muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5531, Karar No: 2013/7512, Tarih: 27.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/5531 E.  ,  2013/7512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, dava dışı borçluya ait bağımsız bölümün satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinin birinci sırasında yer alan şikayet olunan kurum tarafından konulan haciz üzerinden beş yıl geçtiğini, bu süre zarfında satış istemediğinden şikayet olunanın haczinin düştüğünü, ayrıca belirtilen hacze konu borç şikayet olunan tarafından tahsil edilmiş olduğu halde haczin kaldırılmadığını, daha sonra yeniden doğan alacakları için eski haciz üzerinden alacaklarının devam ettiği yönünde haksız beyanda bulunduklarını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, 6183 sayılı Kanun'a göre takibi yapılan alacaklarda satış istemek için herhangi bir kısıtlayıcı süre öngörülmediği gibi hacze konu alacağın da tahsil edilmediğini savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 6183 sayılı Kanun'da haciz konulan gayrimenkullerin satışını isteme konusunda süre bulunmadığı, söz konusu kanunun kamu alacaklarını düzenleyen özel bir kanun olduğu, dolayısıyla İİK'nın 106 ve 110. maddelerinin bu alacaklar yönünden uygulanmasının mümkün bulunmadığından şikayet olunanın haczinin düşmediği, davalı kurumca 2006 yılı 11. ay prim borcu için 2007/10656 Esas ve 2012/12226 Esas sayılı dosyalar üzerinden iki ayrı takip yapıldığı, şikayet olunanın ilk konulan hacze ilişkin alacaklarını tahsil ettiği yönündeki iddiaların yersiz olduğu gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temiz etmiştir.

1- Borçluya ait mahcuzun satış bedelinin bütün alacaklıların alacağını karşılamaması halinde düzenlenecek sıra cetveline itiraz, alacağın esas ve miktarına yönelikse dava yoluyla genel mahkemede (İİK'nın 142/1), itiraz sadece sıraya yönelikse şikayet yoluyla icra mahkemesinde (İİK'nın m. 142/son) ileri sürülmelidir.

Somut olayda, şikayetçi vekili tarafından, şikayet olunan SGK'nın, sıra cetveline esas alınan 22.10.2007 tarihli ilk haczinin kapsamındaki alacaklarını tahsil ettiği ancak haczi kaldırmadığı ve daha sonra tahakkuk eden 15.12.2012 tarihli haciz kapsamındaki alacaklarını da bu haciz kapsamında bildirdiği iddia edilmiş olup, itiraz alacağın esas ve miktarına yönelik olduğundan İİK'nın 142/1. maddesi gereğince genel mahkemelerinin görevli olduğu gözönünde bulundurularak, 6100 sayılı HMK'nın 114/c ve 115/2. maddeleri uyarınca

mahkemenin görevine ilişkin dava şartı noksanlığı sebebiyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla uyuşmazlığın esası incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

mahkemenin görevine ilişkin dava şartı noksanlığı sebebiyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla uyuşmazlığın esası incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

2- Bozma nedenine göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3191, Karar No: 2020/9897, Tarih: 30.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/3191 E.  ,  2020/9897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (...) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. İle davalı ... İnş. Ltd. Şti vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz nedenlerine göre, davalı ... Elektirk Dağıtım A.Ş’nin tüm, davalı ... İnş. Ltd. Ltd. Şti. şirketinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut uyuşmazlık kıdem tazminatı bakımından oluşan red kısım için davalı şirket lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, bu hususa dikkat edilmemesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu durum yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm kısmına yeni bir bent eklenerek; “9- Davalı ... İnş. Ltd. şirketi kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince belirlenen 2.864,44 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ... İnş. Ltd. Ltd. Şti.'ye iadesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalı ... Elektirk Dağıtım A.Ş'ye yükletilmesine 30/09/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23367, Karar No: 2014/23122, Tarih: 08.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/23367 E.  ,  2014/23122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2014

NUMARASI : 2013/617-2014/49

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı şirket vekili, davalının şirkete ait ... otelde ön büro ve satış departmanında müdür olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca şirketi pazar ve itibar kaybına uğrattığını, iş sözleşmesi sona erdikten sonra da davacı şirkete yaptırılarn rezervasyonları iptal ettirerek şirketi zarara uğrattığını belirterek 3.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, uyuşmazlığın rekabet yasağına aykırılıktan kaynaklandığını belirterek görev itirazında bulunmuş ve davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyuşmazlığın rekabet yasağına aykırılıktan kaynaklandığı gerekçesi ile Ticaret Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir.

