muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3454, Karar No: 2023/2421, Tarih: 25.04.2023

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Oluş, iddia, mahkeme kabulü, katılan beyanları, sanık savunmaları, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre;

Van ili Özalp ilçesinde yaşayan ve PKK silahlı terör örgütünün ideolojisini benimsememesinden dolayı suç tarihinden evvel örgütün baskısı ve tehdidine maruz kalan maktul ...'nun, suç tarihinde örgütün kırsal alanında faaliyet gösteren örgüt mensuplarınca ikametinde silahla vurulmak suretiyle öldürüldüğü, sanıklar ... ve ...'un ise kırsal alandan gelen örgüt mensuplarını maktulün ikametine getirmek suretiyle suçun icrasını kolaylaştırdıkları, sanık ...'in kullanımında ve herkesin erişimine açık olan Facebook hesabı üzerinden 19.03.2014 - 14.07.2016 tarihleri arasında aynı suçu işleme kastı ile hareket ederek muhtelif günlerde yapmış olduğu, ilamın olay ve olgular kısmında yer alan paylaşımlarının, PKK silahlı terör örgütünün cebir ve şiddet içerikli eylemlerini övücü, destekleyici ve teşvik edici mahiyette bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Sanıklar ... ve ...'un vahim eylem yerine kaim olmak üzere "tasarlayarak kasten öldürmeye yardım etme" ile "Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma" suçlarından, yine sanık ...'in "basın ve yayın yolu ile zincirleme şekilde silahlı terör örgütü propagandası yapma" suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesinde hukuki isabetsizlik görülmediğinden,

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip sanıkların üyesi bulundukları silahlı terör örgütünün Devletin birliğini bozma ve ülke topraklarından bir kısmını Devlet idaresinden ayırma amacına yönelik olarak vahamet arz eden olayı gerçekleştirdikleri, sübutu kabul olunan eylemlerinin amaç suçun işlenmesi doğrultusundaki örgütsel bağlılık ve ülke genelindeki organik bütünlüğüne göre amacı gerçekleştirme tehlikesi yaratabilecek nitelikte olduğu belirlenip, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde sanıklar ... ve ...'un Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozma ile tasarlayarak kasten öldürmeye yardım etme ve sanık ...'in basın ve yayın yolu ile zincirleme şekilde silahlı terör örgütü propagandası yapma suçlarının vasıfları tayin edilmiş, sübutları kabul edilmiş, cezalarının bireyselleştirilmesi usule uygun takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş olduğundan; sanık ... ve sanıklar müdafiilerinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdükleri temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 17.03.2020 tarihli ve 2020/339 Esas, 2020/405 sayılı Kararında sanık ... ve sanıklar müdafiilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN AYRI AYRI ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Van 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2023 tarihinde karar verildi.

... ... ... ... ...
Yargıtay — Esas No: 2015/9868, Karar No: 2016/5229, Tarih: 29.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/9868 E.  ,  2016/5229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Sanıklar hakkında ayrı ayrı TCK'nın 89/1, 89/2-d, 62. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafinin ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

Sanık ...'un, Anonim Şirket yönetim kurulu başkanı, diğer sanık ...'in ise şirkette idari işlerden sorumlu müdür olarak görev yaptığı, olay tarihinde katılan işçi ...'nin, boru işleme bölümünde çalıştığı sırada, kendisine 6-7 metre uzaklıkta bulunan ve koruyucusu bulunmayan boru kesme makinasından çıkan metal parçanın fırlayıp, yüzünde sabit iz oluşacak şekilde yaralanmasına neden olduğu, kovuşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda belirtildiği üzere, yapılan işin sorumlu eleman gözetiminde yapılmaması, koruyucu bulunmayan ve bakımları yapılmamış makinada çalışılmasından kaynaklanması karşısında, yapılan iş ile ilgili olarak kanunda yeterli eğitimi almış uzman bir eleman atanıp atanmadığı tespit edilerek, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 31.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4419, Karar No: 2015/20027, Tarih: 09.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/4419 E.  ,  2015/20027 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2013

NUMARASI :

DAVACI : İ.. B..

DAVALI : A.. B..

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının onanmasına dair 23.10.2014 tarih, 2014/... Esas, 2014/... Karar sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

5393 Sayılı Yasa'nın 15/son maddesinde “Belediyenin proje karşılığı borçlanma yoluyla elde ettiği gelirleri şartlı bağışlar ve kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez” hükmüne yer verilmiştir. Bu durumda haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde (fiilen) kullanılması gerekli olup kamuya tahsis kararı alınmasının sonuca etkisi bulunmamaktadır.

3194 Sayılı İmar Kanunu'nun 44/son maddesine dayanılarak çıkarılan Otopark Yönetmeliği'nin 10. ve 11. maddelerinde otopark hesabında toplanan meblağın otopark tesisi dışında başka bir amaçla kullanılamayacağı belirtilmiştir. Ayrıca, 5779 sayılı İl Özel İdaresine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkındaki Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda belediyelere, genel bütçe vergi tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

Somut olayda; haczedilmezlik şikayetine konu ... no'lu otopark hesabında bulunan paraların fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulü gerekeceğinden, haczi mümkün değildir. Bir diğer anlatımla otopark hesabı niteliği gereği haczedilemez Hesaptaki paralardan başka amaçlar için harcamalar yapılması haczedilebilecekleri sonucunu doğurmaz ve haczedilmezlikten feragat anlamına gelmez.

O halde, anılan otopark hesabı yönünden istemin kabulü gerekirken, yazılı gerekçe ile reddi isabetsizdir. Mahkeme kararının bu nederlerle bozulması gerekirken yazılı gerekçe ile onandığı anlaşılmakla karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 23.10.2014 tarih 2014/... Esas, 2014/... Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, Mahkeme Kararının yukarıda yazılı nederlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 52,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26730, Karar No: 2013/18496, Tarih: 05.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/26730 E.  ,  2013/18496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; olay günü gece 01:10'da meydana gelen olaydan sonra saat 01:52 de düzenlenen genel adli muayene raporunda 149 promil alkollü olarak otomobille seyreden, hafif sağa virajlı yolda hızından dolayı,direksiyon hakimiyetini kaybederek orta refüjdeki demir bariyerler ile ağaca çarpıp savrulması sonucu karşı yönden gelen trafiğin kullandığı yol bölümüne geçerek durduğu tespit edilen sanığın,güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği, dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde,beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2911, Karar No: 2020/792, Tarih: 03.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2911 E.  ,  2020/792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Uşak 2. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 13/12/2018 tarih ve 2015/661-2018/873 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin ortağı olup, müvekkili ...'ün aynı zamanda şirket müdürü olduğunu, 08.12.2006 tarihli noterlik senetleriyle müvekkillerinin davalı şirketteki tüm hisselerini davalı ... ve davalı ...'na devrettiklerini, aynı tarihte yeni ortaklarca davalı şirketin karar defterinde pay devrinin kabulüne ve münferit yetkili şirket müdürü olarak davalı ...'ın atanmasına karar verildiğini, müvekkillerinin davalı ... Sicil Memurluğu'na hisse devrine ilişkin bildirim gönderdiğini, davalılar ... ve ...'nun hisse devir alımını ve şirket müdürlüğü durumunu bu güne kadar Ticaret Sicil Memurluğuna başvurarak tescil ve ilan ettirmediklerini ileri sürerek, müvekkillerinin davalı şirketteki ortaklık kayıtları ile müvekkillerinden ...'ün şirket müdürü kaydının silinmesine/iptal edilmesine, diğer davalılar ... ile ...'nun davalı şirketin ortakları, davalı ...'ın şirket müdürü olarak tescil ve ilan edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... mirasçıları davalılar ... ve Hava Uyan, mirasın reddi kararı aldıklarını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Diğer davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, davanın, limited şirket hisse devir işleminin ticaret siciline tescil ve ilanı istemine ilişkin olduğu, davaya konu hisse devirleri 08.12.2006 tarihinde yapıldığından somut olaya mülga 6762 sayılı TTK’nın 520. maddesinin uygulanması gerektiği, anılan Yasa hükmü uyarınca, limited şirket hisse devrinin gerçekleşmesi için devrin noterde yapılması, esas sermayenin en az dörtte üçüne sahip ortakların devre muvafakat etmesi ve ayrıca devrin şirket pay defterine işlenmesi gerektiği aksi taktirde pay devrinin şirkete karşı hüküm ifade etmeyeceği gibi ilgililer arasında dahi hükümsüz olacağı, somut olayda, davacıların verilen kesin süreye rağmen devrin pay defterine işlendiğini ispata yarar delil ibraz etmedikleri, bu nedenle devrin tamamlanması için gerekli işlemlerden biri eksik olduğundan pay devrinin gerçekleşmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, noterde düzenlenen limited şirket hisse devir sözleşmesi uyarınca şirket hisse devir ve müdür atama kararının tescil ve ilanı istemine ilişkindir. Mahkemece, davacıların verilen kesin süreye rağmen devrin şirket pay defterine işlendiğine ilişkin belgeleri ibraz etmediği, mülga TTK’nın 520. maddesi uyarınca, şirket pay defterine işlenmeyen hisse devrinin geçerli olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemenin, şirket pay defterine işlenmeyen hisse devrinin geçerli bir devir olarak kabul edilemeyeceği şeklindeki gerekçesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, kural olarak pay defterinin davalı şirket uhdesinde bulunması gerekmekte olup, devrin pay defterine işlenip işlenmediği hususunun da öncelikle pay defterinin celbi suretiyle davalı şirket nezdinde araştırılması gerekir.

6100 sayılı HMK’nın 219. maddesiyle, tarafların kendilerinin veya karşı tarafın delil olarak dayandıkları ve ellerinde bulunan tüm belgeleri ibraz etmek zorunda olduğu düzenleme altına alınmıştır. Aynı Yasa’nın 220. maddesi ise, “İbrazı istenen belgenin, ileri sürülen hususun ispatı için zorunlu ve bu isteğin kanuna uygun olduğuna mahkemece kanaat getirildiği ve karşı taraf da bu belgenin elinde olduğunu ikrar ettiği veya ileri sürülen talep üzerine sükut ettiği yahut belgenin var olduğu resmî bir kayıtla anlaşıldığı veya başka bir belgede ikrar olunduğu takdirde, mahkeme bu belgenin ibrazı için kesin bir süre verir. Mahkemece, ibrazı istenen belgenin elinde bulunduğunu inkâr eden tarafa, böyle bir belgenin elinde bulunmadığına, özenle aradığı hâlde bulamadığına ve nerede olduğunu da bilmediğine ilişkin yemin teklif edilir. Belgeyi ibraz etmesine karar verilen taraf, kendisine verilen sürede belgeyi ibraz etmez ve aynı sürede, delilleriyle birlikte ibraz etmemesi hakkında kabul edilebilir bir mazeret göstermez ya da belgenin elinde bulunduğunu inkâr eder ve teklif edilen yemini kabul veya icra etmezse, mahkeme, duruma göre belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir.” hükmünü haizdir. Bu durumda, mahkemece, devrin pay defterine işlenip işlenmediği hususunun, yukarıda zikredilen yasa hükümlerine göre işlem yapılarak öncelikle davalı şirket pay defterlerinin ibrazının istenilmesi ve sunulması halinde defterler üzerinde inceleme yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken ispat yüküne yanlış anlam verilerek ve eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 03/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2114, Karar No: 2024/465, Tarih: 01.02.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2114 E.  ,  2024/465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yargılaması sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)'nın geçici 1/2. maddesi gereğince 01.10.2011 tarihi ve sonrasında açılmış davalar için HMK'nın hükümlerine göre temyize tabi olması halinde HMK'daki kesinlik sınırı uygulanacaktır.

Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesinin karar tarihinde miktar veya değeri 238.730,00 Türk lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararları verildiği anda kesin olup temyiz edilemez. (HMK'nın 362/1-a). HMK'nın ek 1. Madde gereğince Bölge Adliye Mahkemesi kararları yönünden 2022 yılı için temyiz kesinlik sınırı 238.730,00 TL'dir.

Somut olayda, itiraz edilen sıra cetvelinde paylaşıma konu alacak miktarının tamamı 155.507,19 TL olup belirtilen kesinlik sınırını geçmediği anlaşıldığından, davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle

Davacı vekilinin temyiz isteminin hükmün kesin olması nedeniyle REDDİNE

Peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/42, Karar No: 2025/365, Tarih: 17.01.2025

**7. Hukuk Dairesi         2025/42 E.  ,  2025/365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/285 E., 2024/1091 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Nevşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/95 E., 2023/323 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun (2797 sayılı Kanun) 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu uyuşmazlığın niteliği ve temyizin kapsamının, kadastro çalışmaları sırasında dere yatağında kaldığı için tescil harici bırakılan yerde zilyetlik iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin iş bölümüne ilişkin 18.01.2024 tarihli ve 2024/1 sayılı kararı uyarınca dosyayı inceleme görevi Yargıtay 1. Hukuk Dairesine ait olduğundan, 2797 sayılı Kanun’un 60 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli inceleme yapılmak üzere dosyanın ilgili daireye gönderilmesine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY 1. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

17.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/906, Karar No: 2020/64, Tarih: 06.02.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/906 E.  ,  2020/64 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 144-209

Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sırasında, Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesince 18.03.2013 tarih ve 111-177 sayı ile yetkisizlik kararı verilmesi üzerine dosyanın gönderildiği İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesince 14.01.2014 tarih ve 250-3 sayı ile, eylemlerinin kasten öldürme suçuna yardımı oluşturduğu kabul edilerek sanıkların TCK'nın 81/1, 39/2-c, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise TCK'nın 109/2, 109/3-b-f, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına; her iki suç yönünden TCK'nın 53, 63 ve 54. maddeleri uyarınca hak yoksunluğuna, mahsuba ve müsadereye karar verilmiştir.

Hükümlerin sanıklar müdafileri, katılan ... vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 02.06.2015 tarih ve 966-3550 sayı ile;

"Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ...'nın suç tarihinde saat 05.00 sıralarında balık avlamaktan evine döndüğünde resmî nikâhlı eşi ... ile maktulü cinsel ilişki hâlinde gördüğü, daha sonra maktulü saklandığı yerde bulduğu, ele geçirdiği fırça sapı ile döverek etkisiz hâle getirdiği, ellerini ve ayaklarını koli bandı ile bağladığı, ağzını da koli bandı ile kapatarak halıya sardığı, daha sonra durumu kayınpederi ... ile kayınbiraderi ...'e bildirdiği, bu sanıkların da eve geldiği ve maktulü bu şekilde gördükleri, maktulün akşam saatlerine kadar bu şekilde evde bırakıldığı ve hürriyetinin kısıtlandığı, her üç sanığın henüz sağ olan maktulü araca koyarak Kemerburgaz’daki gölete götürdükleri, burada ...'nın maktulün ellerine taş bağlayarak boğularak ölmesi ve delillerin de yok olması için gölete bıraktığı ve döndükleri, gecenin ilerleyen saatlerinde ... ile ...'ın maktulün ölüp ölmediğini kontrol etmek için yeniden gölete gittikleri, maktulü su yüzeyinde gören ...'nın bir kez daha taş bağlayarak daha derin bir yere götürdüğü, maktulün suya battığından emin olduktan sonra birlikte eve döndükleri, maktulün cesedinin aradan geçen uzun süre ve göl şartları nedeniyle bulunmadığı anlaşılan olayda;

a) Sanıklar ... ve ...'ın ... ile birlikte aldıkları karar uyarınca fikir, irade ve eylem birliği içerisinde fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurarak maktule yönelik kasten öldürme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işledikleri ve 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi delaletiyle cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde her iki suçtan sadece yardım eden sıfatıyla sorumlu tutulmaları,