muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/119, Karar No: 2023/623, Tarih: 29.11.2023

2. Somut Olayın Değerlendirilmesi

İkinci inceleme konusu kapsamında anlatılan olayda iştirak hâlinde rüşvet suçunu işlediklerinden bahisle bir kısım sanıkların yanı sıra sanıklar ... ve ...’ın rüşvet suçundan TCK’nın 252/1-3 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılmalarına karar verilmesi istemiyle dava açıldığı, yargılama sonucu anılan sanıklar hakkında Özel Dairece verilen beraat kararlarının adı geçen sanıklara atılı eylemler yönünden katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine dosyayı ele alan Özel Dairece bir kısım sanıkların yanı sıra sanıklar ... ve ...’ın beraatlerine, anılan sanıklar kendilerini müdafi ile temsil ettirmeleri nedeniyle yürürlükte olan AAÜT'ye göre maktu vekâlet ücreti olan 7.425 TL’nin Hazineden alınarak sanıklara verilmesine karar verildiği, hükümlerin katılan ... vekili ve Yargıtay Cumhuriyet savcısı ve anılan sanıklar müdafisi tarafından temyiz edildiği, adı geçen sanıklar müdafisinin temyiz isteminin vekâlet ücretinin sanıklar lehine ayrı ayrı verilmesi gerektiği istemiyle vekâlet ücretine hasredilerek yapıldığı anlaşılmıştır.

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin vekâlet ücretinin tayininde sanıkların adedini ya da bir sanığın birden çok suç işlemiş olmasını değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip olunan dava dosyalarının sayısını esas ve ilke olarak alması, taraflara yükletilecek avukatlık ücretinin her dava dosyası için ayrı ayrı tayinini öngörmesi, ayrı ayrı dava açılmadıkça vekâlet ücretinin de ayrı ayrı belirlenmesinin ve sanıklara sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesinin mümkün bulunmaması, avukatlık ücretinin temyiz aşaması da dahil kesin hüküm elde edilinceye kadar yapılan işin karşılığı olması, her ne kadar Tarife'nin 14. maddesinin dördüncü fıkrasında sanık yararına avukatlık ücretine hükmedileceği düzenlenmiş ise de Avukatlık Kanunu'nun 164. maddesinin son fıkrasında yer alan "Dava sonunda, kararla tarifeye dayanılarak karşı tarafa yüklenecek vekâlet ücreti avukata aittir." ve Tarife'nin 3. maddesindeki "Yargı yerlerince avukata ait olmak üzere karşı tarafa yükletilecek avukatlık ücreti..." şeklindeki düzenlemeler göz önüne alındığında karşı tarafa yüklenecek vekâlet ücretinin avukata ait olduğunun kabul edilmesi, yine bu ücretin belirlenmesinde, avukatın emeği, çabası, işin önemi, niteliği ve davanın süresi göz önünde tutulacak olup sanık sayısının tek başına ücretin belirlenmesinde kriter kabul edilmemesi hususları gözetildiğinde, aynı dava dosyasında aynı suçtan yargılanan birden fazla sanığın tek müdafi ile temsil edilmesi ve yargılama sonucunda sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi sebebiyle, müdafi tarafından sanıklara sunulan avukatlık hizmetinin sanık sayısınca bölünmesi mümkün olmadığından sanıklar lehine tek vekâlet ücretine hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte Avukatlık Kanunu'nun 169. maddesi ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3. maddesi uyarınca avukatın emeği, çabası, işin önemi, niteliği ve davanın süresi göz önünde tutularak tarifede yazılı miktardan az ve üç katından çok olamayacak şekilde avukatlık ücretinin belirlenmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Özel Daire kararının sanıklar ... ve ... açısından Avukatlık Kanunu'nun 169. maddesi ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3. maddesi nazara alınarak, kendisini vekille temsil ettiren ve beraatlerine karar verilen sanıklar ... ve ... lehine avukatın emeği, çabası, işin önemi, niteliği ve davanın süresi göz önünde tutularak tarifede yazılı miktardan az ve üç katından çok olamayacak şekilde avukatlık ücretinin belirlenmesi gerekirken sanıkların tümü için sadece bir avukatlık ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bozulmasına, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından "7.425.00 TL" ibaresinin çıkarılarak yerine "10.000 TL" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi; Hazinenin beraat eden sanıklara ödeyeceği vekâlet ücretinin her bir sanık lehine ayrı ayrı hükmedilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 08.12.2021 tarihli ve 4-40 sayılı kararının İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Özel Daire kararının sanıklar ... ve ... açısından Avukatlık Kanunu'nun 169. maddesi ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3. maddesi nazara alınarak, kendisini vekille temsil ettiren ve beraatlerine karar verilen sanıklar ... ve ... lehine avukatın emeği, çabası, işin önemi, niteliği ve davanın süresi göz önünde tutularak tarifede yazılı miktardan az ve üç katından çok olamayacak şekilde avukatlık ücretinin belirlenmesi gerekirken sanıkların tümü için sadece bir avukatlık ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından "7.425.00 TL" ibaresinin çıkarılarak yerine "10.000 TL" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3- Dosyanın, Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.11.2023 tarihinde yapılan müzakerede her iki inceleme konusu yönünden de oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3827, Karar No: 2015/7036, Tarih: 02.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/3827 E.  ,  2015/7036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden tarafça sunulacak gerekçeli temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince yöntemince karşı tarafa tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1280, Karar No: 2010/6837, Tarih: 14.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1280 E.  ,  2010/6837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.11.2008 tarih ve 2008/340 - 2009/373 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı limited şirketteki payının davacının yaşlılığından istifade edilerek şirket ortağı ve aynı zamanda yetkili müdürlerden olan davalı tarafından ele geçirildiğini ileri sürerek, hisse devirlerinin iptaliyle müvekkiline iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, şirket ortağı tarafından şirket ortağı yetkili müdür aleyhine açılan davanın HUMK 17. maddesinde şirket merkezinde açılması gerektiği gerekçesiyle dava dilekçesinin yetkisizlik nedeniyle reddine, talep ve kesinleşme halinde dosyanın yetkili Bakırköy Asliye Ticaret Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20750, Karar No: 2013/12237, Tarih: 02.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/20750 E.  ,  2013/12237 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 179/3-2, 53/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” ... kullanamayacak kişinin, bu halde ... kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde ... kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; 163 promil alkollü olarak ... kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği, anlaşılmakla sanığın aldığı alkolün etkisiyle trafik güvenliğini tehlikeye atıp atmadığı hususunda rapor alınmadan karar verildiği gerekçesiyle tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın, eksik inceleme ile karar verilidiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 02/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7655, Karar No: 2023/5104, Tarih: 02.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/7655 E.  ,  2023/5104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3048 E., 2022/3128 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İslahiye 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/103 E., 2022/262 K.

Taraflar arasındaki velâyetin değiştirilmesi, mümkün olmazsa ortak çocuklarla baba arasında kişisel ilişki kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince velâyetin değiştirilmesi davasının reddine karar verilmiştir. Kararın davacı baba tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının dava dilekçesinde ortak çocuklarla kişisel ilişki kurulmasını da talep etmesine ve bu talebini ilerleyen aşamalarda da yenilemesine rağmen kişisel ilişki konusunda karar verilmemiş olmasının ve taraflar arasındaki ceza yargılaması dosyasının dosya arasına alınmamış olmasının doğru olmadığı gerekçesiyle; eksiklikler giderildikten sonra karar verilmek üzere kararın kaldırılmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince velâyetin değiştirilmesi talebinin reddine ve kişisel ilişki kurulması talebinin kabulü ile tarafların ortak çocukları ile davacı baba arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

Kararın davalı anne vekili tarafından kişisel ilişki tesisi yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı anne vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı baba dava dilekçesinde; davalı ile gayriresmi birlikteliklerinden üç çocuklarının olduğunu, tanıma yoluyla nüfusa kaydedildiği, davalının çocukları da alarak evden ayrıldığını ve çocukları babaya göstermediğini iddia ederek; ortak çocukların velâyetinin davacıya verilmesini, mümkün olmazsa davacı ile çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasını talep ve dava etmiştir.

2.Davacı baba cevaba cevap dilekçesinde; cevap dilekçesindeki iddiaların doğru olmadığını ve davacının tek amacının çocuklarını görmek olduğunu iddia ederek; çocuklarla baba arasında kişisel ilişki kurulmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

