muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1222, Karar No: 2023/1044, Tarih: 01.11.2023

Aylıksız izinli sayılanlardan herhangi bir nedenle sendika veya konfederasyon organlarındaki görevlerinden ayrılanlar, görevlerinin son bulması tarihinden itibaren otuz gün içinde ayrıldıkları kurum ve kuruluşa yazılı müracaat etmeleri durumunda, kamu işvereni bu kimseleri otuz gün içinde eski görevlerine ya da uygun diğer bir göreve atamak zorundadır. Otuz gün içinde görevlerine başlamak için başvurmayanlar görevlerinden çekilmiş sayılırlar.

Görevden uzaklaştırma, re’sen emeklilik, göreve son verilmesi, tayin veya sair hallerde görevlinin mahkemeye başvurması halinde, mahkeme kararı kesinleşinceye kadar sendikadaki görevi devam eder." şeklinde düzenleme ile de kamu görevlileri tarafından kurulan sendikalarda üye ve yönetici olarak görev alanların hakları güvenceye kavuşturulmuştur.

10. Yukarıda içeriğine yer verilen 4688 sayılı Kanun'un 18 inci maddesinin dördüncü fıkrasında sendika veya konfederasyonu ilk genel kurula kadar sevk ve idare edecek yönetim kurulu üyeleri ile genel kurulda yönetim kuruluna seçilenlerin ve sendika şube yönetim kurulu üyelerinin seçildikleri tarihten itibaren durumlarını en geç otuz gün içinde kurumlarına yazılı olarak bildirmeleri gerektiği ve bu yöneticilerin sendika tüzüğünde belirtilen hükümlere göre ayrıca yazılı talepte bulunmaları hâlinde bu görevleri süresince aylıksız izine ayrılacakları belirtilmiş ise de sendikaların yönetim ve işleyişine ilişkin tüm kurallar sendika tüzüğünde yer almayabilir. Yönetim ve işleyişe ilişkin tüzükte hüküm bulunmayan hâllerde kanunda aksine bir düzenleme bulunmadıkça bir işlemin tesisinde uygulanan yetki ve usul koşullarının aynı işlemin geri alınması, değiştirilmesi ve kaldırılması durumlarında da uygulanması gerektiği kabul edilmelidir. Benimsenen bu çözümün ise "sendikaların tüzüklerinin, yönetim ve işleyişlerinin demokrasi esaslarına aykırı olamayacağını" öngören Anayasa'nın 51 inci maddesindeki emredici hükme ve buna bağlı olarak sendika içi demokrasiye uygun olduğu açıktır. Bu şekilde keyfiliğin de önlenmesi sağlanmış olacaktır.

11. Konuya hukuki güvenlik ve belirlilik ilkeleri açısından bakıldığında da, kişilerin hukuki güvenliğini sağlamayı amaçlayan hukuki güvenlik ilkesi aynı şekilde sendika üyeleri yönünden de hukuk normlarının öngörülebilir olmasını, sendikal tüm eylem ve işlemlerde ... duyabilmesini ve bu ... duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınılmasını gerekli kılar. Belirlilik ilkesi ise sendikal düzenlemelerin hem üyeler hem de sendika yönünden herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır ve uygulanabilir olmasını, ayrıca keyfi uygulamalara karşı koruyucu önlem içermesini ifade etmektedir.

12. Somut olayda davacı, davalı Sendikanın ... Şubesinin 13.10.2018 tarihli 4 üncü olağan genel kurulunda şube başkan vekilliğine seçildiğini, ardından 19.10.2018 tarihli ve 1 sayılı karar ile de 15.11.2018 tarihi itibarıyla profesyonel yönetici olarak aylıksız izne ayrılmasına karar verildiğini, verilen kararın Sendika Genel Yönetim Kurulu tarafından onaylanması üzerine profesyonel sendikacılık yapmaya başladığını, ancak Sendika Genel Yönetim Kurulunun 10.04.2019 tarihli ve 645 sayılı kararı ile profesyonel yöneticilik görevinin kaldırılarak aylıksız izninin sonlandırılmasına karar verildiğini, kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek iptalini talep etmiştir.

13. Sendika Genel Yönetim Kurulu kararının alındığı tarihte yürürlükte olan Sendika Ana Tüzüğü'nün 34 ve devamı maddelerinde şubelere ilişkin düzenlemelere yer verilmiş olup Tüzüğün "Şube Organlarına Seçilecek Olanlarda Aranan Şartlar" başlıklı 39 uncu maddesinin beşinci fıkrasında, "Şube Yönetim Kurulu Üyesi sıfatıyla aylıksız izne ayrılacaklar Şube Yönetim Kurulu kararı ve Genel Yönetim Kurulu onayı ile belirlenir." hükmü ile şube yönetim kurulu üyesinin şube yönetim kurulu kararı ve genel yönetim kurulu onayı ile profesyonel yönetici olabileceği belirtilmiştir. Ancak profesyonel sendika yöneticiliğinin hangi durumlarda ve hangi usulle sona erdirileceğine dair Tüzükte düzenleme bulunmadığı görülmektedir. Bu durumda hukuki güvenlik ve belirlilik ilkeleri başta olmak üzere sendikaların işleyişinin demokrasi esaslarına aykırı olamayacağı dikkate alınarak davacının profesyonel sendika yöneticiliğinin sona erdirilmesinde izlenmesi gereken usulün, profesyonel sendika yöneticisi olarak atanmasına ilişkin usule tabî olması gerektiği, böyle olunca da davacının profesyonel sendika yöneticiliğinin ancak şube yönetim kurul kararı ve genel yönetim kurulu onayı ile kaldırılabileceği kabul edilmelidir.

14. O hâlde Sendika Genel Yönetim Kurulunun 10.04.2019 tarihli ve 645 sayılı kararının davacının profesyonel sendika yöneticiliğinin şube yönetim kurul kararı olmaksızın kaldırılmasına ilişkin kısmının usul ve yasaya uygun olmadığı ve iptal edilmesi gerektiği anlaşılmakla İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kabulü yönündeki karar onanmalıdır.

15. Öte yandan Özel Dairenin 12.05.2022 tarihli ikinci bozma kararının "Değerlendirme" bölümünün sekizinci bendinde Sendika Ana Tüzüğü'nün 39 uncu maddesinin beşinci fıkrasındaki hükme yer verilmiş olmasına rağmen "40 ıncı maddesinin beşinci fıkrası" olarak yazılması maddi hata olarak değerlendirilmiş ve esasa etkili görülmeyerek bozma nedeni yapılmamış, işaret edilmekle yetinilmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

01.11.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.

''Ö N S O R U N Y Ö N Ü N D E N K A R Ş I O Y''

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

01.11.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.

''Ö N S O R U N Y Ö N Ü N D E N K A R Ş I O Y''

6460 sayılı Kanunun 1 inci maddesiyle; 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrasından, 18.06.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 439 uncu maddesinin beşinci fıkrasından ve 1086 sayılı Kanunun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanunun 16 ncı maddesi ile değiştirilmeden önceki 429 uncu maddesinin üçüncü fıkrasından sonra gelmek üzere; “Davanın esastan reddi veya kabulünü içeren bozmaya uyularak tesis olunan kararın önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine alt mahkemece verilen kararın temyiz incelemesi, her hâlde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır fıkrası eklenmiş ve diğer fıkralar buna göre teselsül ettirilmiştir.

Tasarının ilk hâli HUMK’nun önceki 429 uncu maddesinde değişiklik yapılmasına ilişkin iken komisyonda yapılan görüşmelerde diğer hükümlerde de aynı değişiklik öngören biçimde tasarı değiştirilmiştir.

Belirtilen maddelere eklenen fıkrayla ilgili olarak Adalet Komisyonu Raporunda şu açıklamalara yer verilmiştir:

Tasarının ilk hâli HUMK’nun önceki 429 uncu maddesinde değişiklik yapılmasına ilişkin iken komisyonda yapılan görüşmelerde diğer hükümlerde de aynı değişiklik öngören biçimde tasarı değiştirilmiştir.

Belirtilen maddelere eklenen fıkrayla ilgili olarak Adalet Komisyonu Raporunda şu açıklamalara yer verilmiştir:

Dairenin birinci kesin bozmasından, bozmaya uyma kararından sonra dönmesi (ikinci kez bozması) üzerine alt mahkemece verilen kararın yargı yolu denetiminin Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılması, ikinci kesin bozmaları gereklilik sınırlarına indirecek bir hukuk disiplinini de beraberinde getirir. Sözgelimi, birinci bozmadan dönme formülü olarak sıkça kullanılan “maddi hata” gerekçesinin somut olay bağlamında realizasyonu, görüş ve içtihat farkı mı? Farklı delil değerlendirmesi mi? Bu bağlamda usule ilişkin kazanılmış hakkın ihlali mi? Yoksa usule ilişkin kazanılmış hakkın istisnası olan ve tipik tarifine uygun maddi hata mı?” sorularını ele alan bir yaklaşımla Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca gerçekleştirilecektir. Nitekim benzeri olaylarda ikinci kesin bozmaya karşı direnme kararlarının temyizinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca aynı realizasyon yapılmaktadır. Model, bu yönüyle, usuli kazanılmış hak kurumunda tereddütlere yol açması bir yana, onu pekiştirmektedir. Çünkü ikinci bozma, genellikle uyma kararı ile teşekkül eden usuli kazanılmış hakkı bertaraf etmeye yönelik olarak kurulmaktadır. Yargıtay kararları üzerinde yapılacak ampirik incelemeler, usuli kazanılmış hak sonrası ikinci bozmaya karşı oluşturulan direnme kararlarının birinci bozma doğrultusunda (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca); uyma kararlarının ise ikinci bozma doğrultusunda (özel dairece) genel olarak onandıklarını göstermektedir. Bu veri, bizatihi sorun alanının varlığına delalet etmektedir. Bu bağlamda Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun hakemliğine başvurmak, bir yargılama hukuku zaruretidir. Bu tür bir sistem dönüşümü, yargılama hukuku bakımından pozitif bir önem taşımaktadır. Yeni usul, içtihat istikrarı bakımından da işlevseldir. Bu gibi hâllerde bozma kararını ittihaz eden daire veya daireler yönünden işe bakma yasağı derpiş edilmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun yapacağı inceleme, hiçbir şekilde bozma dairesince gerçekleştirilemeyecektir. Buradaki derecelendirme, hukuk güvenliği noktasından da anlamlıdır (Any. md. 2). Ayrıca model iki zıt bozmanın taraflarda meydana getirebileceği ... erozyonunu giderme ve objektif tarafsızlık yönünden yeni yapı oluşturma işlevini de görmektedir.

Alt komisyon, mevzuat değişikliğine dayalı ikinci kesin bozmaların dahi Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda incelenmesi sonucuna varmış, usuli kazanılmış hakkın korunması duyarlılığına dayalı bu formül, esas komisyonca da benimsenmiştir. Esas komisyon, Tasarıdakinin aksine yeni sistemi yalnızca şu anda uygulanan usul kanununa özgü olarak değil, bölge adliye mahkemeleri döneminde uygulanacak usul kanunu bakımından da benimsemiştir.

Alt komisyon, mevzuat değişikliğine dayalı ikinci kesin bozmaların dahi Yargıtay Hukuk Genel Kurulunda incelenmesi sonucuna varmış, usuli kazanılmış hakkın korunması duyarlılığına dayalı bu formül, esas komisyonca da benimsenmiştir. Esas komisyon, Tasarıdakinin aksine yeni sistemi yalnızca şu anda uygulanan usul kanununa özgü olarak değil, bölge adliye mahkemeleri döneminde uygulanacak usul kanunu bakımından da benimsemiştir.

Vurgulanmalıdır ki, yeni sistem, birinci veya ikinci kesin bozma kararı lehine bir doğruluk veya kesinlik karinesi ihdas etmemektedir. Başta usuli kazanılmış hak olmak üzere, hukuk ve somut olay ekseninde iki zıt bozma kararından hangisinin uygun olduğuna, yahut bunların dışında başka bir çözüm seçeneğinin bulunup bulunmadığına -üçüncü defa özel daire değil Yargıtay Hukuk Genel Kurulu karar verebilecektir. Bu model, üçüncü kararların türlerine bakılmaksızın temyizen incelenmesi yönünden direnme kararlarındaki rejimi bu kararlara da bir tür teşmil etmektedir.

Bu gerekçelere karşı olarak, yeni düzenlemenin hukuk güvenliğini yok edeceği, usuli hak kurumunu örseleyeceği, içtihat istikrarı için tehlike oluşturacağı ileri sürülmüştür. Aynı görüşler, alt ve esas komisyon raporlarına düşülen muhalefet şerhlerinde de dile getirilmektedir. Yukarıda ortaya konduğu üzere yeni düzenleme, tam da bu görüşlerde ortaya konan semptomları bertaraf edecek yapı özelliğini taşımaktadır.

Adalet Komisyonu raporunda yer alan değişiklik gerekçesinin bir bölümünde ise şu açıklamaya yer verilmiştir:

“Yargıtay, adli yargı alanında içtihat üreten ve hukuk birliğini sağlayan denetim organıdır. Denetim görevini yürüten daire veya daireler yönünden aslolan, aynı dava içinde birbirleriyle çelişen kararların kurulamamasıdır (Anayasanın 2, 9, 36, 138 ve 154 üncü maddeleri). Veriler sabit olduğu hâlde, ret veya kabul içeren birinci kesin bozmayı etkisiz kılacak ikinci kesin bozma, yargılama özneleri ve hukukun üstünlüğü bağlamında başlı başına bir adalet sorunu oluşturur. Aynı konuda iki zıt karar üreten organa o konuda üçüncü kez karar üretme (söz söyleme) yetkisinin tanınması, kanun yolları hukuku ilkeleri ve hukukun amacı ile bağdaşmaz. Bu gibi durumlarda, sistem içinde kurulu bir mekanizma var ise, o mekanizmaya başvurmak, adil yargılanma hakkının da bir gereğidir. Anılan sorun bağlamında Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, bu tür bir mekanizma makamıdır. Bu problemin çözümü amacıyla davanın esastan reddi veya kabulünü içeren kesin bozmaya uyularak tesis olunan kararların, önceki bozmayı ortadan kaldıracak şekilde yeniden bozulması üzerine alt mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesinin Yargıtayın ilgili dairesi yerine, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılması öngörülmektedir.”

Değişikliğe konu maddeyle ilgili olarak gerek değişikliğin amacı gerekse kapsamı konusunda Adalet Komisyonu Raporunda yer verilen bu gerekçelerle birlikte madde değerlendirildiğinde değişikliğin amacı usuli kazanılmış hak ilkesinden vazgeçilmesi değildir. Hukuk Genel Kurulu yapacağı temyiz incelemesinde usuli kazanılmış hakları, usuli kazanılmış hakkın istisnalarını da değerlendirerek bir sonuca varmalı, adil yargılanma ilkesini ve bu kapsamda hukuk güvenliğini de göz ardı etmemelidir.

Usuli kazanılmış hak açık bir kanun hükmüyle düzenlenmiş olmasa da önemli ve temel bir hukuk ilkesidir. 09.05.1960 Tarih, 21-9 sayılı Yargıtay içtihadı birleştirme kararının gerekçesinde; usuli kazanılmış hakka ilişkin açık kanun hükmü olmasa da temyiz sonucu verilecek bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan amacı ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar amacıyla kabul edilmiş bulunması bakımından usuli kazanılmış hak müessesesi usul hukukunun dayandığı ana esaslardan olup kamu düzeniyle de ilgili olduğu belirtilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmede usuli kazanılmış hak oluşup oluşmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve çoğunluk görüşü olarak temyiz inceleme görevini Hukuk Genel Kuruluna veren düzenlemenin niteliği gereği olarak ilk bozma kararına uyulmuş olmasıyla usuli kazanılmış oluşmadığı sonucu benimsenmiş ise de yukarıda açıklanan gerekçelerle doğrudan bu sonuca varılamayacağı, ilk bozma kararına uyulmasıyla istisna teşkil eden durumlardan biri olmadıkça usuli kazanılmış hak oluşacağı düşüncesinde olduğumdan bu görüşe katılmıyorum. Yasa koyucu değişiklik gerekçesinin de yer aldığı Komisyon Raporunda çok açık ve net bir biçimde başta usuli kazanılmış hak olmak üzere, hukuk ve somut olay ekseninde iki zıt bozma kararından hangisinin uygun olduğuna Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun karar vereceğini belirtmek suretiyle usuli kazanılmış hak ve istisnalarını gözeten bir incelemeden söz ederek usuli kazanılmış hakka yeni bir istisna getirmediğini de açıkça ortaya koymuştur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle Özel Dairenin ilk bozma kararında varılan hukuki sonucun maddi hata olarak değerlendirilmesi mümkün olmadığı ve başkaca da usuli kazanılmış hakkın istisnası bir durum olmadığından ilk bozma kararına uyulması ile usuli kazanılmış hak doğduğu görüşünde olduğumdan, burada usuli kazanılmış hak doğduğundan söz edilemeyeceği ve ön sorun bulunmadığı yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/30701, Karar No: 2014/3584, Tarih: 27.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/30701 E.  ,  2014/3584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/128648

MAHKEMESİ : İstanbul 20. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2012

NUMARASI : 2011/259 (E) ve 2012/69 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10238, Karar No: 2010/4336, Tarih: 13.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/10238 E.  ,  2010/4336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Day.Tük.Mal.Elekt.Teks.Paz.San.Tic.Ltd.Şti.vek.Av.... ile davalı Merkez Suni Deri San.Tic.Ltd.Şti.vek.Av. ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında Denizli Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 27.5.2009 gün ve 252-146 sayılı hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmiştir. Belli günde davacı vek.Av.... ile davalı vek.Av. ...'in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü;

- K A R A R -

Dosya içeriğindeki belgelere göre, davalı vekiline mahkeme kararının tebliğ edilip edilmediği belli değildir. Yargıtay gönderme formunda da davalı tarafa tebligat yapıldığına ilişkin kayıt yoktur. Bu durumda davacı vekiline karar tebliğatı yapılmışsa tebligat parçasının dosyaya konulması, yoksa PTT Müdürlüğünden sorularak davalı vekiline yapılan tebliğ tarihinin saptanarak bildirilmesi için dosyasının mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3934, Karar No: 2022/7190, Tarih: 16.05.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/3934 E.  ,  2022/7190 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmda belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Milli Savunma Bakanlığı Akaryakıt İkmal ve Nato Pol Tesisleri İşletme Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Bir Kamu alacağı olan harçlar kişilerin kamu hizmetlerinden yararlanmaları karşılığında, ödemekle yükümlü bulundukları özel bir vergi türü olup, harç alınabilmesi ve harçtan bağışıklığın söz konusu edilebilmesi için açık bir yasa hükmünün varlığı gereklidir. Nitekim Anayasanın 73. maddesinde bu husus açıkça öngörülmüştür.

Konu ile ilgili, 10.12.2003 tarihli 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Mali Kontrol Kanununa ekli I sayılı cetvelde genel bütçe kapsamına dahil idarelerin sayılmış olması karşısında, 492 sayılı Harçlar Kanununun İstisnalar ve Muaflıklar başlıklı 13. maddesinin (j) bendi uyarınca harçtan bağışık olduğu anlaşılan davalıya harç yükletilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunun 326/1. maddesine göre yargılama harç ve giderlerinde davada haksız çıkan yani aleyhine hüküm kurulan taraf sorumlu ise de 5018 sayılı yasaya ekli I sayılı cetvel ve 492 sayılı yasanın 13/j maddesi uyarınca Milli Savunma Bakanlığı'nın harçtan muaf olduğu gözetilmeksin davalı Kurum’dan tahsiline karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün; 2019/177 esas sayılı asıl dava yönünden (a) fıkrasının, birleşen 2021/16 esas sayılı dava yönünden (a) fıkrasının silinmesine, yerine " Milli Savunma Bakanlığı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına," ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.05.2022 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24814, Karar No: 2014/34671, Tarih: 08.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/24814 E.  ,  2014/34671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağrı 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2013

NUMARASI : 2012/556-2013/217

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı M.. B.. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Belediyede bekçi olarak çalıştığı dönemlerde 24 saat çalışma ve 48 saat dinlenme esasına göre çalıştığını, bu dönemde yaptığı fazla çalışmaların ve genel tatil çalışmalarının karşılığının ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık, davanın reddini istemiştir.

Davalı Belediye, davacının tüm işçilik alacaklarının toplu iş sözleşmesi gereği hesaplanarak davacıya ödendiğini, davacının Belediyeden alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, A.. B.. yönünden davanın husumet yokluğundan reddine, M.. B.. yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı Bakanlık temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının ve davalı Bakanlığın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı temyizi yönünden; işyeri devrinin iş ilişkisine etkileri ile işçilik alacaklarından sorumluluk bakımından taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlarda ise, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu olduğu aynı yasanın 3. fıkrasında açıklanmış ve devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.