muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2463, Karar No: 2020/3405, Tarih: 04.11.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/2463 E.  ,  2020/3405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya itiraz ile takip alacağının muvazalı devredildiğinin tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde asıl davada davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada, davacılar ... ve arkadaşları vekili, satış bedelinden öncelikle rehinle teminat altına alınmış alacak karşılığının ödenmesi gerekirken, bu hususun dikkate alınmadığını ileri sürerek, Antalya 4. İcra Müdürlüğü'nün 2008/966 sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinin iptaline; birleşen (2010/292 esas sayılı) dosyada ise, 4. İcra Dairesi'nce düzenlenmesi gereken sıra cetvelinin, 7. İcra Müdürlüğü'nce düzenlenmesi gerektiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talepetmiştir.

Asıl ve birleşen davada, davalı ... vekili, davanın reddini istemiş; asıl ve birleşen dosyada açtığı karşı davalarda, borçlular arasında danışıklı işlem yapıldığını, borçlu olunmayan dosyanın borçlusu gibi gösterilerek muvazaa yaratıldığını ileri sürerek, 2008/18020 sayılı dosya temlikinin muvazaalı olduğunun tespiti ile sıra cetvelinden pay ayrılmamasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen dosyada, davalı ..., cevap vermemiştir.

Karşı davalarda davalılar ... ve arkadaşları vekili, karşı davaların reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre; ipotek payının birici sırada yer alması nedeniyle 2008/966 dosyasının temlik alacaklısı Cevdet Güler'den alınarak Antalya 4. İcra Müdürlüğü'nün 2008/18020 sayılı ipotek dosyasının temlik alacaklısı ...'a ödenmesi gerektiği anlaşıldığından Antalya 4. İcra Müdürlüğü 2008/966 sayılı dosyasında yapılan 26/02/2010 tarihli sıra cetvelinin iptali gerektiğinden bahisle asıl davanın kabulüne; karşı dava yönünden ise muvazaa iddiası ileri sürüldüyse de dosyaya herhangi bir kayıt ve belge ibraz edilmediğinden karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı asıl davada davalı karşı davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Asıl davada davacılar, Antalya 4.İcra Müdürlüğü’nün 2008/966E. Sayılı dosyasından, birleşen davada ise Antalya 7.İcra Müdürlüğü’nün 2007/8831E. Sayılı dosyasından yapılan sıra cetvellerinin ipotek bedeli dikkate alınmadan yapıldığı gerekçesiyle iptallerini talep etmişlerdir. Karşı davada ise davacı, ...’a yapılan temlikin muvazaalı olduğunu öne sürmektedir.

Kararı asıl davada davalı karşı davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Asıl davada davacılar, Antalya 4.İcra Müdürlüğü’nün 2008/966E. Sayılı dosyasından, birleşen davada ise Antalya 7.İcra Müdürlüğü’nün 2007/8831E. Sayılı dosyasından yapılan sıra cetvellerinin ipotek bedeli dikkate alınmadan yapıldığı gerekçesiyle iptallerini talep etmişlerdir. Karşı davada ise davacı, ...’a yapılan temlikin muvazaalı olduğunu öne sürmektedir.

Mahkemece, Antalya 4.İcra Müdürlüğü’nün 2008/966E. Sayılı dosyasından yapılan sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş olmasına, 7.İcra Müdürlüğü’nün 2007/8831E. Sayılı dosyasıile ilgili bir karar verilmemiş olmasına rağmen asıl ve birleşen davalarda davacılar hükmü temyiz etmemiştir. Bu nedenle, temyiz eden karşı dava davacısı ...’in asıl ve birleşen davaları temyizinde hukuki menfaatin bulunmaması nedeniyle temyiz isteminin reddine; karşı dava yönünden ise mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğundan onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaaçıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davalarda davalı karşı davada davacı vekilinin asıl ve birleşen davalar yönünden temyiz isteminin REDDİNE, karşı dava yönünden tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/32586, Karar No: 2019/4349, Tarih: 29.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/32586 E.  ,  2019/4349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen beraat hükmü katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 21/09/2011 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak sanığın eski eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek ve kurumdan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın, mahkeme tarafından mutlak butlanla malûl bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşanmasından sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen ve birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması ve 5510 Sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtilmesi ve bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması karşısında, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ve eylemin suç teşkil ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5907, Karar No: 2018/103, Tarih: 09.01.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/5907 E.  ,  2018/103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/03/2014 tarih ve 2009/89-2014/126 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 28.04.2008 tarihinde noterde yapılan anonim şirket hisse devir sözleşmesi ile ..., ... , Esra Demirden , ..., ... ve ...'nün hisselerini, ..., ..., ..., ...ve ... devrettiklerini, şirket tarafından ...'ya olan borçlar için 10.08.2008 tarihinde 24.065,51 TL Ziraat Bankasına teminat eksiğinin kapanması için 11.07.2008 tarihinde 44.760,00 Euro maliyeye olan borçlar için 04.12.2008 tarihinde 35.000,00 TL, 05.12.2008 tarihinde ise 3.000,00 TL ödendiğini, anonim şirket devir ön sözleşmesinin 6. ve 10. maddeleri gereği hisselerini devredenlerin devir öncesi şirkete ait borçları ve mükellefiyetleri şirkete ödemek zorunda olduklarını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 7.500,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka faiz tarihi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan ... vekili; davacı şirketin taraf olmadığı devir sözleşmesine dayalı olarak hak talep edemeyeceğini, aktif husumet ehliyeti bulunmadığını belirterek husumet yönünden davanın reddine karar verilmesini, dava dilekçesinden şirketin ödeme yaptığı kalemlerin ne olduğu ve bunların hangi döneme ait olduğu anlaşılamadığını şirket hissedarlarının tümünün davaya dahil edilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalılardan Hacı Şükür Irkılata vekili, 22.07.2010 tarihli celsede davacının müvekkili açısından davayı takipten vazgeçmesine bir diyecekleri olmadığını ve yargılama gideri ile vekalet ücreti talep etmediklerini belirtmiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalılardan ... yönünden HMK 120. maddesi gereği davanın açılmamış sayılmasına; diğer davalılar yönünden davacı şirketin taraf olmadığı bir sözleşmeye dayanarak hak talep edemeyeceği dava açmakta hukuki yararı bulunmadığı dolayısıyla dava şartının gerçekleşmediği, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalılardan ... yönünden HMK 120. maddesi gereği davanın açılmamış sayılmasına; diğer davalılar yönünden davacı şirketin taraf olmadığı bir sözleşmeye dayanarak hak talep edemeyeceği dava açmakta hukuki yararı bulunmadığı dolayısıyla dava şartının gerçekleşmediği, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Bir sözleşmede ifanın taraflarca üçüncü kişiye yapılmasının kararlaştırılması, üçüncü kişi yararına sözleşmedir. Üçüncü kişi yararına sözleşmeden doğan borç üçüncü kişiye ifa edilir, vadettiren borcun üçüncü kişiye ifa edilmesini isteyebilir. Kural olarak üçüncü kişi yararına sözleşmeleri, eksik üçüncü kişi yararına sözleşme ve tam üçüncü kişi yararına sözleşme olarak ikiye ayırmak mümkündür. Aralarındaki temel fark ise eksik üçüncü kişi yararına sözleşmelerde üçüncü kişinin, sözleşme ile borç altına giren taraftan talepte bulunamamasına karşın tam üçüncü kişi yararına sözleşmelerde bunun mümkün olmasıdır. Üçüncü kişiler yararına yapılan sözleşmelerin eksik ya da tam olup olmadığının tespitinde, sözleşmede bu yönde açık bir hüküm ya da anlatımın olması, bu yönde bir açıklık olmaması halinde ise sözleşme hükümlerinin amaçsal yorum ile değerlendirilmesi gerekmektedir.

Somut uyuşmazlık, 818 sayılı BK'nın 111. (6098 sayılı TBK'nın129.) maddesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Dava dışı hisse devredenler ile hisseyi devralan davalılar arasında imzalanan Hisse Devir Sözleşmesinin 6. ve 10. maddelerinde hisselerin fiili devir tarihinden önceki dönemlere ait şirketin vergi, resim, harç, ..., Belediye Gelirleri Yasası'na tabi ödemeler vb gibi borçlarının davalılar tarafından ödeneceği açıkça kabul edilmiştir. Bu durum karşısında, içeriği itibariyle, sözleşmeyi 818 sayılı BK 111/2 maddesinde düzenlenen tam 3. kişi yararına sözleşme olarak nitelemek gerekir. Bu nedenle, davacı şirketin sözleşmeye dayanarak sözleşme kapsamında belirlenen dönemde davalılar tarafından ödenmesi üstlenilen borçların tahsili için hisse devreden davalılara karşı dava açması mümkündür. Bu durum karşısında, işin esasına girilip sözleşme hükümleri yorumlanarak bir karar vermek gerekirken, sözleşmeye yanlış anlam vererek davacı sıfatının bulunmadığının kabulu ile davanın reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 09/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19600, Karar No: 2023/3409, Tarih: 12.04.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/19600 E.  ,  2023/3409 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/513 E., 2016/697 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği

temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1- Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Ünye Cumhuriyet Başsavcılığınca 19.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2- Ünye Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.06.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3- Ünye 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2016 tarihli ve 2015/513 Esas, 2016/697 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, verilen cezayı kabul etmediğini, uyuşturucu madde kullanmadığını, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesini, usul ve kanuna aykırı kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, uyuşturucu madde kullandığı anlaşılan sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilerek sanığa tebliğ edildiği ancak denetimli serbestlik tedbirini ihlal ettiği anlaşılmakla; erteleme kararı kaldırılarak kamu davası açıldığı, sanığın üzerine atılı suç sabit olduğu gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan

mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilen 19.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa usulüne uygun tebliğ edildiğine dair belgenin dosya içerisinde ve UYAP sisteminde denetime açık bir şekilde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı, 19.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Ünye 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2016 tarihli ve 2015/513 Esas, 2016/697 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1278, Karar No: 2019/8175, Tarih: 13.03.2019

**14. Ceza Dairesi         2016/1278 E.  ,  2019/8175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalarda psikolojik rahatsızlığının bulunduğuna dair savunması karşısında suç tarihi itibarıyla, sanıkta TCK’nın 32/1 ve 32/2. maddeleri kapsamına girebilecek herhangi bir akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Adli Tıp Kanununun 7 ve 23. maddelerine göre oluşturulmuş üniversite hastane heyetinden rapor alınarak sonucuna göre 5237 sayılı Kanunun 32/2 ve 57. maddeleri de nazara alınarak sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden tek uzman tarafından düzenlenen rapora dayanılarak eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Gerekçeli kararda, sanığın yeniden suç işlemeyeceği yönünde mahkemede olumlu kanaat oluşmadığı belirtilmesine rağmen hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK’nın 51.maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilerek hükümde çelişkiye düşülmesi,

Sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezasının ertelenmesi karşısında, adı geçen sanık hakkında kasıtlı suçtan verilen hapis cezasına ilişkin mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak, 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi de gözetilmek suretiyle, 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2, Karar No: 2012/2721, Tarih: 29.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/2 E.  ,  2012/2721 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı işveren vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım

delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır. Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı işverenin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 29/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3881, Karar No: 2018/13651, Tarih: 09.07.2018

**4. Ceza Dairesi         2018/3881 E.  ,  2018/13651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümde kabul edilen eyleme, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 27/01/2017 tarihli ve 29961 sayılı Resmî Gazete yayımlanarak, yayımı izleyen ay başından itibaren yürürlüğe giren 20/01/2017 tarih ve 2017/1 sayılı iş bölümü kararının Yargıtay Ceza Daireleri İş Bölümü ortak hükümler kısmında yer alan "Daha önce başka dairelerde görülmekte olup da dairesi değiştirilen dava dosyaları mevcut hâlleriyle ilgili daireye/dairelere gönderilir. Bu iş bölümünün yürürlüğe girmesinden önce Yargıtay incelemesinden geçmiş ya da geri çevirme kararına konu olan dosyaların, tekrar Yargıtay’a gelmesi halinde yada olağanüstü yasa yollarından kaynaklanan taleplerde inceleme bu iş bölümüne göre görevli daire/daireler tarafından yapılır." şeklindeki düzenlemeye göre, işin incelenmesi Yargıtay 18. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE, 09/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.