muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11565, Karar No: 2015/14826, Tarih: 14.09.2015

Somut olayda; davalı tarafça dosyaya cevap dilekçesi sunulmadığı, davacı Kurum avukatının 09.11.2012 tarihli celsede İş Teftiş Kurulu Başkanlığının işverenin %60, dava dışı ...’ın %20, sigortalının %20 kusurlu bulundukları rapora itirazlarının olmadığını bildirdiği, Mahkemece, kusur raporu alınmadan dosyanın karara bağlandığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalının cevap dilekçesi vermediği için dava dilekçesinde ileri sürülen vakıaların tamamını inkar etmiş sayılacağı gözetilerek, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında değerlendirme yapılarak, iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden oluşacak kuruldan, olayın oluşunu tereddütsüz belirleyen ve işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına uygun olarak düzenlenmiş kusur raporu alınarak, varsa çelişki de giderilerek kusur oran ve aidiyetlerinin gerçeğe uygun olarak tespiti yapıldıktan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-506 sayılı Kanunun 9. maddesi - (Değişik : 25.08.1999 - 4447 / 12 md. Y.T. 08.09.1999) “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür.” düzenlemesini öngörmektedir.

Anılan kanunun 10. maddesine göre ise, 9. maddede öngörülen işe giriş bildirgesini süresinde Kuruma intikal ettirmeyen işverenler hakkında 26. maddede öngörülen sorumluluk halleri aranmaksızın, zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle Kurum tarafından bağlanan gelir ve harcamanın işverenden tahsil edileceğini düzenlemiştir. Yani, davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 25.08.1999 tarih ve 4447 sayılı Kanunun 2. maddesiyle değiştirilen ve 08.09.1999 tarihinden itibaren yürürlüğe giren 9 ve 10. maddesi hükmüne göre rücu alacağından sorumluluğu için; işe giriş bildirgesinin sigortalının, işe başlatılmasından önce verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin kuruma verilmesinden önce meydana gelmesi gerekir.

Öte yandan, Mahkemece, 9. ve 10.madde şartlarının gerçekleştiği kanaatine varıldığı takdirde, 506 sayılı Yasanın 10. maddesinde, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır... Ancak, yukarıki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasa'nın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir ve yapılan masraflar miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tutarından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak inceleme sonucunda belirlenecek kusur durumu da dikkate alınarak, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

O halde Mahkemece yapılacak iş, işverene ait işyerinin hangi tarih itibarıyla 506 sayılı Yasa kapsamına alınması gerektiği belirlenmeli, işverence sigortalı hakkında verilen işe giriş bildirgesinin Kuruma intikal tarihi belirlenmeli, sigortalının işverene ait işyerinde işe başladığı tarih açık ve net biçimde saptanmalı ve özellikle sigortalıya ait işe giriş bildirgesinin Kuruma intikal ettiği tarih ile iş kazası aynı tarihe rastlıyor ise, işe giriş bildirgesinin daha önce verildiğinin ispat yükünün işverene ait olacağı gözetilmeli, bütün bu olgular hep birlikte değerlendirilerek, 10. madde koşullarının oluştuğu sonucuna varılacak olursa, BK 43 ve 44. maddeleri uyarınca hakkaniyet indirimi yapılarak işverenin sorumluluğuna karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14191, Karar No: 2014/3400, Tarih: 11.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2012/14191 E.  ,  2014/3400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi, ...İcra Müdürlüğünün 2011/6144 sayılı takip dosyasından, davacıya ait işyerindeki malların 15.11.2011 tarihinde haczedildiğini belirterek, İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile anılan hacizlerin kaldırılmasını istemiştir.

Davalı alacaklı, açılan davayı kabul etmediğini,işyerinin borçluya ait olduğunu ve borç kaynağı senedin boşanma karşılığı borçlu tarafından verildiğini, işyerinin mal kaçırma amacı ile davacıya devredildiğini haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, dava konusu haczin borçluya ödeme emrinin tebliğ edildiği adreste ve borçlu huzurunda yapıldığını, borçlunun işyerini devir ettiğini beyan ettiği, işyerindeki malların takipten sonra borçlu tarafından davacı yiğenine devrinin danışıklı olduğundan bahisle davanın reddine karar vermiş hüküm davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde ve değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve borcun doğumundan sonra borçlu tarfından yapılan işyeri devri danışıklı olduğu gibi BK'nun 179 (YBK'nun 202) maddesi gereğince de işyerini devir alan davacı devir aldığı işletmenin borçlarından sorumlu olacağına göre davacı 3.kişi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanunun uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4,05 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 11.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33280, Karar No: 2014/483, Tarih: 15.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2012/33280 E.  ,  2014/483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/216037

Mahkemesi : Kırıkkale 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 30/04/2009

Numarası : 2009/193 -2009/281

Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1.00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada, suç tutanağından yaklaşık bir saat sonra düzenlenen adli rapora göre 1.88 Promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği, atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğu gözetilmeksizin, sanığın mahkumiyeti yerine, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2043, Karar No: 2016/15000, Tarih: 27.09.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/2043 E.  ,  2016/15000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yargılamaya konu somut olayda; “İl Milli Eğitim Müdür vekili, kendisini bu makamlara getirenlere yaranmak için beni görevime iade etmedi” şeklindeki sözlerin katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp; rahatsız edici, kaba hitap tarzı niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

2- Hakaret suçunda temel cezanın doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- TCK'nın 61/8. maddesine uyarınca adli para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi sırasında artırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılması, sonuç olarak ulaşılan miktarın bir gün için belirlenen miktarla çarpımı sonucu ceza verilmesi gerektiği gözetilmeden, ay üzerinden hesaplama yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gözetilerek HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/09/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1100, Karar No: 2025/549, Tarih: 03.02.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/1100 E.  ,  2025/549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/481 E., 2023/584 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü;

I. DAVA

Davacı vekili; davalı Kurum tarafından 2012 yılı Eczane Protokolünün (5.3.9) maddesi gereğince 1 adet reçete ile ilgili olarak 230.931,20 TL cezai şart, 1 kez uyarılma, (4.3.6) maddesi gereği 1 adet reçete bedeli olan 23.093,12 TL'nin taraflarından tahsili işlemlerinin uygulanacağının davacı eczacıya bildirildiğini, cezai işlemin konusunu oluşturan reçetede yazılı doz miktarlarını Medula ekranına sehven yüksek girildiğini belirterek; davalı tarafça uygulanan uyarı, cezai şart ve reçete bedeli tahsil işlemlerinin haksızlığının tespitini ve tahsilinin önlenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; eczacının reçetede yazılı doz miktarlarını Medula ekranına sehven yüksek girdiğine dair savunmasına hastadan alınması gereken katılım payı miktarının yüksek çıkması ile fark edileceği için itibar edilmediğini, reçetede 50 gram %0.4 nitrogliserin yerine sisteme 50 gram nitrogliserin girildiğini, 2012 yılı aylık fatura ortalaması 45.000,00-55.000,00 TL civarı olan eczanenin 22.000,00 TL fatura tutarı artışı olduğunu, eczaneye bu miktarda mal girişi olmaması, reçete için ödenmesi gereken meblağın 4.618,63 TL olması sebebiyle hatalı kaydın sehven yapılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III.MAHKEME KARARI

Mahkemenin 06.11.2019 tarihli kararıyla; davanın kısmen kabulü ile 23.093,12 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Mahkemenin 06.11.2019 tarihli kararının taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 18.12.2019 tarihli ilamıyla; hükümde değişikliğe yol açabilecek şekilde tavzih kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle, karar bozulmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Mahkemenin 06.11.2019 tarihli kararının taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 18.12.2019 tarihli ilamıyla; hükümde değişikliğe yol açabilecek şekilde tavzih kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle, karar bozulmuştur.