Kararı süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesinde, işçi sayılan kimselerle (Kanunun değiştirilen 2. maddesinin C, D ve E fıkralarında istisna edilen işlerde çalışanlar hariç) işveren veya işveren vekilleri arasında “iş sözleşmesinden doğan” veya “iş kanuna dayanan” her türlü hak iddialarından doğan hukuki uyuşmazlıkların İş Mahkemelerinde çözümleneceği açıklanmıştır.

İşçi işe alındığı andan işten çıkarılacağı ana kadar işverene karşı rekabet yapamaz. Zira, söz konusu zaman parçası içinde yapılmış rekabet, sadakat borcuna aykırılık oluşturur. İşçinin 4857 sayılı Kanun’un 25./II. b,d ve e bentleri gereğince doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması sadakat borcunun ihlali olarak kabul edilmiş; bu halde işverenin iş sözleşmesini feshedebileceği gibi tazminat da isteyebileceği hükme bağlanmıştır.

İş sözleşmesinin devamı süresince işçinin işverenle rekabet etmemesi sadakat borcu içinde yer alan bir yükümlülüktür. Buna karşılık, taraflar iş ilişkisi devam ederken sözleşmenin bitiminden sonra işçinin rekabet etmeyeceğine ilişkin bir hükmün iş sözleşmesine konulmasını veya bu konuda ayrı bir sözleşme (rekabet yasağı sözleşmesi) yapılmasını kararlaştırabilirler. İş sözleşmesi sona erdikten sonra işçinin işverenle rekabet etmeme borcu ancak böyle bir yükümlülük sözleşme ile kararlaştırıldığı takdirde söz konusu olmaktadır.

İş görme ve sadakat borçları, açıkça kararlaştırılmasa bile her iş sözleşmesinde vardır. Rekabet etmeme borcu ise, ancak iş sözleşmesi taraflarının açıkça kararlaştırmaları halinde ortaya çıkar.

İş görme ve sadakat borçları, açıkça kararlaştırılmasa bile her iş sözleşmesinde vardır. Rekabet etmeme borcu ise, ancak iş sözleşmesi taraflarının açıkça kararlaştırmaları halinde ortaya çıkar.

Somut olayda, davacı şirket vekili, davalının, şirkete ait ... Otelin ön büro, pazarlama ve satış departmanında müdür olarak çalıştığını belirterek iş sözleşmesi devam ederken ve sözleşmenin sona ermesinden sonra gerçekleştirdiği eylemleri sebebi ile şirketi zarara uğrattığı gerekçesi ile tazminat isteminde bulunmuştur. Mahkemece, uyuşmazlığın rekabet yasağına aykırılıktan kaynaklandığı gerekçesi ile Asliye Ticaret Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir. Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, davalının iş sözleşmesinin sona ermesinden sonra gerçekleştirdiği ve davacı şirketi zarara uğrattığı belirtilen eylemleri ile ilgili tazminat istemi konusunda, İş Mahkemelerinin görevli olmadığı noktasında mahkemece yapılan tespitte bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak iş sözleşmesinin devamı sırasında işçinin doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışları ile sadakat borcuna aykırılıktan kaynaklanan tazminat istemine ilişkin davaya bakmakla İş Mahkemeleri görevlidir. Bu sebeple anılan dönem için görevsizlik kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Hükmün yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.09.2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30195, Karar No: 2011/11241, Tarih: 31.05.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/30195 E.  ,  2011/11241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/05/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu hakkında çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibi yapılmış ve adı geçene örnek 10 no'lu ödeme emri 20.04.2009 tarihinde tebliğ olunmuştur. Borçlu ise 27.04.2009 tarihinde icra mahkemesine başvurarak borca itiraz etmiştir. İİK. nun 168/5. maddesine göre anılan itiraz yasal 5 günlük sürede yapılmalıdır.

İİK. nun 19. maddesi "gün olarak tayin olunan müddetlerde ilk gün hesaba katılmaz. Bir müddetin sonuncu günü resmi bir tatil gününe rastlarsa, müddet tatili takip eden günde biter. Müddet, son günün tatil saatinde bitmiş sayılır." hükmünü içermektedir.

Anılan hükme göre, somut olayda, 5 günlük sürenin son günü olan 25.04.2009 tarihinin Cumartesi gününe denk gelmiş olması karşısında, itiraz süresinin son günü tatile rastladığı için tatili takip eden ilk iş günü olan 27.04.2009 tarihinde yapılmış olan itiraz süresindedir.

O halde, mahkemece itirazın esasının incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, istemin süre aşımı nedeniylr reddi yönünde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 31/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/681, Karar No: 2018/690, Tarih: 25.12.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/681 E.  ,  2018/690 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 142-191

Kasten yaralama suçundan sanık ...’ın TCK’nın 86/1, 86/3-e, 62, 63 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile 5 yıl denetim süresine tâbi tutulmasına ilişkin Beyoğlu (Kapatılan) 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 16.10.2008 tarihli ve 199-208 sayılı kararın kesinleşmesinden sonra, sanığın denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle dosyayı yeniden ele alan Beyoğlu (Kapatılan) 3. Ağır Ceza Mahkemesince 23.12.2010 tarih ve 126-364 sayı ile, CMK’nın 231/11. maddesi gereğince açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanarak sanığın 86/1, 86/3-e, 62, 63, 51 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, ertelemeye, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 24.03.2016 tarih ve 4869-2308 sayı ile;

"Oluş ve dosya içeriğine göre, olay günü sanık ... ve suç arkadaşı......'in yakınan ile gece saat 23.00 sıralarında bir süre gezdikten sonra, sanığın yakınana birlikte kap-kaç yapma teklifinde bulunduğu, yakınanın kabul etmemesi üzerine, bacağına silahla ateş edip yaralayarak 20 TL parasını zorla aldığının anlaşılması karşısında; sanığın sübut bulun yağma suçundan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde karar verilmesi." isabetsizliğinden bozulmasına oy çokluğuyla karar verilmiş,

Daire üyesi A. Suat Ertosun; "Mağdur ..., garsondur. Olay gecesi sanık .........'ın, hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan HAGB kararı verilen...... .....'la birlikte önceden tanıdıkları mağdurun çalıştığı işyerine saat sıralarında gelerek gezme teklif ettikleri, birlikte saat 02.00'ye kadar Taksim'de gezerek içip eğlendikleri, sonrasında sanığın mağdura gasp-kapkaç yapma teklifinde bulunduğu, kabul etmemesi üzerine para istediği, 'Üzerinde sadece işyerine ait paranın olduğunu' söyleyen mağduru,......'den aldığı tabanca ile sol bacağından vurarak 20-TL parasını yağmaladığı iddia edilmektedir. Yaralama sübuta ermiştir. Ancak sanığın yağma suçunu işlediğine dair mağdurun soruşturma aşamasında döndüğü kolluktaki ifadesinden başka kanıt yoktur. Mağdur duruşmada, 'Sanığın, parasını almadığını, zaten parasının da olmadığını' söylemiştir. Olay sırasında tarafların yayında bulunan tanık Saadettin Yüksel ifadesinde, 'Sanığın müştekinin parasını almadığını' beyan etmiştir. Bu durumda sanığın eylemi yaralama suçunu oluşturduğundan, usul ve kanuna uygun bulunan yerel mahkeme kararının onanması görüşündeyim." düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Yerel Mahkeme ise 01.07.2016 tarih ve 142-191 sayı ile önceki hükmünde direnmiştir.

Yerel Mahkeme ise 01.07.2016 tarih ve 142-191 sayı ile önceki hükmünde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.12.2016 tarihli ve 358257 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile dosya, 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 04.05.2017 tarih ve 683-1277 sayı ile; Yerel Mahkeme kararı yerinde görülmediğinden Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Direnmenin ve temyizin kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin yağma suçunu mu yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğunun tespitine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden direnme hükmü kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairenin bozma kararından sonra sanığın hazır bulunduğu 01.07.2016 tarihli oturumda, Yerel Mahkemece sırasıyla sanık ile müdafisinden bozma ilamına karşı diyeceklerinin sorulduğu, ardından Cumhuriyet savcısının görüşünün alındığı ve hazır bulunan sanığa son söz hakkı tanınmadan duruşmaya son verilip direnme hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

1412 sayılı CMUK'nın 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nın "Delillerin tartışılması" başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; "hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir" düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun süreklilik arz eden çok sayıdaki kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması kanuna mutlak aykırılık oluşturmaktadır.

