muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1134, Karar No: 2013/467, Tarih: 10.04.2013

2820 sayılı Kanun’un mali sorumluluk başlıklı 71 maddesinde “Siyasi partilerin yapacakları giderler, sözleşmeler ve girişecekleri yükümlülükler; genel merkezde parti tüzelkişiliği adına, illerde il yönetim kurulu adına ve ilçelerde ilçe yönetim kurulu adına yetkili kılınan kişi veya kurulca yapılır.

Siyasi partilerin il ve ilçelerdeki teşkilat kademeleri tarafından parti tüzel kişiliği adına sözleşme yapılmasına ve yükümlülük altına girilmesine ilişkin esaslar, merkez karar ve yönetim kurulunca tespit olunur. Bu esaslara aykırı olarak yahut siyasi partilerin tüzüklerine göre merkez karar ve yönetim kurulunca önceden yazılı yetki verilmediği veya sonradan bir kararla onaylanmadığı takdirde, partinin teşkilat kademelerinin yaptıkları sözleşme ve giriştikleri yükümlülüklerden dolayı, parti tüzel kişiliği hiçbir suretle sorumlu tutulamaz; merkez karar ve yönetim kurulu veya genel başkan veya parti tüzelkişiliği aleyhine takipte bulunulamaz. Bu takdirde sorumluluk, sözleşmeyi yapan veya yükümlülük altına giren kişi veya kişilere ait olur.” hükmü yer almaktadır.  Bu kanun hükmüne dayanarak düzenlenen Patri Tüzüğünün “Muhafaza ve Harcamalardan Doğan Mali Sorumluluk” başlıklı 137. Maddesi;  “Elde edilen gelirlerin, demirbaş eşya ve malzemelerin muhafazası ile yapılacak harcamalar, sözleşmeler ve girişilecek yükümlülükler; genel merkezde parti tüzel kişiliği adına, illerde il yönetim kurulu, ilçelerde ilçe yönetim kurulu, beldelerde belde yönetim kurulu adına bu tüzükte yetkili kılınmış veya adına iş yapılan organca işin niteliğine göre yetkilendirilmiş kişi yahut kurulca sağlanır ve yapılır.

Parti alt kademe yönetim organları, üst kademe ve genel merkeze karşı muhafaza ve harcamadan ötürü şahsen ve müteselsilen sorumludurlar.

Parti tüzel kişiliği adına sözleşme yapılmasına ve yükümlülük altına girilmesine ilişkin usül ve esaslar, Merkez Karar ve Yönetim Kurulu’nca tespit edilir. Bu esaslara aykırı olarak veya Merkez Karar ve Yönetim Kurulu’nun yazılı oluru ile yetkili kılmadığı yahut sonradan bir kararla onaylamadığı alt kademe organlarının yaptıkları sözleşmeler ve giriştikleri yükümlülüklerden dolayı parti tüzel kişiliği hiçbir surette sorumlu tutulamaz; Merkez Karar ve Yönetim Kurulu veya genel başkan yahut parti tüzel kişiliği aleyhine sorumluluk yollarına başvurulamaz.

Yetkilendirilmeksizin veya oluru sağlanmamış işlem ve eylemlerden doğan sorumluluk, sözleşme veya yükümlülük getiren işlem altında imzası olan kişi veya kişilere aittir”  şeklindedir.

4857 sayılı İş Kanununun 8. maddesinde, “İş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi, diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir”  tanımlaması yapılmış ve İş sözleşmesi, Kanunda aksi belirtilmedikçe, özel bir şekle tabi olmadığı belirtilmiştir.  Bu tanımdan da anlaşıldığı üzere ücret, iş görme ve bağımlılık, iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

4857 sayılı İş Kanununun 8. maddesinde, “İş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi, diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir”  tanımlaması yapılmış ve İş sözleşmesi, Kanunda aksi belirtilmedikçe, özel bir şekle tabi olmadığı belirtilmiştir.  Bu tanımdan da anlaşıldığı üzere ücret, iş görme ve bağımlılık, iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

Hizmet sözleşmesinin, “Hizmet akdi, bir mukaveledir ki onunla işçi, muayyen veya gayri muayyen bir zamanda hizmet görmeyi ve iş sahibi dahi ona bir ücret vermeği taahhüt eder” şeklindeki bağımlılık unsuruna yer vermeyen mülga 818 sayılı Borçlar Kanununun 313/1.maddesindeki tanımı, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 393/1 maddesi ile “Hizmet sözleşmesi işçinin işverene bağımlı olarak belirli veya belirli olmayan süreyle isgörmeyi ve işverenin de ona zamana veya yapılan ise göre ücret ödemeyi üstlendiği sözleşmedir”  şeklinde   bağımlılık unsuru da kabul edilerek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 8. maddesindeki tanıma benzer düzenleme yapılmıştır. Ayrıca, 6098 sayılı Kanunun 394/son maddesi ile de “Geçersizliği sonradan anlaşılan hizmet sözleşmesi, hizmet ilişkisi ortadan kaldırılıncaya kadar, geçerli bir hizmet sözleşmesinin bütün  hüküm ve sonuçlarını doğurur” düzenlemesi ile  hizmet sözleşmesinin geçersiz olarak kurulmuş olması halinde, geçersizliği ortadan kaldırılıncaya kadar geçerli bir sözleşmenin hüküm ve sonuçlarını doğuracağı benimsenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının sekreterlik görevini ifa ettiği Adalet ve Kalkınma Partisi ……..  İlçe Başkanlığı  adına tescilli 10……….16  sicil nolu iş yerindeki iş görme edimini, parti ilçe teşkilatı ile birlikte  parti genel merkezine karşı yerine getirmiştir. Zira  bir tüzel kişi olan siyasi partiler,  faaliyetlerini merkez organları ile il ve ilçe teşkilatları aracılığı ile yerine getirmektedirler. Bu nedenle Adalet ve Kalkınma Partisi Başiskele  İlçe Başkanlığı tarafından istihdam edip, sigorta primleri Sosyal Güvenlik Kurumuna ödenen davacının ifa ettiği iş görme edimini, davalı Adalet ve Kalkınma Partisi Genel Başkanlığı’na karşı yerine getirildiğinin kabulü gerekmektedir.  Ayrıca 2820 sayılı Kanunun 71.maddesi; “Mali Hükümler” başlığı altında, partilerin giderlerinin yapılmasındaki usul ve esaslar ile mali sorumluluk hallerini düzenleyen hükümler olup, anılan maddelerin taraflar arasındaki işçi işveren ilişkisi nedeni ile dava konusu olayda uygulanabilirliğinin bulunmadığının da kabulü gerekmektedir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında; Siyasi Partiler Kanunu’nun 71 maddesi ve Parti Tüzüğü’nün 137 maddesi hükümleri karşısında Adalet ve Kalkınma Parti Genel Başkanlığı’nın sorumluluğunun bulunmaması nedeni ile davanın husumet nedeni ile reddine ilişkin kararın onanması görüşü ileri sürülmüşse de, bu görüş yukarda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca kabul edilmemiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında; Siyasi Partiler Kanunu’nun 71 maddesi ve Parti Tüzüğü’nün 137 maddesi hükümleri karşısında Adalet ve Kalkınma Parti Genel Başkanlığı’nın sorumluluğunun bulunmaması nedeni ile davanın husumet nedeni ile reddine ilişkin kararın onanması görüşü ileri sürülmüşse de, bu görüş yukarda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca kabul edilmemiştir.

Açıklanan tüm bu maddi ve yasal olgular gözetildiğinde, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 5521 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10.04.2013 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISı

Dava, işçilik alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı, davalı partinin B……. İlçe Başkanlığında sekreter olarak çalıştığını ileri sürerek, iş akdinin feshinden doğan alacaklarının tahsilini istemiş, davalı vekili, 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanununun 71/2.maddesine göre, ilçe teşkilatı tarafından yapılan sözleşmeye genel merkezce yetki verilmediği gibi, onay da verilmediği nedeniyle husumet yönünden davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece; Yargıtay 9.Hukuk Dairesi'nin 21/03/2011 tarih ve 2009/9002 Esas ve 2011/7960 Karar sayılı içtihadı örnek gösterilerek, Siyasi Partiler Kanununun 71/2.maddesi hükmü gereğince davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Özel Dairesince; davacının B…….. İlçe Başkanlığında işçi olarak çalıştırılması yönünde davalı parti Genel Sekreteri tarafından alınmış bir karar bulunmamakla birlikte, davacının, davalı parti bünyesinde eylemli olarak çalışması ve bu hizmetinden ilçe başkanlığı ve buna bağlı olarak parti genel merkezinin de yararlandığı, bu durumda işin esasına girilmesi gerekirken, davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle mahkeme kararı bozulmuştur.

Bunun üzerine yerel mahkemece; Mahkemelerin'de aynı konuda farklı siyasi partilere karşı açılan iki davadan birinde, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 21/03/2012 tarih ve 2009/9002 Esas, 2011/7960 Karar sayılı kararında, “işçi çalıştırması konusunda parti tüzel kişiliği Merkez Karar ve Yönetim Kurulunca karara alınıp, sözleşme yapıldıktan sonra bu sözleşmenin merkez karar ve yönetim kurulu kararı ile onaylanmaz ise, davalı parti tüzel kişiliği sorumlu tutulamaz. Sorumluluk sözleşmeyi yapan kişi ya da kişilere aittir.” hükmüne varmış iken;

Eldeki davada bu kez aynı daire tarafından verilen bozma ilamında “işçi çalıştırılması yönünde bir karar alınmasa dahi, davacının davalı parti bünyesinde eylemli bir çalışması olduğundan, bu hizmetten genel merkez de yararlandığından, işin esasına girerek karar verilmesi” gerekçesiyle bozulmasının aynı Yargıtay Dairesi tarafından aynı konuda verilmiş iki farklı karar bulunması nedeniyle, eski gerekçesi yinelenmek suretiyle önceki kararında direnilmiştir.

Yerel Mahkeme ile Yargıtay Özel Dairesi arasındaki uyuşmazlık, Parti İlçe Başkanlığında sekreter olarak çalışan davacının açtığı işçilik alacağı davasında, Siyasi Parti Genel Başkanlığına husumet düşüp, düşmediği noktasındadır.

2820 Sayılı Siyasi Partiler Kanun'unun Mali Sorumluluk başlıklı 71/2.maddesinde “Siyasi Partilerin İl ve İlçelerdeki Teşkilat  kademeleri tarafından parti tüzel kişiliği adına sözleşme yapılmasına ve yükümlülük altına girilmesine ilişkin esaslar, merkez karar ve yönetim kurulunca tespit olunur. Bu esaslara aykırı olarak yahut siyasi partilerin tüzüklerine göre merkez karar ve yönetim kurulunca önceden yazılı yetki verilmediği veya sonradan bir kararla onaylanmadığı takdirde, partinin teşkilat kademelerinin yaptıkları sözleşme ve giriştikleri yükümlülüklerden dolayı, parti tüzel kişiliği hiçbir suretle sorumlu tutulamaz, merkez karar ve yönetim kurulu veya genel başkan veya parti tüzel kişiliği aleyhine takipte bulunulamaz. Bu takdirde sorumluluk sözleşmeyi yapan veya yükümlülük altına giren kişi veya kişilere ait olur” hükmü öngörülmüştür. Davalı parti tüzüğünün 137.maddesi de benzer hükümler içermektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde; davacının davalı partinin B………. İlçe Başkanlığı tarafından işe alındığı, bir süre sekreter olarak çalıştıktan sonra iş sözleşmesinin sona erdirildiği, davalı parti genel başkanlığından adı geçenin işe alınmasından önce yazılı yetki alınmadığı gibi, işe alınmasından sonra da bir kararla onaylanmadığı dosya içeriğinden anlaşılmıştır. Esasen bu yön uyuşmazlık konusu değildir.

Bu durumda, davacının davalı parti bünyesinde eylemli bir çalışması vardır ve bu hizmetinden ilçe başkanlığı ve buna bağlı olarak parti genel merkezi de yararlanmıştır düşüncesinden hareketle, davalı parti genel başkanlığı dava konusu edilen işçi alacağından sorumlu tutulabilir mi? Bu soruya olumlu cevap vermek az yukarıda açıklanan kanunun ve tüzük hükümlerine göre mümkün değildir.

Bu durumda, davacının davalı parti bünyesinde eylemli bir çalışması vardır ve bu hizmetinden ilçe başkanlığı ve buna bağlı olarak parti genel merkezi de yararlanmıştır düşüncesinden hareketle, davalı parti genel başkanlığı dava konusu edilen işçi alacağından sorumlu tutulabilir mi? Bu soruya olumlu cevap vermek az yukarıda açıklanan kanunun ve tüzük hükümlerine göre mümkün değildir.

Aksinin kabulü, yerel mahkemenin direnme kararında, gerekçesine aldığı Yargıtay özel dairesi'nin 21.3.2003 tarih ve 2009/9002 Esas, 2011/7969 Karar sayılı ilamında “İşçi çalıştırılması konusunda parti tüzel kişiliği tarafından, merkez karar ve yönetim kurulu kararı alınıp, sözleşme yapıldıktan sonra bu sözleşmenin merkez ve karar yönetim kurulu kararı ile onaylanmaz ise, davalı parti tüzel kişiliği sorumlu tutulamaz, sorumluluk sözleşmeyi yapan kişi veya kişilere aittir.” yolundaki içtihadına da aykırı düşecek, aynı konuda farklı siyasi partilere karşı açılan iki davada birbiri ile çelişen kararlar ortaya çıkması kaçınılmaz olacaktır.

Oysa, az yukarıda açıklanan karar ve buna işaret eden direnme gerekçesi, 2820 Sayılı Kanunun 71/2.maddesindeki düzenlemeye uygun düşmektedir. 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun 1/1.maddesinde “Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır.” denilmek suretiyle, uyuşmazlıkların çözümünde öncelikle kanun hükümlerinin uygulanması gerektiği açıkça belirtilmiştir.

Tekrar somut olaya dönüldüğünde, davacının, davalı partinin B……… İlçe Başkanlığında sekreter olarak 13.9.2008-13.12.2010 tarihleri arasında çalıştığı sabittir.B ………. İlçe Başkanlığı ile davacı arasında yapılan iş sözleşmesine davalı partinin sözleşmeden önce yetki vermediği gibi sözleşmeden sonrada onay vermediği de sabittir. Böylesi bir durumda doğrudan davalı partinin sorumlu olduğu kabul edilemez.

Nitekim, İlçe ya da İl Başkanlıkları tarafından önceden yetki alınmadan yapılan, ya da yapıldıktan sonra onay alınmayan kira sözleşmelerinden doğan uyuşmazlıklarda, Yargıtay 6.Hukuk Dairesi tarafından il ve ilçe başkanlıklarının tüzel kişiliklerinin bulunmaması ve genel merkezin de sorumlu olmaması nedeniyle sözleşmeyi imzalayan kişilerin şahsen sorumlu oldukları yönündeki uygulaması istikrarla bir biçimde sürdürülmektedir.

Bu durumda davacının, işe başlarken Sosyal Güvenlik Kurumuna işveren tarafından verilmesi gereken işe giriş bildirgesinin kimin tarafından verildiği ve çalıştığı süre içerisinde ödenmesi gereken sigorta primlerinin kimin tarafından ödendiği, işe giriş bildirgesinin davalı parti tarafından ya da yetkilendirdiği kişi tarafından verilip verilmediği ve buna bağlı olarak sigorta primlerinin de bu şekilde Sosyal Güvenlik Kurumuna ödenip ödenmediği hususları üzerinde durularak, hasıl olacak sonuç dairesinde davalı partiye husumet düşüp düşmeyeceğinin belirlenmesi gerekirdi. Bu nedenle, yerel mahkeme kararının değişik bu gerekçe ile bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan, aksine tezahür eden sayın çoğunluğun değerli görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/25232, Karar No: 2017/3186, Tarih: 09.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/25232 E.  ,  2017/3186 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25036, Karar No: 2011/23391, Tarih: 07.12.2011

4. Ceza Dairesi 2009/25036 E., 2011/23391 K.

**4. Ceza Dairesi 2009/25036 E., 2011/23391 K.**

**- BELLİ HAKLARI KULLANMAKTAN YOKSUN BIRAKILMA

- ZİNCİRLEME SUÇ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 43 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 106 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın anne ve babasını birbirinden bağımsız birden çok fiile tehdit ettiğine ilişkin kanıtlar açıklanıp gösterilmeden ve elindeki bıçakla anne ve babasının üzerine yürümesi biçimindeki hareketin, tek fiil olduğu ve TCY.nın 43/2.maddesinin uygulama olanağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle TCY.nın 106/ 2a maddesinin iki kez uygulanması suretiyle hüküm kurulması,

2-Kabule göre; TCY.nın 53/1-c maddesinde öngörülen hak yoksunluğunun süresi açısından aynı Yasa maddesinin 3.fıkrası hükmünün dikkate alınmaması,

Yasaya aykırı ve sanık M.... Y..... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8110, Karar No: 2022/11492, Tarih: 29.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/8110 E.  ,  2022/11492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Amasya İş Mahkemesi

Dava, yurtdışı borçlanma hakkının mevcut olduğunun tespiti ile aksi yöndeki Kurum işleminin iptali talebine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı, davalı Kurum vekilinin istinafa başvurması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince verilen kararın davalı Kurum vekili tarafından temyiz edildiği, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, kararın dayanağı maddî delillere ve özellikle, temyize konu; Davacının yurt dışı borçlanma talebi neticesinde borçlanma tahakkuk cetvelinin davacıya 10.03.2020 tarihinde tebliğ edildiği, davacının 12/06/2020 posta havale tarihli kuruma başvuru dilekçesinde Coivd-19 pandemisi nedeniyle kredi işlemlerinde sorun yaşadığını, son ödeme gününden 1 gün sonra işlemlerini tamamlayabildiğini ve tahakkuk edilen borcu ödemeye hazır olduğunu bildirdiği, Kurum tarafından üç aylık ödeme süresi sonu olan 10.06.2020 tarihinde ödeme yapılmaması nedeniyle yurtdışı borçlanma müracaatının iptal edildiğine ilişkin Kurum kararının, Covid-19 salgını sebebiyle 7226 sayılı Kanun geçici 1. Maddesi ve 29/04/2020 tarih, 2480 sayılı Cumhurbaşkanı kararı ile sürelerin 13/03/2020 tarihinden itibaren 15/06/2020 tarihine kadar durdurulduğu ve sürelerin 7226 sayılı Kanun geçici 1. maddesinin 1/b bendi gereğince durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden itibaren işlemeye başlayacağı, durma süresinin başladığı tarih itibarıyle, bitimine on beş gün ve daha az kalmış olan sürelerin, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden başlamak üzere on beş gün uzamış sayılacağının düzenleme altına alınmış olmasına göre davalı Kurum vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 29/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20852, Karar No: 2023/1075, Tarih: 28.02.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/20852 E.  ,  2023/1075 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/233 E. 2015/46 K.

SUÇTAN ZARAR GÖREN : ING Bank

SUÇLAR : Bilişim sistemleri bankanın veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2015 tarihli ve 2014/233 Esas, 2015/46 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a. Resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi 53 üncü maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (j) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.