muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11757, Karar No: 2023/1962, Tarih: 04.04.2023

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamı üzerine; "Suç tarihi itibariyle 12 ve 13 yaşlarında olan her iki mağdurenin kardeş oldukları, mağdurelerin mental retardasyon rahatsızlıklarının bulunduğu, bu rahatsızlıklarının bir sonucu olarak kendilerini ifade etmede ve kendilerini korumada güçlük ve zaafiyet yaşadıkları, suç tarihi itibariyle 80 yaşında olan sanığın da mağdurelerle aynı köyde ikamet ettiği, mağdurelerle sanığın evlerinin yaklaşık 120-150 metre mesafede olduğu, sanığın yaşları ve zihinsel rahatsızlıkları sebebiyle kendilerini koruyamayacak durumda olduklarını bildiği mağdureleri farklı zamanlarda köyün dışındaki ormanlık alana ve mısır tarlasına götürduğü, mağdure ...'a karşı sonuncusu 22/02/2014 tarihinde olmak üzere birden fazla kere organ sokmak suretiyle cinsel istismara teşebbüs suçunu işlediği ve ayrıca cinsel amaçla götürdüğü yerlerde dokunup vücudunu öptüğü, göğüslerini sıktığı, yine sanığın diğer mağdure Sevgi'ye karşı başlangıcı belli olmayan ancak son olayın 05/03/2014 tarihindeki ifadesinden önce olduğu anlaşılan 4 ayrı eylemle organ sokmak suretiyle cinsel istismara teşebbüs suçlarını işlediği ve bu kasıtla zincirleme şekilde alıkoyduğu iddiasıyla çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçları kapsamında soruşturma ve kovuşturmaya başlandığı, mağdure ...'ın hazırlıktaki beyanında sanığın kendisini ormanda bir eve götürüp tecavüz ettiğini, pipisini sokmaya çalıştığını, cinsel organından kan geldiğini beyan ettiği, kendisini kaç defa ormana götürdüğü sorulduğunda her iki el parmaklarını göstererek hepsi kadar götürdüğünü ifade ettiği, mahkememizde alınan beyanında ise sanığın kendisine iki olaydan başka cinsel istismarda bulunmadığını ifade ettiği, ilk olayda sanığa yolda rastladığını ve sanığın kendisini zorla traktöre bindirerek ormanlık alana götürdüğünü çadır gibi bir yere girdiklerini, sanığın üzerini çıkarıp cinsel organını kendi cinsel organına sokmaya çalıştığı sırada kendisinin taş alıp sanığın kafasına vurduğunu ve sanığın bayıldığını, ikinci olayda da kardeşi Sevgi ile birlikte odun toplarlarken sanığın arkasından gelerek ağzını kapattığını, elbiselerini soyduğunu ve göğüslerini elleyip dudaklarından öpmeye çalıştığını, kendisinin yine taş ile karşı koymaya çalıştığını ifade ettiği, mağdure Sevgi'nin ise hazırlık beyanında sanığın kendisini 4 defa traktörle ormanlık alana götürdüğünü, bu dört olayın ikisinde pantolonunu indirmeden fermuarını açarak pipisini sokmaya çalıştığını ifade ettiği, mahkememizde alınan beyanında ise odun toplamaya gittiğinde sanığın yanına geldiğini ve ellerini tutmak suretiyle dudaklarından öptüğünü, göğüslerine dokunduğunu, taş alarak sanığın kafasına attığını ifade ettiği anlaşılmıştır.

Sanık ... \*\*\*\*\* savunmasında soruşturma aşamasından itibaren tutarlı olarak üzerine yüklenen suçları işlemediğini belirtmiş; mağdurelerin babası katılan ...'in 6 yıl boyunca kendisinin hayvanlarına baktığını, fakat oğlu ile İsmet'in tartışması nedeniyle 3 yıldır konuşmadıklarını, çocukların evlerine dahi yaklaşmadığını, ablası ...'nın cenazesinin olduğu gün (22/02/2014) İstanbul'dan köye geldiğini ve cenazeyi beklerken köy kahvesinde olup, merasim sonrası İstanbul'a döndüğünü beyan ettiği görülmüştür.

Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan Türk Ceza Kanununun 103. maddesiyle çocuğun cinsel istismarı tanımlamış olup, birinci fıkraya göre cinsel istismar deyiminden; onbeş yaşını tamamlamamış veya tamamlamış olmakla birlikte fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmemiş olan çocuklara karşı gerçekleştirilen her türlü cinsel davranış ile diğer çocuklara karşı cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen bir başka nedene dayalı olarak gerçekleştirilen cinsel davranışlar anlaşılmaktadır.

