muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9191, Karar No: 2022/5303, Tarih: 20.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/9191 E.  ,  2022/5303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Şüpheli hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, şüphelinin bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar şüpheli tarafından öğrenilmiş olsa bile, 07/01/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, şüpheliye kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kabule göre;

2- Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 20/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10682, Karar No: 2022/5430, Tarih: 11.04.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/10682 E.  ,  2022/5430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

... Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 15.10.2014 günlü iddianamesi uyarınca ve özetle; sanık ...'nın 15.08.2014 tarihinden dört ay önce, temizlik şirketi aracılığıyla katılan mağdur ...'un evinde ücreti mukabili günlük temizlik ve ev işleri yapmak üzere işe başladığı, ilk iki ay sorunsuz çalıştığı, ancak sonraki iki ay içerisinde ise, değişik tarihlerde evde bulunan ziynet eşyası ve paraların bir kısmını çaldığı, eşya ve paralarının eksildiğini farkeden ve durumdan şüphelenen katılan mağdurun 14.08.2014 tarihinde evin içerisine iki adet güvenlik kamerası monte ettirdiği, kamera görüntülerine göre 15.08.2022 tarihinde de; eve gelen sanığın bir yandan temizlik yaparken, diğer yandan evde çalacak bir şeyler aradığı, bu bağlamda yatak odasında şifoniyerin içinde bulunan cüzdanı alıp içine baktığı içinin boş olduğunu görünce yerine koyduğu, kısa bir süre sonra da güvenlik kameralarını farkettiği, bu suretle sanığın suç tarihlerinde zincirleme biçimde nitelikli hırsızlık suçunu işlediği, kamera kayıtları çözüm tutanağı ve bilirkişi raporu başta olmak üzere, katılan mağdurun iddiası, diğer beyan ve tutanaklar ile tüm soruşturma evrakı kapsamından anlaşıldığından bahisle, 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h ve 43. maddesinden cezalandırılması iddiasıyla iş bu kamu davası açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesinin 26.04.2016 günlü kararıyla, suçu sübuta ermediğinden bahisle delil yetersizliği gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiş, bu karar katılan vekili tarafından ve süresinde temyiz edilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, kararın onanması gerektiği görüşündedir.

Karar tarihi itibariyle bölge adliye mahkemeleri henüz faaliyete geçmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca, bu kararın doğrudan temyize tabi olduğu ve 1412 sayılı CMUK'nun temyize ilişkin hükümlerine göre temyiz incelemesinin yapılması gerektiği değerlendirilmiştir.

Katılan mağdurun evinde hırsızlık yapıldığı şüphesi üzerine güvenlik ve tedbir amacıyla evine kamera sistemi kurdurması ve sanığın hırsızlığa teşebbüs eylemindeki tek delilin kamera görüntüsü olması nedeniyle, bu delilin, hukuka uygun yahut aykırı olup olmadığı ön sorun olarak incelenmiştir.

Ceza yargılamasında özgürlük ve güvenlikten biri diğerine tercih edilmemiştir. Diğer bir anlatımla ceza yargılamasının temel amacı, kişisel hak ve özgürlüklere saygı ile toplumsal düzenin sağlanması arasında bir denge kurarak maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır. Maddi gerçeğin ortaya çıkarılması ise; delil ya da delillerin toplanması ile mümkün olur. Bu itibarla ceza yargılamasında bir yandan 'delil serbestliği' ilkesi benimsenmiş, diğer yandan delillerin hukuka uygun yöntemlerle elde edilmesinin zorunlu olduğu kabul edilmiştir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, Anayasanın 38/6, 5271 sayılı CMK'nın 206/2-a, 217/2, 230/1-b ve 289/1-i bendinin âmir hükümleri uyarınca, hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller hükme esas alınamaz.

Ancak, güvenlik ve toplumsal düzenin sağlanması amacıyla kamuya açık alanlarda kurulan “mobese” görüntüleriyle özel kişi ya da kuruluşların ev ya da iş yerlerinde, yaşama hakkı ile mülkiyet hakkı başta olmak üzere kendi hak ve menfaatlerini korumak amacıyla kurdukları kamera görüntülerinin gerektiğinde ceza yargılamasında hukuka uygun delil olarak kabul edilmesi gerekir.

Nitekim, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin, 26.03.2012 günlü, 2011/7180 Esas ve 2012/8523 Karar sayılı kararına konu olan olayda, ... Üniversitesinde bulunan ... fakülte binasının yalnızca öğretim üyesi olan mağdur tarafından kullanılan odasına bıraktığı çantasından zaman zaman hırsızlık yapıldığını fakülte yönetimine bildirdiği, yönetim tarafından katılan mağdurun odasına güvenlik kamerası monte edildiği, bir müddet sonra bu kameranın tespit ettiği görüntülerden hırsızlık suçunu işleyen sanığa ulaşılan olayda, sözü edilen güvenlik kamerası görüntüleri hukuka uygun delil olarak kabul edilmiştir.

Zira Anayasanın 36/1 ve TCK’nın 26/1. maddeleri uyarınca herkes gibi mağdurun da hak arama özgürlüğü vardır. Hakkın kullanılması, bir hukuka uygunluk nedenidir.

Somut olayda sanık 13. Ceza Dairesinin sözü edilen kararında olduğu gibi gizlice kayda alınmış olmakla birlikte, kendi konutunda ve/veya özel hayatında değil, mağdurun konutunda görüntülenmiştir. Diğer bir anlatımla katılan mağdurun da hak arama özgürlüğü, bu bağlamda mağdurun aleyhine işlenen suçtan dolayı adli makamlara sunulmak üzere delil oluşturma hakkı mevcuttur.

Bu açıklamalar ışığında katılan mağdurun, özetle kendi can ve mal güvenliğini koruma amacıyla kurdurduğu kamera sistemine ait görüntülerin, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen bir delil olduğunun kabul edilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

Sübut konusuna gelince; sanık ...’nın, katılan mağdur ...’un evinde temizlikçi olarak çalıştığı, katılan mağdurun evinde bulunan ziynet eşyası ve cüzdanında bulunan paranın eksildiğini fark etmesi üzerine güvenlik ve tedbir amaçlı alenen görünebilecek şekilde evine kamera sistemi kurdurduğu, 15.08.2014 günü sanığın yine temizlik için katılan mağdurun evine geldiği, dosya içerisinde mevcut kamera görüntüsü ve buna ilişkin inceleme tutanağına göre sanığın, yatak odasına girerek çekmece içerisinde bulunan siyah cüzdanı alıp içine baktıktan sonra çekmeceye geri bıraktığı, şifoniyer ve çekmece üzerinde herhangi bir temizleme işlemi yapmadan şifonyerin yanından ayrıldığının tespit edildiği,

Buna karşılık iki ay öncesine kadar giden hırsızlık fiillerinin de sanık tarafından işlendiği konusunda kuvvetli bir suç şüphesi mevcut ise de, sanığın baştan itibaren bütün suçlamaları kabul etmemesi ve bu fiillere ilişkin başkaca bir delil edilememesi karşısında, sanığın önceki fiillerinin değil, yalnızca 15.08.2014 tarihinde işlediği nitelikli hırsızlığa teşebbüs fiilinin sübuta erdiği kabul edilmelidir.

Açıklanan nedenlerle;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın üzerine atılı TCK'nın 142/2-h ve 35. maddelerinde düzenlenen nitelikli hırsızlığa teşebbüs suçunun sübut bulduğu gözetilmeden delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 11.04.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13588, Karar No: 2013/14290, Tarih: 24.10.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/13588 E.  ,  2013/14290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine dayalı yeniden inşa nedeniyle tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının davacıya ait işhanında kiracı olduğunu, 27.05.2009 tarihli dernek yönetim kurulu kararı ile taşınmazın yıkılıp yeniden inşası için karar alındığını, alınan karar doğrultusunda projenin hazırlanıp 06.01.2010 tarihinde belediyece onaylandığını, davalı kiracıya usulüne uygun olarak tahliye ihtarı gönderildiğini ancak davalının buna uymadığını belirterek yeniden inşa nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece, davacı tarafından ibraz edilen avan projenin davanın açıldığı tarih itibariyle uygulanabilir olmadığı, yeni avan projenin ibraz edilmediği, tahliye davasının her kira dönemini müteakip açılmasının mümkün olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

6570 sayılı yasanın 7/ç maddesine göre yeniden inşa nedeniyle açılacak tahliye davalarında, imarca tasdikli mimari ya da avan projenin ibrazı zorunludur. Ne var ki söz konusu projenin davanın açıldığı sırada verilmesi şart olmayıp dava tarihinden sonra da ibrazı mümkündür.

Olayımızda; davacı, 06.01.2010 tarihli onaylı avan projeye dayanmış olup imar planında yapılan değişiklik nedeniyle dava tarihi itibariyle projenin uygulanabilir olmadığı anlaşılmıştır. Belediyece verilen cevabi yazıdan anlaşıldığına göre duruşma aşamasında yeni avan proje için davacı tarafından belediyeye başvurulmuş ancak belediye istemi reddetmiştir. Dava dışı ... Belediyesinin bu işlemine karşı davacı tarafından ... İdare Mahkemesinin 2011/205 esas sayılı dosyası ile idari işlemin iptaline yönelik dava açılmıştır. Mahkemece ilgili tarafa proje ibrazı için her hangi bir kesin süre verilmediği gibi davacı tarafından yapılan proje başvurusu ve idare mahkemesinde görülmekte olan dava sonucu da bekletici mesele yapılmamıştır. Proje ibrazının gecikmesinde davacı derneğin bir kusuru bulunmamaktadır. Bu duruma göre idari yargıda görülmekte olan dava ve proje başvurusunun eldeki dava yönünden bekletici mesele yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 24.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2724, Karar No: 2023/2943, Tarih: 25.09.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/2724 E.  ,  2023/2943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1183 E., 2022/451 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/251 E., 2019/482 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 25.09.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde davacılar vekili Avukat ... ile davalı ... vekili Avukat ..., dahili davalı ... vekili Avukat ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklaması dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; arsa maliki müvekkilleri ile yüklenici davalı arasında 23.07.2015 tarihli Düzenleme Şeklinde Taşınmaz Satış Vaadi ve Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesi imzalandığını, bitişik 25 ve 41 parseller maliklerinin davalı ile ayrı bir sözleşme imzaladıklarını, tevhit işlemleri sonucu 32301 ada, 64 parselde inşaat başladığını, sözleşmede müvekkillerine 2 adet daire bırakılmasının öngörüldüğünü, aynı gün tarafların kendi aralarında 2 daireye ilaveten 0,25 daire payının daha sözleşme karşılığı verilmesi hususunda ek tadil sözleşmesi imzaladıklarını, müvekkillerinin 145.000,00 TL nakit ödemeleri halinde 0,25 dairenin tam daireye tamamlanarak müvekkillerine bırakılmasının kararlaştırıldığını, bedelin 0,75 pay için belirlendiğini, 25.000,00 TL kısmının ödendiğini, kalan bedel için oturma raporuna kadar süreleri olmasına rağmen kredi almak için başvuruda bulundukları halde kredi çıkmadığından konut kredi başvurularını kat irtifak tesis tarihinden sonraya bıraktıklarını, taşınmaz üzerinde kat irtifakı tesisinden sonra davalının tadil sözleşmesine uymayarak 5 nolu daireyi satışa çıkardığını, bakiye 120.000,00 TL bedeli depo etmeye hazır olduklarını ileri sürerek, 5 nolu dairenin ¼ payının bedelsiz ¾ payının depo edilerek tapu kaydının iptali ile payları oranında davacılar adına tesciline karar verilmesi isteğinde bulunmuştur.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının taleplerinin geçerliliği olmayan tarafların ortak iradesini yansıtmayan bir belgeye dayalı olduğunu, sözleşmenin tüm arsa maliklerinin imzasını taşıması gerekirken sadece Ercan ve Fatma tarafından imzalandığı gibi resmi şekil şartlarına uygun olmadığından ve edimler yerine getirilmediğinden haksız ve yersiz davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Dahili davalı ... vekili, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin sadece iki arsa sahibi tarafından imzalandığından husumetin oluşmadığını, devir borcu doğuran sözleşmelerin resmi şekilde yapılmasının şart olduğunu, davacı tarafın edimlerini yerine getirmediğini, müvekkilinin iyi niyetli olarak daireyi satın aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile gayrimenkul devir borcu doğuran her türlü sözleşmenin resmi şekilde yapılmasının geçerlilik şartı olduğu, 23.07.2015 tarihli ön sözleşmenin resmi şekil şartına uygun olarak yapılmadığı, kaldı ki sadece iki arsa sahibi tarafından imzalandığı, diğer arsa sahiplerince imzalanmadığı, sözleşmede belirtilen davacı ediminin dahi yerine getirilmediği, sözleşmede kararlaştırılan tarihte satış bedelinin ödenmediği, ödenmemesi halinde geçerliliğini yitireceğinin kararlaştırıldığı, davacı tarafça bu sözleşmenin ifa edildiğini, geçersizliğinin öne sürülmesinin iyi niyetle bağdaşmayacağı yönündeki iddiaları inandırıcı görülmediği, ayrıca taraflar arasındaki sözleşmenin sona erdirilerek ibra edildiğine dair 15.09.2017 tarihli tüm tarafların imzasını taşıyan adi yazılı ayrı bir sözleşme bulunduğu, uyuşmazlık konusu taşınmazın ihtiyati tedbirin kaldırıldığı bir aşamada dahili davalıya satıldığı, davacı tarafından HMK 125. maddesi kapsamında davaya dahil edildiği, asıl davalı yönünden uyuşmazlık konusu ön sözleşme hukuken geçersiz olduğundan tarafları bağlayıcı bir düzenleme olmadığından davalının kendisine düşen taşınmazı iyi niyetle dahili davalıya satması ve dahili davalı yönünden de sözleşme geçersiz olduğu gibi bu durumu bildiği ve muvazaalı olarak taşınmazın devredildiği iddialarının sübut bulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde; dava konusu adi yazılı sözleşmenin daire satışını içeren ve noterde düzenlenen sözleşme dışında yeni bir sözleşme olduğunu, asıl sözleşmeyi tadil eden sözleşme olmadığını, aynı şekil şartına bağlı olmadığını, geçersiz sözleşmeye göre taraflar edimlerini yerine getirmiş ise geçersizliğinin ileri sürülmesinin TMK'nın 2. maddesine aykırı olduğunu, taraflar arasındaki adi yazılı tadil sözleşmesinde bir kısım davacıların imzalarının bulunmamasının, onların da bu sözleşmeden yararlanma iradesini dava açarak göstermeleri ve sözleşmenin tüm arsa sahiplerini kapsayan edimler içermesi nedeniyle geçerli olduğu gibi imzası olan arsa sahiplerinin imzalarının yok sayılamayacağını, davalının, adi yazılı tadil sözleşmesindeki imzasını inkar etmediğini, hatta sözleşmenin bir miktar para verilerek iptal edildiğini savunmuşsa da, bu hususta hiçbir yazılı belge veya ödeme makbuzu vb. ibraz etmediğini, davalının açıkça geçerli bir sözleşmenin varlığını ikrar ettiğini, yapı kullanma izin belgesi alındığında bakiye satış bedelinin ödenmediği gerekçesinin de kronolojiye aykırı olduğunu, yapı kullanma izin belgesinin dava açıldıktan sonra alındığını, dolayısıyla muaccel hale gelmediğinden bakiye satış bedelini ödememeleri nedeniyle alıcıların temerrüde düşmesinin söz konusu olmadığını, davalı yüklenicinin tedbirin kaldırılması üzerine, yakın akrabasına kaçırdığını, 21 gün sonra bu kişinin de daireyi davalı yüklenicinin eniştesine 95.600,00 TL gibi daha düşük bir bedel göstererek devrettiğini, muvaazalı satış yaptığını, deliller toplanmadan karar verildiğini, peşinat olarak ödenen 25.000,00 TL'ye dair makbuz bulunmadığını, bu nedenle davalı ...'e peşinatı alıp almadığı konusunda yemin teklif ettiklerini, ancak usule ve Yargıtay kararlarına aykırı olarak İlk Derece Mahkemesi hatırlatması gerektiği halde yemin teklifini davalıya hatırlatmadığını belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararın kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç