muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5684, Karar No: 2013/12532, Tarih: 13.06.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/5684 E.  ,  2013/12532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı işveren nezdinde geçen hizmetinin tespiti ile işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene davalı ...'ya iadesine

13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2559, Karar No: 2019/10164, Tarih: 27.06.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/2559 E.  ,  2019/10164 K.**

**"İçtihat Metni"**

5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu’na aykırı davranmak eyleminden ... Eczanesi yetkilisi ... hakkında Küçükçekmece Kaymakamlığı İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün 07/08/2017 tarihli ve 073 sayılı kararı ile uygulanan 1.544,000 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun kabulüne, idari yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin Küçükçekmece 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 14/09/2017 tarihli ve 2017/4624 Değişik İş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 27/02/2018 gün ve 12572 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/03/2018 gün ve KYB-2018-17999 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; kabahatli eczacı hakkında gıda ürünlerinin satışında mevzuatta öngörülen kayıt yükümlülüğünü ihlâl etmek eyleminden dolayı idarî para cezası verildiği, mercii tarafından eczane işletmelerinin 6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun hükümlerine tâbi olduğu, anılan Kanun’un 5/2. maddesindeki “Eczaneler için ayrıca başkaherhangi bir kurum veya kuruluştan kayıt veya onay belgesi aranmaz.” şeklinde düzenleme bulunduğu, gıda takviyesi satışı yapılan eczanelerde kayıt ve onay belgesi alma zorunluluğunu getiren yönetmelik hükmünün idare mahkemesince iptal edilmiş olduğu belirtilerek başvurunun kabulü yönünde karar verilmiş ise de;

5996 sayılı Kanun’un 3/1-26. maddesinde "Gıda işletmecisi"nin "Kâr amaçlı olsun veya olmasın kamu kurum ve kuruluşları ile gerçek veya tüzel kişiler tarafından gıdanın üretimi, işlenmesi ve dağıtımının herhangi bir aşamasında kontrolü altında yürütülen faaliyetlerin, mevzuat hükümlerine uygunluğundan sorumlu olan gerçek veya tüzel kişiyi... İfade eder" şeklinde tanımlandığı, anılan Kanun'un "Hijyen" başlıklı Altıncı Kısım'ın "Hijyen Esasları, İyi Uygulama Kılavuzları, İşletmelerin Kayıt ve Onayı" başlığı altındaki Birinci Bölüm'ünde yer alan 30/1. maddesinin "Bu Kanun kapsamındaki gıda ve yem işletmelerinden onaya veya kayıt işlemine tâbi olanlar ile onay ve kayıt işlemlerine ilişkin hususlar Bakanlıkça belirlenir. Onaya tâbi işletmeler için, faaliyete geçmeden önce Bakanlıktan onay alınması zorunludur. Kayıt işlemine tâbi işletmeler, faaliyetleri ile ilgili işletme kayıtlarını Bakanlığa yaptırmak zorundadır." hükmünün bulunduğu, bu hükme aykırılığın ise Kanun'un 41/1-c maddesinin "30 uncu maddenin birinci fıkrası gereği kayıt yaptırmayan üretim yerlerine ikibin Türk Lirası, perakende işyerlerine bin Türk Lirası idarî para cezası verilir." hükmü ile yaptırıma bağlandığı, somut olayda ise, başvurucunun eczanesinde gıda takviyesi, bitki çayları ve bebek-çocuk ek gıdaları sattığı, ancak işletme kayıt belgesinin ibraz edilmediği cihetle, başvurunun reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

