muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15979, Karar No: 2023/2048, Tarih: 10.04.2023

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

Ayrıntıları Dairemizin 14.10.2019 tarihli ve 2019/3337 Esas, 2019/6048 sayılı kararında açıklandığı üzere;

Silahlı terör örgütü üyeliği suçundan yargılanan, kovuşturma aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafi bulunmadığı gibi CMK'nın 156 ncı maddesi uyarınca da re'sen müdafi görevlendirilmeyen sanığa Anayasa'nın 36 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddelerinde teminat altına

alınan adil yargılanma ilkesinin zorunlu sonucu olarak CMK'nın 150 nci maddesinin 2 ve 3 üncü fıkraları uyarınca müdafi görevlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma hakkının kısıtlanmasını netice verecek biçimde müdafi hazır bulundurulmaksızın mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz talebi yerinde görüldüğünden hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 10.01.2019 tarihli ve 2018/2269 Esas, 2019/34 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca dosyanın Tokat 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4952, Karar No: 2014/4293, Tarih: 14.03.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/4952 E.  ,  2014/4293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 12. Asliye (Şişli 3.) Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/07/2011

NUMARASI : 2009/853-2011/429

S.. D.. ile S.. Ö.. ve müşterekleri aralarındaki muhdesat aidiyetinin tespiti davasının kısmen reddine ve kısmen kabulüne dair İstanbul 12. Asliye (Şişli 3.) Hukuk Mahkemesi'nden verilen 05.07.2011 gün ve 853/429 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde vekil edeni S.. D..’in ... ada 5 sayılı parselde 140 m2 miktarlı arsa nitelikli taşınmazın büyük paydaşı olduğunu, üzerinde 4 katlı 6 daireli binanın tamamının vekil edeni tarafından yapıldığını, giriş katta 1, 2 ve 3.katta ikişer olmak üzere dört ve dördüncü katta da bir daire bulunduğunu açıklayarak ..... ada 5 sayılı parsel üzerinde mevcut dört katlı binanın tamamının vekil edeni S.. D.. tarafından yapıldığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar S.. Ö.., T.. D.. ve S.. K.. vekili cevap dilekçesinde kendilerinin de muris A.. D..’in mirasçıları olduğunu, arsanın ve binanın ortak miras bırakandan kaldığını, açılan davanın haksız ve yersiz olarak açıldığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı İ.. D.., D.. D.. ve Y.. D.. ise açılan davayı kabul ettiklerini bildirmişler, ancak, Derya ve Yahya daha sonra verdikleri dilekçeleriyle sadece binanın giriş katının ve üst katının davacı tarafından yapıldığını, beyanlarını bu şekilde düzelttiklerini açıklamışlardır.

Davalı H.. D.., davanın reddine karar verilmesini savunmuş, davalı E.. Ş.. ise dava dilekçesi tebliğine karşın yargılama oturumlarına katılmamıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 5081 ada 5 sayılı parselde 140 m2 miktarlı arsa nitelikli taşınmaz üzerinde bulunan binanın üçüncü kişiye satılan ikinci normal kat 5 nolu dairesi dışında kalan binanın mülkiyetinin davalılardan Y.. D.., İ.. D.. ve D.. D..’in kabul beyanları uyarınca muris A..D..’den bu davalılara intikal edecek paylar bakımından mülkiyetin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taşınmaz üzerinde bulunan zemin kat dahil altı bağımsız bölümden ibaret binanın tamamının davacıya ait olduğunun tespiti isteğine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçeyle aynı binada ikinci normal kat 5 nolu daire dışında kalan tüm bağımsız bölümlerdeki davalılardan Yahya, İbrahim ve D.. D..’in kabul beyanları uyarınca muris A..D..’den bu davalılara intikal edecek paylar bakımından mülkiyetin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne tam katılma olanağı bulunmamaktadır.

Mahkemece, yazılı gerekçeyle aynı binada ikinci normal kat 5 nolu daire dışında kalan tüm bağımsız bölümlerdeki davalılardan Yahya, İbrahim ve D.. D..’in kabul beyanları uyarınca muris A..D..’den bu davalılara intikal edecek paylar bakımından mülkiyetin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne tam katılma olanağı bulunmamaktadır.

Davalılardan İ.. D.. P..Başkonsolosluğu kanalı ile gönderdiği 12.08.2009 tarihli yazı ekindeki dilekçesinde açılan mülkiyetin tespiti davasını kabul ettiğini bildirmiş, diğer davalılardan Yahya ve Derya’nın ise 14.06.2011 tarihli yargılama oturumunda davayı kabul ettiklerini açıklamışlar. 16.06.2011 tarihli ayrı ayrı dilekçeler ile sadece binanın giriş katı ile en üst katının tamamının davacı tarafından yapıldığını kabul beyanlarını bu şekilde düzettiklerini açıklamışlardır.

Uyuşmazlık konusu .. ada 5 sayılı parselde tarafların ortak miras bırakanı A..D.. tarafından 11670/14000 payın 08.02.1985 tarihinde yapılan satış suretiyle alındığı belirlenmiştir.

Yapılan yargılama sırasında yapılan keşifte ve yargılama oturumlarında dinlenen tanık beyanları ile dosya kapsamındaki tüm bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde, miras bırakan A.. D.. tarafından taşınmaz alındığı sırada üzerinde tek katlı evin bulunduğunu açıklamışlar, 30.01.1985 tarihli tapu tahsis belgesinde ise, diğer özellikler bölümünde üçüncü kat konut ibaresinin yer aldığı, not olarak ikinci kat 5 nolu dairenin S.. Ş..’e diğerlerini ise A.. D..’e ait olduğunun açıklandığı saptanmıştır. Her ne kadar kabul yönünden beyanda bulunan mirasçılar yönünden bazı tanıklar zemin katında davacı tarafından yapıldığını ileri sürmüşler ise tapu tahsis belgesinin kapsamı ve diğer bazı tanık beyanları gözönünde tutulduğunda taşınmaz satın alındığı zaten üzerinde tek katlı evin bulunduğu, hatta ikinci kat ...... nolu S.. Ş..’e ait dairenin de yer aldığı 30.01.1985 tarihli tahsis belgesi ile sabittir. Saptanan bu durum karşısında zemin katın ve ikinci katın davacı tarafından yapıldığının kabulüne olanak bulunmamaktadır.

Keşifte dinlenen tanık Ö.. D.. ile yargılamanın 05.10.2010 tarihli oturumunda dinlenen S.. B.. ve M.. A.. ise davacının sadece taşınmazın en üst katını yani çatı arası katını yaptığını açıklamışlardır. Ne var ki mahkemece, bu beyanlar değerlendirilmemiş sadece kabul eden mirasçıların (önce kabul etmişler sonradan da beyanlarını düzelterek sadece giriş kat ile üst katın davacı tarafından yapıldığını bildirmişlerdir) kabul beyanları gözönünde tutarak bunların miras payları oranında mülkiyetin davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Saptanan bu somut olgular karşısında keşifte dinlenen tanık ile yargılama oturumunda dinlenen tanık beyanları göz önünde bulundurularak üst kat olarak tanımlanan katın hangi kat olduğu, çatı arası katı olup olmadığı belirlenerek bu katın davacıya ait olduğunun tespitine bunun yanında davayı kabul edenlerin beyanları gözönünde bulundurularak binanın diğer bölümlerindeki miras paylarını davacıya devrettiklerinin gözönünde bulundurulması ve buna göre hüküm kurulması gerekirken üst kat konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi usul ve kanuna aykırıdır.

Davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK. nun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine,14.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15641, Karar No: 2011/20879, Tarih: 15.12.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/15641 E.  ,  2011/20879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 4.465.84 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davanın değeri itibariyle duruşma isteminin reddine karar verilmiştir.Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili; müvekkilinin eczane işlettiğini, davalı kurumla yıllık sözleşmenin mevcut olduğunu ve bu sözleşme içeriği gereği müvekkilinin hak sahiplerine gerekli tıbbi ilaç-araç ve gereçleri temin ettikten sonra davalı kurumdan bunların bedelini tahsil ettiğini, davalı kurumdan 2006 yılı sözleşme örneklerini içeren formaların geç gelmesi nedeniyle müvekkilinin sözleşmesini yenileyemeden eczaneyi kapattığını, bu ara dönemde vermiş olduğu ilaçların reçete bedellerine ait faturalardan bakiye kalan 4.465,84 TL alacağın ödenmediğini, BK'nun 61.mad. düzenlenmiş bulunan sebepsiz zenginleşme ve 410. mad. düzenlenmiş bulunan vekaletsiz iş görme hükümleri uyarınca davalı kurumdan faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili; Bağ-Kur Genel Müdürlüğü ile eczacılar arasında imzalanan 2006 yılı sözleşmesinin 7. maddesinde"2005 yılında kurumla sözleşmesi bulunan eczanelerin 01.01.2006-03.03.2006 tarihleri arasında sözleşme yapmaları halinde 01.01.2006 tarihinden itibaren vermiş oldukları reçete bedelleri bu protokoldeki şartlar çerçevesinde kurumca karşılanacaktır."hükmünün yer aldığını, davacının ise müvekkili kurumla 2006 yılı sözleşmesi imzalamadan kurum sigortalı ve hak sahiplerine ilaç verdiğini ve bunları kuruma fatura ettiğini bu nedenle 2006 yılına ait reçete bedellerini ödemediğini talebin reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece, davacının 31.12.2005 tarihinde son bulan sözleşmeye dayalı olarak ilaç vermesi mümkün olmadığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.BK.61. maddesinde düzenlenen sebepsiz zenginleşme: geçerli bir nedene dayanmaksızın, bir edimin ifasıyla veya başka bir yolla, başkasının fakirleşmesi sayesinde, mal varlığının aktifinin artması veya pasifinin azalması ya da fakirleşmekten kurtulmadır. Sebepsiz zenginleşmenin genel şartları; geçerli bir nedene dayanmaksızın, ya da gerçekleşmemiş veya sonradan ortadan kalkmış bir nedenle, bir edimin ifasıyla veya ifa dışı bir yolla, mal varlığının aktifinin artması veya pasifinin azalması ya da fakirleşmekten kurtulma şeklinde bir zenginleşmenin başkası sayesinde gerçekleşmesi, zenginleşme ile fakirleşme arasında illiyet bağı bulunmasıdır.Sebepsiz zenginleşme kurumunun işlevleri ise: denkleştirici adaleti gerçekleştirmesi, iadeyi sağlaması, hukuksal etkiyi tamamlaması ve düzeltmesidir.Somut olayda, taraflar arasında 25.2.2005 tarihinde düzenlenen ve 31.12.2005 sona eren sözleşme, 2006 yılı sözleşme örneklerini içeren formaların geç gelmesi nedeniyle 2006 yılı için yenilenmeden davacı 27.2.2006 tarihinde eczaneyi kapatmıştır. Sözleşmenin yenileneceğini düşünerek bu süre içinde hak sahiplerine ilaç vermiştir. Bağ-Kur Genel Müdürlüğü ile eczacılar arasında imzalanan 2006 yılı sözleşmelerine Genel Kurul Kararı uyarınca.7

.Somut olayda, taraflar arasında 25.2.2005 tarihinde düzenlenen ve 31.12.2005 sona eren sözleşme, 2006 yılı sözleşme örneklerini içeren formaların geç gelmesi nedeniyle 2006 yılı için yenilenmeden davacı 27.2.2006 tarihinde eczaneyi kapatmıştır. Sözleşmenin yenileneceğini düşünerek bu süre içinde hak sahiplerine ilaç vermiştir. Bağ-Kur Genel Müdürlüğü ile eczacılar arasında imzalanan 2006 yılı sözleşmelerine Genel Kurul Kararı uyarınca.7. madde eklenerek "2005 yılında kurumla sözleşmesi bulunan eczanelerin 01.01.2006-03.03.2006 tarihleri arasında sözleşme yapmaları halinde 01.01.2006 tarihinden itibaren vermiş oldukları reçete bedelleri bu protokoldeki şartlar çerçevesinde kurumca karşılanacaktır." hükmüne yer verilmiştir.

Bu düzenleme ve sözleşmenin geç yapılması halinde geçmişe dönük olarak reçete bedelleri ödenmekte olmasına rağmen davacının eczaneyi kapatması nedeniyle 2006 yılı için sözleşme imzalamaması gerekçe gösterilerek, 01.01.2006-27.2.2006 döneminde hak sahiplerine verilen ilaç bedellerine ait fatura alacağı davacıya ödenmemiştir. Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve maddi olguya göre, davalı kurum davacının ifası ile fatura bedelleri kadar sebepsiz zenginleşmiştir. O nedenle davanın kabulü gerekirken reddi usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19028, Karar No: 2019/3971, Tarih: 06.05.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/19028 E.  ,  2019/3971 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 29.02.2012 tarihinde meydana gelen trafik iş kazası sonucu 19.12.2012 tarihinde vefat eden Kurum Bağ-Kur sigortalısının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan cenaze masrafından oluşan kurum zararının davalı araç sürücüsünden ve sigorta şirketinden rücuen tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanununun 21/4. maddesidir.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

İş kazası, meslek hastalığı ve hastalığın üçüncü kişinin veya işvereninin kusuru sonucunda meydana gelmesi halinde rücu edilecek miktar; sigortalı ya da hak sahiplerine yapılan ödemelerin tümünün, bağlanacak gelirlerin ise başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının kusur karşılığından oluşmaktadır.

Kusurun belirlenmesinde, zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeniyle daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza dosyaları varsa, bu dosyalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Maddi olguyu tespit ederken, Borçlar Kanununun 53'üncü maddesi uyarınca (TBK madde 74.) hukuk hakimi, ceza davasında alınmış kusur raporu ile bağlı olmayıp, kesinleşmiş ceza ilamıyla saptanmış maddi olgularla bağlı olduğu dikkate alınmalı, sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporunun, rücu davasında bağlayıcı nitelikte değilse de güçlü delil niteliğinde bulunduğu hususu gözetilmelidir.

Konuya ilişkin olarak, Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/331 esas sayılı dosyası nezdinde yapılan yargılamada, sanık ...’un, taksirle ölüme ve yaralanmaya neden olma suçundan dolayı, 4 yıl hapis ile cezalandırıldığı, anılan kararın Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 2014/19932 esas, 2015/8068 karar sayılı kararı ile onanmak suretiyle, 22/06/2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Eldeki dosyada ise, ayrıca bilirkişi kusur raporu alınmaksızın konuya ilişkin olarak, ceza dosyasında alınan kusur raporu hükme esas alınmak suretiyle sonuca gidilmiştir.

Şu hâlde Mahkemece; tarafların kusur oran ve aidiyetleri bakımından çelişkili kararların verilmesi olasılığının ortadan kalkması, hak ve adalet kurallarına aykırı bir sonuç ortaya çıkmaması, yargıya olan güvenin sarsılmaması yönü gözetilerek, ceza davasında kabul edilen maddi olgu hukuk hakimini bağlayacağından, ceza mahkemesi tarafından davalı hakkında verilen mahkumiyet kararı dikkate alınmak suretiyle ve işveren kusurunu da irdeleyen yeniden kusur raporu aldırılmalı, maddi oluşa ve kanuna uygun olarak kusur oran ve aidiyetleri usûlünce belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 93. maddesi hükmü ile Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Poliçesi Genel Şartları’nın A/1. maddesi hükmü uyarınca, davalılardan sigorta şirketi sigortalı aracın neden olduğu zararlardan, poliçe limiti ile sınırlı olmak kaydı ile sorumludur. Kurumun kanundan doğan basit rücu hakkı nedeniyle, tazmin sorumlularının sigortalı ya da hak sahiplerine yapmış oldukları ödemelerin rücu alacağından düşülmemesi gerekmekte ise de; sigorta şirketlerinin 2918 sayılı Kanun kapsamında poliçeye dayalı akdi sorumluluğu nedeniyle poliçe limitini teşkil eden miktarı sigortalı ya da hak sahiplerine ödediğinin geçerli belgelerle kanıtlanması durumunda; sigorta şirketlerinin mükerrer ödeme ile karşı karşıya bırakılmaması bakımından ödedikleri miktar oranında sorumlu tutulmaması, yargılama giderleriyle vekalet ücretinden sorumluluğun da, poliçe limiti kapsamındaki ödeme yükümlülüğüyle orantılı olarak belirlenmesi gerekir.

Eldeki davada ise, davalı ... yönünden öncelikle, kaza tarihinde geçerli poliçe celbedilmek suretiyle, sigorta şirketinin poliçe teminat limitini ödeme iddiası ayrıntılı olarak araştırılmalı ve mükerrer ödemeye meydan verilmemesi açısından, ödeme yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa tarih ve miktarı yönünden dayanağı belgeler de getirtilerek yöntemince araştırıldıktan sonra, sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan Groupama Sigorta Anonim Şirketinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...Ş.'ye iadesine, 06.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4079, Karar No: 2023/4298, Tarih: 24.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4079 E.  ,  2023/4298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Manavgat İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/205 E., 2022/469 K.

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin esasdan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, SGK tarafından tutulan tutanakta ... adlı şahsın işyerind edenetim tarihi itibariyle çalışmadığını, çalışma ortamına bakmaya geldiğini ifade etmiş, denetim elamanınca tutanağa yazılmış olmasına rağmen firmamızdan ... adlı şahış hakkında işe giriş, ayrılış bildirgesi ve aylık prim hizmet belgelerinin istenmesi yapılan denetimde verilen ifadelerin dikkate alınmadığını, hatalı yorumlandığı açık ve net olarak görüldüğünü, ... adlı şahsın açık net ifadesine rağmen bizleride yanıltılarak tutanağı imzalamış bulunduğunu, denetim elemanınca tutulan tunaktaki ifadeler ve kayıtlar dikkate alınmadığı, hatalı yorumlandığı tutanak düzenlenirken yanıltığı görüldüğünü beyanla SGK'nın belge isteme yazısının iptal edilmesini ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, haksız ve yersiz açılan yasal dayanaktan yoksun olan davanın usul ve esastan reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin avacı tarafa yükletilmesini karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili, haksız ve yersiz açılan yasal dayanaktan yoksun olan davanın usul ve esastan reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin avacı tarafa yükletilmesini karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında;Somut olayda; davalı Kurum yetkilileri tarafından davacı şirketin iş yerine yönelik yapılan 09.07.2018 tarihli denetim sırasında ... isimli kişinin davacı iş yerinde çalıştığının tespit edildiği, bu hususta aynı tarihte tutanak tutulduğu, tutanağın altında davacı iş yerinin ve kurum yetkililerinin kaşesinin ve imzasının bulunduğu, her ne kadar davacı işyeri ... isimli şahsın kendi işyerlerinde çalışmadığını ve tutanağı yanılgı üzerine imzaladığını beyan etmek suretiyle iş bu davayı açmış bulundukları tespit edilmiş ise de; yapılan inceleme sonucunda tutanağın altındaki kaşe ve imzanın inkar edilmediği, dahili davalı işçi ...'in hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde, adı geçen kişinin 22.06.2018 - 17.07.2018 tarihleri arasında Köfteci Yusuf Hazır Yemek Temizlik Canlı Hayvan Et Mamulleri adlı işveren emrinde (7511.11 ) kasap olarak sigortalılık kaydının olduğu, çalışmasının kısmi süreli çalışma olarak gözüktüğü , bahsi geçen dava dışı şirketin dönem bordrolarından mahkememizce resen seçilen bordro tanıklarından Selami B.'nin dahili davalının dava dışı şirkette gece çalıştığını beyan ettiği, zaten SGK kaydından da dahili davalının kısmi süreli olarak dava dışı şirkette çalıştığının anlaşıldığı, bu durumun dahili davalının aynı anda başka bir işveren emrinde de çalışmasına engel teşkil etmediği, bordro tanığı Asım Ö.'nün dahili davalı ...'in davacı şirkette kasap olarak çalıştığını ve kendisinden önce işi bıraktığını ve dahili davalının yaklaşık 7-8 ay kadar davacı iş yerinde çalıştığını beyan ettiği, bu tanığın hizmet döküm cetveli incelendiğinde tutanak tarihi olan 09.07.2018 tarihinde davacı iş yerinde çalışıyor olduğu, 28.10.2019 tarihine kadar da çalışmaya devam ettiği, tanığın beyanından da anlaşıldığı üzere dahili davalının davacı iş yerinde çalışmış olduğu, aynı tarihte başka bir işveren nezdinde kısmi süreli olarak çalışmasının bu duruma engel olmayacağı, ayrıca 5510 sayılı Kanun'un 59/2 inci maddesi gereğince kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanakların aksi sabit oluncaya kadar geçerli kabul edileceği hükmü karşısında davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri