muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9549, Karar No: 2024/2079, Tarih: 26.03.2024

2.İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davası yönünden; velâyeti annesinde bulunan Ada'nın 2018 doğumlu olduğu, annesinin olduğu gibi baba şefkatine de muhtaç olduğu, babanın da çocuğuyla yatılı bir şekilde vakit geçirebilmesi gerektiği, gerek dinlenen tanık beyanlarına baba ile çocuk arasında yatılı bir şekilde kişisel ilişki kurulmasına engel teşkil edebilecek babanın çocuğuna karşı olumsuz herhangi bir tutum ve davranışına yer vermediği, aksine tanık beyanlarından baba ile çocuk arasındaki sevgi bağının güçlü olduğunun anlaşıldığı, nitekim uzman görüş raporunda da yatılı kişisel ilişkiye engel teşkil edebilecek herhangi bir durumdan da bahsedilmediği, aksinin davalı-davacı tarafça ispatlanamadığı, davalı-davacı vekilinin bilirkişi raporunun çelişkili olduğu ve eksik değerlendirildiği yönündeki itirazlarının yerinde olmadığı, isteğin kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle çocuğun anayasal hakkı olan baba ile birbirlerini tanımak, iyi ilişki kurmak ve manevî bağlarının devamını sağlamak gerektiği hususları gözetilerek ve çocuğun yaşam koşulları, eğitim, sağlık ve ulaşım durumları, çocuğun üstün yararı dikkate alınarak babalık duygularını tatmine elverişli ve çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli şekilde kişisel ilişki tesisi yoluna gidilmesi gerektiği gözetilerek daha önce kurulan kişisel ilişkinin yeterli olmadığı gerekçesiyle kişisel ilişkini yeniden düzenlenmesi istemine ilişkin talebin çocuğun üstün yararı gözetilerek kabulüyle; ortak çocuk ile davacı baba arasında her ayın 2. ve 4. hafta sonu cumartesi günleri saat 11.00 ile pazar günleri saat 16.00 arası, dini bayramların 2. günleri saat 12.00 ile 3. günleri saat 15.00 arası, sömestr tatilinde ocak ayı yarı yıl tatilinin 27. günü saat 11.00 ile 29. günü saat 19.00 arası, her yıl ağustos ayının 1. günü saat 11.00 ile ağustos ayının 10. günü saat 19

. ve 4. hafta sonu cumartesi günleri saat 11.00 ile pazar günleri saat 16.00 arası, dini bayramların 2. günleri saat 12.00 ile 3. günleri saat 15.00 arası, sömestr tatilinde ocak ayı yarı yıl tatilinin 27. günü saat 11.00 ile 29. günü saat 19.00 arası, her yıl ağustos ayının 1. günü saat 11.00 ile ağustos ayının 10. günü saat 19.00 arası çocuğun babaya teslimi ile kişisel ilişki kurulmasına; yoksulluk nafakasının kaldırılmasına ilişkin dava yönünden ise de; davalı-davacı kadının kredi çekmek suretiyle butik açtığı, kredi ödemelerinin devam ettiği, mali durumunda olağanüstü bir değişikliğin olmadığı, yoksulluğunun ortadan kalmadığı kanaatine varılmakla tarafların sosyal ve ekonomik durumu gözetilerek davacı-davalı erkeğin yoksulluk nafakasının kaldırılmasına ilişkin isteminin reddine, davalı-davacı kadının birleşen iştirak nafakasının arttırılması davası yönünden ise; dosya kapsamı ve dinlenen tanık beyanlarından anlaşılacağı üzere anlaşmalı boşanma davası sonrasında iştirak nafakası yükümlüsü davacı-davalı erkeğin gelir durumunda olağan üstü bir değişiklik olmadığı, nitekim tanık beyanlarında anlaşmalı boşanma sırasında erkeğin asgari ücretle çalıştığı, halen de asgari ücretle çalışmaya devam ettiği, erkeğin gelir durumunun arttığının davalı-davacı kadın tarafından kanıtlanamadığı, günün ekonomik koşulları ve hayatın olağan akışı gereği ortak çocuğun ihtiyaçlarının arttığının kabulü gerekse de daha önce taktir edilen aylık 750,00 TL iştirak nafakası miktarının nafaka yükümlüsü erkeğin geliri ile orantılığı olduğu gerekçesiyle iştirak nafakasının arttırılmasına ilişkin birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı-davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı vekili istinaf dilekçesinde; yatılı kişisel ilişkinin ortak çocuğun yararına olmadığını, babanın evinde sigara içildiğini ve evde köpek olduğunu, ortak çocuğun alerjik astım bronşiti olduğunu, her ne kadar anlaşmalı boşanma protokolünde kişisel ilişki 5 yaşından sonra yatılı düzenlenmiş ise de, şu aşamada yatılı kişisel ilişkinin hatalı olduğu kanaatinde olduklarını, SGK kayıtları incelenmeden iştirak nafakasının her yıl TÜFE-ÜFE oranında artırıldığından kasıtla davanın reddedilmesinin hatalı olduğunu bildirerek, İlk Derece Mahkemesinin kararının artırılan kişisel ilişkinin yatılı süreler yönünden ve iştirak nafakasının arttırılması talebinin reddi yönlerinden istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 27.08.2018 doğumlu ortak çocuk Ada ile babası arasında anlaşmalı boşanma davasında kurulan ve yeniden düzenlenmesi talep edilen mevcut kişisel ilişkinin 5 yaş öncesi ve sonrası ayrımına göre düzenlendiği, çocuğun 5 yaşını doldurduğu, boşanma davasında Mahkemece çocuk 5 yaşını doldurduktan sonra tarafların anlaşmaları üzerine kişisel ilişkinin yatılı olarak kurulduğu, davacının eldeki davada, klasik kurulan kişisel ilişkiden de, anlaşmalı boşanmada kurulan kişisel ilişkiden de farklı şekilde kişisel ilişki kurulmasını talep ettiği, İlk Derece Mahkemesince kurulan kişisel ilişkinin şekli ve teslim saatleri nedeniyle, hafta sonları velâyet sahibi ebeveynin ve ortak çocuğun eve bağlı kalmasına neden olacak şekilde kişisel ilişki kurulmasının doğru olmadığı, tarafların anlaşmalı boşanma davasındaki anlaşmalarının, tek taraflı iradeyle değiştirilmesine yönelik, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasının reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı, birleşen iştirak nafakasının artırılması talebinin reddine karar verilmesinde ise usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı-davacının kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasına yönelik istinaf talebinin kabulüne, iştirak nafakasının artırılması davasına yönelik istinaf talebinin esastan reddine, İlk Derece Mahkemesinin kararının 1, 3, 4, 5 ve 6 nolu hüküm fıkralarının kaldırılmasına, bu durum yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden asıl davada kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-davalı vekili temyiz dilekçesinde; her ne kadar anlaşmalı boşanma dilekçesinde şartları kabul etmiş olsa bile ortak çocuğun menfaati anne-baba olan iki tarafın kendi kişisel tatminlerinden oldukça üstündür ve hakim müdahalesi ile çözülebilecek bir hukuki ihtilaf olduğunu, buna dayanarak, ortak çocuğun babası ile 2 haftada bir pazar günleri sabah 09.00'dan-12.30 arasında görüşmenin yetmediğini defalarca beyan etmesi, babasını özlemesi, babasından giderken saatlerce ağlaması ancak bunun karşılığında eski eş olan davalıdan hiçbir şekilde esnetme alamaması sebebiyle müvekkil davayı ikame etmeye mecbur kaldığını, anne ve babanın verdiği kararlar yüzünden ortak çocuğun zarar görüyor ve menfaati zarar görüyor ise hakim müdahalesi ile iki tarafın aldığı kişisel ilişki hususundaki karar değiştirilebileceği ileri sürülerek reddedilen kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davası yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi için aranan şartların gerçekleşip gerçekleşmediği, davanın kabulünün gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 182, 323, 330, 336 ncı maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 3 üncü maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 12 nci maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi üçüncü maddesi, dördüncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

1.Davacı baba tarafından açılan kişisel ilişkinin arttırılarak yeniden kişisel ilişki kurulması davasının yapılan yargılaması sonunda; İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile ortak çocuk 2018 doğumlu Ada ile davacı baba arasındaki kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebinin kısmen kabulü ile boşanma dosyasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılarak yerine ortak çocuk ile davacı baba arasında "her ayın 2. ve 4. hafta sonu cumartesi günleri saat 11.00 ile pazar günleri saat 16.00 arası, dini bayramların 2. günleri saat 12.00 ile 3. günleri saat 15.00 arası, sömestr tatilinde ocak ayı yarı yıl tatilinin 27. günü saat 11.00 ile 29. günü saat 19.00 arası, her yıl ağustos ayının 1. günü saat 11.00 ile ağustos ayının 10. günü saat 19.00 arası çocuğun babaya teslimi ile kişisel ilişki kurulmasına" karar verilmiştir. Hükme karşı davalı anne tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince davalı annenin istinaf başvurusunun kabulü ile kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebinin reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı baba tarafından temyiz edilmiştir.

2.Kişisel ilişki düzenlenirken göz önünde bulundurulması gereken temel ilke, “Çocuğun üstün yararı"dır (Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme m.3; Çocuk Haklarının Kullanılmasına ilişkin Avrupa Sözleşmesi m.l; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) m. 339/1, 343/1, 346/1; Çocuk Koruma Kanunu m.4/b). Çocuğun üstün yararı belirlenirken onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur. Yine, 4721 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin ikinci fıkrasında; "Kişisel ilişki sebebiyle çocuğun huzuru tehlikeye girer veya ana ve baba bu haklarını birinci fıkrada öngörülen yükümlülüklerine aykırı olarak kullanırlar veya çocuk ile ciddi olarak ilgilenmezler ya da diğer önemli sebepler varsa, kişisel ilişki kurma hakkı reddedilebilir veya kendilerinden alınabilir." hükmü yer almaktadır.

