muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/514, Karar No: 2021/12002, Tarih: 12.10.2021

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Taraf vekilleri istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, 09.05.2013 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu oluşan Kurumun zararının rücuan tazmini istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanunun iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21’inci maddesinde, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığına karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Bilindiği üzere, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 77 maddesinde; “her işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlüdür.” hükmü yer almaktadır. Anılan madde, 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı R.G.’de yayımlanan 6331 sayılı Kanunun 37. maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.

İşverenin çalışanlarla ilgili sağlık ve güvenliği sağlama yükümünün genel çerçevesi, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesinde çizilmiştir. Bu çerçevede işverenin, “çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü” olduğu belirtildikten sonra, yapacağı ve uymakla yükümlü bulunacağı birtakım esaslara yer verilmiştir. Bunun gibi 5. maddede, işverenin anılan yükümlülükle gerçekleştireceği korunma sırasında uyacağı ilkeler belirlenmiştir. 10. maddede ise, işyerinde sağlık ve güvenlik sağlanırken, işverenin yapacağı risk değerlendirmesi çalışmasında dikkate almakla yükümlü bulunduğu hususlar belirlenmiştir. (Prof. Dr. Tankut Centel, İşverenin İşyerinde Sağlık ve Güvenliği Sağlama Yükümü, Çimento Endüstrisi İşverenleri Sendikası, cilt: 27 sayı: 3 Mayıs 2013)

Meydana gelen iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, tazminat davasında verilen kararın güçlü delil oluşturduğu hususu ile ceza davasında belirlenen maddi olguların bağlayıcı olacağı hususu da gözetilmek suretiyle, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde sigortalı ile davalıların ve varsa dava dışı kişilerin kusur oran ve aidiyetleri konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi, olay tarihinde yürürlükte bulunan 6331 sayılı Kanun çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Ayrıca 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 74. maddesi (Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu 53. madde) hükmü uyarınca hukuk hakimi ceza davasında alınmış kusur raporu ile bağlı değilse de kesinleşmiş ceza ilamıyla saptanmış maddi olgularla bağlıdır.

Ceza mahkemesi kendine has usuli olanakları nedeniyle hükme esas aldığı maddi olayların varlığını saptamada daha geniş yetkilere sahiptir. Bu nedenle, hukuk hakiminin, ceza hakiminin fiilin hukuka aykırılığını ve illiyet bağı saptayan maddi vakıa konusundaki kabulü ve ceza mahkemesinin kabul ettiği olayın gerçekleşme şekli diğer bir deyişle maddi vakıanın kabulü konusunda kesinleşmiş olan bir mahkumiyet veya maddi vakıa tespiti yapan beraat hükmüyle bağlı olacağı hem ilmi (Prof. Dr. Kemal Gözler, “Res Judicata’nın Türkçesi Üzerine”, ... Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt 56, Sayı 2, 2007, s.45-61) hem de kökleşmiş kazai içtihatlarla benimsenmiş bulunmaktadır

Borçlar Kanununun 53. maddesi hükmüne göre, kusurun takdiri ve zarar miktarının tayini hususunda hukuk hakimi ceza mahkemesi kararı ile bağlı değil ise de ceza mahkemesinde saptanan maddi olgularla bağlı olduğundan, mahkumiyetin kesinleşmesi halinde mahkum olanlara az da olsa bir miktar kusur verilmesi gerekmektedir.

Borçlar Kanununun 53. maddesi hükmüne göre, kusurun takdiri ve zarar miktarının tayini hususunda hukuk hakimi ceza mahkemesi kararı ile bağlı değil ise de ceza mahkemesinde saptanan maddi olgularla bağlı olduğundan, mahkumiyetin kesinleşmesi halinde mahkum olanlara az da olsa bir miktar kusur verilmesi gerekmektedir.

Mahkemece, karara esas alınan kusur raporlarının kaza tarihinde yürürlükte olan 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu çerçevesinde yapılan değerlendirmeye dayalı hazırlanmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda Mahkemece, ceza dosyasının sonucu ve kesinleşmesi beklenerek, celp edilip incelenmeli, ceza dosyasında saptanan maddi olgular irdelenerek olayın oluşu tereddütsüz belirlenmeli, ceza dosyasında mahkum olanlara da bir miktar kusur verilmesi gereği gözetilmeli, bu kapsamda olayda dolumu yapılan tüpün ve valfın niteliği, kime ait olduğu, davalı işverenin tüp dolum işindeki sorumlulukları tespit edilmeli, böylece 6331 sayılı Kanun çerçevesinde tarafların kusur oran ve aidiyetleri, işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden oluşa uygun bilirkişi raporu alınmak suretiyle saptanmalı, oluşması halinde çelişki giderilmeli ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf başvurularının esastan reddine dair kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 12.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11259, Karar No: 2013/19076, Tarih: 07.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/11259 E.  ,  2013/19076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekili yönünden verilen dilekçele rile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/55, Karar No: 2021/6265, Tarih: 17.05.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/55 E.  ,  2021/6265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteğinin münhasıran sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik olduğu gözetilerek temyiz talebinin incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamının incelemesinde, ... plakalı 2003 model Renault Laguna marka aracın geçici ithalat rejimi kapsamında gümrük vergisi ödenmeksizin 14.07.2012 tarihinde yurda sokulduğu, yurtta kalış süresi dolduğu halde yurt dışı edilmediği veya Gümrüğe teslim edilmediği olayda; sanık ...'in Savcılıkta ki ifadesinde, diğer sanığı sahibi olduğu şirkette mesul müdür olarak görev yaptığını, 14.07.2012 tarihinde ... plakalı araçla ... ile birlikte geldiklerini, aracın kendisinde kaldığını ve araç ile Kozan'a gittiğini, araç arızalandığından aracı Kozan Sanayide terkettiğini beyan etmesi karşısında, sanığın eyleminin geçici ithalat kapsamında değerlendirilemeyeceği, baştan itibaren kaçakçılık kastı ile hareket ettiği cihetle, üzerine atılı müsnet suçtan 5607 sayılı Yasanın 3/1. maddesi gereğince mahkumiyetine ve suça konu aracın müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/29754, Karar No: 2024/2137, Tarih: 22.02.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/29754 E.  ,  2024/2137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/427 E. 2016/96 K.

SUÇLAR : Resmi belgede sahtecilik, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık,

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

...1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2015/427 Esas, 2016/96 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1. Resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinin son cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 38.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ...'in Yapı Kredi Bankası, ... Şubesindeki hesabına ait orjinali D... Ecza ve Lev. Pas. Tic. Ve San. Ltd. Şirketi emrine 11.04.2015 keşide tarihli ve 37.000,00 TL bedelli olarak düzenlenmiş çekin sahtesinin sanık tarafından bir şekilde ele geçirildiği ve katılan ...'dan alınan .... plakalı aracın bedeline karşılık 23.000,00 TL bedelli olarak, lehtarı da katılan ...'ın babası ... olarak gösterilmek suretiyle...'a verildiği, çekin hesabının bulunduğu TEB. ...Şubesi'ne katılan ... tarafından teminat karşılığı bırakıldığı, banka tarafından katılan ...'ın aranarak çekin sahte olduğunun bildirilmesi üzerine soruşturmanın başladığı anlaşılmıştır.

2. Sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamalarında; suça konu çeki kırtasiye malzemeleri satmış olduğu temyiz dışı ...'dan aldığını, çeki aldığı şekliyle katılan ...'a verdiğini, ...'nın da İrfan Kırmızı isimli bir kişiden aldığını öğrendiğini; söz konusu çek karşılığı aldığı aracı borcu olması sebebiyle aynı gün sattığını beyan etmiştir.

2. Sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamalarında; suça konu çeki kırtasiye malzemeleri satmış olduğu temyiz dışı ...'dan aldığını, çeki aldığı şekliyle katılan ...'a verdiğini, ...'nın da İrfan Kırmızı isimli bir kişiden aldığını öğrendiğini; söz konusu çek karşılığı aldığı aracı borcu olması sebebiyle aynı gün sattığını beyan etmiştir.

3.Sanığın suça konu çeki tanık ...'dan aldığını belirtmesi üzerine soruşturma ve yargılama aşamalarında ...'nın beyanlarında, sanık ile birlikte temyiz dışı ..., ...ve...isimli kişilerin... Gıda isimli işyerini kendi üzerine açtıklarını, iş yerinde durduğunu, ancak iş yerinin gerçek sahiplerinin bu kişiler olduğunu, İstanbul'dan 7-8 tane çek getirdiklerini, bunların sahte olup olmadığını bilmediğini, bir kaç tanesine de imza attığını, suça konu çeke imza atıp atmadığını bilmediğini, sanığın savunmasının doğru olmadığını, kendisinin sanıktan kırtasiye malzemeleri aldığını fakat suça konu çeki sanığa vermediğini beyan etmiştir.

4. Dava konusu çekle ilgili soruşturma aşamasında ...Kriminal Polis Laboratuvarı tarafından düzenlenen 16.06.2015 tarih ve SMS-BLG-15-1396 sayılı uzmanlık raporunda, çekin tümden sahte ve aldatma kabiliyetine haiz olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

5. Mahkeme tarafından; sanığın suça konu çeki tanık ...'dan aldığını belirtmesi karşısında tanık Ufuk'un aşamalardaki beyanlarının sanığın savunmasını doğrulamadığı, tahsil edilme riski bulunan çeki aldığı kişiden ciro şerhini ve imzasını almadan kabul etmesinin ticari teamüllere uygun olmadığı, dolayısıyla sanığın suça konu çeki ne şekilde temin ettiğini açıklayamadığı ve savunmalarına itibar edilmediği; aynı gün almış olduğu aracı bir başkasına satmış olması da nazara alındığında sanığın; uzmanlık raporunda da aldatma kabiliyetine haiz olduğu belirtilen sahte çeki ele geçirip kullanması eylemi üzerine atılı resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını ayrı ayrı işlediği kabulü ile temyize konu hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suçların vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen tüm temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ...1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2015/427 Esas, 2016/96 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5556, Karar No: 2015/5143, Tarih: 06.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/5556 E.  ,  2015/5143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/104873

MAHKEMESİ : Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2012

NUMARASI : 2010/691 (E) ve 2012/100 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bilirkişi raporuna göre, sanığın işyerindeki aramada ele geçen kitapların 20 adedinin sahte bandrollü olduğunun tespit edildiği nazara alınarak, sanığın eyleminin TCK'nın 44. maddesi aracılığıyla 5846 sayılı Kanunun 81/9. maddesine uyduğu gözetilmeden sanık hakkında, 5846 Sayılı Kanunun 71/1,81/13. maddeleri uyarınca uygulama yapılması,

Kabule göre de ;

1-Dosya kapsamından, April Yayıncılık, İletişim Yayıncılık ve Altın Yayınevleri tarafından şikayet başvurusunda bulunulup katılma talep edilmediğinin açıkça anlaşılmasına rağmen,Yayıncılar Meslek Biriliği tarafından sunulan hak sahipliği belgeleri arasında yer alan yetki sözleşmelerinde adı geçen bu şirketler hakkında katılma kararı verilip sanık hakkında uygulanan cezada TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca ¼ oranında arttırım yapılması,

2-Sanık hakkında 5846 Sayılı Kanunun 71/1,81/13. maddelerinin uygulanarak tespit edilen 1 yıl 4 ay hapis cezası 5237 sayılı Kanunun 43/2. maddesi uyarınca ¼ oranında arttırıldığında 1 yıl 8 ay yerine, 1 yıl 9 ay ve buna bağlı olarak aynı Kanunun 62. maddesi gereğince 1/6 indirim yapıldığında 1 yıl 4 ay 20 gün yerine 1 yıl 5 ay 15 gün olarak fazla ceza tayini,

3-Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinde yazılı bulunan hak yoksunluklarına hükmedilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

4-5237 Sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca cezası ertelenen sanık hakkında mahkum olunan ceza süresinden az olmamak koşuluyla 1 yıldan az, 3 yıldan fazla olmamak üzere denetim süresi belirlenmesi gerektiği, Mahkemece 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasına mahkum edilen sanık hakkında gerekçe gösterilmeden denetim süresinin en üst hadden 3 yıl olarak belirlenmesi,

5-Bilirkişi raporunda belirtilen sahte olmayan ve bandrollü olan kitaplarla ilgili iade kararı verilmesi yerine fiilin bölünerek bu kitaplar bakımından beraat kararı verilmesi,

6-Dava konusu kitaplarla ilgili müsadere veya iade konusunda bir karar verilmemesi,

5-Bilirkişi raporunda belirtilen sahte olmayan ve bandrollü olan kitaplarla ilgili iade kararı verilmesi yerine fiilin bölünerek bu kitaplar bakımından beraat kararı verilmesi,

6-Dava konusu kitaplarla ilgili müsadere veya iade konusunda bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1087, Karar No: 2016/15924, Tarih: 19.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/1087 E.  ,  2016/15924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Ceza Muhakemesinin amacı; sosyal düzenin korunması ile kişilerin hak ve özgürlüklerine saygı arasında bir denge kurulması suretiyle hukuken geçerli kanıtlarla hiçbir duraksamaya yer vermeden maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır.

Ceza Muhakemesi hukukumuz ''delil serbestliği'' ilkesini benimsemiş, delilleri değerlendirmede de hakime tam bir serbestlik tanınmıştır. Delillerin hukuka uygun yöntemlerle toplanması zorunludur.

Delillerin bir ya da bir kaçının hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmesi hukuka uygun yöntemle elde edilen diğer delillerin yok sayılmasını gerektirecek midir?

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinde sunulan kanıtların kabul edilebilir olup olmadığına karar verme usulünü gösteren ve hangi kanıtların kabul edilebilir olduğunu, hangilerinin kabul edilemez olduğunu belirleyen bir kural olmadığı gibi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de “İç hukukta yeterli hukuki temeli bulunmadan veya hukuka aykırı vasıtalar kullanılarak elde edilmiş materyallerin yargılamada kanıt olarak kullanılması kural olarak, başvurucuya gerekli usulü güvencelerin sağlanmış olması ve materyelin baskı, zorlama ve tuzak gibi yargılamayı lekeleyebilecek nitelikli ve kaynaklı olmaması şartıyla, sözleşmenin 6. maddesinin (1) numaralı fıkrasındaki adil yargılanma standartlarına aykırılık oluşturmaz ” (Chalkley/ Birleşik Krallık [kk] B.No: 6383/100, 26.09.2002)

Bir delilin, diğer yan delillerle desteklenmemiş olması, mutlak suretle adil yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturmaz. Mahkemece hükme esas alınan bir delilin çok kuvvetli olması ve güvenilirliği konusunda herhangi bir risk bulunmaması, destekleyici delillere olan ihtiyacın yoğunluğunu azaltır. Buna karşılık gücü ve güvenilirliği konusunda birtakım şüpheler bulunan bir delilin, suçun sübutu konusunda ulaşılan vicdani kanaat bakımından

belirleyici olması halinde, bu durum hakkaniyete uygun yargılanma hakkı bakımından sorun oluşturabilir ” (Güllüzar Erman, B. No: 2012/542 04.11.2014) şeklinde kararlar vermiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda, maliye bakanlığı yoklama görevlilerinin ihbar üzerine sanığın deposunda yaptıkları denetimde davaya konu taklit deterjanların ele geçtiği, her ne kadar sanık denetime itirazı olduğunu beyan etmiş ise de, yapılan işlemin içeriğine herhangi bir itirazının bulunmaması, mahkeme huzurundaki beyanı ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu ürünlerin hukuka uygun olarak ele geçtiğinin kabulü ile yargılamaya devamla bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.