muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8294, Karar No: 2022/11153, Tarih: 05.10.2022

Ancak fazla mesai ücreti içinde hesaplanan kısa çalışma priminin fazla çalışma ücretinden mahsubu yapılmamıştır. "Toplu İş Sözleşmesinin 52. maddesinin (c) bendinde; ‘Sağlık Kuralları Bakamından Günde Azami 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik’ kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi , aynı maddenin (ç) bendinde işçilerin çalıştıkları normal mesai günleri için işbaşında kaldıkları saat başına saat ücretlerinin %15'i oranında verimliliği teşvik primi ödeneceği hükmü getirilmiş, maddenin devamında ğ-(4) bendindeyse; bu maddede sayılan primler fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma süreleri için ödenemez, denilmek suretiyle tüm primler bu kapsama alınmıştır.

Mahkemece hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda; ‘Sağlık Kuralları Bakamından Günde Azami 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik’ kapsamında bulunduğu belirlenen davacı işçinin fazla çalışma ücret alacağı Toplu İş Sözleşmesinin 52. maddesinde yer alan primlerin fazla çalışma süreleri için ödenemeyeceği yönündeki düzenleme dikkate alınarak, bu çalışması sebebiyle ödenen verimliliği teşvik primi mahsup edilmek suretiyle hesap edilmiş ise de, davacının bordrolarda görünen fiili çalışma süresine göre belirlendiği anlaşılan %14 kısa çalışma primi alacağının günlük 7,5 saati aşan fazla çalışma süresine isabet eden kısmının da fazla çalışma ücret alacağından mahsup edilmesi gerektiği gözetilmeksizin yapılan hesaplama hatalıdır." (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 29/04/2021 tarih 2021/4350 Esas 2021/8877 Karar) sözü edilen Yargıtay kararı da gözetilerek davacının bordrolarda görünen fiili çalışma süresine göre belirlendiği anlaşılan %14 kısa çalışma primi alacağının günlük 7,5 saati aşan fazla çalışma süresine isabet eden kısmınında fazla çalışma ücreti alacağından mahsup edilmesi için dairemizce duruşma açılmış dosya bilirkişiye tevdi edilerek rapor alınmış, bilirkişi raporu dairemizce uygun bulunmuştur.

Diğer taraftan ilk derece mahkemesince hüküm altına alınan kısa çalışma primi alacağına bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihinden itibaren faiz uygulanması cihetine gidilmiş olup sözü edilen alacak kalemi açısından toplu iş sözleşmesinde herhangi bir ödeme günü belirtilenmediğinden bilirkişi raporunda tespit edilen temerrüt tarihi yerinde olmamıştır. Buna karşılık davalı taraf cevap dilekçesinde davacının 29/05/2019 tarihinde davalı işverene ödeme hususunda başvuruda bulunduğunu kabul etmiştir. Bu kabule göre kısa çalışma primi alacağı açısından uygulanması gereken faiz başlangıç tarihi diğer bir ifadeyle temerrüt tarihi 29/05/2019 tarihidir.

..." gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

..." gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekilince, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücretine ve kısa çalışma prim alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu, Yönetmelik, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18015, Karar No: 2020/15151, Tarih: 14.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/18015 E.  ,  2020/15151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı, sanık müdafiinin yokluğunda 11.10.2018 tarihinde verilen hükmün sanık müdafii tarafından 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 21.02.2019 tarihinde temyiz eden sanık müdafiinin temyiz isteminin aynı kanunun 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE, 14/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7332, Karar No: 2021/13764, Tarih: 28.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/7332 E.  ,  2021/13764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile imzaladığı 09.01.2001 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi ile ... Üniversitesi ... Kampüsünde bulunan sözleşme konusu kantin, kafeterya ve bilardo salonunu kiraladığını, davalı üniversitenin, tahliyeye zorlamak için taşınmazlara ait elektrik ve suyu kestirdiğini, 22.10.2013 tarihinde davalı kiraya veren Üniversiteye elektrik ve su kesintisinin sonlandırılması için yapılan ihtara rağmen işletmenin elektrik ve suyunun bağlanmadığını, kesintiye gerekçe gösterilen altyapı faaliyetlerinin neler olduğunun, hangi dönemleri kapsadığının ve kesintilerin zaruri olup olmadığının bilirkişi marifeti ile incelenmesi gerektiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, yoksun kalınan kârdan oluşan zararından şimdilik 10.000 TL maddi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 06.02.2019 tarihinde bu talebini artırarak 76.040,96 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı; üniversite içinde yapılan altyapı çalışmaları nedeniyle dava konusu kiralananın bulunduğu mahalde elektrik ve su kesintisi yapıldığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın reddine dair verilen karar, davacının temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 6. Hukuk Dairesinin 20.12.2016 tarihli ve 2015/11292 E.- 2016/7695 K. sayılı kararıyla; kiralananın kullanıma elverişsiz hale gelmesi veya kullanımının önemli ölçüde azalması davacının kasıtlı bir eylemiyle meydana gelmiş olmasa dahi, davalı kiralayanın TBK'nın 301. maddesi gereğince kiralananın kullanıma elverişli halde bulundurulması yükümlüğünden kurtulamayacağı, bu nedenle mahkemece kiralananın hangi tarihler arasında elektrik ve suyunun kesildiği belirlenerek, davacının ticari defterlerinin

incelenmesi, davacının ticari defterlerine göre kiralananın elektrik ve suyunun kapalı kaldığı dönemde ciro kaybının olup olmadığı üzerinde durulması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken hukuki olmayan gerekçeyle davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.

incelenmesi, davacının ticari defterlerine göre kiralananın elektrik ve suyunun kapalı kaldığı dönemde ciro kaybının olup olmadığı üzerinde durulması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken hukuki olmayan gerekçeyle davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda mahkemece; davanın kabulüyle toplam 76.040,96 TL alacağın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairece verilen 24.12.2019 tarihli ve 2019/5299 E.- 2019/10527 K. sayılı kararla; davanın, kısmi dava olarak kabulü gerektiği, bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı hususu gözetilerek hüküm verilmesi gerekirken bu husus nazara alınmakızın yazılı şekilde hüküm tesisinin doğru görülmediği gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyularak yapılan son yargılamada; ilk taleple bağlı kalınarak davanın kabulüne, 10.000 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle temyiz edenin sıfatına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davalı vekilinin harca ilişkin temyiz itirazlarına gelince; harç kamu düzenine ilişkin olup yargı mercilerince res'en dikkate alınır ve yargı harcından muafiyet 492 sayılı Harçlar Kanunu ile kurum veya kuruluşlarla ilgili yasal mevzuata göre belirlenir. 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu 56. madde (b) bendi hükmüne göre; üniversiteler ve yüksek teknoloji enstitüleri, genel bütçeye dahil kamu kurum ve kuruluşlarına tanınan mali muafiyetler, istisnalar ve diğer mali kolaylıklardan aynen yararlanırlar. Ayrıca, 492 sayılı Harçlar Kanunu 13. maddesinde harçtan muafiyet kapsamında olan işlemler sayılırken (j) bendinde Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun (1) ve (3) sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan muaf olduğu sayılmış olup, belirtilen Harçlar Kanunu (1) sayılı tarifede yargı harçları düzenlenmiştir.

Yukarıda belirtildiği üzere; davalı üniversite, açık kanun hükmü gereği yargı harçlarından muaf olup, mahkemece açıklanan bu düzenlemeye aykırı olarak, karar ve ilam harcının davalıdan alınarak hazineye irat kaydına ve davacı tarafından karşılanan başvuru harcı ile peşin harcın davalıdan tahsiliyle davacıya verilmesine karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine; ikinci bentte açıklanan nedenlerle, hüküm fıkrasının 2. bendinde yer alan "2- Harçlar Kanunu gereğince alınması gereken 683,10 TL harcın peşin alınan 170,80 TL harçtan mahsubu ile 512,30 TL'nin davalıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına," ifadesinin çıkartılarak yerine " 2- Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacının yatırdığı tüm harçların karar kesinleştiğinde ve talebi halinde davacıya iadesine,'' ifadesinin yazılmasına; 3. bendinde yer alan ''Davacı tarafından karşılanan 29,00 TL dava açılış gideri ile 1.032,70 TL müzekkere, davetiye, bilirkişi masrafı olmak üzere toplam 1.061,70 TL yargılama gideri ile peşin alınan 170,80 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,'' ifadesinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine '' 3-Davacı tarafından karşılanan müzekkere, davetiye, bilirkişi masrafı olmak üzere toplam 1.032,70 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, '' ifadesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince tebliğden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33272, Karar No: 2014/2010, Tarih: 05.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/33272 E.  ,  2014/2010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik, suç işlemek için kurulan örgüte üye olma

HÜKÜM : Beraat, ortadan kaldırma, mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanıklar hakkında suç işlemek için kurulan örgüte üye olmak suçundan kurulan hüküm bakımından yapılan temyiz isteğinin incelenmesinde;

Suç işlemek amacıyla örgüt kurmak ve bu örgüte üye olmak suçlarının kamu idaresine karşı işlenmesi ve katılan kurumun bu suçtan doğrudan doğruya zarar görmemesi karşısında;katılan kurum vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hüküm bakımından yapılan incelemede;

Sanığın 20.06.2005, 05.07.2005 ve 25.07.2005 tarihli reçetelerde tahrifat yapmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği ve suç tarihlerinin belirtilen tarihler olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,yerinde görülmeye sanık müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

3- Sanıklar ..., , hakkında dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümler bakımından yapılan temyiz isteğinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddesi gereğince düşmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ortadan kaldırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından "ortadan kaldırılmasına" ibaresinin çıkarılarak yerine "5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddesi gereğince düşmesine" denilmek suretiyle diğer yönleri usül ve yasaya uygun hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Sanıklar ..., hakkında resmi belgede sahtecilik ve sanık ... hakkında dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümler bakımından yapılan temyiz isteğinin incelenmesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

4- Sanıklar ..., hakkında resmi belgede sahtecilik ve sanık ... hakkında dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümler bakımından yapılan temyiz isteğinin incelenmesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanık ...'nın ... Eczanesini işlettiği, sanıklar ..., .'ın ilaç mümessili oldukları,yine sanıklar ...'in ... Eczanesini, ...'nin ...Eczanesini, ...'ın ... Eczanesini, ...'ın ... Eczanesini, ...'inde ... Eczanesini işlettikleri, 2002-2005 yılları arasında sanık ...'nın 149 adet reçete de doz, adet, ilaç ilavesi gibi ilavelerle tahrifat yaparak toplam 129.789 TL katılan kuruma fatura edip bu bedeli tahsil ettiği, bu eylemlere, ilaç mumessilleri sanıklar ..., . ve ...'ında reçetelerde tahrifat yapıp,sağlık karnesi, hasta ve reçete temin ederek iştirak ettikleri, diğer eczane sahibi sanıkların eczanelerinde işlem gören 224 adet reçetede tahrifat yapıldığı, bu reçetelerinde emekli sandığına fatura edilerek, 28.946 TL tahsil edildiğinin iddia edildiği somut olayda;

Sanıklar ..., . hakkında resmi belgede sahtecilik ve sanık ... Yardımca hakkında dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümler bakımından yapılan incelemede;

1-Sanıklar ..., . hakkında resmi belgede sahtecilik suçu bakımından,

Sanıklar ..., . hakkında resmi belgede sahtecilik ve sanık ... Yardımca hakkında dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümler bakımından yapılan incelemede;

1-Sanıklar ..., . hakkında resmi belgede sahtecilik suçu bakımından,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5252 Sayılı kanunun 9. maddesiyle 5237 Sayıı TCK'nın 7/2. maddesine göre yapılan lehe yasa değerlendirilmesinde, sanıkların eylemlerinin uyduğu 765 Sayılı TCK'nın 342/1 ve 80. maddeleri ile 5237 Sayılı TCK'nın 204/1 ve 43/1. Maddelerinden mahkemece alt sınırdan yapılan değerlendirmede sonuç hapis cezasının her iki kanundada 2 yıl 8 ay hapis cezası olarak eşit olup, 5237 sayılı TCK'nın 53.maddesinde düzenlenen ve hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu uygulanan güvenlik tedbirlerinin bulunması itibariyle ve ceza süresine göre 765 sayılı kanunun 31 ve 33. maddelerinin de uygulanamayacağına göre 765 Sayılı TCK hükümlerinin sanıklar lehine olduğu gözetilmeden 5237 Sayılı TCK'nın lehe kabulü ile hüküm kurulması,

2-Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hüküm bakımından;

Sanık tarafından ibraz edilen gerçeğe aykırı reçeteler nedeniyle katılan kurum tarafından sanığa yapılan en son ödemenin 23.07.2005 tarihinde yapılmış olması nedeniyle, suç tarihinin 5237 sayılı yasanın yürürlüğe girdiği 01.06.2005 tarihinden sonrasına tekabül edip zamanaşımı süresinin aynı yasanın 66. maddesi uyarınca dolmadığı gözetilerek, delillerin değerlendirilip sanığın hukuki durumunun taktir ve tayini gerekirken yazılı şekilde zamanaşımı nedeni ile ortadan kaldırma kararı verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş olup sanıklar müdafileri ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. Maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9485, Karar No: 2006/15491, Tarih: 18.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/9485 E.  ,  2006/15491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2006

Davacılar murisinin,  meslek hastalığı sonucu ölümünden doğan  maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı  vekilince tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, meslek hastalığı sonucu ölen İ.G.’in hak sahibi olan  davacıların    manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Zonguldak Uzun Mehmet Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 14.12.2005 gün ve 344 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca,  meslek hastalığı ile ölüm  arasındaki  illiyet bağını  belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre,  öncelikle 506 sayılı Yasanın  109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca ölümün meslek hastalığı (Pnömokonyoz) sonucu meydana gelip gelmediği konusunda, Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 18.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.