muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/860, Karar No: 2016/320, Tarih: 16.03.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2014/860 E.  ,  2016/320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki “sıra cetveline itiraz” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 28. Asliye Ticaret Mahkemesince davanın reddine dair verilen 10.04.2012 gün ve 2011/234 E., 2012/74 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 23.Hukuk Dairesinin 28.12.2012 gün ve 2012/6241 E. - 2012/7760 K. sayılı kararı ile;

(...Davacı vekili, borçlunun 3. kişi nezdindeki hak ve alacaklarının haczi sonrası İstanbul 4. İcra Müdürlüğü’nün 2009/13357 E. sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinin 1.sırasında davalıya ayrılan payın gerçek bir alacağa dayanmadığını ileri sürerek, davalıya ayrılan payın müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın yasal süresinde açılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, anılan sıra cetvelinin davacıya tebliğinin usulüne uygun olduğu, davacının usulüne uygun tebliğe rağmen yasal süresinde itiraz etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, muvazaa sebebiyle sıra cetveline itiraza ilişkindir.

Tebligat Kanunu'nun “aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçiye tebligat” başlıklı 16. maddesinde “Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır.”, Tebligat Tüzüğü'nün “aile efradına tebligat” başlıklı 22. maddesinde de “ Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ, ailesi efradından veya hizmetçi ve uşak gibi müstahdemlerinden birine yapılır. Ancak muhatap namına kendisine tebligat yapılacak olan aile ferdi veya müstahdemin, muhatapla birlikte oturması şarttır. Karı, koca, hısım ve evlatlık gibi birlikte oturan kimseler aynı aile efradından sayılır.” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Somut olayda, dava konusu sıra cetveli muhatap adına 11.05.2010 tarihinde“Tebligat adresinde muhatabın dışarda olduğunu beyan eden aynı konutta daimi ikamet eden, ehil” olduğu belirtilerek Didem Dursun'a tebliğ edilmiştir.

Mahkemece, davacının ev adresinde tebligatı alan Didem Dursun'un Tebligat Kanunu 16. ve Tebligat Tüzüğü 22. maddesindeki şahıslardan olup olmadığının araştırılıp, sonucuna göre tebligatın geçerliliğinin belirlenmesi gerekirken, davacının tebligatın geçersiz olduğu iddiası karşısında bu araştırma yapılmadan tebligatın geçerli olduğu kabul edilmek suretiyle, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Yerel mahkeme ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlık sıra cetveli tebligatının Tebligat Kanunu’nun 16 ve (tebliğ tarihinde yürürlükte bulunan) Tüzüğün 22 nci maddesinde gösterilen usule uygun biçimde yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA,istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 16.03.2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21816, Karar No: 2015/33847, Tarih: 30.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/21816 E.  ,  2015/33847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/03/2014

NUMARASI : 2013/282-2014/127

Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan T.. B.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin davalı T.. B..'na yükletilmesine, 30/11/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3325, Karar No: 2018/11147, Tarih: 31.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/3325 E.  ,  2018/11147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5411 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 31/10/2018 tarihinde oy birliğiyle ve Üye ...'ün değişik gerekçesi ile karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

Sayın Çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık sanığın katılan banka tarafından görevi sebebiyle öğrendiği banka sırrı niteliğindeki bilgileri şahsi e posta adresine göndermesinin TCK’nin 135/1. maddesindeki kişisel verileri hukuka aykırı olarak kaydetme suçunu oluşturup oluşturmayacağının ve bu bağlamda söz edilen fiilin iddianame ile kamu davasına konu edilip edilmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

1. Sanığın fiilinin kişisel verilerin korunması suçunu oluşturup oluşturmayacağının irdelenmesi

1. Sanığın fiilinin kişisel verilerin korunması suçunu oluşturup oluşturmayacağının irdelenmesi

Somut uyuşmazlığın maddi konusunu oluşturan kişisel verilerin korunmasının ne denli önem taşıdığının vurgulanmasında ihtilafın çözümlenmesi bakımından yarar bulunmaktadır. Bu bağlamda öncelikle 1 Ekim 1985 tarihinde yürürlüğe giren “Kişisel Verilerin Otomatik İşleme Tabi Tutulması Karşısında Bireylerin Korunması Sözleşmesi” dikkat çekmektedir. Türkiye Cumhuriyeti Devleti, 28 Ocak 1981 tarihinde bu Sözleşmeyi imzalayan ilk ülkelerden birisi olmuş; bu Sözleşme, 17 Mart 2016 tarih ve 29656 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak iç hukuka dâhil edilmiştir. Anılan Sözleşmenin temel amacının; “her Üye Ülkede, uyruğu veya ikametgâhı ne olursa olsun gerçek kişilerin, temel hak ve özgürlüklerini ve özellikle kendilerini ilgilendiren kişisel nitelikteki verilerin otomatik yollarla işleme tabi tutulması karşısında özel yaşam haklarını güvence altına almak” olduğu yerinde olarak ifade edilmektedir. Ayrıca kişisel verilerin korunmasına ilişkin uluslararası düzeyde, OECD’nin “Özel Yaşamın Korunması ve Kişisel Verilerin Sınır Ötesi Akışına İlişkin Rehber İlkeleri” (23 Eylül 1980) ve Birleşmiş Milletler’in “Bilgisayarla İşlenen Kişisel Veri Dosyalarına İlişkin Rehber İlkeleri” (14 Aralık 1990) temel uluslararası düzenlemeler olarak bulunmaktadır (https://www.kvkk.gov.tr/Icerik/4183/Kisisel Verilerin-Korunmasi-Alaninda- Uluslararasi- ve-Ulusal-Duzenlemeler). Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Özel Hayatın Gizliliği” başlıklı 20. maddesi hükmüne eklenen üçüncü fıkra ile kişisel verilerin anayasal koruma altına alınması ise, bu konuda temel normatif çerçeveyi oluşturmaktadır. Anayasamızın 20/3. maddesine göre “Herkes, kendisiyle ilgili kişisel verilerin korunmasını isteme hakkına sahiptir. Bu hak; kişinin kendisiyle ilgili kişisel veriler hakkında bilgilendirilme, bu verilere erişme, bunların düzeltilmesini veya silinmesini talep etme ve amaçları doğrultusunda kullanılıp kullanılmadığını öğrenmeyi de kapsar. Kişisel veriler, ancak kanunda öngörülen hallerde veya kişinin açık rızasıyla işlenebilir. Kişisel verilerin korunmasına ilişkin esas ve usuller kanunla düzenlenir.” Bununla birlikte Türk Medeni Kanunu’nun kişilik haklarının korunmasını düzenleyen 23. ve 24. maddesi hükümleri uyarınca da kişisel veriler korunmaktadır. Konuya ceza hukuku koruması bağlamında bakıldığında ise, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun “Kişisel Verilerin Kaydedilmesi” başlıklı 135. maddesinde “kişisel verilerin hukuka aykırı olarak kaydedilmesi” 136. maddesinde ise “kişisel verileri hukuka aykırı olarak yayma veya ele geçirme” fiilleri suç olarak tanımlanmıştır. Nihayet 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu da 7 Nisan 2016 tarih ve 29677 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Kişisel Verilerin Korunması Kanunu’nda “Kişisel veri: Kimliği belirli veya belirlenebilir gerçek kişiye ilişkin her türlü bilgiyi ifade eder” şeklinde tanımlanarak kanuni koruma altına alınmıştır (6698/md. 3/1-c). Kişinin kendi nefsine ait her çeşit bilginin “kişisel veri” oluşturacağı kuşkusuzdur (Hafızoğulları, Zeki/ Özen, Muharrem: Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler Kişilere Karşı Suçlar, Ankara 2010, s. 269). Türk Ceza Kanunu kişisel veri kavramını tanımlamamış ise de hem Uluslararası metinlerde ve ilgili Kanunda hem de doktrinde “gerçek kişiye ait her türlü bilginin kişisel veri olarak kabul edileceği” hususunda ittifak bulunmaktadır. Bu suçların hukuki konusu ise özel hayatın gizliliği ve bu hakkın yeni gelişen bir parçasını oluşturan ve Anayasa’da yer verilmiş olan kişisel verilerin korunmasıdır (Akdağ, Hale: Türk Ceza Kanunu Kapsamında Kişisel Verilerin Korunması: Ankara 2013, s. 39). Anılan suç bir tehlike suçu olup; suçun tamamlanması için bir zararın ortaya çıkması da aranmamaktadır. Kişisel verilerin korunması suçuyla kişilerin manevi rahatlığının da güvenceye alınması amaçlanmaktadır (Akdağ, s. 98). Kısacası, modern toplumda “özel hayat” kavramının kapsamı “kişisel verilerin korunması ihtiyacı” karşısında daha bir derinlik ve özel mânâ kazanmıştır. Gerçekten, gelişen teknoloji karşısında kişisel verilerin hızla depolanabileceği, iletilebileceği vb. faaliyetler düşünüldüğünde bu alandaki koruma ihtiyacının önemi ortadadır. Bu anlamda kişisel verilerin korunmasının modern ve global dünyadaki hayatiyeti gözetilerek bu alanın ceza hukuku normları ile korunmasına da ihtiyaç duyulmuştur. Kişisel verilerin korunmasına ilişkin ceza normlarıyla kişilerin manevi varlıklarını geliştirebilecekleri bir iklim yaratılmasını engelleyebilecek fiillerin ceza hukuku araçlarıyla dahi olsa muhakkak surette önlenmesi amaçlanmıştır. Bu suç tipi ile nihayetinde bireylerin özel hayatlarının gizliliğinin korunması; dolayısıyla demokratik toplumun güçlendirilmesine katkı sağlanması hedeflenmektedir.

Somut uyuşmazlıkta sanığın işlediği iddia olunan fiil “sanığın katılan banka tarafından görevi sebebiyle kendisine tevdi edilen bilgisayarında kayıtlı olup içeriğinde müşterilere ait mali analiz bilgileri ve kredi kartı analiz dökümanı gibi bilgileri kendisine ait elektronik posta adresine göndermekten” ibarettir. Sanık bu hadiseden çok kısa bir süre sonra ise bankadaki işinden istifa etmiştir. Gerçek kişilere ait mali analiz bilgileri ile kredi kartı analiz bilgilerinin kişiden sadır olduğu bu itibarla kişisel veri niteliği taşıdığı kuşkusuzdur. Bu itibarla sanığın bu verileri özel elektronik posta adresine göndermek şeklindeki hareketinin TCK’nin 135/1. maddesindeki kişisel verilerin hukuka aykırı şekilde kaydedilmesi (depolanması) fiilini oluşturabileceği kanaatindeyiz.

2- Söz edilen fiilin iddianame ile kamu davasına konu edilip edilmediğinin belirlenmesi

2- Söz edilen fiilin iddianame ile kamu davasına konu edilip edilmediğinin belirlenmesi

Bilindiği üzere ceza muhakemesinin temel ilkelerinden birisi “davasız yargılama olmaz” ilkesidir. Bu ilke Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (CMK) 225/1. maddesinde “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir” şeklinde ifade edilmiştir. Bu bağlamda somut uyuşmazlığa dönüldüğünde sanık hakkında dava konusu edilen fiil “müşteki bankada görev yaptığı sırada sıfat ve görevi sebebiyle öğrendiği banka sırrı niteliğindeki bilgileri şahsi e-posta adresine gönderdiği; daha sonra müştekinin bankadan istifa ederek ayrıldığı…” şeklinde ifade edilmiştir. İddianamede yer verilen (kısaca) “banka sırrı niteliğinde bilgileri e-posta adresine gönderme” fiilinin kişisel verileri kaydetme olarak değerlendirilmesi güç gözükmektedir. Banka sırrı olarak nitelendirilen bilgilerden söz eden iddianamede hiçbir şekilde “kişisel veri, kişisel bilgi, müşteri bilgisi” vb. şekilde kişisel veriye işaret edebilecek bir anlatımdan söz edilmemiştir. Aslında söz edilmek istenen şeyin müşterilere ait bilgiler dolayısıyla kişisel veriler olduğu kuşkusuzdur. Ancak bilinmektedir ki Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarına göre “iddianamede bir fiil anlatılır iken başka bir şeyden söz edilmiş olması o fiilden dava açılmış sayılması için yeterli kabul edilemez” Kuşkusuz, iddianamede sanığa yüklenen fiil açık, şüpheye yer bırakmayacak ve doğrudan bir anlatımla ifade edilmelidir. Bu ilke, sanığın isnadı öğrenme hakkının zorunlu bir gereğidir. İsnadı bilemeyen sanığın elinden savunma hakkının da alınacağı şüphesizdir.

Açıklanan gerekçelerle sanık hakkında kişisel verileri hukuka aykırı olarak kaydetme suçundan iddianame ile usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunmamaktadır. Bu itibarla, her ne kadar sanığın fiili kişisel verileri hukuka aykırı olarak kaydetme suçunu oluşturmakta ise de bu suçtan sanık hakkında iddianame ile usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunmadığı kanaatimle hükmün onanması gerektiği yolundaki Sayın Çoğunluğun düşüncesine değişik gerekçeyle katılıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/4751, Karar No: 2017/14764, Tarih: 26.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/4751 E.  ,  2017/14764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 08.07.2013 tarihinde elektriklerin kesilmesi ve yaklaşık on iki saat sonra elektriklerin tekrar gelmesi esnasında yüksek akım nedeni ile bir ay önce aldığı buzdolabı ve bulaşık makinesinin yanmak suretiyle kullanılamaz hale geldiğini belirterek, bundan dolayı uğramış oldukları 2.520 TL zararının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; yetki itirazında bulunarak, davacının iddia ettiği elektrik kesintisinin kurumlarının kayıtlarında olmadığını ayrıca bu konuda davacının kendilerine herhangi bir başvurusunun da bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verimesini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 483,80 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kalan talebin reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dava; elektrik kesintisi ve yüksek elektrik akımı nedeniyle oluşan maddi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu Kanun, her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaları kapsar.” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde Mal: Alışverişe konu olan; taşınır eşya, konut veya tatil amaçlı taşınmaz mallar ile elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri her türlü gayri maddi malları, Satıcı: Kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla tüketiciye mal sunan ya da mal sunanın adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi, Tüketici: Ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi, Tüketici işlemi: Mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlem olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Somut olayda dosyadaki bilgi ve belgelerden; yüksek elektirik akımı verildiği iddia edilen yerin mesken olduğu anlaşılmaktadır.

Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Somut olayda dosyadaki bilgi ve belgelerden; yüksek elektirik akımı verildiği iddia edilen yerin mesken olduğu anlaşılmaktadır.

Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilir. Mahkemelerin görevli olup olmadıklarını, davanın başında kendiliğinden incelemesi ve görevsiz olunduğu kanısına varılması halinde öncelikle görevsizlik kararı vermesi gerekir. Çünkü, hükmü veren mahkemenin görevsiz olması, mutlak bozma sebebidir.

Hal böyle olunca mahkemece, davaya konu olayın 6502 sayılı Yasa kapsamında kaldığı ve davaya bakmaya Tüketici Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, o yerde ayrı bir Tüketici Mahkemesi varsa görevsizlik kararı verilmesi, yok ise davaya Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

2) Bozma nedenine göre, davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18714, Karar No: 2014/14834, Tarih: 16.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/18714 E.  ,  2014/14834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sakarya İş Mahkemesi

Tarihi : 30.04.2013

No : 2012/790-2013/376

Davacı aslen .. Dış Ticaret San. Ve Tic. AŞ’den 19.08.2008 tarihi itibari ile hisselerini devrederek ortaklıktan çıktığını, bu nedenle Kurumca gönderilen 2005/8. Ay ile 2008/12. Ay arasındaki prim ve diğer borçlarını kapsayan ödeme emirlerinden dolayı işveren şirketin borçlarından sorumlu olmadığını, zamanaşımına uğrayan dönemler olduğunu ve hisse devir ettiği tarihten itibaren sorumlu tutulamayacağı gibi, şirkette temsil ve ilzam yetkisinin bulunmaması nedeniyle de sorumlu tutulamayacağını bu nedenle kurumca gönderilen ödeme emirlerinin iptalini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davacının, Anonim şirkette yönetim kurulu üyeliğinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Anonim şirketlerde Yönetim Kurulu üyelerinin Kuruma karşı prim borçlarından sorumluluğu hususunu 5510 sayılı Yasanın Yürürlüğe girmesinden önceki ve sonraki dönem bakımından ayrı ayrı değerlendirmek gerekecektir.

01.10.2008 tarihinden önce tahakkuk eden prim borçları nedeniyle, davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 80/11. maddesinde; “Sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın, birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu kurum ve kuruluşların tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzelkişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri kuruma karşı, işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludurlar” hükmü öngörülmüştür. Anılan madde hükmüne göre, tüzel kişiliği haiz bir özel kuruluşta görev yapan bir kişinin primlerin ödenmesinden işverenle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olabilmesi için; primlerin tahakkuk ve ödenmesinde yetkili, üst düzey yöneticisi olması zorunludur.