muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4235, Karar No: 2019/7317, Tarih: 10.12.2019

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 4. maddesinde, ortak yerlerin konusunun sözleşme ile belirtilebileceği düzenlenmiş ve sayılan ortak yerlerin dışında kalıp da, yine ortaklaşa kullanma, korunma veya faydalanma için zaruri olan diğer yerler ve şeylerinde ortak yer konusuna gireceği, 5. maddesinde, arsa payının, kat mülkiyetinden veya kat irtifakından ayrı olarak devredilemeyeceği gibi, miras yoluyla da geçmeyeceği ve başka bir hakla kayıtlanamayacağı düzenlenmiştir.

Kanunun 12. maddesinde, “Kat mülkiyetinin kurulması için, anagayrimenkulün kat mülkiyetine çevrilmesi hususunda o gayrimenkulün maliki veya bütün paydaşlarının aşağıda yazılı belgeler ile birlikte tapu idaresinde istemde bulunması gerekir: a) (Değişik: 15/2/2018-7099/5 md.) Anagayrimenkulde, yapı veya yapıların dış cepheler ve iç taksimatı bağımsız bölüm, eklenti, ortak yerlerinin ölçüleri ve bağımsız bölümlerin konum ve büyüklüklerine göre hesaplanan değerleriyle oranlı arsa payları, kat, daire, iş bürosu gibi nevi ile bunların birden başlayıp sırayla giden numarası ve bağımsız bölümlerin yapı inşaat alanı da açıkça gösterilmek suretiyle, proje müellifi mimar tarafından yapılan, yetkili kamu kurum ve kuruluşlarınca anagayrimenkulün maliki veya bütün paydaşlarının imzaları alınarak onaylanan ve elektronik ortamda tapu müdürlüğüne gönderilen mimarî proje ile yapı kullanma izin belgesi. b) Bağımsız bölümlerin kullanılış tarzına, birden çok yapının varlığı halinde bu yapıların özelliğine göre 28. maddedeki esaslar çerçevesinde hazırlanmış, kat mülkiyetini kuran malik veya malikler tarafından imzalanmış bir yönetim plânı” kat mülkiyetinin kuruluşuna ilişkin bilgi ve belgeler düzenlenmiştir.

Kanunun 15. maddesinde, kat maliklerinin kendilerine ait bağımsız bölümler üzerinde, bu kanunun ilgili hükümleri saklı kalmak şartiyle, Medenî Kanunun maliklere tanıdığı bütün hak ve yetkilere sahip olduğu, 16. maddesinde ise, kat maliklerinin anagayrimenkulün bütün ortak yerlerine, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik ve ortak yerlerde kullanma hakkına sahip olduğu, bu hakkın aksine sözleşme olmadıkça her kat malikine ait arsa payı ile orantılı olduğu belirtilmiştir.

Kanunun 15. maddesinde, kat maliklerinin kendilerine ait bağımsız bölümler üzerinde, bu kanunun ilgili hükümleri saklı kalmak şartiyle, Medenî Kanunun maliklere tanıdığı bütün hak ve yetkilere sahip olduğu, 16. maddesinde ise, kat maliklerinin anagayrimenkulün bütün ortak yerlerine, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik ve ortak yerlerde kullanma hakkına sahip olduğu, bu hakkın aksine sözleşme olmadıkça her kat malikine ait arsa payı ile orantılı olduğu belirtilmiştir.

Yine Kanunun 19. maddesine göre, “kat malikleri, anagayrimenkulün bakımına ve mimarı durumu ile güzelliğini ve sağlamlığını titizlikle korumaya mecburdurlar. (Değişik ikinci fıkra: 14/11/2007-5711/8 md.) Kat maliklerinden biri, bütün kat maliklerinin beşte dördünün yazılı rızası olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerinde inşaat, onarım ve tesisler, değişik renkte dış badana veya boya yaptıramaz. Ancak, ortak yer ve tesislerdeki bir bozukluğun anayapıya veya bağımsız bir bölüme veya bölümlere zarar verdiğinin ve acilen onarılması gerektiğinin veya anayapının güçlendirilmesinin zorunlu olduğunun mahkemece tespit edilmiş olması halinde, bu onarım ve güçlendirmenin projesine ve tekniğine uygun biçimde yapılması konusunda kat maliklerinin rızası aranmaz. Kat maliki kendi bağımsız bölümünde anayapıya zarar verecek nitelikte onarım, tesis ve değişiklik yapamaz. Tavan, taban veya duvar ile birbirine bağlantılı bulunan bağımsız bölümlerin bağlantılı yerlerinde, bu bölüm maliklerinin ortak rızası ile anayapıya zarar vermeyecek onarım, tesis ve değişiklik yapılabilir. Her kat maliki anagayrimenkule ve diğer bağımsız bölümlere, kusuru ile verdiği zarardan dolayı diğer kat maliklerine karşı sorumludur.” Kanunun 42. maddesine göre de,

“Kat malikleri, anagayrimenkulün ortak yerlerinde kendi başlarında bir değişiklik yapamazlar; ortak yerlerin düzgün veya bunları kullanmanın daha rahat ve kolay bir hale konulmasına veya bu yerlerden elde edilecek faydanın çoğaltılmasına yarıyacak bütün yenilik ve ilaveler, kat maliklerinin sayı ve arsa payı çoğunluğu ile verecekleri karar üzerine yapılır… Bu işlerin giderleri, yeniliklerden faydalananlar tarafından, faydalanma oranına göre, ödenir”

Kanunun 27. ve 32. maddelerinde, anagayrimenkulün, kat malikleri kurulunca yönetileceği ve yönetim tarzının, kanunların emredici hükümleri saklı kalmak şartiyle, bu kurul tarafından kararlaştırılacağı, bütün kat malikleriyle külli ve cüzi halefleri, yönetici ve denetçiler, kat malikleri kurulunun kararlarına uymakla yükümlü olduğu, 28. maddesinde ise yönetim planının anagayrimenkulün yönetim tarzını, kullanma maksat ve şeklini düzenlediği, bütün kat maliklerini bağlıyan bir sözleşme hükmünde olduğu, yönetim planının değiştirilmesi için bütün kat maliklerinin beşte dördünün oyunun şart olduğu ve kat maliklerinin 33. maddeye göre mahkemeye başvurma haklarının saklı olduğu düzenlenmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 27. maddesinde açıkça belirtildiği üzere, anagayrimenkul kanunların emredici hükümlerine aykırı yönetilemeyeceğine göre, yönetim planında kanunun emredici hükümlerine aykırı düzenlemeler yer alamaz.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; KMK’na göre anagayrimenkulün ortak yerlerinin belirlenmesi ile ortak yerlerin kullanımının bir veya bir kısım kat maliklerine bırakılması farklı hukuki düzenlemelere tabidir. Kanuna göre, ortak yerler mimari proje ve bütün maliklerce düzenlenen ilk tescildeki sözleşme (yönetim plan) ile belirlenebileceği gibi kullanımı da bir veya bir kısım kat maliklerine bırakılabilir. Anagayrimenkulün tüm kat maliklerinin oybirliği ile alacakları kararla bir kısım yerlerin ortak alandan çıkarılması veya bir kısım yerlerin ortak alan olarak belirlenmesi de mümkündür. Bununla birlikte tüm kat maliklerinin oybirliği olmadan alınan ve ortak alanlarda mülkiyet/arsa payı değişikliği anlamına gelecek kararlar mutlak butlanla hükümsüzdür. Bütün bunlara karşılık; anagayrimenkul kat malikleri kurulunca yönetileceği ve anagayrimenkulün yönetim tarzı, kullanma maksat ve şeklinin yönetim planı ile kat malikleri kurulu tarafından belirleneceğine göre, kat malikleri kurulunun 4/5 (tüm kat maliklerinin) çoğunluğu ile alacakları kararla özel amaca tahsisli (sığınak, kapıcı dairesi v.b. gibi oybirliği gerektirmeyen) olmayan bir kısım ortak yerlerin kullanımı bir veya bir kısım kat maliklerine bırakılabilir. Kat malikleri anagayrimenkulün bütün ortak yerlerine, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olup, ortak alanlar üzerinde Yasanın kat maliklerine tanıdığı hak ve yetkiler, kat malikleri kurulu kararı ile devredilemez ve kaldırılamaz. Ayrıca yönetimin veya yöneticinin, kat malikleri kurulu kararlarını onay yetkisi bulunmadığı gibi, kat malikleri kurulunca alınan kararların yerine getirilmesi yöneticinin görevlerindendir.

Somut olayda, anagayrimenkul üzerinde tek yapının bulunduğu, yapıda otel-mağaza- ofis, rezidans ve graj bölümlerinin yer aldığı, toplu yapıya geçilmediği, yönetim planının 63. maddesinde ilgili anabölümlerde bulunan ortak alanların kullanımının o bölüm maliklerine bırakıldığı anlaşılmakla, mahkemece yukarıda açıklanan hususlar dikkate alınarak tarafların tüm delilleri ile birlikte iptali istenen (yönetim planının 10. ve 14. md eklenen) maddelerin değerlendirilmesi ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, kanuna ve uyuşmazlığa uygun düşmeyen bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 10/12/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12715, Karar No: 2009/1275, Tarih: 19.02.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/12715 E.  ,  2009/1275 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı banka vekili dava dışı borçluya ait taşınmazın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde müvekkilinin ipoteğinin dikkate alınmadığını, bir başka takip dosyasından konulan ihtiyati haczinin de sıraya sokulmadığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davacının ihtiyati haciz konusu ettiği alacağın usulsüz bankacılık işleminden doğduğunu ve ipoteğin kapsamında olmadığını, ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile yapılan diğer takipte ise borcun ödenmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 150/c maddesi uyarınca tapu kaydına konulan şerhin kaldırıldığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İcra Mahkemesince yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre, davacının sıra cetvelini düzenleyen icra müdürlüğüne hitaben yazdığı 30.05.2008 tarihli yazıda ipotek kapsamında bir alacaktan söz edilmediği, 23.437,25 TL. nakdi ve 3.350,- TL. gayrinakdi risk bulunduğunun bildirildiği; icra tutanağında 150/c şerhi ile birlikte haczin de kaldırılmasının istenmesinin ipoteğin sona erdiğinin ikrarı niteliğinde olduğu, ihtiyati haczin ise kesinleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle İcra ve İflas Kanunu’nun 4949 sayılı yasa ile değişik 268 nci maddesinin atfı dolayısıyla aynı yasanın 100 ncü maddesindeki şartları taşımadığı anlaşılan Gaziantep 2. İcra Müdürlüğü'nün 2006/9903 sayılı takip dosyasından konulan ihtiyati haczin, davalı yanca konulan ilk hacze iştirak hakkı bulunmamasına göre, davacı banka vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca reddi gerekmiştir.

2- Davacı bankanın 30.05.2008 tarihli yazısı içeriğinden ipotekle temin edilmiş alacağın sona ermediği ve tapu sicilinden de bu ipoteğin fekkedilmediği anlaşıldığından, ipoteğin tesisi tarihi de göz önünde tutulmak suretiyle ödemeye karar verilmek gerekirken, bir takım işlem ve beyanların ikrar sayılması yolu ile bu yöne ilişkin şikayetin reddinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 sayılı bentte açıklanan nedenle davacı banka vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 sayılı bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 19/02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.

Karşılaştırıldı.
Yargıtay — Esas No: 2016/17704, Karar No: 2018/2093, Tarih: 16.04.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/17704 E.  ,  2018/2093 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ve Deri Mamülleri San. ve Tic.Ltd.Şti. vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında ... . Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 13/10/2015 gün ve 2014/130-2015/328 E.-K. sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 17/06/2016 gün ve 2016/2465-2016/10937 E.-K. sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 14,00 -TL harç ve takdiren 315,00-TL. para cezasının karar düzeltme isteyen davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 16/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/634, Karar No: 2014/4545, Tarih: 13.03.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/634 E.  ,  2014/4545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Emirdağ Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/07/2012

NUMARASI : 2012/65-2012/264

Dava dilekçesinde, nüfus kaydının düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı Nüfus Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde, nüfusta dayısı S.. S.. ile yengesi Hanife çocukları olarak kayıtlı olduğunu, gerçeğe aykırı bu kaydın iptali ile nüfus kaydının gerçek anne ve babası Satı ve B.. K.. üzerine yazılmasını ve Söyüt olan soyadının da "Kavak" olarak değiştirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden; davacının, nüfus kaydında görünen babası S.. S.. hanesine, 05.01.1989 doğumlu olarak 17.01.1991 tarihinde Af Kanununa göre tescil edildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Görevin Belirlenmesi ve Niteliği başlıklı 1. maddesinde mahkemelerin görevinin ancak kanunla düzenleneceği ve göreve ilişkin kuralların kamu düzeninden olduğu belirlendiğinden bu husus mahkemelerce yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. Dava, Türk Medeni Kanununun 286 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağının reddi istemine ilişkin olup 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesinde 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMK m.118-395) kaynaklanan bütün davalarda aile mahkemesinin görevli olduğu hükme bağlanmıştır. Şu halde davanın aile mahkemesinde görülüp karara bağlanması gerekirken, bu husus düşünülmeden asliye hukuk mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19806, Karar No: 2015/4844, Tarih: 18.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/19806 E.  ,  2015/4844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Müştekinin ayrıntılı beyanı alınarak, suça konu paranın sanığın eline ne şekilde geçtiği hususu şüpheye yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturularak, sanığın suça konu parayı müştekinin elindeyken çekip alması halinde eylemin TCK'nın 142/2-b maddesinin ilk cümlesindeki suçu oluşturacağı; suça konu parayı müştekinin rızası ile sanığa verdikten sonra sanığın paraları gazete kağıdına sarar gibi bir takım hareketler yapıp şikayetçinin dikkatini dağıtarak paraları alıp kaçması halinde gerçekleşen eylemin ise TCK'nın 141/1 maddesindeki suçu oluşturacağının gözetilmemesi,

2-Kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c bendinde belirtilen haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, yalnızca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3-6183 sayılı Kanunun 106/1. maddesinde belirlenen 20 TL’den az gerçekleşen yargılama masrafının, 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesi gereğince Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9524, Karar No: 2015/11708, Tarih: 04.06.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/9524 E.  ,  2015/11708 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/176395

MAHKEMESİ : Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2013/6 (E) ve 2013/457 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nın 34, 230, 232 ve 289. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eyleminin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan sanık hakkında 04.12.2012 tarihli hükmün açıklanmasının geri birakılmasına dair karara ilişkin kurulan gerekçeye atıfta bulunmakla yetinilerek gerekçeden yoksun olarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 04/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8309, Karar No: 2013/4336, Tarih: 12.03.2013

**9. Ceza Dairesi         2012/8309 E.  ,  2013/4336 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtiraz eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtiraz yazısının tarihi : 07.08.2012

İtiraz edilen daire kararı : 22.05.2012 tarih ve 2011/2885 – 2012/6594 sayılı bozma kararı

İtirazla ilgili mahkeme kararı : İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.12.2007 tarih, 2006/199-2007/407 sayılı kararı

İtiraza konu olan sanıklar : 1- ... 2- ...

