muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/420, Karar No: 2019/230, Tarih: 19.03.2019

5271 sayılı CMK’nın sistematiğinde hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdani kanaatiyle serbestçe takdir edilir (CMK.217/1)

Deliller öğretide, beyan delili, belge delili ve belirti delili olarak sınıflandırmaya tabii tutulmuştur.

Delillerin nasıl değerlendirildiği ve karara nasıl yansıtıldığı hüküm kesinleşene kadar inceleme yapan istinaf ve temyiz mahkemelerinin denetiminde olacaktır.

Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır. Mahkeme hukukun çizdiği sınırlar içinde bir vicdani kanaate ulaşmalıdır. Vicdani kanaat kanun yolunda denetlenebilir mi sorusunu cevaplandırırken doktrindeki görüşlerin değerlendirilmesi gereklidir. 'Yargıtay ilk derece mahkemesi gibi öğrenme muhakemesi yapmadığından olay denetimi yapmamalıdır'. Ancak Yargıtay hakimleri de tecrübe ve mantık kurallarını ilk derece hakimleri gibi bilirler. Bu nedenle delil araçlarının değerlendirilmesi ve boşlukların doldurulması sırasında akıl yürütmede bir hata yapılmışsa, mantıksal çelişkilere düşülmüşse bu durum dikkate alınacaktır. (Kunter-Yenisey, CMK. Syf. 114; Feyzioğlu, Vicdani Kanaat syf 179; Keskin, Serap Ceza Muhakemesinde Temyiz Nedeni Olarak Hukuka Aykırılık, İstanbul 1997 syf. 79)

'Vicdani kanaate ulaşmadaki hukuka aykırılıklar sadece muhakeme hukukunu değil, sonuçta maddi hukuku da ihlal eder. Hüküm, kıyas yöntemi uygulanarak ulaşılan bir sonuçtur. Kıyasta kullanılan büyük önerme maddi hukuk kuralıdır, küçük önerme ise maddi sorunun vicdani kanaat ölçütüne göre çözülmüş halidir. Bu ikisi birbirlerine uygulanır. Sonuç çıkarılır. Hüküm verilir'. (Feyzioğlu, Tanıklık syf. 21) 'Kıyasta kullanılan büyük önerme ile küçük önerme birbirleriyle ilgisiz, birbirinden bağımsız değildir. Maddi sorunun yanlış çözülmesi halinde büyük önerme de yanlış olacaktır. Bu nedenle Yargıtayın görünüşte maddi olaya ilişkin yaptığı denetim, sonuçta hukuki olaya ilişkin olacaktır'. (Kumter/Yenisey ...e syf. 1114, Feyzioğlu syf. 184)

Delil araçlarının olay mahkemesi tarafından nasıl değerlendirildiğinin Yargıtay tarafından denetlenmesi mümkündür. Ancak Yargıtay olay mahkemesinin delil araçlarını, çelişme yönteminin hayata geçirildiği, sözlülük gibi doğrudan doğruyalık gibi vicdani kanaatin oluşumu için son derece önemli ilkelerin gereklerinin yerine getirildiği bir duruşmada değerlendirildiğini gözden çıkarmamalı, dosyadaki tutanakları okumakla edindiği kanaate dayanarak kendini olay mahkemesi yerine koyması, delilleri öğrenme duruşması gibi değerlendirmesi mümkün değildir. (Sami Selçuk, Feyziğlu ...e syf. 182-183; Keskin syf. 78)

Dosya içeriğinin karar yerinde tartışılması değerlendirilmesi, hükmün gerekçelendirilmesi gereklidir. Yetersiz (eksik) gerekçe iki şekilde ortaya çıkabilir. Mevcut delillerin bir kısmının toplanmaması ve araştırmanın eksik bırakılması söz konusu olabilir. Diğeri ise delillerin toplanmış olmasına rağmen bir kısım delillerin hükümde değerlendirme dışı bırakılması ve niçin değerlendirme dışı bırakıldığının da izah edilmemesidir. Bu durum Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.01.2003 tarih, 8-239/259 sayılı kararında; gerekçe, istem konusundaki değerlendirmenin, hukuka ve dosya içerisindeki bilgi ve belgelere uygun açıklanmasıdır. Anılan maddelerin uygulanmasına veya uygulanmasına yer olmadığına karar verilirken gösterilen gerekçe, sanığın kişiliği ile ilgili bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde yasal ve yeterli olmalıdır. Yerleşik uygulamaya göre bir veya birkaç delilin toplanmamış olması eksik soruşturma kabul edilmekte ve buna ilişkin kararlarda yetersiz gerekçeye vurgu yapılmaktadır. Başka bir ifadeyle eksik gerekçe ile eksik soruşturma özdeş kabul edilmektedir.

