muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3524, Karar No: 2018/411, Tarih: 18.01.2018

Temel hak ve özgürlükler arasında düşünce ve kanaat açıklama özgürlüğünün önemli bir yeri bulunmaktadır. Bu özgürlüğün kullanılabilmesinin en önemli ve etkin yollarından birisi basındır. Basın özgürlüğü; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerir. Düşünceyi açıklama ve basın özgürlüğü, onu kullananlar açısından olduğu kadar gerçekleri öğrenmek özgürlüğüne sahip kişi ve kitleler açısından da temel hak niteliğindedir (Centro Europa 7 S.R.L. ve Di Stefano, § 131). Böylelikle, basın özgürlüğü bir yönüyle halkı ilgilendiren haber ve görüşleri iletme özgürlüğüdür, diğer yönüyle ise, bu özgürlük, halkın bu bilgi ve görüşleri alma hakkıdır.

Çoğunlukçu, özgürlükçü, demokratik toplumlarda, düşünceyi açıklama özgürlüğü; sadece genel kabul gören ve zararsız veya önemsiz sayılan düşünceler yönünden değil, aynı zamanda halkın bir kısmı tarafından benimsenmeyen kural dışı, hatta rahatsız edici, endişe verici, sarsıcı düşünceler için de geçerlidir.

Toplumun ve insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek, doğru ve gerçeğe uygun bilgiler ile donatmak, yaşanan sorun, olay ve oluşumlar hakkında kamuoyunu nesnel bir biçimde aydınlatmak, düşünmeye yönlendirici tartışmalar açmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu suretle denetlemek durumunda olan basının sahip olduğu hakkı hukuka uygun bir biçimde kullandığının kabulü için; açıklama, eleştiri ve değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bağ bulunması, açıklamada küçültücü sözlerin kullanılmaması gerekmektedir. Ancak, basın özgürlüğünün bir dereceye kadar abartma hatta kışkırtmaya başvurma hakkını da içerdiği unutulmamalıdır.

Basın ve diğer medya organlarının ifade özgürlüğü, kamuoyuna yöneticilerin görüş ve davranışlarını tanıtmak ve yargılamak için en iyi araçlardan birisini sunmaktadır. Şüphesiz ifade özgürlüğünü kullanan kişilerin (gazeteciler vb...) bu özgürlüğü kullanırken “görev ve sorumlulukları” da vardır. Sözleşme'nin 10. maddesinin gazetecilere tanıdığı güvence, gazetecilerin gazeteci deontolojisine saygı içinde “doğru ve güvenilir” bilgiler sunmaları anlamında iyi niyetle hareket etmeleri koşuluna bağlıdır (Goodwin, § 39; Mc Vicar, § 83-86; Colombani, § 65).

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında kanun yararına bozmaya konu dosyadaki somut olay değerlendirildiğinde;

Adı geçen gazetenin 16.10.2015 tarihli nüshasının 1. sayfasında manşetten yayınlanan haberde, başvuruculardan birinin fotoğrafına yapışık vaziyette büyük puntolarla yıldız içinde "Gelgitli ... Bey", "Hani Verdiğin Sözler" ve "Bal Gibi Hain" başlıkları ile çevrelenen portre fotoğrafının karşısındaki metin kısmında; "Ben ...'liyim, ...miliyetçiyim dedi. Ancak televizyonu PKK propagandası yaptı. Gazetesi hainlerin kaçmasını sağladı." ve aynı gazetenin 13. sayfasında "... grubunda tele terör" başlıklı haberle ...'ın fotoğrafı ve ismi basılarak, televizyon kanalının PKK propagandası yaptığı, gazetesi ...'in ise terör örgütü militanlarına adları ve bulundukları yeri göstererek, teröristlerin kaçmalarına imkan sağladığı yönünde tekzip talep eden gerçek kişiyi toplum önünde rencide eden, terör örgütü propagandası yapan ve dolayısıyla suç işleyen bir kişi olarak yansıtıp hedef gösteren, bir takım argo deyim ve ithamlarla suçlayan, kişinin sahibi olduğu basın organını bu ithamlardaki amaçlarına yönelik olarak suç aleti şeklinde kullandığını ifade eden, tekzip talep eden gerçek ve tüzel kişileri toplum önünde yasa dışı örgütün emellerine hizmet ettikleri için hainlikle ve hainleri desteklemekle itham ederek hedef alan haberlere yer verildiği görülmektedir.

Yukarıda bahsedilen doktrin ve yargı kararlarında yer aldığı üzere; 5187 sayılı Kanun çerçevesinde, düzeltme ve tekzip talebinin reddine karar verilebilmesi, dolayısıyla yapılan haberlerin "basın özgürlüğü"nden, hukuka uygunluk nedeninden yararlanabilmesi ve bu özgürlüğün herhangi bir sınırlama ile karşılaşmaması için "habere, açıklamaya ve eleştiriye konu olan bilginin gerçek olması, haberin güncel ve toplumun ilgisi bakımından taze olması, haberin yapılması ve bu bilginin açıklanması bakımından kamunun yararının bulunması, haberin konusu, haberle amaçlanan hedef ile kullanılan ifadeler arasında bağ bulunması, her hal ve şartta haberin konusu, haberde yer alan kişilerin eylemleriyle ilgisi olmayan derecede küçültücü, rencide edici, aşağılayıcı ifadelere yer verilmemesi" gibi kriterlerin birlikte gözetilmesi gerekmektedir.

Somut olayda, habere ve eleştiriye konu edilen bilgide, bazı basın ve yayın organlarının sahibi olan başvuran kişinin dini, dili, ırkı, milliyeti veya siyasi düşüncelerinin, toplum tarafından bilinmesinin acil bir kamusal ihtiyaç olmadığı, haberde bahsi geçen baro başkanının televizyondaki konuşması veya bir belediye başkanının terör örgütünü destekleyen eylemleriyle haberin konusu olan gerçek kişi başvuranın milliyetçiliği veya vatan hainliğinin, haberde ulaşılması amaçlanan hedef arasında bulunması gereken illiyet bağının bulunmadığı, her hal ve koşulda haberin konusu ile doğrudan ilgisi olmayan ancak haberde yer alan; "gelgitli, hain" şeklindeki ithamların kişiyi küçültücü, rencide edici ve aşağılayıcı olduğu, bu yönüyle kişinin Anayasa ve hukuk kurallarıyla koruma altına alınan "şeref ve haysiyeti" ile "manevi bütünlüğünü" ihlal edici nitelikte olduğu, bu haliyle düzeltme ve cevap metnine konu edilen haberin, AİHS ve Anayasa'da yer alan ve yukarıda açıklanan temel kriterler çerçevesinde "düşünce ve ifade özgürlüğü" bağlamında kaldığından söz edilemeyeceği, dolayısıyla söz konusu haberde yer alan, düzeltme ve cevap için başvuran gerçek kişiye dair ithamların basın özgürlüğü için öngörülen meşruluk sebepleri arasında sayılamayacağı anlaşılmakla,

Düzeltme ve cevap metninin yayınlanması için başvuran ...'ın talebinin reddine ilişkin İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 13/01/2016 tarihli ve 2016/576 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın kabulüne, anılan kararın ortadan kaldırılması ile düzeltme ve cevap metninin yayınlanmasına dair İstanbul Anadolu 7. Sulh Ceza Hakimliğinin 04/03/2016 tarihli ve 2016/1617 değişik iş sayılı kararında hukuka aykırılık bulunmadığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 18/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1584, Karar No: 2013/5740, Tarih: 19.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/1584 E.  ,  2013/5740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin T.D.İ. Şehir Hatları İşletmesi motor atölyesinde ustabaşı olarak çalışmakta iken, 15.04.2005 tarihinde Şehir Hatları İşletmesinin davalı İDO’ya devredildiğinden dolayı zorunlu olarak emekli edildiğini, konusunda uzman olduğu için 01.06.2005 tarihinde tekrar İDO tarafından işe alındığını, ancak taşeron Akelsan ve ... şirketlerinde sigortalı gösterildiğini, İDO yetkililerinin aldığı karar ile 19.03.2010 tarihinde işten çıkarıldığının bildirildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı İDO vekili; müvekkili şirketin deniz ulaşımında hizmet verdiği gibi karada da hizmet verdiğini, bu sebeple hem denizde hem karada personel bulundurma zorunluluğunun doğduğunu, bu çerçevede 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ile 4735 sayılı Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu kapsamında hizmet alan-yüklenici ilişkisi çerçevesinde atölye, gişe-terminal, temizlik gibi hizmetler hususunda hizmet alımına gittiğini, bu sözleşmelerin belirli süreli olduğunu, sona erdiğinde yeniden ihaleye çıkıldığını, davacının atölye hizmetleri alımı yapılan yüklenici şirketin personeli olduğunu, bu sebeple müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkilinin fazla mesai veya genel tatil günlerinde çalışma yapılması talebinde bulunmadığını, yüklenici ile yapılan sözleşmelere göre çalıştırılan işçilerin alacaklarından yüklenicinin sorumlu olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Şirketi vekili; davacının müvekkili işyerinde 01.01.2009-31.01.2009 ve 01.01.2010-01.03.2010 tarihleri arasında çalıştığını, toplam bir yıl müvekkili şirkette çalışmamış olan davacının kıdem tazminatı ve yıllık izne hak kazanmadığını, davacıya ücretine ilaveten yol ve yemek ücreti ödenmediğini, fazla çalışmasının olmadığını, davacının belirli süreli hizmet sözleşmesi ile çalışmış olmasından dolayı ihbar tazminatı talebinin de yerinde olmadığını, müvekkili şirketin söz konusu ihale için teklif verirken personelin kıdem tazminatı bedelini ihale mevzuatı gereği öngöremediğini, davacı lehine kazanılmış bir hak varsa bunun bedelinin müvekkili işverenden değil, ihale makamı diğer davalıdan talep edilmesi gerektiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Akelsan Şirketi vekili; davacının müvekkili şirketin işyerinde fasılalı olarak üç dönem belirli süreli hizmet sözleşmeleriyle çalıştığını, davacının belirli süreli iş sözleşmeleriyle çalışması sebebiyle kıdem tazminatına hak kazanamayacağını, İDO tarafından ihaleye çıkarılan işin müvekkili içinde belirli süreli olması sebebiyle, müvekkilinin bu işyerinde çalıştıracağı personel ile belirli süreli iş sözleşmesi yapmasının zorunlu olduğunu, davacıyla yapılan sözleşmede, sözleşmenin personelin daha önceki işyerinden doğan haklarını kapsamadığının, işçinin sözleşme öncesi yazılı olarak yeni işverene bildirimde bulunmaması durumunda en son ayrıldığı işvereni her yönüyle ibra etmiş sayıldığının belirtildiğini, davacının işin son bulacağı tarihi işin başında bildiğini, bu sebeple ihbar tazminatı talebinin de yerinde olmadığını, davacının müvekkili işyerinde çalışmış olduğu birinci dönem itibariyle yıllık izin ücretine hak kazanamadığını, diğer dönemlerde ise yıllık izinlerini kullandığını, hafta tatili izinlerini kullandığını, iddiaları kabul etmediklerini, fazla mesai talebinin fahiş olduğunu, zenginleşme amacını güttüğünü savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesinin davalı işverence haklı bir sebep yokken feshedildiği, davacının diğer taleplerine ilişkin alacakları da bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı şirketlerin vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının taleplerinden kimlerin hangi esaslara göre sorumlu olduğu konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/7. maddesine göre, asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanun'dan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı Kanun'un 3. fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğe devam eden 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut olayda alt işverenler arasında işyeri devri söz konusu olup davacının taleplerinden sorumluluğun yukarıda belirtilen esaslara göre tespit edilmesi gerekirken bunun yapılmayarak yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15175, Karar No: 2012/3539, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/15175 E.  ,  2012/3539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine dayalı yeniden inşa nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının davacıya ait işhanında kiracı olduğunu, 27.05.2009 tarihli dernek yönetim kurulu kararı ile taşınmazın yıkılıp yeniden inşası için karar alındığını, alınan karar doğrultusunda projenin hazırlanıp 06.01.2010 tarihinde belediyece onaylandığını, davalı kiracıya usulüne uygun olarak tahliye ihtarı gönderildiğini ancak davalının buna uymadığını belirterek yeniden inşa nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece, davacı tarafından ibraz edilen avan projenin davanın açıldığı tarih itibariyle uygulanabilir olmadığı, yeni avan projenin ibraz edilmediği, tahliye davasının her kira dönemini müteakip açılmasının mümkün olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine göre yeniden inşa nedeniyle açılacak tahliye davalarında, imarca tasdikli mimari ya da avan projenin ibrazı zorunludur. Ne var ki söz konusu projenin davanın açıldığı sırada verilmesi şart olmayıp dava tarihinden sonra da ibrazı mümkündür.