İtirazla ilgili hüküm : 1- Sanık ... hakkında;

a- TCK'nın 265/1-4, 62, 63, 58, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet b- TCK'nın 125/3-a, 4, 43, 62, 63, 58, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet c- TCK'nın 152/1-a, 168/2, 62, 63, 58, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- Sanık ... hakkında; TCK'nın 152/1-a, 62, 63, 58, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Suç : Mala zarar verme, hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı ve ekindeki dava dosyası, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun”un 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelendi:

Sanıklar hakkında mala zarar verme, hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından açılan davanın yargılaması sonunda kurulan mahkumiyet hükmü sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizce “Sanıkların kardeşi olan ve beyanı hükme esas alınan tanık Yaşar Tülekaslan'a tanıklıktan ve yeminden çekinme hakkının hatırlatılmaması suretiyle CMK'nın 45. maddesine muhalefet edilmesi” kanuna aykırı görüldüğünden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 07.08.2012 tarihli itiraz dilekçesinde;

“5271 sayılı CYY’nın “Delilleri Takdir Yetkisi” başlıklı 217. maddesinde;

1) Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir.

2) Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir” hükmü yer almaktadır.

Buna göre, vicdani kanıt sisteminin geçerli bulunduğu ceza yargılaması hukukumuzda, özgür iradeye dayalı olan tanık beyanlarının da dosyada varlığını koruyan diğer tüm kanıtlar gibi hâkim tarafından serbestçe takdir edilip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Hakim sadece tanık beyanı ile yetinmeyecek, müştekilerin beyanları ve dosyadaki tüm delilleri değerlendirecektir.

Somut olayımızda,

Mahkemece tanık olarak dinlenen sanıkların anneleri bir kardeş’i tanık Yaşar Tülekaslan'a 5271 sayılı tanıklıktan ve yeminden çekinme hakkının hatırlatılmaması suretiyle CMK'nın 45. maddesine muhalefet edilmişse de, tanıklıktan ve yeminden çekinme hakkının hatırlatılmaması sonuca etkili değildir.

Hakim sadece tanık beyanı ile yetinmeyecek, müştekilerin beyanları ve dosyadaki tüm delilleri değerlendirecektir.

Somut olayımızda,

Mahkemece tanık olarak dinlenen sanıkların anneleri bir kardeş’i tanık Yaşar Tülekaslan'a 5271 sayılı tanıklıktan ve yeminden çekinme hakkının hatırlatılmaması suretiyle CMK'nın 45. maddesine muhalefet edilmişse de, tanıklıktan ve yeminden çekinme hakkının hatırlatılmaması sonuca etkili değildir.

Zira, Tanık olarak beyanı alınırken tanıklıktan ve yeminden çekinme hakkı hatırlatılmamak suretiyle CMK'nın 45 ve 51. maddelerine aykırı davranılmış ise de, hükmün bu tanığın beyanları dışındaki delillere göre de (kısaca müşteki beyanları, 27/06/2006 tarihli ekspertiz raporu, vs.) isabetli olduğunun anlaşılması karşısında, bahsedilen eksiklik sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılamayacağı” ileri sürülerek Dairemiz bozma kararına karşı itirazda bulunulmuş ve hükmün onanması talep edilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile Dairemiz arasındaki uyuşmazlık, sanıkların kardeşi olan ve beyanı hükme esas alınan tanık Yaşar Tülekaslan'a tanıklıktan ve yeminden çekinme hakkının hatırlatılmaması suretiyle CMK'nın 45. maddesine muhalefet edilmesinin bozmayı gerektirecek bir kanuna aykırılık oluşturup oluşturmadığı ve hükmün anılan tanık beyanı dışındaki delillere göre isabetli olup olmadığına karar verilip verilemeyeceğine ilişkindir.

İtiraz, 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkralar kapsamında bir bütün olarak incelendiğinde;

Sanıkların atılı suçları işledikleri tanık Yaşar Tülekaslan'ın beyanı dışında mağdur anlatımları ve olay tutanakları ile de sübuta erdiği, ayrıca dosya ve tanık Yaşar Tülekaslan'ın ifadesine göre, tanığın sanık ... tarafından karakoldaki ecza dolabının kırılması ve sanık ... tarafından polis aracının tekmelenmesi eylemlerini görmediği de nazara alındığında itiraz yerinde görülerek aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR:

1- Dairemizin itiraz edilen bozma kararının kaldırılmasına,

2- Sanıklar müdafilerinin temyizlerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.