muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/607, Karar No: 2010/663, Tarih: 15.12.2010

Mecburi tahkim; doğrudan doğruya kanundan doğan bir tahkim türüdür. Bu tür tahkimde dava mahkemelerde açılmaz, ihtilaf çözüm için hakemlere götürülür. Mecburi tahkim özel kanunlarla öngörülmüş olup, bu kanunlarda kimin hakem olacağı, hakemin görev ve yetkileri düzenlenmiştir. Mecburi tahkim, HUMK’da yer almamış olup, bu Kanunda sadece 516 ilâ 536. maddeler arasında ihtiyari tahkim hükümlerine yer verilmiştir (Doç.Dr. Kemal Dayınlarlı, HUMK’da Düzenlenen İç Tahkim, Ankara-1977, s.7-11).

Öteki deyişle; bazı hallerde, taraflar arasında ortaya çıkan özel hukuk alanına ilişkin uyuşmazlıkların, evvelce bu konuda bir tahkim sözleşmesi yapılmamış olmasına rağmen, sıfatları belirtilen kişiler tarafından bakılması zorunlu kılınmıştır ki, buna mecburi yada kanuni tahkim denilmektedir.

Tahkimin hangi hallerde mecburi olduğu, özel kanun hükümleri ile tayin edilir; mecburi tahkime tabi iş ve davalarda, taraflar Devlet mahkemelerinde yani genel mahkemelerde dava açamazlar; kanunla gösterilen  hakemlere başvurmaya, bir başka söyleyişle hakemlerde dava açmaya mecburdurlar.

Durumun Türk Anayasa Hukuku bakımından incelenmesine gelince;

Bilindiği gibi Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununda düzenlenen İhtiyari Tahkim’de, bir hak üzerinde uyuşmazlığa düşmüş olan iki tarafın anlaşarak bu uyuşmazlığın çözümünü özel kişilere bırakmaları ve uyuşmazlığın özel kişiler tarafından incelenip karara bağlanması amaçlanmıştır. Bu tahkim türünde tarafların rızaları mevcut olup yanların anlaşmaları ile ihtiyari tahkimin başlamasında bir sorun çıkmayacaktır. Çünkü ihtiyari tahkimde taraflar hakeme başvurmak zorunda değillerdir. Zorlama olmadan özgür iradeleri ile çözebilecekleri alanlardaki uyuşmazlıklarını yargı önüne getirmeden anlaşarak hakeme götürerek çözebileceklerdir.

Mecburi Tahkimde ise, tarafların özgür iradeleri dışında uyuşmazlıklarını belli kurullarda çözümlemeleri yasal zorunluluk olarak ortaya çıkmaktadır. Bu kurullardaki yargılamanın adil yargılama ilkesiyle hak arama özgürlüğüyle bağdaşıp bağdaşmadığı hususu Anayasal bir sorun olup, Hukuk Genel Kurulu önüne gelen bir uyuşmazlık değildir.

Kamu Kuruluşları arasındaki uyuşmazlıkların mecburi tahkim yolu ile çözümlenmesi 3533 sayılı “Umumi Mülhak ve Hususi Bütçelerle İdare Edilen Daireler ve Belediyelerle Sermayesinin Tamamı Devlete veya Belediye veya Hususi İdarelere Ait Daire ve Müesseseler Arasındaki İhtilafların Tahkim Yolu İle Halli Hakkında Kanun”da düzenlenmiştir.

Mecburi tahkim, 3533 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kuruluşlarının, özel hukuktan kaynaklanan uyuşmazlıklarının çözümünde uygulanmaktadır.

3533 sayılı Yasa’nın 1.maddesinde;’’ Umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı Devlete veya belediye veya hususi idarelere aid olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanlar bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledilirler.’’ hükmüne yer verilmiştir.

3533 sayılı Yasa’nın 1.maddesinde;’’ Umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı Devlete veya belediye veya hususi idarelere aid olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanlar bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledilirler.’’ hükmüne yer verilmiştir.

Aynı yasanın 4.maddesi;’’Katma bütçe ile idare edilen daireler, belediyeler, özel bütçe ile idare olunan veya sermayesinin tamamı Devlet, belediye veya özel idarelere ait olan daire ve müesseselerin veya bu daire ve müesseselerden biriyle ikinci maddede yazılı dairelerden biri arasında çıkan uyuşmazlıklar, bulunduğu yerin ve taşınmaza ilişkin uyuşmazlıklarda, taşınmazın aynına yönelik olanlar hariç olmak üzere o taşınmazın bulunduğu yerin ve taraflar değişik yerlerde bulunuyorlarsa davalı durumunda olan daire veya müessesenin ve davalılar birden çok olduğu takdirde bunlardan birinin bulunduğu yerin yüksek dereceli hukuk mahkemesi başkanı veya hakimi tarafından hakem sıfatıyla çözümlenir.’’ şeklinde düzenlenmiştir.

Anılan yasanın gerekçesindeki sözlere ve bilimsel görüşlere göre; 3533 sayılı Yasanın kabul edilmesiyle gerçekleştirilmesi istenen amaç; bu kanun kapsamına giren idare ve müesseselerin aralarında çıkan uyuşmazlıkların, gerçek kişiler arasında çıkan uyuşmazlıklardan farklı nitelikleri ve özellikleri bulunması, bu kuruluşların hukuk müşavirliklerine sahip olmaları nedeniyle işi kolaylıkla inceleyip az masrafla kısa zamanda uyuşmazlıkların sonuçlandırılması ve genel mahkemelerin işlerinin azaltılmasıdır. Nitekim, bir kısım hakemler tarafından verilen kararların kesin olması ve bir kısım kararların da ancak itirazının mümkün bulunması, gerçek amacının bu olduğunu belirlemektedir(Prof. Dr. Baki Kuru; Hukuk Muhakemeleri Usulü, 1991,Cilt;4,Sayfa;3966).

Bir uyuşmazlığın 3533 sayılı Kanun çerçevesinde çözülebilmesi için, anılan Kanunun 1. maddesindeki açık hükme göre, uyuşmazlık; umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı Devlete veya belediye veya hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkmış olmalı ve adli yargının görev alanı içerisinde bulunmalıdır. Uyuşmazlığın her iki tarafının da bu hüküm kapsamında olması zorunludur; aksi takdirde, davaya anılan Kanun çerçevesinde mecburi hakem sıfatı ile bakılamaz.

Öteki deyişle; bu uyuşmazlığa 3533 sayılı yasa hükümlerine göre bakılabilmesi için davanın her iki tarafının da yasanın 1. maddesinde sayılan kamu kurumlarından biri olması gerekir.

Davacı TODAİ ve Mersin Üniversitesinin, 3533 sayılı Kanun kapsamında bulunup bulunmadığının aydınlığa kavuşturulabilmesi için, tarafların tabi olduğu mevzuat ve hukuksal statü ortaya konulmalıdır.

Öteki deyişle; bu uyuşmazlığa 3533 sayılı yasa hükümlerine göre bakılabilmesi için davanın her iki tarafının da yasanın 1. maddesinde sayılan kamu kurumlarından biri olması gerekir.

Davacı TODAİ ve Mersin Üniversitesinin, 3533 sayılı Kanun kapsamında bulunup bulunmadığının aydınlığa kavuşturulabilmesi için, tarafların tabi olduğu mevzuat ve hukuksal statü ortaya konulmalıdır.

Yukarıda harç ile ilgili açıklamalar kısmında da açıklandığı üzere davalı Mersin Üniversitesi; 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu’nun, (II) sayılı cetvelin  “özel bütçeli idareler’’ sütununun A bendinin, 46. sırasında  yer almaktadır. Davacı TODAİ ise aynı cetvelin B bendinin, 7. sırasında sayılmaktadır. Bu hali ile davacı ve davalı üniversitenin 3533 sayılı Kanunun 1. ve 4.maddelerinde sayılan “hususi bütçeli müessese” kapsamına girdiğinin kabulü ile uyuşmazlığın anılan yasa maddeleri gereğince zorunlu tahkimde çözümlenmesi gerekir.

Bunun yanında; 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’nun “Görev ve İspat” başlıklı 76. maddesinde aynen; “Bu Kanunun düzenlediği hukukî ilişkilerden doğan davalarda, dava konusunun miktarına ve Kanunda gösterilen cezaya bakılmaksızın, görevli mahkeme Adalet Bakanlığı tarafından kurulacak ihtisas mahkemeleridir. İhtisas mahkemeleri kurulup yargılama faaliyetlerine başlayıncaya kadar, asliye hukuk ve asliye ceza mahkemelerinden hangilerinin ihtisas mahkemesi olarak görevlendireceği ve bu mahkemelerin yargı çevreleri Adalet Bakanlığının teklifi üzerine Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenir.” denilmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere; anılan madde taraf sıfatını dikkate almadan düzenlenmiştir. 3533 sayılı yasa ise, taraf sıfatına ilişkin daha özel bir düzenlemedir. Daha eski bir düzenlemede olsa, daha özel olduğundan taraf sıfatının öncelikle bu kanuna göre çözümlenmesi gerekecektir.

Daha açık ifade ile; uyuşmazlıkta taraf sıfatı öne çıktığından ve çözümlenmesi gereken husus taraf sıfatına göre yargılama usulünün belirlenmesi noktasında toplandığından ve bu konuyu da 5846 sayılı Kanun değil 3533 sayılı Kanun düzenlemiş olduğundan, öncelikle uygulanması ve bakılması gereken 3533 sayılı Kanun’un ilgili hükümleridir.

Öte yandan davanın hakemde görülmesi demek, Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu (FSEK)’nun ilgili maddelerinin olaya uygulanmayacağı anlamına gelmemektedir. Öteki deyişle; Usul olarak 3533 sayılı yasadaki hükümler uygulanacak, ancak uyuşmazlığın esasının çözümlenmesinde hakemde de görülse, FSEK’nun ilgili maddeleri gereğince karar verilecektir.

Hal böyle olunca; Davacı TODAİ ile davalı Mersin Üniversitesi arasındaki davaya, 3533 sayılı yasa kapsamında mecburi hakem tarafından bakılması gerektiğinden yargı yolu farklı olmakla dava dilekçesinin reddine karar vermek gerekirken, işin esasının incelenmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

2-Davalı G... S...’in temyizine gelince;

Hal böyle olunca; Davacı TODAİ ile davalı Mersin Üniversitesi arasındaki davaya, 3533 sayılı yasa kapsamında mecburi hakem tarafından bakılması gerektiğinden yargı yolu farklı olmakla dava dilekçesinin reddine karar vermek gerekirken, işin esasının incelenmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

2-Davalı G... S...’in temyizine gelince;

Olay tarihinde, davalı G... S... ’in, diğer davalı üniversite bünyesinde faaliyet gösteren “Sürekli Eğitim Merkezi” müdürü olarak görev yaptığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

FSEK kapsamındaki hakların ihlali halinde açılabilecek hukuk davalarından olan “tecavüzün ref’i” davasını düzenleyen 66. maddesi, bu konuda sorumluluğu düzenleyen özel hüküm içermektedir.

Madde metninde aynen ; “Manevi ve mali hakları tecavüze uğrıyan kimse tecavüz edene karşı tecavüzün ref'ini dava edebilir.

Tecavüz, hizmetlerini ifa ettikleri sırada bir işletmenin temsilcisi veya müstahdemleri tarafından yapılmışsa işletme sahibi hakkında da dava açılabilir.

Tecavüz edenin veya ikinci fıkrada yazılı kimselerin kusuru şart değildir…”

Hükmü yer almaktadır.

Anılan maddenin birinci fıkrasında, hakları tecavüze uğrayanın, tecavüz edene karşı, tecavüzün ref’i davası açabileceği; ikinci fıkrasında, tecavüzün işletmenin temsilcisi veya müstahdemleri tarafından işlenmesi halinde de aynı davanın açılabileceği; üçüncü fıkrasında ise bu davanın açılabilmesi için gerek tecavüz edenin ve gerekse de temsilci ve müstahdemlerin kusurunun dahi aramadığı düzenlenmiştir.

Anlaşılan odur ki; tecavüzün ref’i davası maddi ve manevi haklara bir tecavüzün olduğu her halde açılabilir (FSEK m.66/1). Ref davasının açılabilmesi için tecavüzde bulunanın kusurlu olması şart değildir. Kusur ve ağırlığı zararın takdirinde ve alınacak önlemlerde rol oynar(FSEK m.66/3).

Davalının başkanlık yaptığı 21.06.2002 tarihli yönetim kurulunda, dava konusu edilen, “Temel Eğitimler-2” adlı kitabın Merkeze Bağlı Yayın ve Araştırma Birimince yerel yönetimler görevde yükselme eğitiminde kullanılacak kitaplardan biri olarak tespiti, fiyatının belirlenmesi, Çukurova Üniversitesi Matbaasınca bastırılması, hazırlanması, kaç adet basılacağı, maliyet hesaplamaları ve telif ücretlerinin ödenme esaslarına ilişkin kararlar alınmış ve uygulamaya konulmuştur.

Uygulama aşamasında da, ihlale konu kitapla ilgili her türlü eylem ve işlemin davalının denetim ve gözetimi altında gerçekleştiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

“Eğitim Merkezi Müdürü” sıfatını taşıyan “Üniversite Öğretim Görevlisi” konumundaki davalının hak sahiplerinden izin alınmadan yapılacak kitap basımının ve iktibas sınırlarını aşmanın telif haklarının ihlali sonucunu doğuracağını bilmemesi mümkün olmadığı gibi, FSEK’nun 66.maddesi gereğince de temsilci sıfatı ile eylemin işlenmesinde kusurlu olmasının dahi aranmadığı belirgindir.

“Eğitim Merkezi Müdürü” sıfatını taşıyan “Üniversite Öğretim Görevlisi” konumundaki davalının hak sahiplerinden izin alınmadan yapılacak kitap basımının ve iktibas sınırlarını aşmanın telif haklarının ihlali sonucunu doğuracağını bilmemesi mümkün olmadığı gibi, FSEK’nun 66.maddesi gereğince de temsilci sıfatı ile eylemin işlenmesinde kusurlu olmasının dahi aranmadığı belirgindir.

Hal böyle olunca; davalı Üniversite ile Üniversitenin haksız fiil tarihindeki Sürekli Eğitim Merkezi (MEUSEM) Müdürü olan davalı G... S... , ihlal oluşturan eylemden zincirleme sorumludurlar.

Mahkemece, bu davalının sorumlu olduğu kabul edilerek işin esasının incelenmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamış; direnmenin uygun olduğu kabul edilmiştir.

Ne var ki işin esasına yönelik temyiz itirazları Özel Dairece incelenmediğinden dosyanın işin esası incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç :

1-Yukarıda (1). bentte gösterilen nedenle, davalılardan üniversite vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.12.2010 gününde oyçokluğu ile;

2-Yukarıda (2). bentte açıklanan gerekçelere göre Yerel Mahkemenin direnme kararı yerinde olup, işin esasına ilişkin davalılardan G... S... 'in vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 15.12.2010 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9665, Karar No: 2010/9835, Tarih: 06.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/9665 E.  ,  2010/9835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Asliye 1.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31.03.2008 gün ve 2006/275-2008/152 sayılı kararı onayan Daire’nin 18.03.2010 gün ve 2008/12163-2010/3010 sayılı kararı aleyhinde davalı ... Binici vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin keşidecisi ve kefili bulunduğu takibe konu toplam (50.000) USD bedelli bonoların davalılardan ...' ın davacı şirketteki hissesini diğer davacıya devretmesi karşılığında düzenlendiğini ve hissenin devredilmeyip bu amaçla verilen yetkinin geçersiz kılındığını, hal böyle iken davalı ...' ın bonoyu bir şirkette ortak olduğu yakın dostu diğer davalıya devrettiğini ileri sürerek, bono nedeniyle borçlu bulunulmadığının tesbitine ve yapılan ödemelerin istirdatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacıların toplam (38.000) USD bedelli 9 adet bono nedeniyle davalılara borçlu bulunmadığından tesbitine ilişkin olarak verilen karar davalılar vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalılardan L... vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... Binici vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... Binici vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 35,50 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı ... Binici' den alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 06.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/1267, Karar No: 2005/2775, Tarih: 28.03.2005

6. Hukuk Dairesi 2005/1267 E., 2005/2775 K.

**6. Hukuk Dairesi 2005/1267 E., 2005/2775 K.**

**- PAYDAŞLIĞIN GİDERİLMESİ

- TAŞINMAZ ÜZERİNDEKİ TESİSLER**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 642 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 644 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 684 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 699 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava dört adet taşınmazın paylaşılmasına ilişkindir. Mahkeme istem gibi karar vermiş, hükmü davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davalı vekilinin 507, 652, 544 parsellere ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının 495 parsele ilişkin temyizine gelince:

Dava konusu edilen ve satışına karar verilen taşınmaz üzerinde plastik seraların bulunduğu yapılan keşifte belirlenmiştir. Bu plastik seraların ve ekipmanlarının sabit olup olmadıkları, bir yerden bir yere taşınıp taşınamayacağı, taşınma esnasında malzemede değer kaybının olup olmayacağı bilirkişilerce tesbit edilmemiştir. Mahkemece yapılacak iş seraların sabit veya seyyar olup olmadıklarının araştırılması, sabit ise taraflar arasında ittifak bulunduğundan oran kurularak satış bedelinin bu oranlar dahilinde taraflara dağıtılması, sabit olmayan ve taşınabilir nitelikte ise MK. 684. maddesi kapsamında taşınabilir seraların arzın bütünleyici parçası olarak kabul edilemeyeceğinden satış bedelinin oran kurulmadan mirasçılık belgesindeki payları oranında taraflara dağıtılması gerekir. Bu husus gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olduğundan hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarıda bir nolu bentte açıklanan nedenle 507, 652 ve 544 parsellere ilişkin hüküm kısmının (ONANMASINA), İki nolu bentte yazılı nedenle 495 parsele ilişkin hüküm kısmının (BOZULMASINA) ve onanan kısım için taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 10.10,-YTL'nin mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 28.3.2005 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4888, Karar No: 2023/6905, Tarih: 28.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/4888 E.  ,  2023/6905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/907 Esas, 2022/533 Karar