Olayımızda; davacı, 06.01.2010 tarihli onaylı avan projeye dayanmış olup imar planında yapılan değişiklik nedeniyle dava tarihi itibariyle projenin uygulanabilir olmadığı anlaşılmıştır. Belediyece verilen cevabi yazıdan anlaşıldığına göre duruşma aşamasında yeni avan proje için davacı tarafından belediyeye başvurulmuş ancak belediye istemi reddetmiştir. Dava dışı ... Belediyesinin bu işlemine karşı davacı tarafından ... İdare Mahkemesinin 2011/205 esas sayılı dosyası ile idari işlemin iptaline yönelik dava açılmıştır. Mahkemece ilgili tarafa proje ibrazı için her hangi bir kesin süre verilmediği gibi davacı tarafından yapılan proje başvurusu ve idare mahkemesinde görülmekte olan dava sonucu da bekletici mesele yapılmamıştır. Proje ibrazının gecikmesinde davacı derneğin bir kusuru bulunmamaktadır. Bu duruma göre idari yargıda görülmekte olan dava ve proje başvurusunun eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlere göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 6.3.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9826, Karar No: 2014/1313, Tarih: 28.01.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/9826 E.  ,  2014/1313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, ... Köyü ... Mevkiinde bulunan Doğusu; dere, Güneyi; kah, Batısı; kah, ve Kuzeyi; ... Köyü 160 parsel ile çevrili tahmini kırk dönüm miktarındaki taşınmazın davacıya ait olduğunu, yörede yapılan kadastro çalışmalarında dava konusu yerin kadastro harici bırakıldığını ileri sürerek, bu yerin davacı adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kabulü ile ... Köyü ... Mevkiinde bulunan 09.05.2008 tarihli fen bilirkişi raporunda (A ve B) harfleri ile gösterilen toplam 46323,01 m2 yerin davacı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle; Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 06/05/2009 tarih ve 2009/5936 - 7568 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Dosya içeriğinden, yargılamanın devamı sırasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgede orman sınırlandırılmasına başlanıldığı ve taşınmazın kısmen orman sınırları içine alındığı anlaşılmaktadır. Davanın varlığı tahdidin kesinleşmesini önler. Bu durumda, davanın sınırlandırmaya itiraz niteliğine dönüştüğünün kabulü gerekir. O halde, 6831 sayılı Orman Kanununun değişik 11. madde hükmü gözetilerek, uyuşmazlığın çözümünde kadastro mahkemesi görevlidir. Görev kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilmelidir.

Mahkemece yapılacak iş; davanın tescil bölümünü elde tutarak orman kadastrosuna itiraz bölümü yönünden kadastro mahkemesinin görevli olduğundan sözedilerek görevsizlik kararı vermek ve dava konusu taşınmazın orman niteliğinin saptanması bakımından kadastro mahkemesinin vereceği kesinleşen kararını beklemek, ondan sonra tescil istemi yönünden doğacak sonuca göre bir karar verilmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davanın tescil bölümünü elde tutarak orman kadastrosuna itiraz bölümü yönünden kadastro mahkemesinin görevli olduğundan sözedilerek görevsizlik kararı vermek ve dava konusu taşınmazın orman niteliğinin saptanması bakımından kadastro mahkemesinin vereceği kesinleşen kararını beklemek, ondan sonra tescil istemi yönünden doğacak sonuca göre bir karar verilmesi” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra orman kadastrosuna itiraza ilişkin olarak görevsizlik kararı verilerek, dava dosyası görevli kadastro mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro mahkemesince davanın kabulü ile davaya konu ... İlçesi, ... Köyü, ... Mevkiine kain fen bilirkişi ...'un 26/09/2011 tarihli rapor ve ekli krokisinde (A) harfi ile gösterilen ve sarı renkli kalemle taralı olarak gösterilen 23404,39 m² yüzölçümlü taşınmazın orman tahdidin iptali ile davaya konu (A) harfi ile gösterilen kısmın orman sayılmayan yer olarak tesbitine, (B) harfi ile gösterilen ve mavi renkli kalemle taralı olarak gösterilen 22912,50 m² yüzölçümlü taşınmazın orman tahdidin iptali ile davaya konu (B) harfi ile gösterilen kısmın orman sayılmayan yer olarak tesbitine, (C) harfi ile gösterilen ve kırmızı renkli kalemle taralı olarak gösterilen 5218,29 m² yüzölçümlü taşınmazla ilgili hak talebi bulunmadığından bu bölüm yönünden karar verilmesine yer olmadığına, orman sayılan

- 2 -

yerlerden olduğunun tesbitine karar verilmiş, hüküm davalı ... Yönetimi ve ... tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 29/05/2012 tarih 2012/5892 - 8074 sayılı kararıyla onanarak kesinleşmiş, kesinleştirme işlemi yapıldıktan sonra dava dosyası tescil talebi yönünden ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilerek mahkemenin 2009/462 sayılı dosyasına kaydedildiği ve mahkemece, aynı yer ile ilgili tescil talebine ilişkin davanın mahkemenin 2009/462 esas sayılı dosyasında derdest olduğu gerekçesiyle davanın dava şartı yokluğundan usûlden reddine karar verilmiş, hüküm ... vekili tarafından vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 18/01/2012 tarihli ... Kadastro Mahkemesinin 2010/45 Esas - 2012/13 Karar sayılı dosyasında hüküm kısmının 4 nolu bendinde; karar kesinleştiğinde tescil yönünden dosyanın ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, bu karar, görevsizlik kararı olmadığı, temyize konu dava dosyasının ... Asliye Hukuk Mahkemesinde yargılaması yapılan dava konusu yer ile ilgili tescil dava dosyası arasına konulması için verilen karar olduğu, temyize konu dava dosyasının zuhulen esasa kaydedildiği, bu nedenle davalı ... vekiline vekalet ücreti takdir edilmemesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla 1086 sayılı H.U.M.K.'nun 438. maddesi gereğince ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 28/01/2014 günü oy birliği ile karar verildi.