muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3682, Karar No: 2015/3658, Tarih: 13.05.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/3682 E.  ,  2015/3658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu HUMK'nın 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK’na eklenen Ek-4 maddede öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2015 yılı için 2.080,00 TL'dir.

Dava dilekçesinde, 1.600,00 TL'nin tahsili istenmiş olup, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, yukarıda anılan madde hükmüne göre kesin niteliktedir. Bu nedenle davalı vekilinin temyiz talebinin kararın miktar itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle reddine ilişkin 24.03.2015 tarihli ek kararın onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin 24.03.2015 tarihli ek kararın ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12841, Karar No: 2012/17136, Tarih: 20.12.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/12841 E.  ,  2012/17136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava konusu ... parsel maliki muris ...'nın dosyada mevcut mirasçılık belgesine göre ... olan baba adının tapu kaydında ... olarak yazıldığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu ... parselde muris ...'nın ... olarak yazılan baba adının mirasçılık belgesine uygun şekilde ... olarak düzeltilmesi için ilgilere süre verilip, tapu kaydının düzeltilmiş şekilde ilgili tapu müdürlüğünden temini ile evraka eklenmesi ve ondan sonra dosyanın gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1876, Karar No: 2014/7734, Tarih: 08.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/1876 E.  ,  2014/7734 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 03/12/2013

Numarası : 2013/168-2013/655

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, servis mekanik bölümünde çalışmış bulunan M.. Ö.., firmanın karşısında yeni açılan Hyundai Noyaner Plaza ile firmadan aldığı ücretin 150-200 TL fazlasına iş bulduğunu ve tabiri caizse daha fazla ücretle transfer olduğunu, ancak Mehmet Ölker'in, transfer olup hem daha fazla para kazanmak hem de aslında istifa etmek zorunda olduğu işyerinden alamayacağı kıdem tazminatını almaya çalışarak kötü niyetli bir çalışma gayreti içerisine girdiği, bu yüzden SGK'ya başvuru yaptığını ve önceki çalışmalarını da gösterecek şekilde 15 yıl ve 3600 prim gününü doldurduğunu belirtir bir yazı aldığını ve yazı ile birlikte firmanın hemen karşısındaki Hyundai Plazada belli bir süre sigortasız ve sonrasında da sigortalı olarak çalışmaya başladığını, yeni işe girdiği Hyundai Plaza daha işçi çıktığı sırada tam anlamıyla bitmediği için işçinin orada boya ve benzeri işleri, firma yetkililerinin gözünün önünde yapıyor ve çalışıyor iken, yeni işe girdiği firmanın Aralık ayına açılışını yapıp fiilen çalışmaya başladığını, dolayısıyla davacının Hyundai Plaza'ya transfer olduğunu, işçinin yeni başladığı firmanın eleman bulmak için böyle bir yol izlemesinin mantığa uygunsa da sonuçlarına katlanılması gerektiğini, oysa davalı kuruma yalan yanlış beyanlarda bulunarak, firmanın adının bile kirletilmeye çalışıldığını, kuruma ücretlerini, fazla mesailerini ve yıllık ücretli izin alacaklarını vermediklerini beyan etmişseler de kurumca bu gerçege aykırı beyanların dikkate alınmadığı ve incelenen evraklarda işçinin doğruları söylemediği kurum tarafından belirlenip karara bağlanmış olmakla bu kararların doğru olup diğer kıdem tazminatı yönünden ise kurumun yorumu olamayacağından kanunun birebir uygulanmış ve kötüniyet varlığı veya yokluğunun mahkemece yapılabileceğinden kurum tarafından bunun yapılmadığını dolayısıyla hukuka uygun olmayan bu kurum kararının iptali gerektiği, işçinin işyerinden ilk ayrıldığı andaki iradesinin tespitinin önemli olduğunu, işçinin iradesinin emeklilik yaşını beklemek değil asıl niyetinin 150-200 TL fazla para veren başka bir işyerinde çalışmak olduğunu, kıdem tazminatına esas hesaplamada işçinin aylık brüt 3000.00 TL. aldığı tespiti yapılmışsa da bu durumun da hatalı bir tespit olduğunu, son bordrosunda çıkışı ile birlikte kullanmadığı yıllık ücretli izni ve prim uygulaması da yansıtılmış olup bundan dolayı yüksek bir rakam çıktığını, son brüt ücretinin 1800.00 TL. civarında olduğunu belirterek A.. M..nün 14.01.2013 tarih ve 22142 sayılı M.. Ö.. işçi şikayeti yazısının netice kısmında yazılan işçiye kıdem tazminatının ödenmesi gerektiğine dair İdarece yapılan tespit kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili ise, kurumun yasaların kendisine verdiği görevleri yerine getirdiğini ve şikayet üzerine işverenden ilgili belgeleri talep ettiğini, bu belgelerin ve işveren vekili ile yapılan görüşme neticesinde şikayetçinin kıdem tazminatına hak kazandığını diğer taleplerine ilişkin herhangi bir tespit yapılamadığının belirlediğini, kurumun tespitinin kesin olmadığını, tarafları bağlamayacağını, taraflardan her birinin veya birisinin yapılan tespiti kabul etmiyorsa nihai karar için yargı yoluna gideceğini, yapılan tespitin usul ve yasaya uygun olup haksız ve hukuki dayanaktan yoksan olarak açılan davanın reddi gerektiğini, kurumun işlemine karşı açılan iptal davasının idari yargıda görülmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme, hukuki yarar yokluğu nedeniyle HMK 114/1-h ve HMK 115/2 gereği davanın usulden reddine karar verilmiştir.

4857 Sayılı Kanun 6111 Sayılı Yasa 78. Maddesi ile değişik 92/3 maddesi “Çalışma hayatını izleme, denetleme ve teftişe yetkili iş müfettişleri ile işçi şikayetlerini incelemekle görevli bölge müdürlüğü memurları tarafından tutulan tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerlidir. İş müfettişleri tarafından düzenlenen raporların ve tutulan tutanakların işçi alacaklarına ilişkin kısımlarına karşı taraflarca otuz gün içerisinde yetkili iş mahkemesine itiraz edilebilir. İş mahkemesinin kararına karşı taraflarca 5521 sayılı Kanunun 8 inci maddesine göre kanun yoluna başvurulabilir. Kanun yoluna başvurulması iş mahkemesince hüküm altına alınan işçi alacağının tahsiline engel teşkil etmez.” düzenlemesini içermektedir. Madde içeriğinden işçi şikayetlerinin iş müfettişleri ve bölge Müdürlüğü memurları tarafından incelenebileceği anlaşılmaktadır.

Maddenin değişikliğinden önceki düzenleme incelendiğinde çalışma hayatına ilişkin raporların sadece iş müfettişleri tarafından tutulabildiği, 6111 Sayılı Kanun ile bölge Müdürlüğü memurlarının da denetlemeye yetkili kılındıkları anlaşılmaktadır. Bu değişiklik dışında ayrıca kararlara karşı yargı yolu da düzenlenmiştir.

Maddedeki açık düzenlemeye göre sadece iş müfettişi raporlarına karşı adli yargı yolu açık bırakılmıştır. Tutanak düzenlemeye yetkili bölge müdürlüğü memurları tarafından tutulan tutanaklara ilişkin yasa yolundan maddede bahsedilmemiştir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 125. Maddesine göre idarenin her türlü eylem ve işlemlerine karşı yargı yolu açıktır. Bölge Müdürlüğü memuru tarafından tutulan tutanaklara karşı adli yargının görevli olduğuna ilişkin düzenleme bulunmadığına göre Anayasanın açık hükmü karşısında davaya bakmakla idari yargı yeri görevlidir.

Mahkemenin hukuki yararın varlığı veya yokluğunu tartışabilmesi için uyuşmazlığı çözmekle görevli olması gerekir. Yukarıda açıklandığı üzere davacı bu rapora karşı ancak idari yargı yoluna başvurabilir.

Mahkemenin yargı yolu hususunu gözetmeden yazılı şekilde karar vermesi hatalıdır.

Mahkemenin hukuki yararın varlığı veya yokluğunu tartışabilmesi için uyuşmazlığı çözmekle görevli olması gerekir. Yukarıda açıklandığı üzere davacı bu rapora karşı ancak idari yargı yoluna başvurabilir.

Mahkemenin yargı yolu hususunu gözetmeden yazılı şekilde karar vermesi hatalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 08/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/39857, Karar No: 2022/14719, Tarih: 20.09.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/39857 E.  ,  2022/14719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre bilinen en son adreste tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adrese kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bulunmaması halinde kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan Kanun'un 35. maddesine göre tebligat yapılması, daha önce kendisine tebligat yapılan adresin olmaması halinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması halinde ilanen tebligat yapılması gerektiği nazara alındığında, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35/2. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için muhatabın adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresinin tespit edilememesi durumlarında, daha önce bildirilen adrese kanunun gösterdiği usullere uygun bir tebligat yapılması gerekmesine karşın, yokluğunda hüküm kurulan sanığın yakalama ile alınan savunmasında bildirdiği son adresine çıkartılan tebligatın iadesi üzerine, aynı adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmış ise de, bu adrese daha önce usulüne uygun herhangi bir tebligat yapılmamış olması nedeni ile tebligat işleminin usulsüz olduğu anlaşılmakla, Tebligat Kanununun 32/2. maddesi gereğince usulsüz tebliğ halinde, muhatabın hükmü öğrendiğini beyan ettiği tarihin tebliğ tarihi olarak kabul edilmesi gerektiği ve bu nedenle sanık müdafisinin öğrenme üzerine verdiği 13.01.2017 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 20.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/804, Karar No: 2011/2449, Tarih: 08.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/804 E.  ,  2011/2449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görev yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçlu şirket malları üzerinde haciz yapılmadığını, bu nedenle şirket müdürünün şahsen sorumlu tutulamayacağını ve davalı SGK'ya garameten pay verilemeyeceğini, şirket alacağının tamamının kamu alacağı olup olmadığının belli olmadığını ileri sürerek, satış bedelinin müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan SGK vekili, şikayetin sıraya değil, alacağın esas ve miktarına ilişkin olduğunu savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı iddialarının sıraya ilişkin olmadığı, alacağın esas ve miktarı ile ilgili olduğu, bu nedenle davaya bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu gerekçesiyle, davanın görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

İİK'nun 142 nci maddesi uyarınca, sıra cetveline yönelik itirazlar kural olarak genel mahkemelerde ileri sürülebilir; itiraz, sadece sıraya ilişkin ise görev, icra mahkemesinindir. Şikayetçinin, alacağın hiç ya da gösterilen miktarda olmadığı yönünde bir itirazı bulunmadığından, İcra Mahkemesi'nce şikayetin, sadece sıraya yönelik olduğunun kabulü ile işin esasına girilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün şikayetçi yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 08.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9224, Karar No: 2021/3049, Tarih: 24.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/9224 E.  ,  2021/3049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/3-1.a, 52/2-4, 53/6. maddelerine göre mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde Fatsa Devlet Hastanesinde genel cerrahi uzmanı olarak görev yaptığı, hamile olan ölenin 16/09/2008 günü sancılarının başlaması üzerine müracaat ettiği Fatsa Devlet Hastanesi'nde mükerrer seksiyo ile canlı bebek doğurtulduğu, post op takiplerinde bulantı, kusma şikayetlerinin olması üzerine semptomatik tedavi uygulandığı, şikayetlerinin geçmemesi üzenine 19/09/2008 günü genel cerrahi konsültasyonu yapıldığı ve önerilerde bulunarak ilave tetkikler istendiği, 28/09/2008 günü peritonit, ileus tanısı ile cerrahi servisine nakledildiği ve hasta izinli olarak evine gönderildiği, şikayetlerinin artması üzerine 29/09/2008 günü İstanbul iline yakınlarının isteği üzerine sevk edildiği, 03/10/2008 günü Marmara Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesine girişi yapılacak aynı gün kolon perforasyonu ön tanısı ile operasyona alındığı, takiplerinde anterokütan fistül nedeniyle 30/10/2008 günü tekrar ameliyat edildiği, yoğun bakımda takip edilen hasta 06/11/2008 günü öldüğü olayda; Yüksek Sağlık Şurasının 13150 sayılı kararında, "...Konsültasyon istenen hastayı iyi değerlendirmediği, kişideki bulguların uzamış ileus tablosu olduğu, bunun ayırıcı tanısının konması için ayakta direk batın grafisi istenmesinin gerektiği halde bunun yapılmamış olduğu, kişiye yapılan USG'de abdomende bol serbest sıvı, hava sıvı seviyeleri görülmesine rağmen buna yönelik tedavi uygulamadığı, hastaya USG sonrası mutlaka BT çektirmesi gerekirken bunu yaptırmadığı, hastanın takip, tedavi ve tetkiklerinin yetersiz olduğun ve bu yetersizliklerin ölümle illiyet bağının olduğu cihetle, Dr. ...'in (Genel Cerrahi Uzmanı) kusurlu olduğuna, Şuramızca oybirliği ile karar verildi" şeklinde bildirildiği, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Genel Kurulunca tanzim edilen 08/10/2015 tarihli raporunda da, "...26/09/2008 tarihinde batın USG’de saptanan bulgular itibariyle hastanın ayakta direk batın grafisinin çekilerek akut batın yönünden hastanede müşahede altında tutulması gerektiği sevk kararı alınması durumunda da sevk koşulları sağlanarak ambulans ile sevk edilmesi gerektiğinden Genel Cerrahi Uzmanı Dr. ...’in kusurlu olduğu..." tespit edildiğinden mahkemece sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin eksik incelemeye, illiyet bağı bulunmadığına, mahkumiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin eksik incelemeye, illiyet bağı bulunmadığına, mahkumiyet kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi yerine 50/3. maddesi şeklinde gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün (4) numaralı fıkrasında yer alan, "TCK'nın 50/3." ibaresinin, "TCK'nın 50/4" ibaresi olarak değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3854, Karar No: 2008/4069, Tarih: 13.03.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/3854 E.  ,  2008/4069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2007

Davacı, murisinin meslek hastalığı sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, meslek hastalığı sonucu ölen H.T.’nın hak sahibi olan  davacıların manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M. Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin  27.6.2007 gün ve  188 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca,  meslek hastalığı ile ölüm  arasındaki  illiyet bağını  belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre,  öncelikle 506 sayılı Yasanın  109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca ölümün meslek hastalığı (Pnömokonyoz) sonucu meydana gelip gelmediği konusunda, Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32493, Karar No: 2015/1299, Tarih: 21.01.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/32493 E.  ,  2015/1299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın hangi tarihten itibaren kurumda kaydı bulunmayan sayacı kullandığının kesin olarak saptanması, kayıtlı olmayan sayacın kullanıldığı süreye ve tespit tutanaklarında belirtilen devreden çekilen akım değerine göre yine tespit tutanaklarında belirtilen endeks değerinin uyumlu olup olmadığı konusunda teknik bilirkişiden rapor alınması, sonucuna göre de sanığın karşılıksız yararlanma kastı ile hareket edip etmediğinin değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.01.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6773, Karar No: 2024/7528, Tarih: 02.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6773 E.  ,  2024/7528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/465 E., 2024/1 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Pazarcık 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2016/145 E., 2020/371 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı, davalı ve fer'i müdahil SGK Başkanlığı vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili ve fer'i müdahil SGK Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle davacının, davalı Belediyeye devredilen ... Belediyesinde 24.05.2004 - 15.11.2011 tarihleri arasında kesintisiz ve sürekli çalıştığını, ancak hizmetlerinin Kuruma bildirilmediğini, kesinleşen Pazarcık Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/122-2015/293 E.K. sayılı dosyasında işçilik alacaklarının hüküm altına alındığını ileri sürerek, davacının 24.05.2004 - 15.11.2011 tarihleri arasındaki çalışmalarının tespiti ile anılan hizmetlerin diğer hizmetleri ile birleştirilmesine karar verilmesini istemiş, 19.03.2019 tarihli dilekçesi ile davacının yaz ve kış aylarında asgari ücreti elden alarak şoför olarak çalıştığını, iş görme borcu altındayken kışın yolların kapalı olduğu zamanlarda doğal olarak çalışmadığını beyan etmiştir.

II.CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle davanın reddini istemiştir.

Feri müdahil SGK Başkanlığı vekili cevap dilekçesinde özetle davanın reddini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

Yapılan yargılama, toplanan deliller, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, kamu kuruluşu olan belediyenin asli görevleri arasında olan temizlik hizmetlerinin süreklilik arz ettiği, davacının davalı ... başkanlığına ait iş yerinde 24.05.2004 - 04.01.2010 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı ve eylemli olarak günün asgari ücreti karşılığı çalıştığı; çalışanların sosyal güvenliklerinin işverenlerin tek taraflı irade bildirimlerine terk edildiği, tek taraflı yapılan işe giriş ve çıkışların çalışanları bağlamayacağı, işe giriş ile birlikte sigortalılık hak ve yükümlülüklerinin başladığı, sigortalılığın zorunlu, kişiye bağlı ve devredilemez bir Anayasal hak olduğu, ihtilaf konusu dönemde işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmemesinde davacının bir kusurunun bulunmadığı, davacının davalı iş yerinde talep edilen dönemler arasında duraksamaya yer vermeyecek şekilde fiili çalışmasının yeterince açıklığa kavuştuğu gerekçesiyle, açılan davanın kısmen kabül kısmen reddi ile