muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2126, Karar No: 2020/223, Tarih: 09.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2126 E.  ,  2020/223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 02/02/2017 tarih ve 2015/17 E- 2017/81 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 13/03/2019 tarih ve 2017/1319 E- 2019/409 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı ve davalının ortağı olan dava dışı ... ile yapılan yazılı devir sözleşmesi ile müvekkilinin davalı ve ortağına ait cafeyi devraldığını, sözleşmede belirtilen ödeme planı kapsamında müvekkili tarafından 260.000,00 TL devir bedelinin ödendiğini, devir işleminden sonra işletmenin ruhsatı olmadığının ortaya çıktığını, davalının işletme ruhsatı alımının masraf gerektirdiğini belirtmesi üzerine ruhsat işlemleri için 6 adet 10.000,00'er TL bedelli toplam 60.000,00 TL bedelli senetlerin davalıya ilgili işlemlerin 31.12.2014 tarihine kadar bitirilmesi kaydıyla verildiğini fakat davalının bu konuda göstermelik işler dışında birşey yapmadığını ileri sürerek, 6 adet toplam bedeli 60.000,00 TL olan senetlerden dolayı davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, davalının %20'den az olmamak üzere kötüniyet tazminatına mahkum edilmesine, davacının 01.07.2015 havale tarihli dilekçesiyle, davaya konu senetlerden 10.04.2015 ve 10.05.2015 tarihlilerin bedellerinin ciro yoluyla hamili olan alacaklılara ödendiği gerekçesiyle bu iki senede konu ödemelerin istirdatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının devir sözleşmesi kapsamında her biri 30.000,00 TL bedelli 5 adet senet imzaladığını ve bu senetlerin ilk üç tanesini ödediğini, ancak kalan 25.08.2014 ve 02.09.2014 tarihli iki adet toplam 60.000,00 TL değerindeki senetleri ödemediğini, müvekkilinin iyi niyetli olarak bu senetleri icra takibine konu etmediğini, daha sonra davacı ile görüşmesi neticesinde, davacının bu senetleri ödeyemeceğini ancak ayda 10.000,00 TL bedelli olmak üzere 6 adet yeni senet imzayabileceğini söylediğini, müvekkilinin de bu isteği kabul ettiğini, müvekkiline devir bedeli olan 260.000,00 TL'nin tamamının ödenmediğini, yapılan ödemenin 200.000,00 TL olduğunu ve kalan 60.000,00 TL için davaya konu senetlerin verilmesi konsunda uzlaşma yapıldığını savunarak davanın reddine ve davacı aleyhine İİK. m.72 gereğince %20'den az olmamak üzere tazminata hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacının, 21.04.2014 tarihli devir işlemlerinin ön protokolünde her biri 30.000,00 TL bedelli 5 adet senedin tamamını ödediğini yasal delillerle kanıtlayamadığı, her ne kadar davaya konu 6 adet senedin verildiğine dair 21.11.2014 tarihli tutanakta ruhsat işlemlerinin bitirilmesi karşılığında bu senetlerin verildiği iddia edilmiş ise de ruhsat işlemleri için toplam 60.000,00 TL bedelli 6 senedin verilmesinin hayatın olağan akışı ile bağdaşmayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; devir sözleşmesine konu olan 30.000,00 TL bedelli senet asılları davacı tarafça mahkemeye sunulmuş olup, senet asıllarının borçlu elinde bulunmasının bu senet bedellerinin ödendiğine karine olduğu, aksinin davalı tarafça yazılı belgelerle ispatlanması gerektiği, bu durumda davalının, davaya konu 6 adet 10.000.- TL bedelli senetlerin ruhsat alımı için kendisine verildiğine ilişkin yazılı belgenin aksini ve senet asıllarının davacı elinde olmasının ödeme sebebiyle değil de borcun yenilenmesi sebebiyle verildiği iddiasını yazılı delillerle ispatlaması gerekirken bu hususu ispatlayamadığından bahisle davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği halde yanılgılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne ve kötü niyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 3.073,95 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 09/01/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4018, Karar No: 2013/4103, Tarih: 07.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/4018 E.  ,  2013/4103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ...Ş. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/02/2009 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davalı belediye başkanlığının sorumluluk alanındaki cadde, sokak ve genel aydınlatma yerlerinde tüketilen elektrik bedelinin ödetilmesi istemine ilişkin olup, yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, sokak aydınlatmaları nedeniyle harcanan elektrik bedelinden kaynaklanmaktadır.

1995 tarihli Elektrik Tarifeleri Yönetmeliğinde, ibadethane ve genel aydınlatma yerlerinin tükettikleri enerjiden ücret alınmayacağı belirtilmiştir. Bu konuda 4736 sayılı Yasa'ya dayanılarak çıkarılan 4100 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yeniden düzenleme yapılmıştır. 23.5.2002 tarih ve 24763 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 4736 sayılı Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Ürettikleri Mal ve Hizmet Tarifeleri ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanunun 1. maddesinin 4. fıkrasının verdiği yetkiye dayanılarak çıkarılan 12.4.2002 tarihli Bakanlar Kurulu Kararında ise genel aydınlatma yerleri ( il, ilçe, belde ve köylerdeki cadde ve sokak ile kamuya ait ücretsiz girilen park ve bahçe gibi halka açık yerler) indirimli tarifeden yararlanacak abone grupları arasında sayılmış, "indirimli tarifelerin belirlenmesi başlıklı 3. maddesinin f bendinde ise genel aydınlatma yerlerinin elektrik enerjisi yıllık giderlerinin belediye sınırları içinde ilgili belediye, belediye sınırları dışında ise ilgili il özel idare bütçesinden karşılanacağı kuralına yer verilmiştir.

Davacı, bir kamu kurumu olan davalı Belediye'nin 12.4.2002 gün ve 2002/4100 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile genel aydınlatma hizmeti ile görevlendirilmiş olması nedeniyle belediye sınırları içindeki cadde ve sokak lambalarına ait genel elektrik tüketim bedellerini ödemesi gerektiği iddiası ile eldeki davayı açmıştır.

Aynı konuda, İl Özel İdaresi aleyhine açılmış bulunan emsal dava dosyasından elde edilen bilgi ve belgelere göre; ... İl Özel İdaresi tarafından, Anayasa'nın 127. maddesi uyarınca mahalli idarelerin görev ve yetkilerinin ancak kanunla düzenlenebileceği, Bakanlar Kurulu Kararı ile İl Özel İdarelerine genel aydınlatma görevi verilemeyeceği ileri sürülerek 12.4.2002 tarihli Bakanlar Kurulu Kararının eki kararın, İl Özel İdaresi ile ilgili bölümünün iptali için dava açıldığı,

Aynı konuda, İl Özel İdaresi aleyhine açılmış bulunan emsal dava dosyasından elde edilen bilgi ve belgelere göre; ... İl Özel İdaresi tarafından, Anayasa'nın 127. maddesi uyarınca mahalli idarelerin görev ve yetkilerinin ancak kanunla düzenlenebileceği, Bakanlar Kurulu Kararı ile İl Özel İdarelerine genel aydınlatma görevi verilemeyeceği ileri sürülerek 12.4.2002 tarihli Bakanlar Kurulu Kararının eki kararın, İl Özel İdaresi ile ilgili bölümünün iptali için dava açıldığı,