HÜKÜM : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 11. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/713 E., 2020/46 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun faiz başlangıç tarihi yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı vekili ve duruşma istemi olmaksızın davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 28.11.2023 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp, hazır bulunan davalı vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında işletme hakkı devir sözleşmesi imzalandığını, dağıtım faaliyetlerinin davalı tarafından yürütüldüğü dönemde kamulaştırma kararı olmadan trafo binası yapılması nedeniyle uğranılan zararın tazmini talebi ile açılan tazminat davasının kabulüne ilişkin verilen kararın icra takibine konulması sonucu müvekkilinin ödeme yaptığını belirterek 457.231,00 TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan rücuen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacağın zamanaşımına uğradığını, ayrı tüzel kişiliğe sahip elektrik dağıtım müesseselerinin tüzel kişilikleri sonlandırılarak il müdürlüklerine dönüştürüldüğünü, bu nedenle işletme hakkı devir sözleşmesi öncesindeki dağıtım faaliyetlerinden doğan sorumluluğun müvekkiline ait olmadığını, icra dosyasına ilişkin olarak müvekkiline bildirimde bulunulmadığını, davacının söz konusu davaya ilişkin faiz ve icra dosyasına ilişkin giderleri talep hakkı bulunmadığını, ödeme tarihinden itibaren faiz işletilemeyeceğini bildirerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile işletme hakkı devir sözleşmesi 7.4. maddesi uyarınca el atma ve işletme hakkı devir sözleşmesi tarihine göre sorumluluğun davalıya ait olduğu, davacının ödediği tüm bedeli davalıdan talep edebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne, 457.231,00 TL'nin ödeme tarihi olan 09.01.2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile işletme hakkı devir sözleşmesi 7.4. maddesi uyarınca el atma ve işletme hakkı devir sözleşmesi tarihine göre sorumluluğun davalıya ait olduğu, davacının ödediği tüm bedeli davalıdan talep edebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne, 457.231,00 TL'nin ödeme tarihi olan 09.01.2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın zamanaşımına uğradığını, ihale şartnamesi, hisse satış sözleşmesi ve işletme hakkı devir sözleşmesinin birlikte değerlendirilmesi gerektiğini, bölgede faaliyet gösteren ayrı tüzel kişiliğe sahip elektrik dağıtım müesseselerinin tüzel kişilikleri sonlandırılarak il müdürlüklerine dönüştürüldüğünü, davaya dayanak mahkeme kararında tescilin davacı taraf adına yapılmasına karar verildiğini, davacının kendi adına yapılan tescilin bedelini müvekkilinden talep ettiğini, yeterli inceleme yapılmadan hüküm kurulduğunu, rücuya esas dava açılmasına davacının sebebiyet verdiğini, dava dışı kooperatifin kendi kullanımında olan trafo için kamulaştırmasız el atma tazminatı istediği hususunun mahkemece irdelenmediğini, müvekkili ile rücuya esas davanın davacısı arasında akdedilen protokolün dosyaya sunulmadığını, bahsi geçen devir protokolü olmadan kök davaya konu tesislere ilişkin sorumluluğun müvekkilinde olduğunun kabul edilemeyeceğini, mahkemece tescil hususunun irdelenmediğini, davacının ödediği tutarı ödeme tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte talep etmesinin işletme hakkı devir sözleşmesine aykırı bulunduğunu, dava açılmasına davacının sebebiyet verdiğini, rücuya esas davada davacı lehine hükmedilen vekalet ücretinin talep edilen bedelden düşülmesi gerektiğini, dava dilekçesinde ödeme tarihi 14.04.2014 olarak belirtildiği halde yargılama sırasında ödeme tarihi 09.01.2015 olarak belirlendiğini, bu durumda davanın kısmen kabulüne karar verilerek müvekkili lehine vekâlet ücretine ve yargılama giderine hükmedilmesi gerektiğini, hüküm altına alınan harç, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin de hatalı olduğunu belirterek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç