muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4921, Karar No: 2015/24213, Tarih: 25.03.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/4921 E.  ,  2015/24213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Suça konu sahte çekteki keşideci ve ilk ciranta imzalarının aynı olup olmaması hususunun çekin piyasada tedavülü sırasında ilk nazarda dikkati çekecek, aldatma kabiliyetini etkileyecek nitelik taşımadığının anlaşılması karşısında, topladığı delilleri karar tarihinde yürürlükte olan 5271 sayılı CMK'nun 217. maddesine uygun olarak edindiği kanaate göre değerlendiren mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki "velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar uygulanabileceği altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı; sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından TCK'nun 53. maddesinin tatbikine ilişkin kısım çıkartılarak yerine "5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1579, Karar No: 2015/6868, Tarih: 04.11.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/1579 E.  ,  2015/6868 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2011/59225

Mahkemesi : Tekirdağ 1. Ağır Ceza

Tarihi : 26.05.2010

Numarası : 2005/341 - 2010/120

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Beraat kararının gerekçesine yönelmeyen temyizde sanığın hukuki yararı bulunmadığından sanık müdafiinin temyiz talebinin CMK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık M.. K.. hakkında kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19064, Karar No: 2014/15648, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/19064 E.  ,  2014/15648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2013

NUMARASI : 2012/242-2013/518

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar ile davalılar tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin davacıya yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14081, Karar No: 2012/23159, Tarih: 13.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/14081 E.  ,  2012/23159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir.

Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öteyandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak ...; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 13/12/ 2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5520, Karar No: 2012/7393, Tarih: 13.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/5520 E.  ,  2012/7393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 15. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2012

Davacı, üyesi olduğu davalı sendikanın Ankara bir nolu şubesinin genel kurulunun üç yılı aşkın bir süredir yapılmadığını, önceki genel kurulun ise 03/11/2007 tarihinde yapıldığını, Ankara bir nolu, Adana, Sivas ve İzmir dışındaki on altı şubenin üye sayısının 400’ün altına inmesine ve bunların şubelik vasfını kaybetmesine rağmen şube genel kurullarının kanuna aykırı biçimde yapıldığını, genel merkezin de şubeleri kapatmayarak görev ve yetkisini kötüye kullandığını iddia ederek İzmir iki nolu, Samsun, Karabük, Elazığ, Malatya, İstanbul 1-2-3 nolu, Sakarya, Erzurum, Gaziantep, Afyon, Eskişehir şubelerinin yapılan genel kurullarının iptali ile Kayseri ve Ankara 2-3 nolu şubelerinin yapacağı genel kurullar ve genel merkez henüz yapmadığı genel kurul açısından ise yürütmenin durdurulmasını, şubelere ve genel merkeze kayyum atanmasını istemiştir.

Davalı vekili, Ankara bir nolu şubesinin olağan genel kurulunun ilk toplantı tarihi olan 06/01/2002 tarihi baz alındığında 19/12/2010 tarihinde üç yıllık süre içinde yapıldığını, ayrıca olağan genel kurul toplantısı bakımından dernekler kanunundan farklı olarak üç yıllık sürenin bir zorunluluk olarak ifade edilmediğini, genel kurullar yapıldığından yönetim kuruluna işten el çektirmenin ve kayyum atanmasının da bir dayanağı kalmadığını, şube kapatma ve birleştirme noktasında genel merkeze bir yetki verilmediği gibi yasal olarak böyle bir yetki verilmesinin de mümkün olmadığını, şubeler kurulduktan sonra üye sayısında düşmeler olduğu gibi artışlar da olduğunu, üye sayısının her 400’ün altına indiğinde sendika şubesinin kapatılması gerektiğinin savunulmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davacının kötü niyetli olarak bu davayı açtığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, 4688 sayılı Kamu Görevlileri Sendikaları Kanunu'nun 18. maddesi gereğince sendika şubelerinin en az 400 üye ile kurulabileceği ancak genel kurul tarihi itibari ile Afyonkarahisar şubesinin 209, Ankara bir nolu şubesinin 740, Ankara iki nolu şubesinin 375, Ankara üç nolu şubesinin 305, Adapazarı şubesinin 282, Samsun şubesinin 234, Kayseri şubesinin 363, Gaziantep şubesinin 217, Erzurum şubesinin 170, Karabük şubesinin 221, Elazığ şubesinin 136, Malatya şubesinin

