muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/246, Karar No: 2018/10766, Tarih: 15.11.2018

3-Mahkemece, eksik ... olarak kabul edilen hususlar yönünden yapılan incelemede; her ne kadar Mahkemece, bilirkişi raporunda açık ayıp olarak tespit edilen; “teknik şartnamede güvenlikle görüntülü ve sesli interkom sistemi olacağı taahhüt edilmesine rağmen görüntülü ve sesli interkom sisteminin olmaması, tastikli projede çatı katın zemininde yalıtım olarak 5 cm kalınlığında sert köpük malzemesi, çatı kaplaması olarak da kiremit gösterildiği, yerinde ise zeminde yalıtım yapılmamış ve çatı örtüsünün şıngıl olarak uygulanmış olması, her daire için bir adet kapalı otopark yapılmamış olması” hususları eksik ... olarak kabul edilmiş ise de; Dairemizin istikrar kazanmış uygulamasına göre bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalıların bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. O halde Mahkemece, davacının satın aldığı bağımsız bölümün davacıya fiilen hangi tarihte teslim edildiği, teslim tarihine göre bağımsız bölümdeki açık ayıplar yönünden 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince 30 gün içinde davalı tarafa ayıp ihbarında bulunup bulunmadığı araştırılarak, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

4-Bozma nedenine göre davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1., 2. ve 3. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın BOZULMASINA, 4. bentte açıklanan nedenle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 492,55 TL harcın istek halinde davalıya, 492,55 TL harcın feri müdahil ...Sweethome Site Yönetimi'ne, 27,70 TL harcın davacıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4571, Karar No: 2010/8099, Tarih: 07.06.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/4571 E.  ,  2010/8099 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... Ak ile... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14.5.2009 tarih ve 537-309 sayılı hükmün Dairenin 25.1.2010 tarih ve 2009/10195-2010/520 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 172.00 (Yüzyetmişiki) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 7.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7045, Karar No: 2012/3983, Tarih: 13.03.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/7045 E.  ,  2012/3983 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirket ile dava dışı abone ... Un Fab.Ltd. Şti arasında düzenlenen 2.11.2005 tarihli protokol çerçevesinde işletmenin enerji tüketim borcunu ödemeyi kabul eden davalı ... ve Protokolde kefil olarak yer alan diğer davalı ...'nın protokol hükümlerine aykırı davranarak borcu ödemediklerini, ayrıca kefaletlerine ilişkin olarak düzenledikleri senedi de ödemediklerini alacağın tahsili amacıyla girişilen icra takibinin itiraz üzerine durduğunu belirterek, itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinin protokole konu borcu taksitler halinde ödediklerini ve bono aslını davacıdan aldıklarını borçlarının bulunmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi roporuna göre, davalıların asıl borçlu şirketin davacı şirkete olan enerji tüketim bedeli borcuna 2.11.2005 tarihli protokol ile kefil oldukları, protokolde belirtilen borç tutarındaki bononun ödenmesiyle birlikte geri alındığı, davacı şirket kayıtlarında ödenmemiş enerji tüketim dönemleri 2006/5 dönemi ve sonrasına ait tüketim bedeline ilişkin olup davalıların bu döneme ait herhangi bir kefaletinin bulunmadığı, kefaletin protokol tarihinden önce doğmuş borçlara ilişkin olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 13.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/983, Karar No: 2019/7453, Tarih: 25.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/983 E.  ,  2019/7453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 13/12/2017 tarih ve 2016/481 E- 2017/479 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 05/12/2018 tarih ve 2018/573 E- 2018/1270 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı şirket tarafından 2015/66027 sayılı "GreenMax" ibaresinin 16. ve 35. sınıf mal ve hizmetleri kapsayacak şekilde tescili için başvuruda bulunduğunu, müvekkili şirketin 2002 08866 sayılı tescilli GREEN markasına ve benzerlik hukuki sebebine dayanarak yaptığı itirazın reddedildiğini, markaların benzer olduğunu ileri sürerek davalı TPMK YİDK'nın 2016-M-10349 sayılı kararının 16. sınıfta "kağıttan yapılmış tek seferlik kullanıma mahsus ürünler.(kırtasiye amaçlı ürünler hariç), kağıt havlular, tuvalet kağıtları, kağıt peçeteler" ve 35. sınıfta "kağıttan yapılmış tek seferlik kullanıma mahsus ürünler kırtasiye amaçlı ürünler hariç), kağıt havlular, tuvalet kağıtları, kağıt peçeteler mallarının satış hizmetleri" için iptaline, davalı şirket adına 10.08.2015 tarih, 2015/66027 sayı ile tescil başvurusu yapılan ve tescil işlemleri devam eden "greenmax" ibareli markanın tescili halinde iptal edilen sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı TPMK vekili; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Şirket vekili; davacı tarafından dava konusu markanın kullanılmadığını, green ibaresinin zayıf bir ibare olduğunu, dolayısıyla "green" ibaresine getirilecek olan çeşitli ekler ile markaya ayırt edicilik kazandırabileceğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı TPMK vekili; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Şirket vekili; davacı tarafından dava konusu markanın kullanılmadığını, green ibaresinin zayıf bir ibare olduğunu, dolayısıyla "green" ibaresine getirilecek olan çeşitli ekler ile markaya ayırt edicilik kazandırabileceğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davalının "GreenMax+şekil" ibareli marka başvurusu ile davacının "GREEN" ibareli markası arasında dava konusu edilen 2015/66027 sayılı markanın kapsamında yer alan mallar yönünden biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, 16 ve 35. sınıftaki mallar ve hizmetler yönünden her iki markanın aynı işletmenin markası ve idari-ekonomik anlamda bağlantılı bir işletme markaları olarak algılanabileceği gerekçesi ile davanın kabulüne, 2016-M-10349 sayılı YİDK kararının 2015/66027 sayılı marka kapsamında bulunan 16. sınıfta "kağıttan yapılmış tek seferlik kullanıma mahsus ürünler.(kırtasiye amaçlı ürünler hariç), kağıt havlular, tuvalet kağıtları, kağıt peçetelerkağıttan yapılmış tek seferlik kullanıma mahsus ürünler.(kırtasiye amaçlı ürünler hariç), kağıt havlular, tuvalet kağıtları, kağıt peçeteler" ve 35. sınıfta "kağıttan yapılmış tek seferlik kullanıma mahsus ürünler.(kırtasiye amaçlı ürünler hariç), kağıt havlular, tuvalet kağıtları, kağıt peçeteler mallarının satış hizmetleri" için iptaline, 2015/66027 sayılı markanın iptal edilen sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiş, karara karşı davalı vekilleri ayrı ayrı istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesince, dosya üzerinden yapılan istinaf incelemesinde; davalı şirketin başvurusu “GreenMax + Şekil” şeklinde olup, markanın bir bütün olarak anlam ifade ettiği, söz konusu markada “Green” kelimesi ile beraber “Max" ibaresi ve yaprak şekli de içeren yeşil renkte karakteristik şekil unsurunun yer aldığı, davacı markasının ise, “GREEN” şeklinde düz yazıdan oluştuğu, markalarda ayırt edici unsur olarak ileri sürülen “green” kelimesinin, ayırt ediciliği zayıf, İngilizce’de sıkça kullanılan Türkçe karşılığı “yeşil” anlamına gelen bir kelime olduğu, görsel ve işitsel olarak birbirinin aynı veya devamı olduğu intibası uyandırmadığı, her birinin bütünü itibariyle bıraktığı etkinin de farklı olduğu, her ne kadar davacı markasında yer alan "GREEN" ibaresi, davalıya ait başvuruda da yer alıyorsa da, davalının bu kullanımı davacıya ait markanın ayırt ediciliğini sağlayan imaj devrini temin edecek biçimde değil, diğer sözcük ve şekiller birlikte bambaşka bir anlam, kompozisyon ve içerikte bulunduğu, davacı markasının içerisindeki ayırt ediciliği olmayan yahut çok zayıf bulunan bir ibarenin, davalıya ait başvuru içerisinde bulunan ve diğer sözcükle birlikte bütün olarak ayırt edicilik temin edilebilmiş "GREEN" ibaresi ile karıştırmaya sebebiyet verebilecek derecede bir yakınlık bulunmadığı gerekçesiyle davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili ile davalı Sabırlı Yayın Kırtasiye Eğitim Araçları Sanayi ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile, HMK'nın 353/1-b-2. maddesi gereğince, Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 13.12.2017 tarih ve 2016/481 E. - 2017/479 K. sayılı kararın kaldırılmasına, davanın reddine karar vermiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1518, Karar No: 2009/4845, Tarih: 28.04.2009

1. Hukuk Dairesi 2009/1518 E., 2009/4845 K.

**1. Hukuk Dairesi 2009/1518 E., 2009/4845 K.**

**- EL ATMANIN ÖNLENMESİ

- HARİCİ SATIŞIN BOZULMASI**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 81 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 213 ]

- 1512 S. NOTERLİK KANUNU [ Madde 60 ]

- 3194 S. İMAR KANUNU [ Madde 18 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki bulunduğu 734 sayılı parseldeki villalarından biri hakkında davalı ile satış vaadi sözleşmesi düzenlediklerini, ancak sözleşmenin yerine getirilmesi imkanı kalmadığını ileri sürerek, davalının elatmasının önlenmesini istemiştir.

Davalı, açmış olduğu 2004/346 esas sayılı davada satış vaadine konu bağımsız bölümün kendisine aidiyetinin tespit edildiğini belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, imar durumu itibariyle satış vaadi sözleşmesinin ifa edilemeyeceği gerekçesiyle davalının davacıya ödediği 25.500.-YTL bedel üzerinden hapis hakkı tanınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 17.04.2009 C.... günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat E…

…. Ö…

…. ile temyiz edilen vekili Avukat S…

… S…

…. Ç…

….. geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi M…

…. A…

….. tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davalı yararına hapis hakkı tanınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Getirtilen kayıt ve belgeler ile keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporundan, arsa vasfındaki dava konusu 734 (yeni 14) sayılı parselin davacı adına kayıtlı olduğu, üzerinde üç adet bitişik nizam tripleks villa bulunduğu, çekişmeli villada, davacı ile aralarında düzenlenen 7.6.2000 tarihli noter satış vaadi sözleşmesine dayanarak davalının oturduğu; 20.12.2000 tarihli harici sözleşmeden de, bu satış dolayısıyla davalı tarafından davacıya 25.500.-YTL. ödeme yapıldığı görülmektedir.

Davacı ile davalı arasında düzenlenen satış vaadi sözleşmesi B.K.'nun 213. ve 1512 Sayılı Noterlik Kanunu'nun 60. madde hükümleri uyarınca şeklen geçerli ise de, davacının açmış olduğu 2004/346 esas sayılı ferağa icbar davasında, anılan sözleşmenin 3194 Sayılı İmar Kanunu'nun 18/son maddesi hükmü karşısında madden ve içerik bakımından yerine getirilme olanağı bulunmadığı, başka bir deyişle yasal açıdan sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin ancak harici satış gibi değerlendirilebileceği ve 1940 tarih 2/77 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'na göre de harici satışın bozulması halinde B.K.'nun 81. maddesi çerçevesinde tarafların aldıklarını iade ile yetinecekleri kabul edilmelidir.

Yukarıda değinilen açıklamaların ışığında somut olaya bakıldığında, uyarlama yapılmaksızın salt harici satış bedeli üzerinden hapis hakkı tanınmak suretiyle el atmanın önlenmesine karar verilmesinde ve hapis hakkı nedeniyle davalı yararına vekalet ücreti tayin edilmemesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalının bu hususlara yönelik temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ne var ki, satış vaadi sözleşmesine dayalı olarak taşınmazı kullandığı için haksız işgalci konumunda bulunmayan; öte yandan, davadan önce kendisine satış bedelinin ödeneceğini bildiren bir ihtar da gönderilmeyen davalının davanın açılmasına sebebiyet verdiği söylenemeyeceğinden, harç, yargılama masrafı ve vekalet ücreti ile sorumlu tutulması isabetsizdir. Davalının temyiz itirazı bu nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.12.2008 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 625.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına ve alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.04.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20276, Karar No: 2019/8691, Tarih: 30.09.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/20276 E.  ,  2019/8691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, müvekkillerinin ortak murisleri olan ...’nın, davalı bankadan tüketici kredisi kullandığı sırada hayat sigortası da yaptırdığını, murisin vefatı nedeniyle bankanın kredi ödemesini sigorta şirketinden istemesi gerekirken kendilerinden istediğini, ileri sürerek bakiye borcun sigorta şirketince ödenmesine ve sigorta kapsamında ödenmesi gereken ödemelerin sigorta şirketinden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş vekilli; müteveffa ...'nın kalp yetmezliği nedeniyle vefat ettiğinin ve 5 yıl önce by-pass operasyonu geçirdiğinin tespit edildiğini, müteveffa ...’nın hasta olduğunu bildiği halde sigorta başvurusu ve sağlık beyan formunda ilgili hastalığını belirtmediğini,yanlış beyanda bulunduğunu, bu nedenle sigorta tazminatının hukuken ödenebilmesinin mümkün olmadığını beyanla, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, müteveffanın davalı ile yapmış olduğu hayat sigortası sözleşmesinden önce kalp damar hastalığının bulunduğu, müteveffanın sözleşme yapılırken bu hususu gizlediği, ATK nın raporu kapsamında müteveffanın ölümünün kendisinde mevcut olan kalp damar hastalığı sonucu meydana gelmiş olduğunun tespit edildiği, TTK.'nun 1290. ve Hayat Sigortaları Genel Şartları'nın C.2. maddesi hükümlerinin açıkça ihlal edildiği gerekçesiyle reddine dair karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre,davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 30/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9734, Karar No: 2014/11306, Tarih: 08.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/9734 E.  ,  2014/11306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2012

NUMARASI : 2004/157-2012/265

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı A.. Z.. vekili ve davalı G.. A.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın, müvekkiline çarpması sonucu ağır şekilde yaralanmasına neden olduğunu, müvekkilinin malul kaldığını belirterek 2.225,00 TL tedavi gideri, 1.500,00 TL eczane ilaç gideri, 750,00 TL yol masrafı, 2.000,00 TL işgöremezlik tazminatı olmak üzere toplam 6.475,00 TL maddi tazminat ile 5.000,00 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat taleplerini 9.239,73 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile 9.239,73 TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren (davalı sigorta şirketinin dava tarihinden itibaren işleyecek faizden ve poliçe limitiyle sorumlu olmak üzere) davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, 2.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar A.. Z.. ve M.. Y..'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı A.. Z.. vekili ve davalı G.. A.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranlarının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı A.. Z.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 41. maddesinde haksız fiil tanımlanmış, 60. maddesinde de haksız fiilden zarar görenin bundan kaynaklanan zararın tazmini istemi ile açacağı davaların, zararı ve faili öğrendiği tarihten itibaren 1 ve herhalde haksız fiil tarihinden itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi bulunduğu belirtilmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 41. maddesinde haksız fiil tanımlanmış, 60. maddesinde de haksız fiilden zarar görenin bundan kaynaklanan zararın tazmini istemi ile açacağı davaların, zararı ve faili öğrendiği tarihten itibaren 1 ve herhalde haksız fiil tarihinden itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi bulunduğu belirtilmiştir.

Buna karşılık, 2918 sayılı KTK.nun 109/1. Maddesinde "Motorlu araç kazalarından doğan maddi zararların tazminine ilişkin talepler, zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak 2 yıl ve her halde, kaza gününden başlayarak 10 yıl içinde zamanaşımına uğrar." hükmüne, yine aynı kanunun 109/2 maddesinde ise, "dava, cezayı gerektiren bir fiilden doğar ve Ceza Kanunu bu fiil için daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörmüş ise, bu süre maddi tazminat talepleri için de geçerlidir." hükmüne yer verilmiştir.

2918 sayılı Kanunun anılan madde hükmünde, gözden kaçırılmaması gereken husus, ceza kanununda öngörülen daha uzun zamanaşımı süresinin, tazminat talebi ile açılacak davalar için de geçerli olabilmesinin, sadece eylemin Ceza Kanununa göre suç sayılması koşuluna bağlanmış bulunmasıdır. Bu düzenlemenin iki ayrı sonucu bulunmaktadır. Söz konusu yasa hükmü, ceza zamanaşımının uygulanabilmesi için sadece eylemin aynı zamanda bir suç oluşturmasını yeterli görmekte; bunun dışında, fail hakkında mahkumiyet kararıyla sonuçlanmış bir ceza davasının varlığı, hatta böyle bir ceza davasının açılması ya da zarar görenin o davada tazminat yönünden bir talepte bulunmuş olması koşulu aranmamaktadır. Dahası, söz konusu hükümde, ceza zamanaşımının uygulanması bakımından sürücü ve diğer sorumlulular (örneğin işleten) arasında bir ayrım da yapılmamış, böylece kuralın bunların tümü için geçerli olduğu, hepsi için aynı zamanaşımı süresinin uygulanacağı öngörülmüştür. (HGK'nın 10.10.2001 gün 2001/19-652-705 ve HGK'nın 16.04.2008 gün, 2008/4-326-325 sayılı kararları ile uzamış ceza zamanaşımı benimsenmiştir.)

Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında, davaya konu kazanın 27/02/2002 tarihinde gerçekleştiği, davacı vekilince ıslah dilekçesinin 24/04/2012 tarihinde dosyaya sunulduğu ve aynı gün harcının yatırıldığı görülmüştür. Davacının yaralanmasına neden olan eylem için kaza tarihinde yürürlükte bulunan 765 Sayılı TCK'nun 102/4 maddesinde öngörülen ceza zamanaşımı süresi 5 yıldır. Buna göre davada, kaza tarihiyle ıslah tarihi arasında uzamış ceza zamanaşımı süresi de dolmuştur. Bu durumda mahkemece, davalı A.. Z..'in, ıslah dilekçesine yönelik zamanaşımı def'inin kabulü ile davalı yönünden ıslahla artırılan kısım için davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

3-Davalı G.. A.. vekilinin temyiz itirazlarına gelince;