muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2248, Karar No: 2021/3431, Tarih: 08.04.2021

Kadastro Komisyonunca, dava konusu 1730 parsel sayılı taşınmazın tutanak ve ekleri, hem 17.05.1340 tarih, 7 sıra numaralı Hazine tapusu hem de aynı kuvvet ve mahiyette bulunduğu belirtilen 26 K.evvel 1326 tarih, 347 numaralı şahıs tapusu kapsamında kaldığından bahisle Kadastro Mahkemesi’ne devredilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın 26 K.evvel 1326 tarih, 347 numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığını, Hazine’ye ait tapu kaydının çekişmeli taşınmaza ait olmadığını, taşınmazın 80 yılı aşkın süredir zilyetliklerinde bulunduğunu ileri sürerek dava açmıştır. Tapu Müdürlüğü’nden getirtilen 26. K.evvel 1326 tarih, 347 numaralı tapu kaydının tutanak içeriği ile ilgisi bulunmadığından Tapu Arşiv Genel Müdürlüğü’nden yapılan araştırmada tutanak ve eklerinde bahsi geçen davacı tarafa ait tapu kaydının 347 numaralı kayıt olmadığı, K.evvel 1326 tarih, 89-90 sıra numaralı kayıt olduğu anlaşılmıştır. Mahkemece, dava konusu taşınmazın hem 17.05.1340 tarih, 7 sıra numaralı Hazine tapusu hem de K.evvel 1326 tarih, 89-90 sıra numaralı şahıs tapusu kapsamında kaldığı, K.evvel 1326 tarih, 89-90 sıra numaralı tapu kaydının T.sani 1288 tarih, 424 sıra numaralı tapu kaydından geldiği ve Hazine’ye ait tapu kaydından daha eski olduğu, bu nedenle bu tapu kaydına öncelik verilmesi gerektiği gerekçesiyle K.evvel 1326 tarih, 89-90 sıra numaralı tapu miktarı olan 1838 metrekare kısmın tapu maliki Hatice mirasçıları adına, kalan kısmın Hazine’ye ait tapu kaydı kapsamında olması nedeniyle zilyetlikle iktisabı mümkün olmadığından Hazine adına tesciline karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli bulunmamaktadır. Mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişilere Hazine’ye ait tapu kaydının hudutları tek tek okunmak suretiyle sorulmamış, yerel bilirkişilerin bu tapu kaydının çok geniş alanı kapsadığı, dava konusu taşınmazın da kayıt kapsamında kaldığı yönündeki beyanları ile yetinilmiş; fen bilirkişi raporunda, Hazine’ye ait tapu kaydının haritası çıkartılarak dava konusu yer, harita üzerinde işaretlenmiş ise de, rapor içeriğinde bu haritanın neye istinaden çıkartıldığı veya nereden temin edildiği belirtilmemiştir. Ayrıca, davacı tarafa ait K.evvel 1326 tarih, 89-90 sıra numaralı tapu kaydının revizyon durumu araştırılmadığı gibi, bu kayıt T.sani 1288 tarih, 424 sıra numaralı tapu kaydından ifrazen oluştuğu halde kök kaydı ve ifrazen oluşan diğer kayıtlar keşfen uygulanmamış ve tapu kaydının kapsamı yöntemince belirlenmemiştir. Ayrıca K.evvel 1326 tarih, 89-90 sıra numaralı tapu kaydının özellikle batı hududu olan “Arif zevcesi” için komşu 2335 parsel olduğu belirtilmiş ise de, yerel bilirkişi beyanlarında bahsi geçen kişilerle tutanakta belirtilenler arasında bağlantı kurulamadığı anlaşılmaktadır. Bu şekilde eksik inceleme ve araştırma ile karar verilemez.

Hal böyle olunca; doğru sonuca varılabilmesi için Mahkemece öncelikle, davacının dayandığı K.evvel 1326 tarih, 89-90 sıra numaralı tapu kaydının revizyon durumu yerel Tapu Müdürlüğü’nden sorulmalı ve revizyon gördüğü başka taşınmazlar bulunduğu takdirde bu taşınmazlara ait kadastro tutanakları ve tapu kayıtları getirtilerek dosya içerisine alınmalı, ardından çekişmeli taşınmazı iyi bilen, davada yararı bulunmayan, elverdiğince yaşlı yerel bilirkişiler, mümkünse tespit bilirkişileri ve taraf tanıkları ile fen bilirkişinin katılımıyla mahallinde yeniden keşif yapılarak, Hazineye ait 17.05.1340 tarih, 7 sıra numaralı tapu kaydı ile davacı tarafa ait K.evvel 1326 tarih, 89-90 sıra numaralı müfrez tapu kaydı, kök kaydıyla birlikte mevki ve hudutları tek tek okunarak yerel bilirkişiler yardımı ve fen bilirkişi eliyle zemine uygulanmalı, yerel bilirkişilerce bilinemeyen sınır yerleri bulunduğu takdirde bu konuda taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı, fen bilirkişiye tapu kayıtlarında tarif edilen sınır yerleri, denetime elverir şekilde düzenleyeceği haritada ayrı ayrı işaret ettirilmeli, tapu kayıtlarının uyup uymadığı komşu parsel tutanak ve dayanaklarıyla da denetlenmeli, belirtilen şekilde yapılan tapu uygulaması neticesinde elde edilen deliller hep birlikte değerlendirilmeli, taşınmazın taraflara ait tapu kayıtlarının kapsamında kalmadığı belirlendiği takdirde ise 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi gereğince zilyetlik hükümleri göz önünde bulundurularak bir karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen şekilde inceleme ve araştırma yapılmadan yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olduğu gibi, kabule göre de; lehlerine tescil hükmü kurulan kişilerin mirasçılarının kim olduğu belli olduğu halde, taşınmazın ölü kişiler adına tesciline karar verilmesi de isabetsiz olup, davalı Hazine vekili ve ... kızı ...’in temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden ...'e iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1503, Karar No: 2025/5332, Tarih: 19.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2023/1503 E.  ,  2025/5332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/742 E. 2022/637 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin bozma üzerine yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararıyla, sanığın katılanlar M.Y. ve M.A.'ya yönelik hakaret suçundan iki kez mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi içermeyen dilekçesiyle hakkında verilen hükümlerin temyizen incelenerek bozulmalarını talep ettiği belirlenmiştir.

III. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.Ceza Genel Kurulu’nun 14/10/2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın katılanlara yönelik söylediği kabul edilen "Ey ahali görün işte benim karşımda arabada oturuyorlar. Trafikçiler inin lan aşağı ben ayaktayım sizde ayakta olacaksınız." şeklindeki sözlerin, muhatapların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu ve dolayısıyla hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığının gözetilmemesi,

2.Sanığın iddianamede katılanlara yönelik söylediği kabul olunan diğer söz yönünden ise, sanığın hareket eylemini aynı suç işleme kararıyla, tek bir fiil ile gerçekleştirmesi nazara alındığında, sanık hakkında bir kez ceza verilip 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmeyerek yerinde görülmeyen gerekçeyle, katılanlara yönelik eylemler yönünden ayrı ayrı mahkumiyet kararı verilmesi,

2.Sanığın iddianamede katılanlara yönelik söylediği kabul olunan diğer söz yönünden ise, sanığın hareket eylemini aynı suç işleme kararıyla, tek bir fiil ile gerçekleştirmesi nazara alındığında, sanık hakkında bir kez ceza verilip 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmeyerek yerinde görülmeyen gerekçeyle, katılanlara yönelik eylemler yönünden ayrı ayrı mahkumiyet kararı verilmesi,

3.Sanığın hakaret eylemini aleni yer olan cadde üzerinde gerçekleştirmesine karşın, 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesinin uygulanmaması,

Nedenleriyle hükümler hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin kararlarına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,19.03.2025 tarihinde karar verildi.

..
Yargıtay — Esas No: 2013/17367, Karar No: 2014/2014, Tarih: 28.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/17367 E.  ,  2014/2014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/05/2013

NUMARASI : 2012/184-2013/121

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday, ayçiçeği ve taze fasülyenin dekar başına verim miktarlarının İl Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2012 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1052, Karar No: 2016/4740, Tarih: 23.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/1052 E.  ,  2016/4740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Katılan vekilinin 13.03.2014 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü yasal süresi geçtikten sonra 21.03.2014 tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 23.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15045, Karar No: 2012/3188, Tarih: 01.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/15045 E.  ,  2012/3188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine dayalı yeniden inşa nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının davacıya ait işhanında kiracı olduğunu, 27.05.2009 tarihli dernek yönetim kurulu kararı ile taşınmazın yıkılıp yeniden inşası için karar alındığını, alınan karar doğrultusunda projenin hazırlanıp 06.01.2010 tarihinde belediyece onaylandığını, davalı kiracıya usulüne uygun olarak tahliye ihtarı gönderildiğini ancak davalının buna uymadığını belirterek yeniden inşa nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece, davacı tarafından ibraz edilen avan projenin davanın açıldığı tarih itibariyle uygulanabilir olmadığı, yeni avan projenin ibraz edilmediği, tahliye davasının her kira dönemini müteakip açılmasının mümkün olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine göre yeniden inşa nedeniyle açılacak tahliye davalarında, imarca tasdikli mimari ya da avan projenin ibrazı zorunludur. Ne var ki söz konusu projenin davanın açıldığı sırada verilmesi şart olmayıp dava tarihinden sonra da ibrazı mümkündür.

