muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/26439, Karar No: 2020/1797, Tarih: 11.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2016/26439 E.  ,  2020/1797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, ...'in 08/12/2006 tarihinde davalıya ait hastanede, davalı Dr. ...'ın gözetiminde gerçekleşen doğumla bir kız bebek dünyaya getirdiğini, hamileliği sırasında tüm kontrollerini düzenli olarak yaptırdığını, doğum için hastaneye yatırıldığı gün doğumun sorunlu olabileceği, sezeryan yapılması gerektiğinin bildirildiğini, ancak sezeryan kararı doktor tarafından geç alındığından bebeğin uzun süre oksijensiz kalarak beyin hücrelerinin hasar gördüğünü, doğumdan sonra bebeğin küveze konulmasının gerektiğini, bu sebeple ...'a nakledildiğini, daha sonra küçüğün tedavisine üniversitesi hastanelerinde devam edildiğini, burada yapılan tetkiklerde bebeğin doğum sırasında oksijensiz kalmasının beyninde yarattığı hasarın MR ile tespit edildiğini, küçüğün sakat kalmasında doğumu gerçekleştiren doktor ve hastanenin kusurlu olduğunu, hastaneye yaklaşık saat 21.00’da yattığını, ancak doğumun sabaha karşı 06:00 da gerçekleştiğini, operasyonu yürüten doktorun sezeryan kararını daha erken vermiş olsaydı, hamilelik sürecinde gayet sağlıklı gelişmiş olan bebeğin sağlıklı dünyaya geleceğini, doğumdan sonra bebeğin hastanede iyi bakılmadığını, bu nedenle başka bir hastaneye nakil edildiğini ileri sürerek manevi tazminatana ilişkin hakları ile maddi tazminattan fazlaya ait talep hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 3.000,00-TL tedavi ve bakım giderleri, 4.000,00-TL daimi işgöremezlik tazminatı olmak üzere toplam 7.000,00-TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, teşhis ve tedavi hizmetini üstlenen doktor ve özel hastanenin sorumluluğuna ilişkin olup, bir davada dayanılan olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini arayıp bulmak hâkimin doğrudan görevidir. (1086 sayılı HUMK. 76.md., 6100 sayılı HMK. 33.md.) Dava, davalı özel hastane ve doktorun vekillik sözleşmesinden kaynaklanan özen borcuna aykırılık olgusuna dayanmaktadır (dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK. 386, 390. md.) vekil, iş görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden değil de bu sonuca ulaşmak için yaptığı uğraşların özenle görülmemesinden sorumludur. Vekilin sorumluluğu, genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin kurallara bağlıdır. (BK.390/11) vekil, işçi gibi özenle davranmak zorunda olup, hafif kusurundan bile sorumludur. (BK.321/1) o nedenle doktorun meslek alanı içinde olan bütün kusurları (hafifte olsa) sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Doktor, hastanın zarar görmemesi için yalnız mesleki değil, genel hayat tecrübelerine göre herkese yüklenebilecek dikkat ve özeni göstermek zorundadır. Doktor tıbbi çalışmalarda bulunurken bazı mesleki şartları yerine getirmek hastanın durumuna değer vermek, tıp biliminin kurallarını gözetip uygulamak tedaviyi her türlü ihtiyat tedbirlerini alarak yapmak zorundadır. Doktor ufak bir tereddüt gösteren durumlarda bu tereddüdü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve orada koruyucu tedbirler almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında seçim yaparken hastanın özelliklerini göz önünde tutmalı onu gereksiz risk altına sokmamalı en emin yolu tercih etmelidir. Gerçekte de mesleki bir iş gören; doktor olan vekilden, ona güvenen müvekkil titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemekte haklıdır. Titiz, özen göstermeyen bir vekil, BK. 394/1 uyarınca vekâleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Somut uyuşmazlıkta, Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulu'ndan alınan raporda, mevcut tıbbı belgere göre ilk normal doğum kararının doğru olduğu, ilerlemeyen travay nedeniyle sezaryen kararının doğru olduğu, ilgili hekime ve hastaneye kusur atfedilemeceği bildirilmiştir. Davacıların itirazı üzerine alınan heyet raporunda da; bebekte gelişen serebral palsi klinik taplosu ile ilgili olarak doğum hekiminin suçlanamayacağı mütalaa edilmiştir. Mahkemece, raporlar hükme esas alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; davacılar itirazlarında davalı doktorun doğum esnasında pratisyen doktor olarak davalı hastanede çalıştığını, kadın doğum uzmanın doğum sırasında yer almadığını bildirmişlerdir

. Davacıların itirazı üzerine alınan heyet raporunda da; bebekte gelişen serebral palsi klinik taplosu ile ilgili olarak doğum hekiminin suçlanamayacağı mütalaa edilmiştir. Mahkemece, raporlar hükme esas alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; davacılar itirazlarında davalı doktorun doğum esnasında pratisyen doktor olarak davalı hastanede çalıştığını, kadın doğum uzmanın doğum sırasında yer almadığını bildirmişlerdir. Hal böyle olunca, mahkemece davacının iddiaları üzerinde durularak, davalı doktorun uzmanlığına ilişkin bilgi ve belgelerin ilgili yerlerden celbi ile, doktorun doğumun gerçekleştiği tarih itibariyle tıbbın gerek ve kurallarına göre bu doğuma müdahale ve doğumu gerçekleştirmeye özellikle de sezeryanla bebeğin doğurtulmasına ehil olup olmadığı, olayda doktor ve hastaneye kusur izafe edilip edilmeyeceği araştırılarak, gerektiğinde denetimine elverişli yeniden veya ek rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 29,20 TL harcın istek halinde davacılara iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/15459, Karar No: 2014/9529, Tarih: 08.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/15459 E.  ,  2014/9529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı (iki kez)

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet (iki kez)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenip gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mağdure ...'ye yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanık 5237 sayılı TCK.nın 53/1-a maddesinde yer alan yetkisini kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği halde, cezasının infazından sonra başlamak üzere aynı Kanunun 53/5. maddesi uyarınca hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında mağdure Keziban'a yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Kütahya Ağız ve Diş Sağlığı Merkezinde diş hekimi olarak görev yapan sanığın diğer mağdure ...'nin diş tedavisine devam ettiği sırada muayene salonunda refakatçi olarak bulunan mağdure ...'a doğru yaklaşıp belinden kavrayarak 'senin dişlerini de tedavi edelim, çürükler var' demesi biçiminde gerçekleşen olayda, sanığın mağdure ...'a yönelik bir sağlık hizmeti sunması söz konusu olmadığı halde hakkında TCK.nın 103/3. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3861, Karar No: 2014/4078, Tarih: 27.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/3861 E.  ,  2014/4078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/09/2012

NUMARASI : 2008/713-2012/461

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı emekli olduğundan işyerinden ayrıldığını ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, izin ve genel tatil ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Ç..., asıl işverenin davalı ... Nakliyat şirketi olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı A.. Nakliyat şirketi, davacının hiçbir zaman işçileri olmadığını ileri sürmüştür

Mahkemece kıdem tazmiantından davalılar Desa ve Ç...şirketlerinin diğer alacaklardan ise tüm davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu ileri sürerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6 ve 7. fıkralarında, "Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İş Hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı yasanın 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için 2 yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından sözkonusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

