muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3455, Karar No: 2017/2784, Tarih: 15.06.2017

b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması,

c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması,

hâlinde, hakkında kamu davası açılır.

(5) Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.

b) CMK’nın 223/8. maddesi:

Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir.

Ç) Konunun Değerlendirilmesi:

Kanun yararına bozma talebini oluşturan uyuşmazlığın konusu; şüpheli hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddenin 2. fıkrası uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına şüphelinin itiraz hakkı olup olmadığı ve buna bağlı olarak kamu davasının 5 yıllık erteleme süresinin başlaması için erteleme kararının şüpheliye tebliğ edilip itiraz süresi beklendikten sonra kesinleştirme işleminin yapılmasının gerekip gerekmediği, buna göre erteleme süresinin hangi tarihten itibaren başlayacağı ile, aynı maddenin 4. fıkrasında sayılan “kamu davası açılma koşulları” gerçekleşmeden açılan bir davaya ilişkin olarak CMK’nın 223/8. maddesinde yer alan “durma kararı” mı yoksa “düşme kararı” mı verileceğine ilişkindir.

Dairemizin 05.12.2016 tarihli ve 2015/3983 esas, 2016/3962 sayılı kararında ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, şüphelinin kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına itiraz hakkı bulunduğu cihetle, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına ilişkin 5 yıllık erteleme süresi, erteleme kararının şüpheliye tebliğinden itibaren başlayacaktır.

Dairemizin 05.12.2016 tarihli ve 2015/3983 esas, 2016/3962 sayılı kararında ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, şüphelinin kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına itiraz hakkı bulunduğu cihetle, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına ilişkin 5 yıllık erteleme süresi, erteleme kararının şüpheliye tebliğinden itibaren başlayacaktır.

Somut olay incelendiğinde, Uşak Cumhuriyet Başsavcılığı'nca şüpheli hakkında 25/11/2014 tarihinde kamu davasının açılmasının beş yıl süreyle ertelenmesine, erteleme süresi zarfında bir yıl süreyle tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği ve kararın şüpheliye tebliğe gönderildiği ancak tebliğ edilmesi beklenmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, bu aşamada erteleme kararının 08.12.2014 tarihinde şüpheliye tebliğ edildiği, Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce şüpheliye gönderilen çağrı kağıdının ise 16.12.2014 tarihinde şüpheliye tebliğ edildiği, şüphelinin erteleme kararına itiraz etmediği ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün çağrısına uyarak süresi içinde müracaat ettiği ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlandığı, ancak daha sonraki süreçte yükümlülüklerini ihlal etmesi üzerine uyarıldığı, buna rağmen tekrar yükümlülüklerini ihlal etmesi üzerine dosyasının kapatılarak kamu davasının ertelenmesi kararı kaldırıldığı ve kamu davası açıldığı cihetle, her ne kadar mahkemece “kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilip kesinleştirilmeden denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanmış olması nedeniyle, şüphelinin yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etme şeklindeki eylemlerinin erteleme süresi zarfında meydana geldiğinden bahsedilemeyeceği, bu durumda TCK’nın 191/4. maddesinde düzenlenen "erteleme süresi zarfında;... Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi" şeklindeki kovuşturma şartının gerçekleşmediği” gerekçesine yer verilmiş ise de, somut olayda şüphelinin yükümlülüklerine uymamakta ısrar etme şeklindeki eylemlerinin “erteleme süresi zarfında” meydana geldiği ve TCK’nın 191/4. maddesinde bir "kovuşturma şartı" olarak düzenlenen "erteleme süresi zarfında;... Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi" şeklindeki kovuşturma şartının gerçekleştiği anlaşılmıştır.

Bu durumda kanun yararına bozma talebinde yer alan “şüphelinin kamu davasının ertelenmesi kararına itiraz hakkı bulunmadığı gözetilerek kamu davasının ertelenmesi kararının verildiği tarihten itibaren erteleme süresinin işlemeye başlayacağı hususunun gözetilmemesinde,” şeklindeki kanun yararına bozma nedeni olarak ileri sürülen gerekçe yerinde görülmemiş ise de, sonuç olarak yukarıda açıklandığı üzere kovuşturma şartı gerçekleşmiş olduğundan mahkemece yargılamaya devam edilmesi gerekirken düşme kararı verilmesi yasaya aykırı olup, “kovuşturma şartının gerçekleştiği” düşüncesine dayanan kanun yararına bozma talebi sonucu bakımından ve değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

Bu husus açıklığa kavuşturulduktan sonra, diğer kanun yararına bozma nedeni olan “kovuşturma şartı gerçekleşmediği kabul edilse dahi, yargılamanın 5271 sayılı Kanun'un 223/8. fıkra 2. cümlesinde düzenlenen durma kararı ile sonlandırılabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde davanın düşmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki talebin incelenmesinde ise,

Mahkemece yapılan yargılama esnasında, kovuşturma şartı olan “yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etme” şartının gerçekleşmediği kanaatine ulaşılması durumunda, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi gereğince bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere “davanın durmasına” kararı verilmesi gerekmekte olup, “kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması halinde” verilebilecek bir karar olan “davanın düşmesine” karar verilmesi yasaya aykırıdır.

Sonuç olarak, somut olayda şüpheli erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmiş olup TCK’nın 191/4. maddesinde düzenlenen kovuşturma şartı gerçekleşmiş olduğundan, mahkemece yargılamaya devam edilmesi gerekirken, kovuşturma şartı gerçekleşmediği gerekçesi ile düşme kararı verilmesi yasaya aykırı olduğundan, sanık lehine olarak verilmiş olan bu karardan dolayı yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, hukuka aykırılığa işaret edilerek, kanun yararına bozma talebi bu yönü ile kabul edilmiştir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; sanık hakkındaki kamu davanın düşmesine dair Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/04/2016 tarihli ve 2015/1399 esas, 2016/719 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası ile 4.f ıkrasının (c) bendi uyarınca, aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere kanun yararına BOZULMASINA, gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 15.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12384, Karar No: 2012/8561, Tarih: 02.07.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/12384 E.  ,  2012/8561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme, konut dokunulmazlığının ihlali

Hüküm : 1- TCK'nın 151/1, 31/3, 62, 50/3, 50/1-f maddeleri uyarınca mahkumiyetin kamuya yararlı işte çalıştırılma seçenek yaptırıma çevrilmesi kararının infaz edilememesi üzerine TCK'nın 50/6. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasının tamamen infazına

2- TCK'nın 116/2-4, 31/3, 62, 50/3, 50/1-f maddeleri uyarınca mahkumiyetin kamuya yararlı işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrilmesi kararının infaz edilememesi üzerine TCK'nın 50/6. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasının tamamen infazına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 50/6. maddesi uyarınca, kesinleşen hükümlerde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmemesi nedeniyle verilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına ilişkin kararlar, 5275 sayılı Kanunun 101/3. maddesine göre itirazı kabil olup temyizi mümkün olmadığından hükümlü müdafiinin dilekçesinin CMK'nın 264. maddesi uyarınca itiraz dilekçesi kabul edilerek merciince incelenip sonuçlandırılması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5850, Karar No: 2021/11012, Tarih: 14.12.2021

**3. Ceza Dairesi         2021/5850 E.  ,  2021/11012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 220/7. ve 314/3. maddesi yollamasıyla 314/2, 220/7 son cümle, 3713 sayılı Kanunun 5/1, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararı

Temyiz Edenler : Sanık müdafileri ve Cumhuriyet savcısı

Bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Tayin olunan cezanın süresi itibariyle yasal şartları oluşmadığından, sanık müdafilerinin duruşma istemlerinin CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 Esas ve 2017/970 K. sayılı kararı ile onanarak kesinleşen, Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 K. sayılı kararında ve Dairemizce de benimsenen, istikrar kazanmış yargısal kararlarda açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf. 383 vd.).

Örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf. 263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf. 280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunan ve usulünce tartışılan deliller göre, örgüt içi toplantılara katılan, örgütle iltisaklı kurumlara ayni ve nakdi yardımlarda bulunan, ByLock yazışmalarına göre haklarında aynı suçtan tahkikat bulunan şahısları gizlenmeleri amacıyla kendisine ait evde barındıran ve örgüt lehine protesto eylemlerine iştirak eden sanığın süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk oluşturan eylem ve faaliyetlerinin bütün halinde müsnet silahlı terör örgütüne üye olmak suçunu oluşturduğu gözetilmeden delillerin hatalı değerlendirilmesi ile suç vasfında yanılgıya düşülmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın...3. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3835, Karar No: 2021/5, Tarih: 11.01.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/3835 E.  ,  2021/5 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilerek tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 11/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16001, Karar No: 2013/13085, Tarih: 24.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16001 E.  ,  2013/13085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14/08/2012 tarih ve 2010/500-2012/537 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin ve grup şirketlerinin muhasebe arşiv deposu olarak kullandığı "... Mah. ... Sok. ... adresindeki dört katlı binanın bodrum katına 09/11/2010 tarihinde veya daha öncesinde hırsız girerek müvekkili şirketin ve grup şirketlerinin defter, evrak ve belgelerinin çalındığını ileri sürerek dava dilekçesinde ayrıntıları bildirilen belgelerin zayi olduğuna ilişkin belge verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, 4 katlı binanın bodrum katında bulunduğu iddia edilen defterlerin çalındığı iddiasıyla yapılan başvuru üzerine kolluk tarafından yapılan incelemede iş yerinin giriş otomatik levha kepenginin kapalı ve genel görünümünün normal olduğunun, bodrum katının içinin ve pencerelerinin tamamen tozla kaplı ve uzun süre pencere pervazına temas izinin bulunmadığının belirlenmiş olması karşısında çalındığı iddia edilen evrakın bir seferde götürülmesinin mümkün olmadığı, davacının evrakın kamyonla çalındığı iddiasının hayatın normal akışına aykırı olduğu, davacının defter belgelerini tacir olmanın gerektirdiği dikkat ve özenle saklamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7457, Karar No: 2023/105, Tarih: 10.01.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/7457 E.  ,  2023/105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/165 Esas, 2021/23 Karar

DAVA TARİHİ : 24.02.2016

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/186 E., 2017/659 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit-istirdat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı aleyhine davalı tarafından icra takibi başlatıldığını, takibe dayanak çekin davacı tarafından dava dışı ...’ye keşide edildiğini, çekin kargo ile gönderilmesi sırasında çalındığını, ciro silsilesindeki ilk imza olan lehdar ...’nin imzasının sahte olduğunu, ciro zincirinde kopukluk bulunduğunu, davacı şirketin adresinde ihtiyati haciz kararına istinaden fiili haciz yapılması nedeniyle davalıya 79.257,00 TL ödendiğini ileri sürerek takibin iptalini, ödenen tutarın istirdadını ve kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; çekin rızası dışında elinden çıkması hâlinde bu hususu ispat yükünün davacıya ait olduğunu, çekin ciro zincirinde kopukluk olmadığını, davalının iyi niyetli hamil olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile geçerli imzaların sahiplerinin başkasının imzasının geçersiz olduğunu ileri sürerek kambiyo sorumluluğundan kurtulamayacağı, imzaların istiklali ilkesinin, ciro zincirinde bulunan imzalardan birinin veya bazılarının sahteliğine dayanılarak menfi tespit davası açılmasına olanak tanımayacağı, geçersiz bir imza sahibini bağlamamasına karşın ciro zincirini de koparmayacağı, somut olayda davacı keşideci, dava konusu çekteki kendi imzasını inkar etmediği, bu durumda imzaların istiklali prensibi gözetilerek davacı keşidecinin, dava dışı çek lehtarının çekteki ciro imzasının sahteliğini ileri süremeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri