muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5527, Karar No: 2012/1516, Tarih: 06.03.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/5527 E.  ,  2012/1516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Mal rejiminin tasfiyesi

Selver Can ile ... aralarındaki mal rejiminin tasfiyesi davasının reddine dair Karaman Aile Mahkemesinden verilen 24.03.2011 gün ve 941/330 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, evlilik süresi içinde tarafların yurt dışında çalışarak elde ettikleri gelirleriyle edindikleri ve davalı adına tapuda kayıtlı bulunan 10850, 10851, 10852, 10853, 10854 ve 10855 parsel sayılı arsa niteliğindeki taşınmazların edinilmesine ve üzerlerine bina yapılmasına vekil edeni tarafından yarı oranında katkı sağlandığı iddiasıyla şimdilik, yarı oranında katkı miktarı olan 100.000 TL'nin tasfiyenin sona ermesinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak vekil edenine ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, henüz taraflar arasında Türk Mahkemelerinde açılmış bir boşanma davası olmadığından, dava açma ön şartı gerçekleşmediğini, davacının taşınmazların edinilmesine bir katkısının bulunmadığını, bir gelirinin olmadığını belirterek, yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; tarafların 14.03.1986 tarihinde evlendikleri, yurt dışında davalı tarafından açılan boşanma davasının halen devam ettiği, her iki eşin de sağ olduğu, 1.1.2002 tarihine kadar başka bir mal rejimini seçmediklerinden eşler arasında yasal mal rejimi olan "edinilmiş mallara katılma" rejiminin devam ettiği, TMK.nun 225. maddesinde düzenlenen mal rejiminin sona ermesi hallerinden hiçbirinin gerçekleşmediği, taraflar arasında Türk Mahkemelerinde açılmış herhangi bir boşanma davasının bulunmadığı, dava şartının gerçekleşmediği, ne zaman gerçekleşeceğinin de belli olmadığı, Türk Mahkemelerinde açılmış bir boşanma davası olsa bekletici mesele yapılabileceği ancak yabancı mahkemenin kararı beklenerek dava şartının belirli olmayan bir süreye göre beklenmesinin mümkün olmadığı sonuç ve vicdani kanaatine varılmakla dava şartı gerçekleşmemiş olduğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, süresinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar, 14.03.1986 tarihinde evlenmişlerdir. Mahkemece, yurt dışında davalı tarafından açılan boşanma davasının halen devam ettiği ve yabancı mahkemenin kararı beklenerek dava şartının belirli olmayan bir süreye göre beklenmesinin mümkün olmadığı sonuç ve vicdani kanaatine varılmakla dava şartı gerçekleşmemiş olduğu kabul edilerek dava reddedilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır.

Hüküm, süresinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar, 14.03.1986 tarihinde evlenmişlerdir. Mahkemece, yurt dışında davalı tarafından açılan boşanma davasının halen devam ettiği ve yabancı mahkemenin kararı beklenerek dava şartının belirli olmayan bir süreye göre beklenmesinin mümkün olmadığı sonuç ve vicdani kanaatine varılmakla dava şartı gerçekleşmemiş olduğu kabul edilerek dava reddedilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır.

Zira, davacı vekilinin temyiz dilekçesine ekli bulunan T.C. Essen Başkonsolosluğunun tercüme ettirip tasdik ettirdiği Essen Yerel Aile Mahkemesinin 104 F 169/09 sayılı kararına göre; davacı ...'ın davalı ... Can aleyhine açtığı boşanma davasının kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verildiği ve bu boşanma kararının 08.02.2011 tarihinde kesinleştiği ( temyize konu olan 24.03.2011 tarihli mahkeme kararından önceki bir tarih olduğu ) anlaşılmaktadır.

Ancak; yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş ve o devlet kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan kararların Türkiye’de icra olunabilmesi yetkili Türk Mahkemesi tarafından tenfiz kararı verilmesine bağlıdır (5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkındaki Kanun m.50). Bundan ayrı yabancı mahkeme ilamının kesin delil veya kesin hüküm olarak kabul edilebilmesi için, yabancı ilamın tenfiz koşullarını taşıdığının mahkemece tespiti gerekir (5718 s. MÖHUK. m.58). Tenfiz kararı sadece yenilik doğurucu (usuli) bir hükümdür. Türk Hukukuna göre, yabancı bir mahkeme hükmünün tenfiz edilebilmesi için, bu mahkeme hükmünün verildiği ülke hukukuna göre kesin ve icra edilebilir olması şarttır. Ancak, yabancı mahkeme hükmü Türkiye’de icra edilebilirlik gücüne sadece ve münhasıran Türk Hukukuna göre verilen bir tenfiz kararıyla sahip olabilir.

Her ne kadar Almanya Essen Mahkemesinin verdiği boşanma kararı 08.02.2011 tarihinde kesinleşmiş ve verildiği ülkede kesin delil ve kesin hüküm olarak kabulü sonucunu doğurabilmekte ise de, kararın Türkiye’de uygulanabilmesi ancak, bir tenfiz kararı verilmesi halinde mümkün olabilecektir (MÖHUK. m.50).

Ne var ki, ortada tenfiz edilmiş bir karar söz konusu değildir. Bu husus, eldeki davanın görülebilmesinin ön koşulunu oluşturmaktadır. Çünkü, taraflar Türk vatandaşıdırlar. Yine, davacı vekilinin temyiz dilekçesine ekli bulunan Karaman Aile Mahkemesinin 2011/577 Esas sayılı dava dosyasına kayıtlı bulunan "Tensip Tutanağına" göre; davacı ...'ın davalı ... Can aleyhine 11.07.2011 tarihinde "Tanıma ve Tenfiz" davası açtığı ve bu davanın yargılamasının devam ettiği anlaşılmaktadır.

Ne var ki, ortada tenfiz edilmiş bir karar söz konusu değildir. Bu husus, eldeki davanın görülebilmesinin ön koşulunu oluşturmaktadır. Çünkü, taraflar Türk vatandaşıdırlar. Yine, davacı vekilinin temyiz dilekçesine ekli bulunan Karaman Aile Mahkemesinin 2011/577 Esas sayılı dava dosyasına kayıtlı bulunan "Tensip Tutanağına" göre; davacı ...'ın davalı ... Can aleyhine 11.07.2011 tarihinde "Tanıma ve Tenfiz" davası açtığı ve bu davanın yargılamasının devam ettiği anlaşılmaktadır.

Bu sebeple, mahkemece yapılması gereken; davanın görülebilirlik ön koşulu olan az yukarıda yazılı Karaman Aile Mahkemesinin 2011/577 Esas sayılı davasının sonucunu beklemek davanın olumlu sonuçlanması halinde taraf delilleri değerlendirilerek sonucuna göre işin esası ile ilgili olumlu veya olumsuz bir hüküm kurmak, davanın olumsuz sonuçlanması halinde ise davanın görülebilirlik koşulunun gerçekleşmemesi sebebiyle işin esasına girilmeksizin davanın reddine karar vermek olmalıdır. Mahkemece davanın görülebilirlik ön koşulu yanlış değerlendirilerek yukarıda yazılı bulunan gerekçelerle davanın reddine dair hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır. Usul (dava) ekonomisi ilkesi de bunu gerektirmektedir (HUMK m. 77, HMK m. 30).

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 06.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14417, Karar No: 2017/3147, Tarih: 15.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/14417 E.  ,  2017/3147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin anne ve babasının 13/04/1998 tarihinde boşandığını, velayetinin ise annesine verildiğini, müvekkiline anneannesi ve dedesinin baktığını, tüm ihtiyaçları ile onların ilgilendiğini, müvekkilinin İstanbul’da Almanca öğretmenliği okuduğunu, devlet yurtlarının okuluna uzak olması nedeniyle özel yurtta kaldığını, aylık 800,00TL yurt parası ödediğini, bunun haricinde yeme içme, ulaşım, kırtasiye gibi giderlerinin olduğunu, anneanne ve dedesinin bu ihtiyaçlara yetişemediğini beyan ederek aylık 1.000,00TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacı ve annesinin boşanma sırasında herhangi bir nafaka talep etmediklerini, davacının bu zamana kadar kendisini arayıp sormadığını, davacı dışında üniversiteye hazırlanan iki çocuğu daha olduğunu, kendisinin ise hediyelik eşya dükkanında sigortalı olarak çalıştığını, yardım edecek maddi gücü olmadığını belirterek davanın reddini karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacı yararına aylık 250 TL yardım nafakası takdirine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yardım nafakası talebine ilişkindir.

Temyize konu uyuşmazlık; mahkemece takdir edilen aylık 250 TL nafakanın, davacının ihtiyaçlarını karşılamaya yetecek miktarda olup olmadığı hususunda toplanmaktadır.

Kural olarak; anne babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.

Çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa ana ve baba, durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdür. (TMK m. 328/2) Diğer taraftan; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür. (TMK m.364)

Eğitimine devam eden reşit birey, kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise anne babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir.

Bu bağlamda belirlenecek nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olması gerekir. Mahkemece nafaka miktarı tayin edilirken; davacının ihtiyaçları ve anne babanın geliri göz önünde bulundurulmalı, TMK'nın 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi gözetilmelidir.

Eğitimine devam eden reşit birey, kendi emek ve geliriyle yaşamını sürdürmekten yoksun ise anne babasından öğrenimini tamamlayıncaya kadar yardım nafakası isteyebilir.

Bu bağlamda belirlenecek nafakanın; davacının geçinmesi için yeterli, nafaka yükümlüsünün geliriyle orantılı olması gerekir. Mahkemece nafaka miktarı tayin edilirken; davacının ihtiyaçları ve anne babanın geliri göz önünde bulundurulmalı, TMK'nın 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi gözetilmelidir.

Somut olayda; dosyadaki bilgi ve belgelerden tarafların baba ile kızı oldukları, davacının ....i 1. sınıf öğrencisi olduğu, çalışmadığı, davalının ise sigortalı olarak çalıştığı ayrıca çiftçi olup kendisine ait fındık bahçesi ve fındık geliri bulunduğu, kendisine ait evde oturduğu, ayrıca üzerine kayıtlı bir evi daha bulunduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve üniversite öğrencisi olan davacının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alınarak; TMK.4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun daha yüksek miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekirken; yazılı gerekçe ile davacı lehine az miktar nafaka takdiri usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5333, Karar No: 2017/5026, Tarih: 25.10.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/5333 E.  ,  2017/5026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 13.08.2016 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17506, Karar No: 2020/4181, Tarih: 02.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/17506 E.  ,  2020/4181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK’nın 158/1-d, 35/1-2, 62, 52/2, 53. maddeleri ile

204/1, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, müşteki Taner'in yetkilisi olduğu beyaz eşya mağazasına giderek almak istediği eşyalar için taksitli satış sözleşmesi imzaladığı, kendisini katılan ... olarak tanıttığı, TRT çalışanı olduğunu söyleyerek kurum kimliği sunduğu, ayrıca maaşını ve üzerinde haciz olmadığını belirten genel müdür imzalı belge verdiği, çok sayıda senet imzaladığı, mağaza tarafından teslimden önce yapılan araştırmada belge ve kimlik bilgilerinin doğru olmadığının tespit edilmesi üzerine ürünlerin teslim edilmediği, sanığın düzenlemiş olduğu sahte resmi belgeleri kullanarak hileli hareketlerle haksız menfaat temin etmeye teşebbüs ettiği iddia edilen somut olayda; sanık savunmaları, katılan ve müşteki beyanları, bilirkişi raporları ile diğer deliller doğrultusunda sanığın atılı suçlara ilişkin eylemlerini sabit gören mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın atılı suçlamaları kabul etmediğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 02/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11161, Karar No: 2011/11902, Tarih: 11.07.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/11161 E.  ,  2011/11902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Körfez Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :8.4.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı dava dilekçesinde tanık deliline  dayanmıştır.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 180. maddesi uyarınca dava dilekçesine eklenerek mahkemeye verilmesi zorunlu bulunan belgeler yazılı deliller içindir. Tanık listesi bu anlamda  yazılı delil olarak kabul edilemez. Mahkemece tensip kararı ile davacıya tanıklarının açık kimlik ve adreslerini kapsayacak şekilde delillerini bildirmesi için süre verilmediği halde; yazılı şekilde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 163. maddesindeki gerekçelere dayanılarak davanın reddine karar verilmesi  usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.11.07.2011
Yargıtay — Esas No: 2014/14268, Karar No: 2015/19446, Tarih: 12.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/14268 E.  ,  2015/19446 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, itirazın iptali, takibin devamı ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davalıya ait işyerinde 08.11.2008 tarihinde meydana gelen iş kazasının üç iş günü içinde Kuruma bildirilmemesi nedeniyle sigortalıya ödenen geçici iş göremezlik ödemesinin tahsili amacıyla yapılan takipte, itirazın iptali ve takibin devamı istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 13.maddesi ile 21'inci maddenin 1.ve 2.fıkralarıdır.

