muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15230, Karar No: 2015/16775, Tarih: 27.10.2015

ilkesine, AİHS'ne ve 1969 Viyana Antlaşmalar Hukuku Sözleşmesi'ne aykırı olduğunu, öncelikle ilgili binada ..........,cenaze hizmetleri bölümü ve aşevi olup olmadığına ilişkin olarak keşif yapılmasını talep ettiklerini, ilgili elektrik borcunun Diyanet İşleri Başkanlığı bütçesinden karşılanması gerektiğini savunarak, davanın husumet ve esas yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile davalının Bakırköy 11.İcra Müdürlüğü'nün 2009/1131 Esas sayılı icra dosyasına yaptığı itirazın iptali ile takibin devamına, davacının yerinde görülmeyen icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, ilk etapta açıklığa kavuşturulması gereken olgu, ............nin statüsü ve ibadethane kapsamında değerlendirmeye alınıp alınmayacağı hususudur.

Bu konuda ülkemizdeki mevzuat incelendiğinde, başta Anayasamızın 90.maddesinin bir ve sonuncu fıkraları;

"Türkiye Cumhuriyeti adına yabancı devletlerle ve milletlerarası kuruluşlarla yapılacak antlaşmaların onaylanması, Türkiye Büyük Millet Meclisinin onaylamayı bir kanunla uygun bulmasına bağlıdır. (...)

Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır."

Anayasanın kanun önünde eşitlik ilkesine ilişkin 10.maddesi: "Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayrım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir."

Din ve vicdan özgürlüğüne ilişkin Anayasa’nın 24.maddesi: “Herkes, vicdan, dini inanç ve kanaat hürriyetine sahiptir. 14.madde hükümlerine aykırı olmamak şartıyla ibadet, dini ayin ve törenler serbesttir.

Kimse, ibadete, dini ayin ve törenlere katılmaya, dini inanç ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz; dini inanç ve kanaatlerinden dolayı kınanamaz ve suçlanamaz."

"Anayasa’nın 136.maddesi ise: “Genel idare içinde yer alan Diyanet İşleri Başkanlığı, laiklik ilkesi doğrultusunda, bütün siyasi görüş ve düşünüşlerin dışında kalarak ve milletçe dayanışma ve bütünleşmeyi amaç edinerek, özel kanununda gösterilen görevleri yerine getirir.” hükümlerini içermektedir.

Bakanlar Kurulu’nun 2/1958 sayılı Kararında; Bakanlar Kurulu tarafından 18 Şubat 1935 tarihinde kabul edilen, “Bazı Kisvelerin Giyilemeyeceğine Dair Kanunun Uygulanmasına İlişkin Nizamnamenin 3.maddesi ibadethaneyi şu şekilde tanımlamaktadır: “Mabetler, her din ibadetine mahsus ve usule uygun olarak teessüs etmiş olan kapalı mekânlardır.”

Türk hukukunda, “mabet veya ibadethane” statüsü elde edilmesine ilişkin özel bir usul düzenlenmemiştir. Uygulamada, yukarıda anılan Nizamname, bir dine özgü ibadetler ile ibadethane arasında bir bağ kurduğu şeklinde yorumlanmaktadır.

Türk hukukunda, “mabet veya ibadethane” statüsü elde edilmesine ilişkin özel bir usul düzenlenmemiştir. Uygulamada, yukarıda anılan Nizamname, bir dine özgü ibadetler ile ibadethane arasında bir bağ kurduğu şeklinde yorumlanmaktadır.

Bu konuya ilişkin metinlerde, yalnızca camiler, kiliseler ve sinagoglar (ve mescitler, küçük mahalle camileri), açıkça, sırasıyla Müslümanlık, Hristiyanlık ve Musevilik dinlerinin ibadethaneleri olarak kabul edilmektedirler. İbadethane nitelendirmesinin hukuk düzeni açısından pek çok önemli sonucu bulunmaktadır: Her şeyden önce, ibadethaneler birçok vergi ve harçtan muaf tutulmaktadır. Buna ek olarak, elektrik faturaları Diyanet İşleri Başkanlığı'nın ödeneği ile karşılanmaktadır. Nihayet imar planları yapılırken bazı yerler, inşaası birtakım koşullara tabi olan ibadethanelere tahsis edilmektedir.