Somut olayda davacının uyuşmazlık dönemi olan 18.11.1999-9.9.2008 tarihleri arasında farklı işyerlerinden hizmet bildirimlerinin bulunduğu, mahkemece kıdem tazminatından davalı DESA şirketinin son işveren olarak Ç.... şirketinin ise asıl işveren olarak sorumlu olduğu, diğer alacaklardan da davalı tüm şirketlerin müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu kabul etmiştir. Mahkeme kabulüne göre davalı gösterilen beş ayrı şriket arasında nasıl bir hukuki ilişki olduğu, asıl işveren alt işveren, birlikte istihdam, işyeri veya iş sözleşmesinin devri devri konuları üzerinde durulmadan bu ilişki açıklığa kavuşturulmadan karar verilmesi hatalı olmuştur. Davalılar arasında varsa hizmet alım sözleşmeleri, iş sözleşmesi veya işyeri devrine dair belgelerin getirtilerek inclenmesi, gerektiğinde asıl işveren kabul edilen Ç... şirketi ile davacıya her bir işyerinde görülen çalışmaların ve davalılar arasındaki ilişkininin açıklattırılması, şirketlerin ticaret sicil kaydı işe Sosyal Güvenlik Kurumu işyeri bilgileri birlikte incelenmesi suretiyle davalılar arasındaki ilişkiler tek tek saptandıktan sonra alacaklar konusundaki sorumluluğun yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca belirlenmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2205, Karar No: 2012/2441, Tarih: 01.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2205 E.  ,  2012/2441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sarkıntılık suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; cinsel taciz suçundan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 30.05.2006 gün ve 2006/49 Esas, 2006/335 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan sarkıntılık suçunun 765 sayılı TCK.nın 421/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, sanığın mahkûmiyetine karar verilen 30.05.20006 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanışımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 01.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25414, Karar No: 2013/13959, Tarih: 29.05.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/25414 E.  ,  2013/13959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/188946

MAHKEMESİ : Kartal 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/03/2010

NUMARASI : 2009/159 (E) ve 2010/167 (K)

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, başkasına ait kimlik bilgilerinin kullanılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun kilitli otomobilin kapısını açarak oto teybini çalmaktan ibaret eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesinde düzenlenen suça uyduğu gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-e maddesiyle hüküm kurulması,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2011/10-783 Esas ve 2012/150 sayılı kararında da ayrıntılı olarak açıklandığı gibi adli sicil kaydında yer alan 5237 sayılı TCK.nun 191. maddesi uygulanmak suretiyle verilen tedavi ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri kararının “hapis cezasıyla mahkumiyet” olarak değerlendirilmesi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme ve başkasına ait kimlik bilgilerini kullanma suçundan hükmedilen kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 50/3. maddesinde yer alan emredici hüküm nedeniyle aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Dosya içinde bulunan İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10/04/2008 tarihli ve 2008/2841 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararından “25/12/2007 tarihinde İ.A. ile birlikte taşımakta olduğu esrar maddesi ile yakalanan İ.. K..'nün yanında nüfus cüzdanın bulunmamasından da istifade ederek kimliğini gerçeğe aykırı olarak akrabası M. K. olarak beyan ettiği, daha önce alınmış bir parmak izi bulunmaması nedeniyle gerçek kimliği tespit edilemeyen şüphelinin sorgusunun M. K. ismi ile yapıldığı tutuklanmasını müteakip Mustafa Kalyon ismi ile tutuklama müzekkeresi tanzim edilip İskenderun Ceza İnfaz Kurumuna konulduğu, İ.. K..'nün 27/12/2007 tarihli beyanı ile başlatılan inceleme neticesinde gerçek kimliğinin İ.. K.. olduğu tanık beyanı bağlı bulunduğu nüfus müdürlüğünden getirtilen nüfus kaydı ve ekleri ile anlaşıldığı,

Mustafa KALYON adına tanzim edilen evrak kayıtlarında yer alan isimlerin İ.. K.. olarak düzeltilmesi ve Mustafa KALYON ismi ile yapılan tüm kayıtların iptal edilmesi bu kayıtların İ.. K.. olarak düzenlenmesi için kararın Belen İlçe Emniyet Amirliğine gönderilmesine karar verildiğinin” anlaşıldığı, UYAP üzerinden yapılan incelemede de İ.. K.. hakkında suç tarihi 2007 olan iftira suçundan İskenderun Çocuk Mahkemesi'nin 2008/183 Esas sayılı dosyası üzerinden kovuşturma yapılıp hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiğinin görüldüğü, Pendik Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 24/02/2009 tarihinde, Pendik Emniyet Müdürlüğü tarafından aynı tarihte ifadesi alınan M. K. ifadelerinin aynı yönde olduğu, Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespit Grup Amirliği'nin 15/02/2009 tarihli ekspertiz raporunda belirtildiği üzere M. K. adına kayıtlı gerçekte İ.. K..'ye ait olan parmak izinin 25/12/2007 tarihinde Hatay ilinde alınıp AFİS'e aktarıldığı, buna göre, 25/12/2007 tarihinde uyuşturucu madde ile yakalanan İ.. K..'nün kimlik bilgilerini M. K. olarak belirttiği, işlemlerin bu kimlik bilgileri üzerinden yapıldığı, bu kapsamda alınan parmak izlerinin sisteme M. K. ait kimlik bilgileri ile girildiği, M.K. kimliğini kullanan kişinin İ.. K.. olduğunun anlaşılmasına ve İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10/04/2008 tarihli ve 2008/2841 soruşturma sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı bulunmasına rağmen AFİS'te bulunan parmak izi kaydındaki M. K. isminin düzeltilmediği, bu nedenle katılan A. A. 11/09/2008 tarihinde otomobilinde hırsızlık yapılması sonrası elde edilen parmak izinin AFİS'te sorgulanması sonucunda eşleşen parmak izinin Emniyet birimleri tarafından Cumhuriyet Başsavcılığına M. K. ait olduğunun bildirildiği, bu nedenle M. K. yakalanıp hakkında adli işlem yapıldığı, M. K., kendisine ait kimlik bilgilerinin kullanıldığını belirtmesi üzerine yapılan araştırmada katılan A. A.n otomobilinden elde edilen parmak izinin suça sürüklenen çocuk İ.. K..'ye ait olduğunun anlaşıldığı, adı geçenin bu aşamadan sonra yakalandığının anlaşılması karşısında, iftira suçundan suça sürüklenen İ.. K.. hakkında soruşturma yapan İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığı'nın soruşturma dosyası, İskenderun Çocuk Mahkemesi'nin kovuşturma dosyası incelendikten sonra, katılan A. A. karşı işlenen hırsızlı ve mala zarar verme suçlarının soruşturması sırasında M.K. ait kimlik bilgilerini kullanmayan İ.. K.. hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

4- Kabule göre de, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 esas ve 2009/13 karar sayılı kararında belirtildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilirken mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararın esas alınması, manevi zararın bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, somut olayda suça sürüklenen çocuğa yüklenen başkasına ait kimlik bilgilerinin kullanılması suçundan doğan ve hakimin basit bir araştırma ile saptayabileceği herhangi bir maddi zararın bulunmadığı; adli sicil kaydında yer alan 5237 sayılı TCK.nun 191. maddesi uygulanmak suretiyle verilen tedavi ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri kararı hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebilmesi için engel oluşturmayan suça sürüklenen çocuk hakkında 5271 Sayılı CMK.nun 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken “Şartları oluşmadığından” biçimindeki yasal ve dosya içeriğine uygun olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,X

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, 29/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2175, Karar No: 2020/4671, Tarih: 21.09.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/2175 E.  ,  2020/4671 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemenin, davanın kabulüne dair 10.05.2016 tarihli önceki kararı, dairemizin 15.04.2019 tarih ve 2016/17648 E. - 2019/3478 K. sayılı ilamıyla “... Davacının kanuni temsilcilik (müdür) durumu istifa iddiası da gözetilip belirlenmeli, bunlardan sonra davacının davaya konu 2008/12, 2009/1,2,3,4 dönemlerine ilişkin prim borçları sebebiyle sorumluluğu bu kapsamda değerlendirilerek belirlenmelidir” gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ancak yukarıda yazılı bozma gereği yerine getirilmeden karar verilmiştir.

Davacının ortaklık sıfatının 02.05.2008 tarihinde sona erdiğine dair mahkeme kabulü isabetli ise de kanuni temsilcilik görevinin hangi tarihte sona erdiği açık ve net olarak belirlenmeksizin ve karar gerekçesinde gösterilmeksizin yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmesi bozma gereğinin yerine getirilmediğine delalet teşkil edip, karar isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece uyulan bozma ilamı çerçevesinde gerekli belirleme yapılarak, uyuşmazlık hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.