... 10. Dairesince, yapılan yargılama sonucunda 'İl Özel İdare Kanununda aydınlatma görevi ile ilgili özel bir hüküm yer almamakla birlikte İl Özel İdaresinin görevi gereği yaptığı hizmetlerin aydınlatmayı da kapsaması, İl Özel İdaresi Kanununca verilen bayındırlık hizmetinin yürütülmesi görevinin aydınlatmayı da kapsadığı genel aydınlatma giderinin İl Özel İdare bütçelerinden karşılanmasının mümkün bulunduğu' gerekçesi ile iptal isteminin reddine karar verilmiş olduğu, bu kararın temyiz edilmesi üzerine İdari Dava Daireleri Genel Kurulu tarafından, "...Anayasa'nın 127. maddesine göre mahalli idarelerin görev ve yetkilerinin ancak kanunla belirlenebileceği, kanunla verilen bayındırlık hizmetinden yol, su, kanalizasyon hizmetlerinin anlaşılması gerektiği, aydınlatma hizmetinin bu kapsama girmediği, yorum yoluyla bir yükümlülük yaratılmasının hukuken olanaklı olmadığı..." gerekçesi ile kararın bozulduğu ve ... 10. Daire tarafından bu bozma kararına uyularak dava konusu Bakanlar Kurulu Kararının eki kararın 3. maddesinin f bendi 1. fıkrasındaki "...belediye sınırları dışında ilgili il özel idare bütçesinden..." ibaresinin iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Ayrıca, yerel mahkemece karar verildikten sonra 03.03.2011 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6113 sayılı Bazı Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Bir Kısım Borç ve Alacaklarının Düzenlenmesine Dair Kanun'un 4.maddesinde: "...Bu kanunun yayımından önceki ay sonu itibariyle tahakkuk eden ve bu kanunun yayımı tarihi itibariyle ... Anonim Şirketi ve sermayesinin tamamı kendisine ait dağıtım şirketlerine ödenmemiş olan; a) İl Özel İdareleri ve Belediyelerin genel aydınlatma bedeli..., Tahakkuk ettirilen elektrik kullanım bedelleri borçlarının tamamı ile fer'ileri terkin edilmek kaydıyla öncelikle Gümrük Müsteşarlığı'na bağlı tahsil dairelerine olan borçlardan, bakiye tutar ise ... Bakanlığına olan borçlardan mahsup edilir." Usul ve Esaslar başlıklı bölümün 3. maddesinde de, "...bu kanun kapsamındaki uygulamalara konu alacak ve borçlara ilişkin olarak yargı mercilerinde bulunan davalardan vazgeçilir ve verilmiş olan kararlar üzerine ayrıca bir işlem yapılmaz." 4. maddesinde, dağıtım şirketlerine mezkur kanun kapsamında borcu olan kamu kurum ve kuruluşları 1.1.2009 tarihine kadar olan borçları için bu kanunla getirilen hükümlerden yararlandırılırlar. " biçiminde düzenleme getirilmiştir.

Emsal dava dosyalarından da borçların terkin ve mahsup işlemi yapıldığından bahisle konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığı yönünde kararlar verildiği de bilinmektedir.

Şu durumda yerel mahkemece, öncelikle eldeki bu davanın konusunu oluşturan alacak için de kararın verilmesinden sonra yürürlüğe giren 6113 sayılı Kanun kapsamında terkin ve mahsup işleminin yapılıp yapılmadığı, davalı belediyenin bu kanunla getirilen hükümlerden yararlanıp yararlanmadığı, ... ...Bakanlığından sorulmalı ve belirlenecek duruma göre karar verilmelidir. Mahsup ve takas işleminin yapılmayacağının anlaşılması halinde ise, davalı tarafın sorumluluğunun kaynağının Bakanlar Kurulu Kararı olması nedeniyle belediye ile ilgili bölümün iptali için de dava açılıp açılmadığı araştırılmalı, İl Özel İdaresi tarafından açılan iptal davası sonucunda verilen karar da tüm dosya kapsamı ile birlikte değerlendirilerek varılacak uygun sonuca göre karar verilmelidir. Açıklanan nedenler karşısında yerel mahkeme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalının öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/361, Karar No: 2018/6866, Tarih: 12.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/361 E.  ,  2018/6866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 18/10/2017 gün ve 2016/11253 - 2017/6005 ayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’un 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında, özellikle “davalının ana muhalefet partisi genel başkanı olarak 06/01/2015 ve 13/01/2015 tarihli meclisteki grup toplantılarında yapmış olduğu konuşmasında kullandığı bir kısım ifadeler kaba ve incitici söz niteliğinde politik bağlamdan uzaklaşan, eleştiri sınırlarını ve özle-biçim dengesini zorlayan nitelikte olsa da, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 10. maddesinin ikinci fıkrası saklı kalmak koşuluyla, ifade özgürlüğünün yalnızca iyi karşılanan ya da zararsız veya önemsiz olduğu düşünülen değil aynı zamanda kırıcı hoş karşılanmayan ya da kaygı uyardıran “bilgiler” ya da “düşünceler” için de geçerli olması, davacının o dönem ülke gündemini oluşturan, kamuoyunu yakından ilgilendiren ve bazı Bakanlar hakkındaki iddialarla ilgili olarak kurulan ... Soruşturma Komisyonu başkan vekili olarak görev yapması, davalının ana muhalefet partisi genel başkanı olarak meclisteki grup toplantasında ülke gündeminde geniş yer eden hususlar konusunda komisyon çalışmalarındaki davacı tutumuna yönelik sert eleştiri olup, manevi tazminat sorumluluğunu gerektirmemesine göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddine ve aynı kanunun 442/3. ve 4421 sayılı Kanunun 2. ve 4/b-1. maddeleri gereğince takdiren 310,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine ve aşağıda yazılı ret karar harcının karar düzeltme isteyene yükletilmesine 12/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7006, Karar No: 2018/1792, Tarih: 14.03.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/7006 E.  ,  2018/1792 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı Orman Yönetimi ve bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1)Çekişmeli 1608 ada 1 (eski 207 parsel) sayılı parselin tapu malikleri tarafından 6831 sayılı Kanunun 11. maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü süre içerisinde çekişmeli taşınmaza ilişkin olarak orman kadastro tespitine itiraz davası açıp açılmadığı davalılardan sorularak ve kayıtlardan inceleme yapılarak tespiti ile varsa ilgili dava dosyasının getirtilerek,

