muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2160, Karar No: 2019/144, Tarih: 09.01.2019

5721 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/1. maddesinde “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.” biçiminde düzenlemenin yer aldığı, yine aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." biçiminde düzenlemenin yer aldığı, bu düzenlemeler ile hüküm çeşitlerinin kanunda sınırlı olarak sayıldığı , somut olayda mahkemece, kamu davasında durma kararı verilerek, denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerektiği, anlaşıldığından kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D)Karar:

Açıklanan nedenlere göre; kamu davasında durma kararı verilerek, denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden Kanun'da düzenlenmeyen “hüküm kurulmasına yer olmadığına” şeklinde karar verilmesi kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; Ankara 25. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 28/04/2016 tarihli ve 2015/764 esas, 2016/358 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

09/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4351, Karar No: 2012/4961, Tarih: 29.05.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/4351 E.  ,  2012/4961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtiraz

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ile davalı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

1- Borçlu vekilinin temyiz isteminin reddiyle, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca ONANMASINA,

2- Alacaklı vekilinin temyiz isteminin incelenmesinden; sair temyiz istemleri yerinde değil ise de ;

Alacaklı anne ... lehine Pendik 2. Aile Mahkemesince verilen müşterek üç çocuğun her biri için aylık 230 TL ve toplam 690 TL iştirak nafakası ödenmesine ilişkin ilam ile borçlu baba aleyhinde birikmiş iştirak nafakası toplamı 42.393,47 TL ile devam edecek aylara ilişkin alacağın tahsili amacıyla ilamlı takip başlatıldığı ve örnek 4-5 numaralı icra emrinin gönderildiği, borçlu babanın süresi içinde icra mahkemesine başvurarak borcun 22.810,00 TL'sinin ödendiğini belirterek, ödemeye ilişkin PTT havale makbuzları ve çocuklara elden para verdiğine ilişkin adi yazılı belgeler sunduğu ve bu miktarlar için takibe itiraz edildiği, mahkemece, borçlunun sunduğu ödeme belgeleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak birikmiş iştirak nafakası borcunun ödemeler nedeniyle 29.488,01 TL olduğuna karar verildiği, kararın alacaklı ve borçlu vekillerince temyiz edildiği görülmektedir.

TMK.nun 327. maddesinde ''Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır''. Aynı Yasanın 329/1 . maddesinde de '' - Küçüğe fiilen bakan ana veya baba, diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açabilir.'' Yine annenin bu hükümler kapsamında açtığı iştirak nafakası davası sonucu hükmedilen nafaka çocuğun bakım ve gözetimi için anne lehine katkı payı olmak üzere hükmedilir.Somut olayda, borçlu babanın mahkemeye sunduğu ve bilirkişinin ödeme olarak kabul ettiği PTT havale makbuzlarından 12.10.2010 tarihli 150,00 USD'nin Lale Yıldırım ve 20.11.2009 tarihli 100.00 USD'nin ise Ali Özcan adına havale edildiği, alacaklı anne ...'a gönderilmediği, yine elden çocuklara verildiği iddia edilen paralara dair adi yazılı belgelerde alacaklı annenin imzasının bulunmadığı ve ödemeler alacaklı anne tarafından kabul edilmediği halde bu miktarlarda düşülerek rapor hazırlandığı, mahkemeninde bu rapora göre hüküm oluşturduğu anlaşılmaktadır .

Nafaka borcunun doğum tarihinden sonra nafaka borçlusu babanın alacaklı anneye yaptığı ödemeler nazara alınarak sonuca gidilmesi gerekirken üçüncü şahıslara ve çocuklara yapılan ödemelerinde borçtan düşülmesi isabetsizdir. Çocuklara yapılan ödemelerin kabulü ile nafakadan düşülmesi doğru olmadığından sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz isteminin kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK.nun 366 ve HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6660, Karar No: 2017/13438, Tarih: 06.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/6660 E.  ,  2017/13438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ... Valiliğine bağlı İl Özel İdaresi ... Merkezleri projesi kapsamında çalıştığını, ancak bir kısım haklarının ödenmediğini ileri sürerek, yol ve yemek yardımı ücreti, ihbar tazminatı, fazla mesai ve iş arama izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

12.11.2012 tarihli 6360 sayılı Kanun'un 1. maddesinin 2. ve 5. fıkraları ile ... İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği dava devam ederken sona ermiştir.

6360 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 2. fıkrasıyla; mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, Hazineye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılacağı, tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22.02.2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılacağı ve yerine getirileceği, söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davalar ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluş olduğu açıkça düzenlemiştir. Bu durumda kaldırılan il özel idareleri hakkındaki davaların ilgilisine göre devredildiği kurum ve kuruluşa yöneltileceği tartışmasızdır. Somut uyuşmazlıklarda il özel idaresine karşı açılan davalarda öncelikle dava konusunu oluşturan faaliyet ve işlemlerle ilgili konuların hangi kurum ve kuruluşlara devredildiği ve devralanın tüzel kişiliğinin de bulunup bulunmadığı belirlenerek davalı sıfatının kime yöneltileceğinin tespiti gerekir.

Tüzel kişiliği sona eren il özel idarelerinin devir, tasfiye ve paylaştırılma işlemlerini düzenleyen 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında; devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulacağı, bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabileceği, 4. fıkrasında bu Kanun ile tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin; personelini, her türlü taşınır ve taşınmaz malları ile hak, alacak ve borçlarını bu Kanun'un yayımı tarihinden itibaren bir ay içinde valiliğe bildireceği, bu idarelerin taşınmazlarının satışı, tahsisi ve kiralanması, iş ve toplu iş sözleşmesinin yapılması, her türlü imar uygulaması (inşaat ruhsatı hariç), iş makineleri ve diğer taşıtların satışı ile borçlanmalarının İçişleri Bakanlığı'nın onayına bağlı olduğu, 5. fıkrasında ise tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerinin her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, valiliklere, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığına, büyükşehir belediyesine ve bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilmesine karar verileceği, devir işleminin, yapılacak ilk mahalli idareler genel seçimi tarihinde uygulamaya konulacağı, Maliye Hazinesine devredilen taşınmazların Kanun'un yayımlandığı tarih itibarıyla kullanmakta olan kurumlara tahsis edilmiş sayılacağı, Hazinenin özel mülkiyetindeki veya Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan Maliye Bakanlığınca, bu Kanun'un 1. maddesiyle tüzel kişilikleri kaldırılan il özel idarelerine, belediyelere ve köy tüzel kişiliklerine tahsis edilmiş olanların; kuruluş kanunlarıyla kendilerine verilen kamusal nitelikteki görevleri yerine getirmeleri amacıyla ve komisyon kararıyla; ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşlarına, yatırım izleme ve koordinasyon başkanlıklarına, büyükşehir belediyelerine, büyükşehir belediyelerinin bağlı kuruluşlarına ve ilçe belediyelerine tahsis edilmiş sayılacağı düzenlenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında, Mahkemece davanın gerçek hasma yöneltilmesi temin edilmeden, kapanan İl Özel İdaresine karşı yargılamanın sonuçlandırılması doğru olmamıştır. Yukarıdaki düzenlemeler kapsamında, devir, tasfiye ve paylaştırma komisyon kararı ve ilgili belgeler getirtilerek husumetin kime yöneltilmesi gerektiği belirlenmeli, daha sonra davacıya bu hususta süre verildikten ve taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekmektedir. Anılan hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.06.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14092, Karar No: 2012/18930, Tarih: 17.09.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/14092 E.  ,  2012/18930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Dava; yardım nafakası istemine ilişkindir. Davada; reşit olan davacı öğrenci olduğunu belirterek aylık 750.00 TL yardım nafakasının davalı babasından tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalı babanın ...'da işsizlik sigortasından aldığı günlük 30,44 Euro ile evini geçindirdiğini, davacı dışında 5 çocuğunun daha olduğunu, çocuklardan 4'nünün öğrenci olduğunu, davalının eş ve çocukları ile birlikte kirada oturduğunu, müvekkilinin ekonomik koşullarının nafaka ödemek için yeterli olmadığını, davacının ergin olup, çalışabilecek durumda olması nedeniyle talebin reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; aylık 500,00 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Türk Medeni Kanunun 364. maddesine göre herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür. Yine aynı yasanın 365. maddesinin 2. fıkrasında davanın, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

Mahkemece; aylık 500,00 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Türk Medeni Kanunun 364. maddesine göre herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür. Yine aynı yasanın 365. maddesinin 2. fıkrasında davanın, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibaret olduğu düzenlenmiştir.

TMK'nın 328. maddesi uyarınca; çocuk ergin olduğu halde eğitimi devam ediyorsa, ana ve baba durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere, eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlüdürler. Nafakanın miktarı belirlenirken TMK'nın 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesinin gözetilmesi gerekir.Somut olayda; 23 yaşındaki davacı, üniversite öğrencisi olup annesi ile birlikte aynı evde oturmaktadır. Davacının annesi aylık 700,00 TL emekli maaşı almaktadır.Davalı baba ise; ...'da eşi ve 5 çocuğu ile birlikte yaşamakta olup; davacı dışında; 1994, 1996, 2001, 2002 doğumlu öğrenci olan 4 çocuğu daha bulunmaktadır. Dosyadaki belgelerden babanın gelirinin aylık 913 Euro olduğu anlaşılmaktadır.Somut olayda tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, davacının yaşı, davalının gelir durumu, davacının annesinin gelir durumu dikkate alınarak, günün ekonomik koşullarına göre mahkemece hükmedilen yardım nafakasının miktarının çok olduğu kanaatine varılmış, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir. O halde Mahkemece yapılacak iş, davacının geçimi için gerekli, nafaka yükümlüsü davalı babanın geliri ile orantılı, davalı babanın davacı dışında bakmakla yükümlü olduğu kişi sayısı da dikkate alınmak suretiyle tarafların gerçekleşen mali ve sosyal durumlarına uygun olacak şekilde, hakkaniyet ilkesi de gözetilerek uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10339, Karar No: 2007/13607, Tarih: 06.11.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/10339 E.  ,  2007/13607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 16.09.1999 gününde verilen dilekçe ve 11.09.2006 tarihli ıslah dilekçesi ile meni müdahale istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 27.03.2007 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı incelenmesi davacılar T.C Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ve Ziraat Bankası A.Ş vekilleri tarafından istenilmekle, tayin olunan 06.11.2007 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av. ..., Av. ..., Av. ... ile karşı taraftan davalı vekili Av. ... ve ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı; 16.09.1999 günlü dava dilekçesinde, kiracı olan davalı ile 09.02.1981 tarihinde kira sözleşmesi düzenlendiğini, bu sözleşmeden sonra 27.12.1990 tarihinde yapılan ayrı bir sözleşmeyle taşınmaz üzerine yabancı yatırımcı ortaklığın katılımıyla uluslararası bir turizm tesisi kurulması amaçlı yeni bir sözleşme yapıldığını, 11.07.1994 tarihli ek sözleşmede davalının iki yıllık süre içersinde ruhsat alarak inşaata başlamasının kararlaştırıldığını, aksi halde sözleşmelerin münfesih hale geleceğini, ek sözleşmenin 4. maddesi ile değiştirilen 27.12.1990 tarihli sözleşmenin 5.1. maddesinde iki yıl sonunda inşaata başlanamazsa sonradan yapılan sözleşmenin yürürlükten kalkması halinde 09.02.1981 tarihli sözleşmeye dönülerek kira ilişkisinin devam edeceğinin hükme bağlandığını, ne var ki; davalı kiracı şirketin kiralanan alanlarda fuhuş yaptırdığına dair basında haberlerin yer aldığını bunun üzerine kiralanan tesislerin valilik kararıyla 15 gün süreyle kapatıldığını, basında yer alan haberlerin kiralayan bankanın ticari itibarı ve prestijini zedelediğini böylelikle davalının kira akdine aykırı davrandığını, kiralanan taşınmazdan davalının tahliyesine karar verilmesini, 11.09.2006 tarihli ıslah Dilekçesinde ise yanlar arasında bütün sözleşmelerin feshinin hüküm altına alındığını sonradan 564 ada 151 parsel sayısını alan taşınmaza davalının elatmasının önlenmesini istemiştir.

Davalı cevap dilekçesinde görev ve iş bölümü itirazında bulunmuş 11.07.1994 tarihli ek sözleşmenin davacı şirketten kaynaklanan nedenlerden ötürü hayata geçirilemediğini nitekim bu hususta açılan dava sonucu 11.07.1994 tarihli ek sözleşmede iki yıl olarak kararlaştırılan sözleşme süresinin mahkeme hükmü ile uzatıldığını, kiracının akde aykırı bir davranışı olmadığını dolayısıyla 11.07.1994 günlü ek sözleşme ilişkisinin halen devam ettiğini, anılan sözleşmeden kaynaklanan edimlerinde yerine getirilmekte olduğunu, sözleşmenin ahde vefa ilkesine aykırı davranılarak davacı tarafından feshedilmek istenmesinin iyi niyetli bir davranış olmadığını, açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın açıldığı 16.09.1999 tarihinde taraflar arasında kira ilişkisi sona ermediğinden, dolayısıyla kira sözleşmesinin 15-a maddesindeki kiralayanın tasfiye hali davanın açıldığı tarihte gerçekleşmediğinden bu durumu da davacı kiralayan kabul ettiğinden kiralananın niteliği gereği uyuşmazlığa gayrimenkul kirasına ilişkin 6570 sayılı kanun hükümleri uygulanması gerektiğinden, kira sözleşmesine de anılan yasanın öngördüğü tahliye sebepleri dışında tahliyeye ilişkin hüküm konulamayacağından, açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü HUMK.nun 186.maddesi uyarınca sonradan davacı sıfatını kazanan ve kayıt maliki bulunan davacı T.C Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ile T.C Ziraat Bankası Anonim Şirketi vekilleri temyiz etmiştir.

Burada öncelikle üzerinde durulması gereken husus; Davalı şirketin, davacılar T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ile T.C. Ziraat Bankası A.Ş. aleyhine ... 1.Asliye Ticaret Mahkemesinin 1998/667 esasında ikinci süre uzatımı istemiyle açılan dava sonucu verilen hükmün eldeki davaya ne gibi etkisinin olacağıdır. Zira, her iki davanın konusu ve tarafları aynıdır. Ancak her iki dava sebebi farklı olduğundan ilk davanın sonuçları sonradan açılan bu dava bakımından kuşkusuz kesin hüküm teşkil etmeyecektir. Fakat birinci davada kesin hükme bağlanan saptamaların ikinci davada kuvvetli bir takdiri delil olacağından şüphe duyulmamalıdır. Aksinin kabulü halinde aynı taraflar arasındaki aynı ilişkiden kaynaklanan benzeri davaların önüne geçmek mümkün olmaz.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden davalı şirketin davacılar T.C Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ve T.C Ziraat Bankası Anonim Şirketi aleyhine ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 1998/667 Esasında kayıtlı ikinci süre uzatım istemiyle açtığı davada, mahkemenin davanın reddine karar verildiği, bu kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

2007/10339-13607 -3-

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden davalı şirketin davacılar T.C Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı ve T.C Ziraat Bankası Anonim Şirketi aleyhine ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 1998/667 Esasında kayıtlı ikinci süre uzatım istemiyle açtığı davada, mahkemenin davanın reddine karar verildiği, bu kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

2007/10339-13607 -3-

15. Hukuk Dairesinin 17.11.2005 gün ve 2005/757-6143 sayılı ilamıyla ve ilam gerekçesine «davalı T.C Emlak Bankası A.Ş’nin 4491 sayılı Yasa ile değişik 4389 sayıl yasa ve 4684 sayılı yasa hükümleri paralelinde 4743 sayılı yasa gereğince tasfiyeye girmiş olup, yasa gereğince iflas hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve tasfiyeye girmiş bir bankaya akdin ifasına zorlayacak şekilde sürenin uzatılmasına dair tespit kararı verilemeyeceğine, akdin tek taraflı fesih beyanı ile sona eren akit nevilerinden bulunmasına, akdin sona ermesi halinde daha önce imzalanan kira akdi hükümleri uygulanacak olup, esasen 09.02.1981 tarihli bu kira sözleşmesinin 15-a maddesinde dahi tasfiye halinde akdin sona ereceğinin kararlaştırılmış bulunmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle…….. » sözlerinin yazılarak davalının temyiz itirazlarının gerekçeli olarak reddedilerek hükmün Yargıtay’ca onandığı, karar düzeltme isteminin de aynı Dairenin 29.06.2006 gün 2006/2401, Esas 2006/4058 Karar sayılı ilamıyla reddedilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Görülüyor ki; Yargıtay 15. Hukuk Dairesince aynı taraflar arasında önceden açılan davada, bu davada dayanılan 09.02.1981, 24.12.1990 tarihli sözleşmeler ile 11.07.1994 günlü ek sözleşmeler incelenip değerlendirilmiş ve yukarıda yazılan sonuca ulaşılmıştır. Varılan sonuca göre, taraflar arasındaki 27.12.1990 ve bunun eki olan 11.07.1994 tarihli sözleşmeler davacılar tarafından niteliği gereği feshe konu yapılmış, böylelikle 09.02.1981 tarihli kira sözleşmesine dönülmüş ise de, bu sözleşmenin 15-a maddesinde yer alan «tasfiye halinde akdin sona ereceğine….» ilişkin hüküm uyarınca da 09.02.1981 tarihli sözleşme ortadan kalkmıştır. Yapılan saptamalar uyarınca, taraflar arasında davalı kiralayanın 564 ada 151 parsel sayılı taşınmazı elinde bulundurmasını gerektiren haklı ve hukuki bir neden kalmamıştır. Artık bu saptama aynı sözleşme ilişkisine dayanan ister davacı, isterse davalı olsun sözleşmenin taraflarını veya onların akdi ya da kanuni haleflerini bağlar. Çünkü az yukarıda sözü edildiği üzere, ilk davadaki kesin hükümde yapılan saptamalar sonradan aynı sözleşme ilişkisine dayanılarak açılan davada kuvvetli bir takdiri delil olur. Bir davada aynı sözleşmenin ayakta olduğunu kabul etmek, diğer bir davada ise bu sözleşmenin geçersiz bulunduğunu ileri sürmek hem insan aklına hem de hukuk mantığına aykırıdır.

Mahkemece, bütün bu nedenler bir yana bırakılarak hem 09.02.1981, hem de 27.12.1990 asıl ve 11.07.1994 günlü ek sözleşmelerin düzenlemesi Borçlar Kanununun 270 ve devamı maddelerinde yapılan hasılat kira ilişkisinden kaynaklanan kira sözleşmeleri olduğu halde, bu sözleşmelere 6570 sayılı Gayrimenkul Kiralarına İlişkin Yasa hükümlerinin uygulanması gerekeceğinden söz edilerek ve Yargıtay’ca gerekçeleri yazılmak suretiyle artık dayanılamayacağı saptanan sözleşmenin davanın açıldığı tarihte geçerli olduğundan ve uyuşmazlığın bu sözleşme hükümlerine göre çözülmesi gerekeceğinden bahisle davanın kabulü yerine reddedilmiş olması yasaya aykırıdır.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 500’er YTL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara ayrı ayrı verilmesine, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 06.11.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.