muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/17682, Karar No: 2012/9500, Tarih: 10.05.2012

4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, davalı şirkette ekonomik kriz nedeniyle iki hafta ücretsiz izin, iki hafta çalışma şeklinde bir uygulamanın devam ettiği bir dönemde çalışılan sürelere ilişkin ücret ödemelerinin dört gün gecikmesi üzerine davacı ve diğer çalışanların 14/05/2009 günü mesai saatinde işi bırakarak toplandıkları ve 08.30-11.00 saatleri arasında çalışmadıkları tanık anlatımları ve CD kayıtlarından anlaşılmaktadır. Davacının iş sözleşmesi davalı işverence 08.30-11.00 saatleri arasında üretimi durdurduğu gerekçesi ile 4857 sayılı Kanun'un 25/11. maddesi uyarınca feshedilmiştir.

Dosya kapsamına göre davacı ve arkadaşlarının olay günü ücret ödemesinin dört gün gecikmesini gerekçe göstererek üretimi durdurdukları açıktır. Davacı vekili, ücret ödemelerinin aksaması üzerine ustabaşının işçileri topladığına ilişkin iddiasını yeterli ve inandırıcı delillerle kanıtlamamıştır. Davacının söz konusu davranışı haklı sebeple feshi gerektirmekte ise de, davalı işverence eyleme katılan diğer işçilerin iş sözleşmeleri feshedilmemek suretiyle eşitlik ilkesine aykırı davranılması feshi haksız hale getirmiştir. Ne var ki, feshin haksız olması geçerli nedene dayanmadığı anlamına gelmez. Gerçekten olay günü işçilerin tamamına yakının eyleme katıldığı düşünüldüğünde eşitlik ilkesi gereği tüm işçileri işten çıkarmasını işverenden beklemek işletme gereklerine uygun düşmez. Hal böyle olunca davacının işyerinde olumsuzluklara neden bu davranışı fesih için geçerli sebep kabul edilmelidir. Davanın reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 44,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 10.05.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11718, Karar No: 2017/79, Tarih: 03.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/11718 E.  ,  2017/79 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6808, Karar No: 2011/42972, Tarih: 28.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/6808 E.  ,  2011/42972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet,

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1.maddesi uyarınca, kamu davasına katılma üzerine mahkumiyete karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine, vekil duruşmalara katılmamış olsa dahi, tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücretinin sanığa yükletileceği gözetilmeden dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi ve adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında yasal şartları oluştuğu halde, 5237 sayılı TCK.nun 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımları düzenleyen 5237 sayılı TCK’nun 50/1-f. maddesi uyarınca, sanık hakkında belirlenen kısa süreli hapis cezasının kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya çevrilmesine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde yazılı şekilde sanığın temizlik hizmet kolunda kamuya yararlı bir işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

Sanık hakkında elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan hükümde, sanığın 8 ay süreyle temizlik hizmet kolunda kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına ilişkin kısmın hüküm bölümünden çıkarılmasına ve sanık hakkında belirlenen kısa süreli hapis cezasının, 8 ay süreyle kamuya yararlı bir işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrilmesine karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25232, Karar No: 2014/2047, Tarih: 27.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2012/25232 E.  ,  2014/2047 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/313877

MAHKEMESİ : Doğubayazıt 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/03/2010

NUMARASI : 2008/174 (E) ve 2010/99 (K)

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanık A.. S.. hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların itiraz yasa yoluna tabi olduğunun anlaşılması nedeniyle aynı kanunun 264. maddesi uyarınca itiraz mahiyetinde kabul edilmesi gereken katılan A.. K..'nın ve sanık A.. S..'in temyiz taleplerinin merciince değerlendirmek üzere, incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

II-Sanık Ç.. K.. hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanığın soruşturma aşamasında hakkında çıkan yakalama kararına istinaden İzmir 5. Sulh Ceza Mahkemesi nezdinde yapılan sorgusunda atılı suçu işlediğini samimi bir şekilde ikrar edip olay tarihinde Doğıbayazıt'ta bulunduğunu, kime ait olduğunu bilmediği 6 adet büyükbaş hayvanı başıboş olduğunu görünce bulunduğu yerden aldığını, Iğdır'a iki günde götürüp hayvan pazarında sattığını fakat orada yakalanıp hayvanların parasının elinden alınarak sahibine verildiğini beyan ettiği, ikrara yönelik söz konusu savunmanın diğer sanık A.. S..'in ve katılan A.. K..'nın beyanlarıyla belli ölçüde örtüştüğünün anlaşılması karşısında sanığın teşhise elverişli fotoğrafı temin edilerek diğer sanık A.. S..'e ve olay tarihinde hayvan pazarında sanık Ahmet'in yanında olan tanıklara gösterilip teşhis edip edemedikleri belirlendikten sonra kanıtların bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10996, Karar No: 2011/1494, Tarih: 16.02.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/10996 E.  ,  2011/1494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilemesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 830 Ada 52 parsel sayılı taşınmazın ortaklığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, satış suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesi üzerine hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları paylı veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan iki taraflı taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın(ortaklığın) giderilmesi davasını paydaşlardan (ortaklardan) biri veya bir kaçı diğer paydaşlara (ortaklara) karşı açar. HUMK.nun 569.maddesi hükmü uyarınca davada bütün paydaşların (ortakların) yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birisinin ölmesi halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Olayımıza gelince; Dava konusu edilen taşınmazın maliki Ümmügülsüm Hergüner'in 23. 11.1997 tarihinde öldüğü ibraz edilen mirasçılık belgesinden anlaşılmaktadır. Pendik Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 21.05.2003 tarih ve 1998/1050 Es. Ve 2002/1739 K. sayılı ek kararı ile lehine vasiyet edilen mansup mirasçılar ...,...,...,...,..., davada yer almamıştır.HUMK'nun 73.maddesine göre kanunun gösterdiği istisnalar dışında, hakim, tarafları dinlemeden veya iddia ve savunmalarını bildirmeleri için kanuna uygun biçimde davet etmeden hükmünü veremez. Bu durumda mahkemece, anılan mansup mirasçıların da yukarıda açıklandığı şekilde davaya dahil edilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına,istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22005, Karar No: 2013/20158, Tarih: 02.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/22005 E.  ,  2013/20158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Taraflar arasında görülen alacak davasının temyiz incelemesinde davalının yüzüne karşı verilen kararın usule uygun olmadığı anlaşıldığından gerekçeli kararın davalı tarafa tebliği için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE 02.07.2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6912, Karar No: 2021/4499, Tarih: 30.06.2021

**16. Ceza Dairesi         2020/6912 E.  ,  2021/4499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütü propagandası yapmak

Hüküm : CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraatlerine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... yönünden yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasında suç tarihinde yürürlükte olan 3713 sayılı kanunun 7/2 maddesinde öngörülen cezanın süresi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/2-a maddeleri gereğince suça sürüklenen çocuk hakkında belirlenen 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımının, zamanaşımı süresini kesen son işlem olan suça sürüklenen çocuğun savunmasının alındığı 17.02.2015 tarihi ile inceleme tarihi arasında davanın olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olması nedeniyle, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 233/8. maddesi uyarınca suça sürüklenen sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanıklar ..., ..., ... ve ... yönünden yapılan incelemede;

Mahalli idareler seçimine yönelik Barış ve Demokrasi Partisi tarafından 09.03.2014 tarihinde gerçekleştirilecek miting kapsamında konuşma yapacak olan Barış ve Demokrasi Partisi Genel Başkanı ...’ın Kağızman’a gelmesini bekleyen grubun içerisinde bulunan sanıkların, grupla birlikte katıldığı etkinlik esnasında “biji serok apo” şeklinde slogan attığı ve mahkemenin kabulünün de bu yönde olduğu anlaşılan somut olayda;

Ayrıntıları Dairemizin 09.02.2016 tarih ve 2015/7466 E., 2016/1025 K. sayılı kararında açıklandığı üzere, olay tarihi ve yeri, sanıkların muhatap kitle üzerindeki etkisi, toplantının olaysız dağılmış olması da gözetildiğinde, atılan sloganın terör örgütünün cebir,

şiddet ve tehdit içeren yöntemlerini öven, meşru gösteren ya da bu yöntemlere başvurulmasını teşvik eden bir muhteva da içermediğinin anlaşılması karşısında; terör örgütünün propagandasını yapmak suçunun unsurlarının oluşmadığı ancak; atılan sloganın, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/9-69-99 sayılı ve Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 05.06.2002 tarih, 5079-6668 sayılı kararlarında da işaret olunduğu üzere TCK'nın 215. maddesinde düzenlenen "kamu düzeni açısından açık ve yakın bir tehlikenin ortaya çıkması halinde suçu ve suçluyu övme" suçunun oluşacağı, bu husustaki takdir ve değerlendirmenin mahkemeye ait olduğu da gözetilerek, 5237 sayılı TCK’nın 215. maddesinde tanımlanan suçu ve suçluyu övme suçunun unsurları ve cezalandırılma şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği karar yerinde tartışılarak sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini yerine yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA,

3-Sanıklar ..., ... ve ... yönünden yapılan incelemede;

Oluşa ve mahkeme kabulüne göre; sanıkların olay tarihinde mahalli idareler seçimine yönelik Barış ve Demokrasi Partisi tarafından gerçekleştirilecek miting kapsamında konuşma yapacak olan Barış ve Demokrasi Partisi Genel Başkanı ...’ın Kağızman’a gelmesini bekleyen grubun içerisinde oldukları, grupla birlikte sanıklar ... ve ...’ın “şehit namırın”, sanık ...’ın ise “be serok jiyan nabe” ve “şehit namırın” şeklinde slogan attıkları tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, atılan slogan içeriklerinin sanıkların üzerine atılı terör örgütünün propagandasını yapma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, atılı suçtan mahkumiyetleri yerine yazılı gerekçelerle beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu sebepten dolayı yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin BOZULMASINA, 30.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6190, Karar No: 2016/9623, Tarih: 21.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/6190 E.  ,  2016/9623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkili olan davacının, davalının kızı olduğunu, müvekkilinin 15.09.2013 tarihinde evlerinin balkonundan düştüğünü, kaza nedeniyle omuriliğinin hasar gördüğünü ve yürüyemez hale geldiğini, bu tarihten sonra davacının sürekli hastanede kaldığını, tedavisinin ve ameliyatlarının halen devam ettiğini, davacının bu maddi ve manevi yönden ağır süreci annesiyle birlikte yaşadığını, davalı babanın hadise sonrasındaki ilk bir kaç gün kızını görmüş ise de, bir süre sonra kızıyla görüşmeyi dahi kestiğini, yardımda bulunmadığını, tedavi masraflarının çok tuttuğunu, davacının tüm bu masraflarının annesi ...n ailesi tarafından karşılandığını, davalının kuyumcu olduğunu, ayrıca gerek mirasen intikal etmiş gerekse kazanılarak alınmak suretiyle edinilen çok fazla gayrimenkulü bulunduğunu, ailesinin de durumunun çok iyi olduğunu beyan ederek, davacı için yapılmış olan yüksek meblağlı sağlık harcamaları nedeniyle bir defaya mahsus olmak üzere 50.000,00-TL nafaka ile aylık 350,00-TL olarak takdir edilmiş olan nafakanın aylık 4.500,00-TL olarak ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davalının kızı olan davacıya maddi ve manevi her türlü destek ve yardımı yaptığını, davacı tarafın talebinin yardım nafakası olduğunu, nafaka isteminin davanın açıldığı tarihten itibaren geçerli olacağını, geçmişe yönelik yapılan masrafların toplu nafaka olarak talep edilemeyeceğini beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacı için aylık 1.500,00-TL yardım nafakasının dava tarihi olan 10.09.2014 tarihinden itibaren davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, verilen bu hüküm süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

./..

-2-

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; TMK.nun 328/1.maddesinde “Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.” Aynı yasanın 2.fıkrasında ise, “Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitim sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.” hükmü mevcut bulunmaktadır.

Ancak; TMK.nun 328/1.maddesinde “Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.” Aynı yasanın 2.fıkrasında ise, “Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitim sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler.” hükmü mevcut bulunmaktadır.

TMK.nun 364.maddesine göre; "Herkes, yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür."

Aynı Kanunun 365/2.maddesinde de; "Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir." düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 7.10.1998 gün ve 1998/656-688 sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların..." yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup, ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya dönecek olursak,davalı babanın kardeşi ile birlikte kuyumcu dükkanı işlettikleri,bu ad altında bir şirketlerinin bulunduğu, davacının annesinin ise, ev hanımı olup aylık 1000 TL gelirinin bulunduğu, davalıdan 750 TL nafaka aldığı ve davacı ile birlikte iki kızı ile yaşadığı anlaşılmıştır.

Tarafların ve dava dışı annenin ekonomik sosyal durumları ve davacının sağlık ihtiyaçları değerlendirildiğinde; davacı yararına takdir edilen yardım nafakası miktarı az olup, hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; tarafların ekonomik sosyal durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu, davacının giderleri, değerlendirilerek ve hakkaniyet ilkesi (TMK 4. maddesi) de gözetilerek; daha uygun bir yardım nafakası takdir etmekten ibarettir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/1160, Karar No: 2018/3277, Tarih: 22.05.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/1160 E.  ,  2018/3277 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

-KARAR-

7201 sayılı Tebligat Kanunu m. 20, m. 21 ve özellikle Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik m.30 uyarınca; "Kendisine tebligat yapılacak kimse veya tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir”. Gösterilen koşul geçerlilik şartıdır. Olayda davalı ... ve diğer bir kısım davalılar vekiline yapılan gerekçeli kararın tebliğine ilişkin mazbatada muhatabın adreste bulunmama sebebi tespit edilmemiştir. Ayrıca tebligattan haberdar edilen kişi sadece imzadan imtina etme hakkına sahipken isim vermekten de imtina etmiştir (Teb.K. m.23/7, m.24/5). Bu haliyle davalı ... ve diğer bir kısım davalılar vekili Av. ...’e yapılan gerekçeli kararın tebliği geçersizdir.

Bu durumda mahkemece, davalı ... ve diğer bir kısım davalılar vekili Av. ...’e gerekçeli kararın Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümleri uyarınca usulüne uygun şekilde tebliğ edilip, temyiz süresi beklenerek, temyiz edilmesi halinde temyize cevap süresinin beklenmesi ve temyize cevap verilmesi halinde bu dilekçenin de eklenmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.