2.Davacı baba cevaba cevap dilekçesinde; cevap dilekçesindeki iddiaların doğru olmadığını ve davacının tek amacının çocuklarını görmek olduğunu iddia ederek; çocuklarla baba arasında kişisel ilişki kurulmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı anne vekili cevap dilekçesinde; anne ve çocuklar hakkında gizlilik kararı olduğunu, davacının işbu dava ile anneye ulaşmayı amaçladığını, tarafların on üç yıl boyunca resmi nikah vaadiyle imam nikahı ile yaşadığını, davacının davalıya babasından kalan maaşın kesilmemesi için evlenmediğini ancak daha sonrasında kendisinden yaşça büyük zengin bir kadın ile evlendiğini, davalının bu durumu kabullenmeyip evden ayrıldığını, davacının şiddet eğilimli olduğunu, davalıya, çocuklara ve ailesine şiddet uyguladığını, çocukları ihmal ettiğini, hastalandıklarında hastaneye götürmediğini, çocukların velâyetini alırsa çocuklara babaanne veya babanın eşinin bakacağını, çocukların anne yanında düzenlerinin olduğunu ve mutlu olduklarını, baba ile görüşmek istemediklerini, babanın en son çocukları görme bahanesi ile gelip anneyi bıçakladığını ve bu olayın çocuklarda derin izler bıraktığını iddia ederek; davanın reddine hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 05.12.2019 tarih ve 2018/257 Esas, 2019/537 Karar sayılı kararı ile; velâyetin değiştirilmesini gerektirecek koşulların ispatlanmadığı, davacının dava dilekçesinde velâyet değişikliği talep ettiği, ortak çocuklarla kişisel ilişki kurulması konusunda harcı yatırılarak açılmış bir dava bulunmadığı gerekçesiyle; davanın reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı baba tarafından velâyet davasının reddi ve kişisel ilişki talebi hakkında hüküm kurulmaması yönlerinden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 08.03.2021 tarihli ve 2020/459 Esas, 2021/571 Karar sayılı kararı ile; davacının dava dilekçesinde ortak çocuklarla kişisel ilişki kurulmasını da talep etmesine ve bu talebini ilerleyen aşamalarda da yenilemesine rağmen kişisel ilişki konusunda karar verilmemiş olmasının ve taraflar arasındaki ceza yargılaması dosyasının dosya arasına alınmamış olmasının doğru olmadığı gerekçesiyle; eksiklikler giderildikten sonra karar verilmek üzere kararın kaldırılmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; çocukların velâyetinin değiştirilmesini gerektirecek koşulların bulunmadığı, velâyetin annede olmasının çocukların üstün yararına olduğu, ceza mahkemesi kararıyla davacı babanın davalı anneye karşı kasten yaralama ve konutta silahlı yağma suçunu işlediğinin sabit göründüğü, ceza davasına konu olayın taraflar arasında olduğu, davacı babanın çocuklarına karşı şiddet eyleminin bulunmadığı, davalının ve çocukların kimlik bilgilerinin veya kimliğini ortaya çıkarabilecek bilgilerin gizli tutulmasına karar verilmiş olması nedeniyle baba ile çocuklar arasında kurulacak kişisel ilişkinin gizlilik kararının kalkmasından sonra geçerli olmasının uygun görüldüğü gerekçesi ile; davanın kısmen kabulüne, davacı babanın velâyetin değiştirilmesi talebinin reddine, kişisel ilişki kurulması talebinin kabulü ile davalı anne ve çocuklar hakkındaki gizlilik kararının kalktığı tarihten itibaren geçerli olmak üzere velâyeti annede bulunan ortak çocuklar ..., ...... ve ...ile davacı baba arasında her yıl şubat, nisan, haziran, ağustos, ekim ve aralık aylarının ikinci haftasının cumartesi günü saat 10.00'dan aynı haftanın pazar günü saat 17.00'ye kadar, her yıl yarıyıl tatilinin ikinci haftasının ilk günü saat 10.00'dan aynı haftanın son günü saat 17.00'ye kadar, dini bayramların ikinci günü saat 10.00’dan üçüncü günü saat 10.00’a kadar, her yıl temmuz ayının birinci günü saat 10.00'dan yirminci günü saat 17.00'ye kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı anne vekili istinaf dilekçesinde özetle; aleyhe yargılama giderleri ve vekâlet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığını, davalının davacı baba ve onun ailesinden baskı ve şiddet gördüğünü, evden kaçarak akrabalarına sığınmak zorunda kaldığını, davacı ve akrabalarının suça meyilli olduğunu, davacı babanın asıl amacının annenin ve çocukların adresini öğrenmek olduğunu, davacının terk edilmeyi hazmedemediğini, kişisel ilişkinin ifa kabiliyeti olmadığını, kişisel ilişkinin anne ve çocukların ... güvenliğini tehlikeye atacağını ve davacının uyuşturucu kullandığını belirterek; kişisel ilişki kurulması davasının kabulü ve yargılama giderleri ile vekâlet ücreti yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile, istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile, istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı anne vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; kişisel ilişki kurulması davasının kabulü ve yargılama giderleri ile vekâlet ücreti yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile tarafların ortak çocukları arasında kurulan kişisel ilişkinin çocukların üstün yararına uygun olup olmadığı, vekâlet ücreti ve yargılama gideri noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 4 üncü, 323 üncü ve 326 ncı maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri. Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle 06.10.2005 doğumlu ortak çocuk ...'in temyiz inceleme tarihi itibarıyla ergin olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davalı anne vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.