2)Hükmü temyiz eden bir kısım davalıların temyiz yoluna başvurma ve temyiz karar harcını yatırdıklarına ilişkin makbuza gerek dosya üzerinde gerek UYAP kayıtları üzerinde yapılan incelemede ulaşılamamıştır. Dosya arasında davacı Orman Yönetimin temyizine ilişkin 03/07/2015 ve 09/07/2015 tarihlerinde ayrı ayrı yatırmış olduğu temyiz harçlarına ilişkin makbuzlar yer aldığından, bu makbuzlardan birinin hükmü temyiz eden bir kısım davalılara ait olup olmadığı, makbuzlar düzenlenirken sehven Orman Yönetimin adının yazılıp yazılmadığı hususlarında tereddüt oluşmuş olup, bu nedenle hükmü temyiz eden bir kısım davalıların temyiz yoluna başvurma ve temyiz karar harcını yatırıp yatırmadığı hususunda mahkemece araştırma yapılarak, yatırmadıkları tespit edildiği takdirde yatırılmasının sağlanarak bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 14/03/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/609, Karar No: 2022/239, Tarih: 05.04.2022

**Ceza Genel Kurulu         2018/609 E.  ,  2022/239 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'un TCK'nın 109/2, 109/3-e ve 53/1. maddeleri uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin... Asliye Ceza Mahkemesince verilen 26.03.2014 tarihli ve 101-469 sayılı hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 09.07.2014 tarih ve 17927-18245 sayı ile;

"Sanığın eşi olan ve birlikte aynı evde yaşadıkları mağdurun ellerini eşarpla bağlayıp yine ağzına eşarp sokarak kızgın demirle bacaklarında ve kalçasında yanıklar oluşturacak şekilde yaralaması sırasında mağdurun ellerini bağlamasının yaralama fiiline direnmeyi engelleyerek eylemi kolaylaştırma amacı taşıdığı, aynı evde yaşadığı mağduru bir yere gitmek veya kalmak hürriyetinden yoksun bırakmak amacının bulunmadığı, bu nedenle sanığın eyleminde atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Dosyanın devredildiği... 3. Asliye Ceza Mahkemesi ise 18.11.2014 tarih ve 217-85 sayı ile;

"Somut olayda, yasal tanımdaki haksızlığın bütün unsurları ile oluştuğunu bilerek ve tipe uygun hareketi isteyerek gerçekleştiren sanık, kasten hareket etmiştir. Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu genel kastla işlenebilen seçimlik hareketli bir suç olduğuna göre, sanığın eylemini gerçekleştirirken hangi amaç veya güdü ile hareket ettiğinin bir önemi yoktur.

Amaç veya güdünün söz konusu suçta önem arz ettiği hâller, suçu düzenleyen maddenin beşinci fıkrasında yer alan cinsel amaç ile 3713 sayılı Yasa kapsamına giren amaçtır. Mesela; bu suçun cinsel amaçla gerçekleştirilmesinde failde bulunan öncül düşünce, asıl hedeflediği cinsel istismar veya saldırı suçunu kolaylaştırma ve eylemi başkalarından gizlemedir. Görüldüğü gibi, sanığın bu öncül düşüncesi, asıl hedeflenen cinsel suçtan ayrı olarak cezalandırıldığı gibi nitelikli bir hâl olarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda cezanın daha fazla olmasının sebebidir.

Yine sanığın hedeflediği eziyet suçunu, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuyla ilgili tipe uygun hareketi gerçekleştirmeden, yani mağduru bağlamadan işleme imkânı da vardır. Eziyet suçunu işlediği zaman zarfıyla sınırlı olmak kaydıyla mağduru tutarak, yere yatırarak veya üzerine abanarak asıl hedeflediği eylemi gerçekleştirme yollarını tercih etme imkânı bulunan sanığın, tipe uygun bağlama yöntemini eziyet oluşturan eylemlere başlamadan önce gerçekleştirip eziyet oluşturan eylemlerini tamamladıktan sonraya kadar sürdürmesi nedeniyle suçun oluştuğu kabul edilmelidir.

Bütün bu açıklamaların ışığı altında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda sanığın amacı önem taşımamakta ve suçun oluşumunda rol oynamamaktadır. Bu nedenle, Yüksek Daire kararının yerinde olmadığı değerlendirilmiştir.

Bütün bu açıklamaların ışığı altında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda sanığın amacı önem taşımamakta ve suçun oluşumunda rol oynamamaktadır. Bu nedenle, Yüksek Daire kararının yerinde olmadığı değerlendirilmiştir.

Yine Yüksek Daire kararında, eylemin mağdurun kendi evinde gerçekleştirilmiş olmasına vurgu yapmıştır. Ne var ki, eylemin gerçekleştirildiği yerin suçun oluşumu için herhangi bir önemi bulunmamaktadır. Zira eşi tarafından kendi evinde kilitli bırakılan kişilerle ilgili bu suçun oluştuğu yönünde birçok Yargıtay uygulaması da bulunmaktadır.

Yüksek Daire, eziyet suçundan kurulan hükmü onadığı hâlde, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmü bozmuştur. Mahkememizin düşüncesi, bu durumun çelişki oluşturduğu yönündedir.

Şayet somut olayda Yüksek Dairenin kabulü doğrultusunda, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma amacının bulunmadığı kabul edilirse ve sanığın mağduru bağlaması asıl hedeflenen eziyet suçunu kolaylaştırma amacı taşıyorsa, hukuka aykırı olarak kasten gerçekleştirilen bağlama eyleminin eziyet suçunun içerisinde eridiği ve mağdurun bağlanması, kızgın demirle yakılması ve çözülmesi şeklinde temadi eden eylemlerinin bir bütün olarak eziyet suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi gerekmektedir. Çünkü Yüksek Dairenin belirttiği gibi kabul edilse dahi, sanığın bilerek ve isteyerek mağduru bağlaması hukuka aykırı olmaya devam edecektir. Maddi ve manevi unsuru ile hukuka aykırılık unsurları bulunan bu eylemle ilgili beraat kararı verilmesi mümkün değildir. Ancak eylemlerin bir bütün olarak tek bir suç oluşturduğu kabul edilerek birleşik suç oluşturduğundan bahisle tek bir hüküm kurularak sorun çözümlenebilecektir. Bu durumda da, hem eziyet, hem de kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin bozulması ve Yerel Mahkemeden tek bir hüküm kurulması istenmelidir.

Ancak Yüksek Dairenin kararına göre, davaya yeniden bakacak olan Mahkeme bozmaya uyduğu takdirde, beraat kararı vermek durumunda kalacaktır. Hâlbuki, 5271 sayılı Yasa'nın 223/2. maddesinde beraat kararının hangi hallerde verilebileceği tahdidi olarak sayılmıştır. Mezkur madde incelendiğinde, somut olaya göre beraat kararı verilirken ancak (c) bendinde gösterilen sebeple hüküm kurulması akla gelebilecektir. Ne var ki, yukarıda izah edildiği üzere kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu genel kastla işlenebilen bir suç olup failin 'amaç veya saiki' suçun unsuru da değildir. Genel kastı bulunduğu kabul edilen sanıkla ilgili 5271 sayılı Yasa'nın 223/2. maddesinin hangi bendine göre beraat kararı verilebileceği sorusunun cevabı yoktur." şeklindeki gerekçe ile bozmaya direnerek sanığın önceki hüküm gibi mahkûmiyetine karar vermiştir.