muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6907, Karar No: 2023/4897, Tarih: 19.10.2023

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; her ne kadar tarafların boşanma kararında babanın ortak çocuğa şiddet uyguladığı yönünde erkeğe yüklenen kusur kesinleşmiş ise de, boşanma kararı sonrası baba ile çocuğun görüştüğü zamanlarda babanın çocuğa fiziksel şiddet uyguladığı iddialarının ispatlanamadığı, çocuğun bu konudaki beyanlarının çelişkili olduğu, annenin kişisel ilişkinin kaldırılmasını gerektirecek bir durumu ispatlayamadığı ancak İlk Derece Mahkemesince baba ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişkinin fazla olduğu gerekçesi ile; kadının karşı davaya yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine, kadının asıl davaya yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili bendinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle asıl davanın kabulü ile ... baba ile ortak çocuk ... arasında her ayın ikinci ve dördüncü haftası cumartesi günleri saat 09.00’dan pazar günü saat 17.00’ye kadar, babalar günü saat 09.00’dan saat 17.00’ye kadar, dini bayramların ikinci günü saat 09.00’dan üçüncü günü saat 17.00’ye kadar, sömestr tatilinin birinci pazartesi günü saat 09.00'dan takip eden ilk pazar günü saat 17.00'ye kadar ve temmuz ayının birinci günü saat 09.00'dan onbeşinci günü saat 17.00'ye kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı anne vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı anne vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek ve kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; her iki dava yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların ortak çocuğu ile baba arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılmasını gerektirecek bir durumun varlığının ispatlanıp ispatlanmadığı, ispatlanmadı ile boşanma kararındaki kişisel ilişkinin Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki şekiliyle yeniden düzenlenmesinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun’un 190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6 ncı, 323 üncü ve 324 üncü maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı anne vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,19.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14774, Karar No: 2010/20014, Tarih: 29.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/14774 E.  ,  2010/20014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazların bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın husumetten reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar ile davalılardan ...ve ... vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazların bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ile davalılardan ...ve ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede, dava konusu taşınmazların imar planında yeşil alan olarak ayrıldığı ve henüz fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

Bu nedenle davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalılardan Etimesgut ve ... vekillerinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmazlara fiilen el atılmadığından davanın esastan reddine karar verilmesi gerekirken, husumetten reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan ... ve ...vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, Ankara Büyükşehir ve Etimesgut Belediye Başkanlıklarından peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, davacılardan peşin alınan temyiz ve temyiz edenlerden peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.11.2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-MUHALEFET ŞERHİ-

Davacılar vekili dava dilekçesinde dava konusu taşınmazların imar planında park çalışmaları sırasında kamulaştırılarak mülkiyet haklarının kısıtlandığını belirterek fazlaya ilişkin hak saklı kalmak kaydıyla yer bedelinin tahsilini istemiştir.

Mahkemece; dava konusu taşınmaza fiilen el atılmadığı açıklandıktan sonra davanın pasif husumet ehliyeti yönünden reddine karar verilmiştir.

Daire çoğunluğunun imar planındaki yeşil alan olarak ayrılma durumunun fiili el atma sayılmayacağı bu nedenle davanın esastan reddine karar verilmesi gerektiği görüşüne katılmamaktayız. Şöyle ki;

Mahkemece; dava konusu taşınmaza fiilen el atılmadığı açıklandıktan sonra davanın pasif husumet ehliyeti yönünden reddine karar verilmiştir.

Daire çoğunluğunun imar planındaki yeşil alan olarak ayrılma durumunun fiili el atma sayılmayacağı bu nedenle davanın esastan reddine karar verilmesi gerektiği görüşüne katılmamaktayız. Şöyle ki;

1-3194 sayılı İmar Kanunuyla, yerleşim yerleri ile bu yerlerdeki yapılaşmaların; plan, fen, sağlık ve çevre şartlarına uygun teşekkülünü sağlamak amacıyla, adı geçen Kanunun 7. ve 8. maddesiyle belirli nüfus kriterini aşan belediyelere imar planlarını hazırlama ve yürürlüğe koyma yükümlülüğü getirilmiştir. Aynı Kanunun 10. maddesinde de; “Belediyeler, imar planlarının yürürlüğe girmesinden en geç 3 ay içinde, bu planı tatbik etmek üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlarlar. Beş yıllık imar programlarının görüşülmesi sırasında ilgili yatırımcı kamu kuruluşlarının temsilcileri görüşleri esas alınmak üzere Meclis toplantısına katılır. Bu programlar, belediye meclisince kabul edildikten sonra kesinleşir. Bu program içinde bulunan kamu kuruluşlarına tahsis edilen alanlar, ilgili kamu kuruluşlarına bildirilir. Beş yıllık imar programları sınırları içinde kalan alanlardaki kamu hizmet tesislerine tahsis edilmiş olan yerleri ilgili kamu kuruluşları, bu program süresi içinde kamulaştırırlar. Bu amaçla gerekli ödenek kamu kuruluşlarının bütçelerine konulur. İmar programlarında, umumi hizmetlere ayrılan yerler ile özel kanunları gereğince kısıtlama konulan gayrimenkuller kamulaştırılıncaya veya umumi hizmetlerle ilgili projeler geçekleştirilinceye kadar bu yerlerle ilgili olarak diğer kanunlarla verilen haklar devam eder.” hükmüne yer verilmek suretiyle, belediyelere, imar planlarını uygulamak üzere belirtilen süre içerisinde imar programını hazırlama; ilgili yatırımcı kamu kuruluşlarına ise imar programlarında kendi görev alanlarındaki kamu hizmeti için ayrılan özel mülkiyete ait arsaları, kamulaştırma zorunluluğu yüklenmiştir.

2-İmar planlarında kamu hizmet tesislerine tahsis edilmiş olan yerlerde kalan arsalar üzerinde, malikleri ileri dönük kişisel tasarruflarda bulunamamakta, bu yerler kamulaştırma işlemine konu teşkil edeceğinden satış değerleri düşmekte, sahipleri bu arsaları rayiç değerinde satamamakta, ancak kamulaştırma bedelini almak suretiyle yarar sağlamaları mümkün bulunmaktadır. Diğer taraftan, belediyelerin uzun süre kamulaştırılmayan özel mülkiyete ait arsaları, imar planlarında değişiklik yapmak suretiyle plandan çıkarması pek mümkün olmamaktadır. Uygulamada özellikle kentleşmenin yoğun olarak yaşandığı yerlerde, mevzuattaki, imar planında değiştirilmesi düşünülen arsayı kamu hizmeti gereklerine uygun olarak ikame edecek bir yeri imar planında ayırma ve yer değişikliği için ilgili yatırımcı bakanlığın veya kuruluşun görüşünü alma mükellefiyetinden dolayı, belediyelerin söz konusu kamu hizmeti için yeni arsa tahsis etmeleri zor olduğu gibi, imar planlarında kamu hizmetine ayrılan yerlerden vazgeçmenin planla getirilen bütünsel dokuyu bozma riski nedeniyle de bu yola başvurulmadığı görülmektedir. Bu itibarla kamulaştırma sürecinin uzaması halinde kişisel mülkiyet hakkıyla bağdaşmayan ciddi mağduriyetlerle karşılaşılmaktadırlar.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanunuyla kamulaştırma için bir ön şart olarak “yeterli ödeneğin” yatırımcı kurumların bütçelerine konulması gerektiğinden, İmar Kanununun 10. maddesi gereğince de ilgili kamu kuruluşunun kamulaştırma yükümlülüğünün imar programının yürürlüğe girmesiyle başlaması nedeniyle belediyelerin program yapmadıkları sürece kamulaştırmayı yapacak kuruluşun bir sorumluluğu da doğmamaktadır.

Öte yandan aynı Kanunun 13. maddesinin 2. fıkrasında “imar programına alınan alanlarda kamulaştırma yapılıncaya kadar emlak vergisi ödenmesi durdurulur. Kamulaştırmasının yapılması halinde durdurma tarihi ile kamulaştırma tarihi arasında tahakkuk edecek olan emlak vergisi, kamulaştırmayı yapan idare tarafından ödenir. Birinci fıkrada yazılı yerlerin kamulaştırma yapılmadan önce plan değişikliği ile kamulaştırmayı gerektirmeyen bir maksada ayrılması halinde ise durdurma tarihinden itibaren geçen sürenin emlak vergisini mal sahibi öder.” Denilmek suretiyle arsaları imar programına alınan maliklerin emlak vergisi mükellefiyetinin kamulaştırma işlemi yapılıncaya kadar durdurulacağı belirtilmek suretiyle kanun koyucu tarafından, imar planlarında kamu hizmetine ayrıldığı için tasarruf yetkisi kısıtlanan arsa maliklerinin kamu yararı hesabına katlandıkları fedakarlığı, arsa malikleri üzerindeki emlak vergisi ödeme yükümlülüğünü durdurarak dengelemeye çalışmış olmasına karşın imar programlarının hazırlanmasını belediyelerce geciktirilmesi kanun koyucunun açık iradesine aykırı olarak vergi sorumluluğunun da uzun yıllar özel mülkiyet sahiplerinin üzerinde kalması sonucu doğurmaktadır.

İmar Kanununun 10. maddesi hükmüyle, yatırımcı kuruluşlara imar planlarında kamu hizmetine ayrılan arsalar imar programı süresi içerisinde kamulaştırma, yine yetkili idari makamlara kamulaştırmaya ilişkin ödeneği yatırımcı kuruluşun bütçesine koyma mükellefiyeti yüklenmek suretiyle, kanun koyucu kamu yararı adına fedakarlığa katlanmak durumunda kalan maliklerin taşınmazlarının kamulaştırılmadan, mülkiyet haklarının ihlal edilmesi sonucu doğuracak şekilde uzun süre imar programlarında bekletilmesini uygun görmemiş ve idareye herhangi bir takdir yetkisi tanımadan bağlayıcı sürelerle gerekli işlemleri yapma görevi yüklemiştir.

3-Anayasanın 35. maddesinde ”Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir. Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir. Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz.” Denilmektedir. Yine, “Temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması” başlıklı Anayasanın 13. maddesinde “Temel hak ve hürriyetler özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplerle bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” Denilmek suretiyle temel hak ve hürriyetlerin ancak kanunla sınırlanabileceği öngörülmüştür.

4-Türkiye tarafından 18.05.1954 tarihinde onaylanan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Eki 1. Protokolün 1. maddesinin 1. bendinde “Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve uluslar arası hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, hiç kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” hükmüne yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 23.09.1982 günlü 7151/75 Sporrong ve Lonnroth kararında, mülkleri üzerinde uzun süren kamulaştırma izni ve inşaat yasağı kararı nedeniyle İsveç’ten yapılan başvuru üzerine “Kamulaştırma izni, maliklerin sahibi olan şeyleri kullanma ve tasarruf etme (dispose) haklarına dokunmadığı halde, pratikte bu hakların uygulanma olasılığını önemli ölçüde düşürmektedir. Ayrıca bu izin ve yasak, kamulaştırmadan önce her türlü kamulaştırmanın hukuka uygunluğu tanımakla ve Stockholm Belediyesine gerekli gördüğü her zaman kamulaştırma yapma yetkisi vermekle, mülkiyetin özüne dokunmaktadır. Bu suretle, başvurucuların mülkiyet hakkı istikrarsız ve terk edilebilir hale gelmiştir. Bu nedenle, başvurucuların mülkiyet hakkına bir müdahale vardır. Komisyonun da haklı olarak belirttiği gibi, kamulaştırma izinleri ve inşaat yasaklarının uzun bir süre ve birlikte kullanılması, hiç kuşkusuz, bu müdahalenin sonuçlarını ağırlaştırmıştır.” gerekçesiyle, bu durumun, mülkiyet hakkının korunması ile genel menfaatin gerekleri arasında sağlanması gereken dengeleri bozduğundan 1. protokolün 1. maddesinin ihlal edildiği hükmüne varmıştır.

İmar Kanununun 10. maddesinde belediyelerin, imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren en geç 3 ay içinde bu planı uygulamak üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlayacakları belirtilmiş ise de, Kanunda bu planların tümünün hangi süre içinde programa alınarak uygulanacağına ilişkin bir kurala yer verilmemiştir.

İmar planlarında umumi hizmetlere ayrılan yerlerin mevcut kullanma şekillerinin ne kadar devam edeceği konusundaki bu belirsizliğin (taşınmaz mal sahiplerinin idareden kamulaştırma talep etme hakkı olduğu düşünülse bile kamulaştırma yükümlülüğü belediyelerin yaptıkları programın yürürlüğü girmesiyle doğmaktadır) kişilerin mülkiyet hakları üzerinde süresi belli olmayan bir sınırlamaya neden olduğu, kişisel yarar ile kamu yararı arasındaki dengeyi bozarak mülkiyet hakkını kullanılmaz hale getirdiği ve hakkın özüne dokunan bir nitelik taşıdığı açıktır.

Taşınmazların çeşitli tarihlerde yapılan parselaspyon alanları ile (1995 ve sonraki tarihinde kamulaştırılacak alan olarak ayrıldıktan sonra zeminde gösterilemediğinden en son 26.10.2001 tarihinde park olarak ayrılan ve tapu kaydında park olarak kayıtlı bulunan 47398 Ada 1 parsele şuyulandırıldığı ve davacıların taşınmazda paydaş olduğu anlaşılmıştır. Bu haliyle malik tarafından tasarruf edilme olanağı bulunmamaktadır. Malik olarak taşınmazdan yararlanması park alanı özgülemesi nedeniyle kısıtlanmıştır. Bu durum Anayasanın 35. maddesinde belirtilen mülkiyet hakkının özüne aykırıdır. Bu hak kamu yararı için yasa ile sınırlanabilir. İmar Kanununun 10. Maddesi süreli sınırlama getirmiştir. İmar Kanunun 10. maddesince idare (belediye) daha önce de açıklandığı gibi 5 yıllık program süresi içerisinde kamulaştırmalıdır. Belediye üzerine düşeni yapmamıştır. Bu keyfilik korunmamalıdır.

İmar Kanununun 10. maddedeki "bu program içinde kamulaştırılırlar" cümlesi bağlayıcıdır.

Dairemiz; 1. Derece Askeri Güvenlik Bölgesi ve 1. Derece Mutlak Koruma alanlarında yasa ve yönetmelikte "kamulaştırılır" amir hükmü nedeniyle fiili el atma olmasa da hukuki el atma kavramıyla el atmayı kabul etmektedir. (2009/21183-2010/5232 sayı 30.03.2010 günlü karar ve 31.01.2006 gün 2005/10431-2006/506 sayılı kararları)

Açıklanan nedenlerle: Taşınmazlarda mülkiyet hakkının özüne uygun olarak yararlanma imkanı kalmadığından İmar Kanununun 10. maddesinde belirtilen 5 yıllık süre dolduğundan taşınmazın bedelinin ödenmesi düşüncesi ile taşınmazın bedeli yeşil alanı yapma yetki ve sorumluluğunda bulunan Belediye Başkanlığına ödettirilerek, denetlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği görüşü ile çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.06.12.2010
Yargıtay — Esas No: 2013/27583, Karar No: 2014/18743, Tarih: 12.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/27583 E.  ,  2014/18743 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/109585

MAHKEMESİ : Sivas 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2012

NUMARASI : 2009/443 (E) ve 2012/184 (K)

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, 6136 sayılı yasaya muhalefet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Bir kimsenin konutuna,konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girildikten sonra çıkmayan kişi konut dokunulmazlığı suçunu işlemiş olur. Konuta girmek, failin bütün vücudu ile tamamen konuta girmesi demektir. Bu nedenle, konutun eklentisi içinde olmamak kaydıyla, pencereden içeriye bakma, kapıyı dinleme camı tıkırdatma,dış kapı zilini çalma bu suçu oluşturmaz. Konuta veya eklentisine nereden girildiğinin önemi yoktur. Konuttan çıkmamak,konut sahibinin rızası ile girilen konuttan, söz, hareket ve tavırlarıyla kendisini çıkmaya davet edilmesine rağmen, çıkmamaktadır. Rızaya aykırı olarak girme veya rıza ile girildikten sonra çıkması istenilmesine rağmen çıkmayan kişi bu eylemini, açık bir rızaya gerek olmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentilerinde işlemesi hâlinde Fail ikinci fıkraya göre cezalandırılacaktır. Girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri, Avukatlık bürosu, Doktor muayenehaneleri, Emlak bürosu, Mimar bürosu, v.b. gibi izinle girilmesi gereken yerlerdir. Girilmesi mutat olan yerlere, süper marketler, mağazalar, dükkanlar, pasta salonları, kahvehane, restoran ve lokantalar, sinema, tiyatro, otel, bar, hastane örnek gösterilebilir. Halka açık olduğu saatlerde bu gibi, yerlere giriş de suç oluşmaz. Ancak halka kapalı olan saatlerde buralara rıza haricinde girilmesi hâlinde bu fıkradaki suç oluşacaktır.

Fiilin gece vakti işlenmesi, ağırlaştırıcı nedendir. Gece vakti TCK' nın 6. maddesinde tanımlanmıştır. Gece vakti güneşin batmasından bir saat sonra başlar ve doğmasından bir saat evvele kadar devam eden zaman süresidir.

Fiilin gece vakti işlenmesi, ağırlaştırıcı nedendir. Gece vakti TCK' nın 6. maddesinde tanımlanmıştır. Gece vakti güneşin batmasından bir saat sonra başlar ve doğmasından bir saat evvele kadar devam eden zaman süresidir.

Sanıkların, İşçi Partisi’nin yürüttüğü siyasi politikalar nedeniyle öfke duyarak katılanın yetkili bulunduğu İşçi Partisi İl Örgütü’ne ait büronun kapısını saat 23:30 sıralarında kırarak içeriye girdikleri, içeride bulunan parti bayraklarını ve parti tabelasını söküp parti bayrağını yaktıkları, sanık N.. Ç..'ın evinde yapılan aramada 6136 sayılı Kanuna göre yasak niteliğini haiz üç adet merminin ele geçirildiğinin iddia edildiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıkların sabıkasız olduğu dikkate alınarak, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 tarih ve 11-250/13 sayılı kararında da kabul edildiği gibi iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve 6136 sayılı yasaya muhalefet suçlarında dosyaya yansıyan, ileri sürülmüş ve belgelendirilmiş giderilmesi gereken ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi bir zarar bulunup bulunmadığının taraflardan sorulup bir saptama yapılmadan, manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden, sanıkların işlemiş olduğu iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve 6136 sayılı yasaya muhalefet eylemlerinden dolayı "katılan tarafın zararları karşılanmadığı dikkate alınarak" şeklindeki yetersiz gerekçe ile CMK'nın 231.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına kararı verilmesi ve sanıkların daha önce üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olmaları karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 51/1. madde ve fıkrasının (a) bendine göre tayin olunan cezanın ertelenmesine yasal engel bulunmadığı belirlenen sanıklar hakkında ertelemeye yer olmadığına karar verilirken; “sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığını” irdeleyen yasal ve yeterli gerekçenin gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8403, Karar No: 2012/7045, Tarih: 01.10.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/8403 E.  ,  2012/7045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

KATILANLAR : ..., ...

SUÇ : Kasten kardeşini öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, nitelikli öldürmeye yardım, kasten öldürmeye teşebbüse yardım

HÜKÜM : Sanık ... için;

1)5237 sayılı TCK.nun 82/1-d, 62/1 maddeleri gereğince müebbet hapis cezası.

2)5237 sayılı TCK.nun 81/1, 35/2, 62/1 maddeleri gereğince 12 yıl 6 ay hapis cezası.

Sanık ... için;

1)5237 sayılı TCK.nun 82/1-d, 39/1, 62/1 maddeleri gereğince 15 yıl hapis cezası.

2)5237 sayılı TCK.nun 81/1, 35/2, 39/1, 62/1 maddeleri gereğince 6 yıl 3 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık ... müdafiinin yasal süreden sonra yaptığı duruşmalı inceleme isteminin reddine karar verilmiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in kasten kardeşini öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, sanık ...'in nitelikli öldürmeye yardım, kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçlarının niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen

.../...

hükümlerde isabetsizlik görülmediğinden sanık ... müdafiinin haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğine, sanık ... ... müdafiinin temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemede sübuta, sanığın suça katılma iradesi bulunmadığına, suça yardım nedeniyle verilen ceza miktarının fazla olduğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanıklar hakkında kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 01/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

01/10/2012 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... 'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii avukat ...'ın yokluğunda 04/10/2012 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.

...