Eksik soruşturma delillerin tümünün toplanmaması, bilirkişi incelemesi yapılmaması, tanıkların dinlenmemesi ve deliller arasındaki çelişki, belirsizlik ve eksikliklerin giderilmesi hallerinde mahkumiyet kararı verilemez. (CGK. 01.05.2007, 2007/1-43, 2007/101 sayılı kararı) Ancak böyle bir durumda şüpheden sanık yararlanır ilkesine dayanarak beraat kararı verilmesi de hukuka uygun olmayacaktır. Çünkü şüpheden sanığın yararlanabilmesi için tüm çabalara rağmen şüphenin yenilememiş olması gerekir. Oysa olayla ilgili toplanmamış delillerin bulunması halinde tüm çabanın sarfedildiğinden bahsetmek mümkün değildir. Belirtilen eksikliklerin giderilmesinden sonra bir sonuca ulaşılmalıdır. (Ünver, Ceza Muhakemesinde İspat syf. 125)

Eksik araştırma ve soruşturmaya dayalı mahkumiyet kararı verilmesi kadar beraat kararı verilmesi de hukuka aykırıdır. Çünkü ceza muhakemesinin amacı somut gerçeğin ortaya çıkarılması için yeterli araştırma yapılması ilkesine dayanır. Bu nedenle hüküm kesinleşinceye kadar inceleme olanağı bulunan delillerin ele alınıp değerlendirilmesi gerekir. Başka bir ifadeyle ceza sorumluluğu esaslarına uygun bir hüküm kurulabilmesi ve adaletin gerçekleştirilebilmesi için, öne sürülen ve olaya ışık tutabilecek nitelikteki tüm delillerin ve belgelerin duruşmada tartışılması ve hükümde değerlendirilmesi zorunludur. (Yardımcı Doç. Dr. Erdal Yerdelen Ceza Muhakemesinde Hükmün Gerekçesi syf. 356)

Dolayısıyla Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2013/4-242 E. 2014/79 sayılı ve 2017/11-201 E, 2018/299 sayılı kararlarında ayrıntıları ile açıklandığı üzere Ceza muhakemesi hukukumuzda duruşmanın doğrudan doğruyalığı (yüz yüzelik) ve sözlülük ilkeleri esas alınmış olup hüküm verecek olan mahkeme hâkimi sanık, tanık ve olayın tüm delilleri ile birebir karşı karşıya gelecek, herhangi bir vasıta olmadan örneğin beyan delilini dinleyecek ve belge delilini okuyacaktır. Böylece, belirtilen ilkeler ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde yer alan 'adil yargılama' hakkının temel gereği olarak sanık mahkeme huzurunda dinlenecek ve yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçmeyecektir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 esas ve 2017/970 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen Yargıtay 16. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 Karar sayılı kararında bylock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle; örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının, her türlü şüpheden uzak, kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde, kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olduğunun kabul edildiği dikkate alınarak, somut dosyada sanığın bylock kullanıcısı olup olmadığının atılı suçun hukuki nitelemesi açısından belirleyici nitelikte olması karşısında; sanığın suçu ikrarı olsa dahi, bunun suçun sübutu için bağlayıcı delil niteliği olmadığı gözden kaçırılmamalı, atılı suçun ikrarıyla bazen kişilerin örgütte daha aktif durumdaki üyeleri ya da örgüt yöneticilerini koruma amacı taşıyabilecekleri de gözetilmelidir.

Örgütün haberleşme ağı Bylock sistemine dahil olması için 'User ID' numarası olup olmadığı önem kazanmaktadır. Kişinin kullandığı telefon hattına verilen bir User ID numarasının tespit edilemediği hallerde, kişinin kullandığı elektronik cihazla Bylock sunucuna ait IP’lerine bağlantı yaptığını CGNAT kayıtları doğrultusunda tespit edilmesi mümkündür. Bu durumda kişinin, Bylock sistemine bağlanma yönünde bir hareketi olmakla birlikte henüz kullanıcı adı ve şifresi oluşturmak suretiyle User ID numarası almadığı, bu nedenle sisteme dahil olmadığı ya da gerçekte User ID numarası alıp henüz veriler üzerindeki incelemenin devam etmesi veya verilerin kurtarılamaması - çözümlenememesi nedenleriyle bu User ID numarasının kendisiyle eşleştirilemediği anlaşılabileceği gibi, Bylock sunucularına tuzak yöntemlerle (mor beyin vb.) yönlendirmiş olabileceği sonucuna da ulaşılabilmektedir.

Özet olarak kişinin Bylock sistemine (ağına) dahil olduğunu kesin olarak belirlenebilmesi Bylock sunucusunda kayıtlı bir User ID numarasının kişiyle eşleştirilmesine dair veriler içeren Bylock değerlendirme tutanağının, bu belgenin temin edilememesi halinde User ID numarasını içerir belgenin dosyaya sunulması gereklidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bylock iletişim sistemini fetö/Pyd silahlı terör örgütünün mensuplarının kullanımları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle; örgütün talimatı ile bu ağa dahil olunduğunu ve gizliliği sağlamak için haberleşmek amacıyla kullanıldığını, kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde, kişinin örgütle bağlantısını gösteren bir delil olması karşısında sanığın Bylock kullanıcısı olup olmadığının silahlı terör örgütüne üye olma suçunun subütu açısından belirleyici delil niteliğinde olması da dikkate alınarak Kom görevlilerince düzenlenen ve sanığın kendi telefonda Bylock programını kullandığına ilişkin tespitlere yer verilen ancak gerçekte kullanıcının kim olduğunu gösteren User ID numarasını taşımayan Bylock tutanağının kişinin Bylock kullandığına dair Bylock IP adresine bağlandığına dair emare niteliğinde olup, başka delillerle ve doğrulanması halinde, sanığın örgüt hiyerarşisine dahil olacağını gösterecektir. 08.02.2017, 10.02.2017 ve 04.05.2017 tarihli Bylock sorgulamalarında 'User ID' bilgilerinin olmaması eksikliktir. Ayrıca dosya içeriğinde kendileri şüpheli konumundayken soruşturma aşamasında verdikleri savunmaları bulunan ......., ...... ve ....... isimli kişilerin mahkemece doğrudan tanık sıfatıyla dinlenmedikleri gibi, kendileri hakkındaki yargılama sürecindeki beyanları da getirtilmemiştir. User-ID numarasını içermeyen Bylock raporu kişinin baylock kullandığını kesin olarak gösterir delil niteliğinde olmadığından tek başına mahkûmiyete esas alınamaz, bu nedenle ilk derece yargılamasından sonra dosyaya giren ancak tarafların huzurunda okunup tartışma konusu yapılmayan ayrıntılı Bylock tespit ve değerlendirme raporunun CMK 217. maddesi gereğince sanık ve müdafıisine okunup anlatılıp diyecekleri sorulduktan sonra sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken söz konusu yetersiz belgelere dayanarak yazılı şekilde hüküm kurulmasını isabetsiz gören Daire kararının yerinde olduğu kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun itirazın kabulüne yönelen kararına katılmamaktayım" görüşüyle;

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi de; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 20.02.2018 tarihli ve 3618-705 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi de; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 20.02.2018 tarihli ve 3618-705 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, uygulamanın denetlenmesi bakımından Yargıtay 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 24.01.2019 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 19.03.2019 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9491, Karar No: 2006/12254, Tarih: 08.06.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/9491 E.  ,  2006/12254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçiler vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Ancak, ihalenin feshini talep eden şikayetçiler yapılan ihale ile ilgili olarak icra müdürlüğünce karar alınmasına rağmen belediye ilanının yapılmadığını ve Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre Hasan Uluçam'a yapılan satış günü tebligatının satış tarihlerinin usulsüz olduğunu ileri sürmüşlerdir.

İİK'nun 126. maddesi taşınmaz ihalelerinde artırma ilanının ne şekilde yapılacağını düzenlemiştir. Anılan maddede satışın en az 1 ay önce yapılacağı açıklanmıştır. Anılan maddenin son fıkrası göndermesi ile taşınmaz ihalelerinde de uygulanması zorunlu olan 114. maddenin 2. fıkrası gereğince ilanın şekli artırmanın tarzı, yer ve günü ve gazete ile yapılıp yapılmayacağı icra müdürlüğünce tarafların menfaatlerine en uygun olanı dikkat alınarak tayin edilir. Bu nedenle, icra müdürlüğünce taşınmazın satış ilanının belediyede de ilanına karar verilmesi halinde, bu hususun yerine getirilmesi zorunludur. Taşınmazların ihalesi ile ilgili olarak 19.01.2004 tarihinde alınan satış kararının 4. maddesinde ilanın belediyede yapılmasına karar verilmiş, ancak bu hususun yerine getirilmeden ilanın yapıldığı anlaşılmıştır. Mahkemece bu husus dikkate alınarak ihalenin feshine karar vermek gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir. Öte yandan, ihalesi yapılan 22 parsel 443 adada hissedar olan ............... 'a ilgili sıfatıyla İİK'nun 127. maddesi uyarınca tebligat  çıkartılmış ise de; tebligatta satış günlerinin gerçeği yansıtmadığı, ihale tarihinden farklı günleri içerdiği anlaşıldığından ve bu hususta şikayet konusu yapıldığından mahkemece bu şikayetçi yönünden de satış ilamının usulsüz yapıldığından bahisle ihalenin feshine karar vermek gerekirken eksik inceleme ile şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Şikayetçiler vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 08.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3627, Karar No: 2012/7688, Tarih: 09.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/3627 E.  ,  2012/7688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. İşin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ... nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ... yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31734, Karar No: 2021/1349, Tarih: 15.02.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/31734 E.  ,  2021/1349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ... ile sanık ...’ın kardeş oldukları, babaları...’ın vefatından sonra ondan kalan taşınmazlara diğer mirasçılarla birlikte hisseli şekilde sahip oldukları, söz konusu bu araziler için destekleme parası almak isteyen sanık ...’ın, 2006 yılında Avanos İlçe Tarım Müdürlüğü’ne başvuruda bulunarak, hisseli olan 3 ayrı taşınmaz ile ilgili muvafakatname sunduğu, fakat hissedar olarak ismi bulunan ve Almanya'da yaşayan kız kardeşi katılan ...'nin yerine sanık ...'nin eşi olan diğer sanık ...’ın imza attığı, bu şekilde sanıkların 2006 ve 2007 yıllarına ait katılanın hissesine düşen destekleme gelirini katılan yerine imza atılmak suretiyle sahte muvafakat belgesi düzenleyerek aldıkları, bu şekilde sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanıkların savunmaları, katılan beyanı, tanıkların anlatımları, tutanaklar ve tüm dosya kapsamına göre; taşınmazların ortak mülkiyete konu olduğu, 2006-2007 yıllarında sanıklar tarafından bizzat ekilip biçilmek suretiyle kullanıldığı, bu kullanıma ilişkin doğrudan gelir desteğinden faydalandığı, sanıkların fiilen kullanması nedeni ile DGD desteklemesinden faydalanmaya yasal bir engelinin olmadığı, bu nedenle atılı nitelikli dolandırıcılık eyleminin yasal unsurunun oluşmadığı anlaşılmakla; aynı gerekçeye dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ve eylemin suç teşkil ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 15/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7258, Karar No: 2016/1224, Tarih: 29.02.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/7258 E.  ,  2016/1224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava şartı yokluğundan davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı şirket hakkında iflas yoluyla takip yaptıklarını, davalının iflas ödeme emrine itiraz etmediğini ileri sürerek, davalı şirketin iflasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili,davacının gayrimenkul ve araç hacizleri bulunduğunu, bu hacizlerden vazgeçmeden bu davayı açamayacağını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı şirketin muamele merkezinin Menemen olması nedeniyle iflas davasının mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılması gerektiği gerekçesiyle, mahkemenin bu davaya bakmaya yetkisinin bulunmadığına, dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 29.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3629, Karar No: 2013/38465, Tarih: 05.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/3629 E.  ,  2013/38465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında atılı eşe karşı kasten yaralama suçu nedeni ile 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a maddesinden ceza artırımı yapılırken, yazım hatası yapılarak TCK'nin 86/3-a maddesi yerine, TCK'nin 86/3-e maddesinin yazımı, mahallinde düzeltilebilecek mahiyette maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA, 05.11.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.