muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24814, Karar No: 2014/34671, Tarih: 08.12.2014

Somut olayda; davalı A.. B..nde çalışmakta olan ve norm fazlası olduğu tespit edilen davacı işçinin 6111 sayılı Kanun Kapsamında davalı M.. B..nda görevlendirildiği ve bir süre Bakanlığa bağlı okulda çalıştıktan sonra emekli olduğu anlaşılmaktadır. Davacının nakil üzerine davalı Bakanlıkta çalışmaya başladığı ve A.. B..nin devreden işveren konumunda olduğu göz önünde bulundurularak, devir tarihine kadar doğmuş olan fazla mesai ve genel tatil alacağından 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu oldukları ve devreden işveren açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu da dikkate alınarak dava konusu fazla mesai ve genel tatil alacağından davalı Belediye de sorumlu tutulmalıdır. Davalı Belediye yönünden davanın husumet yokluğu sebebi ile reddi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

3-Davalı Bakanlık temyizi yönünden; davacının davalı Bakanlık'ta geçen çalışmaları sebebi ile hüküm kurulup kurulamayacağı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; davacı işçinin, davalı Belediyedeki çalışması sırasında bekçi olarak çalıştığı dönemde 24 saat çalışma ve 48 saat dinlenme esasına göre çalıştığını ileri sürerek bu dönem yönünden fazla çalışma ve genel tatil alacağı talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacının 29.09.2011 tarihli yazı ile davalı Bakanlıkta görevlendirildiği ve 13.12.2011 tarihine kadar Bakanlıkta çalışmasını sürdürdüğü anlaşılmaktadır. Davacı, sadece Belediyede çalıştığı dönem yönünden talepte bulunduğuna ve Bakanlıktaki çalışması yönünden iddia ve ispat bulunmadığına göre, davacının kabul edilen alacaklarının 13.12.2011 tarihine kadar hesaplanıp hüküm altına alınması isabetli olmamıştır. Hüküm altına alınan alacaklar Belediyedeki çalışması ile sınırlı olarak hesaplanmalıdır. Bu yön gözetilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Davalı temyizi yönünden; davacı işçinin istek konusu süre içinde fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

4-Davalı temyizi yönünden; davacı işçinin istek konusu süre içinde fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, fazla çalışmanın taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda; davacı işçinin fazla çalışma ve genel tatil alacaklarının 24 saat çalışma ve 48 saat dinlenme esasına göre çalıştığı kabul edilerek hesaplanıp hüküm altına alınmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, dosya içerisinde davacının çalışmasına ilişkin işyeri kaydı bulunmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece yapılacak iş; davacı bekçi olarak çalıştığı dönem için talepte bulunduğuna göre, davalı Belediyeden davacının hangi tarihler arasında, ne kadar süre ile ve hangi çalışma şekline göre bekçi olarak çalıştığının sorulması, davacının bekçi olarak çalıştığı sürenin tespitinden sonra, bu döneme ilişkin tüm nöbet defterlerinin ve varsa puantaj kayıtlarının celp edilmesi, kayıt olan dönem varsa bu dönem için şimdiki gibi takdiri indirim yapılmaması, ancak kayıt olmayan dönemden dosya içeriğine uygun bir takdiri indirim yapılmasından ibarettir. Bu yön gözetilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

5-Davalı temyizi yönünden; davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı Kanun'un 46. maddesinde işçinin, tatil gününden önce aynı Kanun'un 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla yedi günlük zaman dilimi içinde 24 saat dinlenme hakkının bulunduğu açıklanmıştır. İşçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin 2. fıkrasında ifade edilmiştir.

Hafta tatili izni kesintisiz en az 24 saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin Verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez.

Somut olayda; hafta tatili alacağı yönünden harcı yatırılarak usulüne uygun şekilde açılmış bir dava olmadığı gibi, 24 saat çalışma ve 48 saat dinlenme esasına göre yapılan çalışmada yedi günlük çalışma dilimi içerisinde kesintisiz olarak 24 saat dinlenme hakkının verildiği anlaşıldığından; hafta tatili alacağı talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1124, Karar No: 2013/15565, Tarih: 09.09.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/1124 E.  ,  2013/15565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; İlamda yazılı nedenlerle; davalılardan ... Giyim Ltd. Şti. İle ... hakkındaki dava atiye bırakıldığından bu davalılar hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 158.537,00TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte diğer davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi, davalılardan ... Mağazacılık A.Ş, ... Mağazacılık A.Ş., ... Gıda Ltd. Şti, ... Güvenlik Ltd. Şti, ... Giyim-... vekillerince istenilmesi ve ... Mağazıcılık A.Ş., ... Giyim-... vekillerince süresinde, ... Güvenlik Ltd. Şti vekilince de süresi dışında duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09.09.2013 Pazartesi günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan ... A.Ş. Vekili Av...., ... Mağazacılık Tic A.Ş. Vekili Av. Betül Kurnaz ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler. Diğer davalılar adına gelen olmadı.Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, sigortalının iş kazasından vefatı nedeniyle yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davalı .... Şti. ve dahili davalı ... hakkında açılan davaların atiye terk edilmesi nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulü ile, davacı eş ... için 58.537,00 TL maddi ve 25.000,00 TL manevi tazminatın, davacı çocuklar ..., ..., ... ve ... için ayrı ayrı 15.0000,00 TL manevi tazminatın, davacılar anne ... ve baba ... için ayrı ayrı 7.500,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; davacılar murisi ve davalılardan ... Güvenlik Ltd. Şti. sigortalısı ... ’ın, diğer davalılara ait mağazaların bulunduğu alışveriş merkezinin otopark alanında güvenlik görevlisi olarak çalışmakta iken, dahili davalı ...’in yönetimindeki ... plaka sayılı tır ile E-5 karayolunda süratli bir şekilde seyir halinde iken ani frenin etkisi ile aracının yolun sağ tarafında bulanan alışveriş merkezinin park alanına girerek kendisine çarpması sonucu vefat ettiği, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Müfettişi tarafından düzenlenen raporda, davalılardan işveren ... Güvenlik Ltd. Şti.’nin % 15, müteveffa işçinin % 5, dahili davalı sürücü ...’in % 80 oranında kusurlu bulunduklarının belirtildiği, mahkemece hükme esas alınan

31.03.2007 ve 02.06.2009 tarihli bilirkişi kusur raporlarında dahili davalı sürücü ...’in % 65, alt işveren davalı .... Şti.’nin % 10, asıl işveren diğer davalı şirketlerin % 20, müteveffa işçinin % 5 oranında kusurlu bulunduklarının belirtildiği, Pendik 1. Asliye Ceza mahkemesi’nin 2005/95 esas sayılı dosyasında dahili davalı sürücü ...’in sanık sıfatıyla yargılandığı ve taksirle ölümü sebebiyet vermekten hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, dosyanın temyiz edilmekle kesinleşip kesinleşmediğinin anlaşılamadığı, Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesince alınan 15.03.2005 tarihli kusur raporu ile Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesi’nin 26.12.2005 tarihli raporlarında olayın meydana gelmesinde sanık sürücü ...’in 8/8 oranında kusurlu bulunduğunun, müteveffa işçinin kusurunun bulunmadığının belirtildiği, ayrıca Pendik 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2005/051 esas 2010/189 karar sayılı dosyasında, dava konusu iş kazası nedeniyle dahili davalı sürücü ... ve dava dışı sigorta şirketi aleyhine açılan maddi ve manevi tazminatı davasının, sürücünün tam kusuru nedeniyle kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

İşyerinde meydana gelen iş kazaları nedeniyle işverenin hukuki sorumluluğunun niteliği sorunu, öğretide ve uygulamada zaman içerisinde farklı görüş ve uygulamaların ortaya çıkmasına neden olmuştur.

Yargıtay'ın önceki kararlarında da benimsediği bir görüşe göre, işverenin bu açıdan sorumluluğu kusura dayanmaktadır. Çünkü İsviçre ve Türk Hukuk Sisteminde özel bir düzenleme söz konusu olmadıkça asıl olan kusur sorumluluğudur.

Sanayinin gelişmesi ve yurt düzeyine yayılması sonucunda işyerlerinde kullanılan teknik ve motorlu araçların her geçen gün daha fazla artması ve bu nedenle de alınabilecek her türlü önlemlerle dahi önüne geçilmesi olanağı bulunmayan tehlikelerin ortaya çıkması, dolayısıyla iş kazaları ve meslek hastalıklarının büyük artışlar göstermesi karşısında kusura dayanan sorumluluk ilkesinin yetersiz kaldığı modern toplum hayatının

ihtiyaçlarına cevap vermediği görülmüştür. İşte son zamanlarda kendisini yoğun bir biçimde hissettiren teknik ve teknolojik alanlardaki bu gelişmeler, kusursuz sorumluluğun bir türü olan tehlike sorumluluğu kavramına ortaya çıkarmıştır. Tehlike sorumluluğunu savunanlar işverenin özen borcunu ideal ölçüler içinde yerine getirmesi halinde dahi, meydana gelen zarardan yine de sorumlu tutulması gerektiğini savunmaktadır.

Yargıtay uygulamasında, ilk kararlarda işverenin iş kazalarından doğan sorumluluğunun haksız fiile dayandığını kabul etmişken, zamanla işçinin daha yararına olan, akdi sorumluluk esasını benimsemiştir. Sosyal, ekonomik ve kültürel alanda meydana gelen gelişmeler nedeniyle akdi sorumluluğun da yetersiz kalması üzerine Yargıtay uygulamalarında istikrarlı şekilde tehlike sorumluluğu görüşünü kabul etmektedir.

Yargıtay uygulamasında, ilk kararlarda işverenin iş kazalarından doğan sorumluluğunun haksız fiile dayandığını kabul etmişken, zamanla işçinin daha yararına olan, akdi sorumluluk esasını benimsemiştir. Sosyal, ekonomik ve kültürel alanda meydana gelen gelişmeler nedeniyle akdi sorumluluğun da yetersiz kalması üzerine Yargıtay uygulamalarında istikrarlı şekilde tehlike sorumluluğu görüşünü kabul etmektedir.

Tehlike sorumluluğu, en ağır kusursuz sorumluluk halini oluşturmaktadır. Az öncede değinildiği gibi, işveren her türlü özen borcunu yerine getirmiş olsa dahi, meydana gelen kazadan dolayı sorumluluktan kurtulma olanağı yoktur. Bu anlamda tehlike sorumluluğu mutlak bir sorumluluk olarak nitelendirilebilir. Bununla beraber belirtmek gerekir ki tehlike sorumluluğu bir "sonuç sorumluluğu" da değildir. Gerçekten zarar işletmeye özgü bir tehlikeden doğmamış, yani araya giren bir başka nedenden dolayı meydana gelmişse, işverenin bu zarardan sorumlu tutulmaması gerekir. Başka bir deyişle işyerinin işletilmesi veya bundan doğan tehlikeler ile zarar arasında uygun bir illiyet bağı bulunmuyorsa, işverenin sorumluluğundan söz edilemez.

Öteki sorumluluk hallerinde olduğu gibi, tehlike sorumluluğunda da üç halde illiyet bağı kesilebilir. Bunlar, mücbir neden, zarar görenin kusuru ve üçüncü kişinin kusurudur. Öğretide illiyet bağını kesen nedenlerin bütün sorumluluk halleri ve bu arada tehlike sorumluluğu içinde geçerli olduğu vurgulanmaktadır. Yargıtay uygulamasında illiyet bağının sadece kusura bağlı sorumluluktan değil, sebep ve özellikle tehlike sorumluluğunun kurulabilmesi için zorunlu olduğu kabul edilmektedir. İlliyet bağının kesilmesine neden olan bu çeşitli durumların öncelikle tehlike sorumluluğu içerisinde kabul edilmesi gerekir. Çünkü kusurlu olmadığı gibi, kendisinden beklenen özeni gereği gibi yerine getirmiş olan bir işvereni, işyeri ya da işletmeyle uzaktan, yakından ilgili bulunmayan mücbir nedenlerden sorumlu tutmak adalet ve hakkaniyet duygularını incitir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 18.3.1987 tarih ve 1986/9 – 722 Esas, 203 karar sayılı kararı da aynı doğrultudadır.

Bunun yanında kaçınılmazlık öngörülemeyen ve önlenmesi mümkün olmayan bir neticeyi tanımlasa bile bir zararlandırıcı olayın tamamiyle üçüncü kişi kusuruyla meydana gelmesi durumunda işverenin sorumluluğu bakımından artık illiyetin keseceği ve işverenin sorumlu olmayacağı hususu da tartışmasızdır. Aksine bir yorum işverenin kusursuz sorumluluğu neticesini doğurur ki böylesi bir durum iş kazasından kaynaklanan tazminat davalarında sorumluluğun kusur sorumluluğuna dayandığına yönelik Dairemiz ve Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarına uygun düşmez.

Somut olaya gelince, dahili davalı sürücü ...’in % 100 kusuru ile meydana gelen meydana gelen trafik iş kazasında davalıların alabileceği herhangi bir önlem bulunmayıp, üçüncü kişi konumunda olan dahili davalı sürücü ...’in eylemi ile davalıların sorumluluğu bakımından illiyet bağının artık kesildiğinin anlaşılmasına göre, mahkemece davanın reddi cihetine gitmek yerine davalıların kusurları nedeniyle sorumluluklarına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle davalı işverenin ve mağaza sahibi diğer davalıların alacağı bir önlemin bulunmadığı gibi davalılar açısından illiyetin kesildiği göz ardı edilerek temyiz eden davalılar yönünden davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, hükmü temyiz eden davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalılardan ... A.Ş. Ve ... Mağazacılık Tic. A.Ş. yararına takdir edilen 990.00TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 09.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11857, Karar No: 2015/26580, Tarih: 02.06.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/11857 E.  ,  2015/26580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/370413

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. Ağır ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/09/2011

NUMARASI : 2010/389 (E) ve 2011/337 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

1- Dosyada mevcut 18/04/2011 tarihli bilirkişi raporunda suça konu çekin sahteliğinin ilk bakışta dikkati çekecek ölçüde olduğu bu nedenle aldatma kabiliyetini haiz olmadığı kanaati bildirilmiş olması karşısında; Belgede sahtecilik suçunda aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayini mahkemeye ait olup, suça konu çek aslı duruşmaya getirtilerek, aldatıcılık niteliği hususunda incelenip özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de; Kambiyo senetlerinde yapılan sahteciliğin resmi belgede yapılmış sayılabilmesi için ilgili kambiyo senedinin Türk Ticaret Kanununda öngörülen bütün unsurlarını taşıması gerekli olup, Yargıtay İBK'nun 14.12.1992 tarih ve 1/5 sayılı kararında da açıklandığı üzere suç tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK’nun 692/5. (6102 sayılı TTK'nun 780.) maddesi gereğince çeklerde keşide yerinin gösterilmesi, gösterilmediği takdirde keşidecinin adı yanındaki yerde düzenlenmiş sayılacağı ve bu unsurun eksikliği halinde çekin özel belge niteliğinde olacağı cihetle; dosya içerisinde aslı bulunan suça konu çekte, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre bulunması zorunlu unsurlardan olan “keşide yerinin” bulunmaması ayrıca keşide edenin adı yanında da herhangi bir yer yazılmamış olması karşısında, sanığın eyleminin özel belgede sahtecilik suçuna uygun bulunduğu gözetilmeyerek, yazılı şekilde resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15981, Karar No: 2017/187, Tarih: 03.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/15981 E.  ,  2017/187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3551, Karar No: 2015/340, Tarih: 15.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/3551 E.  ,  2015/340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/03/2013

NUMARASI : 2011/553-2013/188

Davacı Tekirdağ İl Çevre ve Orman Müdürlüğü vekili Avukat Güngör Ilık tarafından, davalı Y.. A.. aleyhine 18/11/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 29/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 15/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33005, Karar No: 2014/19565, Tarih: 09.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/33005 E.  ,  2014/19565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yüzüne karşı verilen hükmü, 1412 sayılı CMUK’nun 310/1.maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra, 04.04.2013 tarihinde temyiz eden katılan vekilinin temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 09.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.