muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1785, Karar No: 2020/866, Tarih: 25.02.2020

Davalı ..., davalı ..., davalı ..., davalı ... ayrı ayrı verdikleri dilekçeler ile, usule yönelik itirazlarında davanın haksız fiil nedeniyle açılacak tazminat davaları için öngörülen zamanaşımı süresinde açılmadığını bu nedenle davacının talebinin zamanaşımına uğradığını, Türkiye Barolar Birliği Disiplin Kurulu tarafından verilen meslekten çıkarma cezaları ile ilgili açılacak davaların idari nitelikte olduklarını bu nedenle bu davaların Adalet Bakanlığı hasım gösterilerek idare mahkemelerinde açılması gerektiğini, esasa yönelik itirazlarında Trabzon Barosu Disiplin Kurulu tarafından verilmiş olan ve davacı tarafından davaya konu yapılan "üç ay süre ile işten çıkarma cezası"nın tüm hukuki denetim yollarından geçerek kesinleştiğini belirterek, davanın öncelikle zamanaşımı ve husumet yokluğu nedeniyle usulden ve esastan reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ..., usule yönelik itirazlarında davanın haksız fiil nedeniyle açılacak tazminat davaları için öngörülen zamanaşımı süresinde açılmadığını bu nedenle davacının talebinin zamanaşımına uğradığını, davanın kendisine değil Trabzon Barosu ya da Türkiye Barolar Birliği'nin tüzel kişiliğine karşı ve idari yargı mercilerinde ikame edilmesi gerektiğini, esasa yönelik itirazlarında ise davacının işlediği disiplin suçunun yargılamasında kendisinin 1136 Sayılı Avukatlık Yasasının ilgili hükümlerine göre ve tarafsız şekilde hareket edildiğini, üyesi olduğu Türkiye Barolar Birliği Disiplin Kurulu tarafından verilmiş olan ve davacı tarafından davaya konu yapılan "üç ay süre ile işten çıkarma cezası"nın tüm hukuki denetim yollarından geçerek kesinleştiğini, davacı ile arasında herhangi bir kişisel sorunun olmadığını, bu açıdan davacıya iftira atmak ya da disiplin yargılamasında görevini kötüye kullanma gibi bir durumunun söz konusu olmadığını belirterek, davanın öncelikle zamanaşımı ve husumet yokluğu nedeniyle usulden ve esastan reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... vekili, usule yönelik itirazlarında davanın haksız fiil nedeniyle açılacak tazminat davaları için öngörülen zamanaşımı süresinde açılmadığını bu nedenle davacının talebinin zamanaşımına uğradığını, Türkiye Barolar Birliği Disiplin Kurulu başkan ve üyelerinin bu davada davalı olarak husumet ehliyetinin bulunmadığını, Türkiye Barolar Birliği Disiplin Kurulu tarafından verilen meslekten çıkarma cezaları ile ilgili açılacak davaların idari nitelikte olduklarını bu nedenle bu davaların idarenin hasım gösterilerek idare mahkemelerinde açılması gerektiğini, Trabzon Barosu Disiplin Kurulu tarafından verilen ve denetim sonucu kesinleşen "üç ay süre ile işten çıkarma cezası"na davacı tarafın riayet etmemesi nedeni ile hakkında "altı ay süre ile işten çıkarma cezası" verildiğini, söz konusu bu kararın ise itiraz sürecinde zaman aşımına uğraması nedeni ile kaldırıldığını, bu itibarla müvekkil ve diğer disiplin kurulu üyelerinin haksız ve kasta dayalı bir kararlarının olmadığını, davacının verilen karardan dolayı avukatlık hakkının elinden alınarak avukatlık yapmayarak maddi bir kayba uğramadığını belirterek, davanın öncelikle zamanaşımı ve husumet yokluğu nedeniyle usulden ve esastan reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalılar ... ve ...; davanın haksız fiil nedeniyle açılacak tazminat davaları için öngörülen zaman aşımı süresinde açılmadığını bu nedenle davacının talebinin zaman aşımına uğradığını, davacı hakkında verilen disiplin cezası kaldırılmadan bu şekilde bir tazminat davası açılamayacağını, davacı tarafından bahsi geçen senet üzerinde tahrifatın yapıldığının ikrar edildiğini belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; Trabzon Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılamada senette tahrifat yapıldığının tespit edildiği, bu açıdan davalılar ... ve ...'ın kusurlu ve hukuka aykırı bir fiillerinin oluşmadığı; diğer davalılar Trabzon Barosu Disiplin Kurulu üyeleri ve Türkiye Barolar Birliği Disiplin Kurulu üyeleri tarafından yürütülen disiplin soruşturmasının ilgili mevzuata uygun olduğu, davacı hakkında verilen bu disiplin cezasının da yargı denetiminden geçerek kesinleştiği, davalıların kusurlu ve hukuka aykırı bir fiillerinin oluşmadığı; davacının, hakkında verilen bu disiplin cezası nedeniyle maddi ve manevi bir zarara uğradığına ilişkin somut bir bilgi ya da belgenin olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 135. maddesinde, kamu kurumu niteliğinde meslek kuruluşlarının belli meslek mensuplarının müşterek ihtiyaçlarını karşılamak, mesleki faaliyetlerini kolaylaştırmak, mesleğin genel menfaatlere uygun olarak gelişmesini sağlamak, meslek mensuplarının birbirleri ile ve halk ile olan ilişkilerinde dürüstlüğü ve güveni hakim kılmak üzere meslek disiplini ve ahlakını korumak maksadı ile kanunla kurulan ve organları kendi üyeleri tarafından kanunda gösterilen usullere göre yargı gözetimi altında, gizli oyla seçilen kamu tüzel kişileri oldukları düzenlenmiştir.

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun “Baroların Kuruluş ve Nitelikleri” başlıklı 76.maddesinde, Barolar; avukatlık mesleğini geliştirmek, meslek mensuplarının birbirleri ve iş sahipleri ile olan ilişkilerinde dürüstlüğü ve güveni sağlamak; meslek düzenini, ahlâkını, saygınlığını, hukukun üstünlüğünü, insan haklarını savunmak ve korumak, avukatların ortak ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla tüm çalışmaları yürüten, tüzel kişiliği bulunan, çalışmalarını demokratik ilkelere göre sürdüren kamu kurumu niteliğinde meslek kuruluşları olarak tanımlanmıştır. Şu halde; adı geçen davalılar barodaki idari görevleri dolayısıyla kamu görevlisi kapsamındadırlar.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Dava şartları, mahkemenin davanın esası hakkında inceleme yapabilmesi için gerekli olan şartlar olup mahkeme dava şartlarından birinin bulunmadığını tespit edince kural olarak davanın esası hakkında inceleme yapamaz. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 114/1-d maddesinde tarafların, taraf ve dava ehliyetine sahip olmaları dava şartı olarak düzenlenmiştir. Aynı Kanun'un 115/1. maddesine göre de mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracak, taraflar da dava şartı noksanlığını yargılamanın her aşamasında ileri sürebilecektir.

Yukarıda açıklanan Anayasa ve kanun maddeleri gereği, uyuşmazlıkta; öncelikle husumet sorunu irdelenmelidir. Davacı, avukat olup eldeki bu davayı mensubu olduğu baro ve Türkiye Barolar Birliği Disiplin Kurulu üyelerine karşı açmıştır. Aralarındaki ilişkinin başlangıcı, kapsamı ve sınırı ise yasa ile belirlenmiştir. Bu anlamda, aralarında bağımlılık (tabiiyet) ilişkisi söz konusudur. Diğer yandan, davalıların işlemlerinin, kural olarak kamu hizmeti niteliğini taşıdığı da tartışma dışıdır. Davacının zarar görmesine neden olarak gösterilen işlem ve eylemler, kamu hizmetinin işleyişi sırasında meydana gelmiştir. Şu durumda, dava dilekçesindeki açıklamalar ve ileri sürülen zararın gerçekleşme biçimi gözetildiğinde davanın, hizmet kusuruna dayandığı anlaşılmaktadır.

Somut davada, davacı hakkında yürütülen disiplin kovuşturması Avukatlık Kanunu hükümlerine göre yapılmış ve davacı da hakkında yürütülen bu disiplin kovuşturması nedeniyle uğradığı maddi ve manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur. Trabzon Barosu Başkanlığı ve Türkiye Barolar Birliği yukarıda belirtilen Anayasa ve Kanun maddeleri gereği kamu kurumu niteliğinde meslek kuruluşları olup davalılar da barodaki idari görevleri nedeniyle kamu görevlisi olduğuna göre, bu görevleri nedeniyle haklarında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddedilmesi gerekirken, uyuşmazlığın esastan incelenmesi ve yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiş, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., Mustafa Ustaömeroğu, ..., ... yönünden BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalılar ..., ... ve ... vekili ile davalı ...’in temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, davacının davalılar ... ve ...’a yönelik temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1771, Karar No: 2023/1970, Tarih: 04.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/1771 E.  ,  2023/1970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca sanık hakkında iftira suçundan dava açılmıştır.

2. Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli ve 2015/806 Esas, 2016/287 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili temyiz isteği; yasal şikayet hakkının kullanımı söz konusu olmadığı, eylemin hukuki değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğü, savcılığa suç duyurusunda bulunarak atılı suçun yetkili makamlara şikayette bulunma unsurunun gerçekletiği ve isnad nedeniyle de soruşturma yapılmasının sağlandığı, eylemin iftira suçunun unsurlarını tam olarak içerdiği ve benzerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay TBMM 23. Dönem Cumhuriyet Halk Partisi Konya milletvekili olan sanık ... tarafından, Türkiye Cumhuriyeti 60 ıncı hükümeti Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına itirazen düzenlenen Fezleke'nin TBMM'ye, Başbakanlıkta 16 ay süre ile bekletilerek geç intikal ettirildiği iddiasında bulunduğu, soruşturma izninin reddine dair karar sanık tarafından itiraz edildiği, Danıştay 1. Daire Başkanlığının 03.03.2010 tarihli kararı ile itirazın reddine karar verildiği, böylece sanığın iftira suçunu işlediği iddiasını ilişkindir.

2. Katılan vekili 14.10.2010 havale tarihli dilekçe ile sanık tarafından iftira ve hakarette bulunulduğundan bahisle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına şikayette bulunulmuştur.

2. Katılan vekili 14.10.2010 havale tarihli dilekçe ile sanık tarafından iftira ve hakarette bulunulduğundan bahisle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına şikayette bulunulmuştur.

3. Sanık 20.08.2009 tarihli Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına Recep Tayyip Erdoğan ve katılan ... hakkında görevi kötüye kullanmak suçundan suç duyurusunda bulunmuş, dilekçesinde 14.01.2000 tarihinde Recep Tayyip Erdoğan'ın yaptığı konuşma nedeniyle hakkında suç ve suçluyu övmek, halkı kin ve düşmanlığa tahrik etmek suçundan Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulduğu, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı 04.04.2007 tarihli kararıyla soruşturmaya yer olmadığına karar verildiği, itiraz üzerine karar kaldırılarak Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı 17.03.2008 tarihli fezleke ile başbakan hakkında 5237 sayılı Kanun'un 215 nci maddesinin birinci fıkrası ve 216 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca fezleke düzenlenerek evrak 21.03.2008 tarihinde Adalet bakanlığına intikal ettiği, Adalet Bakanlığının ise 26.03.2008 tarihinde fezlekeyi Başbakanlığa gönderdiği, Başbakanlığın ise tekemmül etmiş olan fezlekeyi 16 aya kadar beklettikten sonra evrakın 21.07.2009 tarihinde TBMM'ye ulaştığını, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı ve Adalet Bakanlığının üstlerine düşen görevi aksatmadan yerine getirdiğini, fezlekeyi zamanında Başbakanlığa ulaştırdığı, geciktirilmeden savsaklanmadan sürüncemede bırakılmadan anayasal muhatap durumunda olan TBMM Başkanlığına gönderilmesi gereken bir fezleke söz konusu olduğu, fezlekenin 16 ay kadar bekletildikten sonra 21.07.2009 tarihinde TBMM Başkanlığına ulaştırıldığı, en hafif deyimiyle Başbakanın kanunsuz emir niteliğindeki eylem ve işlemine, başbakanlık müsteşarının da iştirak ettiği, Türkiye Cumhuriyetinin 1numaralı bürokratı olan diğer şüpheli başbakanlık müsteşarı, başbakanın kendisine doğrudan ya da dolaylı olarak verdiği kanunsuz talimatın gereğini yaptığı ya da kendince durumdan vazife çıkardığını, şüpheli Recep Tayyip Erdoğan başbakan olmaktan doğan görev ve yetkisini açıkça kötüye kullandığı, 16 ay boyunca yoğun suç kastı altında gerçekleşen bir eylem söz konusu olduğu, Başbakanlık makamı ve görevinin kişisel veya siyasi çıkar için kullanıldığı, bu eylemlere diğer şüphelinin de iştirak ettiği, fezlekeyi Başbakanlıkta 16 ay sümen altı eden ve bu suretle yoğun suç kastı altında görevlerini kötüye kullanan şüpheliler hakkında 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrasına muhalefetten dava açılmasını talep ettiği anlaşılmıştır.

4. TC Başbakanlık Teftiş Kurulu Başkanlığının 30.12.2009 tarih ve TKB 020.02/154 sayılı Başbakanlık makamına hitaben teftiş kurulu başkanı tarafından gönderilen yazıda fezleke ile ilgili zamanaşımı süresinin işlememesi nedeniyle kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kişilere haksız bir kazanç sağlayan bir husus bulunmadığı dolayısıyla görevin gereklerine aykırı davranılmadığı, görevi kötüye kullanma suçunun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle başbakanlık müsteşarı ... hakkında CHP Konya Milletvekili ... tarafından verilen 20.08.2009 tarihli dilekçe ve eklerine konu iddiaya ilişkin olarak soruşturma izni verilmemesi istendiği, soruşturma izni verilmemesi kararına sanık tarafından itirazda bulunulduğu, Danıştay 1. Dairesinin 03.03.2010 tarih ve 2010/182-365 sayılı kararıyla itirazın reddine karar verildiği görülmüştür.

5. 30.11.2010 tarihli sanık hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen fezleke Türkiye Büyük Millet Meclisine gönderildiği, Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı 22.07.2015 tarihli yazı ile 07.06.2015 tarihinde yapılan 25 inci yasama dönemi milletvekili genel seçimi ile üyelik sıfatı sona eren 24 üncü yasama dönemi milletvekillerinin yasama donulmazlıklarının kaldırılmasına dair dosyaları Başbakanlığa, Başbakanlığın 28.07.2015 tarihli yazısı ile Adalet Bakanlığına gönderildiği anlaşılmıştır.

6. Adalet Bakanlığı 04.09.2015 tarihli yazı ile sanığın 07.06.2015 tarihinde yapılan 25 inci dönem milletvekili genel seçimlerinde milletvekili seçilememesi nedeniyle yasama dokunulmazlığı bulunmadığından, yasama dokunulmazlığının kaldırılması talebine dair soruşturma evrakı Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilerek hakkında iftira suçundan dava açılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir.

Bu itibarla; sanığın suç duyurusuna konu evrakın makul süreyi geçecek şekilde gönderilmesi nedeniyle görevi kötüye kullanma suçundan suç duyurusunda bulunduğu, isnada ilişkin istenen soruşturma izninde milletvekillerinin yasama dokunulmazlığı nedeniyle fezleke ile ilgili zamanaşımı süresinin işlemediği, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kişilere haksız bir kazanç sağlayan bir husus bulunmadığı dolayısıyla görevin gereklerine aykırı davranılmadığı gerekçesiyle soruşturma izni verilmemesine karar verilen olayda, eyleminin, suç işlemediğini bildiği kimselere suç isnadı biçiminde olmayıp, Anayasanın 74 üncü maddesinde düzenlenen anayasal şikayet hakkını kullanma niteliğinde bulunduğu anlaşılmakla, yasal unsurları itibariyle oluşmayan suçtan verilen kararda bir isabetsizlik bulunmamıştır.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçeli karara başlığında suç tarihinin 20.08.2009 yerine 14.10.2010 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli ve 2015/806 Esas, 2016/287 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/65, Karar No: 2011/40855, Tarih: 07.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/65 E.  ,  2011/40855 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2008/105450

MAHKEMESİ : Kartal 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/01/2008

NUMARASI : 2008/3

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma-cinsel taciz

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nun 53.maddesinin uygulandığı karar yerinde belirtilmemiş ise de; hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CMK.’nun 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/06/2004 tarih ve 2004/41 E – 511 K sayılı ilamı ile kasıtlı suçtan mahkumiyetinin 5237 Sayılı TCK.nun 58/1-2-b madde ve fıkraları gereğince tekerrüre esas olması nedeniyle hükmolunan cezanın aynı maddenin 6.fıkrası gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, yakınana ait konutun eklentisi sayılan bahçe içerisindeki odunluk tabir edilen yere girip yanan banyo ışığı ve su sesinden birinin banyo yaptığını düşünerek, cep telefonunu banyo penceresinin aralık olan yukarı kısmından içeri tutmak suretiyle içerisini görmeden ve daha önce hiç tanımadığı halde banyo yapmakta olan mağdurenin çıplak

görüntülerini kaydetmesi şeklindeki eyleminin, mağdurenin gizli yaşam alanına girerek başkaları tarafından görülmesi mümkün olmayan bir özel yaşam olayının saptanması nedeniyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu düzenleyen 5237 sayılı TCK'nun 134.maddesinin 1.fıkrasının 2.cümlesi kapsamında değerlendirilmesi gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

2-Kabule göre de; Adli sicil kaydında yer alan önceki mahkumiyetin adli para cezasına ilişkin olması karşısında, 5237 Sayılı TCK.nun 51/1 madde ve fıkrasının (a) bendine göre tayin olunan cezanın ertelenmesine yasal engel bulunmadığı belirlenen sanık hakkında ertelemeye yer olmadığına karar verilirken; “sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığını” irdeleyen yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, CMUK.326/son maddesi gereğince kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5376, Karar No: 2018/10149, Tarih: 24.10.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/5376 E.  ,  2018/10149 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3. maddesi yollamasıyla aynı kanunun 179/2, 62/1, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı sistemi üzerinden çıkartılıp dosyasına eklenen 05.10.2018 tarihli nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 05.09.2017 tarihinde öldüğü tespit olunmakla, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14026, Karar No: 2011/13309, Tarih: 21.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/14026 E.  ,  2011/13309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı ... vekili, Hazine adına kayıtlı çekişmeli taşınmazın gecekondu önleme projesi kapsamında kişilere fiilen teslim edildiğini, tapusunun devri yönünden 4706 Sayılı Yasa uyarınca tüm işlemlerin tamamlandığını, ancak taşınmazın Belediyeye devredilmediğini, bu konuda yapılan başvurunun da sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, tapunun iptaline ve Belediye adına bedelsiz tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine, devir koşullarının gerçekleşmediğini belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yasadaki devir amacının mülkiyet devri anlamına gelmeyip bir takım usuli işlemlerin gerçekleştirilmesine yönelik olduğu, Belediyece de parselizasyon işlemlerinin yerine getirildiği, böylece devir sebebinin ortadan kalktığı, yasanın uygulamasının da Bakanlar Kuruluna ve Maliye Bakanlığına ait bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, 4706 ve 4916 Sayılı Yasalar gereğince Hazineye ait çekişme konusu taşınmazın bazı koşullar dairesinde ilgililerine temlik edilmek üzere Belediyeye devredilmesi öngörülmüş ise de, sonradan 6009 Sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle mülkiyetinin naklinin sebebi Bakanlığın vereceği izine tabi kılındığından, oysa somut olayda Bakanlığın böylesine bir izni bulunmadığı gözetilerek davanın reddedilmiş olması doğru olduğuna göre; davacı Belediyenin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün (6100 sayılı HMK.'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla) HMK.'nın 436.maddesi uyarınca ONANMASINA, 21.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.