muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1068, Karar No: 2016/6033, Tarih: 19.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/1068 E.  ,  2016/6033 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, kararında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan ..., ..., ..., M. M. tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dava; 20.04.2009 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan ödemelerin tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir. Anılan madde kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, işveren ve 3. kişiler rücû alacağından kusurlarının varlığı hâlinde sorumludurlar. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeniyle daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza dosyaları varsa, bu dosyalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir.

Hak sahipleri tarafından işverenler hakkında açılan ... Asliye Hukuk İş Mahkemesi'nin .../... E. - .../... K. sayılı tazminat davasında; bina sahibi ...’in olayın meydana gelmesinde % 35 oranında kusurlu olduğu, ...’in dikkatsizlik ve tedbirsiz çalışması nedeniyle olayın meydana gelmesinde % 25 oranında kusurlu olduğunu, kazazedenin olayın meydana gelmesinde % 25 oranında kusurlu olduğu, davalı ...’ın % 5 oranında; dava dışı S... Belediyesinin meydana gelmesinde % 10 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek hüküm tesis edilmiş ve söz konusu kararın Yargıtay incelemesi sonucu kusur raporlarındaki çelişki nedeniyle bozulmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

İşbu dava dosyasında ise, ortaya çıkan çelişki de giderilmeksizin, ayrı bir kusur raporu alınmayıp, tazminat dosyasında alınan kusur raporundaki dağılımın esas tutulduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak ortaya konulmalı, işçi sağlığı ve iş sağlığı ile iş kazasının meydana geldiği alanda uzman bilirkişilerden kusur oran ve aidiyetini mevzuata ve oluşa uygun olarak belirleyen kusur raporu alındıktan sonra, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak ortaya konulmalı, işçi sağlığı ve iş sağlığı ile iş kazasının meydana geldiği alanda uzman bilirkişilerden kusur oran ve aidiyetini mevzuata ve oluşa uygun olarak belirleyen kusur raporu alındıktan sonra, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesinin 1. fıkrasına göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibinin bakiye ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, işçinin bakiye ömrü ile sınırlıdır. Önceki hesap yöntemlerinde, kız çocuklarının bakım ihtiyaçları, evlenme çağlarının kural olarak kentlerde geldiği kabul olunan 22 yaşla, köylerde ise 18 yaşla sınırlı tutulması gereği varsayımsal olarak kabul olunmakta idi. Kız çocuklarının evlenme yaşlarının, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik durumuna, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre değişiklik arz ettiği gözetildiğinde, Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre düzenlenen evlenme yaşı istatistiklerinden yararlanılarak belirlenmesi tazminat hesap ilkelerine daha uygun olacaktır. Erkek çocuklar için 18 yaşla, orta öğretim halinde 20 yaşla, yüksek öğretim halinde 25 yaşla sınırlı tutulması gerekir.

Ancak çocukların içinde bulundukları koşullara göre, yükseköğrenim görebileceklerinin kabulünün gerektiği hallerde 25 yaşına kadar destekten yararlandırılmalarının gerekeceği kabul olunmalıdır.

Mahkemece, gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi ve ilk peşin sermaye değerli gelirle karşılaştırılarak düşük (az) olan tutarın davalının kusur oranına uygulanarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile hesap raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi ve ilk peşin sermaye değerli gelirle karşılaştırılarak düşük (az) olan tutarın davalının kusur oranına uygulanarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile hesap raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücû edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, davalı işverenler ile üçüncü kişi konumundaki davalılar ..., ..., M... M..., ... ve ...'in sorumluluklarının anılan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, öngörülen ilkeler çerçevesinde irdelenmeksizin, yanılgılı değerlendirme sonucunda, yazılı şekilde karar verilmesi, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilerek, bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan ..., ..., ..., M... M...'in bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden davacı Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumu da gözetilmeli ve hüküm bozulmalıdır. edilere bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek hâlinde davalılardan ..., ..., ..., M... M...'e iadesine, 19.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5804, Karar No: 2012/8371, Tarih: 26.11.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/5804 E.  ,  2012/8371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 1658 ada 1 parsel sayılı taşınmaz malikhanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiş, 14.12.2000 tarihinde imar-ıslah uygulaması nedeniyle 10097 ada 2 parsel sayısını alarak 180,68 m2 yüzölçümlü arsa niteliği ile davalı olarak tescili yapılmıştır. Davacı Hazine dava konusu taşınmazın malikhanesinin boş olduğunu ileri sürerek Hazine adına tapuya tescil istemi ile dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu 10097 ada 2 parsel sayılı 180,68 m2 yüzölçümündeki taşınmazın açık olan malikhanesinin davacı Hazine adına doldurulmasına ve tapuya tesciline, dava konusu taşınmaz üzerindeki binanın davalılar ... ve ...'ya ait olduğunun tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 10097 ada 2 parsel sayılı taşınmazın öncesi 1658 ada 1 parsel sayısı altında 1954 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında birden fazla tapunun kapsamında kaldığından ve Asliye Hukuk Mahkemesinde davalı olduğundan söz edilerek malikhanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiş, taşınmaz üzerinde bulunan 276 adet gecekondu şeklindeki binalar tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmiştir.

14.12.2000 tarihinde yapılan imar uygulaması sonucu davalılar ... ve ...'nın üzerinde binası olan bölüm 10097 ada 2 parsel sayısı altında davalı olarak tapuya tescil edilmiş, üzerindeki binanın davalılar ... ve ... eşi ... Kaya'ya ait olduğu tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmiştir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı Hazine'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 26.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5023, Karar No: 2023/3384, Tarih: 19.10.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/5023 E.  ,  2023/3384 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/936 E., 2022/1552 K.

