muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2301, Karar No: 2014/4165, Tarih: 17.02.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/2301 E.  ,  2014/4165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2013/96-2013/244

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 24,30 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 0,90 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/975, Karar No: 2020/5998, Tarih: 19.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/975 E.  ,  2020/5998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği,Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat, düşme

1- Sanık ... hakkında vefat nedeniyle verilen düşme kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda sanığın 28/12/2016 tarihinde vefat ettiği ve davasının düşmesi gerektiği dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir edilmiş olduğundan katılan vekilinin temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında "kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği" suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Suç tarihinde, icradan ihale yoluyla satışı yapılan araç ile ilgili olarak, ...8. İcra Müdür Yardımcısı sanık ... tarafından, ...Trafik Tescil Denetleme Müdürlüğü’ne hitaben yazılan ve şartnameden farklı olarak motor ibaresi belirtilmeden 12.04.2013 tarihli yazının düzenlendiği iddia ve kabul edildiği olayda, iddianame anlatımı ve tüm dosya kapsamından sanığa isnat olunan eylemin kül halinde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu ve sanığa yüklenen suçtan tek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eylemin ikiye bölünerek kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan, sahtecilik kastı ile hareket ettiğine ilişkin delil bulunmadığından CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatına karar verilip görevi kötüye kullanma suçundan suç duyurusunda bulunulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,

3-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında "kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliğine iştirak" suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Suç tarihinde, icradan ihale yoluyla satışı yapılan araç ile ilgili olarak, ...8. İcra Müdür Yardımcısı sanık ... tarafından, ...Trafik Tescil Denetleme Müdürlüğü’ne hitaben yazılan ve şartnameden farklı olarak motor ibaresi belirtilmeden 12.04.2013 tarihli yazının düzenlendiği iddia ve kabul edildiği olayda, iddianame anlatımı ve tüm dosya kapsamından sanık ...'a isnat olunan eylemin kül halinde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, tüm dosya kapsamında sanıkların eylemlerinin görevi kötüye kullanma suçuna iştirake vücut verip vermeyeceği de tartışıldıktan sonra sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA

4-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında "donlandırıcılık" suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında 33 D 1052 plaka sayılı aracın rehin hakkı sahibi banka tarafından alacağı tahsil için değeri ile satışının engellendiği iddiasıyla kamu davası açıldığı iddianame anlatımı ve tüm dosya kapsamından sanıklara isnat olunan eylemin kül halinde İİK'nin 331. maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Alacaklıyı zarara uğratmak kastıyla mevcudu eksiltmek” suçunu oluşturduğu ve sanıklara yüklenen suçtan tek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eylemin ikiye bölünerek dolandırıcılık suçunun yasal unsurları oluşmadığından CMK'nun 223/2-a maddesi gereğince ayrı ayrı beraatlarına karar verilip alacaklısını zarara uğratmak kastı ile mevcudu eksiltmek suçundan suç duyurusunda bulunulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,

19/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10607, Karar No: 2014/9787, Tarih: 31.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/10607 E.  ,  2014/9787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2014

NUMARASI : 2013/606-2014/99

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını,böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 2.040,97 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki 24.05.2007 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Mahkemece, Temmuz-Aralık 2008 döneminde memurların tamamına 2,35 oranında zam yapıldığını kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de;Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele 2014/10607-9787

alınmalı ve taksit oranı belirlenirken önceki 6 aylık dönemdeki ortalama memur maaş artış oranı dikkate alınmalıdır.Bu durumda davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacının savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11137, Karar No: 2014/12125, Tarih: 18.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/11137 E.  ,  2014/12125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2011/63-2013/106

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın, davalı Ü.. B..’ne ait otoparkta iken diğer davalıların işleteni-sürücüsü ve maliki oldukları aracın sebebiyet verdiği kazada hasarlandığını ileri sürerek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile değer kaybı ve ikame araç bedeli için asıl davada toplam 16.000,00 TL’nin, birleştirilen davada 1.000,00 TL’nin tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini istemiştir. Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, Davalı Üsküdar Belediye Başkanlığı ile Haydarpaşa Motorlu Taşıyıcılar Kooperatifi'ne karşı açılan davanın reddine, asıl dava ile birleştirilen davanın davalıları C.. B.., M. B. ve Z. B.'a karşı açılan davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL değer kaybı, 1.500,00 TL araç kirası toplamı 11.500,00 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

1-Anayasanın 141. maddesinde, mahkeme kararlarının gerekçeli olarak yazılması öngörülmüş bulunduğu gibi, HUMK.nun 388/3. maddesinde de verilen hükümde, iddia ve savunma yönünden toplanan deliller, delillerin tartışması, varılan sonuçla ilgili hukuki nedenler, taraflara yüklenen borç ve sağlanan hakların kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça yazılması gerektiği belirtilmiştir. HUMK.nun 74. maddesine göre Kanunu Medeni ile muayyen hükümler mahfuz olmak üzere hakim her iki tarafın iddia ve müdafaalariyle mukayyet olup ondan fazlasına veya başka bir şeye hüküm veremeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Mahkemece davacı tarafından açılan davalar arasında hukuki ve fiili irtibat bulunması nedeniyle birleştirilmesine karar verilmiş ve buna göre hüküm kurulmuş ise de birleştirilen davalar bağımsızlıklarını koruyacağından her davada talepler ayrı ayrı değerlendirilerek hüküm kurulması gerekir. Asıl ve birleştirilen davalar hakkında tek hüküm kurulmamış olması doğru görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına dair karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 2 nolu bette açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine 18.9.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6678, Karar No: 2023/10261, Tarih: 06.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/6678 E.  ,  2023/10261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/21 Esas, 2023/1036 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/1120 Esas, 2020/1227 Karar

Taraflar arasındaki mesken nitelikli bağımsız bölümün iş yeri olarak kullanılmasının önlenmesi davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve dahili davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve dahili davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davaya konu dairenin davalılar arasında yapılmış olan kira sözleşmesi ile doktor muayenehanesi olarak kiralandığını, apartman yönetiminin 03.07.1964 tarihli tapuya şerh edilmiş olan yönetim planının 2 nci maddesinin c bendinde ikametgah olarak kullanılan binaların dahilinde mesleki hiçbir iş yapılamaz hükmünün bulunduğunu, apartmanda mesleki faaliyet gösterecek olan doktor muayenehanesinin açılamayacağının açık olduğunu, davaya konu bağımsız bölümün eski haline getirilerek, tahliyesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 24 üncü maddesi gereğince kütükte konut olarak gösterilse bile bağımsız bölümde doktor muayenehanesi açmaya engel durum bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