Temyiz mercisince verilen bozma kararından sonra ilk derece mahkemeleri tarafından yargılamaya devam olunduğunda, dava henüz sonuçlanmamış bulunduğundan, ilk defa hüküm kurulurken "son sözün sanığa verilmesi" kuralı, bozmadan sonra başlayan yargılamalarda da "kamu davasının kesintisizliği ve sürekliliği" ilkesinin doğal bir sonucu olarak aynen geçerli olacaktır. Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün tesis ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken "son sözün sanığa verilmesi" kuralına uyulmaması hâli, gerek "savunma hakkının sınırlandırılamayacağı" ilkesine, gerekse CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum, temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Öğretide; "Son söz sanığındır. Son sözün sanığa verilmesi, müdafaa bakımından çok önemlidir. Bunun içindir ki son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi mutlak temyiz sebebi, hukuka kesin aykırılık ve dolayısıyla bozma sebebi sayılmaktadır." (Nurullah Kunter-Feridun Yenisey-Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 18. Baskı, Beta Yayınları, İstanbul 2014, s. 1484.); "Hüküm safhasına geçmeden önce son söz hazır olan sanığa verilmek zorundadır. Bu hüküm silahların eşitliği ve suçsuzluk karinesi ilkelerinin gereği olarak düzenlenmiş, uyulması zorunlu ve emredici bir hükümdür. Son sözün sanığa verilmesi bozmadan sonraki yargılamada da uyulması zorunlu bir usul kuralıdır." (Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 7. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2013, cilt: 2, s. 146–149.) şeklinde görüşler ileri sürülmek suretiyle, hükmün tesis ve tefhim edildiği duruşmada hazır bulunan sanığa mutlaka son sözün verilmesi gerektiği düşüncesi ittifakla benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin olarak yapılan değerlendirmede;

Yerel Mahkemece bozmadan sonra yapılan oturumda sırasıyla sanık, sanık müdafisi ve Cumhuriyet savcısından bozmaya karşı diyecekleri sorulduktan sonra, hazır bulunan sanığa son sözü sorulmadan yargılama bitirilmek suretiyle hükmün tesis ve tefhim edilmesi, CMK'nın 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açıkça aykırılık oluşturduğundan, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usule aykırılık nedeniyle Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.07.2016 tarihli ve 142-191 sayılı direnme kararına konu hükmünün, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.07.2016 tarihli ve 142-191 sayılı direnme kararına konu hükmünün, hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 25.12.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6298, Karar No: 2014/19675, Tarih: 02.07.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/6298 E.  ,  2014/19675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1255, Karar No: 2019/5731, Tarih: 14.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/1255 E.  ,  2019/5731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A-1 maddesinde düzenlenen suçun soruşturulması ve kovuşturulması şikayete tabi olup, 5237 sayılı TCK’nun 73. maddesi uyarınca şikayet hakkı olan kişi, fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden itibaren 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde şikayette bulunmalıdır.

Somut olayda ise; Akbulut Tekstil San. ve Tic.Ltd Şti’nin vekili olan Av.......’ın 11.10.2012 havale tarihli şikayet dilekçesi üzerine sanığa ait Lavera adlı iş yerinde yapılan aramada, üzerinde Hummel A/S firması adına tescilli markaları taşıyan ve bilirkişi raporu ile taklit olduğu tespit edilen 1 adet tekstil ürününün ele geçirilmesi, bu ürünün üzerinde bulunan dava konusu 2006 05992, 148263 ve 2007 68341 numaralı tescil numaralı markaların, Hummel A/S firması adına tescilli olması, Hummel A/S’nin şikayet hakkını Akbulut Tekstil San. ve Tic.Ltd Şti’ne devrettiğine dair hukuken geçerli belge sunulmaması karşısında; marka sahibi Hummel A/S firmasının sanık hakkında hukuken geçerli bir şikayetinin bulunmadığı gözetilmeden, davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı ve sanığın, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye kısmen uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.