muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/830, Karar No: 2017/7556, Tarih: 12.06.2017

Eğer zarar soruşturma aşamasında tamamen ödenmişse mutlaka düşme kararı verilip adli sicilde bunlara ilişkin mahsus bir sisteme kayıt ettirilmelidir. Sanık soruşturma aşamasında hiç ödeme yapmamış, sanığa ödeme ihtarı da yapılmamış ve sanık kovuşturma aşamasında bilirkişinin hesapladığı miktarı tamamen gidermişse yine düşme verilmelidir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde; Öncelikle duruşma açılıp, taraflar usulüne uygun olarak duruşmaya davet edilip, sanığın savunması alınıp, sanık hakkında kuruma abone olmadan sayaçtan geçirmek suretiyle elektrik kullandığına dair kaçak elektrik tespit tutanağının düzenlenmesi karşısında; sanığın meskeninde kullanılan elektrik sayacının tüketimi eksik gösterip göstermediği veya sayaca tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde müdahale edilip edilmediğinin tespit edilebilmesi için kuruma kaydı bulunmayan sayacın kullanıcı tarafından istenildiği zaman değiştirilmesinin mümkün olduğu da dikkate alınarak; sanığın suça konu yerde ne kadar süredir bulunduğunun ve kaçak ya da usulsüz kullanımın ne zaman başladığının kesin olarak saptanması, sanık suça konu yerde halen oturuyor ise keşif yapılıp kurulu güç belirlenmek suretiyle; oturmuyor ise tespit tutanağında belirtilen devreden geçen akım miktarına göre yine tespit tutanağında belirtilen endeks değerinin uyumlu olup olmadığı ve usulsüz kullanım bedeli konusunda teknik bilirkişiden rapor alınmadan eksik inceleme ve araştırma ile uygulama yapılması,

Alınan bilirkişi raporu sonucunda, sanığın karşılıksız yararlanma kastıyla hareket ettiğinin tespiti halinde, sanığa makul bir süre verilerek ''bilirkişi tarafından belirlenen tüketim bedelini tamamen tazmin etmesi halinde kamu davasının düşürüleceğine'' dair bildirimde bulunarak, sanığa makul bir süre de tanınıp bu süre beklenilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 12.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2361, Karar No: 2007/2686, Tarih: 24.04.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/2361 E.  ,  2007/2686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-... 2-... ile davalılar 1- ... 2-... 3-... arasındaki davadan dolayı Küçükçekmece 1.Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 13.09.2005 gün ve 2004/518-2005/512 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ... ve ... vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

İncelenmesine gerek görüldüğünden;

1-Dava konusu Avcılar Mahallesi 18686 parsel numaralı taşınmazdaki tüm pay devirlerini gösterir tapu kaydının ve bu pay devirlerine ilişkin akit tablosu örneklerinin,

2-Küçükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesi'nin dava dosyasında sözedilen 2001/244 Esas sayılı ortaklığın giderilmesine ilişkin dava dosyasının birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7419, Karar No: 2016/6182, Tarih: 01.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/7419 E.  ,  2016/6182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Başkanlığı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1992 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında ... 101 ada 46 parsel sayılı taşınmaz 50300 m2 yüzölçümüyle ve tarla ve koru niteliğiyle vergi kaydına dayalı şekilde ... Köyü Tüzel Kişiliği adına tespit edilmiş olup halen tapuda Güvem köyü adına kayıtlıdır.

Davacı ... vekili; Asliye hukuk mahkemesine sunduğu dava dilekçesinde özetle; ... köyü 101 ada 46 sayılı parselin evveliyatı ve eylemli durumunun orman olduğu ve zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğundan davalı adına olan tapu kaydının iptali ve orman niteliği ile ... adına tescilini talep etmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne ve çekişmeli taşınmazın tapusunun iptali ile (C) harfi ile işaretli 45895 m² yüzölçümlü bölümünün orman niteliğiyle ... adına tapuya tesciline, (A) harfi ile işaretli 1680 m² yüzölçümlü ve (B) harfi ile işaretli 2725 m² yüzölçümlü bölümü yönünden ise davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalının temyizi üzerine Dairemizin 03/11/2011 gün ve 2011/11734 E. - 10952 K. sayılı ilâmıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma ilâmında özetle; "Yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre 1944 yılında yapılan orman kadastrosu, 4785 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 13.07.1945 tarihinden önce kesinleşmiştir. 3116 sayılı Kanun sadece hangi taşınmazların Devlet Ormanı sayılacağını göstermiş ve Devlet Ormanlarının kadastrosunun yapılacağını öngörmüş olup tahdit dışında kalan yerlerde orman kadastrosunun yapıldığından sözedilemez. Bu nedenle, dava konusu 106 ada 41 sayılı parselin 3116 sayılı Kanuna göre yapılan orman tahdidinin dışında bulunduğu anlaşıldığından, çekişmeli taşınmaz yönünden ilk orman kadastrosunun 30.05.2005 tarihinde 4785 sayılı Kanun hükümleri gözönüne alınarak 6831 sayılı Kanuna göre yapıldığının kabulü gerekmektedir. Bu halde de; 3373 sayılı Kanunla değişik 6831 sayılı Kanunun 11/1. maddesine göre askı ilân gününden itibaren 6 aylık sürede açılan orman kadastrosuna itiraz davalarına bakma görevi kadastro mahkemesine aittir. 6 aylık süre içinde dava açılmadığı takdirde orman tahdidi kesinleşir ve tahdidin kesinleşmesinden sonra açılacak davalar için görevli yargı yeri genel mahkemelerdir. Somut olayda, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde yapılan orman kadastrosunun sonuçları 24.01.2008 - 24.07.2008 tarihleri arasında ilân edilmiş olup dava ise 18.01.2008 tarihinde açılmış olduğuna göre yargılamanın devamı sırasında yapılan bir orman kadastrosu sözkonusu olduğundan dava orman tahdidine itiraz davasına dönüşmüştür. Orman kadastrosuna itiraz davalarına bakma görevi, kadastro mahkemesine aittir. Görev kamu düzenine ilişkin olup mahkeme tarafından re'sen gözetilmelidir.

Bu durumda, mahkemece yapılacak iş; orman tahditine itiraz yönünden görevsizlik, tescil istemi yönünden ise ayırma kararı verilerek orman tahditine itiraz davasının bekletici sorun sayıp sonucunu beklemek ve orman tahditine itiraz davasının sonucuna göre tescil istemi hakkında olumlu olumsuz bir hüküm kurmaktan ibaret iken mahkemece işin esasına girilerek karar verilmesi usûl ve kanuna aykırıdır." denilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesince bozma ilâmına uyularak, orman tahdidine itiraz yönünden görevsizlik kararı verilmiş, görevli ve yetkili Kadastro Mahkemesince yapılan yargılama sonucu ise davanın kabulü ile 101 ada 46 parsel sayılı taşınmazın tamamının orman sınırları içerisine alınmasına karar verilmiş; hüküm, ... Belediye Başkanlığı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman tahdidine itiraz istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanunun göre 1944 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1993’de yapılan eski tahdidin aplikasyonu ve 2/B madde çalışmaları kesinleşmeden iptal edilmiştir.

Yörede, genel arazi kadastro çalışmaları 26.01.1994 tarihinde kesinleşmiştir.

Dava, orman tahdidine itiraz istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanunun göre 1944 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1993’de yapılan eski tahdidin aplikasyonu ve 2/B madde çalışmaları kesinleşmeden iptal edilmiştir.

Yörede, genel arazi kadastro çalışmaları 26.01.1994 tarihinde kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 01/06/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11254, Karar No: 2011/13834, Tarih: 17.11.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/11254 E.  ,  2011/13834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 31.03.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.05.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesi ile genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanmayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine "mutlaka geçit ihtiyacı" veya "geçit yoksunluğu", ikincisinde "nispi geçit ihtiyacı" ya da "geçit yetersizliği" denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut olayda; davacılar 127 ada 28 sayılı parselin malikleri olduklarını, davalının ise aynı ada 29 sayılı parselin maliki olduğunu belirterek davalıya ait taşınmazdan geçit hakkı tesisi için dava açmışlardır. Mahkemece de istemleri kabul edilerek davalıya ait 29 parsel sayılı taşınmazın (A) harfi ile gösterilen kısmından geçit hakkı tesisine karar verilmiştir. Hükme esas alınan fen bilirkişisinin 07.12.2010 tarihli rapor ve krokisi ile kadastro paftasının incelenmesinde davacılara ait parselin ana yola bağlantısının olmadığı, mutlak geçit ihtiyacında olduğu anlaşılmaktadır. Ancak, paftanın incelenmesinde; davacılar tarafından dava konusu yapılmayan ve fen bilirkişisi tarafından da alternatif yol değerlendirmesine alınmayan 27 sayılı parselin yüzölçümünün üzerinden geçit hakkı kurulan 29 sayılı parsele göre daha büyük olduğu görülmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere geçit gereksinimi davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmelidir. O halde mahkemece, yeniden keşif yapılarak fen bilirkişisinden 28 parselden geçit hakkı tesisinin mümkün olup olmadığı konusunda bir rapor alınmalı, tüm seçenekler yeniden değerlendirilmeli, 28 sayılı parselden geçit kurulmasının uygun olması halinde davacılara davada taraf olmayan bu parselin maliklerine karşı dava açmaları için süre verilmeli, açılması halinde bu dava ile birleştirilerek bir karar verilmelidir. Tüm bu hususlar gözardı edilerek, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; saptanan geçit bedeli ile yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel hükümden önce mahkeme veznesine depo ettirilmesi gerekirken mahkemece kararda davacılar tarafından davalı adına bankaya yatırılmasına karar verilmesi de doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 17.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1928, Karar No: 2012/11725, Tarih: 02.07.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/1928 E.  ,  2012/11725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Hasımsız olarak görülen davada Kadıköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15.12.2011 tarih ve 2010/540-2011/883 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin demir çelik sektöründe faaliyet gösterdiğini, davacı şirkete ait binanın icra yolu ile satılması nedeniyle şirketin ticari defter ve kayıtlarının Kurtköy/Pendik adresinde bulunan davacı şirket ortağına ait arsa üzerindeki konteynere taşıdığını ve şirketin faaliyetine bu konteynerde devam ettiğini davacının tüm ticari defter ve kayıtlarının 02.06.2010 tarihinde konteynerde çıkan yangında zayi olduğunu ileri sürerek 2007,2008,2009 ve 2010 yılı ticari defterleri ile zayi satış faturaları, alış faturaları, sevk irsaliyeleri, gider pusulaları, tahsilat makbuzları, ücret bordroları, taşıma irsaliyeleri vb. belgeler için zayi belgesi verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm deliller ve dosya kapsamında davacının zayi iddiasının, inandırıcılıktan uzak olduğu, davacının vergi incelemesinden kaçmak için bu iddiada bulunduğu, iddianın bir an için geçerli olduğu düşünülse dahi davacının basiretli bir tacir gibi davranmayarak ticari defter ve evraklarını yangın raporunda da belirtildiği üzere güvenli olmayan bir konteynerda saklanması sonucu olayın gerçekleştiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 02.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/907, Karar No: 2013/30936, Tarih: 25.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/907 E.  ,  2013/30936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; olaydan yaklaşık 2 saat 20 dakika sonra 176 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkümiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11410, Karar No: 2013/10729, Tarih: 30.04.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/11410 E.  ,  2013/10729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

... Asliye Hukuk mahkemesince hükme bağlanan dava, kamulaştırma kanunundan kaynaklanmaktadır.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21.01.2013 günlü ve 2013/1 sayılı kararı uyarınca

Adıyaman, Ağrı, Amasya, ..., ..., ..., ..., Batman, Bayburt, Bingöl, Bitlis, Bolu, ..., Çorum, ..., Düzce, ..., ..., ..., ..., ..., Gümüşhane, ..., Iğdır, ..., Karabük, Kars, ..., Kırıkkale, Kırklareli, Kilis, Kocaeli, ..., ..., Ordu, Rize, ..., ..., Siirt, ..., ..., ..., Şırnak, Tekirdağ, ..., ..., Tunceli, ..., ..., Yozgat, Zonguldak Mahkemelerince verilen kararlara ilişkin temyizen incelenme görevi 1.2.2013 tarihinden itibaren Yargıtay 5.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 5.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 30.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1032, Karar No: 2024/2269, Tarih: 22.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2024/1032 E.  ,  2024/2269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/55 E., 2021/454 K.

SUÇLAR : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin beşinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, kısa kararda mütalaa ve hüküm kısmında sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince düşme kararı verilmesine rağmen, gerekçeli kararın mütalaa ve gerekçe kısmında sehven kısa karardan farklı ve dosya ile ilgisi olmayan bir gerekçe ile düşme kararı verildiğine ve hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, yapı ruhsatı olmadan inşa ettiği bina vasfındaki yapı nedeniyle hakkında açılan davada Mahkeme, yapı kayıt belgesinin alınmış olması nedeniyle düşme kararı vermiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan, kısa kararın mütalaa ve hüküm kısmında 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince düşme kararı verilmesine rağmen gerekçeli kararın mütalaa ve gerekçe kısmında sehven kısa karardan farklı ve dosya ile ilgisi olmayan bir gerekçe ile düşme kararı kararı verilerek, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5953, Karar No: 2012/13226, Tarih: 21.11.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/5953 E.  ,  2012/13226 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Hükümlünün kaçması

Hüküm : TCK'nın 292/1, 53, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

01.12.2010 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü yasal süreden sonra 30.12.2010 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 21.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.