanununun az yukarıda bahsedilen hükmü gereğince harçla sorumlu tutulamaz. Bu nedenle davalı müsteşarlığın harçla sorumlu tutulmamasına ve yatırılan peşin harcın davacıya iadesine karar verilmesi gerekirken, davalıya harç yükletilmesi doğru olmamıştır. Kararın bu yönden bozulması gerekmekte ise de; yapılan bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nın 438/VII. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bendde yazılı nedenlerle davacının temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca davalının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının hüküm kısmı II. fıkrasının tamamı ile, III. fıkra birinci satırındaki “davacı tarafından peşin yatırılan 725,80 YTL harç ile” sözcükleri ve rakamının karardan çıkartılarak yerine, II. fıkra olarak “Harçlar Yasasının 13/j maddesi ve 1. sayılı tarife uyarınca davalı Müsteşarlık harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafından peşin yatırılan 725,80 TL harcın karar kesinleştikten sonra istek halinde davacıya iadesine” cümlesinin yazılmasına, kararın değiştirilen bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1,60 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.