muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/918, Karar No: 2016/2567, Tarih: 04.05.2016

**15. Hukuk Dairesi         2016/918 E.  ,  2016/2567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... İnş. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı ... 3. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 21/03/2013 gün ve 2010/..-2013/... sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davalı ... İnş. ve Tic. Ltd. Şti. vekili 22.04.2013 havale tarihli temyiz dilekçesi ile adli yardım talebinde bulunmuş, temyiz harç ve masraflarını yatırmamıştır.

Adli yardım talebinden yararlanabilecek kişiler 6100 sayılı HMK'nın 334. maddesinde gösterilmiştir. HMK'nın 334/1. maddesine göre ancak gerçek kişiler, 334/2. maddesine göre de, kamuya yararlı dernek ve vakıflar adli yardımdan yararlanabilir. Bu hükümlere göre kamuya yararlı dernek ve vakıflar dışındaki tüzel kişilerin adli yardımdan yararlanmaları kural olarak mümkün olmadığı gibi, davalı ... İnş. ve Tic. Ltd. Şti. vekili HMK'nın 336/2. maddesi gereğince iddiasının dayandığı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayamayacak durumda olduğunu gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmadığından davalın vekilinin yerinde görülmeyen adli yardım talebinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Davalı ... İnş. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin adli yardım talebinin reddine,

2-Kararın adli yardım talebinde bulunan davalı vekiline tebliğine,

3-HMK’nın 6459 sayılı Yasayla değişik 337/2. maddesi uyarınca bir hafta içinde Dairemize dilekçe vermek suretiyle karara itiraz edilebileceğine,

4-İtiraz dilekçesi verilmesi halinde dosyanın HMK’nın 6459 sayılı Yasayla değişik 337/2. maddesi uyarınca itirazı incelemekle görevli Yargıtay 16. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na gönderilmek üzere Başkanlığımıza gönderilmesine,

5-Kararın kesinleşmesi halinde temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması için 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesinin yollamasıyla uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK’nın 434/III. maddesi uyarınca işlem yapılmasına,

Yukarıdaki bentler uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/957, Karar No: 2006/1919, Tarih: 13.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/957 E.  ,  2006/1919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde işyeri olarak kullanılan bağımsız bölümün mesken haline getirilmesi, aksi halde kiracının tahliyesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın, tefhim edilen kısa karara uygun olması gerekir. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması durumu 10.4.1992 gün ve 1991/7-1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince mutlak bozma nedenidir.

Taraflara tefhim edilen kısa kararda işyeri olarak kullanılan bağımsız bölümün 30 gün içinde mesken haline dönüştürülmediği takdirde davalı kiracının mecurdan tahliyesine ilişkin hüküm kurulduğu halde gerekçeli kararda bu konuda herhangi bir karar verilmemiştir. Saptanan bu çelişki karşısında, anılan İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca diğer hususlar incelenmeksizin mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/376, Karar No: 2024/3935, Tarih: 28.11.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/376 E.  ,  2024/3935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1892 E., 2023/1651 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/252 E., 2023/224 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü;

I. DAVA

Davacılar vekili; 02.11.2015 tarihinde müteveffa ...'nin eşi ... ile elektrikli bisikletle giderken dengesini kaybedip kaldırıma doğru yuvarlandığını, o sırada kaldırım üzerinde bulunan sökülmüş elektrik direğinden kalan açık vida uçlarının destek ...'nin kafasına ve göğsüne batması nedeniyle vefat ettiğini, yola sabitlenen vidaların üzerinde direk olmadığını, kazayı müvekkili ...'nin sıyrık bile almadan atlattığını, ucu açık bırakılan vidalar olmasa ölümün ve ciddi bir yaralanmanın

gerçekleşmeyeceğini, davalı şirketin bu ihmali hareketi nedeniyle doğan zarardan sorumlu bulunduğu gerekçesiyle; fazlaya ilişkin hakları saklı olmak üzere, davacılardan ... ve ... için ayrı ayrı 20.000,00 TL'şer maddi ve 50.000,00TL'şer manevi, ... ve ... için ayrı ayrı 10.000,00 TL'şer manevi tazminatın davalıdan tahsilini istemiş, 13.03.2023 tarihli ıslah dilekçesi ile davacılardan ... için maddi tazminat (destekten yoksun kalma) taleplerini 1.49.291,58 TL'ye, ... için 190.649,57 TL'ye çıkartıp, tüm alacaklarını kaza tarihi olan 02.11.2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacıların kazanın sebebi olarak olay yerinden sökülen direğin kaldırıma sabit olan parçasını gösterdiklerini, ölenin üzerine düştüğü iddia edilen direğin o bölgede yakın zamanda gerçekleşen bir trafik kazası sonucu yıkıldığını, olay yerinde bulunan elektrik direğinin müvekkili şirket ekiplerince tamir ve montesinin kazanın yakın tarihte olması hasebiyle zaman aldığını, dava konusu olayın da bu tarihte gerçekleştiğini, direğin geçici olarak kaldırım kenarına güvenli bir bölgeye alındığını, kısa zamanda da gerekli tamiratların yapılarak yerine monte edildiğini, söz konusu parçanın kaldırılmasının söz konusu olamayacağını, bahsedilen vidaların kaldırıma monte edildiğini ve sökülemeyeceğini, kazada ölen şahsın ölümünün vidalardan değil, kasksız şekilde trafiğe çıkıp düşmesi ile kafasını yere çarpması sonucu olduğunu, ölümün desteğinin kendi kusuruyla meydana geldiğini, müvekkili işletmenin kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; trafik kazasının davacıların desteği elektrikli bisiklet sürücüsü ...'nin dengesini kaybederek yaya kaldırımı bordürlerine sürtüp düşmesi, kafasını yaya kaldırımı üzerinde bulunan elektrik direği ankraj civatalarına çarpması sonucu meydana geldiği, ...'nin meydana gelen tek taraflı trafik kazası esnasında kask takmadığının anlaşıldığı, ankraj civataları açıkta bulunan direğin yaya kaldırımında bulunduğu, ...'nin kendi kusuru nedeniyle direksiyon hakimiyetini kaybedip, trafiğe kapalı olan yaya kaldırımı bordürlerine sürtüp düştüğü ve kafasını burada bulunan elektrik diğeri ankraj civatalarına çarptığı, ...'nin elektrikli bisiklet sürücüsü olduğu gözetildiğinde yayalara mahsus kaldırımdaki elektrik direğine çarpmasının kendi kusurlu davranışı nedeniyle gerçekleştiği, bina veya yapı eseri malikinin sorumluluğunu ortadan kaldıran nedenler arasında zarar görenin kendi kusurunun da gösterildiği, bu aşamada ...'nin kask takmamış olması, kişinin kafasını ankraj civatalarına çarpması nedeniyle zarar görebileceği sonucunu doğuracağından, ...'nin kusuru nedeniyle nedensellik bağının varlığından söz edilemeyecek olup, davalının sorumluluğuna gidilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacılar vekili süresi içinde istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili; yargılama sırasında alınan hesap raporundan sonra itirazları haklı bulunarak ek rapor alınmasına rağmen davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığını, Bölge Adliye Mahkemesinin ölüm olayı ile davalının faaliyeti arasında illiyet bağı olup olmadığının tespit edilmesi için Mahkeme kararını kaldırdığını, Mahkemenin sözde İstinafın kararına uyarak Adli Tıptan illiyet bağının bulunduğuna dair rapor aldığını ancak yine davayı reddettiğini, Mahkemenin İstinafın kararından sonra yeni bir kusur durum tespiti yapmadığını ve eski kusur raporlarına göre aynı kararı verdiğini, İlk Derece Mahkemesinin gizli bir direnme kararının söz konusu olduğunu, desteğin bisikletten düşmesinin ağır kusur sayılamayacağını, kaldırma kararından sonra Adli Tıp Kurumundan alınan rapora göre ölüm olayı ile vidalar arasında illiyet bağının mevcut olduğunu, dolayısıyla illiyet bağının kesildiği iddiasının kabul edilebilir bir durum olmadığını, destek ...'nin düştüğü için değil, düştüğü noktada açık olarak bırakılan vidalar nedeniyle vefat ettiğini, Mahkemece sadece kazanın oluşuna odaklanıldığını ifade ederek, kararı istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; somut olayda yaya kaldırımı üzerinde bulunup sökülmüş elektrik direğinden arta kalan ankraj civataları, kaldırım üzerinde yürüyen insan ve diğer canlılar ile bebek arabası, tekerlekli sandalye gibi araçlar için tehlike oluşturmakla birlikte, ölen elektrikli bisiklet sürücüsünün karayolunda seyir halinde iken kendi kusuruyla bisikletin hakimiyetini kaybederek karayolundan yaya kaldırımına savrulmak suretiyle vücudunun civatalara çarpması şeklinde gelişen kazada, ölüm sırf açıkta bırakılan civatalardan kaynaklansa bile, kazanın meydana gelmesinde ve özellikle ölenin direksiyon hakimiyetini kaybetmesinde bu civataların doğrudan ve dolaylı etkisi olmadığı, ölenin kaza sonrası kaldırıma yuvarlanarak tesadüf eseri bu civataların üzerine düştüğü, ayrıca ölen sürücünün kaza sırasında da Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 150/1-a maddesine aykırı olacak şekilde koruma başlığı da kullanmadığı dikkate alındığında, ölenin tam kusuruyla kazaya sebebiyet veren hareketi ile zarar arasında illiyet bağı bulunmadığı gerekçesiyle, oy çokluğuyla davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, desteğin ölümü nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) "Yapı malikinin sorumluluğu" ana başlıklı "Giderim yükümlülüğü" kenar başlıklı 69 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Kusur aranmaksızın sorumluluğun düzenlendiği haller, kusursuz sorumluluk halleri olarak ifade edilmektedir. Doktrin kusursuz sorumluluk hallerini olağan sebep sorumluluğu ve tehlike sorumluluğu şeklinde ikili ayrıma tabi tutarken, 6098 sayılı Kanun tarafından; hakkaniyet sorumluluğu, özen (sebep) sorumluluğu ve tehlike sorumluluğu şeklinde ayrıma tabi tutulduğu görülmektedir. Denetleme ve gözetimde özen (cura in custodio) gereği, kusur unsur olarak aranmaz.

3. Değerlendirme

1. Kusur aranmaksızın sorumluluğun düzenlendiği haller, kusursuz sorumluluk halleri olarak ifade edilmektedir. Doktrin kusursuz sorumluluk hallerini olağan sebep sorumluluğu ve tehlike sorumluluğu şeklinde ikili ayrıma tabi tutarken, 6098 sayılı Kanun tarafından; hakkaniyet sorumluluğu, özen (sebep) sorumluluğu ve tehlike sorumluluğu şeklinde ayrıma tabi tutulduğu görülmektedir. Denetleme ve gözetimde özen (cura in custodio) gereği, kusur unsur olarak aranmaz.

2. Özen sorumluluğuna dayalı kusursuz sorumluluğun düzenlendiği 6098 sayılı Kanun'un 69 uncu maddesinin birinci fıkrası hükmüne göre; "Bir binanın veya diğer yapı eserlerinin maliki, bunların yapımındaki bozukluklardan veya bakımındaki eksikliklerden doğan zararı gidermekle yükümlüdür." denmektedir. Yapı malikinin sorumluluğu, bir bina ya da diğer bir imal olunan eserinin bizatihi kendisinden kaynaklanan bir nedenle oluşan zarardan sorumluluğu kapsamakta olup, niteliği itibariyle kusursuz sorumluluk türlerinden olağan sebep sorumluluğudur. Burada malike kurtuluş kanıtı sunma olanağı tanınmamıştır. Malik, ancak illiyet bağını kesen sebeplerin (mücbir sebep, zarar görenin kendi kusuru, üçüncü kişinin ağır kusuru gibi) varlığı durumunda sorumluluktan kurtulabilir.

3. 17.10.2017 havale tarihli bilirkişi raporunda; desteğin ölümünde etkisi olan faktörler yönünden yapılan değerlendirmede; elektrikli bisiklet sürücüsü desteğin geceleyin, meskun mahal içerisinde kasksız olarak kontrolsüz seyri sırasında, direksiyon hakimiyetini kaybederek yolun sağ tarafında yaya kaldırımı bordürlerine sürterek dengesini kaybettiğini, üzerinde bulunduğu elektrikli bisikletten yaya kaldırımı tarafına düşerek kasksız olan başını yaya kaldırımı üzerinde bulunan elektrik direği ankraj civatalarına çarpıp hayatını kaybetmesi sonucu meydana gelen kazaya sebep olması nedeniyle %70 oranında kusurlu olduğunu, davalı şirketin ise, yaya kaldırımı üzerinde bulunan kırılan elektrik direğinin ankraj civatalarını yayaların güvenliği ve mevcut olayda görüldüğü gibi taşıt yolundayken dengesini kaybedip yaya kaldırımına düşen bisiklet veya motosiklet sürücülerinin güvenliği için tedbir alması gerekmekteyken, bu tedbir alınmadan üzeri açık ve sivri konumda bırakılan ankraj civatalarının elektrikli bisikletten yaya kaldırımı tarafına düşen sürücü desteğin başından zarar görmesine sebep olması nedeniyle %30 oranında kusurlu olduğu kanaatine varıldığı bildirilmiştir.

4. 13.10.2021 tarihli 1. Adli Tıp İhtisas Kurulu raporunda; kişinin ölümünün, trafik kazası nedeniyle künt kafa, göğüs batın travmasına bağlı, kafatası, yüz, skapula, klavikula kemik kırıkları ile birlikte beyin kanaması beyin doku harabiyeti, akciğer doku ezilmesi, omentum, barsak mezosu yaralanması ve gelişen komplikasyonları sonucu meydana geldiği, kişinin 01.11.2015 tarihinde maruz kaldığı trafik kazasına bağlı yaralanması ile ölümü arasında illiyet bağı bulunduğu oy birliği ile mütalaa olunduğu bildirilmiştir.

