muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5150, Karar No: 2019/1364, Tarih: 05.03.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/5150 E.  ,  2019/1364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

KATILANLAR : ..., ...

SUÇ : Kasten öldürme ve bu suça yardım, kasten yaralama ve bu suça yardım, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında;

Maktul ...'a karşı kasten öldürme suçuna yardım etmek ve katılan ...'a karşı silahla kasten yaralama suçuna yardım etmek suçlarından beraatine ilişkin hükmü yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine,

2- Sanık ... hakkında;

Maktul ...'a karşı kasten öldürme suçuna yardım etmek ve katılan ...'a karşı silahla kasten yaralama suçuna yardım etmek suçlarından beraatine ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine.

3- Sanık ... hakkında;

1- 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan beraatine ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine,

2- Sanık ... müdafiinin, katılanlar vekili ve Denizli C. Savcısının istinaf talebinin kabulü ile Denizli 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/08/2017 tarih, 2016/369 esas ve 2017/228 sayılı kararın, sanık ...'ın ...'a karşı kasten insan öldürme suçu yönünden ve katılan ...'a karşı silahla kasten yaralama suçu yönünden kaldırılmasına,

a- ...'ı öldürmek suçundan; TCK.nin 81/1, 29/1, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b- Sanık ...'ın ...'ı yaralama suçundan; TCK.nin 86/1, 86/3-e, 87/3, 29/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı CMK.nin 299. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

A) Sanıklar Kadir ve Ümit hakkında, mağdur ...'yı yaralama suçuna yardım etmekten beraatleri ile sanık ... hakkında 6136 Yasaya aykırılık suçundan mahkumiyete yönelik yerel mahkeme hükümlerine karşı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının incelenmesinde;

Hükmolunan cezaların miktarı ve hükümlerin niteliği bakımından, 5271 sayılı CMK.nin 286/2-a,b,g maddeleri gereğince, hükümlerin temyizi olanaklı bulunmayıp kesin nitelikte olduğundan, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz isteğinin REDDİNE,

B) Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince, sanık ... hakkında; mağdur ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün kesin nitelikte olduğu kararda belirtilmiş ise de, ilk derece mahkemesince kurulan 4 yıl 19 ay 15 gün hapis cezasının kaldırılması sonrasında 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükmedildiği; ilk derece mahkemesince kurulan hükmün 5 yılın üzerinde olduğu ve bu sebeple aynı suç hakkında Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla,

B) Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince, sanık ... hakkında; mağdur ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün kesin nitelikte olduğu kararda belirtilmiş ise de, ilk derece mahkemesince kurulan 4 yıl 19 ay 15 gün hapis cezasının kaldırılması sonrasında 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükmedildiği; ilk derece mahkemesince kurulan hükmün 5 yılın üzerinde olduğu ve bu sebeple aynı suç hakkında Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla,

Sanık ... hakkında, maktul ...'a yönelik kasten öldürme suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükmün ve mağdur ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılmasıyla yeniden kurulan hükümler ile sanıklar Kadir ve Ümit hakkında; maktul ...'ın öldürülmesine yardım etmek suçundan kurulan hükümlere yönelik, istinaf başvurusunun esastan reddi kararlarının incelenmesinde;

