muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11286, Karar No: 2021/13860, Tarih: 21.09.2021

Öncelikle hatırlamakta yarar var ki 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesi 765 sayılı TCK’nın 522. maddesine karşılık olarak kabul edilmemiştir. Yine yürürlükteki TCK’nın 145. maddesinin hırsızlık suçunda daha az ceza gerektiren veya ceza verilmemesine yol açan nitelikte bir hâl olduğu dikkate alınmalıdır. Dolayısıyla suçun konusu, bu madde kapsamında ele alınırken suçla ilgili maddi ve manevi unsurlar belirleyici konuma sahiptir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.11.2007 tarih 210 Esas- 234 Karar; 15.12.2009 tarih 242 Esas -291 Karar; 30.03.2010 tarih 17 Esas- 65 Karar sayılı kararları ile yürürlükte bulunan mevzuat hükümleri uyarınca “Malın değerin azlığı hükmü” ihlâl edilen hukukî değerden failin kastından, amacından, fiilinden ve fiil karşılığında umduğu neticeden, mağdurun zararından ve suçun işleniş şekli ile özelliklerinden bağımsız olarak, peşinen ve mutlak şekilde kazanılmış bir hak değildir.

Açıkça görülüyor ki “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” hem ceza vermekten vazgeçilmesinde hem de cezada indirim yapılmasında gözetilmesi zorunlu bir husustur.

Dosya kapsamından, suça sürüklenen çocuğun, katılan kurumun kullanılmayan binası içerisindeki bakır kabloları çalmaya teşebbüs etmiş olduğunun anlaşılması karşısında, yasal koşulları oluşmadığı halde, teşebbüs halinde kalan eylem nedeniyle TCK'nın 145. maddesine sevk amacının dışında yorumlar getirilmek suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet kararı yerine ceza verilmesine yer olmadığına dair yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 21/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18489, Karar No: 2017/320, Tarih: 19.01.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/18489 E.  ,  2017/320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ, TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Aybastı Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 22/05/2014 tarih ve 2013/225 E 2014/169 K sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelemesine esas olmak üzere;

Dava konusu 115 ada 7 ve 27 parsel sayılı taşınmazların davalılar ... ile ...’a devirlerine ilişkin ( muris ...’dan itibaren tüm devirler ) akit tablolarının ve anılan taşınmazların tapu kütüğü fotokopilerinin ilgili tapu müdürlüğünden temin edilerek evrakına eklenmesi, istenilen kayıt ve belgelerin eksiksiz evrak arasına alınıp alınmadığı mahkeme hakimince denetlendikten sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/13413, Karar No: 2024/3308, Tarih: 22.04.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/13413 E.  ,  2024/3308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/122 E., 2016/494 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanığın 17.03.2015 tarihli eylemi nedeni ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 16.11.2015 tarihli eyleme ilişkin soruşturma dosyası da birleştirirlerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca 02.02.2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymaması ile İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.02.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2016 tarihli ve 2016/122 Esas, 2016/494 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi,62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; suç kastının olmadığına, mahkemenin şüphe ile hüküm kuruduğuna, kesin ve inandırıcı delil olmadığına, beraatına karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, 17.03.2015 tarihinde sanığın üzerinde ele geçen uyuşturucu madde bulundurduğuna ve 16.11.2015 tarihinde uyuşturucu madde kullandığına ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; suç kastının olmadığına, mahkemenin şüphe ile hüküm kuruduğuna, kesin ve inandırıcı delil olmadığına, beraatına karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, 17.03.2015 tarihinde sanığın üzerinde ele geçen uyuşturucu madde bulundurduğuna ve 16.11.2015 tarihinde uyuşturucu madde kullandığına ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın üzerine atılı bulunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik yükümlülüklerine uymaması ile dosyasının kapatıldığı, sanığın 16.11.2015 tarihinde uyuşturucu madde kullanması nedeniyle açılan dosyanın birleştirilmesi ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve mercinin de gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı, 09.04.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2016 tarihli ve 2016/122 Esas, 2016/494 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün,1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16942, Karar No: 2013/15164, Tarih: 09.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16942 E.  ,  2013/15164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Keşan 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01.03.2012 tarih ve 2009/398-2012/57 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 02.08.2009 tarihinde davalılardan ...'un kullandığı ... plakalı minibüsün karşı şeride geçerek ...plakalı araç ile çarpışması sonucu minibüste yolcu olarak bulunan müvekkillerinin murisi ...'in vefat ettiğini, davalı ...'un tamamen kusurlu bulunduğu, Muris ...'ün davacılardan ...'in eşi, diğer davacıların anneleri olduğunu, davalılardan ...'un aracın sürücüsü olarak, diğer davalının ise işleten sıfatıyla sorumlu olduklarını, eş ve annelerini kaybeden müvekkillerin derim elem ve teessür içinde bulunduklarını ileri sürerek davacı eş için 25.000,00 TL, her bir çocuk için 15.000'er TL olmak üzere toplam 70.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Turizm şirketi vekili, meydana gelen kazada müvekkili şirketin kusurunun bulunmadığını, yükümlülüklerini yerine getirdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı ... vekili de davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 02.08.2009 tarihinde davalılardan ...'un kullandığı minibüsün karşı şeride geçerek ...plakalı araç ile çarpışması sonucunda minibüste yolcu bulunan ...'in öldüğü, Adli Tıp raporunda ...'un %100 kusurlu olduğunun bildirildiği, eş ve annelerini kaybeden davacıların bu olay nedeniyle derin elem ve acı duymamış olmasının imkansız olduğu, davacıların acılarının bir nebze olsun dindirilmesi açısından manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği, olayın oluş biçimi, kusur ve zararın niteliğiyle derecesi, tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına göre davacı ... için 15.000 TL diğer davacılar..., ... ve ... için 5.000'er TL takdir edilen manevi tazminatın hak ve nesafet kurallarına uygun olacağı gerekçesiyle, davacı ... için 15.000 TL, diğer davacılar ..., ... ve ... için 5.000'er TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 1.603,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12797, Karar No: 2013/5664, Tarih: 04.04.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/12797 E.  ,  2013/5664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde düzenlenen "ticareti usulüne aykırı terk etmek" suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, Ticaret Sicili Memurluğundan sanığın şirketin yetkili temsilcisi olup olmadığı tespit edilerek, borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılıp, kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi

A.Ç.
Yargıtay — Esas No: 2010/7497, Karar No: 2010/11676, Tarih: 20.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/7497 E.  ,  2010/11676 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili müvekkilinin ilama bağlı nafaka alacaklısı olduğunu, borçlunun OYAK Genel Müdürlüğü’ndeki alacağının dağıtımı için düzenlenen sıra cetvelinde müvekkiline sadece 466,20 TL ayrıldığını ve artanın şikâyet olunana bırakıldığını,

Nafaka alacağının ilk sırada ödenmesi gerektiğini, eldeki takipten önce biriken nafakanın ayrı bir takip konusu yapıldığını ve bu taleplerinin takipten sonra işlemekte olan nafaka alacağına ilişkin olduğunu, işleyen nafakanın öncelikle ödenmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Şikâyet olunan vekili birikmiş nafaka alacağının öncelikli olmadığını bildirerek şikâyetin reddi gerektiğini savunmuştur.

İcra Mahkemesi'nce şikayetçinin nafaka ilamının verildiği davayı açtığı tarihin 6.6.2006 olduğu, bu tarihin şikâyet olunanın 6.2.2008 tarihli haczinden önce olduğu gerekçesiyle ve İcra ve İflas Kanunu'nun 100 üncü maddesi çerçevesinde hacze iştirak edebileceği gerekçesiyle şikayetin kabulüne, sıra cetvelinin iptaline karar verilmiş; hüküm şikâyet olunan vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Şikâyetçi beyanında nafaka alacağının tahsili için Edirne 1. İcra Müdürlüğünün 2007/5335 ve Edirne 2. İcra Müdürlüğünün 2006/5658 sayılı icra takiplerine giriştiğini, somut olayda ise düzenlenen sıra cetvelinde işleyen nafaka alacağının öncelikle ödenmesi gerektiğini ileri sürmüştür. Dosyanın incelenmesinde Edirne 2. İcra Müdürlüğünün 2006/5658 sayılı icra dosyasının Dairemize gönderilmediği ve yerel İcra Mahkemesi'nce de incelenmediği, sıra cetvelinde gösterilen Edirne 1. İcra Müdürlüğünün 2007/5335 sayılı dosyasında da işleyen nafaka alacakları yanında imtiyazı bulunmayan tazminat, yargılama gideri ve sair kalemlerin tahsilinin talep edildiği görülmüştür. Yine takip dosyası içeriğinden 2007 yılı Eylül ve 2008 yılı Temmuz arası dönemin nafaka alacaklarının diğer dosyadan tahsil edildiğinin beyan edildiği anlaşılmaktadır.

Öte yandan şikâyetçinin İcra ve İflas Kanunu'nun 101 inci maddesindeki usule uygun bir iştirak talebinin varlığı, eldeki dosyalardan saptanamamaktadır. 100 üncü maddenin ikinci fıkrası ise yerel mahkeme kararının aksine dava tarihinin, haciz tarihinden değil, şikâyet olunanın takip tarihinden önce olması şartını getirmekte ve somut olay bakımından da bu şartın gerçekleşmediği görülmektedir.

Öte yandan şikâyetçinin İcra ve İflas Kanunu'nun 101 inci maddesindeki usule uygun bir iştirak talebinin varlığı, eldeki dosyalardan saptanamamaktadır. 100 üncü maddenin ikinci fıkrası ise yerel mahkeme kararının aksine dava tarihinin, haciz tarihinden değil, şikâyet olunanın takip tarihinden önce olması şartını getirmekte ve somut olay bakımından da bu şartın gerçekleşmediği görülmektedir.

Bu durumda mahkemece şikayetçiye şikâyet dilekçesi açıklatılmalı (HUMK.m. 180), Edirne 2. İcra Müdürlüğünün 2006/5658 sayılı icra dosyasının celbi ile işleyen nafakanın durumu belirlenmeli ve yoksulluk nafakasının İcra ve İflas Kanunu'nun 83 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki “borçlu ve ailesinin geçimi için gerekli görülen miktar” olarak kabulü ile varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar oluşturulmalıdır. Eksik incelemeye dayalı hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16908, Karar No: 2023/733, Tarih: 20.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/16908 E.  ,  2023/733 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2016 tarihli ve 2015/620 Esas, 2016/435 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 05.11.2020 tarihli ve 14-2016/307471 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyizi; sanık tarafından atılan mesaj içeriklerinin cinsel taciz suçunu oluşturduğu bu nedenle mahkumiyet kararı verilmesi istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 16.05.2015 gün ve 2015/20386 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın katılana sosyal medya aracılığıyla, "...Allah insana kalbine göre mutlaka veriyor mutlaka seni tanımak beni çok mutlu eder, eğer kızmazsan seninle ciddi ileriye dönük tanışmak istiyorum... seni tanımak görmek kısmet olursa evlenmek istiyorum ilk ve son sevdiğim, aşkım, hayatım, bebeğim, kadınım, çocuklarımın annesi olur musun...., aşık olmak ömür boyu sevmek istiyorum...", şeklinde mesajlar gönderdiği iddiası ile cinsel taciz suçundan cezalandırılması için kamu davası açıldığı, sanığın bahse konu mesajları evlenme niyetiyle gönderdiğini ve katılanın evli olduğunu bilmediği yönünde savunmada bulunduğu, mahkemece yapılan yargılama neticesinde mesaj içeriklerinin cinsel taciz suçunu oluşturmayacağı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde; katılanın beyanları, sanık savunması, mesaj içerikleri, dosya içerisinde mevcut katılana ait sosyal medya hesabına ilişkin evli ibaresi bulunmayan profil çıktısı ve yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, mahkemece sanık hakkında kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde; katılanın beyanları, sanık savunması, mesaj içerikleri, dosya içerisinde mevcut katılana ait sosyal medya hesabına ilişkin evli ibaresi bulunmayan profil çıktısı ve yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, mahkemece sanık hakkında kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Birinci bentte belirtilen nedenlerle onama sebebine uygun olarak Tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2016 tarihli ve 2015/620 Esas, 2016/435 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23005, Karar No: 2014/3671, Tarih: 27.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/23005 E.  ,  2014/3671 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/195099

MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2009/478 (E) ve 2013/101 (K)

SUÇ : Mala zarar verme, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın hükümden sonra 31.12.2013 tarihinde vefat ettiğinin UYAP'tan temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında; sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.