5. Dosya kapsamında alınan tüm bilirkişi raporlarında tespit edildiği üzere, kazanın meydana gelmesinde desteğin %100 kusurlu olduğu sabit ise de, ölüme etkisi olan faktörler yönünden değerlendirme yapılan 17.10.2017 havale tarihli bilirkişi raporunda, davalı şirketin %30 oranında kusuru olduğunun tespit edildiği, 13.10.2021 tarihli 1. Adli Tıp İhtisas Kurulundan alınan raporda, desteğin maruz kaldığı trafik kazasına bağlı yaralanması ile ölümü arasında illiyet bağı olduğunun tespit edildiği, tüm dosya kapsamından, davalı şirketin yaya kaldırımı üzerinde bulunan elektrik direğinin ankraj civatalarını açık bıraktığı ve önlem almadığı, bu civataların elektrikli bisikletten yaya kaldırımına düşen başına ve vücuduna batması sonucu desteğin vefat ettiği, davalının kusursuz sorumluluk ilkesi gereği illiyet bağının kesildiğini ispat edemediği, desteğin kusurunun illiyet bağını ortadan kaldıracak şekilde ağır kusur olarak kabul edilemeyeceği, ancak tazminattan indirim sebebi teşkil edeceği anlaşılmakla, İlk Derece Mahkemesince; yargılama sırasında alınan 17.10.2017 havale tarihli ilk bilirkişi raporundaki kusur oranı dikkate alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, ölenin tam kusuruyla kazaya sebebiyet veren hareketi ile zarar arasında illiyet bağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın redine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurularının reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi Kararının aynı Kanun'un 371 inci maddesi uyarınca davacılar yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/703, Karar No: 2018/10547, Tarih: 18.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/703 E.  ,  2018/10547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ...'ın, çek hesabı sahibi olan ve beraat etmesi nedeniyle temyize gelmeyen sanık ...'a ait suça konu çeki imzalayıp, katılana vermek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında da belirtildiği üzere, belgede sahtecilik suçlarında, önceden verilen rıza üzerine borçlu yerine onun imzasının atılmasında zarar verme bilinç ve iradesi ile hareket edilmediğinden suç kastından söz edilemeyeceği, rızanın açık veya zımni olabileceği göz önünde bulundurulduğunda; sanığın, ... ile birlikte yaşadıklarını, müşterek bir çocuklarının olduğunu, ... Tekstil isimli şahıs firmasını da birlikte işlettiklerini, işletme resmiyette ... adına kayıtlı olmakla birlikte işlerin kendisi tarafından yürütüldüğünü, katılana olan borcu kabul ettiğini ancak işlerinin bozulması nedeniyle ödeme yapamadığını savunması, temyize gelmeyen sanık ...'ın, ... Tekstil isimli işyeri kendi adına kayıtlı olmakla birlikte, işlerin sanık ... tarafından yürütüldüğünü belirtmesi, katılanın, sanık ... ile aralarında ticari ilişki olduğunu, suça konu çekin bizzat sanık tarafından doldurularak imzalandığını, çek hesabı sahibi ...'ı, sanığın eşi olarak bildiğini, suça konu çekin verilmesinden sonra da sanık ile ticari ilişkilerinin olduğunu beyan etmesi karşısında; çekin, sahibi tarafından rıza dahilinde verilip daha sonra düzenlenerek keşide edilmesi eyleminde sanığın sahtecilik kastıyla hareket ettiğinden söz edilemeyeceği ve bu halde suçun manevi unsurunun gerçekleşmediği gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.12.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2759, Karar No: 2016/13636, Tarih: 10.10.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/2759 E.  ,  2016/13636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 10.10.2016 günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, kısa kararda davacı-karşı davalı kadın yararına yoksulluk nafakası ile ilgili bir hüküm kurulmadığı halde, gerekçeli kararın hüküm kısmında davacı-karşı davalı kadın yararına 500.00 TL yoksulluk nafakasına karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında yoksulluk nafakası yönünden çelişki oluşturulmuştur.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu 294/3. maddesi uyarınca kararın tefhimi her halde Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297/2. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.

Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlışta olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak Yargıtay yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Bu aykırılık kamu düzenine ilişkin olup diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. Kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunmasının bozma sebebi olduğu ise, 10.04.1992 gün 1991/7-4 karar sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararı gereğidir. Bu nedenle mahkemece yapılacak iş, tefhim edilen kısa karara uygun gerekçeli karar ve buna uygun hüküm oluşturmak olup, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.10.10.2016(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2018/3900, Karar No: 2019/6059, Tarih: 21.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/3900 E.  ,  2019/6059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine dair hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Sanık ...'in resmi nikahlı evli iken vefat eden babasından kalma yetim maaşını alabilmek için eşi ... ile 02.09.1980 tarihinde boşanarak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, bu suretle SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin edilerek kamu kurumunu dolandırdığı iddia olunan olayda; mahkeme tarafından mutlak butlanla malül bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir karar ile boşandıktan sonra eşlerin birarada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın bir kanıtı olamayacağı ayrıca 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kişilerin gelir ve aylığının kesileceği ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki itilaf mahiyetinde olduğu bu suretle dolandırıcılık suçunun yasal unsurları itibarıyla oluşmadığı gerekçelerine dayanan mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun yasal unsurları oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, beraatine ilişkin hükmün ONANMASINA, 21/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.