2. Mahkemenin 09.11.2020 tarihli kararıyla; davanın kısmen kabulü ile davalı Kurum tarafından davacı hakkında hukuka aykırı olarak 26.02.2014 tarihli işlemle uygulanan 230.931,20 TL tutarındaki cezai işleme ilişkin işlemin iptaline, 23.093,12 TL'lik reçete bedeli tahsil işleminin 187,86 TL'lik kısmının tahsiline ilişkin kurum işleminin iptaline, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiş; kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 18.11.2021 tarihli ilamıyla; dava konusu cezai işlemin dayanağı olan protokol maddesinde değişiklik olduğu, 2020 protokolünün ilgili maddesinin olaya uygulanıp uygulanamayacağı üzerinde durulması gerektiği gerekçesiyle, karar bozulmuştur.

3. Mahkemenin 05.09.2022 tarihli kararıyla; davanın kısmen kabulü ile davalı Kurum tarafından davacı hakkında hukuka aykırı olarak 26.02.2014 tarihli işlemle uygulanan 230.931,20 TL tutarındaki cezai işleme ilişkin işlemin iptaline, 23.093,12 TL'lik reçete bedeli tahsil işleminin 20,06 TL'lik kısmının tahsiline ilişkin kurum işleminin iptaline, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiş; kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 14.12.2022 tarihli ilamıyla; davacı tarafça yapılan hatanın Kurumca başlatılan inceleme sonucunda ortaya çıkması ve cezai şartın uygulanmayacağına ilişkin hükmün somut olayda gerçekleşmemesi durumu birlikte değerlendirildiğinde davacı hakkında uygulanan cezai işlem yerinde olduğu, daha sonra yürürlüğe giren 2020 protokolünün ilgili maddeleri değerlendirilerek varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, bozma ilamının gereği yerine getirilmeden, yanılgılı değerlendirme ile hüküm verildiği gerekçesiyle, karar bozulmuştur.

4. Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 2012 yılı protokolüne göre reçete bedelinin 10 katı değil lehe olan düzenleme olan 2020 yılı protokolüne göre reçete bedelinin 5 katı tutarında cezai şart uygulanmasının gerektiği, reçete bedelinin 23.093,12 TL olduğu dikkate alındığında 5 katının 115.465,60 TL olacağı, 22.06.2022 tarihli bilirkişi raporunda ilaç bedelinin 20,06 TL olduğunun tespit edildiği, bu halde davalı tarafından reçete bedeli olarak belirlenen 23.093,12 TL'den gerçek ilaç bedeli olan 20,06 TL mahsup edildiğinde bakiye 23.073,06 TL reçete bedelinin davacıdan tahsilinin yerinde olacağı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, dava konusu 26.02.2014 günlü işlemin kısmen iptali ile işlemin 2020 Protokolü hükümlerine göre, 23.073,06 TL reçete bedelinin iadesine, 115.465,60 TL cezai şart şeklinde uygulanmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davaya konu cezai işlem için 2020 yılı protokolünün uygulanması gerektiği yönündeki değerlendirmenin usul ve kanuna aykırı olduğunu, 2012 yılı protokolünün (6.10.) maddesi gereği davaya konu cezai işleme 2020 yılı Protokolünü uygulanma imkanı bulunmadığını, davacı aleyhine tesis edilen cezai işlemin 2012 yılı Protokolü gereği mevzuata uygun olduğunun kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunarak, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; davacının, Kuruma gerçeğe aykırı reçete faturalandırdığı gerekçesiyle, hakkında uygulanan cezai işlemin iptaline ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamında gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yapılarak, yine o ilamda belirtildiği üzere, 2020 yılı Protokolü uygulanarak uyuşmazlığın karara bağlanmış olmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının ONANMASINA,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi atfıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2977, Karar No: 2013/17798, Tarih: 18.06.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/2977 E.  ,  2013/17798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ Aile Mahkemesi

TARİHİ :13.12.2012
Yargıtay — Esas No: 2006/20770, Karar No: 2006/16540, Tarih: 26.12.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/20770 E.  ,  2006/16540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, davalı Kurum işleminin iptali ile kesilen yaşlılık aylığının yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 26.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7629, Karar No: 2017/16883, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/7629 E.  ,  2017/16883 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.