Sanık ... hakkında, mağdur ...'ya yönelik kasten yaralama suçundan ilk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmü ile maktul ... Abdurrahman'a yönelik kasten öldürme suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükmün Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılmasıyla, yeniden kurulan mahkumiyet hükümlerinin ve sanıklar Kadir ve Ümit hakkında, maktul ...'ı kasten öldürmeye yardım suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararının, Cumhuriyet savcısı, sanık ... müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 04.01.2018 günlü ve 2017/2785 esas, 2018/22 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet savcısı ve sanık ... müdafiinin; meşru savunmaya, katılanlar vekilinin; sanıkların cezalandırılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının tebliğnamedeki düşünce gibi ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile temyiz incelemesi dışında tutuklulukta geçen süre gözetilerek, sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, 05/03/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/212, Karar No: 2020/5702, Tarih: 12.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/212 E.  ,  2020/5702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Sanıkların ortağı ve yetkilisi oldukları şirkete ait 24/03/2011 tarihli toplantı tutanağını düzenleyerek bu toplantı tutanağında diğer ortakları olan katılan ...'ın imzasını taklit edip almış oldukları kararı...Cumhuriyet... Fahri Başkonsolosluğuna onaylatıp bu karara istinaden ''...'' isimli... gemi siciline kayıtlı geminin satışını gerçekleştirmek suretiyle resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda; sanıkların savunmalarında, katılanın yerine imza atmadıklarını, katılan olmaksızın dahi bu şekilde karar alma hak ve yetkisine sahip olduklarını beyan etmeleri karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, şirket ana sözleşmesi getirtilerek sanıkların temsil yetkisinin kapsamına ilişkin esasların tespiti ile sanıkların savunmalarında belirttiği şekilde katılanın iştiraki olmaksızın dahi söz konusu şirkete ait gemiyi satıp satamayacaklarının mümkün olup olmadığının araştırılarak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdiri gerekirken ve ayrıca eylemin suça konu toplantı tutanağının özel belge niteliğinde olması ve ...Cumhuriyet... Fahri Başkonsolosluğu tarafından sonradan onaylanmasının resmi belge vasfı kazandırmayacağı ve “özel belgede sahtecilik” suçunu oluşturacağı gözetilmeden eksik inceleme ile hükümler kurulması,

Bozmayı gerektimiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK‘nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10220, Karar No: 2021/10417, Tarih: 15.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/10220 E.  ,  2021/10417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı CMK.nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinin, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın suç oluşturmadığı sabit görülen fiillerinin belirtilmesi ve bu fiillerin nitelendirilmesinin yapılarak açık olarak gerekçeye yansıtılması ve 5271 sayılı CMK.nın 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5166, Karar No: 2014/4723, Tarih: 31.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/5166 E.  ,  2014/4723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın, yaya olan müvekkiline çarparak ağır şekilde yaralanmasına neden olduğunu, müvekkilinin malul kaldığını, tedavi giderleri yapmak zorunda kaldığını belirterek ıslahla birlikte 57.366,73 TL işgöremezlik tazminatı, 10.819,34 TL tedavi gideri ve 330,00 TL yol masrafının tüm davalılardan, 20.000,00 TL manevi tazminatın davalı ... şirketi dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacı vekilinin tedavi giderlerine yönelik talepleri ile ilgili olarak 6111 Sayılı Kanununun 59. Maddesi gereğince herhangi bir karar verilmesine yer olmadığına, maddi tazminat davasının kısmen kabulü ile %30 kusur oranı esas alınarak 20.456,00 TL'nin 16/10/2007 kaza tarihinden itibaren davalılardan (sigorta şirketinin poliçedeki limitle sınırlı olmak ve bu davacı yönünden dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte) müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile takdiren 7.000,00 TL'nin 16/10/2007 kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle, oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranlarının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde 818 sayılı B.K.nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalı ...'ın tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacının, tedavi giderlerine yönelik talebi yönünden, 6111 sayılı Yasanın 59. maddesi gereğince herhangi bir karar verilmesine yer olmadığı şeklinde karar verilmiş ise de yargılama sırasında yürürlüğe giren ve 2918 sayılı yasanın 98.maddesinde değişiklik yapan 6111 sayılı Yasanın 59. maddesinde, “trafik kazaları nedeniyle üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer resmi ve özel sağlık kuruluşlarının sundukları sağlık hizmet bedellerinin kazazedenin sosyal güvencesi olup olmadığına bakılmaksızın "Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı" belirtilmiş olup davacı tarafça tedavi gideri talebine esas olarak dosyaya sunulan belgeler eczane fişleri ve medikal faturasıdır. Bu tür harcalamalar 6111 sayılı yasa kapsamında olmayıp davalıların bu kalem zarardan da sorumlu olduğu gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değilse de, mahkemece, %30 kusur oranı esas alınarak davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilirken, maddi hata sonucu davacının bilirkişi raporuyla belirlenen işgöremezlik zararı ile tedavi giderleri toplamı üzerinden hesaplama yapıldığı, bu itibarla davacının zararının sonuç olarak doğru şekilde hüküm altına alındığı, bu husus bozma nedeni ise de; yapılan yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nun 438/7 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ...'ın tüm, davacı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hüküm fıkrasının 1. bendinin hükümden çıkarılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.467,52 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'dan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 31.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13417, Karar No: 2014/12471, Tarih: 03.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/13417 E.  ,  2014/12471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aksaray İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2013

