muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/658, Karar No: 2018/3014, Tarih: 04.04.2018

Katılan ...’ın soruşturma aşamasında 04/01/2011 tarihli kollukta verdiği ifadesinde; arkadaşlık yaptığı sanığın sürekli kendisinden para istemeye başladığını, kendisine “eğer para vermezsen seni döverim, seni öldürürüm, ağabeylerim var seni onlara vurdururum" gibi sözlerle tehdit ederek defalarca kendisinden para aldığını, sanığa belli aralıklarla yaklaşık 500 TL para ve değeri 400 TL olan 2 adet kolyeyi verdiğini, sözlü tehditlerinin yanı sıra mesaj yolu ile de tehditlerinin devam ettiğini, en son 04.01.2011 günü sanığın kardeşi olan Yeşim Yığcı’nın yanına gelerek kendisine "ablam senden yarın cep telefonu, bot ve 400 TL para istiyor, getirmezsen bana kızar yarın çıkışta onları kesin getir" dediğini beyan ettiği,

Katılan mahkeme aşamasında ise; sanık ..., Mehmet, Melike ve Savaş isimli çocuklarla Emre isimli arkadaşlarının evinde bulundukları sırada, sanık ...'in, annesine mesaj çekeceği bahanesi ile cep telefonunu aldığını, geri istediğinde, "Savaş aldı" dediğini, Savaş'ın da "ben almadım" şeklinde cevap vermesine karşın, arkadaşlarının Savaş'ın üzerini aramalarına rağmen cep telefonunun Savaş'ta çıkmadığını, aradan iki üç gün geçtikten sonra Gizem ile birlikte, telefonu bulmak için Emre'nin evine tekrar gittiklerini, evde yaptıkları aramalara rağmen telefonu bulamadıklarını, aradan geçen zaman içerisinde sanık ...'in, cep telefonunu kendisinin aldığını, Gizem isimli arkadaşıma söylediğini, aradan yine bir süre geçtikten sonra aynı okulda öğrenci olan kardeşi Yeşim'in kendisine "orospu"diye hakaret edip, "Pelin senden bir bot, bir cep telefonu ve 400 TL para istiyor, vermezsem yüzüne jilet atacağını söylediğini", fakat buna rağmen bu istediği para ve eşyaları vermediğini ve durumu ailesine anlattığını, daha sonra polis merkezine gidip şikayetçi olduklarını, bu geçen süre içerisinde cep telefonunun iade edilmediğini ve hatta kendisine çok ihtiyacı olduğundan 20 TL isteyip kısa bir süre..

sonra iade edeceğini söylediği için verdiği 20 TL'nin kendisine iade edilmediği gibi bir süre sonra kendisinden 50 TL para istediğini, olumsuz yanıt vermesi üzerine ''eğer bu parayı vermezsen yüzüne jilet atarım" diye tehdit ettiğini bundan korktuğu için 50 TL verdiğini, sonra Emre için 100 TL istediğini, karşı çıkınca, bu kez de yine "yüzüne jilet atarım"diye tehdit ettiği için 100 TL verdiğini, daha sonra yine Emre’yi bahane ederek çeşitli tarihlerde kendisinden yine para istediğini ve her defasında vermezse yüzüne jilet atacağını söylediğini ve toplam olarak 1000 TL ye aşkın bir parayı sanık ...'e verdiğini, bunları alamadığını, Emre'nin evindeyken boynundaki Yağmur yazılı kolyesini, önce Emre'nin istediğini, "hayır veremem" demesi üzerine boynundan çekip aldığını, bir başka günde sanık ... ve Emre'nin "annenin altın kolyesi varsa getir" dediklerini, kabul etmemesi üzerine her ikisinin de "getirmezsen jiletle yüzünü parçalarız" deyince annesinin kolyesini alıp getirmek zorunda kaldığını beyan etmiştir.

Tamamı sözlü yargılamadan oluşan dosyada;

Tamamı sözlü yargılamadan oluşan dosyada;

Katılanın aşamalardaki beyanlarının gelişerek, değişiklik göstermesine karşın hiçbir aşamada ayrı ayrı iki kez 1000 TL parasının alındığı yönünde hiçbir anlatım ve/veya iddiaya yer vermediği dikkate alındığında, mağdurun iddiaları ile örtüşmeyen ve onu da aşan şeklinde sanığın mağdurdan iki kez 1000 TL paranın alındığına dair kabule esas alınan deliller, denetime olanak verecek şekilde karar yerinde açıklanıp gösterilmeden genel geçişli ifadelere yer verilerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/13402, Karar No: 2014/1, Tarih: 13.01.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/13402 E.  ,  2014/1 K.**

* ANNENİN EVLENMESİYLE VELAYETİN EL DEĞİŞTİRMESİ

* ÇOCUK İLE KİŞİSEL İLİŞKİ ŞEKLİNİN DEĞİŞTİRİLMESİ ZAMANI

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 323

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 349

**"İçtihat Metni"**

1-Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

-Dava velayetin değiştirilmesi veya müşterek çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebine ilişkindir. Taraflar Kuşadası Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 12.06.2007 tarihinde kesinleşen boşanma ilamıyla anlaşmalı olarak boşanmışlar, anlaşma uyarınca velayet davalı anneye verilmiş, davacı baba ile müşterek çocuk arasında kişisel ilişki düzenlenmiştir. Müşterek çocuk Ronay 17.1.2005 doğumlu olup, ana bakım ve şefkatine muhtaçtır. Davalı annenin çocuğa karşı velayet görevini savsakladığına, gereken ilgiyi göstermediğine ve davacı babanın müşterek çocukla kişisel ilişkisini engellediğine ilişkin dosya kapsamında yeterli delil bulunmamaktadır. Toplanan deliller, velayetin değiştirilmesi koşullarının oluştuğunu kabule yeterlilikte değildir. Velayet sahibi annenin yeniden evlenmesi, tek başına velayetin değiştirilmesini gerektirmez. Gerçekleşen bu durum karşısında davacının velayetin değiştirilmesine yönelik talebin reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Ne var ki davacı baba velayetin değiştirilmesi talebinin yanında terditli olarak müşterek çocukla arasında kurulan kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebinde de bulunmuştur. Boşanma tarihi itibariyle müşterek çocuğun yaşı gözetilerek çocukla baba arasında kısa süreli ve hafta sonları yatılı olmayacak şekilde kişisel ilişki kurulmuştur. Ancak aradan geçen süre nedeniyle müşterek çocuğun yaşının büyüdüğü gözetilerek, çocukla davacı baba arasında babalık duygularını tatmine elverişli olacak yeterlilikte kişisel ilişki tesisi gerektiği gözetilerek bu hususta bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.01.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2010/11093, Karar No: 2012/2241, Tarih: 23.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/11093 E.  ,  2012/2241 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava

dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden işverene iadesine 23/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7898, Karar No: 2022/3687, Tarih: 10.05.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7898 E.  ,  2022/3687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 23.10.2018 tarih ve 2017/288 E- 2018/375 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 14.09.2020 tarih ve 2019/354 E- 2020/670 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Türk Patent nezdinde 2015/42734 sayı ile "..." ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, davalı şirketin "Güral" ibareli markalarını gerekçe göstererek yaptığı itirazın kabul edilerek, başvurunun Markalar Dairesi Başkanlığı'nın kararı ile 08 ve 21. sınıftaki mal/hizmetler yönünden kısmen reddine karar verildiğini, bu kısmi ret kararına karşı yeniden inceleme taleplerinin bu kez TPMK'nın 2017-M-4479 sayılı YİDK kararı ile nihai olarak reddedildiğini, bir kişinin kendi isim ve soyismini marka olarak kullanmasının önlenemeyeceğini, dava konusu markaların yazılış, okunuş ve anlamsal olarak açıkça farklı olduğunu ileri sürerek, TPMK YİDK’nın 2017-M-4479 sayılı kararının iptaline ve marka başvurusunun tüm sınıflar yönünden müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin “GÜRAL” esas unsurlu çok sayıda markanın sahibi olduğunu ve “GÜRAL” markasının tanınmış marka olarak tescil edildiğini, davacı ...’nin müvekkili şirket yönetim kurulu başkanı ve hakim ortağı İsmet Güral’ın yeğeni olduğunu, davacının kendi babası ve kardeşleri ile beraber Ng Kütahya Porselen Turizm San. A.Ş.’nin sahibi olduğunu, Güral markasının sahibi olan dava dışı Heriş A.Ş.’nin “Güral” markasının ilk sahibi olduğunu, markadan doğan tüm hakların 2008 yılında Güral Porselen’e devredildiğini, devrin hukuki sonuçları olarak markanın tek hak sahibi olduğunu, davacı tarafın soy isminin Güral olduğundan yola çıkarak marka üzerinde hak yaratma çabasında olduğunu ve bu durumun kötü niyetli olduğunu, isim ve soy isimlerin başkasına ait tescilli markaya aykırı olacak, ona zarar verecek biçimde kullanılamayacağını, davacının her ne kadar kendi isim ve soy ismi olsa da müvekkilinin markası ile iltibas yarattığını ve tanınmış marka hakkına zarar verdiğini, davacının iyi niyetli olmadığını, kanunu dolanarak bir şekilde “Güral” ibaresi üzerinde hak yaratma gayreti ile marka başvurusu yaptığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep istemiştir.

Davalı ... vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu “...” ibaresinin standart karakterlerle yazılmış davacının isim ve soy isimlerinden oluştuğu, davacı başvurusu ile davalı markaları arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında karıştırılma tehlikesi olmadığı, dosya içeriği itibari ile 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesinde yer alan koşulların oluşmadığı gibi taraf markalarının 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi anlamında karıştırılma tehlikesi olmadığı ve dolayısıyla tanınmışlığın bu duruma bir etkisi olmayacağı gerekçesi ile davanın kabulüne, TPMK YİDK’nun 2017-M-4479 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Karara karşı davalı şirket vekili ve davalı TPMK vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Karara karşı davalı şirket vekili ve davalı TPMK vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının başvurusunun “...” ibaresinden oluştuğu, itiraza mesnet davalı Şirket markalarının ise "GÜRAL" esas ibaresinden meydana geldiği, markalardaki esas unsurların "GÜRAL" kelimesi olduğu, davalının itirazına mesnet markaları ile davacının başvurusu arasında biçim, renk, grafik unsurlar, düzenleme ve tertip tarzı olarak görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, işin uzmanı veya dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan, daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu ürünler için ayırdığı satın alım ve yararlanım süresi içinde, davacının başvurusuna konu ibare ve biçimli işareti gördüğünde bunun davalının itirazına mesnet markalarından farklı bir marka olduğunu algılayamayacağı, başvuruya konu markanın davalı adına tescilli markaların bir uzantısı, yeni bir versiyonu, yeni bir serisi olarak algılanmasının yüksek ihtimal dahilinde olduğu, başvuruya konu markada yer alan diğer unsurların yeterli ayırt ediciliğe sahip olmadığı, bu itibarla davacının başvurusuna konu ibare ile davalının itirazına mesnet markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas bulunduğundan mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 10/05/2022 tarihinde kesin olarak oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, marka başvurusunun reddine dair YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

KARŞI OY

Dava, marka başvurusunun reddine dair YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

Davacının ad ve soyadıyla aynı olan “...” ibaresinin marka olarak tescili için yaptığı başvuruya, davalı tarafın “GÜRAL” ibareli markalarını gerekçe göstererek itirazı üzerine davalı kurumun YİDK tarafından 08 ve 21. Sınıf mallar yönünden marka başvurusunun reddine karar verildiği, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile YİDK kararının iptaline karar verildiği, davalı tarafın istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kararın kaldırılarak KHK’nın 8/1-b maddesi uyarınca davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Markalar arasında 556 sayılı Marka KHK’nın 8/1-b maddesi uyarınca karıştırılma ihtimalinin varlığı için Tescil kapsamları aynı veya ilişkilendirilebilecek ölçüde benzer olması ilk zorunlu unsur olup, ayrıca markalar arasında işaretsel yönden de benzerlik bulunması gerekmektedir. İşaretsel benzerlik testi yapılırken markalar görsel, sesçil ve kavramsal yönden karşılaştırılmalı ve ortalama tüketici kitlesinin bütüncül intibası dikkate alınmalıdır.

Davacı tarafın marka başvurusunun 08 ve 21. Sınıftaki güzellik amaçlı kişisel bakım aletleri, kesici - dürtücü silahlar, ütüler, temizlik aletleri, fare kapanları vs. bir takım ev aletlerini vs. kapsadığı, aynı malların davalı şirket adına tescilli “GÜRAL” ibareli markaların kapsamında da bulunuyor ise de, Dairemizin yerleşik kararlarında da ifade edildiği gibi (11 HD 23.10.2019 tarih ve 2018/5762 E.- 2019/6669 K. ŞAHİN / NACİ ŞAHİN; 16.09.2019 tarih ve 2018/4309 E. – 2019/5447 K. SCHUMACHER / DOROTHY SCHUMACHER ; 22.06.2020 tarih ve 2019/5305 E. – 2020/3043 K. ŞAHİN / SÜMRA ŞAHİH vb.) tek başına soyadı içeren markalar ile ad ve soyadı birlikte içeren markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, ad ve soyad markalarını gören ortalama tüketici kitlesinin derhal ve hiç düşünmeksizin bu markanın sadece bu ad ve soyadı taşıyan başka bir ticari işletmeye ait olduğunu düşünecekleri, markalar arasında karıştırılma tehlikesinin meydana gelmeyeceğinin kabulü gerekir. Keza, gerek 556 sayılı Marka KHK’ya, gerekse 6769 sayılı SMK’ya mehaz teşkil eden ve aynı düzenlemeyi içeren AB Marka Yönergesi ve AB Marka Tüzüğü hükümlerine göre inceleme yapan Avrupa Adalet Divanı (ECJ) da Barbara BECKER / BECKER kararında, soyadı markası ile ad-soyad markalarının karıştırılma tehlikesine maruz kalmayacağını kabul etmiştir (24.06.2010 tarih ve C- 51/09 P). Aynı gerekçelerle, Bölge Adliye Mahkemesince hatalı gerekçeyle markalar arasında karıştırılma tehlikesinin bulunduğunun kabulüyle davanın reddine dair kararını isabetli bulmadığımdan kararı onayan Daire çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum.

Mahkeme kararını onayan Daire çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/12475, Karar No: 2017/495, Tarih: 25.01.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/12475 E.  ,  2017/495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi bozmaya uyularak verilen 01/07/2015 tarih ve 2014/308-2015/553 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 11.03.1998 tarihinde aile şirketi olarak kurulduğunu, başlangıçta...'ün %34, ...'ün % 33, ...'ün ise %33 pay sahibi olduğunu, söz konusu aile şirketinin yaklaşık 10 yıldan fazla ticari faaliyetine devam ettiğini, zaman içinde ... ve ...'ün hisselerini devrettiğini, hisse devir sözleşmesinden sonra müvekkili şirket ile davalılar arasında sözleşmeler ile doğmuş ve doğacak borçlardan sorumluluk sözleşmeleri akdedildiğini, müvekkili şirketin restoranı ve kat karşılığı yaptığı inşaatı önceki ve sonraki tüm borçları ile davalılara devrettiğini, her iki sözleşmenin tarihinin 18.09.2008 olduğunu, yani taraflar arasında akdedilen hisse devir sözleşmesinin tarihinden sonra olduğunu, davalıların izah edilen şekilde tüm borç ve yükümlülükleri ile birlikte restoranı ve inşaatı devir almalarından sonra müvekkili şirkette vergi incelemesi başlatılmış olup söz konusu inceleme neticesinde tahakkuk eden vergi aslı, cezaları, özel usulsüzlük cezaları incelendiğinde davalılarca devir alınan restoran ve inşaat faaliyetleri sebebiyle alınan faturalardan kaynaklandığını, ödenen bu cezalar toplamının 86.937,95 TL olduğunu; bu bedelin ödenebilmesi için... Bankası A.Ş. .../... Şubesi'nin 05.05.2009 tarihli kredi tahsilat planına istinaden 18.282,10 TL dosya masrafı ve faiz ödediklerini, bu nedenle toplam 110.110,42 TL ödemek zorunda kalındığını, davalıların sorumluluğunda olan ve yine davalılarca ödenmesi gereken ödemeleri müvekkili şirketin ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek 110.110,42 TL’nin ticari temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; dava konusunun 2004-2007 dönemine ait vergi ziyaı ve usulsüzlük cezası olduğu, davacı şirketin mevcut ortaklarının dava tarihinde ...,... ve ...olduğu, 2004-2007 döneminde ise davacı şirket ortaklarının ..., ... ve