muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13578, Karar No: 2014/15228, Tarih: 19.11.2014

Aynı yِönetmeliğin 33. maddesinde; "bu yöِnetmelik hükümleri uyarınca elektrik enerjisi hizmeti alan müşterilerin hakları ve zararlarının tazmini konusunda, Kanunun 11. maddesi ve 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri ile buna ilişkin diğer mevzuat hükümleri uygulanır".

08/05/2014 tarih 28994 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan Elektrik Piyasası Tüketici Hizmetleri Yِönetmeliğinin, Tüketicilerin bilgilendirilmesi ile tüketici haklar‎ı ve zararların tazmini başlıklı 19. maddesinin 6. bendinde; "Bu Yِönetmelik hükümleri uyarınca elektrik enerjisi hizmeti alan tüketicilerin hakları ve zararlarının tazmini konusunda, Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümleri ile ilgili diğer mevzuat hükümleri uygulanır”.

Hükümlerine yer verilmiştir.

Arzedilen mevzuat hükümleri çerçevesinde, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna (dağıtım şirketleri tarafından arzolunacak) elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme göِrevi verildiği tartışmasızdır.

Ancak; ilgili mevzuatta amaçlanan husus 1 kw elektrik enerjisinin kullanıcılara ulaşıncaya kadar ki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme yetkisi ve göِrevi verilmediği açıktır.

Bu itibarla Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kanunun verdiği yetkiye dayanarak; 11/08/2002 gün ve 24843 sayılı Resmî Gazetede; “Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ”, “Dağıtım Sistemi Gelirinin Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ” ve “Elektrik Piyasası Tarifeler Yöِnetmeliği” ni yayımlamış, sonrasında ise yöِnetmeliklerin uygulanması için çıkardığı kurul kararları, tebliği ve ikincil mevzuat uyarınca lisans sahibi ‏şirketler, elektriği kullananlardan davaya konu edilen bedelleri tahsil etmişlerdir.

Ancak, yukarıda açıklandığı üzere tebliğler ve yِönetmeliğin dayanağı olan 4628 ve 6446 sayılı Kanunlarda, Elektrik Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir tarife ve fiyat belirleme hak ve yetkisi verilmemiştir.

Elektrik dağıtım şirketlerinin EPDK kurul kararları ve tebliğleri çerçevesinde, elektrik kullanan abonelerin faturalarına yansıtarak aldıkları, kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin elektrik enerjisi kullananlara (sanayi, ticarî ve mesken abonelerine) aktif tüketim bedeli dışında ek bir mâli yük ve külfet getirdiği izahtan varestedir. Oysa ki; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesi gereğince; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı da ortadadır. Nitekim, elektrik faturalarına yansıtılan %2 TRT payıda kanunla getirilmiş ve kanunun verdiği açık ve şeffaf yetkiye dayanarak tahsil edilmektedir.

Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları çerçevesinde getirildiği ve EPDK kurul kararları ve tebliğleri gereğince alınan; kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletim sistemi kullanım ve dağıtım bedellerinin; vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı, ayrıca Elektrik Piyasası Kanununun düşük maliyetli enerji temini ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasası oluşturulması ilkelerine uygun düşmemektedir.

Nitekim; kayıp-kaçak bedeli hakkında verilen ve Dairece de benimsenen HGK'nun 21/05/2014 günlü ve 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmek hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaştığı da sِöylenemez.

Bundan ayrı olarak; elektrik kaybını ِönleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip, bedeli ondan tahsil etme göِrevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan dağıtım şirketlerine aittir.

Öte yandan, nihaî tüketici olan abonenin; kayıp-kaçak bedeli gibi davacı dağıtım şirketi tarafından faturalara yansıtılan; dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmeti bedeli ve iletim bedelinin hangi miktarda olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi, eş söyleyişle şeffaf bir hukuk devletinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Ne var ki, davaya konu bedeller ile ilgili olarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunca kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanarak çıkarılan yöِِnetmelik, kurul kararları ve tebliğlerinin de, Elektrik Piyasası Kanununun temel amaçları ve ilkelerinden olan, şeffaflık ve düşük maliyetli enerji temini unsurlarını‎ ta‏‎şıdığının kabulü de mümkün değildir.

Hâl bِöyle olunca; dosyadaki yazı‎lara, karar‎ın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yukar‎ıda açı‎klanan ilke ve esaslar gözönünde tutularak yazılı‎ ‏şekilde hüküm tesisinde bir isabetsizlik bulunmad‎ığından, davac‎ın‎ın temyiz itirazları‎nı‎n reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3486, Karar No: 2024/1623, Tarih: 09.05.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3486 E.  ,  2024/1623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; 12.08.2019 tarihinde bitişik ormanlık alanda meydana gelen yangın nedeniyle oluşan ısıya bağlı olarak davalı şirkete ait tesiste üretilen sprey tüplerinin patlayarak komşu Marintek Deniz ve Yat Malzemeleri Tic. A.Ş.ye ait depolama alanına düşdüğü ve bu alanda müvekkili şirkete ait bulunan fiber bot ve tekne kalıplarının yandığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 10.000,00 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili; davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını, müvekkil şirketin solüsyon, kozmetik sprey ve benzeri maddelerin üretimi ve dolumu faaliyeti ile iştigal ettiğini, ormanda başlayan yangının rüzgar nedeniyle müvekkil şirkete ait fabrikaya ve davacı firmanın bot ve tekne kalıplarının bulunduğu depolama tesisine sirayet ettiğini, tekneler kolay yanıcı ahşap ürünler olduğundan rüzgarın da etkisi ile yangının hızla büyüdüğünü, yangının müvekkil şirkete ait kutuların patlaması ile çıkmadığını, doğrudan ormandan sirayet ettiğini, müvekkil şirketin tüm özen ve dikkat yükümlülüğünü yerine getirdiğini, rizikolara ilişkin her türlü önlemi aldığını, uygun üretim ve depolama şartlarını sağlayacak şekilde hareket ettiğini, üretim ve depolama yapılan alanların mevzuata uygun olarak tasarlandığını, müvekkil şirkete ait fabrikada sprinkler köpüklü yangın sistemi ile bunu besleyen yangın havuzu ile fabrika içinde tavanda her bölümde tayfun tipi söndürücü, bütün noktalarda ve makine başlarında sanayi tipi köpüklü söndürücü, kapıda ise yangına dayanıklı hortumlu köpük bulunduğunu, depolama işleminin yüksek güvenlik düzeyi ile yer altında yapıldığını, zarara neden olan yangının işletme faaliyetinden kaynaklanmadığını, müvekkil şirketin tehlikeli iş niteliğindeki faaliyeti olan kimyasal madde (aerosol, solüsyon ve kozmetik sprey) üretiminin tipik riskleri neticesinde de meydana gelmediğini, illiyet bağı bulunmadığını, orman yangınının mücbir sebep niteliğinde olduğunu, zarardan depolama sözleşmesi gereği Marintek Deniz ve Yat Malz. Ürt. Tic. A.Ş. firmasının sorumlu olduğunu, müvekkil şirketin kullandığı aerosol kaplarının yangın anında içindeki gazın hızla atmosfere karışması nedeniyle yanıcı özellik göstermeyeceğini ve yangını taşıyamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yangının çıkmasında veya artmasında davalının kusurunun bulunduğunun ve davalı şirketin ürettiği aerosol yöntemi ile çalışan ilaçlar ve sprey kutuların patlayarak yangını, davacıya ait fiber tekne bot kalıplarının depolandığı alana taşıdığı iddiasının davacı tarafça ispatlanamadığı, depolama alanı ile davalı şirket arasındaki mesafe dikkate alındığında aerosol kapların bina ve duvarları atlayarak depolama alanına ulaşmasının zor bir ihtimal olduğu, depolama alanında bulunan sprey kutuların genel itibariyle yapısının düzgün, üzerindeki yazıların okunabilir olduğu, içindeki sıvıların basınç farkından dolayı hızla havaya karıştığı, davalı şirkette yangın başladığı aşamada depolama alanında yangının ilerlediği, fiber bot ve tekne kalıplarının olduğu alanın davalı şirketten daha önce yandığı, çıkış nedeni belirlenemeyen orman yangının, depolama alanı ve davalı şirkete sirayet ederek davacının fiber tekne ve bot kalıplarının zarar görmesi ile davalının ürettiği basınçlı kaplar ve işletme faaliyeti arasında uygun illiyet bağının bulunmadığı, doğan zararın tipik tehlikenin doğurduğu tipik bir zarar olmadığı gibi tehlike sorumluluğu kapsamına da girmediği, davalının kusur sorumluluğu yahut kusursuz sorumluluk hallerine göre sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, yangının karakteristiğinin, davalı şirketin üretim ve dolumu yapılan ürünün niteliği belirlenerek ortaya konulmadığını, davalının solüsyon, kozmetik sprey ve benzeri üretimi ve dolumu yapıldığına ait beyanına göre, kimya sanayi alanında birinci sınıf gayrisıhhi müessese niteliğinde olduğu anlaşılan bu yerde faaliyetine uygun yangın önleme ve söndürme yapısının varlığı ile yangın anında görevini yapıp yapmadığının belirlenmediğini, raporun hükme esas alınacak nitelikte olmadığını, tekne kalıplarının bulunduğu depolama tesisinde, yangının orman yangının yayılımını gösteren bir bütünlükte değil, depolama tesisinin değişik yönlerinde ve alanlarında kısmi ve parçalı şekilde olduğunu, davalının tesisine etki eden orman yangını, patlayıcı ve parlayıcı maddelerin depolanması koşullarına uyulmadığı ve bu tür ürünlerin üretildiği, depolandığı alanlarda alınması gereken asgari yangın söndürme önlemlerinin parlayıcı, patlayıcı, tehlikeli ve zararlı maddelerle çalışılan işyerlerinde ve işlerde alınacak tedbirler hakkında ilgili idari düzenlemeler ile 30.11.2000 tarihli ve 24246 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Aeresol Kaplar Yönetmeliği hükümleri çerçevesinde alınmadığından zarara neden olduğunu, davalının ürünlerinin yanıcı ve parlayıcı özelliğe sahip olduğunu, özel önlem ve koşullarda depolanması gereken bu ürünlerin yığınlar halinde açık alanda depolandığını, davalının üretim tesisinin uygun nitelik ve yeterlikte yangın söndürme sistemine sahip olmadığını, yangına dayalı olarak patlayan aeresol tüplerin müvekkili şirketin kısmi kullanımında olan depolama tesisinin değişik bölgelerinde yangın çıkarttığını, Orman Genel Müdürlüğü aleyhine Kocaeli İdare Mahkemesi nezdinde açılan davada, Orman idaresi zararın kaynağının davalı şirket tarafından yangına dair asgari tedbirlerin alınmaması, davalı şirketçe özel koşullarda depolanması gereken aeresol tüplerinin açıkta depolanıp yangın sürecinde patlayarak müvekkil şirkete ait tekne kalıplarının yanmasına sebep olunduğu iddiasında bulunduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dosya ekinde yer alan ve yangından on gün sonra mahkeme kanalıyla yapılan tespitteki bilirkişi görüşleriyle, işbu dosyada alınan kök ve ek rapordaki bilirkişi görüşlerinin uyumlu olduğu, yangın sırasında havadan alınan görüntülerin raporlardaki analizine göre, davacı şirkete ait eşyaların bulunduğu alanın yanmaya başlamasından sonra davalı şirkete ait tesis orman yangınının sirayet ettiği, bu durumda davacı şirketin fiber bot ve tekne kalıplarının yanarak zarar görmesinin nedeninin davalı şirketten fırlayan aeresol kaplar olmadığı, Mahkemece davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sirayet eden yangın nedeniyle davalı şirketçe üretilen ürünlerin patlayarak davacı şirkete ait eşyalarının zarar görmesine sebebiyet verdiği iddiasıyla tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 71 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Davacı tarafça, davalı şirkete ait üretim tesisine bitişik ormanlık alanda meydana gelen yangın neticesinde, davalının tesisinde üretilen sprey tüplerinin yangın nedeniyle oluşan ısıya dayalı olarak patlaması komşu Marintek Deniz ve Yat Malzemeleri Tic. A.Ş.ye ait depolama alanına düşmesi ve bu alanda kendisine ait bulunan fiber bot ve tekne kalıplarının yanmasından dolayı zararının meydana geldiği iddiasında bulunulmuştur.

2. Mahkemece, Meteroloji Mühendisi, Gemi Başmühendisi/Eğitimci ve İtfaiyecilik/Yangın Güvenliği Uzmanından alınan ve hükme esas olan bilirkişi raporunda, yangının artmasında davalının kusurunun bulunmadığına ilişkin tespitleri doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

3. Davalı şirketin iştigal konusunun iş solüsyon, kozmetik sprey ve benzeri maddelerin üretimi ve dolumu faaliyeti olduğu halde kimyasal maddeler konusunun uzman bir bilirkişinin heyete dahil edilmediği, raporda parlayıcı, patlayıcı, tehlikeli ve zararlı maddelerle çalışılan işyerlerinde ve işlerde alınacak tedbirler hakkında değerlendirme yapılmadığı görülmüştür.

4. Diğer taraftan, davacı tarafça aynı olay nedeniyle Orman idaresi aleyhine tazminat davası açıldığı ve davada davalı idare tarafından zararın sorumlusunun davalı şirket olduğu iddiasında bulunulduğu belirtilmiştir.

4. Diğer taraftan, davacı tarafça aynı olay nedeniyle Orman idaresi aleyhine tazminat davası açıldığı ve davada davalı idare tarafından zararın sorumlusunun davalı şirket olduğu iddiasında bulunulduğu belirtilmiştir.

5. O halde İlk Derece Mahkemesince; önceki bilirkişiler dışında, davalı şirketin iştigal konusu ile ilgili kimyasal maddeler konusunda uzman bir bilirkişinin de dahil edilmesiyle oluşturulacak bilirkişi heyetinden, önceki bilirkişi raporları da değerlendirecek biçimde, davalı şirketin meydana gelen zarardan sorumlu olup olmadığı konusunda Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması, ayrıca davacı tarafından Orman İdaresi aleyhine açılan davada değerlendirilmek suretiyle hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi yerinde görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi Kararının aynı Kanun'un 371 inci maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,09.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/97, Karar No: 2012/1719, Tarih: 13.02.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/97 E.  ,  2012/1719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2011

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin, davalı tarafça haksız ve geçersiz nedenle feshedildiğini belirterek, feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine ve buna bağlı feri haklara hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, sözleşmenin ekonomik göstergeler dikkate alınarak işgücü fazlalığı nedeniyle organizasyonel gelişim çalışmaları kapsamında Yönetim Kurulu ve İcra Kurulu karalarına dayanılarak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17.ve 18. maddeleri  gereği haklar ödenerek sona erdirildiği savunularak davanın reddine karar verilmesi istenmiştir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin davalı tarafça organizasyon  değişikliği ve norm kadro uygulaması sebebiyle sona erdirildiğini, işletmesel kararın tutarlılık, keyfilik, ölçülülük ve feshin son çare olma ilkesine uygunluğu yönünden yapılan denetimde davacının çalıştığı takım liderliği kadrosunun  iptal edildiği davacını yerine aynı sıfat ve kadro ile yeni eleman  alınmadığı  davacının işverenlik içersinde kaydırılabileceği başka bir pozisyonda bulunmadığı feshin son çare olma ilkesine uygun davranıldığı  gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle sözleşmeyi feshetmek isteyen işverenin fesihten önce fazla çalışmaları kaldırmak, işçinin rızası ile çalışma süresini kısaltmak ve bunun için mümkün olduğu ölçüde esnek çalışma şekillerini geliştirmek, işi zamana yaymak, işçileri başka işlerde çalıştırmak, işçiyi yeniden eğiterek sorunu aşmak gibi varsa fesihten kaçınma olanaklarını kullanması, kısaca feshe son çare olarak bakması gerekir.

4857 sayılı Kanun’un 20.maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20.maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesi, yeniden yapılanmadan dolayı işletmesel karar gerekçesi ile feshedilmiştir. Davalı tarafça alınan işletmesel karar ile tüm yapıdaki hipermarket ve süpermarketlerdeki takım lideri pozisyonun kaldırıldığı, alınan bilirkişi raporu ile hipermarketler organizasyonunda bulunan bakım, reseption ve dekorasyon takım liderliği pozisyonlarının  iptal edilmeyip yönetici adayı pozisyonuna dönüştürüldüğü, fesihten sonra 5’i İstanbul’da  bulunan 7 yeni mağazanın açıldığı, fesihten sonra işyerine yeni eleman alındığı, alınan bu elemanların “şef, takım lideri ve sorumlu “gibi bir ünvanlarının bulunmadığı belirtilmiş ise de, davalı tarafça alınan işletmesel karar ile davacının çalıştığı bölümdeki ekip şefliğinin kaldırıldığı, ancak örneğin, davacının çalışmış olduğu tekstil reyonu, balık reyonu gıda reyonu gibi birimlerin kapatılmadığı, esas itibariyle davacının  bu bölümlerde satış elemanı olarak çalışıp konumu ve tecrübesi gereği bu bölümün şefi durumuna geldiği hizmetini aynı nitelikte devam ettiği işletmenin ve çalışılan reyonların varlığını  sürdürdüğü sürece bu konumda çalışanlara ihtiyaç duyulacağı açıktır. Tutarlılık ve ölçülülük denetimi kapsamında takım liderliği pozisyonun kapatılmasına rağmen işletmecilik ve mağazacılık organizasyonundan anlayan bilirkişinin de aralarında bulunduğu bilirkişi heyeti ile gerekirse işyerinde keşif yapılarak; davacının çalıştığı kadro ve görev tanımında organizasyon değişikliğine gidilip gidilmediği, şubesinde kadrosunun kaldırılıp kaldırılmadığı, organizasyon değişikliğine gidilmiş ve kadrosu kaldırılmış veya değiştirilmiş ise davalı işverenin Türkiye genelinde  zincirleme mağazalara sahip olduğu ve yeni mağazalar açmaya devam ettiği gözetilerek  davacının şubesinde veya İstanbul  ilinde diğer şubelerde görev tanımına uygun bir kadroda iş şartlarında esaslı değişiklik niteliğinde olan yer değişikliği olmadan somut olarak değerlendirme olanağının bulunup bulunmadığı, salt takım liderliği pozisyonun kaldırılmasının davacının başka bir birimde  değerlendirilmesine engel olup olmadığı kısaca feshin son çare olarak uygulanıp uygulanmadığı yönünden yeniden denetime elverişli bilirkişi raporu alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.