muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4625, Karar No: 2019/22828, Tarih: 10.12.2019

Tüzel kişiliği sona eren belediyelerin devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini düzenleyen 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 3. fıkrasında 1. maddeye göre tüzel kişilikleri kaldırılan belediye ve köylerin personeli, her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, büyükşehir belediyesi, bağlı kuruluşu veya ilçe belediyesine devredileceği düzenlenmiştir.

Diğer taraftan 6360 sayılı Kanun’un geçici 1 inci maddesinin sekizinci fıkrasına göre ise “Bu Kanunla büyükşehir ilçe belediyesi olan belediyelerce yürütülen su, kanalizasyon, katı atık depolama ve bertaraf, ulaşım, her çeşit yolcu ve yük terminalleri, toptancı halleri, mezbaha, mezarlık ve itfaiye hizmetlerine ilişkin olmak üzere personel, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ve bu hizmetlerin yerine getirilmesine yönelik yatırım, alacak ve borçları, komisyonca ilgisine göre büyükşehir belediyesi ile ilgili bağlı kuruluş arasında paylaştırılır.”

Somut uyuşmazlıkta davalı ...’nda çalışan davacı işçinin, 6360 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesi sonrasında, 6360 sayılı Kanun’un geçici 1 inci maddesinin sekizinci fıkrası kapsamında yer alan işlerde görev yapması sebebiyle ... Büyükşehir Belediyesi veya bağlı kuruluşuna devredilerek çalışmaya devam ettiği anlaşılmaktadır.

... İli Devir, Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu’nun 18/03/2014 tarih ve 29 sayılı kararı ve eklerine göre de, davacı işçi, 6360 sayılı Kanun’un geçici 1 inci maddesinin sekizinci fıkrası kapsamında ... Büyükşehir Belediyesi veya bağlı kuruluşuna devredilmiştir.

Bu noktada ifade etmek gerekir ki, anılan madde kapsamında yapılacak devir sonucunda, devir kapsamında bulunan işçilerin tüm hak ve borçları da devralan büyükşehir belediyesi veya bağlı kuruluşuna devredilmiş sayılacağından, devreden ... Belediyesi’nin dava konusu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır.

Bununla birlikte, davacı işçi tarafından davanın ... Belediyesi’ne karşı açılması hasımda kabul edilebilir yanılgıya dayandığından, mahkemece ... İli Devir, Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu’nun 18/03/2014 tarih ve 29 sayılı kararı ve eki gereğince davacı işçinin devredildiği kurum belirlenmeli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 124 üncü maddesi gereğince devralan kuruma davayı yöneltmesi için davacıya süre verilmeli, davanın devralan kuruma yöneltilmesi ve bu suretle taraf teşkilinin sağlanması durumunda dava dilekçesi ve ekleri devralan kuruma tebliğ edilmeli, devralan kurumun göstereceği deliller toplanılmalı ve daha sonra işin esası incelenmelidir.

Anılan hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, davalı yararına takdir edilen 1.222,20 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15661, Karar No: 2023/8464, Tarih: 06.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/15661 E.  ,  2023/8464 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2021/3572 D. İş

ŞİKÂYETÇİ : ...

ŞÜPHELİ : ...

SUÇ : Mala zarar verme

İNCELEME KONUSU

KARAR : İtirazın reddi

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN :Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.04.2023 tarihli ve 2023/37563 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, şüphelinin, müşteki ...'ün aracının lastiğini bıçakla kesmesi üzerine şikayetçi olunması üzerine, Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığınca uzlaşma sağlandığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; şüphelinin üzerine atılı mala zarar verme suçunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesi gereğince uzlaşmaya tâbi olduğu, dosya kapsamında bulunan uzlaşma teklif formlarında inceleme dışı diğer müştekilere ait uzlaşma teklif formu bulunmasına karşılık incelemeye konu müştekiye ait teklif formunun olmadığı ve uzlaştırma raporunda da müştekinin imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, soruşturma dosyasının anılan müşteki yönünden tefrik edilerek uzlaştırma işlemlerinin usulüne uygun olarak yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturmaya dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi hâlde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, şüphelinin, şikâyetçi ...'ün aracının lastiğini bıçakla kesmesi üzerine şikâyetçi olunması üzerine, Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığınca uzlaşma sağlandığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; şüphelinin üzerine atılı mala zarar verme suçunun 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi gereğince uzlaşmaya tâbi olduğu, dosya kapsamında bulunan uzlaşma teklif formlarında inceleme dışı diğer şikâyetçilere ait uzlaşma teklif formu bulunmasına karşılık incelemeye konu şikâyetçiye ait teklif formunun olmadığı ve uzlaştırma raporunda da şikâyetçinin imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, soruşturma dosyasının anılan şikâyetçi yönünden tefrik edilerek uzlaştırma işlemlerinin usûlüne uygun olarak yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturmaya dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Tekirdağ 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 03.01.2022 tarihli ve 2021/3572 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4 maddesinin (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, itiraz merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4158, Karar No: 2015/2681, Tarih: 24.03.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/4158 E.  ,  2015/2681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “dava, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'na 5831 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile eklenen Ek madde 4 uyarınca yapılan kadastro çalışması sonucunda düzenlenen kadastro tutanağının beyanlar hanesine yönelik olarak askı ilan süresi içinde açıldığına göre Kadastro Mahkemesinde bakılması gerektiği, ayrıca 26.04.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6292 sayılı Kanunun 9. maddesinin 2. bendi, uyarınca, 2/B alanlarında Hazine tarafından kişiler aleyhine açılan davaların durdurulmasının zorunlu olduğu belirtilerek, yasal düzenlemelere aykırı şekilde görevsizlik kararı verilmesinin isabetsizliğine” değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davacı Hazinenin davasının durdurulmasına, taşınmazın mülkiyetine ilişkin bir dava bulunmadığından, çekişmeli taşınmazın tespit gibi Hazine adına tapuya tescili için kadastro tutanağının Tapu Müdürlüğüne gönderilmesine; karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemelerce tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli kararın birbirine uyumlu olması zorunludur. Mahkemece; kısa kararda “davanın kabulüne, taşınmazın tespit gibi Hazine adına tapuya tesciline “şeklinde hüküm kurulduğu halde, gerekçeli kararda “Hazinenin açmış olduğu davanın durdurulması” şeklinde hüküm kurulmuş ve bu şekilde kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. Kısa kararın gerekçeli karara aykırı olması, mahkemelere olan güveni zedeleyeceği gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 298/2. maddesine de aykırılık oluşturmaktadır. Bu durum; 10.04.1992 tarihli ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozma nedenidir. Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 24.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8269, Karar No: 2014/15296, Tarih: 20.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/8269 E.  ,  2014/15296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 4. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/01/2014

NUMARASI : 2013/901-2014/25

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Yaşar Üniversitesinde öğrenci olduğunu, eğitimine devam edebilmek için davalı babasının yardımına ihtiyacı bulunduğunu belirterek; aylık 2.000,00 TL yardım nafakasının davalı babadan tahsili yönünde karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; davacının annesinin hekim olduğunu, annenin de masraflara katılması gerektiğini, davanın yalnızca kendisine karşı açılmasının doğru olmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiş, eğer nafaka tayini yoluna gidilecekse öncelikle davacının annesinin hissesine düşecek miktarın hesaplanmasını, ardından kendi hissesine düşecek kısmın belirlenmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü cihetine gidilerek; aylık 1.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, takdir edilen nafakanın az olduğu gerekçesiyle davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; yardım nafakası istemine ilişkindir.

Temyize konu uyuşmazlık; aylık 1.000,00 TL'nin davacının ihtiyaçlarını karşılamaya yetecek miktarda olup olmadığı hususunda toplanmaktadır.

Kural olarak; anne babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa ana ve baba, durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdür. (TMK m. 328/2)

Diğer taraftan; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür. (TMK m.364)

Yardım nafakası; aile bireylerini yoksulluktan kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Ancak kanun koyucu, yardım nafakasını, kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmayacağı gibi, herhangi bir nedenle aile bağlarının zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde zarurete düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Zarurete düşme, çok sıkıntılı bir durumu ve zor ekonomik şartları ifade eder. Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656-688 sayılı ilamında; yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakasına karar verilebilmesi için nafaka isteyenin yardım edilmemesi halinde zarurete düşeceğinin anlaşılması gerekmektedir. Zarurete düşme, çok sıkıntılı bir durumu ve zor ekonomik şartları ifade eder. Hukuk Genel Kurulu'nun 07.06.1998 gün, 1998/656-688 sayılı ilamında; yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Bu bağlamda; eğitimine devam eden reşit birey, kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise anne babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir.

Belirlenen nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olması gerekir. Bu nedenle mahkemece nafaka miktarı tayin edilirken; davacının ihtiyaçları ve anne babanın geliri göz önünde bulundurulmalı, TMK'nın 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi gözetilmelidir.

Bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; davacının Yaşar Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Psikoloji Bölümünde öğrenci olduğu, 2013-2014 eğitim dönemi için okula 17.600,00 TL ödeme yaptığı, davalı babanın doktor olduğu, aylık gelirinin 3.700,00 TL olduğu anlaşılmıştır.

Aylık 1.000,00 TL nafakanın davacının ihtiyaçlarını karşılayıp karşılamayacağının belirlenebilmesi için annenin davacıya yapacağı aylık maddi katkının belirlenmesi gerekmektedir.

Her ne kadar davalı, davacının annesinin doktor olduğunu beyan etmiş ise de; mahkemece, annenin ekonomik ve sosyal durumuna ilişkin bir araştırma yapılmamıştır.

Hal böyle olunca mahkemece; davacının dava dışı annesinin ekonomik ve sosyal durumu etraflıca araştırılıp hasıl olacak sonuca göre davacının ihtiyaçlarını karşılamaya yetecek miktarda nafaka takdiri yoluna gidilmesi gerekirken, eksik incelemeyle karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15389, Karar No: 2014/12515, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15389 E.  ,  2014/12515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karabük İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2012/182-2013/137

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2671, Karar No: 2012/3405, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/2671 E.  ,  2012/3405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVALILAR : HAZİNE, VS.

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davalı tarafın çekişmeli 107 ada 1 parsel sayılı taşınmaz için dayandıkları Ağustos 1957 tarih ve 48 numaralı tapu kaydının geldisi olan Şubat 1327 tarih ve 364 sıra nolu tapu kaydının tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte mahalli Tapu Sicil Müdürlüğü ile Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü, Tapu Arşiv Daire Başkanlığından istenmesi,

2- Çekişmeli taşınmazın batısı ve yollardan sonra gelen komşu parsellerin onaylı suretleri,varsa dayanağı kayıtlar, kadastro tespitleri kesinleşmiş ise kadastro tutanağı sonucu oluşan tapu kayıtları, hükmen kesinleşenler varsa mahkeme ilamlarının onaylı suretleri ,

3- ..., ... ve ...'nın adresine daha önce usulüne uygun yapılmış bir tebligat olmadığı halde aynı adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmıştır. Tebligat Kanunu'nun 35. maddesinde "adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshasının eski adrese ait binanın kapısına asılacağı ve asılma tarihinin tebliğ tarihi sayılacağı" hükme bağlanmıştır. Hal böyle olunca davalılara yapılan tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin Tebligat Kanunu hükümleri dikkate alınarak davalılara yöntemine uygun şekilde tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1877, Karar No: 2015/4795, Tarih: 23.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1877 E.  ,  2015/4795 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama suçundan sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/1, 89/2-e, 62/1, 52, 52/4. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 25.09.2014 tarihli ve 2014/24 esas, 2014/404 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında taksirle yaralama iddiası ile... Cumhuriyet Başsavcılığının 26.04.2011 tarihli, 2010/2671 soruşturma, 2011/416 esas, 2011/226 sayılı iddianame ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/2-e ve 53/6. maddelerinin uygulanması istemi ile kamu davası açıldığı; ancak, olay tarihinin 28.08.2008 olduğu, şikâyetçi vekili 22.09.2010 tarihinde... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmek üzere ...Cumhuriyet Başsavcılığına dilekçe vermesi üzerine soruşturmanın başlatıldığı, sanığa yüklenen soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olan taksirle yaralama eylemine ilişkin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 73/1. maddesinde öngörülen altı aylık şikâyet süresine göre kovuşturma yapılmaması, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesindeki “Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir.” hükmü ile bu suçtan açılan kamu davasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun, “Kovuşturma yapılabilmesi şikâyete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür ve hükmün kesinleşmesinden sonraki vazgeçme cezanın infazına engel olmaz.” şeklindeki 73/4. maddesi karşısında kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine dair hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu ... Bakanlığının 13.01.2015 gün ve 2689 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.01.2015 gün ve 2015/23064 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: