muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5198, Karar No: 2016/4376, Tarih: 07.04.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/5198 E.  ,  2016/4376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Tarım Mak.San ve Tic.Ltd.Şti vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, borçlu şirket aleyhine yürütülen icra takibinde borca yeterli malvarlığı bulunamadığını, borçlunun taşınmazını alacaklıdan mal kaçırmak amacıyla davalı 3.kişiye satarak devir ettiğini ileri sürerek tasarrufun iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda, davanın İİK'nun 277 vd.maddelerine dayalı tasarrufun iptali istemine ilişkin olduğu, tasarrufun iptali davalarının mutlak ticari niteliğinde olmadığı, davaya genel mahkeme olan Asliye Hukuk Mahkemesinde bakılması gerektiğinden bahisle mahkemenin görevsizliği nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... Tarım Mak.San ve Tic.Ltd.Şti vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... Tarım Mak.San ve Tic.Ltd.Şti vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ... Tarım Mak.San ve Tic.Ltd.Şti'den alınmasına 07/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7263, Karar No: 2008/4812, Tarih: 07.04.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/7263 E.  ,  2008/4812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kastamonu Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :8.3.2007
Yargıtay — Esas No: 2015/14182, Karar No: 2016/2176, Tarih: 29.02.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/14182 E.  ,  2016/2176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/12/2014 tarih ve 2014/928-2014/478 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket tarafından belirlenen muhtelif cins, tip ve ebattaki ürünün kara yolu ile yurt dışına taşınması hususunda anlaştıklarını, taraflar arasındaki taşıma ilişkisinden kaynaklanan 10.820 USD tutarında bakiye borcun davalı tarafından ödenmediğini, alacak ile ilgili olarak davalı hakkında icra takibi yapıldığını, davalının takibe itiraz ederek takibi durdurduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini, davalı aleyhine %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, taşımanın hak edişinin ödenmediğini, kaybolduğu belirtilen malın muhafaza ve emniyetine ilişkin sorumluluğun taşımayı yapan davacıya ait olduğunu, bu nedenle ödemenin yapılmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalıdan icra takip miktarı kadar alacağı olduğu, davalının icra takibine itirazının haksız olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, itirazın iptali ile takibin devamına, asıl alacak üzerinden %20 icra inkar tazminatının davacı lehine hükmedilmesine, karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

1-Türkiye Cumhuriyeti Anayasası yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. Yürürlükten kaldırılan HUMK’nın 382 ve devamı maddeleri ile yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK’nın 294 ve devamı maddelerinde hükmün verilmesi, tefhimi ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı hususları ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması ve tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi ilke olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle hükmün açık, anlaşılır, şüpheye yer vermeyecek şekilde infazı kabil kurulması ve de en önemlisi sonradan yazılacak gerekçeli kararın, kısa karara uygun olması gerekmektedir. Aksi halde, yargılamanın açıklığı ilkesi, dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına duyulan güven sarsılmış olacaktır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu’nun 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı kararında da kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunmasının bozma nedeni sayılacağı içtihat edilmiş olup, HMK’nın 298/2. maddesinde de gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı belirtilmiştir.

Somut olayda mahkemece verilen kısa kararda, “Davacının davasının kabulüne, %20 icra inkar tazminatına davacı lehine hükmedilmesine” karar verilmiş iken gerekçeli kararda kısa karardan farklı olarak “Davacının davasının kabulüne % 30 icra inkar tazminatına davacı lehine hükmedilmesine ” karar verilmek suretiyle kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişkili bir durum yaratılmıştır. Bu durumda yukarıda açıklanan yasa hükümlerine ve içtihada uygun, kısa kararla ve gerekçe ile çelişkili olmayan, kendi içinde tutarlı bir hüküm kurulması gerektiğinden kararın öncelikle bu nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre, davalılar vekilinin uyuşmazlığın esasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 29/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19155, Karar No: 2015/5435, Tarih: 23.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/19155 E.  ,  2015/5435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 5510 sayılı Yasa'nın 20/3. maddesi uyarınca davacılar murisi nedeniyle iş kazası meslek hastalığı sigorta kolundan ölüm geliri bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne,08/04/2003 tarihinde vefat eden sigortalı Muzaffer Bayram'ın sağlığında %37 maluliyet üzerinde almakta olduğu sürekli iş göremezlik gelirinin 5510 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi uyarınca 01/10/2008 tarihini takip eden ay başından itibaren davacılar ... ve ...'a gelir olarak bağlanması gerektiğinin tespitine, İş bu gelirlere bağlı, alacak talebi hakkında ise şu aşamada karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmiştir.

Hükmün,davacılar avukatı ve davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacılar avukatının tüm, davalı Kurum avukatının, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Somut olayda; davacılar murisinin hayatta iken geçirdiği iş kazası sonucu 01.01.1988 tarihinden itibaren % 37 oranında sürekli işgöremezlik durumuna girmesi nedeniyle kendisine sürekli işgöremezlik geliri bağlanmış olup, 08.04.2003 tarihinde vefat etmiştir. Murislerinin ölümünden sonra ölüm aylığı almaya başlayan davacılar, 5510 sayılı Yasa'nın 20/3 fıkrasına göre, işkazası ile malûliyet oranının %50'nin altında olan sigortalıların iş kazasına bağlı olmaksızın ölümleri halinde hak sahiplerine gelir bağlama imkanının getirilmesi nedeniyle, kendisine ölüm aylığının yanında ölüm geliri de bağlanması gerektiğinin tespiti ile, aksine Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Bazı hükümleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 20/3 maddesi “İş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü % 50 oranının altında kaybetmesi nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri bağlanmış iken ölenlerin, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olmaması halinde sigortalının almakta olduğu sürekli iş göremezlik geliri, 34 üncü madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanır.” hükmünü getirmiştir.

Bazı hükümleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 20/3 maddesi “İş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü % 50 oranının altında kaybetmesi nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri bağlanmış iken ölenlerin, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olmaması halinde sigortalının almakta olduğu sürekli iş göremezlik geliri, 34 üncü madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanır.” hükmünü getirmiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 17. maddesi, iş kazası ve meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililere ödenecek ödenekler ve bağlanacak gelire esas teşkil edecek günlük kazancın hesaplama yöntemini düzenlemiştir. Aynı Yasa'nın 19. maddesinde ise, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurullarınca meslekte kazanma gücünü en az %10 oranında kaybetmiş olanlara, sürekli işgöremezlik geliri bağlanacağı, sigortalının işgücünü tam kaybetmesi halinde, 17. maddeye göre hesaplanan aylık kazancının %70'i oranında, kısmi kaybetmesi halinde ise, tam aylığının hesap edilerek, bunun işgöremezlik derecesi oranındaki tutarının ödeneceği, başka birinin bakımına muhtaç ise, hesap edilen gelirin %100'nün bağlanacağı düzenlemesi getirilmiş, 20. maddenin birinci ve ikinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu ölen sigortalılarla, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü %50 veya daha fazla oranda kaybetmesi nedeniyle gelir bağlanan sigortalıların ölmesi halinde, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olup olmadığına bakılmaksızın, sigortalının 17. maddeye göre tespit edilen aylık kazancının 55'inci maddenin ikinci fıkrasına göre güncellenerek 34. madde hükümlerine göre aylık bağlanacağı düzenlemesi getirilmiştir,

Davanın yasal dayanağı olan 20'nci maddenin üçüncü fıkrasında ise, 55'inci maddenin ikinci fıkrasındaki güncellemeden sözedilmeksizin, sigortalının almakta olduğu sürekli işgöremezlik gelirinin 34. madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanacağı hükme bağlanmıştır.

5510 sayılı Yasa'nın, Gelir ve aylıkların düzeltilmesi, yükseltilmesi, alt sınırı, ödenmesi ve yoklama işlemleri başlıklı 55. maddenin ikinci fıkrası, Bu Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıklar, her yılın Ocak ve Temmuz ödeme tarihlerinden geçerli olmak üzere, bir önceki altı aylık döneme göre Türkiye İstatistik Kurumu tarafından açıklanan en son temel yıllı tüketici fiyatları genel indeksindeki değişim oranı kadar artırılarak belirlenir, düzenlemesini getirmiş, anılan maddenin üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkraları, bağlanacak gelir ve aylıkların alt sınırlarına ilişkin hükümler getirmiştir.

Eldeki davada; mahkemece, davacılara ölüm geliri bağlanması gerektiğine dair yaklaşım isabetli ise de; bağlanacak gelirin başlangıç tarihinin yasal çerçevede belirlenmemesi ile davacıların ölüm aylığı alması halinde 5510 sayılı Yasa'nın 54'üncü maddesinin gözetilmemesi isabetsizdir.

Gelirlerin başlangıcı yönünden, davacılardan ... 'ın 22.04.2003 tarihinde, Şerife'nin ise, 02.06.2003 tarihinde Kurum'dan ilk kez ölüm geliri talebinde bulundukları bu tarihler haricinde Kuruma yazılı müracaatlarının olmadığı anlaşılmakta olup, her kanunun yürürlükte olduğu dönemde uygulanmasına dair genel ilke çerçevesinde 506 sayılı Yasa'nın 99. ve 5510 sayılı yasaların 97. maddeleri gözetilmeli, davacılar murisinin ölüm tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunun 99’uncu maddesinde belirlenen sürede istenmeyen gelir veya aylığın tümünün zamanaşımına uğrayacağı ve bu gerçekleştiğinde gelir veya aylığın yazılı talep tarihini takip eden aybaşından itibaren bağlanabileceği, başka bir deyişle yazılı talep tarihinden önceki gelir veya aylıkların istenemeyeceğine dair düzenleme ve 5510 sayılı Kanunun 97/1’inci maddesindeki; her bir gelir veya aylık için beş yıllık zamanaşımı süresi ve gelir ve aylığın doğumundan itibaren beş yıl içinde istenmemesi halinde zamanaşımına uğrayacağına dair düzenleme dikkate alınarak, davacıların taleplerini ilk kez 21.02.2014 tarihinde açtıkları bu dava ile dile getirmeleri gözetilerek, ancak, 01.03.2009 tarihi ve sonrasında doğan davacılara ait ölüm gelirleri yönünden dava tarihi olan 21.02.2014 tarihi itibariyle beş yıllık zamanaşımı süresi dolmadığından, davacılara 01.03.2009 tarihinden itibaren ölüm geliri bağlanması gerekecektir.

Diğer taraftan, muris sigortalının geçirdiği iş kazası sonucu %37 oranında sürekli işgöremezlik durumuna girmesi nedeniyle sürekli işgöremezlik geliri almakta iken, 08.04.2003 tarihinde ölmesi nedeniyle, 5510 sayılı Yasa'nın 20'inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre ve aynı Yasa'nın 55/2 fıkrasındaki güncelleme işlemi yapılmaksızın, ancak, üçüncü fıkrasında belirtilen, alt sınır gözetilerek, 34.madde hükümlerine göre aylık bağlanması gerektiğinin, ayrıca, bağlanan gelirde davacıların ölüm aylığı almaları nedeniyle 5510 sayılı Yasa'nın 54’üncü maddesinin de dikkate alınması gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının içeriğinin silinerek, yerine;

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının içeriğinin silinerek, yerine;

“1-Davanın kabulü ile davacılara 5510 sayılı Yasanın 20/3 ve 97. maddelerine göre, aynı Yasa'nın 55/3 fıkrasındaki alt sınır gözetilerek, 34'üncü madde hükümlerine göre, 01.03.2009 tarihinden itibaren ölüm geliri bağlanmasına, bağlanan gelirde 5510 sayılı Yasa'nın 54’üncü maddesinin “c” bedinde yer alan “Malûllük, yaşlılık, ölüm sigortaları ve vazife malûllüğü ile iş kazası ve meslek hastalığı sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık veya gelirlerden yüksek olanın tamamı, az olanın yarısı, eşitliği halinde ise iş kazası ve meslek hastalığından bağlanan gelirin tümü, malûllük, vazife malûllüğü veya yaşlılık aylığının yarısı bağlanır.” Hükmünün gözetilmesi gerektiğinin tespitine, aksine Kurum işleminin iptaline,

2-Kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına; davacı tarafça yatırılan harcın davacıya iadesine,

3-Davacılar kendisini vekil ile temsil ettirmiş olduğundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.500 TL avukatlık ücretinin davalı Kurumdan tahsili ile davacıya verilmesine,

4-Davacılar tarafından yapılan 24,00 TL mahkeme tebligat masrafının davalıdan alınarak davacılara verilmesine,” ibaresinin yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacılardan alınmasına, 23.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7957, Karar No: 2013/8994, Tarih: 13.06.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/7957 E.  ,  2013/8994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların sürücüsü ve işleteni oldukları aracın 16.08.2005 tarihinde müvekkillerinin desteği ... ’e çarpması sonucu onun yaşamını yitirmesine neden olduğunu, davalı sürücünün tamamen kusurlu olduğunu belirterek ölenin anne ve babası olan davacılar için 20.000,00 er TL maddi ve 10.000,00'er TL manevi tazminatın, ölenin kardeşleri olan diğer iki davacı için de 10.000,00 er TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davacılar vekili tarafından 03.01.2008 tarihli ıslah dilekçesi verilerek maddi tazminat istemi, yargılama sırasında düzenlenen bilirkişi raporu doğrultusunda artırılmış ve toplam 49.330,00 TL maddi tazminat istenmiştir.

Davalılar ise, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Bu kararın davacılar vekili ve davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin 17.03.2011 tarihli bozma kararı ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ve taleple bağlı kalınarak “… davacı baba için 21.684,54 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi

Tazminatın, davacı anne için 27.646,61 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın, diğer davacılar için 5.000,00'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline…” karar verilmiştir. Karar, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalılar vekilinin, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde olmayan diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu desteğin ölümü nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2-Dava, trafik kazası sonucu desteğin ölümü nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, verilen ilk kararda hükme esas alınan tazminat bilirkişi raporunda, desteğin aylık gelirinin 1.600,00 TL olduğu varsayılarak hesaplama yapılmış ve bu bilirkişi raporuna göre davacı anne için 27.646,61 TL maddi, davacı baba için 21.684,54 TL maddi tazminata karar verilmiştir. Bu kararın davacılar vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesi tarafından yerel mahkeme kararı bozulmuştur. Anılan bozma ilamının, davalıların temyiz itirazlarının incelenmesine ilişkin 3.bendinde; “...a) Sigorta Şirketi ödemesinin yasal faiz üzerinden güncelleştirilerek indirilmesi gerekir. b) Yerel mahkemece benimsenen bilirkişi raporunda, meslek odası tarafından bildirilen 2007 yılı geliri üzerinden destekten yoksun kalma tazminatı hesaplandığı anlaşılmaktadır. Zararın, olay günündeki verilere göre belirlenmesi gerekir. Yerel mahkemece, desteğin bağlı olduğu meslek odasından, desteğin olay tarihinde elde ettiği geliri sorulup belirlenecek bu gelire göre hesaplama yapılması gerekirken, olay tarihinden sonraki bir tarihe göre belirlenen gelir üzerinden yapılan hesaplama benimsenerek karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir…” gerekçesi ile karar davalılar yararına bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ve desteğin bağlı bulunduğu Denizli Sanayi Odası'ndan olay tarihi itibariyle geliri sorulmuştur. Denizli Sanayi Odası tarafından gönderilen cevabi yazıda, "olay tarihi olan 16.08.2005 tarihi itibariyle Denizli' de tekstil fabrikalarında fason olarak iş yapan ve yanında 7-8 kişi çalıştıran birinin aylık kazancının 2.000,00- 5.000,00 TL arasında olacağı" bildirilmiştir.

Mahkemece, olay tarihi itibariyle belirlenen bu gelire göre hesaplama yapılması için bilirkişiden ek rapor alınmıştır. 13.07.2012 tarihli ek raporda; Denizli Sanayi Odası tarafından bildirilen miktarların ortalamasına göre desteğin olay tarihi itibariyle aylık kazancının 3.500,00 TL olabileceği kabul edilerek hesaplama yapılmış, sigorta şirketi ödemesi güncelleştirilerek indirilmiş ve sonuçta davacı babanın destekten yoksun kalma zararının 53.363,98 TL, davacı annenin zararının 69.532,21 TL olacağı bildirilmiştir. Mahkemece, bu ek raporun benimsendiği ve hükme esas alındığı açıklanmış, ancak taleple bağlı kalınarak davacı baba için 21.684,54 TL maddi, davacı anne için 27.646,61 TL maddi tazminata karar verilmiştir.

Mahkemece, bozmadan önce verilen ilk kararda, hükme esas alınan tazminat bilirkişi raporunda, desteğin aylık geliri 1.600,00 TL kabul edilerek, bu miktar üzerinden hesaplama yapılmıştır. Mahkemece, bozmadan sonra verilen kararda, her ne kadar taleple bağlı kalınarak yine ilk karardaki maddi tazminat miktarlarına hükmedilmişse de; gerekçede, bozma kararından sonra alınan ek raporun benimsendiği ve hükme esas alındığı açıklanmıştır. Bozma kararından sonra verilen karara esas alınan ek raporda ise, desteğin gelirinin 3.500,00 TL olacağı varsayılarak hesaplama yapılmış ve davacıların destekten yoksun kalma zararlarının daha fazla olduğu tespit edilmiştir.

Yargıtay 4.Hukuk Dairesi'nin bozma kararının yukarıda yazılı 3. bendi ile desteğin olay tarihi itibariyle gelirinin belirlenmesi, davalılar yararına bozma nedeni yapılmıştır. Mahkemece, bozma ilamına uyulmasına karar verilmekle, davalılar yönünden usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Bu durumda; mahkemece, bozma kararından sonra desteğin olay tarihi itibariyle gelirinin daha fazla olduğu tespit edilmişse de, davalılar yararına oluşan usulü kazanılmış haklar nazara alınarak 1.600,00 TL üzerinden yapılan hesaplama ile belirlenen tazminat miktarından sigorta şirketi tarafından yapılan ödeme, önceki rapor tarihine göre güncelleştirilerek indirilmesi ve bu şekilde belirlenen tazminata karar verilmesi gerekirken, bozmadan sonra daha fazla olarak belirlenen gelire göre hesaplama yapılması ve bu ek bilirkişi raporunun hükme esas alınması usul ve yasaya uygun görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalılar yararına BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.