muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/191, Karar No: 2020/5952, Tarih: 17.12.2020

İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 15.10.2018 tarihli rapor içeriğinde, mağdurede hafif derecede mental retardasyon ve aitipik affektif belirtiler tespit edildiği, kendisinde mevcut olan zeka geriliğinin ilk bakışta hekim olmayanlarca anlaşılamayabileceğinin, ancak yakın tanıyanlar ve tekrarlayan görüşmelerle anlaşılabileceğinin, beyanlarına kuvvetli delillerle desteklendiği takdirde ana hatları ile itibar edilebileceğinin

belirtilmesi, atipik psikoz tanısı bulunan sanığın mağdurenin akıl hastası olduğunu bilmediğine dair savunması, ilk derece mahkemesinde 11.02.2016 tarihli duruşmada dinlenen pedegog bilirkişinin mağdurede zeka muhakeme yetenekleri ile algılama yeteneklerinde olumsuz bir durum gözlenmediğine dair mütalaası ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, suç tarihinde tanıştığı on altı yaşındaki mağdurenin rızası doğrultusunda dudağından ve boynundan öpen sanığın mağduredeki akıl hastalığını bildiğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Bakanlık vekili ile sanık ve müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 25.09.2019 gün ve 2017/2746 Esas, 2019/1184 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak müsnet suçtan mahkumiyetine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmesine, 17.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/78, Karar No: 2024/3968, Tarih: 02.12.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/78 E.  ,  2024/3968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/365 E., 2023/285 K.

Taraflar arasındaki alacak davasına ilişkin yargılama sonunda, Mahkemece bozma kararına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; eczacı olan müvekkilinin davalı kurumdan olan alacaklarından tebligat yapılmaksızın kesinti yapıldığını, söz konusu kesintinin hukuka aykırı olduğunu, davalı kurum tarafından 13.05.2013 tarihli belge ile avans artığı adı altında toplam 24.215,22 TL kesinti yapıldığını, taraflar arasında akdedilen sözleşmede avans artığı adı altında bir hükmün bulunmadığını, davalı kurum tarafından gönderilen 16.09.2013 tarihli yazı ile davalı kuruma fatura edilen bir kısım reçetelerde eksiklik nedeniyle kendisine cezai işlem uygulandığının bildirildiğini, söz konusu reçetelerin müfettişlerce incelenmesi nedeniyle kurum tarafından bu reçetelere rastlanılmadığını, bundan dolayı haksız yere cezai şart işlemi uygulandığını ileri sürerek, kesintiye esas 13.05.2013 tarihli işlemin iptalini ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 24.215,22 TL’nin iadesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, kurum tarafından yapılan işlemin mevzuata, müfettiş raporuna ve protokol hükümlerine uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2020 tarihli ve 2018/280 E., 2020/103 K. sayılı kararı ile; davanın kısmen kabulüne, 15.843,70 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2020 tarihli ve 2018/280 E., 2020/103 K. sayılı kararı ile; davanın kısmen kabulüne, 15.843,70 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 14.04.2022 tarihli ve 2021/8990 E. 2022/3613 K. sayılı ilamıyla; 2009 yılına ait reçete olmadığı için uygulanan 8.767,92 TL ilaç bedeli ve bu miktara uygulanan 7.075,78 TL faiz olmak üzere toplam 15.843,70 TL tutarındaki kesintinin eczane tarafından teslim edildiği belgelendiği için yerinde olmadığı tespitinin yerinde olduğu, ancak reddedilen avans artığı kesintisi ile ilgili 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 97 nci maddesinin 7 nci bendine bilirkişi raporunda yer verilmediği, Mahkemece irdelenmediği, bu durumda Mahkemece davacının reddedilen talepleri yönünden protokol hükümleri ve 5510 sayılı Kanunun 97 nci maddesi değerlendirilmek üzere ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verildiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; delil olarak sunulan bütün bilgi ve belgeler ile bozma sonrası alınan bilirkişi raporlarının bir bütün olarak değerlendirilmesi sonucu, 27.03.2023 tarihli bilirkişi heyeti ek raporu denetime ve hüküm kurmaya elverişli olduğu kanaatine varıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabul kısmen reddi ile davalı kurum tarafından tesis edilen 8124375 sayılı 13.05.2013 tarihli işlemin iptali ile 15.843,70 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin isteğin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; dosyanın bozma sonrası aynı bilirkişi heyetine gönderilerek itirazları değerlendirilmeden alınan ek raporun hükme esas teşkil etmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, protokol gereği müvekkiline tebligat yapılması gerektiğini, 2012 yılı protokolünün reçete iadesi ile ilgili 3 üncü maddesi gereği kuruma fatura edilen reçetelerde bir uyumsuzluk varsa eczacıya iade edilmesi gerektiğinin açıkça belirtilmesine rağmen bunun uygulanmadığını, 5510 sayılı Kanunun 97 nci maddesi gereği fatura ve ekindeki belgelerin 3 ay içinde incelenerek avans hesabının kapatılması gerektiğini, anılan kanun hükmü gereği davalı kuruma avans artıkları ile ilgili inceleme için 90 günlük emredici ve bağlayıcı süre verildiğini, davalı kurumun 90 gün neticesinde yapmış olduğu ödemelerin yine anılan kanun hükümleri uyarınca karşılıklı mutabakata varılarak ödendiğini savunarak davanın kabulünü istemiştir.

Davalı vekili; bilirkişi raporuna itirazlarının değerlendirilmediğini, eksik rapora göre hatalı karar verildiğini, 2009 yılı Ocak ayı dönemine ait 31.01.2009 tarihli ve 4257 numaralı faturaya ait reçete kolisinin içerisindeki reçeteler sayılmadan teslim alındığını, bu nedenle bu faturanın reçetelerin tamamının sayılarak teslim alındığına yönelik delil teşkil etmediğini, 5510 sayılı Kanun kapsamında avans ödemesi ve avans artığı kesintisi yapıldığını, reçete kesinti bildirimlerinin eczaneye ödeme genelgesinde belirtildiği şekilde medula sistemi üzerinden gönderilen mesajlarla yapıldığınını savunarak kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı kurum tarafından yapılan avans artığı kesintisinin iptali ile iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 5510 Sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 97 nci maddesi.

2. 04.02.1959 tarihli ve 13/5 sayılı ile 09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları.

3. Değerlendirme

1. Davacının temyiz itirazlarının incelenmesinde; dosya içeriğine göre reddedilen ve davacının temyizine konu edilen toplam miktar 8.371,52 TL olup, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 12.950,00 TL'nin altında kalmaktadır.

2. Davalının temyiz itirazlarının incelenmesinde; temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, özellikle dosya kapsamında alınan bilirkişi raporlarının denetime elverişli olmasına göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

2. (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile İlk Derece Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine,

1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12311, Karar No: 2014/19794, Tarih: 15.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/12311 E.  ,  2014/19794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/05/2014 tarih ve 2014/132-2014/324 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 20/01/2014 günlü genel kurul kararlarının kanun, esas sözleşme ve özellikle de dürüstlük kurallarına aykırı ve butlanla malül olması nedeniyle iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın objektif iyi niyet kurallarına ve şirket ortağı olarak yükümlülüklerine aykırı eylemlerde bulunduğunu, davanın haksız ve dayanaksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davalı şirketin merkez adresinin ... Cad.,...Sokak No:14/A .../ ... adresi olduğu, genel kurul karar iptali davasında yetkili mahkemenin HMK'nın 14/2 ve TTK'nın 381. maddeleri uyarınca şirket merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olacağı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine, karar kesinleştiğinde ve istek halinde dosyanın yetkili... Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Davalı vekilinin temyiz dilekçesinde, aynı zamanda temyiz harcı ve temyiz posta giderleri bakımından adli yardım isteminde bulunmuş olduğu ve yerel mahkemece dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 448. maddesi hükmü nazara alındığında, davalı vekilinin temyiz harç ve giderleri ile ilgili adli yardım talebi bakımından öncelikle yapılan incelemede, 6100 sayılı HMK’nın konuyla ilgili ve emredici nitelikteki 336/2. maddesi hükmünün hilafına, davalı vekilinin adli yardım talebine ilişkin dilekçesi ekinde talebini haklı gösterecek hiçbir bilgi ve belgeye yer verilmediği gibi, mahkeme hükmüne ilişkin temyiz istemleri bakımından peşin olarak yatırılması gereken harç ve sair giderlerin çok cüz’i olduğu gerçeği karşısında, davalı şirketin bu giderleri dahi karşılayamayacak durumda olmasının makul ve inandırıcı olmadığı kanısına varılmış, davalı vekilinin kanun yoluna ilişkin harç ve giderler bakımından adli yardım talebinin HMK’nın 337/2. maddesi uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalının kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin reddi nedeniyle, davalı vekiline işbu adli yardım talebinin reddi kararının tebliği, bu karara itiraz süresinin beklenmesi, itiraz edilmediği veya itirazı reddedildiği taktirde 1086 sayılı HUMK’nın 5236 sayılı Kanun ile değişik 434. maddesi uyarınca peşin temyiz harcının ve dosyanın Yargıtay’a sevk giderinin ikmali için gerekli işlemler yapılmak üzere dava dosyasının yerel mahkemeye geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

3- Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin temyiz istemlerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenle dava dosyasının yerel mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek bulunmadığına, 15/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11671, Karar No: 2013/18387, Tarih: 04.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/11671 E.  ,  2013/18387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattının güzergahı dikkate alınarak, irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının, taşınmazın tüm değerinin binde altısını geçemeyeceği gözetilmeden, daha yüksek oranda değer düşüklüğü tespit eden rapor esas alınarak fazla irtifak hakkı bedeline hükmedilmesi doğru olmadığı gibi,

2)11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir." hükmü getirilmiş olup, harcın ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden,

Mahkeme kararının davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14935, Karar No: 2019/5649, Tarih: 02.05.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/14935 E.  ,  2019/5649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, davacıların evli olup ...'in 2010 yılında ikiz bebeklere hamile kaldığını, müvekkili ...'in sağlık kontrollerinin düzenli olarak yapıldığı hastanenin davalı şirkete ait ...Hastanesi olduğunu, davacının ikiz bebeklere hamile olup zor bir dönem geçirdiğini, Dr. ...'ın vajinal muayene sırasında keselerden birinin patlamasına sebep olduğunu, Dr. ...'ın bu işlem sırasında dikkatsiz ve özensiz davrandığını sonucunda her iki bebeğin alındığını, 20.01.2011 tarihinde tekrar hamile kaldığını, 03.05.2011 günü rutin kontroller sırasında vajinal muayenede açılma oldğunu ve acil serklaj yapılması gerektiğinin belirtildiğini, ameliyathaneye alındığını ve operasyonun tamamlandığını, ancak sabah 09:00 civarı müvekkili ...'in suyu gelmeye başladığını ve Doç. Dr. ...'ın yapacakları bir şey olmadığını bebeğin alınması gerektiğini söylediğini, müvekkillerinin hastaneye ve doktora güveni kalmayıp başka bir hastaneye gittiklerini, Esenler ... Hastanesinde davacıyı muayene eden doktorun bebeğin yaşama şansının olduğunu ve alamayacağını ifade ettiğini, daha sonra ... Tıp Fakültesi Hastanesinde doktorun yeterince su olduğunu tespit ettiğini, bebeği alamayacağını söylediğini nihayetinde de müvekkilinin 06.07.2011 günü sağlıklı bir bebek dünyaya getirdiğini, müvekkillerinin ilk gebeliğinde gebeliğin bebeklerin ölümüyle sonlanmasında Doç Dr. ...'ın kusur durumun tespitini, davacıların birinci ve ikinci gebelik bakımından doktor hatası nedeniyle uğradığı maddi ve manevi zararların ve zarar miktarının tespitiyle davalılardan talep edilebilecek alacağın tam miktarının belirlenmesini, müvekkillerinin uğramış olduğu maddi ve manevi zararların karşılığı olarak zararların değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda artırılmak üzere 2.000,00 TL manevi tazminat, 2.000,00 TL maddi olmak üzere şimdilik 4.000,00TL tazminatın davalılardan haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506)

Davalılar ,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır.(BK 386-390)(TBK 502.506)

Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranma zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur (BK 321/1 md)(TBK 400). O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafifte olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir.

Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, BK 394/1(TBK 510) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.

Yargılama sırasında Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulundan rapor alınmıştır. Raporda ilgili hekimler ile hastanenin herhangi bir kusuru olmadığı belirlenmiştir. Davacı tarafça rapora itiraz edilmiş ve Adli Tıp Genel Kurulundan rapor aldırılması talep edilmiştir. Mahkemece Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunun raporuna itibar edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Yargılama sırasında Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulundan rapor alınmıştır. Raporda ilgili hekimler ile hastanenin herhangi bir kusuru olmadığı belirlenmiştir. Davacı tarafça rapora itiraz edilmiş ve Adli Tıp Genel Kurulundan rapor aldırılması talep edilmiştir. Mahkemece Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunun raporuna itibar edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu esas alınarak hüküm verilmiş ise de; ikinci gebelikte serklaj işleminin yerindeliği, serklaj girişiminin gebelik kesesinin bozulmasına yol açıp açmadığını, sonrasında bilgilendirmenin doğru yapılıp yapılmadığına ilişkin cevaplar yoktur. Bu durumda tanının, ameliyat kararının doğruluğu ve yerindeliği tartışılmalı, hasta kayıtlarının düzenli tutulup tutulmadığına da yer verilerek tatmin edici cevaplar verilmelidir. Hükme esas alınan rapor yeterli açıklamayı içermediği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, kadın doğumu konusunda rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir üniversiteden, akademik kariyere sahip üç (3) kişilik bilirkişi kurulundan, yukarıdaki saptamalar ışığında davalı hekim ve hastaneye atfı kabil bir kusur olup olmadığı hususlarında, nedenlerini açıklayıcı, davacı tarafın itirazlarını karşılayacak mahiyette mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak, davalıların kusurlu olup olmadığının belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; bu yön göz ardı edilerek, eksik incelemeye dayanılarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9708, Karar No: 2015/2644, Tarih: 11.03.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/9708 E.  ,  2015/2644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfuskayıt örneğine göre hükümden sonra 04.01.2015 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bu hususta bir karar verilmesi lüzumu;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.