muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1810, Karar No: 2016/369, Tarih: 16.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1810 E.  ,  2016/369 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2015/22-1810

KARAR NO : 2016/369

T.C.

YARGITAY

Hukuk Genel Kurulu

ESAS NO : 2015/22-1810

KARAR NO : 2016/369 Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : .....İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2014

NUMARASI : 2014/402-2014/441

DAVACI : .....vekili Av. ....

DAVALI : ..... vekili Av. ....

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; ...... İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 12.12.2013 gün ve 2013/401 E., 2014/796 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay .....Hukuk Dairesinin 21.03.2014 gün ve 2014/3232 E., 2014/6783 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, fark işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda yazılı karar ile bozulmuş; bozma üzerine yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiş, direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasına girilmeden önce, 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılması ve yine aynı Kanun’un 3. maddesi uyarınca mahkemelerde süren davalarda muhatabın devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olacağının hüküm altına alınması karşısında direnme kararının ilgili kurum veya kuruluşa tebliği için dosyanın mahalline geri çevrilmesinin gerekip gerekmediği ön sorun olarak incelenmiştir

12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un “Büyükşehir belediyesi kurulması ve sınırlarının belirlenmesi” başlıklı 1. maddesinin 2. fıkrası ile ......Büyükşehir Belediyesinin sınırlarının il mülki sınırları olduğu, aynı maddenin 5. fıkrası ile büyükşehir belediyesi bulunan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırıldığı ve yine aynı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası ile “Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.”

Hükmüne yer verilmiştir.

Hükmüne yer verilmiştir.

6360 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre, “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” düzenlemesi ile devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerinin nasıl yapılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak il özel idarelerinin tüzel kişiliklerinin kaldırılmasına ilişkin 6360 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 5. bendinin aynı Kanun’un “Yürürlük” başlıklı 36. maddesinin 1. fıkrasına göre ilk mahalli idareler genel seçiminde yürürlüğe gireceği düzenlenmiştir.

Yapılan bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince; yerel mahkemenin direnme kararının başlık kısmında davalı olarak “.....” gösterildiği ve direnme kararının “..... vekili”ne tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Ancak, 6360 sayılı Kanun’un 36. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ilk mahalli idareler genel seçimi 30.03.2014 tarihinde yapılmış ve bu tarih itibariyle davalı......nin tüzel kişiliği aynı Kanun’un 1. maddesinin 5. fıkrası uyarınca sona ermiştir.

Bu nedenle, 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrası gereğince, mahkemece ilgili komisyon kararının da celbi ile dava konusu hak ve/veya borca ilişkin devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş belirlenerek, direnme kararının kendisine tebliği sağlanarak, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmek üzere mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda yazılı eksikliğin tamamlanması için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6215, Karar No: 2015/11001, Tarih: 15.09.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/6215 E.  ,  2015/11001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 27/01/2015

NUMARASI : 2015/75-2015/165

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görevden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının kredi kartı kullanımından doğan borçlarını ödemediği için ihtar çekildiğini, ihtarnameye rağmen borcun ödenmemesi üzerine davalı aleyhine Ankara 17. İcra Müdürlüğü' nün 2014/9764 sayılı dosyasından icra takibi başlattıklarını, davalının haksız itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek, itirazın iptaline, takibin devamına ve davalı aleyhine %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dosya üzerinden karar verildiği ve davalıya dava dilekçesinin tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, 5464 S. Yasanın kredi kartları konusunda özel bir yasa olduğu, önceki 4077 S. TKHK ile şimdi yürürlükte bulunan 6502 S. TKHK'nın da özel yasa niteliğinde olduğu, ancak, söz konusu 5464 S. BKKKK'nun 44. maddesinin kredi kartlarından kaynaklanan ihtilafların çözülmesinde görevli mahkemeleri açıkça düzenlemiş olduğu, yeni 6502 S. Kanunda, bahsi geçen 44/2 maddesinin kaldırıldığı hususunda hiç bir hüküm bulunmadığı, dolayısıyla göreve ilişkin bu hükmün halen yürürlükte olduğu, Yargıtay HGK'nın 07.04.2010 tarih, 2010/19-164 E. 2010/208 sayılı kararında "Asıl ilişkide kredi kartı kullanan hamile yönelik açılacak dava genel mahkemede görüleceğinden, kefil aleyhindeki davalara da genel mahkemelerde bakılması gerekir. Tüketici Mahkemesi görevsizlik kararı vermelidir." gerekçesiyle bir kararın bozulduğu, yerleşik Yargıtay uygulamasının da bu doğrultuda olduğu, aynı mahiyette verilen bir başka görevsizlik kararının 13. HD'nin 26.11.2014 tarih ve 2014/42197 Esas ve 2014/37488 karar sayılı ilamı ile onandığı, özel yasa niteliğinde ve halen yürürlükte bulunan, 5464 Sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 44/2.maddesi uyarınca, kart çıkaran kuruluşlar (bankalar) tarafından, kart hamilleri (tüketiciler) aleyhine açılacak davalarda, 1086 HUMK' nın görev ve yetkiye ilişkin hükümleri uygulanacağından ve ayrıca 6102 S. T.T.K'nun 4/1-f maddesi gereğince, bankacılık işlemlerinden sayılan bu talepleri mutlak ticari dava sayıldığından, (Yargıtay 11. HD'nin 24.11.2014 tarih 2014/13102 Esas ve 2014/18160 Karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere) 6100 S. HMK.447/2.maddesi uyarınca, HUMK' ya yapılan yollamaların HMK' daki karşılığını oluşturan maddelere yapılmış olduğundan, genel hükümlere göre yargılama yapmaya yetkili Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli olduğu gerekçeleriyle, davanın usulden reddine, görevli mahkemenin Ankara Asliye Ticaret Mahkemesi olduğuna karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı bankadan alınıp kullanılan kredi kartı borcundan kaynaklanmaktadır.

28.05.2014'te yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 3/1- k maddesinde "tüketici", ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişi olarak, 3/1-e maddesinde ise “tüketici işlemi”, mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekalet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dahil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlem olarak ifade edilmiştir.

Yine anılan yasanın 73/1. maddesinde tüketici işlemleri ile tüketiciye yönelik uygulamalardan doğabilecek uyuşmazlıklara ilişkin davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu, 83/2. maddesinde ise taraflardan birini tüketicinin oluşturduğu işlemler ile ilgili diğer kanunlarda düzenleme olmasının bu işlemin tüketici işlemi sayılmasını ve bu kanunun göreve ve yetkiye ilişkin hükümlerinin uygulanmasını engellemeyeceği hükme bağlanmıştır.

Yukarıdaki açıklamalardan sonra somut olaya dönersek; dava tarihi 26/01/2015' dir. Bu durumda mahkemece, tüketici işlemi niteliğindeki kredi kartı üyelik sözleşmesinden kaynaklanan davanın açıldığı tarih itibariyle Tüketici Mahkemesi'nin görevli olduğu gözetilerek, işin esasına girilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19263, Karar No: 2011/9439, Tarih: 14.06.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/19263 E.  ,  2011/9439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, murislerinin davalıdan 18.10.1980 tarihinde 5 parsel numaralı taşınmazı satın ve teslim aldığını ve bedeli olan 500,000 TL'nin (eski TL) ödendiğini, ancak taşınmazın tapuda devrinin yapılmadığını ileri sürerek arsanın bugünkü bedelinden fazlasını saklı tutarak 7000 TL'nın tahsilini istemişler, 24.7.2008 tarihli ıslah dilekçesi ile taleplerini 12135 TL'na Yükseltmişlerdir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece 7000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece verilen kısa kararda 7000 TL'nın dava, 5135 TL'nın ıslah tarihinden itibaren tahsiline karar verilmiş, gerekçeli kararın gerekçe kısmında 7000 TL ve 5135 TL'nın tahsiline karar verildiği belirtilmesine rağmen kararın hüküm kısmında yalnızca 7000 TL'nın tahsiline karar verildiği ve ancak 5135 TL konusunda karar verilmediği anlaşılmaktadır. Bu haliyle kısa kararla gerekçeli karar ve gerekçe kısmı ile hüküm kısmında birbiriyle çelişkili kısımların bulunduğu sabit olup, bu şekilde karar verilmesi olanaklı değildir. Mahkemece değinilen bu yönler gözardı edilerek, kısa kararla gerekçeli karar ve gerekçe ile hüküm kısmı arasında çelişki yaratacak şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazları incelenmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan 76,25 TL. temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, peşin alınan 163,85 TL temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.6.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5230, Karar No: 2017/8178, Tarih: 26.09.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/5230 E.  ,  2017/8178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalıya zorunlu trafik sigortalı motorsiklette yolcu olan murisin tek taraflı trafik kazası sonucu vefat ettiğini, yolcu murisin kazada kusuru olmadığını, müvekkillerinin murisin anne ve babası olup destekten yoksun kaldığını, davalı tarafça davadan önce müvekkillerine yapılan 14.457,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı ödemesinin yeterli olmadığını beyanla, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL maddi tazminatın temerrüt tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesiyle taleplerini fazlaya dair haklarını saklı tutarak davacı anne için 5.128,64 TL, davacı baba için 5.041,07 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davacılar için %25 oranında hatır taşıması indirimi uygulanarak 14.457 TL'nin 25/03/2011 tarihinde ibraname ile ödendiğini, davacıların murisinin kask takmaması nedeniyle müterafik kusuru bulunduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemizin ilgili bozma ilamına uyulmasına karar verilerek toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının davasının kısmen kabulü ile, davacı anne ... için 4.146,12 TL, davacı baba ... için 4.032,86 TL tazminatın 25.02.2011 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalı ... şirketinden ... poliçe limiti (160.543,00 TL) ile sınırlı olmak üzere tahsili ile davacılara ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 Sayılı HMK.'nun geçici 3/2 maddesi delaletiyle mülga 1086 Sayılı HUMK'nun 427. maddesinde öngörülen temyiz kesinlik sınırı 1.1.2015 tarihinden itibaren 2.080 TL'ye çıkarılmıştır.

6100 Sayılı HMK.'nun geçici 3/2 maddesi delaletiyle mülga 1086 Sayılı HUMK'nun 427. maddesinde öngörülen temyiz kesinlik sınırı 1.1.2015 tarihinden itibaren 2.080 TL'ye çıkarılmıştır.

Dairemizin ilgili bozma ilamı öncesi hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda hatır taşıması indirimi yapılmadan önceki haliyle tazminat miktarları davacı anne ... için 6.910,19 TL, davacı baba ... için 6.721,43 TL olarak belirlenmiş, davacılar ıslah dilekçesiyle fazlaya dair haklarını saklı tutarak taleplerini davacı anne ... için 5.128,64 TL, davacı baba ... için 5.041,07 TL’ye yükseltmiş, mahkemece bozma ilamı öncesi 3.5.2012 tarihinde davanın kabulü ile davacı anne ... için 5.128,64 TL, davacı baba ... için 5.041,07 TL’ye hükmedilmiştir. Hükmün davacılar ve davalı tarafça temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin ilgili bozma ilamıyla davacıların tazminat hesabı ve hatır taşıması indirimine yönelik tüm temyiz itirazları reddedilerek, desteğin müterafik kusurunun tartışılması için hükmün davalı lehine bozulmasına karar verilmiş ve davacıların karar düzeltme istemi reddedilmiştir. Mahkemece ilgili bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama sonucu 16.12.2015 tarihinde davacı anne ... için 4.146,12 TL, davacı baba ... için 4.032,86 TL’ye hükmedilmiştir. Bu durumda 3.5.2012 tarihli ilamda davacılar için hükmedilen tazminat tutarları sadece davalı lehine bozulduğundan, mahkemece ilgili bozma ilamına uyulması ile bozma ilamı lehine olan davalı taraf yararına usuli kazanılmış hak doğduğundan, davacılar artık 3.5.2012 tarihli ilamda hükmedilen tutarlardan daha fazla miktar için hak talep edemeyeceğinden ve ıslah dilekçeleri de gözetildiğinde davacılar yönünden verilen hüküm kesin niteliktedir.

Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ...’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 26.9.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30909, Karar No: 2013/27174, Tarih: 20.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/30909 E.  ,  2013/27174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Yüzüne karşı verilen kararı, 1412 sayılı CMUK.nun 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 21/03/2012 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 20/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/29256, Karar No: 2013/4432, Tarih: 27.02.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/29256 E.  ,  2013/4432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Sanık ...'nın davanın görüldüğü yer mahkemesi yargı çevresi içerisinde başka suçtan Maltepe 1 nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu bulunduğu halde, Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki düşüncesini bildirdiği ve kısa kararın okunduğu son oturumda hazır bulundurulmadan hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196.maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanıkların savunmalarında atılı suçu işlemediklerini beyan etmeleri ve iletişim tespit tutanaklarında geçen görüşmelerde adı geçen aracın müştekinin aracı olduğunun kesin olarak tespit edilememesi karşısında, suça konu araç ile birlikte yakalanan ..., ..., ... ... ve ...'in sanıkları tanıyıp tanımadıkları sorularak teşhis işlemi yapılması, adı geçen kişilere ve müştekiye aracın terk halinde bırakılması için sanıklara veya 3. kişilere para verip vermediklerinin tespit edilmesi ve kanıtların bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Sanık ... hakkında TCK’nın 58/7. ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Kanunun 108/2. maddeleri uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; sanığın adli sicil kaydına göre en ağırı cezayı gerektiren mahkumiyetinin tekerrüre esas alınması yerine karar gerekçesinde birden fazla ilamın tekerrüre esas alınması suretiyle infazda duraksamaya neden olunması ve sanık hakkında Pendik 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29.05.2003 tarih ve 2003/35-373 sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan hükmolunan 2 yıl 11 aylık hapis cezasının yapılan uyarlama sonrası 1 yıl 8 aya indirilerek hapis cezasının 27.09.2005 tarihinde infaz edildiği ve suç tarihi itibariyle tekerrüre esas olamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'nın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 27.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8564, Karar No: 2022/3582, Tarih: 22.03.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/8564 E.  ,  2022/3582 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAMSUN 12. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1) Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine", karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2) Sanık hakkında 24/02/2015 tarihli eylem nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, bu 25/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığa 27/03/2015 tarihinde tebliğ edildiği ancak;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre tebligatın, öncelikle muhatabın beyan ettiği, en son adrese yapılması, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip, bu adrese tebligatın yapılması gerekir.

Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının, sanığın 24/02/2015 tarihli kolluk ifadesinde ikamet adresi olarak bildirdiği “...” adresine tebliğ edilmesinin usulsüz olduğu anlaşıldığından, sanığın 10/05/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eyleminin sözü edilen 25/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştiği anlaşılmakla, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmediği için, henüz erteleme süresi başlamadığından, sanık hakkında 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191/4. maddesindeki kamu davasının açılması şartlarının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 22/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.