212, İstanbul bir nolu şubesinin 386, İstanbul iki nolu şubesinin 301, İstanbul üç nolu şubesinin 320, Eskişehir şubesinin 206, Erzurum şubesinin 219 üyesinin bulunduğu ve bu şubelerin genel kurul açısından yeterli üyeye sahip olmamaları nedeniyle genel kurullarının 4688 sayılı Kanun ve davalı sendikanın tüzüğüne uygun olmadığı,  öte yandan 400 üyesi bulunmayan şubelerde yapılan genel kurullarda belirlenen üst kurul delegeleri ile genel merkez genel kurulunun yapılmasının da yasaya uygun olmadığı, ayrıca Ankara bir nolu şubesinin de genel kurulunu üç yıl içerisinde yapmadığı, bu durumda genel merkez genel kurulunun da iptalinin gerektiği, o halde adı geçen şubeler ile genel merkez genel kurulunun iptal edilerek adı geçen şube ve merkezin yönetim kurulunun işten el çektirilmesi, genel kurulun kanun ve tüzük hükümleri gereğince en kısa zamanda toplanması ve yeni yönetim kurulu seçilinceye kadar cari işleri yürütmek üzere kayyım tayininin gerekli olduğu, ancak genel kurulun iptali istenen İzmir iki nolu şubesinin genel kurul tarihi itibari ile üye sayısının 432 olması nedeniyle bu şubenin genel kurulunun iptalinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Şubelerin kurulmasından sonra üye sayısının 400’ün altına düşmesinin genel kurul yapılmasına engel olup olmadığı ve genel kurul yapılmışsa bunun iptalinin gerekip gerekmeyeceği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Şubelerin kurulmasından sonra üye sayısının 400’ün altına düşmesinin genel kurul yapılmasına engel olup olmadığı ve genel kurul yapılmışsa bunun iptalinin gerekip gerekmeyeceği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

6289 sayılı Kanunla değişik 4688 sayılı Kanun'un 18/5 maddesine göre, “Sendika şubeleri en az 400 üye ile kurulur. (Ek cümle: 04/04/2012-6289 S.K./13.md.) Sendika şubesi bulunmayan il ve ilçelerde il ve ilçe temsilciliği kurulabilir. İldeki üye sayısı 100 ve daha fazla olan sendikanın il temsilcisi ile ilçedeki üye sayısı 50 ve daha fazla olan sendikanın ilçe temsilcisi haftada dört saat izinli sayılır.” Davalı Türk Ulaşım Sendikası tüzüğünün 29/1 maddesinde de aynı husus vurgulanmış ve şubelerin en az 400 üye ile kurulabileceği öngörülmüştür. Öte taraftan kuruluştan sonra üye sayısının 400’ün altına düşmesi durumunda şubelerin akıbetinin ne olacağı konusunda ise açık bir hüküm bulunmamaktadır. Bununla beraber 6289 sayılı Kanun ile değişik 4688 sayılı Kanun'un 12/h maddesinde, sendika şubesi açma ve başlangıçtaki kuruluş şartlarını kaybeden şubeleri kapatma konularında genel kurulun ya da yönetim kuruluna genel kurulca verilen yetki uyarınca yönetim kurulunun yetkili olduğu düzenlenmiştir. Bu düzenlemeden de anlaşıldığı üzere; üye sayısı kuruluştan sonra 400’ün altına düşen kamu görevlileri sendikası şubesi, genel kurulca ya da genel kurulun verdiği yetkiye dayanarak yönetim kurulunca kapatılmadığı sürece varlığını ve fonksiyonunu devam ettirecektir. Esasen bu durum kolektif sendika özgürlüğünün de bir gereğidir. Bütün bunlara ek olarak sendikaların dinamik yapıları ve üye sayılarının her an değişebileceği ihtimali karşısında şube üye sayısının kuruluştan sonra 400’ün altına indiği hallerde şubenin şubelik vasfını kendiliğinden kaybedeceğini savunmak yasal düzenlemeye ve sendikalar hukukuna hâkim olan ilkelere uygun düşmediği gibi hayatın olağan akışına da aykırıdır. Mahkemece, kanunun bir neticeye veya yaptırıma bağlamadığı bir durum ya da olgu için, ait olduğu hukuk disiplinin temel ilke ve kurallarına aykırı olacak şekilde netice öngörülmesi yerinde değildir.

Sonuç olarak, davacının bu yöndeki talebinin reddi gerekirken talebin kabul edilerek üye sayılarının 400’ün altına düştüğü gerekçesiyle davalı sendikanın İstanbul 1-2-3 nolu, Samsun, Karabük, Elazığ, Malatya, Sakarya, Gaziantep, Erzurum, Afyon, Eskişehir şubelerinin genel kurullarının iptaline karar verilerek söz konusu şubelerin yönetim kurullarına işten el çektirilip kayyum tayini yoluna gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Olağan genel kurul toplantısının üç yıl geçtikten sonra yapılması halinde bunun iptal sebebi olup olmadığı ile 4688 sayılı Kanun'un 10. maddesi uyarınca yönetim kuruluna işten el çektirilip kayyum atanmasının gerekip gerekmediği konularında da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

2-Olağan genel kurul toplantısının üç yıl geçtikten sonra yapılması halinde bunun iptal sebebi olup olmadığı ile 4688 sayılı Kanun'un 10. maddesi uyarınca yönetim kuruluna işten el çektirilip kayyum atanmasının gerekip gerekmediği konularında da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4688 sayılı Kanun'un 10/2 maddesine göre, “(Değişik fıkra: 04/04/2012-6289 S.K./8.md.) Olağan genel kurul toplantıları dört yılı aşmamak üzere tüzüklerde belirtilen sürede yapılır.” Maddede değişiklik yapılmadan önce bu süre üç yıl olarak belirlenmişti. Davalı sendikanın ana tüzüğünün 31/1 maddesinde ise şube olağan genel kurul toplantılarının en geç üç yılda bir yapılacağı hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, davacının üyesi bulunduğu davalı sendikanın Ankara bir nolu şubesinin bir önceki olağan genel kurulu 03/11/2007 tarihinde yapılmış, en son olağan genel kurulu ise dava açıldıktan sonra 19/12/2010 tarihinde gerçekleştirilmiştir. Bu şekilde olağan genel kurul toplantısı kırk altı gün geç yapılmıştır. Bu süre sendikalar hukukunun en önemli ilkelerinden olan demokratik esaslara uygunluk ilkesini zedeleyecek nitelikte makul olmayan bir süre değildir. Ayrıca söz konusu üç yıllık süre kuralına uyulmaması halinde uygulanacak yaptırım 4688 sayılı Kanun'un 10/son maddesinde düzenlenmiş olup bu yaptırım yönetim kuruluna mahkemece işten el çektirilmesi ve kayyum tayinidir. Ancak kanunun amacı mümkün olduğunca kısa sürede genel kurul toplantısının yapılmasını temin olduğundan ve genel kurul toplantısı da gerçekleştirildiğinden genel kurulun iptali karar verilemeyeceği gibi yönetim kuruluna işten el çektirilmesi ve kayyum tayini de söz konusu olamayacaktır. Nitekim Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2009/14635 esas, 2009/13224 karar sayılı kararında da aynı husus vurgulanmıştır. Açıklanan nedenlerle davacının bu yöndeki talebinin reddi gerekirken talebin kabul edilerek olağan genel kurul toplantı zamanının geçirilmesi gerekçesiyle davalı sendikanın Ankara bir nolu şubesinin genel kurulunun iptaline karar verilerek şube yönetim kuruluna işten el çektirilip kayyum tayini yoluna gidilmesi de ayrıca bozma sebebi yapılmıştır.

3-Mahkemece, iptaline karar verilen şube genel kurullarınca seçilen üst delegelerle yapılan sendika genel merkez genel kurulunun da kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle iptaline karar verilmiştir.

Önceki bentlerde değinilen bozma sebeplerine göre, mahkemenin şube genel kurullarının iptaline ilişkin kararı yerinde olmadığından sendika genel merkez genel kurulunun iptaline karar verilerek yönetim kuruluna işten el çektirilip kayyum tayini yoluna gidilmesi de hatalıdır. Bu nedenle de kararın bozulması gerekmiştir.

4-Mahkemece, Ankara 2 nolu şube ve 3 nolu şube ile Kayseri şubesinin genel kurullarının yapılması işlemlerinin durdurulmasına karar verilmiştir. Dosya kapsamına göre, Ankara iki nolu ve Kayseri şubelerinin dava sırasında genel kurullarını yaptıkları anlaşılmıştır.

4-Mahkemece, Ankara 2 nolu şube ve 3 nolu şube ile Kayseri şubesinin genel kurullarının yapılması işlemlerinin durdurulmasına karar verilmiştir. Dosya kapsamına göre, Ankara iki nolu ve Kayseri şubelerinin dava sırasında genel kurullarını yaptıkları anlaşılmıştır.

Yukarıda değinilen bozma gerekçeleri uyarınca anılan şubelerin genel kurullarının yapılması işlemlerinin durdurulması ve yönetim kuruluna işten el çektirilip kayyum tayini yoluna gidilmesi doğru olmadığı gibi gerçekleşen genel kurulların durdurulmasına da karar verilemeyeceğinden karar bu yönden de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17869, Karar No: 2014/12209, Tarih: 04.12.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/17869 E.  ,  2014/12209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç : Patlayıcı madde bulundurma

Hüküm : TCK’nın 174/1-2, 31/3, 50/1-a, 51, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müdafiinin yüzüne karşı verilen hükme karşı sanık velisinin yasal süreden sonra olan temyiz isteminin CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 04.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7100, Karar No: 2018/12411, Tarih: 19.12.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/7100 E.  ,  2018/12411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Sisteminden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden, sanığın hükümden sonra 28/06/2018 tarihinde öldüğü anlaşılmakla; sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.