Resmi Gazete’de 23 Mayıs 2002 tarihinde yayımlanan ve Bakanlar Kurulu tarafından kabul edilen, 2002/4100 sayılı kararın somut olayla ilgili kısımları aşağıdaki gibidir:

Madde 2

“Aşağıda belirtilen [elektrik abone grubunda yer alan (kişi ya da kurumlar, bu Kararın 3üncü maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde 4736 sayılı Kanunun 1inci maddesinin birinci fıkrası hükmünden muaftır:

(...)

e) Hayır kurumları, dernekler, vakıflar, müzeler, resmi okullar (...),

f) İbadethaneler (camiler, mescitler, kiliseler, havra ve sinagoglar) (...).

Madde 3

Bu kararın 2inci maddesinde belirtilen abone gruplarına uygulanacak tarifeler aşağıdaki usullere göre belirlenir:

(...)

e) Hayır kurumları, dernekler, vakıflar, müzeler, resmi okullar (...) abone grubu için, adı geçen gruba uygulanan ortalama satış fiyatı ile mesken abone grubuna uygulanan aylık ortalama satış fiyatı arasındaki fark kilowatt-saat başına 15 TL’yi geçemez (...)

f) (...) ibadethanelerin elektrik enerjisi yıllık giderleri de Diyanet İşleri Başkanlığının takip eden yılı bütçesine konulacak ödeneklerden sağlanır (...).”

19 Ocak 2002 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanan 4736 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, bazı kamu kuruluşlarının, elektrik faturası ödeme muafiyetinden faydalanmaları mümkün değildir.

5784 sayılı yasanın geçici 17. maddesinin 3. fıkrası: "Güvenlik amacıyla yapılan sınır aydınlatmalarına ait tüketim giderleri, İçişleri Bakanlığı bütçesine konulacak ödenekten, toplumun ibadetine açılmış ve ücretsiz girilen ibadethanelere ilişkin aydınlama giderleri ise Diyanet İşleri Başkanlığı bütçesine konulacak ödenekten karşılanır."

Ülkemizinde imzaladığı Uluslararası Sözleşmelere bakıldığında, Avrupa İnsan Hakları Sözleşme’nin 14. maddesinde:

“(...) Sözleşme’de tanınan hak ve özgürlüklerden yararlanma, cinsiyet, ırk, renk, dil, din, siyasal veya diğer kanaatler, ulusal veya toplumsal köken, ulusal bir azınlığa aidiyet, servet, doğum başta olmak üzere herhangi başka bir duruma dayalı hiçbir ayrımcılık gözetilmeksizin sağlanmalıdır.”

Sözleşme’nin 9.maddesinde:

Ülkemizinde imzaladığı Uluslararası Sözleşmelere bakıldığında, Avrupa İnsan Hakları Sözleşme’nin 14. maddesinde:

“(...) Sözleşme’de tanınan hak ve özgürlüklerden yararlanma, cinsiyet, ırk, renk, dil, din, siyasal veya diğer kanaatler, ulusal veya toplumsal köken, ulusal bir azınlığa aidiyet, servet, doğum başta olmak üzere herhangi başka bir duruma dayalı hiçbir ayrımcılık gözetilmeksizin sağlanmalıdır.”

Sözleşme’nin 9.maddesinde:

“1. Herkes düşünce, vicdan ve din özgürlüğüne sahiptir; bu hak, din veya inanç değiştirme özgürlüğü ile tek başına veya topluca, kamuya açık veya kapalı ibadet, öğretim, uygulama ve ayin yapmak suretiyle dinini veya inancını açıklama özgürlüğünü de içerir.

2. Din veya inancını açıklama özgürlüğü, sadece yasayla öngörülen ve demokratik bir toplumda kamu güvenliğinin, kamu düzeninin, genel sağlık veya ahlakın ya da başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması için gerekli sınırlamalara tabi tutulabilir.” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Davalı, faaliyette bulunduğu binada, ........... yurttaşların cem ibadetini yaptığını, ............ salonu, morg, yoksul insanlara yemek verilen aşevi, kütüphane ve konferans salonun mevcut olduğunu..............in, .........-İslam anlayışındaki yurttaşların ibadet şekli olduğunu, binadaki ana faaliyetin cem ibadeti olduğunu ileri sürmektedir.

............, ..............-İslam inanışına sahip yurttaşlarımızın öteden beri ........... ibadetini yaptıkları mekanın adıdır. "........... kelimesi, Arapça'da "toplanma" anlamına gelmekte ve dini, törensel ve ritüel uygulamalarının tümünü kapsamaktadır." Tüm .......... toplumunca kabul gören ...............leri, ............-İslam inancına sahip yurttaşların ibadet mekanıdır. Bu ibadet şekli Anadolu'da yüzyıllardan beri böyle süre gelmiş, .............. inançlarını bu şekilde devam ettirmişlerdir. "Öncelikle, bir mekanın ibadet yeri sayılıp sayılmamasının münhasıran o inanca tabi insanların taktirinde bulunmalıdır." .......... inancına mensup insanlarının inanç ve ibadet merkezlerinin cemevleri olduğu, ..........le birlikte tüm toplum kesimleri tarafından kabul edilmiş bir olgu ve gerçekliktir. ..............nin bir ibadet merkezi olduğu, Anadolu............nin gelenek ve kültürlerini yaşatmak ve geliştirmek üzere kurulduğu tartışma konusu olmaktan uzaktır." ............., Orta Asya'da ortaya çıkmış ancak büyük ölçüde Anadolu'da gelişmiştir. İki önemli tasavvufçu olan H. A. Y. (12.yüzyıl) ve H. B. V. (14.Yüzyıl), bu dini hareketin ortaya çıkmasında oldukça etkili olmuş, kaynağını Türk toplumu ve tarihinden almıştır."

................ ve..............le ilgili sorunlar ülkemizde ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinde yargılama konusu olmuştur (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2014/7 -1038 E, 2014/990 K.sayılı 03/12/2014 günlü kararı, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi H. ve E. Z. Davası- Türkiye Başvuru No. ............., ........................... Vakfı/ Türkiye Davası Başvuru No: ................. ). Nitekim, .............. Vakfı/ Türkiye Davası Başvuru No:...................... olan dava, somut olayla birebir örtüşmektedir. Her iki davanın tarafları aynı olup, konuları benzerdir. Bu davada Ülkemizin, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmenin 9 ve 14.maddelerini ihlal ettiğine hükmedilmiştir.

Tüm bu maddeler ve özellikle Uluslararası Sözleşme hükümleri ile birlikte normatif düzenlemeler kapsamında hukuki olgulara göre; cemevlerinin ibadethane kapsamında değerlendirilmesi gerektiği Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 9 ve 14. maddelerine aykırı olduğunu bildirir Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin .........................Vakfı Davası Başvuru No:32093/10 kararı da dikkate alınarak, davalı vakıfta, alanında uzman bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak; söz konusu vakfın ibadethane kapsamında değerlendirilecek bu bölüme ait aydınlatma giderleri tam olarak tespit edilmeli ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekir.

Bu yönde bir araştırma ve inceleme yapılmaksızın davanın kabulü usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/891, Karar No: 2020/5908, Tarih: 21.10.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/891 E.  ,  2020/5908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen kesinti işleminin iptali davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; taraf vekillerinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile kararın kaldırılarak yeniden esas hakkında kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı SGK ile aralarında Sağlık Hizmetleri Alım Sözleşmesi'nin bulunduğunu, SGK'lı hastalara verdikleri sağlık hizmetini davalı kuruma faturalandırdıklarını, davalı kurumun Mart 2014 dönemine ilişkin faturalar üzerinde örnekleme yolu ile inceleme yaparak bu döneme ait toplam 361.453,36 TL kesinti yaptığını, kurum işleminin hatalı olduğunu ileri sürerek haksız yapılan kesintinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; Sağlık Uygulama Tebliği'nin 2.3.1. maddesi gereğince, sağlık hizmeti sunucularınca acil servislerde verilen ve kuruma acil sağlık hizmeti olarak fatura edilen hizmetlerin yapılan inceleme neticesinde yeşil alan olarak değerlendirilmesi halinde, verilen sağlık hizmetlerinin bedelinin karşılanmayacağının düzenlendiğini, örnekleme yolu ile sunulan hizmetlerin acil hizmet olmadığı belirlenerek %81,23 oranında kesinti uygulandığını, yapılan işlemin yerinde olduğunu ileri sürerek davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; acil hasta sınıfına sokularak davalı kuruma fatura edilen hastalar bulunup bulunmadığı ve bu kapsamda davalı kurum tarafından yapılan kesintinin yerinde olup olmadığı hususlarında bilirkişi incelemesi yapılmış, hasta sayıları yönünden yapılan karşılaştırmalar, hastalara konulan tanı ve uygulanan tedavi türleri yönündeki değerlendirmeler dikkate alınarak bilirkişi raporuna itibar edilerek davacının Mart 2014 yılı hakedişi ve dava değeri olan 361.453,36 TL bedelden 198.989,82 TL yönünden açılan davanın kabulüne karar verilmiş, verilen hükme karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; işlemin taraflar arasındaki sözleşme ve SUT hükümlerine göre örnekleme yoluyla incelemeye dayanılarak yapıldığı, ancak kararda 162.553,54 TL bedel yönünden davacı şirketin iddiasının yerinde olması nedeniyle davanın bu kısım yönünden kabulüne, toplam dava değeri olan 361.453,36 TL'den bakiye kalan 198.889,82 TL yönünden açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, 198,989,82 TL yönünden davanın kabulü ile 162.553,54 TL yönünden davanın reddine karar verildiği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile belirtilen bu husus yönünden mahkeme kararının kaldırılmasına, HMK'nın 353/1.b.2 maddesi gereğince yeni bir hüküm oluşturulmak suretiyle davanın 162.553,54 TL yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, sağlık hizmeti satın alma sözleşmesinden dolayı uygulanan kesinti işleminin iptali istemine ilişkindir

Dosyanın incelenmesinde, davalı kurumun örnekleme yolu ile 1079 hastanın belgeleri incelenerek %23,22 kesinti oranına ulaşıldığı, tüm fatura miktarı olan 1.554.270,48 TL'ye bu oran uygulandığında 361.453,36 TL'nin bulunduğu, ayaktan tedavide yapılan 120.238,92 TL kesintinin 68.642,79 TL'sinin acil vaka başvurularına ait olduğu, örneklemeye alınan 191 acil hasta başvuru toplamının 6.245,42 TL olduğu ve %62 orana karşılık geldiği anlaşılmıştır. Mahkemece hükme esas alınan raporda, 143 acil hastanın örnekleme yolu ile incelendiği ve yapılan değerlendirmede, kesintiye tabi tutulan 3.934,01 TL miktarın 833,01 TL acil vaka, 3.101,00 TL yeşil alan başvurusu olarak kabul edildiği, kesinti oranının %62 değil, %49 olması gerektiği, kesintinin de 68.642,79 TL değil, 54.107,87 TL olduğu, acil hal dışında 69 ayaktan tedavi gören hasta ve 56 yatan hastanın incelenerek yerinde olmayan kesinti tutarının 11.908,23 TL olduğu tespit edilip tüm totale yansıması olan 162.553,54 TL'nin yersiz kesinti olduğu belirlenmiştir.

Somut olayda, davalı SGK tarafından örnekleme suretiyle toplamda 1079 hastanın incelendiği, örneklenen hastalardan 191'nin acil hasta olduğu, davacının alacağından yapılan kesinti oran ve miktarın bu örneklemeye göre tespit edildiği, ancak bilirkişi raporunda ise 143 acil hastanın, 69 ayaktan tedavi gören ve 56 yatan hasta yönünden inceleme yapıldığı görülmüştür. Raporda, davalı kurum tarafından örnekleme yöntemi ile seçilmiş tüm hastaların ayrı ayrı değerlendirilmesi zorunludur. Bu durumda raporun, hükme esas alınabilecek nicelik ve nitelikte olmadığı açıktır.