Yerleşik Yargıtay uygulamasına göre fiilin sübutu ve suçun nitelendirilmesine ilişkin değerlendirme yapılırken olayın intikal şekli (olayın ilk defa kiminle ve ne zaman paylaşıldığı, paylaşıldığı anda mağdurun fiziksel ve ruhsal durumu, soruşturma makamlarına nasıl ve olaydan ne kadar süre sonra intikal ettirildiği), tanık beyanları, sanık savunması, mağdur beyanlarının istikrarlı ve olaya ilişkin anlatımlarda tutarlı olup olmadığı, cinsel eylemlerin zamanı ve şekli konusunda ayrıntı içerip içermemesi, mağdur ve fail beyanlarının hayatın olağan akışına uygun olup olmaması, eylem sırasında ve sonrasında fail ile mağdur arasında yaşanan olaylar hep birlikte göz önünde bulundurulmalıdır.

Bu açıklamaların ışığında iddia olunan fiillerin sübutuna ilişkin yapılan değerlendirmede, mağdurelerin sanık tarafından kendilerine yöneltildiği iddia olunan cinsel eylemlerin ne zaman ve ne şekilde gerçekleştiği konusunda yargılamanın farklı aşamalarında alınan beyanlarının farklılıklar gösterdiği, olay yeri krokisi ile mağdurların kulübe şeklindeki anlatımlarının fiili zeminde bulunmadığı husunun tespit edildiği, beyanlarına başvurulan tanıkların sanığın mağdurlara yönelik herhangi bir cinsel davranışta bulunduğunu görmediklerine ilişkin ifadeleri bir arada değerlendirildiğinde mağdurelerin anlatımlarının atfedilen cinsel eylemlerin gerçekleştiği yer, zaman, sayı, cinsel eylemlerin ne şekilde gerçekleştiği ve nasıl sonlandığı hususunda tutarsız olduğu, somut delillerle desteklenmediği ve tanık beyanları ile de örtüşmediği görülmüştür.

Amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; 'suçsuzluk' ya da 'masumiyet karinesi' şeklinde, Latincede ise 'in dubio pro reo' olarak ifade edilen 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi hâlinde uygulanabileceği gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate veya herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir. (Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 29/11/2016 tarih ve 2015/9-173 Esas, 2016/461 Karar sayılı ilamı)

Sanığın üzerine yüklenen mağdureler Sevgi ve ...'a karşı Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Çocuğun Cinsel İstismarı suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de; mağdurelerin somut deliller ile desteklenmeyen ve aşamalarda istikrar arz etmeyen özde tutarsız ve çelişkili beyanları, tanık ifadeleri, olay yeri inceleme raporu ile krokileri nazara alındığında, sanığın baştan beri tutarlı savunmasının aksine soyut iddia dışında şüpheden uzak, mahkumiyete yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından suçun tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle, şüpheden sanığın yararlanacağına ilişkin ceza hukukunun genel ilkesi doğrultusunda 5271 sayılı CMK’nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar vermek gerekmiştir." gerekçeleriyle atılı suçlardan sanığın beraatine hükmedilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümlerde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda İlk Derece Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükümlere yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümlerde, delillerin ve olguların açıklandığı ve ilişkilendirildiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda İlk Derece Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükümlere yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2022 tarihli ve 2022/168 Esas, 2022/263 Karar kararında katılan Bakanlık vekili ve katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Bakanlık vekili ve katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15924, Karar No: 2009/17716, Tarih: 02.12.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/15924 E.  ,  2009/17716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Ekinözü-... Köyü 103 ada 109 parsel sayılı 1998 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden Orman Yönetiminin kısmi ilan süresi içinde Kadastro Mahkemesine açtığı dava nedeniyle cinsi belirtilmeden ve maliki açık bırakılarak tespiti yapılmış, Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Orman Yönetimi tarafından yargılama gideri ve vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi gereğince yapılan orman kadastrosuna kısmi ilan süresi içinde açılan dava nedeniyle maliki açık olarak Kadastro Mahkemesine aktarıldığı, davalı Hazinenin yasal hasım konumunda olup, davanın açılmasına sebebiyet vermediği gözönünde bulundurularak yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 02.12.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6464, Karar No: 2013/1684, Tarih: 19.03.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/6464 E.  ,  2013/1684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vekili Av. ... ile davalı vekili Av.,,,,ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalı kooperatifin 09.....2010 tarihli genel kurulunda gündeme aykırı karar alındığını, kooperatif kaynaklarının görüşülmesine ilişkin önergenin gündeme alınması hususunun genel kurulun oylamasına sunulmadığını, proje ve ruhsat giderleri konusunda diğer tekliflere ve ödeme şartlarına yer verilmediğini, bütçeye esas işlerin daha düşük bedelle yapılabileceğini, proje ve ruhsat gideri toplanmasına dair kararın kanuna, anasözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek, genel kurulun ve genel kurulda alınan kararların iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, genel kurulda alınan kararların kooperatifin menfaatlerine uygun olduğunu, Kanun'a, anasözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırılık bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; kooperatif genel kurulunda alınan kararların kanuna, anasözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırı olmadığı, iptali için bir sebep bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle dava konusu olağanüstü genel kurulun gündem maddesine, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 46/son maddesi içeriğine ve gündeme alma isteğinin 46/.... maddesine dayanmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,....03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/458, Karar No: 2022/1187, Tarih: 29.09.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2021/458 E.  ,  2022/1187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki “Hizmet Tespiti” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, ... İş Mahkemesinin davanın kısmen kabulüne ilişkin kararına yönelik davacı ve fer’î müdahil ... Kurumu vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi tarafından verilen fer’î müdahil ... Kurumu vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne dair karar fer’î müdahil ...Kurumu vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı fer’î müdahil ... Kurumu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 1979 yılından 30.06.1992 tarihine kadar kesintisiz çalıştığını, işe giriş bildirgesinin Kuruma 01.04.1981 tarihinde verildiğini ileri sürerek 01.04.1981-30.06.1992 tarihleri arasında davalı işyerinde kesintisiz çalıştığının tespitini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı .... ve Tic. A.Ş.’ye 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmış olup davaya cevap verilmemiştir.

6. Fer’î müdahil ... Kurumu (SGK/Kurum) vekili cevap dilekçesinde; halı imalatı faaliyetinde bulunan davalı şirketin 01.03.1980-30.04.1994 tarihleri arasında Kanun kapsamında olduğunu, hizmet döküm cetveline göre davacının 1981/2 ilâ 16.04.1985 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, davanın kamu düzenini ilgilendiren nitelikte olduğunu, çalışma olgusunun re’sen araştırılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. Fer’î müdahil ... Kurumu (SGK/Kurum) vekili cevap dilekçesinde; halı imalatı faaliyetinde bulunan davalı şirketin 01.03.1980-30.04.1994 tarihleri arasında Kanun kapsamında olduğunu, hizmet döküm cetveline göre davacının 1981/2 ilâ 16.04.1985 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, davanın kamu düzenini ilgilendiren nitelikte olduğunu, çalışma olgusunun re’sen araştırılması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

7. ... İş Mahkemesinin 09.05.2017 tarihli ve 2016/149 E., 2017/147 K. sayılı kararı ile; davacının işi öğrenip usta olduktan sonra davalı işveren tarafından bordroların Kuruma verilmeye başlanıldığı, üretime yönelik usta olarak kesintisiz haftanın altı günü çalıştığı anlaşıldığından 01.04.1981-08.07.1987 tarihleri arasında eksik bildirilen hizmetinin 1555 gün olduğu, 09.07.1987-30.06.1992 tarihleri arasındaki çalışma dönemi bakımından ise iddia ve tanık beyanlarına göre davacının davalı işyerinde el halıcılığı dokuma işi yaptığı, davacının davalıya ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak kesintisiz ayda 30 gün çalıştığı anlaşılmış ise de bu dönem bakımından Yargıtay 10. ve 21. Hukuk Daireleri arasında kısmen görüş farklılığı bulunmakla birlikte 506 sayılı Kanun'un 3.maddesinin II numaralı fıkrasına 20.06.1987 tarihli ve 3395 sayılı Kanun'un 1. maddesiyle eklenen (D) bendindeki hükmün istisna getirmeyen bağlayıcı ve yasaklayıcı nitelikte olması, bu bendi yürürlükten kaldıran 29.07.2003 tarihli ve 4958 sayılı Kanun'un 57. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunda kanunların geriye yürüyeceğine ilişkin düzenleme bulunmaması karşısında yasal sorumluluğunu dönemindeki mevzuata göre yerine getiren davalı işverene yeni sorumluluklar yüklenemeyeceği gerekçesiyle davacının 01.04.1981-08.07.1987 tarihleri arasında davalı işyerinde uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak çalıştığının ve bu tarihler arasında eksik bildirilen 1555 gün olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

8. ... İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve fer’î müdahil ... Kurumu vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

8. ... İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve fer’î müdahil ... Kurumu vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

9. ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin 21.02.2019 tarihli ve 2018/2060 E., 2019/375 K. sayılı kararı ile; davalı işyerinin 01.03.1980 tarihinde 506 sayılı Kanun kapsamına alındığı, 02.02.1965 doğumlu davacının davalı işverene ait işyerinde hizmet akdine tabi olarak el halıcılığı dokuma işinde çalıştığı, davalı işveren tarafından işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği ve 1981 ilâ 1985 yılları arasında kısmi bildirimler yapıldığı, bordro tanıklarının davacının uyuşmazlık konusu dönemde davalı işyerinde hizmet akdi ile uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak çalıştığını beyan ettikleri, öte yandan bordro tanıklarından ... ve ...’ın davalı işveren aleyhine açtıkları hizmet tespiti davalarında verilen kabul kararlarının Yargıtay tarafından onandığı, bu itibarla ilk derece mahkemesince verilen kısmen kabul kararının hatalı olduğu gerekçesiyle fer’î müdahil Kurum vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulü ile davacının 01.04.1981-30.06.1992 tarihleri arasında davalı işyerinde uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak çalıştığının ve bu tarihler arasında eksik bildirilen hizmetinin 3347 gün olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

10. ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer’î müdahil ... Kurumu vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

11. Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 09.03.2020 tarihli ve 2019/3231 E., 2020/2100 K. sayılı kararı ile; “…Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun 3. maddesinin II numaralı fıkrasına, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanunun 1. maddesiyle eklenen (D) bendinde “El halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında yalnız iş kazaları ile meslek hastalıkları, analık ve hastalık sigorta kolları uygulanır. Ancak bunlar istekleri halinde malullük, yaşlılık ve ölüm sigorta kolları bakımından 85 inci madde hükmüne göre isteğe bağlı sigortalı olabilirler.” düzenlemesine yer verilmiş, sonrasında 06.08.2003 günü yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 57. maddesiyle söz konusu bent ilga edilmiş olup yürürlükten kaldırmaya yönelik yasama işleminin geriye yürütüleceğine ilişkin herhangi bir yasal düzenleme bulunmadığından, şu durumda 09.07.1987 – 05.08.2003 (dahil) dönemi bakımından bentte yazılı nitelikteki hizmetin 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince uzun vadeli sigorta kollarına tabi zorunlu sigortalılık olarak değerlendirilemeyeceği belirgindir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava irdelendiğinde, uyuşmazlık konusu dönemde davacının, işverene bağlı olarak yerine getirdiği faaliyetin “el halıcılığı dokuma işi” niteliğinde olup olmadığı belirlendikten sonra, yapılan işin el halıcılığı kapsamında olduğunun anlaşılması halinde ilk derece mahkemesinin kabulünün isabetli olduğu belirgindir. Bölge Adliye Mahkemesince, yapılan işin el halıcılığı dokuma kapsamında olup olmadığı belirlenerek sonuca göre az yukarıda açıklanan Kanun Maddelerine göre karar verilmesi gerekirken tüm talebin kabulü usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O hâlde, Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi’nin hükmü bozulmalıdır.” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

12. ...Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin 07.07.2020 tarihli ve 2020/740 E., 2020/760 K. sayılı kararı ile; önceki gerekçeye ilaveten davalı işveren tarafından davacının 01.03.1980 tarihinde işe başladığına dair işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği, işe giriş bildirgesinde belirtilen sicil numarasının hâlen davalı işverene ait olduğu, 1981 ilâ 1985 yılları arasında kısmi bildirimler yapıldığı, tanıkların davacının fiili çalışma olgusunu doğruladıkları, Kurumun 506 sayılı Kanun'un 3.maddesinin II numaralı fıkrasına, 20.06.1987 tarihli 3395 sayılı Kanun'un 1. maddesiyle eklenen (D) bendinin 29.07.2003 tarihli 4958 sayılı Kanun'un 57. maddesiyle yürürlükten kaldırılması dikkate alarak işlem yapması gerekirken davacıyı sosyal güvenlik hakkından mahrum bırakmasının Anayasaya, İnsan Hakları Bildirgesine ve Ekonomik Sosyal Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşmeye aykırı olduğu, davacı ile benzer şartlarda çalışan sigortalıların açtıkları hizmet tespiti davalarında verilen kabul kararlarının Yargıtayca bir kısmının onanmasının bir kısmının ise bozulmasının hukukî güvenlik ilkesine uygun olmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

13. Direnme kararı süresi içinde fer’î müdahil ... Kurumu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK