muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13970, Karar No: 2013/11942, Tarih: 20.06.2013

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olaya gelindiğinde gerek davacı ve gerekse davalı siyasi kişiliklerdir. Davalı, MİT mensubu Kozinoğlunun cezaevinde ölümünün kuşkulu olduğunu belirtmek suretiyle davaya konu ifadelerde bulunmuştur. Davalı Muhalefet Partisi Milletvekili, davacı ise Başbakandır. İktidar partisinin başında olan davacının cezaevinde meydana gelen kuşkulu ölüm nedeniyle eleştirilmesi ve hatta bu eleştirinin sert boyutlara ulaşması tazminatı gerektirmez. Siyası kişilikler sert eleştrilere de katlanmak zorundadır.

Tüm bu nedenlerle çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. 20/06/2013
Yargıtay — Esas No: 2013/9257, Karar No: 2015/21658, Tarih: 02.03.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/9257 E.  ,  2015/21658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, yabancı uyruklu katılanlarla birlikte 23/05/2007 tarihinde bir şirket kurduğu ve söz konusu şirkette müdür olarak görev yapmaya başladıktan sonra 08/08/2007 tarihinde katılanlardan birine mesaj çekerek işten ayrıldığını belirttiği, hesaplarda yapılan incelemelerde, 69.138.94 TL açık bulunduğunun tespit edildiği, durumun sanığa ihtarname ile bildirilmesine rağmen sanığın katılanlara ödeme yapmadığı, bu şekilde sanığın, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık ve katılan beyanları, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, katılanlarla ortak olan sanığın şirkete ait parayı uhdesinde tutmadığının kesin olarak belirlendiği dikkate alınarak, sanığın mahkumiyetine yeter kesin ve inandırıcı delil bulunmadığının anlaşılması karşısında, bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12457, Karar No: 2012/519, Tarih: 19.01.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/12457 E.  ,  2012/519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... (...) ve diğerleri aleyhine 15/03/2002 gününde verilen dilekçe ile yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 23/10/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ile davalılardan ... vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yayın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş; karar, davacı ile davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 17/03/2001 tarihli ...'te yayınlanan "Hikmetli Adalet, Hikmetsiz Adalet" başlıklı, davalılardan ...'ın ... takma ismiyle yazdığı yazı nedeniyle tazminat istemiştir.

Davalılardan ..., yazıyı kaleme alan ve ... takma ismini kullanan kişinin kendisi olmadığını, pasif husumetin kendine yöneltilemeyeceğini savunmuştur.

Yerel mahkeme, yayının tüm olarak değerlendirildiğinde sert eleştiri niteliğinde olduğunu, kişilik hakkına saldırı olmadığını belirterek davayı reddetmiştir.

Davalı ..., kendisinden kararda ... olarak bahsedilmesi nedeniyle davayı gerekçeden temyiz etmiştir.

Davaya konu yazı takma isimle yazılmış olup yazdığı iddia olunan davalı yazıyı kendisinin yazmadığını, bu takma isimle yazı yazan yazarın kendisi olmadığını, iddia ederek davada taraf sıfatı bulunmadığını savunmuştur. Bu konuda aynı takma isimle yazılan başka bir yazı nedeniyle açılan dava delil olarak bildirilmiş ve yazıyı yazanın davalılardan ... olmadığı iddiası ispatlanmaya çalışılmıştır. Dava konusu subjektif hakla taraflar arasındaki ilişkiye ilişkin olan taraf sıfatı yargılamanın her aşamasında ileri sürülebileceği gibi hakim tarafından re'sen de nazara alınabilir. Taraflardan birinin davada taraf sıfatının olmadığının belirlenmesi davanın esasının çözümüne gerek olmadan davanın sıfat ehliyeti yokluğundan reddini gerektirir. Şu durumda yerel mahkemece işin esasına girilmeden, davalının taraf sıfatı konusunun çözümlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken usul ve yasaya aykırı olarak davanın bu davalı yönünden de esastan reddi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalı ...'dan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18320, Karar No: 2016/16107, Tarih: 07.09.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/18320 E.  ,  2016/16107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Mahkemece dava, sebepsiz zenginleşmeden kaynaklanan uyuşmazlık olarak nitelendirilip, buna göre uygulama yapılmıştır. Davanın açıklanan niteliğine göre hükmü temyizen inceleme görevi, yürürlükte bulunan işbölümü uyarınca Yargıtay 3. Hukuk Dairesinindir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 07/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6468, Karar No: 2013/15668, Tarih: 25.09.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/6468 E.  ,  2013/15668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9992, Karar No: 2020/6502, Tarih: 30.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/9992 E.  ,  2020/6502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/84 E. - 2017/629 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/84 E. - 2017/629 K. sayılı kararının incelenmesinde;

Arsa niteliğindeki Süleymanpaşa ilçesi, Ortacami Mahallesi 222 ada 14 parsel sayılı taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek yapılara değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle; davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalılar vekillerinin temyizine gelince;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 8 numaralı bendinin hükümden çıkarılmasına, bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 8 numaralı bendinin hükümden çıkarılmasına, bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz harcı ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 30/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7991, Karar No: 2016/10968, Tarih: 19.04.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/7991 E.  ,  2016/10968 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile Ing Bank A.Ş. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında .... Tüketici Mahkemesinden verilen 25/12/2015 gün ve 2015/1359-2015/1928 sayılı hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalı bankadan tüketici kredisi kullandığını, ekspertiz ücreti adı altında 420 TL haksız kesinti yapıldığını, bu alacağın tahsili amacıyla... Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığı'na başvurduğunu ancak çekilen kredinin tüketici kredisi olmadığından bahisle hakem heyetinin görevsizlik verdiğini, verilen bu kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılarak alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı , davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın REDDİ ile, dava konusu Pendik Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığı'nın 27/07/2015 tarih ve 14280 (2014/12367) sayılı kararının yasaya ve Yargıtay içtihatlarına uygun olduğu anlaşıldığından 6502 sayılı kanunun 70/4. Maddesi gereğince onanmasına, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafca temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2015 tarihinden itibaren 2.080,00 YTL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Davacı tarafından temyiz edilen alacak miktarı 420 TL'lik ücrete yönelik olup, karar tarihi (25.12.2015) itibariyle alacak miktarı 2.080,00 TL’yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2. fıkrası gereğince davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin davacının temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda nolu bentte açıklanan nedenle davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, 19/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10402, Karar No: 2015/1854, Tarih: 12.02.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/10402 E.  ,  2015/1854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, vakıf senedinde yapılan değişikliklerin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Vakıf senedinin 3. maddesinin 3294 Sayılı Kanuna uygun olarak "Bu vakfın amacı, fakru zaruret içinde ve muhtaç durumda bulunan, kanunla kurulu sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi olmayan ve bu kuruluşlardan aylık ve gelir almayan vatandaşlar ile geçici olarak küçük bir yardım veya eğitim ve öğretim imkanı sağlanması halinde topluma faydalı hale getirilecek, üretken duruma geçirilebilecek kişilere yardım etmek, gerektiğinde her ne suretle olursa olsun Türkiye’ye kabul edilmiş veya gelmiş olan kişilere yardım etmek ve sosyal adaleti pekiştirici tedbirler almak suretiyle, gelir dağılımının adilane bir şekilde tevzi edilmesini sağlamak, sosyal yardımlaşma ve dayanışmayı teşvik etmektir” şeklinde düzenlenmesi gerekirken bu hususlara dikkat edilmeden hazırlanan değişikliğin tesciline karar verilmesi,

2-Kabule göre de; vakfın sadece değiştirilmesi istenilen maddeler dışında gerekli olmadığı halde vakıf senedinin tamamının yeniden düzenleme şeklinde noterden düzenlenerek hüküm fıkrasında ayrıntılı olarak yazılmış olması, bu düzenleme yapılırken maddi hatalar yapılması ve gerek olmadığı halde kurucu iradeye aykırı olacak şekilde vakfın malvarlığını düzenleyen 4. maddede değişiklik yapılması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davacı tarafa yukarıda belirtilen hususların yerine getirilmesi için süre verilip yeniden düzenleme şeklinde noter senedi hazırlatılması ve Türk Medeni Kanunu’nun 112-113 ve Vakıflar Yönetmeliği’nin 14. maddeleri gereğince ...’nün de görüşü alındıktan sonra oluşacak sonuca göre bir karar vermektir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2197, Karar No: 2022/11341, Tarih: 03.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2020/2197 E.  ,  2022/11341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın reddine dair verilen hükme karşı davacılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına, HMK’nın 353. maddesinin 1. fıkrası (b) bendinin 3. maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmek suretiyle asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362/1-a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK’ya eklenen Ek-Madde 1’de öngörülen yeniden değerleme oranı dikkate alındığında 2020 yılı için 72.070,00 TL’dir.

HMK 362/1-a ve 362/2. maddeleri gereğince temyiz edenin sıfatına göre hükmedilen ya da mahkemece kabul edilmeyen bölümünün miktar veya değeri 72.070,00 TL’yi geçmeyen davalara ilişkin bölge adliye mahkeme kararlarının temyizi kabil değildir. Kesin olan kararların temyizinin istenilmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi tarafından bu konuda temyiz dilekçesinin reddine karar verilebileceği gibi, verilmemiş olması halinde Yargıtayca da temyiz isteminin reddine karar verilebilecektir.

İhtiyari dava arkadaşı olan davacılar bakımından temyiz sınırı her bir davacının talebi ve her bir davacı lehine hükmedilen tazminat miktarı bakımından ayrı ayrı belirlenecektir.

Eldeki davada, ilk derece mahkemesi tarafından asıl ve birleşen davanın reddine dair verilen hükme karşı davacılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına, yeniden esas hakkında karar verilmek suretiyle asıl davanın kısmen kabulüne, davacı ... için 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, birleşen davanın kısmen kabulüne, davacı Kemal Kılıçdaroğlu için 10.000,00 TL, davacı ... için 15.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak adı geçen davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Buna göre davalı aleyhine hükmedilen manevi tazminat tutarının asıl davada davacılardan Cumhuriyet Halk Partisi için 10.000,00 TL, birleşen davada davacı Kemal Kılıçdaroğlu için 10.000,00 TL, davacı ... için 15.000,00 TL olduğunun anlaşılmasına göre temyize konu bu miktarlar, yukarıda belirtilen temyiz kesinlik sınırının altında kalmaktadır. O halde asıl ve birleşen davacılar lehine hükmedilen manevi tazminat miktarları bakımından Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti olmayıp davalı vekilinin temyiz dilekçesinin HMK’nın 362/1-a maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin HMK 362/1-a maddesi gereğince REDDİNE, HMK 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 03/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11343, Karar No: 2013/14790, Tarih: 24.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/11343 E.  ,  2013/14790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9388, Karar No: 2014/3815, Tarih: 15.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9388 E.  ,  2014/3815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2012/180-2013/255

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ile davalı B.. D.. Müdürlüğü vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı, müflis ... Mağazaları A.Ş.'nın tasfiyesine ilişkin Bolu 2. İflas Dairesi'nin 2011/1 esas sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde, müvekkili alacağının 42. sırada yer aldığını, ancak müvekkilinden önce sıra cetvelinde yer verilen davalı alacaklarının usulsüz ve mükerrer kayıtlar olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptali ile davalıların alacağı payın müvekkilinin alacağı oranında, müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Bolu Vergi Dairesi vekili, davacının taleplerinin hukuki dayanaktan yoksun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı N.. F..'ın Bolu 1. İcra Müdürlüğü'nün 2009/5627 Esas sayılı ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile açılmış takipte, alacağının mükerrer olarak hem 24. sırada hem de 47. sırada rüçhanlı kaydedildiği, N.. F..'a ait alacağın ipotek konulan taşınmaz yönünden, alacağının ipotek limiti (770.000,00 YTL'nın) içerisinde olup, alacağının ipotek limitini oluşturan alacak kadar sıra cetvelinde rüçhanlı sayılması gerektiği, davalı Y.. A..'ın 23. sırada kaydedilen alacağının ve dava dışı Y... Mob...A.Ş.'nın 21. sırada kaydedilen alacağının, farklı tarihli senet alacağına istinaden yapılan ayrı takiplerden kaynaklandığı, B.. D.. Müdürlüğü'nün alacak miktarının 2.545.863 TL olduğu, 41. sıradaki alacak ile 37. sıradaki alacağın mükerrer kaydedildiği, bu nedenle mükerrer olarak kaydedilen 41. sıradaki 444.079,07 TL alacağın adi alacak olarak 4. sıraya kaydına karar verilen kısmının, davacının 42. nolu alacağına mahsuben davacıya ödenmesi gerektiği gerekçesiyle, davacının davalılar N.. F.. ve Y.. A.. hakkında açmış olduğu davanın reddine, davacının davalı Bolu Defterdarlığı Vergi Dairesi Müdürlüğü hakkında açtığı davanın kabulüne, mükerrer olarak 41. sırada kaydedilen 444.079,07 TL alacağın, adi alacak olarak 4. sıraya kaydına karar verilen kısmının, davacının 42 nolu alacağına mahsuben davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalılardan B.. D.. Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı B.. D.. Müdürlüğü vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.