muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16142, Karar No: 2012/14391, Tarih: 12.09.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/16142 E.  ,  2012/14391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan Kurum vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacının ve davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine

12.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25316, Karar No: 2015/2149, Tarih: 22.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/25316 E.  ,  2015/2149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eylemi sonucunda müştekinin yüzünde sabit iz oluştuğu, Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre yüzde sabit ize neden olan yaraların etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olarak kabulünün mümkün olmadığı, bu nedenle temel cezanın 5237 sayılı TCK'nin 86/1 maddesi gereğince tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi sonuç cezanın doğru belirlenmesi karşısında bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanığın üzerine atılı suç için 5237 sayılı TCK'nin 53.maddesi uygulamasında a, b, c, d, e bentlerinde belirtilen haklardan yoksunluğun hükmolunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, c bendindeki kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet, kayyımlık haklarından yoksunluğun ise koşullu salıverilmeye kadar devam edeceğine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istemeaykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının hak yoksunluğu ile ilgili kısmının ''5237 sayılı TCK'nin 53/1-a,b,c,d,e bentlerinde yazılı hakları kullanmaktan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde yazılı velayet, vesayet ve kayyımlığa ait yetkileri kendi alt soyu üzerinde kullanmaktan 53/3 maddesi hükmü gereğince şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılmasına''şeklinde değiştirilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/01/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/23327, Karar No: 2024/16546, Tarih: 14.03.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/23327 E.  ,  2024/16546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/640 E., 2023/206 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2023 tarihli ve 2022/640 Esas, 2023/206 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm,

İddianame içeriğinde, sanık hakkında daha önce işlediği aynı suçtan dolayı verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlal nedeniyle kaldırılarak iddianame ile kamu davası açıldığından bahisle, 09.12.2015 tarihli bu suç nedeniyle doğrudan kamu davası açıldığının belirtildiği; ancak Dairemizin 2020/16523 Esasında kayıtlı İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2015 tarihli ve 2015/544 Esas ve 2015/601 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde, daha önce işlediği 28.06.2014 tarihli suçla ilgili olarak Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararının, Dairemizin 13.06.2022 tarihli kararı ile bozulduğu, bozma üzerine İnegöl 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.09.2022 tarihli ve 2022/517 Esas ve 2022/660 Karar sayılı kararı ile 28.06.2014 tarihli eyleme ilişkin sanığın beraatine karar verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşılmakla,

Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava veya soruşturma yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6545 sayılı Kanun) yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; 28.06.2014'ten önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları dikkate alınmaksızın, suç tarihi 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.06.2014 tarihinden sonra olduğu için bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri kararı ve gerektiğinde tedavi kararı da verilerek, infazına başlanması, şüphelinin erteleme süresi zarfında; aynı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasında belirtildiği şekilde;

1. Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,

2. Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması,

3. Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması,

Hallerinde, hakkında kamu davası açılması gerekirken, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında belirtilen şartların gerekleri yerine getirilmeden, bir başka deyişle kamu davasını açma koşulları oluşmadan doğrudan kamu davası açılmış olması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesiyle değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla hüküm kurulması,

Nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden, İnegöl 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2023 tarihli ve 2022/640 Esas, 2023/206 Karar sayılı kararının diğer yönlerden incelenmeksizin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4013, Karar No: 2012/8231, Tarih: 08.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/4013 E.  ,  2012/8231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :620-76

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle, davanın konusuz kalması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davaya konu iş kazasının 27.04.2009 tarihinde gerçekleştiği gözetildiğinde, davanın yasal dayanağının 5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. ve 76. maddelerinin olduğu belirgindir. Anılan Yasanın 21. maddesinin 1. fıkrasında, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir”, 76. maddesinin 4. fıkrasında ise, "İş kazası ile meslek hastalığı, işverenin kastı veya genel sağlık sigortalısının iş sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi sonucu olmuşsa, Kurumca yapılan sağlık hizmeti giderleri işverene tazmin ettirilir" düzenlemeleri mevcuttur.

1-Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan 16.290,39 TL gelir, 674,88 TL geçici iş göremezlik ödeneği ile 1.588,95 TL tedavi gideri olmak üzere toplam 18.554,22 TL kurum alacağından şimdilik % 20'sine tekabül eden 3.710,84 TL'nin tahsilini talep etmiş olup, yargılama aşamasında davacı işveren tarafından, kısmi davaya konu olan bu miktar 05.01.2011 tarihinde ödenmiştir. Mahkemece, davalı işveren tarafından dava açıldıktan sonra ödeme yapılmış olması sebebiyle, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmiş ise de, herhangi bir kusur incelemesi yaptırılmamış olması isabetsizdir.

Şu halde mahkemece yapılması gereken iş; 27.04.2009 tarihinde meydana gelen zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğu, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa çelişki giderilerek belirlenmeli, kabul edilen maddi olgular doğrultusunda işçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden tarafların kusur oran ve aidiyetleri konusunda oluşa uygun kusur raporu aldıktan sonra, sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Şu halde mahkemece yapılması gereken iş; 27.04.2009 tarihinde meydana gelen zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğu, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa çelişki giderilerek belirlenmeli, kabul edilen maddi olgular doğrultusunda işçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden tarafların kusur oran ve aidiyetleri konusunda oluşa uygun kusur raporu aldıktan sonra, sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

2-Kabule göre de; davalı tarafından yargılama aşamasında ödenip, konusuz kaldığı belirtilen 3.710,84 TL için, gelirlerin onay; masraf ve ödemelerin ise sarf ve ödeme tarihleri ile, davalı tarafından yapılan ödeme tarihine kadar geçen süre için yasal faize hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemiş olması; yine, hükmün vekalet ücretine ilişkin 4. bendinde, davacı lehine vekalet ücreti takdir edilmesine rağmen, "reddedilen miktar üzerinden" sözcüklerinin yazılmış olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3829, Karar No: 2017/6169, Tarih: 14.11.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/3829 E.  ,  2017/6169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30.10.2015 tarih ve 2014/702-2015/817 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalının müvekkili şirkette İthalat İş Geliştirme yöneticisi olarak çalışmakta iken, iş akdini istifa ederek davacı ile aynı işi yapan bir başka firmada çalışmaya başladığını, taraflar arasında akdedilmiş olan "Rekabet Yasağı ve Ticari Sır Saklama Taahhüdü" sözleşmesi gereğince davalının davacı müvekkili firma ile iş ilişkisinin sona ermesinden itibaren 2 yıl süreyle müvekkili firmanın iş ve faaliyet alanı ile ilgili çalışamayacağı firmaların tahdidi olarak sayılmış olduğunu, davalının sayılan firmalardan birinde çalıştığını ileri sürerek cezai tazminatın ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin davacının iş yerinde çalışırken müvekkiline "Rekabet Yasağı ve Ticari Sır Saklama Taahhüdü" sözleşmesinin zorla imzalatıldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davalının "Rekabet Yasağı ve Ticari Sır Saklama Taahhüdü" sözleşmesiyle aynı sektördeki firmaların isim isim sayılarak hiçbir coğrafi sınır getirmeden aynı sektördeki mesleğini icra etmesinin yasaklanması nedeniyle, geçersiz olduğu, davalının davacı firmada çalışırken edindiği ticari sır niteliğindeki bilgileri ne şekilde kullandığı ve davacı şirketin bu yolla ne tür bir zarara uğradığı iddia ve ispat edilmemiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava rekabet yasağı sözleşmesine dayalı cezai şart istemine ilişkindir. Sözleşme tarihi itibariyle olaya uygulanması gereken 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 348. maddesine göre “İş sahibinin müşterilerini tanımak veya işlerinin esrarına nüfuz etmek hususlarında işçiye müsait olan bir hizmet akdinde her iki taraf, akdin hitamından sonra, işçinin kendi namına iş sahibi ile rekabet edecek bir iş yapamamasını ve rakip bir müessesede çalışamamasını ve böyle bir müessesede şerik veya sair sıfatla alakadar olamamasını şart edebilirler.” Somut olayda rekabet yasağını öngören

sözleşmede davalının rakip firmalarda çalışmamasının şart edildiği gözetildiğinde yasaklama bakımından coğrafi alan gösterilmemiş olmasının sözleşmenin geçersizliği sonucunu doğuracağı şeklinde değerlendirme yapılamayacağı gibi; aynı maddenin 2. fıkrasında yer alan “Rekabet memnuiyetine dair olan şart, ancak işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfuzundan istifade ederek iş sahibine hissolunacak derecede bir zarar husulüne sebebiyet verebilecek ise, caizdir.” hükmü dikkate alınmadan davacının zararının ispat edilememiş olması gerekçesiyle karar verilmesi de doğru değildir. Bu durumda yukarıda anılan kanun hükümleri gözetilmeden, yanılgılı gerekçeyle hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 14.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/756, Karar No: 2018/5420, Tarih: 21.11.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/756 E.  ,  2018/5420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili ,... İcra Müdürlüğünün 2012/3459 esas sayılı dosyasında hazırlanan 03.02.2014 tarihli sıra cetvelinde şikayet olunan banka alacağının müvekkil şirket alacağından sonra gelmesi gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunanlar vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, düzenlenen sıra cetvelinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12296, Karar No: 2014/15159, Tarih: 02.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/12296 E.  ,  2014/15159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 9. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2013/126-2013/276

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/11/2013 tarih ve 2013/126-2013/276 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 16/07/2012-01/02/2013 tarihleri arasında dış tic. ofis hizmetleri elemanı olarak çalışan H.. H..'ın çalıştığı dönemde müvekkili şirketin müşterisi olan L. Taş. Maden Mermer İnş. Dış. Tic. Ltd. Şti'nin müvekkili şirkete keşide ettiği Türkiye İ.Bankası Gaziosmanpaşa Ankara Şubesi'ne ait 19/04/2013 tarihli ... seri numaralı 4.305 USD'lik çeki müvekkili şirketin iş yeri adresine göndermesi üzerine teslim aldığını, müvekkili şirket yetkilileri tarafından H.. H..’a çekin müşteri L. Taş. Maden Mermer İnş. Dış. Tic. Ltd. Şti'ye iade etmesi talimatı verildiğini, bunun üzerine davalının müvekkili şirket yetkililerine çeki müşteriye iade ettiğini söylediğini ve aradan bir süre geçmesinden sonra işten ayrıldığını, müvekkili şirket ile müşteri şirket arasında yapılan görüşmelerde işten ayrılan H.. H..’ın iade ettiğini söylediği çekin aslında hiç gönderilmediği ve halen kendisinde olduğunun ortaya çıktığını, oysa H.. H..'ın 04/03/2013 tarihinde R. V.Polis Merkezi'ne giderek 01/02/2013 tarihinde ayrıldığı müvekkili şirkete keşide edilmiş çeki kaybettiğine dair ifade verdiğini, bunun üzerine çeki kaybetmiş gibi ifade veren davalı H.. H..'ın diğer davalı S.. D.. ile işbirliği yaparak çeke müvekkil şirketin sahte kaşesini bastığını ve ciro yolu ile davalı S.. D..’e teslim ettiğini, çeki kaybolmuş gibi ifade veren davalının çeki sorumsuz olarak tahsil edebileceği bir yol bulmaya çalıştığını, söz konusu çekin 19.04.2013 tarihinde S.. D.. tarafından Türkiye H. Bankası A.Ş. Argıncık Kayseri Şubesi'ne ibraz edildiğini ve çekin bedelinin de davalı banka tarafından ödendiğini, davalı Serdar Dölek ile müvekkili şirketin hiçbir ticari ilişkisinin bulunmadığı halde davaya konu çeki tahsil etmelerinin karşılıksız bir kazanç elde etmelerini sağladığını, müvekkili şirketin davalılardan 4.305 USD alacaklı olduğunun tespiti ile bu bedelin 19.04.2013 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Serdar Dölek, öncelikle mahkemenin yetkili olmadığını, yetkili mahkemenin Kayseri Asliye Ticaret Mahkemesi olduğunu, hakkında açılan davayı kabul etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı H.. H.., davanın reddini talep etmiştir.