muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/7238, Karar No: 2006/8763, Tarih: 06.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/7238 E.  ,  2006/8763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Pazaryeri Belediye Başkanlığının 26.4.2006 günlü yazısından dava konusu taşınmazın belediye ya da mücavir alan sınırları içinde bulunmadığı, belediye alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı anlaşılmakta olduğundan tarım arazisi niteliğinde kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Mahkemece bir kez bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerinin saptanmasında dava konusu taşınmazın da içinde yer aldığı ilçenin genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden sonra bunlara göre hesaplama yapılması gerekirken salt dava konusu taşınmazın bulunduğu köye özgü lokal verileri esas alarak kamulaştırma bedelini saptayan bilirkişi kurulu raporuna göre karar verilmesi,

2-Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 5018 sayılı Yasaya ekli I sayılı cetvelde genel bütçeye dahil kamu idareleri kapsamına alınmış olup, anılan Yasanın 45. maddesinin birinci fıkrası uyarınca genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tapu sicilinde tescil olunacağı gözetilmeden dava konusu taşınmazın doğrudan idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, İlçe Tarım Müdürlüğünden münavebeye alınan ürünlere ait ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış kg fiyatını gösterir veri listesi (2006 yılına ait) getirtildikten sonra bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2186, Karar No: 2009/2053, Tarih: 03.04.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/2186 E.  ,  2009/2053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat hukukuna ilişkin davada Adana 7. Asliye ve Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, su ürünleri satışından kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Adana 7.Asliye Hukuk Mahkemesince, 1163 Sayılı Kooperatifler Yasasının 99. maddesi gereğince kooperatiflerle ilgili hukuk davalarının ticari dava sayılacağı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Adana 1.Asliye Ticaret Mahkemesi ise, davanın mutlak ticari davalardan olmadığını belirterek resen görevsizlik kararı verilemeyeceği gerekçesiyle, görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

1163 Sayılı Kooperatif Yasasının 99. maddesinde bu yasadan doğan uyuşmazlıkların ticari dava olduğu kabul edilmiş, ancak münhasıran Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli olduğu belirtilmemiştir. T.T.K.'nun 5. maddesinde, “Aksine hüküm bulunmadıkça dava olunan şeyin değerine göre asliye ve sulh hukuk mahkemesi de ticari davalara bakmakla görevlidir.”hükmüne yer verilmiştir.

Bu durumda, dava tarihi ve değeri esas alındığında, uyuşmazlığın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Adana 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/46, Karar No: 2005/57, Tarih: 24.05.2005

Ceza Genel Kurulu 2005/2-46 E., 2005/57 K.

**Ceza Genel Kurulu 2005/2-46 E., 2005/57 K.**

**- SUÇUN HUKUKİ EVSAFI

- SUÇUN SÜBUTA ERMESİ**- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 110 ]

- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 76 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 6 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 526 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 72 ]

**"İçtihat Metni"**

Emirlere aykırılık suçundan sanığın, TCY.nın 526/1, 647 sayılı Yasanın 4, 6 ve TCY.nın 72. maddeleri uyarınca, 249.139.800 lira hafif para cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine ilişkin, Lüleburgaz Sulh Ceza Mahkemesince verilen 14.12.2001 gün ve 634-837 sayılı hüküm, O yer ve üst C.Savcısının temyizleri üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 06.11.2002 gün ve 22623-18848 sayı ile;

"Sanığın anızlarını yaktığı yerin durumu itibariyle eylemin 6831 sayılı Kanunun değişik 76/d ve 110. maddeleri kapsamında bulunup bulunmadığı araştırılıp, bu yolda uygulama yapılmasının gerekip gerekmeyeceğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden bozulmuştur.

Yerel Mahkemece 07.02.2003 gün ve 760-93 sayı ile;

Mahkemece yargılama yapılırken illiyet bağı ve dosyada mevcut deliller değerlendirilir. Varsayımlarla delil toplama cihetine gidilmez, 6831 sayılı Yasa yönünden araştırma yapılmasına herhangi bir neden bulunmamaktadır, gerekçeleriyle ilk hükümde direnilmiştir.

Bu hükmün de O yer C.Savcıları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay C.Başsavcılığınca, 5219 sayılı Yasanın 13/A maddesi ile Yargıtay Yasasının 28. maddesine eklenen fıkra uyarınca tebliğname düzenlenmeksizin, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, konu müzakere edilip, aşağıda açıklanan karar verildi.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın emirlere aykırılık suçundan cezalandırılmasına ilişkin hüküm aleyhe temyiz üzerine Özel Dairece 6831 sayılı Yasanın 76/d ve 110. maddelerinin uygulanması ihtimali nazara alınarak anız yakılan yerin ormana olan uzaklığının saptanması suretiyle sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği görüşüyle bozulmuş, Yerel Mahkemece, varsayımlarla kanıt toplanamayacağı, 6831 sayılı Yasa hükümleri yönünden, dosya içeriği itibariyle araştırmayı gerektirecek herhangi bir husus da bulunmadığı gerekçeleriyle ilk hükümde direnilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen ısrar kararı verilmiş olsa dahi;

a)Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b)Bozma kararı doğrultusunda tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni kanıtlara dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak,

Özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir karardır. Bu nitelikteki bir kararın temyiz edilmesi halinde incelemenin Yargıtay'ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekir.

b)Bozma kararı doğrultusunda tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni kanıtlara dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak,

Özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir karardır. Bu nitelikteki bir kararın temyiz edilmesi halinde incelemenin Yargıtay'ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekir.

İncelenen dosyada;

Yerel Mahkemece, bozmadan sonra herhangi bir tensip veya ara kararına konu edilmeden 24.12.2002 günlü müzekkere ile suça konu yerin ormana kaç km. uzaklıkta olduğu Lüleburgaz Orman İşletme Şefliğine sorulup, Orman İşletme Şefliğince gönderilen, suça konu yerin Devlet ormanına 10 km. mesafede bulunduğu yönündeki 8.1.2003 tarihli yazı cevabı da dikkate alınmak suretiyle, dosyada bulunan kanıtlar itibariyle başkaca bir araştırmaya gerek bulunmadığı gerekçesiyle ilk hükümde direnilmiş ise de, toplanan bu yeni kanıt ve yapılan açıklamaların Özel Dairece denetlenmediği anlaşılmaktadır. Özel Dairece incelenmeyen bir hususun doğrudan ve ilk kez Ceza Genel Kurulu tarafından ele alınması olanaksız bulunduğundan, saptanan eylemli uyma nedeniyle dosyanın incelenmek üzere Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Saptanan eylemli uyma nedeniyle, dosyanın temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 2.Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 24.05.2005 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4736, Karar No: 2015/381, Tarih: 15.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/4736 E.  ,  2015/381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili ile davalılardan .... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi.... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davaya konu somut olayda, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalı....'in davalı asıl işverene ait seramik işyerinde değişik zamanlarda “fırın işçiliği, makina bakım ve temizlik işçiliği ve vardiya sorumlusu” tabir edilen işlerde çalıştığı anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan kusur raporunda; sigortalıya yeterince eğitim verilmediği, yeterli havalandırma sağlanmadığı, uygun kişisel koruyucu verilmediği gibi kullanımının da denetlenmediği, gerekli toz ölçümlerinin yapılmadığı, sigortalının da kendisine verilen toz maskesini kullanmada yeterli özeni göstermediği saptamaları yapıldıktan ve buna istinaden davalı işverene %80, sigortalıya %10 kusur izafe edildikten sonra; “işyerinde ortamdaki tozun yeterince yok edilmemesi, yine de hastalık olma olasılığı ve bünye durumunun buna uygunluk göstermesi, kişinin beslenme durumu, vücut direncinin yetersizliği hastalığın oluşumunda etkili faktör olması nedeniyle bütün faktörlerin, kaçınılmazlık kavramı içinde değerlendirilerek meslek hastalığının meydana gelmesinde %10 kaçınılmazlığın etkin olduğu yönünde düşünce bildirilmiş, Mahkemece bu rapor doğrultusunda hüküm kurulmuştur.

İş kazası ve meslek hastalıklarının büyük bölümü işverenler tarafından iş sağlığı ve iş güvenliği konusundaki mevzuat hükümlerine uyulması ile önlenebilecek niteliktedir. Ancak kaçınılmaz dış etkenler ve kötü rastlantılar nedeniyle işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda hukuki ve teknik tüm gerekler yerine getirildiği halde iş kazası veya meslek hastalığı gerçekleşebilmektedir ki; bunlar “kaçınılmazlık” olarak değerlendirilmektedir. Bu bağlamda; kaçınılmazlık, olayın meydana geldiği tarihte ve meslek hastalıkları bakımından süreçte bilimsel ve teknik kurallar ve olanaklar gereğince alınacak tüm önlemlere rağmen zararın kısmen veya tamamen meydana gelmesi durumu olarak tanımlanabilir. Bu gerçekten hareketle 5510 sayılı Kanun’un 21/1’inci maddesinde “İşverenin

sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” hükmüne yer verilmiştir. Bu düzenleme gereği; kaçınılmazlığın varlığı durumunda işverenin rücu tazminatı sorumluluğunu aynı oranda sınırlandırması gerekecektir.

sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” hükmüne yer verilmiştir. Bu düzenleme gereği; kaçınılmazlığın varlığı durumunda işverenin rücu tazminatı sorumluluğunu aynı oranda sınırlandırması gerekecektir.

Kaçınılmazlık olgusunda, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın, sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram…” (Prof. Dr. A.Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu - Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup; bu olgunun kabulünün koşulu, “…vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139).

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında; herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur

oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir. İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de, yadsınamaz bir gerçektir.

İşyerinde alınması gereken önlemlerin hiçbirinin işveren tarafından alınmadığının belirtilmiş olmasına karşın, meslek hastalığının meydana gelmesinde sigortalının beslenme durumu ve vücut direncinin yetersizliğinden bahisle kaçınılmazlık faktörünün de etkisi bulunduğu yönünde düşünceye dayalı, kendi içerisinde çelişki taşıyan rapora dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

İşyerinde alınması gereken önlemlerin hiçbirinin işveren tarafından alınmadığının belirtilmiş olmasına karşın, meslek hastalığının meydana gelmesinde sigortalının beslenme durumu ve vücut direncinin yetersizliğinden bahisle kaçınılmazlık faktörünün de etkisi bulunduğu yönünde düşünceye dayalı, kendi içerisinde çelişki taşıyan rapora dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, meslek hastalığının oluşumunda kaçınılmazlık faktörünün uygulama yeri ve etkisinin bulunmadığı gözetilerek, yeniden rapor alınması gerekirken, yetersiz bilirkişi heyet raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekili ile davalılardan... vekilini bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 15.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1625, Karar No: 2016/2954, Tarih: 09.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/1625 E.  ,  2016/2954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin kullandığı motorsiklet ile kavşakta dönüş yapmak istediği sırada çalışma bulunan yolda alelade kapatılmış 10 cmlik çukura girerek kaza yaptığını, kaskının dahi kırıldığını, başından yaralandığını, kolunda parçalı kırık oluştuğunu, platin takıldığını, elektrik teknisyeni olup yaralanması nedeniyle malül ve işsiz kaldığını, askerlik için ise çürüğe aytıldığını, çok üzüldüğünü, kazada yol çalışması olduğuna ve çukur bulunduğuna dair gerekli aydınlatama, uyarıcı işaret ve levha koyarak önlem almayan belediyenin sorumlu olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 2.500.00 TL maddi ve 40.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ... vekili, davada idari yargının görevli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın temelinin hizmet kusuruna dayandığı ve tam yargı davası olarak idari yargıda çözümlenmesi gerektiği gerekçesiyle dava dilekçesinin yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 09/03/2016 gününde oybirliğiyle verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21190, Karar No: 2021/8459, Tarih: 19.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/21190 E.  ,  2021/8459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 02/02/2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 27/03/2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/1, 119/1-c, ve 31/2. maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/3-4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık uzamış dava zamanaşımı süresinin, suçun işlendiği 17/02/2008 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 19/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.