muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/226, Karar No: 2021/3012, Tarih: 22.04.2021

Sanıkların örgüt adına işlediği görevi yaptırmamak için direnme, 2911 sayılı Kanunun 32/1 ve 33/1. maddelerine aykırılık suçlarının hükümden sonra 30.04.2013 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanunun 8. maddesi ile 3713 sayılı Kanunun 7. maddesine eklenen 4. fıkra kapsamında sayılan suçlardan olmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Anayasanın 138/1. maddesi hükmü, 6352 sayılı Kanunun amaç, kapsam ve gerekçesi, TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle, 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, konusunun önem ve değeri, meydana getirdiği zarar ve tehlikenin ağırlığı, sanığın kasta dayalı kusuru, güttüğü amaç ve saik ile terör örgütüne yaptıkları sübutu kabul edilen yardımın nitelik ve miktarı göz önünde bulundurularak; tayin olunan cezadan TCK'nın 220. maddesinin 6. fıkrasının 2. cümlesinde yer alan düzenleme uyarınca hukuka, vicdana, dosya kapsamına uygun ve maddede öngörülen oranla uyumlu makul ve makbul bir indirim yapılması gerekirken, yukarıda sayılan ilkelerle bağdaşmayan yetersiz gerekçe ile değişikliğin amacına da uygun düşmeyecek biçimde indirim yapılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b-) 2911 sayılı Kanuna muhalefet suçları yönünden ise;

b-) 2911 sayılı Kanuna muhalefet suçları yönünden ise;

Kanun koyucunun “sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleri” ifadesiyle, 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin uygulanma kapsamı bakımından; düşünce ve kanaatin içeriğinden çok açıklama yöntemini dikkate aldığı, cezanın tür ve miktarı itibariyle bir sınırlama yanında suçların tek tek sayılması yerine, düşünce ve kanaat açıklama yöntemleri bağlamında işlenebilecek suçların işlenme biçimleri itibariyle bir düzenleme yapmayı amaçladığı anlaşılmaktadır. Kanun koyucunun yukarıdaki amacı gerçekleştirmeye çalışırken daha genel ve imkanlara işaret eden ifade biçimleri yerine “yöntem” ifadesini tercih etmesi üzerinde durulmalıdır. Bir amaca ulaşmak için izlenen yol, usul ve metot gibi anlamlara gelen “yöntem” ifadesi, Kanunun geçici 1. maddesi çerçevesinde ele alındığında, korunmak istenenin; her türlü düşünce ve kanaat açıklama biçimi olmadığı, aksine; bir eylemin bu kapsamda kalabilmesi için meşru olan ve düşünce ve kanaat açıklaması bağlamında mutad olan bir yöntemle işlenmiş olması gerektiği sonucuna varılmaktadır. Buradan hareketle, eylemin işleniş yönteminin bizzat ayrı bir suç oluşturduğu veya düşünce ve kanaati açıklamak bakımından mutad kabul edilemeyecek olması halinde geçici 1. madde hükmü uygulanamayacaktır. 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinde ifadesini bulan ve başkaca yazım biçimleri arasından tercih edilen “düşünce ve kanaat açıklama yöntemleri” ibaresi bu ilkeler ve Kanunun genel gerekçesi çerçevesinde değerlendirilmiş, örgütlenme özgürlüğü bağlamında ele alınan toplantı ve gösteri yürüyüşü yapma özgürlüğünün kollektif niteliği, ifade özgürlüğü ile yakın ilişkisi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesince değerlendiriliş biçimi (29.06.2006 tarihli Öllinger-Avusturya, 26.07.2007 tarihli Barankevich-Rusya kararları gibi) nazara alınmıştır. Buna göre, sanıkların 2911 sayılı Kanunun 32/1 ve 33/1. maddelerine uygun olduğu kabul edilen eylemlerinin mutad ve meşru bir “düşünce ve kanaat açıklama yöntemi” olduğu kabul edildiğinden, sanıklara yüklenen suçların tarihi ve işlenme yöntemi ile temel şekli itibariyle gerektirdiği cezaların sürelerine göre, hüküm tarihinde yürürlükte olan 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında düşünce ve kanaat açıklama yöntemiyle işlendiği ve bu nedenle sanıklar hakkında açılan davalara ilişkin olarak kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı bozulmasına," şeklindedir.

28.03.2013 tarihli kanun yolu formunda, sanığın adı yer almamaktadır.

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı bozulmasına," şeklindedir.

28.03.2013 tarihli kanun yolu formunda, sanığın adı yer almamaktadır.

Bozma üzerine diğer sanıklar yönünden Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin (Kapanan CMK 250. maddesi ile görevli) 2014/50 esasına kaydedilen dosyanın 07.03.2014 tarih 2014/92 karar sayılı ilam ile 6526 sayılı Kanunun 1/4 ve 2 maddeleri gereğince dosyanın bulunduğu aşamadan itibaren yargılamaya devam edilmek üzere Diyarbakır Ağır Ceza Mahkemesine devredilmesine karar verilmiştir. Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/116 esasına kaydedilen dosyada bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, sanıklar ... ve ... hakkında, 2911 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan açılan kamu davasında 6352 sayılı

Kanunun geçici 1 maddesinin b bendi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine, örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek suçlarından ise 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 220/6 maddesinin, 05.07.2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 85. maddesi ile değişik maddesi uyarınca indirim uygulanmak sureti ile hapis cezası ile mahkumiyetlerine karar verilmiştir. İş bu karar ise yapılan temyiz incelemesi neticesinde Dairenin, 18.05.2017 tarih 2017/1332 esas ve 2017/4054 karar sayılı ilamı ile onanmıştır.

UYAP sisteminde bulunan dokümanlarda yapılan incelemede;

Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.04.2013 tarihli ek kararı ile özetle, gerekçeli kararın 14.01.2013 tarihinde tebliğine rağmen süresinde temyiz başvurusunda bulunulmadığından 29.03.2013 havale tarihli dilekçe ile sanık müdafiince yapılan temyiz başvurusunun reddine karar verildiği görülmüştür.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına sunulmak üzere ibraz edilen 01.09.2014 havale tarihli dilekçesi ile sanık müdafii, sanığın okur yazar olmadığını, yargılamada sadece ilk celsede hazır bulunduğunu, duruşmalardan haberdar olmadığı için sonraki celselere katılamadığını, zorunlu müdafii yardımından yararlandırılmadığını, gıyabında yapılan yargılama neticesinde tek bir eylemi nedeni ile 4 ayrı suçtan cezalandırıldığını, ayrıca cezalarda teşdit uygulandığını ve lehe hükümlerin de uygulanmadığını, okur yazar olmadığından tebliğden haberi olmaması nedeni ile kararı temyiz edemeyen sanığın, temyiz başvurusu reddedildiğinden, kesinleşen hükümleri infaz ettiğini, sanığın yargılama sürecinde savunma hakkının kısıtlandığını ve adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini, Yargıtayın bozma ilamında sanığın durumuna, temyiz talebine ve temyizin reddine dair bir değerlendirmede bulunulmadığını, bozmadan yararlandırılmadığını, sirayetin göz ardı edildiğini belirterek, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin kararına yönelik, itiraz kanun yoluna gidilmesi hususunda başvuruda bulunmuştur.

Diyarbakır (kapatılan) 7. Ağır Ceza Mahkemesinin (TMK 10. maddesi ile görevli) 09.09.2014 tarihli müzekkeresi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına, dava dosyasının devredilirken sehven kül olarak gönderildiği 3. Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde Yargıtay'a gönderildiği ve 2014/286339 tebliğname no sırasına kaydının yapıldığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin karar düzeltme talepli dilekçesinin temyiz formu hazırlanarak dosya eki olmadan gönderildiği belirtilmiştir.

09.09.2014 tarihli temyiz formunda, 03.04.2013 ve 01.09.2014 tarihleri temyiz tarihleri olarak belirtilmek sureti ile sanığın hükmü infaz ettiği de belirtilerek, karar düzeltme nedeni ile gönderildiği belirtilmiştir.

Sanık 16.11.2016 tarihli dilekçesi ile Diyarbakır 8. Ağır Ceza Mahkemesinden, 6352 sayılı Kanun kapsamında TCK'nın 220/7 maddesinde yapılan lehe değişiklikten faydalandırılması talebinde bulunmuştur.

(Kapatılan TMK 10. maddesi ile görevli) Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.11.2016 tarihli ek kararı ile özetle, sanığın 6352 sayılı Kanunun 85 maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 220/7 maddesinde yapılan değişikliğe istinaden uyarlama yapılmasına dair istemi kapsamda yapılan incelemede, kurulan hükümlerde

6352 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik değerlendirildiğinden, şartları oluşmayan ve hükümlü lehine bir düzenleme de bulunmaması nedeni ile 6459 sayılı Kanun gereğince uyarlanmasına yer olmadığına, hükmün aynen infazına, itiraz kanun yolu açık olmak üzere oy birliğiyle karar verilmiştir.

08.12.2016 tarihli dilekçesi ile sanık karara yönelik itirazda bulunduğunu belirterek, kasaplık yaptığı yere yakın yerde olay günü kendisini durduran ve tartışma yaşadığı polis ile mesai arkadaşlarının beyanlarına istinaden haksız yere ceza aldığını, yargılamanın ilk celsesinde bulunduğunu, sonraki celselerde bulunmadığını, son sözünün sorulmadığını, bu nedenle savunma hakkının kısıtlandığını, 15 Temmuz darbe girişimi nedeni ile hakkında beyanda bulunan polislerin durumunun araştırılmasını, eksik soruşturma yürütüldüğünden verilen karara itirazla yargılamanın tekrarlanmasını istediğini bildirmiştir.

Diyarbakır 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/42 değişik iş nolu 02.01.2017 tarihli kararı ile özetle; sanığın talep dilekçesinde hem ek karara itiraz ettiği, hem de iade-i muhakeme talebinde bulunduğu anlaşıldığından, ek kararda uyarlama talebinin reddine dair karar usul ve kanuna uygun olduğundan itirazın reddine, CMK'nın 311 maddesi gereğince iade-i muhakeme talebi hakkında ek kararda bir hüküm kurulmadığından karar verilmesine yer olmadığına, bu hususta karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine iadesine oy birliğiyle kesin olarak karar verilmiştir.

(Kapatılan TMK 10. maddesi ile görevli )Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.07.2017 tarihli ek kararı ile sanık müdafiinin 20.06.2017 tarihli dilekçesi ile yapmış olduğu müddetnameye itirazın reddine, denetimli serbestlik tedbirinden faydalanması yönündeki talebine ilişkin olarak ise infaz hakimliklerinin yetkili olduğundan karar verilmesine yer olmadığına dair itiraz kanun yolu açık olmak üzere oy birliği ile karar verilmiştir.

28.01.2019 havale tarihli dilekçesi ile sanık müdafii, sanığın okur yazar olmadığını, savunmasını vermesine müteakip celselerde hazır edilmediğini, istenilen mahkumiyetlerde cezanın alt sınırına nazaran zorunlu müdafii atanmadığını, bu kapsamda savunma hakkının kısıtlandığını, gerekçeli kararın da okur yazar olmayan kişiye tebliğ edildiğini, bu kapsamda Tebligat Kanunun 24 maddesine aykırı tebliğ yapıldığını, kararın kesinleşmediğini, süresinde temyiz isteminde bulunulduğunu ancak süresinde yapılmadığı gerekçesi ile talebinin değerlendirilmediğini, Yargıtay ilamında da bu hususta bir gerekçenin bulunmadığını, ayrıca Yargıtay bozma ilamının sanığa sirayet ettirilmediğini, verilen mahkumiyetlerin alt sınırdan uzaklaşılarak verilmesinin yanı sıra sanık lehine olan hükümlerin de uygulanmadığını, süreçte adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini, okur yazar olmayan sanığın örgüte ait yayımlardan yapılan talimatlarından haberdar olamayacağı gibi savunmasının aksine bir delil olmamasına, taraflı ve çelişkili tanık beyanların esas alınarak ve dosya kapsamında suçun unsurlarına yönelik eksik inceleme yapılmak sureti ile cezalandırıldığından ve bu belirtilen hususların Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.03.2014 tarih 2014/121 karar sayılı ilamı kapsamında yeni delil kapsamında

değerlendirilmesi gerektiğinden ayrıca olay yerine yakın olması ve puşi taşıması nedeni ile dört farklı suçtan cezalandırılmasının da yenileme sebebi olmakla birlikte hukuka ve vicdana aykırı olduğundan ve süreçte yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun hükümlerinin de sanık hakkında uygulanmaması nedenleri ile yargılamanın yenilenmesi ve infazın durdurulması talebinde bulunmuştur.

(Kapatılan TMK 10. maddesi ile görevli) Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.02.2019 tarihli ek kararı ile özetle, sanık müdafiinin 28.01.2019 tarihli dilekçesi ile CMK'nın 311. maddesi kapsamında dosyanın yeniden incelenmesini ve infazın durdurulması talebinin, yasal koşulları oluşmadığından reddine, itiraz kanun yolu açık olmak üzere oy birliği ile karar verilmiştir.

Sanık müdafii 21.03.2019 tarihli dilekçesi ile talep dilekçesindeki nedenleri tekrarla ek karara karşı itirazda bulunmuştur.

Diyarbakır 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.04.2019 tarih, 2019/77 değişik iş sayılı kararı ile özetle, verilen ek kararın usul ve kanuna uygun olduğu ayrıca kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçeleri ile sanık müdafiince ek karara yönelik yapılan itirazın reddine, kesin olarak oy birliği ile karar verilmiştir.

Sanık müdafii 21.03.2019 tarihli dilekçesi ile talep dilekçesindeki nedenleri tekrarla ek karara karşı itirazda bulunmuştur.

Diyarbakır 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.04.2019 tarih, 2019/77 değişik iş sayılı kararı ile özetle, verilen ek kararın usul ve kanuna uygun olduğu ayrıca kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçeleri ile sanık müdafiince ek karara yönelik yapılan itirazın reddine, kesin olarak oy birliği ile karar verilmiştir.

12.06.2019 havale tarihli dilekçesi ile sanık müdafii, Diyarbakır kapatılan 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/399 esas 2012/445 karar ve 17.10.2012 tarihli kesinleşmiş mahkumiyet kararının, sanığın savunmasının aksine mahkumiyetine yetecek delil bulunmamasına rağmen deliller üzerinde yeterince açıklama içermeyen gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi, yargılamanın gıyabında yapılarak savunma hakkının kısıtlanması, CMK'nın 193 maddesi gereği yokluğunda mahkumiyetine karar verilemeyecek olmasına rağmen ilk celseden sonra duruşmaya katılmayan sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi, gerekçeli kararın okuma yazma bilmeyen sanığa tebliğ edilmek maksadıyla aynı konutta yakınına tebliği yapılmış ise de teslim alan kişinin de okuma yazmasının olmaması nedeni ile Tebligat Kanunu 24 maddesine aykırı şekilde tebligatın yapılmış olması ve bu kapsamda temyiz istemlerinin usulsüz tebligata rağmen reddedilmesi ayrıca Yargıtay Bozma ilamında sanığın bu durumuna yönelik bir değerlendirmede bulunulmaması ve bozmadan yararlandırılmaması, dosya kapsamı ile uyuşmayan gerekçe ile hükmedilen cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak ve lehe düzenlemelerinde nazara alınmadan uygulanması, tanık beyanlarının çelişkili olmasına rağmen şüpheden sanığın yararlandırılmaması, dosya kapsamında suçun unsurlarına yönelik eksik inceleme yapılması, suçun yasal unsurlarının oluşmadığının gözetilmemesi, eksik ve yetersiz gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi, süreçte yapılan yargılamanın yenilenmesi istemi kapsamında yeni delillerin bulunması, yine bu kapsamda değerlendirilmesi gereken ve olay yerine yakın olması nedeni ile ve siyah beyaz bir puşi bulunması gerekçesi ile dört farklı suçtan cezalandırılmasının aynı zamanda AİHM kararlarına göre öngörülebilirlik ilkesini ihlal edici nitelikte bulunması, orantılılık ilkesi açısından da Anayasa, AİHS ile AİHM Kararları ve Ceza Genel Kurulu Kararlarına göre bu durumun hukuka aykırılık oluşturması, yüklenen suçun tarihi, işlenme yöntemi ve temel şekli itibarıyla gerektiği cezanın süresine göre hükümden sonra yürürlüğe giren

6352 sayılı Kanunun geçici l. maddesi kapsamında kalması, sanığın muhalefet suçunu işlediğine dair emare veya delilin de mevcut olmaması gerekçeleri ile kanun yararına bozulması hususunda Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne ihbarda bulunmuştur.

6352 sayılı Kanunun geçici l. maddesi kapsamında kalması, sanığın muhalefet suçunu işlediğine dair emare veya delilin de mevcut olmaması gerekçeleri ile kanun yararına bozulması hususunda Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne ihbarda bulunmuştur.

Bahse konu bu dilekçe, mahkemenin 28.06.2019 tarihli müzekkeresi ile Yargıtay 9. Ceza Dairesine 2011/399 esas 9-2013/119072 tebliğname nosuna kaydı yapılan dava dosyasına eklenmek üzere; 23.07.2019 tarihli müzekkere ile de Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne daha öncesinde karar düzeltme isteminde de bulunulduğu belirtilerek gönderilmiştir.