Olayımızda; davacı, 06.01.2010 tarihli onaylı avan projeye dayanmış olup imar planında yapılan değişiklik nedeniyle dava tarihi itibariyle projenin uygulanabilir olmadığı anlaşılmıştır. Belediyece verilen cevabi yazıdan anlaşıldığına göre duruşma aşamasında yeni avan proje için davacı tarafından belediyeye başvurulmuş ancak belediye istemi reddetmiştir. Dava dışı ... Belediyesinin bu işlemine karşı davacı tarafından ... İdare Mahkemesinin 2011/205 esas sayılı dosyası ile idari işlemin iptaline yönelik dava açılmıştır. Mahkemece ilgili tarafa proje ibrazı için her hangi bir kesin süre verilmediği gibi davacı tarafından yapılan proje başvurusu ve idare mahkemesinde görülmekte olan dava sonucu da bekletici mesele yapılmamıştır. Proje ibrazının gecikmesinde davacı derneğin bir kusuru bulunmamaktadır. Bu duruma göre idari yargıda görülmekte olan dava ve proje başvurusunun eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlere göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 01.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6906, Karar No: 2020/2342, Tarih: 02.06.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/6906 E.  ,  2020/2342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL Anadolu 44. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca sanığın bilinen en son adresinin araştırılması ve bu adrese tebligat yapılması; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya bu adrese tebligat yapılamaması hâlinde, sanığın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinin, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek, bu adrese tebligat yapılması gerektiği gözetilmeksizin; sanığın yokluğunda verilen 25/04/2012 tarihli 2011/596 esas ve 2012/1115 karar sayılı “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri” kararının, doğrudan adres kayıt sistemindeki adresine tebligat çıkarıldığı, bu tebligatın iade gelmesi üzerine sanığa koşulları oluşmadığı halde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre 22/05/2012 tarihinde yapılan tebligatın ise usulsüz olduğu ve 25/04/2012 tarihli kararın kesinleşmediği buna bağlı olarak Mahkemenin daha sonra yapmış olduğu işlemlerin hukuki geçerliliğinin bulunmadığı ve "yok" hükmünde olduğu anlaşıldığından, sanığın 30/06/2015 tarihli temyiz dilekçesinin Pendik 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 25/04/2012 tarihli 2011/596 esas ve 2012/1115 karar sayılı karara yönelik itiraz dilekçesi niteliğinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785-2012/101 sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, bu suçla ilgili olarak dosyanın kararın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 02/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10537, Karar No: 2019/1966, Tarih: 05.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/10537 E.  ,  2019/1966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalılardan ... Madencilik Bims İnş. ve Nak. San. Tic. Ltd. Şti. avukatları ve davalılardan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum, 06.12.2012 tarihinde meydana gelen trafik-iş kazası sonucu vefat eden kazalıların hak sahiplerine bağlanan gelirden oluşan kurum zararının rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

5510 sayılı Kanunun İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21’inci madde hükmünde ise, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Bilindiği üzere, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 77 maddesinde; “her İşveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlüdür.” hükmü yer almaktadır. Anılan madde, 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı R.G.de yayımlanan 6331 sayılı Kanunun 37. maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

İşverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümünün genel çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, “çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü” olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı birtakım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5. madde de, işverenin anılan yükümlülükle gerçekleştireceği .korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10. maddede ise, işyerinde sağlık vegüvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir. (Prof. Dr. Tankut Centel, İşverenin İşyerinde Sağlık ve Güvenliği Sağlama Yükümü, Çimento Endüstrisi İşverenleri Sendikası, cilt: 27 sayı: 3 Mayıs 2013)

Diğer taraftan, işçilerin beden ve ruh sağlığının korunmasında önemli olan yön, iş güvenliği tedbirlerinin alınmasının hakkaniyet ölçüleri içinde işverenlerden istenip istenemeyeceği değil, aklın, ilmin, fen ve tekniğin, tedbirlerin alınmasını gerekli görüp görmediği hususlarıdır. Bu itibarla işverenler, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçilerin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı taktirde gerekmeyeceği gibi düşünceler ile almaktan çekinemeyeceklerdir. Çalışma hayatında süre gelen kötü alışkanlık ve geleneklerin varlığı da, işverenlerin önlem alma ödevini etkilemez. İşverenler, çalıştırdığı sigortalıların bedeni ve ruh bütünlüğünü korumak için yararlı her önlemi, amaca uygun biçimde almak, uygulamak ve uygulatmakla yükümlüdürler

Somut olayda, kazalı, davalı ...'in sevk ve idaresindeki servis içinde bulunmakta olup ...in ... istikametine doğru giderken şerit değiştirerek karşı yönden gelen tır ile çarpışması sonucu kazalının vefat ettiği trafik-iş kazasında Mahkemece kusur raporu alınmaksızın kesinleşen ceza dosyasındaki kusur raporu esas alınarak işverenin kusur sorumluluğuna ilişkin bir tespit ve değerlendirme yapılmadan %100 kusur üzerinden davalıların müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna gidilmek suretiyle hüküm kurulduğu anlaşılmıştır. Mahkemece verilen hükmün, kusur yönünden eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğu anlaşılmakla; yapılması gereken iş, öncelikle ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin E.2013/49 sayılı tazminat dosyasının celbi ile tazminat dosyası da göz önünde bulundurularak; soyut ifadelere dayanmayan, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığı ve dayanağı mevzuat hükümleri ayrıntılarıyla irdelenerek, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan alınacak kusur raporu ile sonuca gidilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile hüküm kurulması isabetsizdir.

2) 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 1. fıkrada işverenin, 4. fıkrada üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.