muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12915, Karar No: 2019/6581, Tarih: 27.05.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/12915 E.  ,  2019/6581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile aralarında 23/12/2011 tarihli 2012-2013 yılları malzemesiz temizlik hizmeti alım sözleşmesi imzalandığını, sözleşme kapsamında çalıştırılan işçilerden sekizinin engelli olduğunu, bu kişilerin primlerinde ... tarafından indirim sağlandığını, fakat davalı idarenin engelli personel için sağlanan teşvik primleri tutarını hakedişlerinden kestiğini ileri sürerek davalı tarafından hak edişlerden kesilerek ödenmeyen toplam 20.357,43 TL'nin hakediş tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın taraf ehliyeti yokluğu nedeniyle verilen13/06/2014 tarih, 2014/1186 esas 2014/601 karar sayılı önceki kararı dairemizin 13/11/2014 tarih 2014/39621 esas 2014/35754 karar sayılı kararıyla bozulmuş, mahkemece bozmayı uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın bozmaya uygun olmasına delilerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Karar ve ilam harçları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 323. maddesinde yargılama giderleri arasında gösterilmiş olup, kanunda yazılı haller dışında yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir (m.326).

2/7/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanunun 13/j hükmüne göre genel bütçeye dahil idareler bu Kanunun 1. ve 3. tarifelerindeki harçlardan muaftır.

Davanın kabulü halinde başvuru ve dava değeri üzerinden hesaplanan nisbi karar ve ilam harcının HMK m.323 hüküm gereği davalıya yükletilmesi gerekir. Ne var ki, somut olayda davalı taraf genel bütçeye dahil T.C. Sağlık Bakanlığı olup harçtan muaftır. Şu halde, Mahkemece davacının başlangıçta yatırdığı 25,20 TL başvuru, 347,70 TL peşin nisbi karar ve ilam harcının kendisine iadesine davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, alınan harcın iadesine karar verilmemekle birlikte "(2-)Alınması gerekli 1.390,61 TL harcın peşin olarak alınan 347,70 TL harç ile 25,20 TL başvuru harcının mahsup edildiğinde bakiye 1.017,71 TL harcın davalıdan alınarak hazineye irat kaydına, (3-)Davacı tarafından yapılan 2.080,60 TL yargılama gideri ile 25,20 TL başvuru harcı 347,70 TL peşin harç olmak üzere toplam 2.453,50 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ancak bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın "Alınması gerekli 1.390,61 TL harcın peşin olarak alınan 347,70 TL harç ile 25,20 TL başvuru harcının mahsup edildiğinde bakiye 1.017,71 TL harcın davalıdan alınarak hazineye irat kaydına" şeklindeki 2.bendinin, "davalı, harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, başlangıçta alınan 25,20 TL başvuru, 347,70 TL peşin harç olmak üzere toplam 372,90 TL harcın davacıya iadesine" şeklinde; "Davacı tarafından yapılan 2.080,60 TL yargılama gideri ile 25,20 TL başvuru harcı 347,70 TL peşin harç olmak üzere toplam 2.453,50 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" şeklindeki 3. bendinin " davacı tarafından yapılan 2.080,60 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" şeklinde düzeltilerek onanması HUMK.'nun 438/7.maddesi gereğidir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle kararın "Alınması gerekli 1.390,61 TL harcın peşin olarak alınan 347,70 TL harç ile 25,20 TL başvuru harcının mahsup edildiğinde bakiye 1.017,71 TL harcın davalıdan alınarak hazineye irat kaydına" şeklindeki 2.bendinin, "davalı, harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, başlangıçta alınan 25,20 TL başvuru, 347,70 TL peşin harç olmak üzere toplam 372,90 TL harcın davacıya iadesine" şeklinde; "Davacı tarafından yapılan 2.080,60 TL yargılama gideri ile 25,20 TL başvuru harcı 347,70 TL peşin harç olmak üzere toplam 2.453,50 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" şeklindeki 3. bendinin " davacı tarafından yapılan 2.080,60 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" şeklinde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11722, Karar No: 2007/301, Tarih: 18.01.2007

**1. Hukuk Dairesi         2006/11722 E.  ,  2007/301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FATİH 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/06/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan annesinin kayden paydaşı bulunduğu ..ada . parsel sayılı taşınmazın üzerine davalı tarafından inşa edilmekte olan binanın. nolu dairesinin 30.5.1993 tarihinde teslim edileceğinin taahhüt edilmesine rağmen, teslimin gerçekleşmediğini ileri sürüp, anılan dairenin kendisine aidiyedinin tespiti, elatmanın önlenmesi,cezai şartın ve ecrimisilin tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın süresinde açılmadığını, davacının murisinin, borcunu ödemediği gibi teslim alma talebinde de bulunmadığını,cezai şartın geçersiz hale geldiğini belirterek;davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, cezai şart talebinin kabulüne,diğer istemlerin reddine karar verilmiştir.

Karar, avacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi .  raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında elatmanın önlenmesi, ecrimisil, çekişmeli bağımsız bölümün aidiyetinin tespiti ve cezai şartın tahsili isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki; uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Mahkemece, kısa kararda "... 30.5.1993-17.2.1995  dönemine ilişkin cezai şart istemi zaman aşımına uğradığından bu dönemle ilgili cezai şart isteminin reddine, 17.2.1995 tarihinden itibaren cezai şartın miktarına tenkis yapılarak aylık 500.000.-TL'dan 390,95 USD karşılığı 500.00.-YTL cezai şartın davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazla istemin reddine..." denildiği halde, gerekçeli kararda "... 500.00.-YTL cezai şartın dava tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazla istemin reddine..." karar verilmek suretiyle kısa kararda çelişkili olarak gerekçeli karar yazılmıştır.

Buna göre değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün 10.4.l992 gün, 1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA,  bozma sebebine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   18.01.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12416, Karar No: 2013/18365, Tarih: 13.05.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/12416 E.  ,  2013/18365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adıyaman İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 20.11.2012 tarih ve 2012/14466-34083 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Somut olayda; şikayete konu T.C Ziraat Bankası Adıyaman Şubesindeki borçlu belediyeye ait hesaptaki paranın üzerindeki haczin kaldırılması için haczedilmezlik şikayetinde bulunulmuştur. Mahkemece Dairemiz'in bozma  ilamına uyularak bilirkişi raporu aldırılmış,  hükme esas alınan  bilirkişi  raporuna göre  de  şikayetin kısmen kabulü ile  ilgili hesapta çeşitli gelir  olarak bulunan 6.717,46TL üzerindeki  haczin kaldırılması talebinin reddine, kalan 35.867,20 TL üzerindeki haczin ise kaldırılmasına karar verildiği  anlaşılmıştır.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayıl İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7.maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmü şahıs malların masumiyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.  Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih 13062/03 sayılı, Kranta-Türkiye Davası ve 18 Ekim 2005 tarih, 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri-Türkiye Davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Madde de açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczedilmezlik şikayetine konu edilenin banka hesabı olması durumunda ise hesaptaki paraların niteliği belirlenmelidir. Tamamının haczi kabil olmayan paralardan oluşması halinde haczinin kabil olmayacağı tartışmasızdır. Ancak hesapta haczi kabil paraların da bulunması, bir diğer ifade ile haczi mümkün olmayan paralarla haczi kabil paraların aynı hesaba yatırılarak karıştırılması durumunda, havuz hesabı söz konusu olacaktır. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığı sonucuna varılmalıdır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlali sonucu doğuracağı gibi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaptaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekecektir.

Dairemizin değişen ve yeniden oluşan içtihatlarında   borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmektedir.

Somut olayda, bozma ilamından sonra hükme esas alınan bilirkişi raporunda; borçlu belediyeye ait 36215580-5001 sayılı hesapta bulunan paradan; çeşitli gelir adı altında (ücretler, içme suyu, lojman kirası, otobüs kirası, işgaliye geliri) toplam 6.717,46 TL,  haberleşme vergisi adı altında gelen 867,20 TL ve Maliye Bakanlığı Merkez Saymanlığı'ndan (her çeşit payların vergi, resim hükmünde) gelen 35.000 TL'nin olduğu  belirtildiği, bu kapsamda şikayet konusu   hesabın havuz hesabı olduğu anlaşılmıştır.

O halde mahkemece   şikayetin reddine  karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde istemin kısmen kabulü  isabetsiz  olup, mahkeme kararının bu nedenle  bozulması gerekirken onandığı anlaşıldığından alacaklının   karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ  : Alacaklının  karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 20.11.2012  tarih ve 2012/14466 Esas-34083 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, Adıyaman   İcra Hukuk Mahkemesi'nin 23.01.2012 tarih ve 2008/4  Esas-2012/10 Karar sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16521, Karar No: 2012/5136, Tarih: 19.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/16521 E.  ,  2012/5136 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi gereğince davalılardan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalıların avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, işveren şirket ile şantiye şefi, mesul müdür ... aleyhine açılmış olup, belirlenen %25 kusur oranının her ikisine müştereken ait olduğunun kabulü ile hüküm kurulmuş olduğu, kusur oranlarının ayrıştırılmamış olmasının bu davada sonuca etkili bulunmamasına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan harçlar tarifesi gereğince hükmedilen tüm alacak toplamının %059,4’u oranında 321,33 TL karar ve ilam harcına hükmedilmesi gerekirken eksik hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün karar ve ilam harcına ilişkin (2). bendindeki “261,94 TL” rakamlarının silinerek, yerine, “321,33 TL” rakamlarının yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan alınmasına, 19.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9432, Karar No: 2012/11456, Tarih: 30.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/9432 E.  ,  2012/11456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtiraz

KARAR

1- Büyükçekmece Tapu Sicil Müdürlüğünden ipoteğin terkinine ilişkin tüm belgelerin yazıyla istenmesine,

2- İcra dosyası içerisine konulmuş, bankaya ait temlik ve ipoteğin fekki istemine ilişkin yazılar eklenerek alacaklı bankadan icra dosyası alacağının ipotekle satın alan tamamının kendilerine haricen ödenip ödenmediğinin, 05.12.2011 tarihli ipoteğin fekkine dair yazının Tapu Sicil Müdürlüğüne banka tarafından yazılıp yazılmadığı, icra dosyasına bu harici ödemenin temlikin ve terkin işleminin bildirilip bildirilmediği hususlarının sorularak alınacak cevap ve icra dosyası aslıda eklendikten sonra birlikte geri çevrilmesi için dosyanın mahalline İADESİNE, 30.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23496, Karar No: 2014/30193, Tarih: 11.12.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/23496 E.  ,  2014/30193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2014

NUMARASI : 2014/51-2014/481

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez." düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmış ve onaylayan yasada; "...Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine yer verilmiştir.