6197 sayılı Kanunun 28. maddesinde ilgili bakanlıktan izin, ruhsat veya fiyat alınarak üretilen veya ithal edilen ürünlerin eczanelerde satılabileceği hususunun düzenlendiği, bir başka anlatım ile gıda takviyesi niteliğindeki ürünlerin üretim veya ithalatının Tarım ve Orman Bakanlığı'ndan izin alınarak yapılmasının zorunlu olduğu, Tarım ve Orman Bakanlığı yetkilileri tarafından eczanelerde yapılacak denetimlerin de eczanelerin işletme kaydının olup olmadığı noktasında değil, satışa sunulan ürünlerin belirtilen şartları taşıyıp taşımadıkları hususunda olabileceği, yine bu şartları taşıyan gıda takviyelerinin eczanelerde satılması için başkaca bir izin, ruhsat veya fiyat alınması zorunluluğu bulunmadığı anlaşılmış olduğu, ayrıca gıda takviyesi niteliğindeki ürünler, bebek mamaları vb. ürünlerin satışı amacıyla eczanelerin Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı (Tarım ve Orman Bakanlığı) tarafından kayıt altına alınmasına ilişkin işlemin iptaline dair Ankara Bölge İdare Mahkemesi 12. İdari Dava Dairesinin 13.02.2018 tarih, 2018/149 Esas, 2018/187 Karar sayılı kararı ile aynı yönde zorunluluk öngören İzmir Valiliği İl Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü' nün işleminin iptaline dair Danıştay 15. Dairesinin 18.05.2017 tarih, 2016/10436 Esas, 2017/2701 Karar sayılı kararının mevcut olduğu, nitekim aynı görüşü içeren kanun yararına bozma taleplerinin de Dairemizin 04.04.2019 tarih, 2017/3532 Esas, 2019/6776 Karar, 04.04.2019 tarih, 2017/3385 Esas, 2019/6775 Karar, 04.04.2019 tarih, 2017/4049 Esas, 2019/6777 Karar ve 04.04.2019 tarih, 2017/4958 Esas, 2019/6778 Karar sayılı kararları ile kabul edildiği anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE, 27/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4408, Karar No: 2012/7603, Tarih: 30.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/4408 E.  ,  2012/7603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vd. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/12/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/01/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Yanlar arasındaki yapılan yargılamanın son oturumunda hüküm olarak: "1-Davanın kısmen kabulü ile, davacı ... için 5.000,00 TL, davacı ... Partisi için 5.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, "davacıların fazla taleplerinin reddine" karar verilmişken daha sonra yazılan gerekçeli kararda: "1-Davanın kısmen kabulü ile, davacı ... için 5.000,00 TL, davacı ... Partisi için 5.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsili ile (... hakkında verilen karar kesinleştiğinden kesinleşen davacılar için ayrı ayrı 3.000,00 TL miktar yönünden ...'la müştereken ve müteselsilen sorumlu olmak ve tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla) davacılara verilmesine, davacıların fazla taleplerinin reddine" öngörülmüş ve böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir.

Öyleyse karar belirtilen nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma biçimine göre öteki temyiz nedenlerinin şimdiden incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1466, Karar No: 2015/42, Tarih: 14.01.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1466 E.  ,  2015/42 K.**

* KAT MÜLKİYETİ KANUNUNA DAYALI ELATMANIN ÖNLENMESİ VE ESKİ HALE GETİRME DAVASI

* ORTAK YERE MONTE EDİLEN KLİMA MOTORUNUN SÖKÜLMESİ TALEBİ

* KAT MÜLKİYETİ KANUNU (634) Madde 19

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “eski hale getirme” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Manisa 2. Sulh Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 14.06.2012 gün ve 2011/1084 E. 2012/537 K.sayılı kararın incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi üzerine, Yargıtay 18.Hukuk Dairesi’nin 22.11.2012 gün ve 2012/11547 E- 2012/13130 K. sayılı ilamı ile;

(...Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden, yargılama sırasında yerinde yapılan bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen rapor içeriğinden; kat mülkiyeti kurulu anataşınmazda davacı ve davalı tarafın bağımsız bölüm maliki olduğu, davalı tarafından klima dış ünitesinin zemin katla 1. kat arasında bulunan zemin kata ait kiriş sistemine monte edildiği anlaşılmaktadır. Ortak yere klima dış ünitesinin monte edilmesinin 634 Sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin ikinci fıkrasına aykırı olduğu dikkate alınarak, mahkemece ortak yere müdahalenin önlenmesi ile klima dış ünitesinin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile bu yönden davanın reddi yolunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir....)

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’na dayalı el atmanın önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.

Davacı, davalıya ait dairenin balkon ve pencerelerine yapılan demir parmaklıkların, Belediyece yapılan uyarıya rağmen 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’na uygun hale getirilmediği gibi, davalı tarafından klima motorunun da apartmanın ortak alanına konulduğunu ve kaldırılması gerektiğini ileri sürerek, davalının ortak yere haksız müdahalesinin önlenmesini; balkon ve pencerelere yapılan demir parmaklıkların 634 sayılı Yasa’ya uygun hale getirilmesini; davalıya ait klima motorunun ortak yerden kaldırılmasına karar verilerek eski hale getirilmesini istemiştir

Davalı vekili, kat maliklerinin 4/5’inin rızasının bulunduğunu, demir parmaklıkların güvenlik nedeniyle yapıldığını, üç yıl sonra dava açılmasının iyi niyetli olmadığını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili, kat maliklerinin 4/5’inin rızasının bulunduğunu, demir parmaklıkların güvenlik nedeniyle yapıldığını, üç yıl sonra dava açılmasının iyi niyetli olmadığını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı tarafından ibraz edilen yazılı belge ile klima motorunun apartmana ait dış bölüme takılmasına ve hırsızlık olayları sebebi ile pencere ve balkon kapılarına demir parmaklık takılmasına kat maliklerinden 5 kişinin yazılı izin verdiği, dinlenen tanık beyanlarına göre, her ne kadar balkon ve pencere demirlerine izin verilmiş ise de, bu demirlerin bombeli olmaksızın ve dıştan değil camın etrafından yapılması şartı ile yazılı belgenin imzalandığı, ancak rızanın sözlü olarak daha öncesinde verilmiş olduğu halde yazılı belgenin dava açıldıktan sonra alındığının beyan edildiği, bilirkişi raporu ile davalının taşınmazına taktırmış olduğu demirlerin bu haliyle alınan yazılı belgeye aykırı olduğunun tespit edildiği, demirlerin bombeli ve yatay basamak olmaksızın yapılarak alınan karara uygun hale getirilebileceği sonucuna ulaşıldığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, davalıya ait taşınmazda balkon ve pencerelere takılmış demirlerin sökülerek, balkonların iç tarafına pencere ve kapı merkezlerine yatay bağlantısı olmayan düz ve dikey demir parmaklık takılması sureti ile müdahalenin men’ine, klima motorunun sökülmesine ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Tarafların temyizi üzerine hüküm Özel Dairece, yukarıya metni aynen alınan ilamda belirtilen gerekçe ile bozulmuştur.

Tarafların temyizi üzerine hüküm Özel Dairece, yukarıya metni aynen alınan ilamda belirtilen gerekçe ile bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, davalının gerek pencere ve balkon demirlerinin yapılması için, gerekse klima motorunun dış cepheye takılması için yasada aranan beşte dörtlük çoğunluğu sağlayarak kat maliklerinden izin aldığı, davacının, bu belgenin her ne kadar yasal yeterlilik sayısına uygun olarak düzenlenmişse de, davalının yasaya aykırı ve davaya konu edilen eylemlerinden sonra belge oluşturulmak suretiyle izin alındığını, bu sebeple geçerli olmadığını savunduğunu, bozma ilamında Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi verilen rıza hilafına yapılmış olan demir parmaklıkların ve balkon demirlerinin kat maliklerinin rızasına uygun şekilde yapılmak sureti ile var olan müdahalenin men-i kararının temyizine ilişkin talebi reddetmekle, kat maliklerinin vermiş olduğu yazılı izni uygun bulduğunu, yazılı iznin kapsamında klima motorunun apartmanın dış cephesine takılmasının da bulunduğunu, böyle olunca, kat malikleri tarafından davalıya verilen izin iradesini ayırmak sureti ile pencere, balkon demirleri ve parmaklıkları için yeterli görüp, klima dış ünitesi için ise yeterli ve geçerli görmemek, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 19/2. maddesinde kat malikinin anagayrimenkulün ortak yerlerinde değişiklik ve tesis yapabilmesine imkan tanıyan, tüm maliklerin beşte dördünün izninin aranmasına ilişkin yasa hükmüne aykırılık teşkil edeceğini, Mahkemece iznin kapsamı çerçevesinde davalının müdahalesinin men-i ile eski hale getirmeye ilişkin verilen karara yönelik temyiz itirazları reddedilmekle, iznin yasal olduğunun kabulü gerektiği, hal böyle iken, KMK’ nun 19/2. maddesi uyarınca alınmış yasal iznin yok sayılması ile klima motorunun dış üniteye takılmasına ilişkin eylemin KMK' nun 19/2. maddesine aykırılık teşkil ettiğinin kabulünün mümkün bulunmayacağı, aksi durumun kararın ve kabulün kendi içinde çelişmesi durumunu yaratacağı, hukuka ve adalete güvenin sarsılabileceği sonuç ve kanaati ile davacı tarafından davalı aleyhine açılan kat maliki olunan ortak taşınmazın, dış ünitesine davalı tarafından klima motoru takılması sureti ile yapıldığı iddia edilen müdahalenin men-ine dair davanın reddi gerektiği gerekçesi ile direnilmiştir.

Direnme kararını temyize davacı vekili getirmiştir.

Bozma ve direnme kararının içerikleri itibariyle Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; mahkemece klima dış ünitesinin kaldırılması isteminin de kabulünün gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 19.maddesinde; “Kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar.

(Değişik fıkra: 13/04/1983-2814/8 mad.;Değişik fıkra: 14/11/2007-5711 S.K./8.mad) Kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramaz....”

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 19.maddesinde; “Kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar.

(Değişik fıkra: 13/04/1983-2814/8 mad.;Değişik fıkra: 14/11/2007-5711 S.K./8.mad) Kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramaz....”

Hükmü düzenlenmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 1604 ada 9 nolu parsel sayılı taşınmazın “bahçeli 9 blok halinde üçer katlı betonarme kargir bina” vasfında olduğu, üzerinde 50 bağımsız bölüm bulunduğu, A blok 3 nolu bağımsız bölümün de davalı adına kayıtlı olduğu görülmektedir. Dosyaya sunulan “kat malikleri karar tutanağı” başlıklı belge ise, A blokta ikamet eden 5 bağımsız bölüm maliki tarafından imzalanmıştır. Dava konusu daire, tek parselde kurulu 9 bloklu 50 maliki olan bir taşınmazda bulunmakta olup, kat maliklerinin 50 kişi olduğu gözetildiğinde 634 sayılı Kanun’un 19/2.maddesinde belirtilen kat maliklerinin 4/5’inin yazılı rızası için aranan çoğunluğun sağlanamadığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece, ortak yere klima dış ünitesinin monte edilmesinin 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu’nun 19. maddesinin ikinci fıkrasına aykırı olduğu gözetilerek söz konusu ünitenin kaldırılmasına yönelik istemin kabulüne karar verilmelidir.

Öte yandan, özellikle bodrum ve zemin katlarda bulunan bağımsız bölümlerin, balkonlarındaki kapılarla pencerelerin dış yüzeyine, yatay bağlantısı ve bombesi olmayan düz ve dikey demir parmaklık takılmasına güvenlik açısından zorunluluk bulunduğundan, diğer bir daire için tehlike oluşturmamak koşulu ile izin verilmekte olup, 634 sayılı Kanunu’nun 19/2.maddesinde düzenlenen çoğunlukla kat malikleri tarafından ayrıca bir karar alınmasına gerek bulunmamaktadır.

Açıklanan nedenlerle Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma ilamına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 14.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3952, Karar No: 2022/2961, Tarih: 18.04.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3952 E.  ,  2022/2961 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davacının tazminat talebinin kısmen kabulü ile 24.882,71 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat talebinin dayanağı olan Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/212 Esas – 2013/118 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının üç kez kasten öldürme suçundan 27.01.2009 - 21.02.2013 tarihleri arasında 1486 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda davacı hakkında kasten öldürme suçunun vasıf değiştirerek kasten yaralama suçunu oluşturduğu gerekçesi ile 5 ay hapis cezası, 7 ay 15 gün hapis cezası ve 5 ay hapis cezası olmak üzee toplamda 17 ay 15 gün hapis cezası ile mahkumiyetine karar verildiği, kararın 29.04.2015 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin hükümlülük süresinden fazla olduğu gerekçesine dayanarak 50.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 24.882,71 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedildiği anlaşılmakla;

Gerekçeli karar başlığında, ''Dava'' yerine ''Suç'', ''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' olan dava türü yerine ''Haksız Yakalama ve Tutuklamaya dayalı Maddi ve Manevi Tazminat İstemi", ''Dava tarihi'' yerine ''Suç tarihi'' yazılması ile ''Suç yeri: Tekirdağ'' ibaresine yer verilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir. Davacı lehine tayin olunan maddi tazminat miktarları üzerinden karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesinin üçüncü kısmında yer verilen oranlar üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, bu miktarın altında kalacak şekilde maktu vekalet ücretine hükmolunması, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;