O halde mahkemece, emekli Sayıştay Denetçisi ve yapılan kesintiler konusunda uzmanlığı olan doktor bilirkişilerden oluşan farklı bir bilirkişi heyetinden örnekleme yöntemi ile seçilen tüm hastaların ayrı ayrı değerlendirilerek yapılan kesintilerin yerinde olup olmadığının belirlenmesi amacıyla taraf ve Yargıtay denetimine açık rapor alınması ve hüküm tesisi yoluna gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yetersiz bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bu nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK'nın 371 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HMK'nın 373 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca dosyanın kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 21/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32404, Karar No: 2015/16990, Tarih: 11.05.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/32404 E.  ,  2015/16990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, deri mont hakkı, yazlık ve kışlık kıyafet alacağı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatili ve hafta tatili ücreti, ücret, kömür alacağı, sendika ikramiyesi ve ilave tediye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 11/05/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1430, Karar No: 2025/1491, Tarih: 04.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/1430 E.  ,  2025/1491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1836 Esas, 2023/1312 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/106 Esas, 2022/675 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 04.03.2025 günü hazır bulunan davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ... Tıp San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin ortağı, davalının ise adı geçen şirketin müdürü olduğunu, 2002-2003 dönemlerine yönelik vergi incelemelerinde şirket aleyhine para cezası ve ek yükümlülükler öngörüldüğünü, ancak bunların ödetilmesi ve sorumluluğunun yalnızca müvekkili şahsa bırakıldığını, bu durumun hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin üzerine düşen edimleri yerine getirdiğini, ancak davalının üzerine düşeni yapmadığını, davalının şirketin % 50 hisselerine sahip olmasına rağmen tüm cezanın müvekkili tarafından ödendiğini, bunun davalı lehine açıkça sebepsiz zenginleşme teşkil ettiğini ileri sürerek müvekkili tarafından fazla olarak ödenen 426.000,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava dışı şirketin vergi borçlarını ödeme gücünün bulunmadığı, tüm kaydi mal varlığı değerleri hesap edildiğinde vergi borçlarının ödeme tarihi itibari ile öz kaynağının -317.005,33 TL olacağı, fakat yapılan bu hesaplamada dava dışı şirketin kaydi mal varlığı arasında yer alan tıbbı cihazların alındığı tarihteki mal varlığı değeri ile ticari defterlere kaydolduğu, bu hususta talimat mahkemesi aracılığı ile tıbbı cihazların değer tespitine ilişkin hazırlanan raporda tıbbı cihazların ortalama yıllık %20 değer kaybının olduğunun bildirmesi karşısında dava dışı şirketin ticari defter kayıtlarında yer alan tıbbı cihazların toplam bedelinin 1.025.375,18 TL olduğu, bu cihazların ticari defterlere 2007 yılında alınarak kaydedildiği, dava dışı şirketin vergi borçlarının 2008-2012 yılları arasında ödendiği dikkate alınarak takdiren ticari defterlerde kayıtlı olan tıbbı cihazların bedelinden %40 indirim yapılmasına karar verildiği, indirimden sonra dava dışı şirketin kaydi değerlerinin yapılan hesaplanmasında 410.150,72 TL daha eksik hesaplama yapılması gerektiği, dava dışı şirketin öz kaynağının 410.150,72 + 317.005,33 TL = 727.156,05 TL olarak hesaplandığı, davacı ile davalının dava dışı şirkete %50, %50 oranında ortak oldukları dikkate alınarak dava dışı şirketin ödeme gücünün bulunmadığı, 727.156,05 TL'nin yarısı oranında davalının sorumlu olduğu dikkate alınarak 363.577,70 TL'nin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, ödeme imkansızlığı içinde bulunan dava dışı limited şirket adına tahakkuk ettirilen vergi ve vergi cezasını kendi hesabından ödeyen davacı ortağın bu cezaya mesnet işlemlerin yapıldığı tarihte ortak bulunan davalıdan payı oranında rucuan tahsili istemine ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, davacı vekilince temyize konu miktar 62.422,30TL'dir. İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyize konu Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.735,00 TL’nin altında kaldığından davacı vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.