muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6064, Karar No: 2023/10986, Tarih: 26.12.2023

7. Bu açıklamalar ışığında;

Sanığın 2010 yılında yapılan Komiser Yardımcılığı sınavında sorulan ve zorluk derecesine göre kategorilere ayrılan sorularda çok zor 8 sorudan, 7'sini, zor 3 sorudan 3 ünü, çözülmesi ve aynı şıkta birleşmesi imkansız olan 26 ncı soruyu, iptal edilen ve aynı şıkta birleşmenin imkansız olduğu 8 sorudan 6 sını, iptal edilen ve cevaplanmasının imkansız olduğu 7 sorudan 7'sini doğru olarak işaretlediğinin ve hatalı olması nedeniyle sınava az ya da çok çalışmış kişilerce veya soruyu doğru okumuş kişilerce C şıkkının işaretlenmesinin imkansız olduğu 5 inci soruyu C şıkkı olarak işaretlediğinin belirlendiği, belirtilen ölçütler yönünden, 3 ölçütten 3'üne yakalanarak soruları sınavdan önce elde edip kullandığına dair çok kuvvetli şüpheli olarak değerlendirildiği ve sanığın örgüt üyeliği sebebiyle soruları önceden temin ederek sınavı kazanıp maaş alarak nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;sanık hakkında örgüt üyeliği suçundan yargılamasının yapıldığı ve temyiz aşamasında olan ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi 2018/180 Esas, 2019/179 Karar sayılı dosyasının getirilip incelenerek dosya kapsamında sanığın 2010 yılı komiser yardımcılığı sınavı ile ilgili olarak delil bulunup bulunmadığının araştırılması bu hususta delil bulunduğunun anlaşılması durumunda denetime elverişli olacak şekilde dosya arasına alınması, sanıkla aynı sınava giren ve bilirkişi raporunda belirtilen kriterlere göre sanıkla irtibatlı olduğu belirlenen uygun kişilere ilişkin soruşturma veya kovuşturmanın açıldığının tespiti halinde, ilgililerin beyanlarında, bu sınava ilişkin soruların önceden sanığın da içinde bulunduğu kişilere verilip verilmediğine yönelik ifade olup olmadığının saptanmaya çalışılması akabinde sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin, 17.03.2022 tarihli ve 2021/828 Esas, 2022/304 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak kararın temyiz edilemez olduğuna ilişkin ... ve ...'ın karşı oyu ile sair yönlerde oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.

Başkan V. (K.O.)

Üye K.O.)

KARŞI OY

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-f maddesinde on yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemesince verilen beraat kararlarıyla ilgili olarak verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair kararların, temyiz edilemez olduğunun belirtildiğine;

26.12.2023 tarihinde karar verildi.

Başkan V. (K.O.)

Üye K.O.)

KARŞI OY

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-f maddesinde on yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemesince verilen beraat kararlarıyla ilgili olarak verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair kararların, temyiz edilemez olduğunun belirtildiğine;

Sanığa isnad olunan eylemin Türk Ceza Kanunu’nun 158 inci maddesi kapsamında kalıp verilebilecek cezanın üst sınırının 10 yıl olarak belirlendiği ve temyiz sınırlarının tespitinde cezayı arttıran ve eksilten sebeplerin dikkate alınamayacağı ve istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın kesin nitelikte olduğu gözetilerek temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.

...

11. Ceza Dairesi Başkan Vekili

KARŞI OY

Sanık hakkında; örgüt faaliyeti kapsamından nitelikli dolandırıcılık suçundan, TCK’nın 158/1-e ve 158/3 maddeleri uyarınca kamu davası açılmıştır. ... 3. Ağır Ceza Mahkemesi 2020/118 Karar sayılı ilamıyla beraat kararı vermiştir. Bu kararı katılan vekili istinaf etmiş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesi 2022/304 Karar sayılı Kararı ile talebi esastan red etmiştir. Red kararının temyizi üzerine dosya Dairemize gelmiştir.