NUMARASI : 2012/278-2013/29

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5201, Karar No: 2014/1563, Tarih: 04.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/5201 E.  ,  2014/1563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Hiz. Tic. Nak. San. Ltd. Şti vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 02/02/2012 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

7201 sayılı Tebligat Kanunu 21. maddesi hükümlerine göre tebligat yapılmasında dikkat edilmesi gereken husus; davalının tebligat adresinden geçici olarak mı ayrıldığı yoksa sürekli olarak mı ayrıldığı konusunun netleştirilmesidir. Muhataba çıkan tebligat evrakında belirtilen adres aynı zamanda adres kayıt sistemindeki adresi ise bu durumda; belirtilen adresten geçici olarak ayrılmışsa; Tebligat Kanunu 21/1.madde hükümlerine göre, sürekli olarak ayrılmışsa Tebligat Kanunu 21/2. madde hükümlerine göre tebligat yapılacaktır.

Davalıya gerekçeli karar tebliğine dair tebligat parçasının incelenmesinde; “gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan Tebligat Kanunu 21/2. maddesine göre tebligat yapıldığının belirtildiği ve tebligat evrakının imzası karşılığı doğrudan mahalle muhtarına bırakıldığı” görülmüştür. Ancak tebligatta davalının adreste bulunmama sebebi belirtilmemiş, örnek (2) nolu haber kağıda kapıya yapıştırılmamış ve komşuya haber verilmemiş, ya da verilememişse sebebi belirtilmemiştir. Sonuç olarak muhatabın belirtilen adresten geçici olarak mı sürekli olarak mı ayrıldığı tam olarak anlaşılamamaktadır. Böylece davalıya usulüne uygun gerekçeli karar tebliği yapılmamıştır. Bu durum, savunma hakkının kısıtlanması mahiyetinde olduğundan HMK 27'ye göre davalı ...'a usulüne uygun olarak gerekçeli karar tebliği yapılması ve belirtilen eksikliklerin tamamlanmasını takiben dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere dairemize gönderilmek üzere geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklandığı şekilde işlem yapılıp, eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a yeniden gönderilmesi için, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 04/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16647, Karar No: 2012/14316, Tarih: 12.09.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/16647 E.  ,  2012/14316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 12.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17682, Karar No: 2012/9500, Tarih: 10.05.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/17682 E.  ,  2012/9500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini; işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, davacının 2009 yılı Nisan ayı ücretinin dört gün gecikmesini gerekçe gösterip 14/05/2009 günü 08.30-11.00 saatleri arasında üretimi durdurduğunu, iş sözleşmesinin bu nedenle haklı olarak feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacı ve diğer çalışanların ücretlerinin ödeneceği zamanı öğrenmek için personel müdürü ile görüşme istedikleri, bu amaçla hep birlikte işlerini bıraktıkları, bu durumun 08.30 dan 11.00'e kadar sürdüğü, davalı işverenin aynı görüşmeye katılan diğer işçileri işe davet ederken davacının iş sözleşmesini feshetmesinin eşitlik ilkesine aykırılık teşkil ettiği, feshin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı işveren vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı veya geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18 ve 25/11 maddeleridir.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun'un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/11. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.