2. Dahili davalılar ... ve ... cevap dilekçesinde özetle; davacı yanın davaya konu yaptığı yönetim planının aslında bir yönetim planı olmadığını, tapunun beyanlar hanesine kaydedilen kat veya daireleri üzerine irtifak hakkı tesisi sureti ile satılan banka apartman dairelerine ve dükkanlarına ait satış mukavelesinden ibaret olduğunu, 634 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesine göre bağımsız bölümde doktor muayenehanesi açmaya engel bir durum bulunmadığını, davacının hukuki dayanaktan yoksun olarak ikame ettiği davasının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... ve dahili davalılar ... ve ... vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... ve dahili davalılar ... ve ... vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; 634 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesinin, ana gayrimenkulün kütükte mesken olarak gösterilmesi halinde bağımsız bölümde, hastane, dispanser, klinik, poliklinik, ecza laboratuarı gibi müesseselerin kurulmasını yasakladığı, maddenin aynen “dispanser, klinik, poliklinik niteliğinde olmayan muayenehaneler bu hükmün dışındadır” şeklindeki hükmüyle doktor muayenehanelerini ayrık tuttuğunu, hükme göre kütükte konut olarak gösterilse bile bağımsız bölümde doktor muayenehanesi açmaya engel bir durum bulunmadığını, mahkemece bu husus gözetilmeden hüküm kurulmasının usul ve kanuna aykırı olduğunu, davanın ve anlaşmazlığın, müvekkilin kullandığı dairenin "klinik mi" yoksa "muayenehane mi" olduğu noktasında toplanmakta olduğunun ortada olduğunu, müvekkilinin kullandığı dairenin "muayenehane" olduğunun bilirkişi raporu ile sabit olduğunu, 634 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi gözetilmeden davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesinin yerinde olmadığından davacıların 03.08.1964 tarihinde yani 634 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden önce imzalanmış satış mukavelesini, yönetim planı olarak yorumlayıp dava açtıklarını; davacının, kat maliklerinin davada gösterilen iradesini ortaya koyan bir kat malikleri kurulu kararını ibraz etmediğini, taraflarına yöneltilen davayı açmak için alınmış bir kat malikleri kurulu kararı olmadan davanın kabulüne karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olup kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Dahili davalılar ... ve ... vekili istinaf dilekçesinde; davacının her ne kadar dava konusu taşınmazın diğer davalı tarafından“dava konusu muayenehanenin amacını aştığı, klinik olarak kullanılmaya başlandığı" iddiası ile tahliye talep etmişse de iş bu iddiaların asılsız olduğunu, davacının iddiasının aksine diğer davalı tarafından dava konusu taşınmazın poliklinik olarak kullanılmadığını, doktor muayenehanesi olarak kullanıldığını, bilirkişi raporunda da "...mevcut kullanım yönünden halihazırda MUAYEHANE olarak kullanılmakta olduğu, taşınmazın muayehane olarak kullanılmasının, "Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkındaki Yönetmeliği"ne göre değerlendirilmesinde aykırı bir durum tespit edilmediği, yönetmeliğe uygun olduğu ayrıca İstanbul İl Sağlık Müdürlüğü tarafından Muayehane Uygunluk Belgesi verildiği" şeklindeki değerlendirme ile de şüpheye yer verilmeyecek şekilde ortaya konulduğunu, mahkemece bilirkişi raporu değerlendirmeye alınmadan haksız ve hukuka aykırı hüküm kurulduğunu, taşınmazların kiraya verilmesi veya satılması hususunda kullanım hakkını sınırlandıran genel bir kısıtlama ve dikkate alınması gereken bir yönetim planı olmadığını, kesinlikle kabul etmemekle birlikte bir an için bu satış mukavelesinin bir yönetim planı olduğu varsayılsa bile bu mukavele 634 sayılı Kanun'un 28 inci maddesinde yer alan "Yönetim planı yönetim tarzını, kullanma maksat ve şeklini yönetici ve denetçilerin alacakları ücreti ve yönetime ait diğer hususları düzenler. Yönetim planı, bütün kat maliklerini bağlıyan bir sözleşme hükmündedir. Yönetim planında hüküm bulunmıyan hallerde, anagayrimenkulün yönetiminden doğacak anlaşmazlıklar bu kanuna ve genel hükümlere göre karara bağlanır." şeklinde düzenlenen şartları taşıdığını, iddia edildiği üzere iş bu mukavelenin 7-c maddesinde yalnızca daire 13'ün kullanımı hakkında şartların düzenlenmiş olduğunu, bu şartların diğer tüm dairelerde kullanılmasının mümkün olmadığını, davaya konu edilen bu mukavelenin taşınmaz maliki tarafından düzenlenmeyen aksine ilgili banka ve daire 13'ün maliki arasında imzalanan iki taraflı bir sözleşme olduğunu, aslında Yönetim Planı niteliğinde olmayan satış mukavelesine dayanarak hüküm kurmuş olmasının hatalı bir değerlendirme olduğunu, davacının ayrıca dava dilekçesinde "Bu durumda zaten yönetim planında olduğu gibi kanunla da yasaklanmıştır" diyerek müvekkil/davalının taşınmazının kanuna aykırı olarak kiralandığını iddia ettiğini, bu iddianın asılsız olup 634 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi gereğince "Anagayrimenkulün, kütükte mesken, iş veya ticaret yeri olarak gösterilen bağımsız bir bölümünde hastane, dispanser, klinik, poliklinik, ecza lâboratuvarı gibi müesseseler kurulamaz; kat maliklerinin buna aykırı sözleşmeleri hükümsüzdür; dispanser, klinik, poliklinik niteliğinde olmayan muayenehaneler bu hükmün dışındadır

." kanunda doktor muayenehanesi açılması yasak işler kapsamında sayılmamış olup bağımsız bölümde doktor muayenehanesi açmak için hukuki bir engel bulunmadığını, Anayasa Mahkemesinin 24.03.2010 tarihli ve 2006/159 Esas, 2010/47 Karar sayılı kararında “Böylece, anagayrimenkulün, kütükte mesken, iş veya ticaret yeri olarak gösterilen bağımsız bir bölümünün dispanser, klinik, poliklinik niteliğinde olmayan "muayenehane" olarak kullanılması, başkaca bir izne ve işleme gerek olmaksızın doğrudan yasadan kaynaklanan bir yetkinin kullanımı çerçevesinde mümkün kılınmıştır” şeklinde hüküm kurulduğunu, Anayasa Mahkemesi bu kararı ile bağımsız bölümlerde doktor muayenehanesinin açılabileceğini kabul ettiğini, dolayısıyla davacının taşınmazın muayehane olarak kiralanmasının kanunla yasaklandığı iddiasının kabul edilemez olup mahkemece de söz konusu Anayasa Mahkemesi kararı nazara alınmadan verilen tahliye kararının kaldırılması gerektiğini, davacının 634 sayılı Kanun'daki şartlara uygun bir yönetim planını dosyaya sunmadığını, dosyada mevcut olan ve o zamanın şartlarıyla tapu kütüğüne işlenmiş olan satış sözleşmesinin yönetim planı olarak değerlendirildiği kabul edilse bile bu kere de mesken olarak nitelendiren bağımsız bölümün satış mukavelesinde ticarethane olarak işletilmeyeceğinin belirtildiği, Anayasa Mahkemesi kararından ve içtihatlardan da anlaşılacağı üzere doktor muayenehaneleri ticarethane olarak nitelendirilmediğini, davaya konu muayenenin klinik olduğunun iddia edildiğini ancak bilirkişi raporundan da söz konusu muayenelerinin klinik olmadığının belirlendiğini, davaya konu edilen taşınmazın, poliklinik olarak kullanılmadığını, uyulması zorunlu bir yönetim planı bulunmadığından aksine de bir hüküm olmadığından 634 sayılı Kanun'un ilgili maddelerinin dikkate alınacağını, 634 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesinde de doktor muayenehanelerinin açılması için herhangi bir yasaklayıcı hükmün bulunmadığını, doktor muayenehanelerinin diğer yasak işler dışında tutulduğunu, kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı ... ve dahili davalılar ... ve ... vekillerinin istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... ve dahili davalılar ... ve ... vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Dahili davalılar ... ve ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mesken nitelikli bağımsız bölümün iş yeri olarak kullanılmasının önlenmesine ve ana gayrimenkulün mimari projesine aykırı yapılan değişikliklerin eski hale getirilmesine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu, 24üncü, 28inci ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu 7 numaralı bağımsız bölümün tapu kaydında mesken niteliği ile kayıtlı olduğu, yine dava konusu taşınmazın tapuya şerh edilmiş yönetim planının 2 nci maddesinin c bendinde ikametgah olarak kullanılan binaların sadece mesken olarak kullanılacağı hükmünün düzenlendiği belirtildiği halde davalı tarafından, "muayenehane" olarak kullanıldığı anlaşılmaktadır.

3. Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 28 inci maddesine göre yönetim planında hüküm bulunmayan hallerde kat mülkiyeti kanununa göre anlaşmazlıkların karara bağlanabileceği belirtilmiş olduğundan ve yönetim planında da bağımsız bölümlerin ne şekilde kullanılacağı tarif edilmiş olduğundan dava konusu taşınmazda yönetim planının esas alınması gerektiğinin anlaşıldığı, somut olayda dava konusu mesken olan 7 numaralı bağımsız bölümün işyeri niteliğindeki muayenehane olarak kullanılması yönünde yönetim planının 2 nci maddesinin c bendindeki açık hükmü karşısında mahkemece davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;