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 31.07.2019 tarihli yazısı ile Cumhuriyet Başsavcılığından, 16 numaralı genelge çerçevesinde ilgili dosyanın eksiklikleri giderildikten sonra, dosyanın kanun yararına bozma yönünden incelenmek üzere tamamının taranarak UYAP üzerinden ve ayrıca fiziki olarak da kronolojik sıralamaya uygun şekilde, düşüncenin de bildirilmesi sureti ile gönderilmesi istenilmiştir.

Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 07.08.2019 tarihli yazısı ile Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 31.07.2019 tarihli yazısına istinaden, dosyanın eksiklikleri giderildikten sonra kanun yararına bozma talebine konu karar ile düşünceyi içeren fezlekeli evrak ile birlikte, dosya aslının fiziki olarak Bakanlığa sunulmak üzere Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi talimatlandırılmıştır.

Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 18.10.2019 tarihli yazısı ile mahkemece dosyanın Yargıtay'da olduğu bildirildiğinden fiziki dosya gönderilemediği belirtilerek, incelenen dosya kapsamı itibariyle kararda bir usul ve kanuna aykırılık bulunmadığından kanun yararına bozma yoluna gidilmemesi görüşünde bulunulmuştur.

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 30.10.2019 tarihli yazısı ile Cumhuriyet Başsavcılığından, dosyanın Yargıtaydan dönüşüne mütakip incelenmek üzere gönderilmesi ayrıca 4 ayda bir sonucundan bilgi verilmesi istenilmiştir.

01.11.2019 tarihinde sanık müdafii, Yargıtay ilgili Ceza Dairesine gönderilmek üzere mahkemesine sunduğu dilekçesi ile özetle, 7188 sayılı Kanun hükümleri uyarınca kesinleşen karara yönelik temyiz başvurusunda bulunmuştur. Bu kapsamda süreçte ayrıca sanık ve Cumhuriyet Başsavcılıklarınca da 7188 sayılı Kanun kapsamında istemlerde bulunulduğu görülmüştür.

(Kapatılan TMK 10. maddesi ile görevli) Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.11.2019 tarihli ek kararı ile özetle, Burhaniye İlamat Masasının 24.10.2019 tarihli yazısı ile 7188 sayılı Kanunun 13. maddesince değişen 3713 sayılı Kanunun 7/2 maddesinden verilen hükmün yeniden değerlendirilmesine dair istem kapsamında, 3713 sayılı Kanunun yedinci maddesinin ikinci fıkrasına üçüncü cümlesinden sonra gelmek üzere ''Haber verme sınırlarını aşmayan veya eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz'' cümlesinin eklendiği, 5237 sayılı TCK'nın 7/2 maddesi uyarınca yapılan yasal düzenleme değerlendirildiğinde,

3713 sayılı Kanunun yedinci maddesinin ikinci fıkrasında yapılan değişiklikten önceki hali de dikkate alındığında, 7188 sayılı Kanun ile eklenen ibarenin basın yayın yolu ile işlenen terör örgütü poropagandası suçlarına ilişkin olduğu, hükümlünün eyleminin basın yayın yolu ile işlediği yönünde bir iddia ve saptama bulunmadığından yeni yasal düzenlemenin hükümlüye uygulanmasına olanak bulunmadığından hükmün infazının durdurdulmasına yer olmadığına dair itiraz kanun yolu açık olmak üzere, oy birliği ile karar verilmiştir.

Sanık ve müdafiince ek karara yapılan itiraz üzerine ise Diyarbakır 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.01.2020 tarih 2020/23 değişik iş sayılı kararı ile itiraza konu ek kararın hükümlü ve müdafiine tebliğ edildiğine ilişkin dosya kapsamında herhangi bir belge bulunmaması nedeniyle yapılan itirazların yasal süre içerisinde olduğunun kabulü ile hükümlü hakkında verilen cezaların zaten Yargıtay onaması sonucunda kesinleşmiş olduğu ve kanun değişikliğinin Bölge Adliye Mahkemesinin bazı suçlardan verdiği kesin kararlara karşı temyiz yolunu açtığı, ayrıca terör örgütü propagandası suçuna ilişkin eylemin kanun değişikliği ile eklenen cümle kapsamında kalmadığından ek kararın ve gerekçesinin usul ve kanuna uygun olduğu, verilen kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından itirazların reddine kesin olarak oy birliği ile karar verilmiştir.

III-

KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNE İLİŞKİN UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI:

31.12.2011 tarihinden önce işlenildiği ve 2911 sayılı Kanunun 32 maddesinde düzenlenen suça uyduğu kabul edilen eylemi nedeniyle sürmekte olan yargılamada 6352 sayılı Kanunun uygulanma şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediğine ve örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek suçundan yargılanan sanığa verilen cezada isabet bulunup bulunmadığına ilişkin ise de öncelikle 5271 sayılı CMK'nın 306/1 maddesi bağlamında bozmanın sirayeti ile çözülebilecek hukuka aykırırlıkların kanun yararına bozma kanun yoluna konu olup olamayacağına dairdir.

IV-HUKUKSAL DEĞERLENDİRME;

IV-HUKUKSAL DEĞERLENDİRME;

Ayrıntıları, 14.11.1977 tarih, 3-2 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen istikrar kazanmış kararlarında (03.04.2012 tarih 2011/10-438 - 2012/141 sy. 10.05.2011 tarih 6-80-90 sy. 14.12.2010 tarih 4-210-259 sy. 15.06.2010 tarih 9-117-146 sy. 23.06.2009 tarih 9-30-177 sy. gibi) açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinde, olağanüstü ve istisnai bir kanun yolu olarak düzenlenen kanun yararına bozma ile; hakim ya da mahkemelerce verilen ve temyiz veya istinaf incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar yahut hükümlerdeki gerek maddi gerekse usule ilişkin hukuka aykırılıkların hem ilgilisi hem de toplum açısından giderilmesi ile ülkede uygulama birliğinin sağlanması amaçlanmaktadır. Ancak kesin kararlara karşı kabul edilmesi nedeniyle bu amaçlara hizmet etmeyen, sadece yapılan uygulamanın hatalı olduğunun tespiti ile yetinilmesi sonucunu doğuran hukuka aykırılıkların bu yolla çözülmesinde kanun yararı olmadığı gibi bu uygulamanın kesin hükmün otoritesini sarsacağı da açıktır.

Aynı nedenlerle olağan kanun yollarına göre, kapsamının dar ve sınırlı olması, hukuka aykırılığın, davanın özüne ve cezaya esaslı bir şekilde etki etmesi, tüm hukuka aykırılıkların bir defada giderilmesi gerekmektedir.

Hakim ya da mahkeme tarafından değiştirilmesi, geri alınması her zaman mümkün olan kararlarda kanunun aradığı kesinlikten bahsedilemez.

Ciddi boyuta ulaşmayan, maddi meseleye ilişkin olan, hakimin kanaat ve takdir yetkisi kapsamında kalan hususlar ile infaz aşamasında, soruşturma ya da kovuşturma safhasında alınacak bir kararla giderilebilecek nitelikte olanlar gibi başka bir yol ve yöntemle giderilmesi mümkün olan hukuka aykırılıkların kanun yararına bozma konusu olamayacağı kabul edilmektedir.

Sübutu kabul edilen eylemin suç oluşturup oluşturmayacağı ya da hangi suçu oluşturacağı yönündeki hukuki tespit, kabul ve uygulamaların yukarıda sayılan, uygulama birliği ve hukuk güvenliği amaçları bağlamında kanun/kamu yararı taşıdığından kanun yararına bozma kanun yoluna konu olabileceğinde şüphe yoktur. Yüksek Ceza Genel Kurulu da aynı görüştedir (23.6.2009 t,2009/7-69,176 sy).

Ancak ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 25.10.1993 tarih, 260/281 sayılı kararında da açıklandığı üzere; olaya ilişkin deliller toplanıp değerlendirilmişse, delil takdiri yapılarak verilen bu karar aleyhine noksan kovuşturma yapıldığından ya da takdirinde yanılgıya düşüldüğünden bahisle kanun yararına bozmaya gidilemez.

Adalete erişim evrensel bir insan hakkı olarak kabul edilmektedir. Adalete erişim bir hak olduğu için bu hakkın kullanımı yoluyla kanunun yorumu, anlaşılabilirliği ve dolayısıyla yararlanılabilirliği sağlanıp, içtihatlar bu şekilde oluşturulmalıdır. Hakların tanınması yetmez, hakkın etkin kullanımının da sağlanması gerekir.