muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13286, Karar No: 2022/1483, Tarih: 24.02.2022

... ve arkadaşları kollukta alınan ilk ifadesinden başlamak üzere suçlamayı reddetmiştir. Yaraladığı iddia edilen...’de karşı taraftan birinin de bıçaklı olduğunu, kendisini kimin yaraladığını bilmediği, olayın sıcağı ile yaralandığını bile sonradan fark ettiğini belirtmiştir. ...’un tekvando da Türkiye çapında derecesi bulunmaktadır. Elinde bıçak gören, bıçakla ...’ı yaraladığını gören görgü tanığı bulunmamaktadır.

Ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi hâlinde uygulanabilecektir. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate veya herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Sanık ...’un üzerine atılı suçu işleyip işlemediği şüpheden uzak bir şekilde ortaya konulamamıştır. Kabule göre ise de, ...’un ...’ın ölümüne neden olduğu değerlendirilse dahi ...’un kusur durumunun, kastının yoğunluğunun tartışılmaması, haksız tahrikin, kastı aşan öldürmenin, kavgaya karışan diğerlerinin kusur durumlarının değerlendirilmemesi, ...’ın hastaneye nasıl kaldırıldığının gecikme yaşanılıp yaşanmadığının dahi araştırılmaması eksiklik olarak değerlendirilmiştir. Mahkemece yapılan değerlendirmede kavga olayında yer alan ancak tanık olarak dinlenilen ...’nin kollukta müdafi huzurunda alınan ilk beyanında “kavganın ... ve yanındaki arkadaşlarının...e vurması ile başladığını, herkesin birbirine vurduğunu, şahıslardan 3 tanesinin kavgayı bırakıp kaçtığını; 2 tanesinin oto yıkamaya girdiğini,... ve...in de arkalarından oto yıkamaya girdiğini gördüğünü, diğer taraftaki çocukların kaçması ile toplandıkları sırada ...’un, knedisine...’in bıçaklandığını söylediğini, kimin yaptığını bilmediğini belirttiği' görülmüştür...., ...’un polis tarafından alındığını ...’un abisinden gelen telefondan öğrendiğini; ...’ın öldüğünü ise karakolda öğrendiklerini, kimsenin elinde bıçak görmediğini belirtmiştir.

Dosya içeriğine göre; maktul ...’ı sanık ...’in kasten öldürdüğüne ilişkin mahkumiyetine yeter, kesin bir delil bulunmamaktadır. ...’un ...’ı bıçakla yaraladığı kabul edilse dahi, tek bir bıçak darbesi alan ...’a yönelik darbenin öldürmek kastı ile mi yaralandığı belli değildir. ... lehine haksız tahrik hükümlerinin tartışılması gerektiği hususu, hazırlık soruşturması yürüten, tanık ifadeleri alan, delilleri toplayarak fezlekeyi hazırlayan Cumhuriyet Savcısı tarafından kavgayı başlatanın ilk eylemin ...’tan geldiğinin ve ... lehine haksız tahrik uygulanmasının gerektiği belirtilerek, görevli makama iletilmesinden de anlaşılmaktadır.

Tüm bu hususlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde; yüklenen eylemin sanık ... tarafından işlendiğinin sabit olmaması; ... tarafından işlendiği kabul edilse dahi ... lehine haksız tahrik, meşru müdafaa gibi hususların tartışılmaması” gerekçe gösterilmek suretiyle itiraz yoluna başvurulduğu anlaşılmakla,

05.07.2012 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesine eklenen 2 ve 3. bentler ile aynı Kanun'un 101. maddesi gereğince dosyanın itirazen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizce verilen temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına ilişkin kararı usul ve yasaya uygun olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri yerinde görülmediğinden, İTİRAZIN REDDİNE, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24/02/2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4997, Karar No: 2012/6193, Tarih: 24.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4997 E.  ,  2012/6193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalı vekili mahkeme kararını (davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliği üzerine) temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren ve ayrıca ödenmesi gereken harcın alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır. Söz konusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydedilmediğinin ve harcının yatırılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmış ve harcı da alınmışsa kayıt tarihi bildirilmekle birlikte harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi; deftere kaydı yapılmış ve ancak temyiz harcı alınmamışsa HUMK nun 2494 Sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından,

2-Davacı vekiline davalı tarafın temyiz dilekçesinin tebliğine dair belge dosyada bulunmamaktadır. Temyiz dilekçesi tebliğ edilmiş ise tebliğ kağıdının dosyasına konulması ya da kayıtlara göre tebliğ günü saptanarak bildirilmesi, tebliğ edilmemiş ise, tebliğ edilerek cevap süresinin beklenmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9702, Karar No: 2014/15800, Tarih: 25.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/9702 E.  ,  2014/15800 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ... adına Av. ... arasındaki dava hakkında ... 1. İş Mahkemesinden verilen 13.03.2014 gün ve 2013/309-2014/75 sayılı hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

6100 sayılı HMK’nun 445.maddesinde dava ve diğer yargılama işlemlerinin elektronik ortamda gerçekleştirildiği hâllerde UYAP kullanılarak verilerin kaydedileceği ve saklanacağı ifade edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 02.04.2014 gün 2-290-486 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi dosyada bulunan tüm belgelerin mahkemeye geliş sırasına göre ve okunabilecek şekilde taranarak UYAP sistemine aktarılması ve aktarılan evrakların dizi pusulasının da eklenmesi suretiyle mümkündür. Dizi pusulası hazırlanıp UYAP ortamına atılmadığı takdirde fizik dosya içinde bulunan evrakların tamamının dijital dosya içine atılıp atılmadığının denetlenmesi imkanı da bulunmamaktadır. Temyize konu dosyada bulunan evrakın elektronik ortamda bulunmaması, geliş sırasına ve türüne uygun okunaklı şekilde taranmaması halinde sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılamaz.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği’nin “yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi” başlıklı 6.maddesinde dizi pusulası düzenleme görevi zabıt katipleri görevi arasında sayılmış, aynı maddenin 3.fıkrasında da mahkeme yazı işlerini denetlemek, hukukî başvuru veya kanun yolları incelemesi için dosyayla ilgili gerekli işlemleri yapmak ya da yaptırmak mahkeme yazı işleri müdürünün görevleri arasında sayılmış, aynı maddenin 2.fıkrasında ise yazı işleri hizmetlerinin hakimin denetimi altına yürütüleceği belirtilmiştir.

Somut olayda dava dosyası UYAP sistemi üzerinden gönderilmiş olup, hükme esas alınanlar da dahil olmak üzere bir kısım belgelerin ters, bir kısmının yarım taranarak UYAP sistemine aktarıldığı, belgelerin geliş sırasına göre taranıp isimlendirilerek okunaklı şekilde elektronik ortama aktarılmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle; dava dosyasının tümünün anılan belgeler dahil olmak üzere tam ve okunaklı şekilde taranması sağlandıktan ve tüm belgeler adlandırılıp geliş sırasına göre elektronik ortama aktarılarak dizi pusulasına bağlandıktan sonra dosya UYAP ortamında; bunun teknik ya da fiili olarak mümkün olmaması durumunda ise dava dosyası aslı söz konusu belgeler de eklenerek fiziki olarak; gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/8944, Karar No: 2005/639, Tarih: 10.02.2005

18. Hukuk Dairesi 2004/8944 E., 2005/639 K.

**18. Hukuk Dairesi 2004/8944 E., 2005/639 K.**

**- KAT MÜLKİYETİ**- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 19 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 44 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde ortak yere el atmanın önlenmesi ile onaylı mimari projeye uygun hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesinde; anataşınmazda çekme kat niteliğindeki 19 No.lu bağımsız bölümün malikleri olan davalıların su ve ısı yalıtımını sağlamak amacıyla terasın belli bir bölümüne el atıp burayı bağımsız bölümlerinin içerisine kattıklarını ileri sürerek, davalıların sözü edilen ortak yere el atmalarının önlenmesi ile onaylı mimari projeye aykırı olarak bağımsız bölümlerinin içerisine aldıkları terasın projeye uygun hale getirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili davaya yanıt dilekçesinde, müvekkillerinin ortak terasa haksız el atmalarının söz konusu olmadığını, terastaki değişikliğin kat malikleri kurulunca alınan 17.11.1996 gün ve 1996/3 sayılı karara dayandığını, bu cümleden olarak anılan kararda ısı ve su yalıtımı için zemin kattan başlayarak çatıya kadar uzanan bacaların bina (davalıların 19 No.lu bağımsız bölümü) içerisine alınmasına izin verildiğini, terasta el atılan kısmın salt bacaların bina içerisine alındığı alanla sınırlı kaldığını, ayrıca kat malikleri kurulu kararına olumlu oy kullanan davacılardan Mehmet, Turan, Fatma ve İsmail'in bu davayı açmakta iyiniyetli bulunmadıklarını, öte yandan yönetim planının 31. maddesinde ileride İmar Yasasında yapılacak değişiklikle çatı katın tam kata dönüştürülmesine izin verildiğinde diğer bağımsız bölüm maliklerinin buna şimdiden muvafakat edeceklerinin öngörüldüğünü savunmuş; yargılama sırasında da yukarıdaki sözlerini yinelemekle birlikte, bilirkişi raporunda projeye aykırı yapıldığı belirtilen üç adet bacanın müvekkillerince değil, daha önceden anayapının inşası sırasında yapılmış olduğunu öne sürerek davanın reddine karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Mahkemece yerinde yapılan inceleme sonunda bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ile buna ek raporda; kat mülkiyetli anataşınmazın onaylı mimari projesine göre davalıların mülkiyetinde bulunan çatı katın (19 No.lu bağımsız bölümün) alanı 81, 13 m2 iken, yapılan ölçümde 208 m2 olduğu, bu durumda ortak terasa el atılmak suretiyle anılan bağımsız bölümün alanının 126, 87 m2 genişletildiği, ayrıca çatıda devam eden altı adet baca dışında projeye aykırı olarak üç adet bacanın daha bulunduğu saptanmıştır.

Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesi hükmüne ve bu konudaki yerleşmiş Yargıtay uygulamalarına göre kat malikleri, anataşınmazın mimari durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya yükümlü oldukları gibi; kat maliklerinden biri, tüm kat maliklerinin rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde inşaat, onarım, tesis ve değişiklikler yaptıramaz.

Somut olayda; kat malikleri kurulunun 17.11.1996 gün ve 1996/3 sayılı kararı ile davalı kat maliki Fevzi'nin terasta değişiklik yapmasına (19 No.lu dairenin ihtiyacının gerektirdiği ve İmar Müdürlüğünün iznine zemin oluşturmak üzere, zemin kattan itibaren çatıya kadar devam eden bacaların bina içerisine alınmasına) muvafakat edilmiş ise de, yukarıda açıklandığı üzere bu onayın Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin buyurucu hükmü gereği tüm kat maliklerinin muvafakatına dayandırılmış olması zorunluluğu vardır. Sözü edilen kat malikleri kurulu kararı incelendiğinde; ortak yer olan terasın su ve ısı yalıtımının sağlanması amacıyla ortak bacaların bina (davalıların çatı katı niteliğindeki 19 No.lu bağımsız bölümü) içerisine alınmasına ilişkin olan ve böylece terasın bir bölümünün çatı katına katılması sonucunu doğuran bu kat malikleri kurulu kararının, tüm kat maliklerinin onayını içermediği, diğer bir anlatımla terasta yapılan projeye aykırı değişikliğe anataşınmazdaki tüm kat maliklerinin rızasının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Öte yandan; anataşınmaza ilişkin yönetim planının 31. maddesinde, "İleride İmar Yasasında yapılacak değişiklikle çatı katının tam kata dönüştürülmesine izin verildiği takdirde, diğer bağımsız bölüm maliklerinin buna şimdiden muvafakat edecekleri" hükme bağlanmış ise de, Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesindeki tüm kat maliklerinin rızasını ya da 44. madde uyarınca oybirliğiyle karar alınmasını gerekli kılan koşulları bertaraf eden nitelikteki bu yönetim planında yer alan hüküm geçersiz olup, kat maliklerini bağlamaz. Anılan Yasanın 28. maddesine göre anataşınmazın yönetim tarzını, kullanma maksat ve biçimini, yönetici ve denetçilerin alacakları ücreti ve yönetimle ilgili diğer hususları düzenleyen yönetim planına konulan bir hükümle anataşınmazın onaylı mimari projesine aykırı olarak inşaat, tesis ve değişiklik yapmak ve özel temellük hakkı tanımak olanaklı bulunmadığı cihetle, çekme kat maliki davalıların terasta gerçekleştirmiş oldukları inşaat ve değişikliklerin değinilen yönetim planı hükmüne dayandığı yolundaki savunmalarına da itibar edilemez.

Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyada toplanan tüm bilgi ve belgelere göre davalılar vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyada toplanan tüm bilgi ve belgelere göre davalılar vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1- Davalıların maliki oldukları 19 bağımsız bölüm No.lu çatı katının "ihtiyacının gerektirdiği ve İmar Müdürlüğünün iznine zemin oluşturmak üzere, terasın su ve ısı yalıtımının sağlanması amacıyla zemin kattan itibaren çatıya kadar uzanan bacaların bina içerisine alınmasına" dolayısıyla terastaki bacaların çevrelediği ortak alanın çatı katına katılmasına onay veren 17.11.1996 günlü kat malikleri kurulu kararına davacılardan Mehmet Akif Yavaş, Turan Karagöl, Fatma Nermin Tütüncü ve İsmail İsmailoğlu adlı kat maliklerinin olumlu oy kullandıkları anlaşılmakla; bu kişilerin muvafakatları kapsamında kalan değişikliklerin eski hale getirilmesini istemeleri iyiniyet (dürüstlük) kurallarına aykırıdır. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre her davada bulunması gereken iyiniyet, mahkemece kendiliğinden gözönünde tutulmalıdır. Şu halde 17.11.1996 günlü kat malikleri kurulu kararında sözü edilen bacalar ve bunların terasta çevrelediği alan, bilirkişinin düzenlediği raporda ve ekindeki krokide açıkça gösterilip işaretlenmediğinden, öncelikle bilirkişiden ek rapor alınıp bu eksikliğin giderilmesinden, özellikle kurul kararının kapsamında kalan ortak alanın, bu bağlamda proje dışı olduğu saptanan üç adet bacanın yeri açıkça belirlenip krokide gösterilmesinden sonra, davacılardan Mehmet, Turan, Fatma ve İsmail'in kurul kararına imza atıp onay verdikleri değişiklikler konusunda dava açmakta iyiniyetli olmadıklarının kabulü ile onların bu hususla ilgili eski hale getirme istemlerine ilişkin davanın reddine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- HUMK.nun 388. maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca, mahkeme kararının hüküm sonucu kısmında istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

2- HUMK.nun 388. maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca, mahkeme kararının hüküm sonucu kısmında istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Mahkemece hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda, çatıda (davanın konusunu oluşturan terasta) projeye uygun altı adet bacadan başka, proje dışı olan üç adet bacanın daha bulunduğu belirtilmiş; davalı taraf, bu bacaların daha önceden var olduğunu, bunları kendilerinin yapmadığını yargılamanın her aşamasında savunmuştur. Onaylı mimari projede yer almayan bu üç adet bacanın davalılarca değil de anayapı inşa edilirken yüklenici tarafından yapıldığının belirlenmesi durumunda, sözü edilen bacaların kaldırılıp bu konuda terasın projesine uygun hale getirilmesinden yalnız davalılar değil, tüm kat malikleri yükümlü olacaktır. O halde mahkemece bu durum yöntemince araştırılıp, tarafların sav ve savunmaları çerçevesinde gerekli inceleme yapılarak proje dışı bacaların da davalılarca yapılmış olduğu yöntemince saptanmadan, ayrıca yukarıda değinilen HUMK.nun 388/son maddesi hükmü gözetilmeden, infazda güçlük yaratacak ve duraksamaya yol açacak nitelikte (bu bacaları da kapsar biçimde) terasın onaylı mimari projesine uygun hale getirilmesine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.2.2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16256, Karar No: 2015/9160, Tarih: 24.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/16256 E.  ,  2015/9160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde temyiz eden davalı Asil ... ve vekillleri avukat ..., avukat . .. ile davacı vekili avukat ...nün gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, kardeşi olan davalı ile birlikte 15.6.1996 tarihli sözleşme ile dava dışı müteahhit tarafından yapılacak olan binadan birer adet daire satın aldıklarını, müteahhitin işi bırakması nedeniyle dairelerin tamamlanıp teslim edilemediğini, Almanya’da işçi olarak yaşadığından, daire nedeniyle ödemiş olduğu bedelin tahsili için davalıya 26.12.1989 tarihli vekaletname verdiğini, yurt dışında olduğu sırada davalının, arsa sahibine karşı açmış olduğu davada, mahkemeye sahte bir temlikname ibraz etmek suretiyle, sözleşmeden kaynaklanan tüm alacağın kendisi adına karar altına alınmasını sağladığını, bu durumu öğrenince davalıyı 8.9.2006 tarihinde vekaletten azlettiğini ileri sürerek, davalının tahsil ettiği miktardan kendisine düşen hisse bedeli olan 85.000,00 TL’nin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının alacağını kendisine temlik ettiğini savunarak, davanın gerek zamanaşımı, gerekse esastan reddini dilemiştir.

Davalı, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının alacağını kendisine temlik ettiğini savunarak, davanın gerek zamanaşımı, gerekse esastan reddini dilemiştir.

Mahkemece, “davalı ile dava dışı arsa sahibi arasında Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/703 E. sayılı dosyası üzerinden görülen davada, temliknamenin geçerli kabul edilerek kesinleşmiş olduğu gerekçesiyle” davanın reddine ilişkin verilen ilk karar, davacının temyizi üzerine Dairemizce, “Dosyada mevcut olan, davacı ve davalının alıcı, dava dışı müteahhit .. . satıcı, arsa sahibi . ..’nın ise satıcı olarak imzalamış oldukları 15.6.1996 tarihli sözleşme ile, müteahhit şirket tarafından yapılmakta olan binanın 13 no’lu dairesinin davacıya, 14 no’lu dairesinin ise davalıya satıldığı, satış bedellerinin ödendiği, arsa sahibinin de sözleşme nedeniyle sorumlu olduğu, davalının, sözleşmeye aykırılık iddiası ile dava dışı arsa sahibine karşı Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/703 E. sayılı dosyası üzerinden tazminat davası açtığı, yargılama sırasında davacının imzasını taşıyan 15.10.1996 tarihli temliknameyi ibraz ederek, gerek kendisinin satın almış olduğu 14 no’lu, gerekse davacının satın almış olduğu 13 no’lu daire için ödenen satış bedelleri toplamı olan 4.500.000.0000 TL’nin tahsilini talep ettiği, mahkemece davanın kabulüne karar verilerek hükmün kesinleştiği, kesinleşen ilam gereğince alacağın tahsili için başlatılan takipte ödemelerin devam ettiği anlaşılmakta olup, davacı, davalı ile birlikte alıcı sıfatıyla imzalamış oldukları satış sözleşmesinden doğan alacaklarını davalıya temlik etmediğini, Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/703 E. sayılı dosyasına ibraz edilen temliknamedeki imzanın da kendisine ait olmadığını ileri sürerek, tazminat istemiyle eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen davada, temliknamenin geçerli olduğu kabul edilerek kesinleştiği belirtilmek suretiyle davanın reddine karar verilmişse de, davacı anılan davada taraf olmadığından, davacı yönünden olayda kesin hüküm veya kesin delil söz konusu değildir. Bu nedenle davacı tarafından kabul edilmeyen 19.10.1996 tarihli temliknamenin geçerli olup olmadığı, imzanın davacıya ait olup olmadığı incelenip değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, temliknamedeki imza inkar edilmiş olmasına, kesin hüküm veya kesin delil de söz konusu olmamasına rağmen, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda bu kez, davanın kısmen kabulüne, 58.721,64 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, verilen bu hüküm de davalı tarafından temyiz edilmiştir.