Konuya ilişkin yasal mevzuatın incelenmesinde; 5510 sayılı Kanunun 13. maddesinde iş kazasının 4'ncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile 5'nci madde kapsamında bulunan sigortalılar bakımından bunları çalıştıran işveren tarafından, o yer yetkili kolluk kuvvetlerine derhal ve Kuruma en geç kazadan sonraki üç işgünü içinde iş kazası ve meslek hastalığı bildirgesi ile doğrudan ya da taahhütlü posta ile bildirilmesinin zorunlu olduğu öngörülmüştür.

Anılan Kanun'un 21. maddesinin 2. fıkrasında ise; iş kazasının 13. maddenin ikinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sürede işveren tarafından Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirim tarihine kadar geçen süre için sigortalıya ödenecek geçici iş göremezlik ödeneğinin Kurumca işverenden tahsil edileceği hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Kanuna istinaden çıkartılan Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 35. maddesinde de, iş kazasının üç iş günü içinde Kuruma bildirileceği öngörülmüştür.

İncelenen dosyada; davalı işverenin 08.11.2008 tarihinde meydana gelen iş kazasını, 11.11.2008 tarihinde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Müdürlüğü'ne, işyeri kaza bildirim formu ile bildirdiği anlaşılmıştır.

..., Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığına bağlı olup, ilgili kuruluşu olduğuna ve Bakanlığın Kuruluş amacı ile aynı amaca hizmet ettiklerine göre, davalı işveren şirketin, 3 iş günlük süre içinde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Müdürlüğü'ne işyeri kaza bildirim formunu vererek, üzerine düşen bildirim yükümlülüğünü yerine getirmiş olduğunun ve haliyle 5510 sayılı Yasanın 21.maddesinin 2.fıkra hükmüne dayalı bir sorumluluk halinin bulunmadığına ilişkin mahkeme kabulü yerindedir.

..., Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığına bağlı olup, ilgili kuruluşu olduğuna ve Bakanlığın Kuruluş amacı ile aynı amaca hizmet ettiklerine göre, davalı işveren şirketin, 3 iş günlük süre içinde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Müdürlüğü'ne işyeri kaza bildirim formunu vererek, üzerine düşen bildirim yükümlülüğünü yerine getirmiş olduğunun ve haliyle 5510 sayılı Yasanın 21.maddesinin 2.fıkra hükmüne dayalı bir sorumluluk halinin bulunmadığına ilişkin mahkeme kabulü yerindedir.

Ancak hal böyle olmakla birlikte, davalı işverenin 5510 sayılı Kanunun 21.maddesinin 1.fıkra hükmü kapsamında sorumluluğunun bulunup bulunmadığının da belirlenmesi gerekir. Bunun için, Kurumdan, iş kazasına yönelik yapılan müfettiş incelmesi ve benzeri evrak celp edilerek, İşçi sağlığı ve İş Güvenliği mevzuatı ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden kusur oran ve aidiyeti yönünde rapor alınarak varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18645, Karar No: 2017/7286, Tarih: 16.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/18645 E.  ,  2017/7286 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.