muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8904, Karar No: 2014/2525, Tarih: 02.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8904 E.  ,  2014/2525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölbaşı(Ankara) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2013

NUMARASI : 2012/500-2013/377

Taraflar arasında görülen genel kurul kararının iptali davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 10.09.2013 gün ve 4201 Esas, 5260 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı kooperatifin üyesi olduklarını, kooperatifin 5. olağan genel kurul toplantısının 20.05.2012 tarihinde yapıldığını, anılan genel kurul toplantısı ve toplantıda alınan kararların usul ve yasaya, kooperatif ana sözleşmesine, iyiniyet ve hakkaniyete aykırı olduğunu, gündem maddeleri ile alınan kararlara muhalif görüşle muhalefet şerhi verdiklerini, asıl olarak site yönetimini ilgilendiren ve işletme kooperatifinin görev ve yetkisine girmeyen hususların genel kurul çağrısında gündem maddeleri olarak belirlenerek görüşüldüğünü ve karara bağlandığını, kat mülkiyeti kanunu ve tapu kaydındaki yönetim planına göre toplantıda alınan kararların site yönetiminin görev ve yetkisinde olduğu, site yönetimini de oluşturan kooperatif yöneticilerinin site yönetimine ilişkin ayrı ayrı faaliyet raporu düzenlemesi gerektiğini, site yönetiminin gelir ve giderlerinin 634 sayılı Kanun ile TTK'da tanımlandığı şekilde ayrı ayrı kayıt altına alınması gerekirken sadece işletme kooperatifi kayıtlarının tutulduğunu, bunun vergi kesintisine tabi olmayacak aidat üzerinde ek yükümlülük getirdiğini, site yönetimi ve kooperatif yönetimi olarak ayrı ayrı genel kurul yapılması, ayrı ayrı bilanço ve faaliyet raporu ve tahmini bütçe yapılması, aidatların kat malikleri kurulunda karara bağlanması, denetçilerin kooperatif ve site yönetimi olarak ayrı ayrı seçilip ayrı ayrı denetim raporu oluşturulması gerekirken sadece kooperatif denetim kurulu oluşturulup tek denetim raporu alındığını, kat mülkiyeti kanunu ve yönetim planına göre site yönetimi tarafından site sakinlerinin ihtiyaçlarının karşılanması için istihdam edilmesi gereken personelin kooperatif adına çalıştırıldığını ve giderlerin kooperatif bütçesinden karşılandığını, kooperatif yönetiminin hazırladığı 2011 yılı bilançosunun düzgün tutulmadığını, kooperatif adına vergi mükellefiyeti ve ek maliyet oluşturduğunu, 2012 yılı tahmini bütçesinin ve yeni fasıl açma ve fasıllar arası aktarma yetkisinin soyut, genel, iyiniyet ve hakkaniyete aykırı olduğunu, oylamanın usulünce yapılmadığını ileri sürerek, 20.05.2012 tarihli genel kurul kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, genel kurulda yönetim planının kabul edilmesiyle yönetim planının 20 ve 41. maddeleri ile villa malikleri yönetim kurulu üyelerinin aynı zamanda site işletme kooperatifi yönetim kurulu üyesi olduklarını, harcama dahil tüm yetkilerin site işletme kooperatifi yönetim kuruluna devredildiğini, defterlerin muntazaman işletme kooperatifince tutulduğunu ve yasadan doğan vergi yükümlülüğünün yerine getirildiğini, önceki yıl ile sonraki yıl arasındaki farkın kıdem tazminatı hesabına aktarıldığını, 2012 bütçesine konan rakamın gerçekçi olduğunu savunarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacılar vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 10.09.2013 tarih ve 2013/4201 esas 5260 karar sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

2- Dava, kooperatif genel kurulunda alınan kararların iptali istemine ilişkindir.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 53. Maddesi uyarınca; genel kurulda alınan kararların mutlak butlanla sakat olması, ortağın oyunu kullanmasına haksız yere izin verilmemesi, çağrılmama, çağrının usulsüzlüğü, gündemin gereği gibi ilan veya tebliğ edilmemesi veya toplantıya ve karara yetkili olmayan kimselerin iştirak etmesi iddiaları dışında, yasa, anasözleşme ve afaki iyiniyet kurallarına aykırılık halleri ileri sürülerek iptallerinin istenebilmesi için, toplantıya katılan üyenin karara muhalif kalarak keyfiyeti zapta geçirtmesi gerekmektedir.

Somut olayda, davacılar genel kurula katılmış, iptali istenen kararlarda red oyu kullanmış olup, usulüne uygun muhalefet şerhleri de bulunmasına rağmen mahkemece davacıların muhalefet şerhi bulunmadığı yolundaki gerekçesinde isabet bulunmamakla birlikte diğer gerekçeleri usul ve yasaya uygun olmakla davacılar vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile sonucu itibariyle doğru olan kararın HUMK'nın 438/son maddesi gereğince değişik gerekçe ile onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin diğer karar düzeltme istemlerinin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin muhalefet şerhi ile ilgili karar düzeltme isteminin kabulü ile sonucu itibariyle doğru olan mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle değişik gerekçe ile ONANMASINA, peşin harcının istek halinde iadesine, 02.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8038, Karar No: 2014/4354, Tarih: 05.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8038 E.  ,  2014/4354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2013

NUMARASI : 2010/119-2013/42

Taraflar arasındaki tazminat ve alacak davasının yapılan yargılamasının sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde adli yardım istemiyle birlikte olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup görüşüldü.

-K A R A R-

1- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (6100 sayılı HMK)’nın “Adli yardımdan yararlanacak kişiler” başlıklı 334/1. maddesi “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, haklı oldukları yolunda kanaat uyandırmak kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler.” hükmünü içermektedir.

Diğer taraftan; 6100 sayılı HMK'nın 336/3. maddesinde; kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebinin bölge adliye mahkemesine veya Yargıtay’a yapılabileceği düzenlendiğinden, davacının Yargıtay’da temyiz incelemesi sırasında adli yardım talebinde bulunabileceği açıktır.

Davacının, kendisinin veya ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, kararın temyiz incelenmesinin yapılabilmesi için gerekli temyiz başvuru harcı ile maktu temyiz karar harcını kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yolunda hiç bir belge ve delil içermeyen adli yardım isteminin, HMK'nın 334. ve devamı maddeleri uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekilince itiraz yolunun kullanılmaması halinde;

Temyiz dilekçesinin verilme usulü HUMK'nın 434.maddesinde açıklanmış olup, buna göre harca tabi ise temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Temyiz defterine kayıt ettirilip,harcı alınmayan temyiz dilekçeleri bakımından çözüm getiren 21.05.1985 tarih ve 1984/5 Esas,1985/1 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında,harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK`nın 434/3. maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır.

Hükmü temyiz eden ve adli yardım talebinde bulunan davacı vekilinin Dairemizin adli yardım isteminin reddine ilişkin karara karşı, 6100 sayılı HMK'nın 337/2. maddesine göre itirazda bulunmaması halinde; mahkemece, temyiz yoluna başvurma ve temyiz karar harcının yatırılması için davacı vekiline HUMK`nın 434/3. maddesi uyarınca muhtıra çıkarılması, sonucuna göre gerektiğinde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi ya da aynı madde hükmü uyarınca mahkemece bir karar verilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin adli yardım isteminin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, (1) no'lu bent yönünden 6100 sayılı HMK'nın 337/2. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren 1 hafta içinde Dairemize dilekçe vermek suretiyle itiraz yolu açık olmak üzere, 05.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9967, Karar No: 2013/12816, Tarih: 03.07.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/9967 E.  ,  2013/12816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/01/2013 gününde verilen dilekçe ile haksız fiilden kaynaklanan ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat davası ve ihtiyati tedbir talebi istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemece verilen ara kararı ile ihtiyati tedbir talebinin kabulüne dair verilen 10/04/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini ve ihtiyati tedbir istemine ilişkindir. Mahkemece, müteferrik karar ile taşınmazlar üzerine ihtiyati tedbir konulmasına karar verilmiş, tedbir kararı davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İhtiyati tedbir kararlarına karşı itiraz, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 394/2. maddesinde; "...ihtiyati tedbirin şartlarına, mahkemenin yetkisine ve teminata ilişkin olarak, kararı veren mahkemeye itiraz edilebilir.", 394/4 ; "....İtiraz üzerine mahkeme, tedbir kararını değiştirebilir veya kaldırabilir.", 394/5; "İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir...." şeklinde düzenlemiştir.

Dosya kapsamından, davalının ihtiyati tedbir kararına karşı itirazı hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece davalının dilekçesi itiraz niteliğinde sayılmalı, Hukuk Muhakemeleri Kanunun 394/4. maddesine göre itiraz hakkında karar verilmelidir.

SONUÇ: Dosyanın gösterilen nedenle mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 03/07/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

I-İhtiyati tedbir müessesesi 6100 Sayılı HMK 389 vd. m.leriyle Geçici Hukuki Korumalar başlığı altında düzenlenmektedir. İhtiyati tedbirin talep etme koşulları, talep biçimleri, uygulanması vs. belirlendikten sonra 394. M. İle “…Karşı taraf dinlenmeden verilmiş olan ihtiyati tedbir kararlarına itiraz…” edilebileceği, “…karşı tarafın ihtiyati tedbirin şartlarına, mahkemenin yetkisine ve teminata ilişkin olarak, kararı veren mahkemeye itiraz…” edebileceği, itirazın dilekçe ile yapılabileceği belirtilmiştir.

Aynı maddenin son fıkrasında ise “İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz.”, denilmektedir. Şu durumda İhtiyati Tedbir kararlarına karşı ilkin “itiraz” kanun yolu işletilecektir. Bu yöntem 1086 sayılı mülga yasamızdan beri uygulanan kanun yolu sistemidir.

Aynı maddenin son fıkrasında ise “İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz.”, denilmektedir. Şu durumda İhtiyati Tedbir kararlarına karşı ilkin “itiraz” kanun yolu işletilecektir. Bu yöntem 1086 sayılı mülga yasamızdan beri uygulanan kanun yolu sistemidir.

İkinci olarak anılan madde metninde itiraz üzerine verilen kararlara karşı gidilebilecek bir kanun yolu açıkça belirtilmiştir. Bu noktanın ise 6100 sayılı Kanunun öngördüğü İstinaf ve Temyiz kanun yolları açısından ele alınması gerekmektedir. Zira madde metninde açıkça “kanun yolları” değil “kanun yolu”ndan söz edilmektedir. Dolayısıyla İhtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz kanun yolunun açık olup olmadığı tartışılmalıdır.

II-Buna karşın HMK 394 ile ihtiyati Tedbir geçici korumasına karşı “ itiraz” madde başlığı halinde düzenlenip, müteakiben itiraza karşı kanun yolundan bahsedildiğinden birincil kanun yolunun da “itiraz” yolu olduğunu söylemeliyiz. İşte bu durumda HMK 391/ 3’de yer alan “İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır.”, hükmündeki kanun yolundan amacın da “itiraz yolu” olduğunu söylemeliyiz.

III-Diğer bir kanun yolu olan Temyize ilişkin hükümlerde temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen hükümlerin ayrı ayrı düzenlendiği görülmektedir . Buna göre HMK 361, Bölge Adliye Mahkemesi kararlarından hangi kararların temyiz edilebileceğini, HMK 362 ise hangi hükümlerin temyiz edilemeyeceğini sınırlı sayı sistemiyle belirlemiştir. HMK 362/1-f ise geçici hukuki korumalar hakkında verilen hükümlerin temyiz kanun yolu dışında kaldığını açıkça içermektedir.

Şu durumda İhtiyati Tedbir geçici hukuki koruma kararları temyize konu olamazlar. Diğer ifadeyle HMK 394 ile belirtilen kanun yolu teriminden amaç temyiz kanun yolu değildir.

IV-HMK 341/1’de ise “İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabi”leceği öngörülmektedir. Bu açık hükümden anlaşıldığı gibi ihtiyati tedbir kurumunda sözü geçen kanun yolu “istinaf kanun yolu”dur.

V-Bugün uygulamadaki sorunumuz ise İstinaf Mahkemelerinin açık olmaması nedeniyle istinaf kanun yolu yerine temyiz kanun yolunun işletilip işletilemeyeceğidir.

V-Bugün uygulamadaki sorunumuz ise İstinaf Mahkemelerinin açık olmaması nedeniyle istinaf kanun yolu yerine temyiz kanun yolunun işletilip işletilemeyeceğidir.

HMK geçici 3.m. Bölge Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar 1086 sy Kanunun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasını öngörmektedir. 1086 SY Kanunun Temyize ilişkin bölümünde ise ihtiyati tedbir kararlarına karşı temyiz yolunun açık olduğuna dair düzenleme yer almamaktadır. 6100 sy.HMK ile ise açıkça temyiz dışı bırakma sözkonusudur. HMK geçici 3. M.3. fıkra ise “Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır” demektedir. Bu durumda kanun koyucunun açık iradesi ihtiyati tedbir kararlarının temyiz dışı bırakılması olduğundan anılan fıkrayla da temyiz kanun yolu tamamen devre dışı bırakılmıştır. Başka türlü açıklamak gerekirse,

a-ihtiyati tedbirler hakkında kanun yolları itiraz ve istinaf kanun yollarıdır,

b-İstinaf mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar temyiz kanun yoluna başvurulabileceği veya bu kanun yolunun açık olmasını düzenleyen bir yasa hükmü bulunmamaktadır. O takdirde kanundan doğmayan bir görev belirlemesi de sözkonusu olamaz.

c-Kanun Koyucu bunu bilinçli olarak öngörmüştür. İstinaf mahkemeleri yerindelik denetimi ile, diğer ifadeyle yargılama faaliyetiyle ihtiyati tedbirler hakkındaki itirazları inceleyecektir. Yargıtay ise sadece hukuksallık denetimi yapacağından kanun koyucu hukuksallık denetimi öngörmemektedir.

VI-Diğer bir konu da İhtiyati Haciz ve bu geçici korumanın açık olduğu kanun yolunun kıyasen ihtiyati tedbirlere de uygulanıp uygulanamayacağıdır. Ancak İhtiyati Haciz hükümlerinin yer aldığı İİK 265’de 4949 sy.Kanun ile ihtiyati hacze karşı açıkça Temyiz yolu açılmış, 5311 Sy. Kanunla da temyiz yolu yerine istinaf yolu benimsenmiş olmakla beraber, geçici 7. M. İle Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesine kadar bu değişiklik öncesi düzenlenen temyiz yolu açık tutulmuştur. Dolayısıyla ihtiyati hacizler için kanunla getirilmiş temyiz kanun yolu sözkonusudur. Ne varki bu yöntem HMK veya öncesinde 1086 SY Kanun ile düzenleme yapılmadığından herhangi bir kıyasla ihtiyati tedbirler hakkında uygulanamaz.

VII-Bundan başka, Usul-Yargılama sistemlerimizde ikili kanun yolları öngörülmüştür. Bazı incelemeler “itiraz yolu” denetim sistemine bağlanmış, bazı incelemeler ise “temyiz kanun yolu” denetim sistemine bağlanmıştır. İkili kanun yolu sistemine bağlama ise ancak istisnaen ve kanunla öngörülmüştür. İhtiyati Tedbirler hakkında ise istisnai bir düzenleme bulunmadığından üçlü bir kanun yolu denetiminden de bahsedilememelidir.

Belirtilen nedenler itibarıyla çoğunluk görüşüne katılmamaktayım. 03/07/2013
Yargıtay — Esas No: 2012/32208, Karar No: 2012/40032, Tarih: 26.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/32208 E.  ,  2012/40032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Pendik 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminata ilişkin ilamlı takibe karşı borçlunun, 2942 Sayılı Kanunu'nun geçici 6.maddesi gereğince; uygulanan hacizlerin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, 6111 Sayılı Kanun'un geçici 2.maddesinde belirtilen hususların yerine getirildiğine ilişkin dosyaya hukuken geçerli bir yazılı belge sunmadan haciz işlemlerinin ve takibin iptalini talep etmelerinin TMK.nun 2. maddesinde belirtilen hakkın kötüye kullanılması yasağı kapsamında kaldığı, bununda hukuk tarafından korunamayacağı belirtilerek şikayetin reddine karar verilmiştir.

2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici altıncı maddesinde ve 6111 Sayılı Kanunu'nun geçici ikinci maddesi ile getirilen değişiklikte, kamulaştırmasız el atma nedeniyle verilen tazminata ilişkin ilamların kesinleşmeden veya kesinleştikten sonra takibe konulmasına engel bir hüküm bulunmamaktadır. 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun geçici 6.maddesinin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin düzenleme, anılan maddenin yürürlük tarihinden sonra ve bu maddeye göre uzlaşma prosedürü uygulanması sonucunda uzlaşma tutanağı ile ya da mahkeme ilamı ile tazminat ödenmesine karar verilmesi durumunda, anılan tazminatın tahsili için yapılacak icra takiplerine ilişkindir. Maddenin yürürlük tarihi olan 30.06.2010 tarihinden önce hüküm altına alınmış kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat alacakları ise anılan madde kapsamında bulunmadığından, böyle bir alacağın tahsili amacıyla yapılan icra takipleri nedeniyle bu maddenin son fıkrasında yer alan haczedilmezliğe ilişkin hükmün uygulanması mümkün değildir.

Yukarıda belirtilen nedenlerle borçlu idarenin şikayetinin kabulüne karar vermek gerekirken reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9646, Karar No: 2011/11256, Tarih: 02.11.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9646 E.  ,  2011/11256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADIKÖY 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/04/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,18 ada 37 parsel sayılı taşınmazda 1 ve 8 nolu bağımsız bölümlerin maliki olduğunu, davalıların taşınmazda hiçbir hukuki nedene dayanmadan işgalci olarak bulduklarını ileri sürüp elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemiş, yargılama sırasında davalı partiyle ilgili talebini atiye terk ettiğini, davalı B.'dan ecrimisil talep ettiğini bildirmiştir.

Davalı B., dava konusu taşınmazların eşi adına kayıtlı iken inanç sözleşmesi gereğince davacının bayiine devredildiğini, taşınmazlarda kiracı olarak bulunduğunu bildirip davanın reddini savunmuş, davalı Parti yanıt vermemiştir.

Mahkemece, her iki davalı hakkındaki elatmanın önlenmesi isteğinin kabulüne , davalı Barış ve Demokrasi Partisi Genel Başkanlığı hakkındaki ecrimisil talebi atiye terk edildiğinden bu davalı yönünden ecrimisil isteğinin esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı Bayram hakkındaki ecrimisil talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı B. A. vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .....raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava,bağımsız bölüme elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 18 ada 37 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 1 nolu bağımsız bölüm daire ile 8 nolu bağımsız bölüm büronun davacı adına kayıtlı olup, davalıların taşınmazda kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunmadığı, mahkemece, davalı parti hakkındaki ecrimisil isteğinin atiye bırakılması gözetilerek esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalıların çekişmeli taşınmazlara haklı ve geçerli bir neden olmaksızın elattıkları belirlenmek suretiyle elatmanın önlenmesi davasının kabulüne karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Davalı B.'ın öteki temyiz itirazları yerinde Ne var ki, davalı B.a yönelik ecrimisil isteğinin anılan davalının kullandığı kısımla sınırlı tutularak hesaplattırılması gerekirken, her iki taşınmaz üzerinden hesaplanan ecrimisilin tamamının davalı B.'a yükletilmesi isabetsizdir.

Öte yandan, davalı Barış ve Demokrasi Partisi Genel Başkanlığı aleyhine açılan elatmanın önlenmesi davası kabul edildiğine göre elatmanın önlenmesi isteği bakımından taşınmazların her birinin değeri üzerinden hesaplanacak harç ve vekalet ücretinin ayrı ayrı davalılardan alınması gerekirken tümünün davalı B.'a yükletilmiş olması da doğru değildir.

Davalı B.A.'ın bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 2.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.