3.Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, tarafların Burhaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/101 esas 2020/128 Karar sayılı ilamıyla anlaşmalı olarak boşandıkları, kararın kesinleştiği, ortak çocuk Ada'nın velayetinin anneye verildiği, baba ile ortak çocuk arasında "ortak çocuk 5 yaşını dolduruncaya kadar geçerli olmak üzere, her iki haftada bir pazar günü saat 09.00 dan 12.30 a kadar, müşterek çocuk 5 yaşını doldurduktan sonra, her iki hafta da bir cumartesi günü saat 19:30 dan pazar günü saat 12:30 a, her yıl ramazan bayramı’nın 2. günü saat 09.00 dan saat 12.30 a, her yıl kurban bayramı’nın 3. günü saat 09.00 dan saat 12:30 a kadar" kademeli kişisel ilişki kurulduğu, ortak çocuğun temyiz inceleme tarihi itibariyle 5 yaşını doldurduğu, 2018 doğumlu olduğu, alınan sosyal inceleme raporu ile ortak çocuğun baba ile yatılı kalmasına engel hali olmadığının ve kişisel ilişkinin baba ile yatılı olacak şekilde düzenlenmesinin çocuğun üstün yararına olacağının belirtildiği, velâyeti annesinde bulunan ortak çocuğun anne şefkatine olduğu gibi baba şefkatine de muhtaç olduğu, babanın da çocuğuyla yatılı bir şekilde vakit geçirebilmesi gerektiği, dinlenen tanık beyanlarında, baba ile çocuk arasında yatılı bir şekilde kişisel ilişki kurulmasına engel teşkil edebilecek, babanın çocuğuna karşı olumsuz herhangi bir tutum ve davranışından söz edilmediği, aksine tanık beyanlarından baba ile çocuk arasındaki sevgi bağının güçlü olduğunun anlaşıldığı, isteğin kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle çocuğun anayasal hakkı olan baba ile birbirlerini tanımak, iyi ilişki kurmak ve manevi bağlarının devamını sağlamak gerektiği hususları gözetilerek ve çocuğun yaşam koşulları, eğitim, sağlık ve ulaşım durumları, çocuğun üstün yararı dikkate alınarak babalık duygularını tatmine elverişli ve çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli şekilde kişisel ilişki tesisi yoluna gidilmesi gerektiği, boşanma davasında kurulan kişisel ilişkinin yeterli olmadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, ortak çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasının değişen koşullara göre her zaman yeniden değerlendirilebileceği de dikkate alınarak ortak çocuk ile davacı baba arasındaki kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararı doğrultusunda yeniden düzenlenmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının erkeğin kişisel ilişkinin yeniden düzenlemesi davasının reddi yönünden BOZULMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde yatırana geri verilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20861, Karar No: 2013/23814, Tarih: 12.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/20861 E.  ,  2013/23814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise,4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.HGK'nın 06/02/2013 gün ve 2012/21-746 E. - 2013/215 K.sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ...'ye iadesine, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10065, Karar No: 2011/17240, Tarih: 26.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/10065 E.  ,  2011/17240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10664, Karar No: 2014/19365, Tarih: 12.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/10664 E.  ,  2014/19365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 2. maddesinin “Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz” hükmünü içerdiği, yaşı küçük sanıklar hakkında hangi hallerde çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceğinin aynı Yasanın 31. maddesinde açık olarak belirtildiği, çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin ne olduğunu gösteren 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 11. maddesinde de “Bu Kanunda düzenlenen koruyucu ve destekleyici tedbirler, suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından, çocuklara özgü güvenlik tedbiri olarak anlaşılır” hükmü karşısında; sanık hakkında uygulama koşulları bulunmadığı halde, ayrıca 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 5/1-b maddesi uyarınca tedbir kararı verilmesi,

2-TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden “840,00 TL zorunlu müdafii ücretinin alınması” ve “Sanık hakkında 5395 sayılı Yasanın 5/1-b maddesinin uygulanmasına” cümlesinin çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17014, Karar No: 2020/500, Tarih: 09.01.2020

**8. Ceza Dairesi         2017/17014 E.  ,  2020/500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

12.05.2014 günü saat 23:10 sıralarında Kilimli .... Caddesi .... Pasajı No:2 sayılı umuma açık olmayan işyerinde kumar oynatıldığının ihbarı üzerine kolluk görevlilerince işyerine gidilerek işlem yapıldığının anlaşılması karşısında; 2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyet Kanunun Ek-6 maddesinin 8. fıkrasına göre kamuya açık olmayan alanlarda yapılacak işlemler için CMK.nın arama ve elkoymaya ilişkin hükümlerinin uygulanacağı amir hükmü uyarınca CMK.nın 116 ve devamı maddeleri gereğince usulüne uygun alınmış arama kararı olup olmadığının araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.