ŞİKAYET TARİHİ : 21.12.2018

HÜKÜM/KARAR :

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çaycuma İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/57 E., 2022/27 K.

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince şikayetin kabulüne sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararın şikayet olunan ... vekili ve şikayet olunan ... ve diğerleri vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince şikayet olunan ... ve diğerleri vekilinin istinaf başvurusunun usulden reddine, şikayet olunan ... vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayet olunan ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Şikayetçi vekili şikayet dilekçesinde; borçluya ait taşınmazın satıldığını, düzenlenen sıra cetvelinde ihale bedelinin şikayet olunanlar arasında garame yapıldığını, müvekkili haczinin taşınmazın satışından önce olduğunu ve 6183 sayılı Yasanın 21. maddesi gereğince ilk hacze iştirak edeceğini, müvekkili alacağının garameye dahil edilmesi gerektiğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan ... vekili cevap dilekçesinde; şikayetin süresinde olmadığını, 7 günlük şikayet süresinden sonra sıra cetveli kararının kesinleştiğini, davacı tarafından dava öncesi müvekkil kuruma başvuru yapılıp yapılmadığının araştırılması gerektiğini, müvekkili kurumun dava ile hiçbir ilgisinin bulunmadığını, müvekkili kurumun kamu kurumu niteliğinde olduğunu ve kamu alacaklarının öncelikli olduğunu, sıra cetvelinin usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak şikayetin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; şikayetçi Vergi Dairesi tarafından 18.03.2013 tarihinde satışa konu edilen taşınmaz üzerine haciz şerhi konulduğu, 6183 Sayılı Yasanın 21.maddesinin “Üçüncü şahıslar tarafından haczedilen mallar paraya çevrilmeden evvel o mal üzerine amme alacağı için de haciz konulursa bu alacak da hacze iştirak eder ve aralarında satış bedeli garameten taksim olunur” hükmü gereğince şikayetçi kamu kurumunun garameye dahil edilmesi gerektiği gerekçesiyle şikayetin kabulüne sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan ... vekili ve şikayet olunan ... ve diğerleri vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan ... vekili ve şikayet olunan ... ve diğerleri vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayet olunan ... vekili istinaf dilekçesinde;şikayetin süresinde yapılmadığını, sıra cetvelinin kesinleştiğini, dava öncesi müvekkil kuruma başvuru yapılıp yapılmadığı araştırılmadığını, davanın idari başvuru şartının gerçekleşmediğini, müvekkili bakımından şikayetin husumetten reddi gerektiğini, sıra cetvelinde 1. Sırada yer verilen icra takip dosyası ilamlı takip olduğunu, sıra cetvelinin ve buna esas hesaplamaların ilk haciz tarihinin değil takibin dayanağı ilamın dava tarihinin esas alınması gerektiğini, bu durumda sadece müvekkil kurumun alacaklı olduğunu, icraya konu ilamın tarafı olduğunun görüleceğini ve davacının garameye dahil edilmemesi gerektiğini, bilirkişi raporunda sıra cetvelinin ilamsız takiplerde olduğu gibi ilk haciz tarihine göre yapıldığını, bu durumun hatalı, usul ve yasaya aykırı olduğunu, bilirkişi raporuna yapılan itiraz ve beyanların dikkate alınmadığını, şikayetçi vergi dairesinin haczinin, müvekkil kurumun haczinden sonra olduğunu, garameye dahil edilmemesi gerektiğini, yine davanın açılmasında kusur ve sorumluluğu bulunmayan müvekkili kurumun aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu istinaf nedeni olarak ileri sürmüştür.

Şikayet olunan ... ve diğerleri vekili istinaf dilekçesinde; müvekkillerin, satılan taşınmazlarda birinci sırada haciz sahibi olduklarını, müvekkillerin manevi tazminatlarını almaları gerektiği halde kamu alacaklarının da müvekkillerin alacaklarına ortak olması sonucu satıştan az miktar ellerine para geçecek olduğunu, bu durumda yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin davanın niteliği ve diğer şikayet olunan amme alacağı alacaklısı olması karşısında şikayetçi üzerinde bırakılması gerektiğini istinaf nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; şikayetçinin haciz tarihinin 18.03.2013 tarihi olduğu, haczin sıra cetveline konu olan paranın icra veznesine girdiği tarihten önce olduğu, şikayetçinin 1. sıradaki alacaklının haczine 6183 sayılı Kanunun 21. maddesi kapsamında iştirak edebileceği ve paranın garame yapılarak paylaştırılması gerektiği, mahkemece şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmesi yerinde olup, şikayet olunan ... vekilinin istinafında isabet bulunmadığı, şikayet olunan ... ve diğerleri vekilinin istinafa konu ettiği vekalet ücreti ile yargılama gideri miktarının toplam 2.617,00 TL olduğu, uyuşmazlık miktarının karar tarihi itibariyle istinaf kanun yoluna başvuru sınırının altında kaldığı bu nedenle şikayet olunan ... ve diğerleri vekilinin istinaf başvuru taleplerinin usulden reddine, şikayet olunan ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayet olunan ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayet olunan ... vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenlerle birlikte diğer şikayet olunan bakımından istinaf başvuru sınırının altında kalındığı için usulden reddi kararının da hatalı olduğunu temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sıra cetveline şikayet istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 nci maddeleri, İİK’nın 100, 101, 142, maddeleri, 6183 sayılı yasa 21. maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup şikayet olunan ... vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Şikayet olunan SGK harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.