muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/69, Karar No: 2020/796, Tarih: 24.02.2020

**4. Hukuk Dairesi         2020/69 E.  ,  2020/796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

YARGILAMANIN İADESİNİ TALEP EDEN

ASIL DAVADA DAVACI : ... vekili Avukat ...

ASIL DAVADA DAVALI : Cumhuriyet Halk Partisi vekili Avukat ...

Yargılamanın yenilenmesini isteyen (asıl davanın davacısı) ... vekili Avukat ... tarafından davalı ... aleyhine 06/04/2018 gününde verilen dilekçe ile yargılamanın yenilenmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; şartları oluşmadığından yargılamanın yenilenmesi isteminin reddine dair verilen 08/11/2018 günlü karara karşı yargılamanın yenilenmesini isteyen davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 14/11/2019 günlü Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi kararının Yargıtayca incelenmesi yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunan davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 03/03/2017 tarih ve 2016/410 esas, 2017/103 karar sayılı hükmüne yönelik yargılamanın iadesi istemine ilişkindir.

Davacının yargılamanın iadesi istemine konu ettiği Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/410 esas ve 2017/103 karar sayılı dosyasında siyasi parti üyeliğinden kesin çıkarma kararının iptali isteminin reddine dair verilen 03/03/2017 tarihli karar, 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu’nun 57. maddesi uyarınca kesin olarak verilmiştir. Kesin olarak verilen bu karardan sonra asıl davanın davacısı tarafından eldeki dosyada yargılamanın iadesi talep edilmiş, Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08/11/2018 gün ve 2018/250 esas, 2018/668 karar sayılı kararıyla şartları oluşmayan talebin reddine karar verilmiş, davacının istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Siyasi Partiler Kanunu’nun 57. maddesinde; hakkında partiden veya gruptan geçici veya kesin çıkarma cezası verilen parti üyesinin, bu cezaya karşı disiplin kuruluna sevk eden organ veya merci veya disiplin kurulunun görev ve yetkisizliği veya alınan kararların kanuna, parti tüzüğüne ve iç yönetmeliğe şekil ve usul bakımından aykırı bulunduğu iddiasıyla, parti itiraz yollarını kullandıktan sonra nihai karar niteliğindeki son karara karşı otuz gün içinde nihai kararı veren merciin bulunduğu yer asliye hukuk mahkemesine itiraz edebileceği, mahkemenin bu itirazları, diğer işlerden önce ve en geç otuz gün içinde basit muhakeme usulüne göre inceleyerek karara bağlayacağı ve bu kararın kesin olduğu belirtilmiştir.

Aleyhine yargılamanın iadesi yoluna başvurulan karar (kanundan dolayı) kesin ise, yargılamanın iadesi üzerine verilen karar da asıl karar gibi kesindir. Yani, istinaf edilemez. (Prof. Dr. Baki KURU, Medeni Usul Hukuku, Ağustos 2016, sayfa 804) Kesin kararlara karşı yöneltilen yargılamanın iadesi isteğinin kabul veya reddini öngören kararların da kesin olması gerekir. Bu nitelikteki kararlar istinaf veya temyiz edilemez. İstinaf veya temyiz kabiliyetinin bulunduğunu kabul etmek, kesinlik ilkesinin başka bir yol ile ortadan kaldırılması sonucunu meydana getirir.

Yine, değişik bazı kanunlarda da mahkemece verilen kararların kesin olduğuna temyiz edilemeyeceğine dair hükümler var ise de, bu temyiz düzenlemeleri istinaf olarak anlaşılacağından, artık ilk derece mahkemesi kararının kesinliğine ilişkin hükümler haline gelmiş ve istinaf yolu kapalı hükümler olarak anlaşılması gerekir.

Şu halde, eldeki davada kesin olarak verilen ilk karardan sonra yargılamanın yenilenmesi talep edilmiş ve İlk Derece Mahkemesince şartları oluşmayan yargılamanın iadesi isteminin reddine karar verilmiştir. Asıl karar yukarıda belirtildiği gibi 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu’nun 57. maddesi uyarınca kanunen kesin olduğundan, buna yönelik yargılamanın iadesi talebi hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen karar da kesindir.

Davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulan Bölge Adliye Mahkemesi kararı da aynı talebe ilişkin olup, İlk Derece Mahkemesinin kararı temyiz edilemeyen bir karar olduğundan, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12135, Karar No: 2010/12182, Tarih: 02.11.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/12135 E.  ,  2010/12182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Uyuşmazlık, pay sahibinin diğer pay sahibine karşı taşınmaza yapılan zorunlu giderlerin payı oranında tahsili istemiyle yapılmış olan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Bu durumda temyiz incelemesi dairemizin görevi dışında bulunduğundan dosyanın görevli Yargıtay 3. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 2.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17392, Karar No: 2014/18449, Tarih: 25.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/17392 E.  ,  2014/18449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Batman İş Mahkemesi

Tarihi : 11.02.2014

No : 2012/1055-2014/119

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

17.07.2012 tarihinde meslek hastalığı nedeniyle %11,20 oranında sürekli iş göremezlik durumuna girdiği tespit edilen sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin rücuan tahsiline ilişkin davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanunun iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21/1'inci maddesidir.

21'inci madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli

“PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır. Ancak somut olayda kazalının sürekli işgöremezlik derecesi sebebiyle pasif dönem hesabına gerek olmadığı da gözetilerek hesap uzmanı bilirkişiden yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular ile hesap esaslarına uygun gerçek zarar hesap raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma gerekir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7470, Karar No: 2020/18695, Tarih: 25.11.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/7470 E.  ,  2020/18695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması veya alıkonulması

HÜKÜM : Red

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 234/1. maddesinde düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunda on sekiz yaşını bitirmeyen çocuğun annesi ile babasının çocuk üzerinde sahip oldukları velayet haklarının koruma altına alınması nedeniyle atılı suçun mağdurun anne ile baba olması ve katılan baba ...'ın gerekçeli kararın usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen hükmü temyiz etmemesi karşısında, yaşı küçük çocuk vekilinin hükmü temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 25.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2717, Karar No: 2024/14237, Tarih: 27.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/2717 E.  ,  2024/14237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/948 E., 2023/50 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında, sanığın savunması, tanıklar ..., ... ve Sinan Çukadar'ın beyanları dikkate alınarak, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

1.Sanığın savunmasında ve tanık ... tarafından fotokopisi ibraz edilen 31.03.2013 tarihli teslim tutanağında ismi geçen Tarık Çukadar'ın açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra olaya ilişkin bilgisinin sorulması,

2. Sahte olduğu iddia olunan faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin bağlı bulunduğu Vergi Dairesi Başkanlıklarından sorulmak suretiyle, getirtilip sanık ve tanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri hâlinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların aidiyeti konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

3. Faturalardaki yazı ve imzaların sanık ve tanıklara ait olmadığının anlaşılması veya faturaların asıllarının temin edilememesi hâlinde ise,

a.Suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin duruşmada çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmeleri; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

b. 10.04.2014 tarih ve 2014-A-2032/22 sayılı vergi tekniği raporunun 3. sayfasında bilgileri açıklanan irsaliyeli faturaların kim tarafından sipariş verilip teslim alındığının ilgili matbaalardan sorulması, gerekirse belge teslim formlarındaki imzaların sanığa aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8517, Karar No: 2013/10956, Tarih: 01.07.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/8517 E.  ,  2013/10956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ALAÇAM ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/02/2013

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,  ortak miras bırakan adına kayıtlı 229, 342, 513, 514 ve 896 parsel sayılı taşınmazları davalıların ekip, biçmek ve oturmak suretiyle müdahale ettiklerini, ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerinde bulunmuştur. Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece verilen ilk karar Dairemizce “davacının payı oranında elatmanın önlenmesine hükmedilmesi gerekirken, mutlak surette elatmanın önlenmesine karar verilmiş olması ve  davacının miras payı gözetilmek suretiyle muhdesat ve zemin değerleri belirlenerek, miktar üzerinden harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi” gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiş, bozma ilamına uyan mahkemece  miras payı oranında elatmanın önlenmesine  ve ecrimisil talebi hakkında verilen karar daha önce kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 7.060.70.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 01.07.2013 tarihinde oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1231, Karar No: 2022/1764, Tarih: 15.02.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/1231 E.  ,  2022/1764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti. vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı Bakanlığa ait işyerinde davalı alt işverenlerin işçisi olarak çalıştığını, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini beyanla kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davanın husumet yönünden reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalılar davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi'nin 25.06.2019 tarihli bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davalı ... İnş. Tks. Turizm San. Tic. Ltd. Şti. hakkındaki davanın feragat sebebiyle reddine, diğer davalılar aleyhine açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili, davalı ... vekili ve davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalı ... Bakanlığının tüm, davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, iş yerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı Kanun'un 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun'un 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı kanun'un maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Somut uyuşmazlıkta, davalılardan ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti. davacının son alt işvereni değildir. Bu halde, davalı şirketin devreden alt işveren olarak kıdem tazminatı ile ilgili sorumluluğu kendi dönemi ve devir tarihindeki ücret ile sınırlıdır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bu şirketin sorumlu olduğu kıdem tazminatı belirlenirken, davalı şirketin kendisinden önceki işverenler bünyesinde geçen çalışma süresi dahil edilmek suretiyle hesaplama yapılmıştır. Bu hesaplama şekli (mülga) 1475 sayılı Kanununun 14/2 maddesinin açık hükmü gereği mümkün değildir. Davalı şirketin kıdem tazminatı alacağı yönünden sorumlu olduğu miktar, davacıyı çalıştırdığı dönem ve o tarihteki o ücret miktarı ile sınırlı olup, önceki at işverenler bünyesindeki çalışma süresini kapsamaz. Ancak davacının dava dilekçesinde 10,00 TL kıdem tazminatı alacağının davalılardan tahsilini istediği, davalı şirket yönünden ıslah talebinde bulunmadığı ve ıslah dilekçesinde de ıslah edilen kıdem tazminatı alacağının tamamının davalı bakanlıktan tahsilini istediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu halde mahkemece davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti’nin davacıyı çalıştırdığı 06.01.2015-05.02.2015 dönemine isabet eden kıdem tazminatı miktarı (1201,50 /365 x 29=) 95,47 TL dir. Mahkemece talep ile bağlı kalınarak, davalı şirketin 10 TL kıdem tazminatından müştereken müteselsilen sorumlu olduğu yönünde karar verilmesi sonucu itibariyle yerindedir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı şirketin sorumlu olduğu miktarın 4.328,73 TL olarak belirlenmesi ve hüküm fıkrasının 1/b bendindeki “işyeri devri kuralları gereği kendi dönemi ve kendinden önceki dönem olmak üzere tüm dönemden sorumludur.” ibaresi açıklanan ilke ve esaslara göre hatalıdır.

3-Taraflar arasında davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti yararına hükmedilecek vekalet ücreti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti yararına hükmedilecek vekalet ücreti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 326. maddesinin 2. fıkrasına göre, davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 3. maddesinin 2. fıkrasında ise “Müteselsil sorumluluk da dahil olmak üzere, birden fazla davalı aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek, ret sebebi ayrı olan davalılar vekili lehine ise her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunur.” şeklinde düzenleme yer almaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti. ile diğer davalı ... arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğu, davalıların hüküm altına alınan alacaklardan müştereken müteselsilen sorumlu oldukları uyuşmazlık dışı olup, davalılar yararına vekalet ücreti takdirinde de bu hususun gözetilmesi gerekir. Davalılardan ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti. kendisini vekil ile temsil ettirdiği halde, bu şirket yararına vekalet ücreti hükmedilmemesi hatalıdır.

Belirtilen bu hususlar bozma sebebi ise de; yanlışlığın bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Temyiz edilen kararın hüküm fıkrasının; 1/a ve 1/b bendi hükümden tamamen çıkartılarak yerine;

“1) Davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti’nin sorumlu olduğu miktar 95,47 TL ise de taleple bağlı kalınarak 10,00 TL ile sınırlı olmak üzere, 4.732,97 TL brüt kıdem tazminatının aktin feshedildiği 25/06/2015 tarihinden itibaren en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalı ... ile davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti.’nden müştereken müteselsilen alınarak davacı tarafa VERİLMESİNE,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına,

Hüküm fıkrasına, “Karar tarihindeki Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 2.242,80 TL vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak kendisini vekil ile temsil ettiren davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti.’ne VERİLMESİNE” şeklinde yeni bir bent eklenerek diğer bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davalı ... Nak. İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacıya yükletilmesine, 15/02/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.