Sanık hakkında TCK’nın 158/1-e, 158/3 maddeleri sevk maddeleri olarak öngörülmüştür. Sevk maddeleri uyarınca sanığa öngörülebilecek ceza miktarı 10 yılı aşabilmektedir. Uyuşmazlık konusu 10 yılı aşan beraat kararının temyize tabii olup olmadığına ilişkindir. Dairemiz çoğunluğu bu kararın, suçun nitelikli halleri ve artırım maddelerininde dikkate alınarak temyize şayan olduğuna dairdir. Kanaatimce suçun nitelikli halleri ve artırım halleri dikkate alınmaksızın temel suçtaki cezaya göre temyize şayan olup olmadığına bakılmalıdır. Görev, müdafii mecburiyeti, talimat yasağı, uzlaşma gibi konularda olduğu gibi temyize şayanlık temel suça göre belirlenmelidir. Bunun tek istisnasını “Numerus Clausess” ilkesi uyarınca Kanun koyucu TCK’nın 66/3 maddesinde öngörülmüştür. Aksi halde kanun koyucu böyle bir istisnayı öngörmeyebilirdi. Bu nedenlerle savk maddeleri uyarınca 10 yılı aşan beraat kararının temyiz edilemeyeceği, temyize şayan olmadığı kanaatiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Muhalif Üye ...
Yargıtay — Esas No: 2016/2668, Karar No: 2019/3419, Tarih: 28.03.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/2668 E.  ,  2019/3419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, kadastro çalışması sonucunda tespit harici bırakılan tapusuz taşınmaza 1993 yılında bina yapmak suretiyle vekil edeninin zilyet olduğunu ileri sürerek dava konusu binanın aidiyetinin tespiti ile güncel değerinin yasal faizi ile birlikte davalı ...’den tahsiline, bu isteğinin yerinde görülmemesi durumunda muhdesatın üzerinde bulunduğu arzın muhdesatla birlikte bedeli davalı ...’ye ödenmek kaydıyla tapusunun veya irtifak hakkının, vekil edeni adına, tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, "alacak davasının kısmen kabulü ile toplam malzeme bedeli 35.716,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muhdesatın aidiyetinin tespiti ile tespit edilecek alacağın tahsiline, olmadığı takdirde muhdesatın üzerinde bulunduğu arzın muhtesatla birlikte bedeli davalı ...'ye ödenmek kaydıyla tapusunun veya irtifak hakkının adına tescili isteğine ilişkindir.

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu taşınmazın 1971 yılında yapılan tapulama çalışmalarında dere yatağı olarak tespit harici bırakıldığı, davacı tarafından gerekli yasal izinler alınmadan kadastro paftasında dere yatağı olarak belirtilen yere kendi malzemesi ile mahkemece yapılan keşif sonrası alınan 25.05.2015 havale tarihli fen bilirkişi raporu ekindeki kroki de A ve B ile gösterilen muhdesatı yaptığı anlaşılmıştır.

TMK'nin 723. maddesinde ”malzeme sökülüp alınamaz ise, arazi maliki malzeme sahibine uygun bir tazminat ödemekle yükümlüdür. Yapıyı yaptıran malzeme sahibi iyiniyetli değilse, hakimin hükmedeceği miktar, bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı en az değeri geçmeyebilir" hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemece dava konusu muhdesatların bedeline hükmedilirken, yapılan inşaat, kullanılan malzeme bedelleri gözetilmiş ise de, bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki, davacı söz konusu muhdesatları inşa ederken iyi niyetli değildir. Yukarıda da bahsedildiği üzere, TMK'nin 723. maddesinde yapıyı yaptıran malzeme sahibinin iyi niyetli olmaması halinde hükmedilecek miktarın; arazi maliki için taşıdığı en az değeri geçmeyeceği düzenlenmiştir. O halde mahkemece dava konusu muhdesatların davalı arazi maliki için taşıdığı en az değere (enkaz değerine) hükmedilmesi gerekirken, muhdesatın inşaatında kullanılan malzeme bedelleri gözetilerek daha yüksek bir bedele hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Davalı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 Sayılı HMK’nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 Sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/1 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9957, Karar No: 2011/12854, Tarih: 27.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9957 E.  ,  2011/12854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.04.2009 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23.05.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki bulunduğu 299 ada 33 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek, davalı ...'e ait 299 ada 12 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı ..., takdiri mahkemeye bırakmış, diğer davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacıya ait 299 ada 33 parsel sayılı taşınmazın lehine, 299 ada 34 ve 11 parsel sayılı taşınmazların aleyhine 24.03.2011 ve 25.03.2011 tarihli ek bilirkişi raporlarında (AA-AB) ile gösterilen kısımdan geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü,davalı ... temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayalı geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana

yöneltilmelidir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Somut olayda, davacının maliki olduğu 299 ada 33 parsel sayılı taşınmazın genel yola çıkışının bulunmadığı, mutlak geçit ihtiyacı içinde olduğu sabittir.Aleyhine geçit kurulan 299 ada 34 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümü 1.794 m2 olup diğer komşu parsel sayılı taşınmazların yüzölçümünden daha küçüktür. Ayrıca aleyhine geçit kurulan 299 ada 11 parsel sayılı taşınmazın yola cephesi, lehine geçit kurulan 299 ada 33 parsel sayılı taşınmazın kuzeyinde bulunan 299 ada 12 parsel sayılı taşınmazın yola cephesinden daha azdır. Bu sebeble geçit hakkı tesisi davalarındaki fedakarlığın denleştirilmesi ilkesi de gözetilerek, davacıya ait 299 ada 33 parsel sayılı taşınmaz lehine kurulacak geçit hakkının tamamının 299 ada 12 parsel sayılı taşınmazdan ve taşınmazın 16.11.2009 tarihli bilirkişi raporunda (A2) ile gösterilen kısmından verilmesi gerekir.

Açıklanan nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...'in temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 27.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4906, Karar No: 2012/6682, Tarih: 14.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4906 E.  ,  2012/6682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

İflas sıra cetveline itiraz davaları süreye tabi olup, bu süre kural olarak sıra cetvelinin İcra ve İflas Kanunu'nun 166 ncı maddesinde gösterilen usulde ilanından itibaren işlemeye başlar. Eğer davacı 223 ncü maddeye göre tebliğe elverişli adres gösterir ve gerekli masrafı avans olarak yatırırsa, süre kendisine yapılan tebliğden itibaren hesaplanır.

Bu itibarla sıra cetvelinin hangi tarihte hangi gazetede yayınlandığının tereddüte yer bırakmayacak şekilde açıklıkla belirtilmesi ve davacının tebliğe elverişli adres bildirip, gerekli avansı yatırıp yatırmadığının net olarak bilinmesi şarttır.

Bu nedenle dosyada bulunmadığı anlaşılan;

a-Sıra cetveli İİK'nın 166 ncı maddesinde belirtilen gazetelerde ilan edilmiş ise ilana ilişkin gazete nüshalarının asılları ya da tarihleri anlaşılacak şekilde çektirilen onaylı fotokopileri,

b-Davacı tarafın kayıt başvurusu sırasında tebliğe elverişli adres gösterip göstermediğine ve masraf avansı (İİK'nın m.223) verip vermediğine ilişkin bilgiler;

İflas Müdürlüğü'nden sorularak varsa temin edilip, alınacak cevabi yazı ile birlikte dosyanın temyiz incelemesi için gönderilmek üzere yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12152, Karar No: 2014/14758, Tarih: 23.12.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/12152 E.  ,  2014/14758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.11.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 22.10.2013 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 23.12.2014 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı asil ... geldi, başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklaması dinlendi duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10060, Karar No: 2018/3689, Tarih: 17.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/10060 E.  ,  2018/3689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada.... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/04/2016 tarih ve 2015/17-2016/242 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 15/05/2018 günü hazır bulunan davacı vekili Av. .... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24/07/2006 tarihinde “İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi (İHDS)” akdedildiğini, anılan sözleşmenin üçüncü kişilerin hak iddialarını düzenleyen 7. maddesinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, anılan sözleşmeden önce dağıtım faaliyetlerin davalı tarafından yürütüldüğü sırada ... Asliye Ticaret Mahkemesinde açılan ve bozma ilamı sonrasında ...Asliye Ticaret Mahkemesinde görülen dava sonucunda müvekkili tarafından ödeme yapıldığını ileri sürerek, hak sahiplerine ödenmek zorunda kalınan 45.248,03 TL'nin 24/09/2012 tarihinden itibaren işleyecek, 100,00 TL temyiz harç ve masrafları, 100,00 TL bakiye karar ve ilam harcının da ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini ve İHDS hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin 7.4 maddesi uyarınca davacının yaptığı ödemeden davalının sorumlu olduğu, ancak sözleşmenin 7.2 maddesindeki ihbar yükümlülüğünün davalı tarafından yerine getirilmemesi nedeniyle davacının 23.400,00 TL ilam alacağı, 7.092,96 TL karar tarihine kadar işlemiş yasal faiz, 1.297,53 TL yargılama gideri toplamı olmak üzere 31.790,49 TL'yi davalıdan istenebileceği, ayrıca davacının bu yargılama ile ilgili temyiz harç ve masrafları olarak yaptığı 1.457,20 TL harcamayı da ıslahı nazara alınarak talep edebileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 33.247,69 TL'nin 1.357,20 TL'sine ıslah tarihi olan 21/09/2015, bakiye miktara ise dava tarihi olan 08/01/2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava, işletme hakkı devir sözleşmesinden kaynaklanan rücuen alacak istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı şekilde davacının ihbar yükümlüğünü yerine getirmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ancak tarafın, davayı üçüncü kişiye ihbar etmemiş olması, üçüncü kişiye karşı olan rücu hakkının düşmesini gerektirmez. Yalnız, kendisine karşı rücu davası açılan üçüncü kişi (davalı), davacının birinci davayı iyi takip etmediği için (yani kusuru nedeniyle) kaybettiğini ispat ederek, kendisine karşı açılan rücu davasının kısmen veya tamamen reddini sağlayabilir. Yani, davayı ihbar etmemiş olan taraf, her türlü kusurundan sorumludur. Davayı ihbar etmeyen tarafın kusuru nedeniyle davayı kaybettiğini ispat yükü (külfeti), üçüncü kişiye düşer. (Bkz. Hukuk Muhakemeleri Usulü, Prof. Dr. Baki Kuru, 2001, s.3541-3542) Somut olayda, davalı tarafça davayı ihbar etmeyen davacının kusuru ileri sürülüp ispatlanmamasına ve rücuya konu davanın taraflar arasında imzalanan işletme hakkı devir sözleşmesinin 7.4. maddesi kapsamında kalmasına ve anılan sözleşmenin 7.2 maddesinin uygulama yeri bulunmamasına göre, davanın ihbar edilmemesi nedeniyle icra harç ve masrafları ile faiz yönünden rücu alacağından indirim yapılması doğru olmamıştır.

Yine, rücu hakkı, başkasına ait bir borcu yerine getiren kişinin malvarlığında meydana gelen kaybı gidermeye yönelen tazminat niteliğinde bir talep hakkı olup, davacının mal varlığındaki eksilme, ödeme tarihinde gerçekleştiğinden ödeme gününden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi de yerinde görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 1.703,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 17/05/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

KARŞI OY

Davalı şirketin, 02.04.2004 tarih, 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu kararı ile özelleştirme kapsamına alındığı, özelleştirmenin işletme hakkı devri ve hak sahibi şirketlerin hisselerinin blok satışının yapılması kararı benimsendikten sonra,...'ın 20 ayrı dağıtım şirketi oluşturduğu, davacı şirketin de bu 20 şirket arasında yer aldığı, dağıtım şirketlerinin dağıtım lisansına sahip olmaları yanında sermayesinin tamamınında davalı kuruma ait olduğu, ancak davalı kurumdan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak dağıtım şirketlerinin faaliyet gösterdiği, Özelleştirme İdaresince görüşüne başvurulan, Danıştay 1. Dairesinin kararları uyarınca,...'ın faaliyet alanında yer alan ve dağıtım faaliyeti için gerekli olan işletme varlıkları üzerinde, mülkiyet hakkı saklı kalmak kaydı ile işletme hakkının devri suretiyle özelleştirmenin yapıldığı, bu bağlamda, öncelikle, davalı ... ile %100 hisselerine sahip olduğu 20 elektrik dağıtım şirketi arasında dağıtım varlıklarının işletilmesine ilişkin “İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi” imzalandığı, 4628 sayılı Kanun'un 14. maddesine 5496 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile eklenen “...'ın faaliyet alanında yer alan ve dağıtım faaliyeti için gerekli olan işletme ve varlıklar üzerinde, mülkiyeti saklı kalmak kaydı ile... ile belirlenen dağıtım bölgelerinde faaliyet göstermek üzere kurulan elektrik dağıtım şirketleri arasında işletme hakkı devir sözleşmesi düzenlenebilir” hükmüne istinaden... ile %100 kamu hissesine sahip davacı arasında işletme hakkı devir sözleşmesi imzalandığı, daha sonra %100 kamu hissesinin blok satış yöntemiyle özelleştirilmesi amacıyla ihaleye çıkarıldığı, davacı şirket için ihale şartnamesi çerçevesinde dava dışı şirketin teklif verdiği ve davacı şirketin devrinin imzalanan HSS ile gerçekleştiği, böylece davacı şirketin özelleştirilmesinde hisse satış modelinin uygulandığı, böylece, davacı şirketin tüzel kişiliğine bağlı hukuki statüsü korunarak, davacı şirketin tüm kamu hisselerinin dava dışı şirkete devredildiği, İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi, İhale Şartnamesi ve Hisse Satış Sözleşmesi ile anlaşılmıştır.

Özelleştirme kapsamındaki devirlerde, idarenin bu tür tasarrufları özel hukuk hükümlerine tabi olup, ÖUHK'da BK'nin hükümlerinin uygulanmayacağı belirtilmemiştir. O halde özel hukuk hükümlerine tabi bu tasarruflara da mülga BK'nin m.179 uygulanabilir. (Arıcı, Mehmet Fatih, Ticari İşletmenin Aktif ve Pasifi ile Devri-2008 BASI, Sayfa 62).

Öte yandan ticari işletmenin devrinde olağan olan, işletmeye ait malvarlığının aktiflerinin yanı sıra, pasiflerinin de devrin kapsamına dahil edilmesi, böylece pasiflerin bir anlamda teminatını oluşturan aktiflerle birlikte bir bütün olarak devredilmesidir. (Bk m.179, TBK m.202, TTK 11/3)