muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/971, Karar No: 2010/4119, Tarih: 16.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/971 E.  ,  2010/4119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınıp, değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, bir kısım davalıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, davacı idareden aşağıda yazılı onama harcının alınmasına, 16.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3521, Karar No: 2012/1304, Tarih: 22.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/3521 E.  ,  2012/1304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalının kooperatif ortağı olduğunu, 2009 yılı Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz ve Ağustos aylarına ilişkin kooperatif aidatlarını ödemediğinden, hakkında icra takibi yapıldığını, davalının haksız olarak takibe itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına, %40 inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, 2005 yılında kooperatifteki tüm hak ve sorumluluklarıyla birlikte hissesini devrettiği, kooperatif ortağı olmadığını bu nedenle davanın reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

Mahkemece, davalının kooperatif üyeliğini 23.05.2006 tarihinde ....'a devrettiği, davalı ile birlikte devralanın yönetim kuruluna başvurdukları ve bu kişinin ortaklığa kabul edilerek ferdileşmeye geçilince de tapu kaydının adına çıkartıldığı, bu durumda davalının üyeliğinin anılan tarihte sona erdiği, 11.06.2007 tarihli yönetim kurulu kararının ise 1163 sayılı yasaya, anasözleşmeye ve TMK' nun 2. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, aidat borcunun ödenmemesi sebebiyle başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın bilirkişi raporu esas alınarak reddine karar verilmiş ise de rapor hüküm kurmaya yeterli değildir. Mahkemece kooperatif konusunda uzman bir bilirkişi seçilerek kooperatifin defter kayıt, belgeleri, hazirun cetvelleri, genel kurul tutanakları, yönetim ve genel kurul kararları ve gerek görüldüğünde varsa kooperatife ait banka hesapları üzerinde ayrıntılı araştırma yapılarak davalı ... ... kooperatif üyeliğinin devam edip etmediği, devam etmiyorsa devir yapılıp yapılmadığı, devir yapılmış ise kime yapıldığı, devirde ortaklık hissesi ile birlikte üyeliğin de devredilip edilmediği belirlenip, üyelik devredilmemiş ise davalının aidatlardan sorumlu olacağı, hem üyelik hem hisse devredilmiş ise, üyelik ve hisseyi devralanın devir aldığı tarihten itibaren aidat ödemelerinden sorumlu olacağı göz önünde bulundurularak, talep edilen aidatın kooperatif aidatı mı yoksa genel gider aidatı mı olduğu hususları üzerinde durularak, davalının bu ödemelerden sorumlu olup olmadığı hususlarında, açıklamalı, gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınıp oluşacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir..

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 22.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14747, Karar No: 2019/22696, Tarih: 10.12.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/14747 E.  ,  2019/22696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten Yaralama

HÜKÜM : Hükmün Açıklanması Suretiyle Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Mağdur Volkan hakkında Van Bölge Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen ve hükme esas alındığı anlaşılan 13/07/2010 tarihli raporda, mağdurda meydana gelen “sol şakak diye tabir edilen bölgede kaş ile kulak arasındaki bölgede iz bırakacak nitelikte parçalı derin olmayan üçgen biçimli kesi” şeklinde belirtilen yaralanmanın yüzde sabit iz niteliğinde olmadığı ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilir olduğu kanaatine yer verildiği anlaşılmakla, söz konusu raporun kendi içinde çelişkili olduğu görülmekle, mağdurun tüm tedavi evrakları ve raporları ile birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevki ile yaralanmanın yüzde sabit iz açısından değerlendirilmesinin (5237 sayılı TCK'nin 86 ve 87. maddelerindeki unsurları kapsayacak) duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden çelişkili ve yetersiz rapor ile yetinilerek eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi gereğince hak yoksunları uygulanırken, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas - 2015/85 Kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 10.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19699, Karar No: 2013/1514, Tarih: 29.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/19699 E.  ,  2013/1514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılığa Teşebbüs

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın eyleminin sosyal güvencesi olan kardeşine ait bilgileri kullanarak hastane hizmetlerinden faydalanmak ve bedelinin sosyal güvenlik kurumundan tahsil edilmesini amaçladığı iddia edildiğinden, katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan zarar görmüş bulunan şikayetçi sosyal güvenlik kurumunun mahkemece katılma talebi reddedilmiş ise de, tebliğnamedeki temyizin reddine ilişkin görüşe aykırı olarak, 5271 sayılı CMK'un 260.maddesinin 1.fıkrası uyarınca hükmü temyize hakkı bulunduğu belirlenerek CMK'nın 137/2 maddesi gereğince davaya katılmasına karar verilip yapılan incelemede,

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın doğum için sosyal güvencesi olmadığından kardeşi olan ...'ın T.C. Kimlik numarası ile hastaneye müracaatı ile doğum yaptığı sonrasında çıkış işlemleri sırasında durumun anlaşıldığı, çok basit bir kimlik kontrolü yapılması halinde sanığın gerçekte kardeşi gibi kendisini gösterip onun adına hastaneye yatışının ve doğum yapmasının mümkün olmaması, olayın hastanenin asgari düzeyde göstermesi gereken dikkati dahi göstermemesinden kaynaklanması gerekçesiyle dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluşturmadığına yönelik mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 29.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13631, Karar No: 2012/24871, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/13631 E.  ,  2012/24871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işsizlik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ile davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, ...’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan ... yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak ...; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davacı ile davalılardan Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine 27/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1209, Karar No: 2025/1747, Tarih: 29.04.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/1209 E.  ,  2025/1747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2025/120 E., 2025/80 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Demirköy İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/5 E., 2024/6 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun (2797 sayılı Kanun) 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu uyuşmazlığın niteliğinin ve temyizin kapsamının maaş haczine bağlı kesintinin durdurulmasına ilişkin icra memur muamelesine şikayetten kaynaklı olduğu, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin iş bölümüne ilişkin 18.01.2024 tarihli ve 2024/1 sayılı kararı uyarınca dosyayı inceleme görevi Yargıtay 12. Hukuk Dairesine ait olduğundan, 2797 sayılı Kanun’un 60 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli inceleme yapılmak üzere dosyanın ilgili daireye gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY 12. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

29.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1240, Karar No: 2017/6234, Tarih: 25.05.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/1240 E.  ,  2017/6234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı baba boşanma ile velayeti davalı anneye bırakılan ortak çocuk 01.08.2008 doğumlu ...’nin velayetinin değiştirilerek kendisine verilmesini talep etmiş, mahkemece annenin velayet hakkını kötüye kullanmadığı, velayetin değiştirilmesini gerektirir bir sebebin bulunmadğı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir. Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır.

Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. ve Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3. ve 6. maddeleri idrak çağındaki çocukların kendilerini ilgilendiren konularda görüşünün alınması ve görüşlerine gereken önemin verilmesini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde, görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür.

Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile gözönünde tutulması gerekir.

Ana ve babadan her biri, diğerinin çocuk ile kişisel ilişkisini zedelemekten, çocuğun eğitilmesi ve yetiştirilmesini engellemekten kaçınmakla yükümlüdür. Anne ya da babanın çocukların diğer ebeveynle kişisel ilişki hakkını sürekli olarak engellemesi halinde Türk Medeni Kanunu’nun 324. maddesinde yer alan yükümlülüğe aykırı davrandığı kabul edilmelidir.

Ana ve babadan her biri, diğerinin çocuk ile kişisel ilişkisini zedelemekten, çocuğun eğitilmesi ve yetiştirilmesini engellemekten kaçınmakla yükümlüdür. Anne ya da babanın çocukların diğer ebeveynle kişisel ilişki hakkını sürekli olarak engellemesi halinde Türk Medeni Kanunu’nun 324. maddesinde yer alan yükümlülüğe aykırı davrandığı kabul edilmelidir.

Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; annenin, çocuğun babası ile görüşmesine izin vermediği, anne ve çocuğun evde bulunmaması ya da annenin “Ben çocuk vermiyorum gitsin nerden bulursa bulsun” demesi üzerine 24.01.2015, 01.07.2015, 25.09.2015 ve 01.07.2016 tarihlerinde icra yoluyla dahi kişisel ilişkinin kurulamadığı, baba ile kişisel ilişki kurmasını engellediği anlaşılmaktadır. Bununla birlikte baba yönünden inceleme yapılmadan sadece anne ile görüşülerek velayet düzenlenmesine esas olmak üzere alınan uzman raporu hüküm kurulması için de elverişli değildir. Bu itibarla 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 5. maddesi gereğince Aile Mahkemesi bünyesinde bulunan psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacıdan oluşan uzmanlardan rapor istenip; babanın yaşadığı yerde de inceleme yapılarak tarafların barınma, gelir, sosyal ve psikolojik durumlarına göre çocuğun sağlıklı gelişimi için babanın velayeti üstlenmeye engel bir durumun bulunup bulunmadığının araştırılması, davalı annenin de babalık duygularının tatmini ve çocuğun sağlıklı gelişimi bakımından gerekli olan baba ve çocuk arasında kişisel ilişki kurma hakkını engellemeye yönelik davranışlarda bulunduğu gözönüne alınıp, yukarıda belirtilen ilkeler de dikkate alınarak çocuğun üstün menfaati doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.05.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/4781, Karar No: 2012/5940, Tarih: 11.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4781 E.  ,  2012/5940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde, müvekkili kuruma ödeme yapılmamasına ilişkin kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece, iddia, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, takibe konu alacağın, bedeli paylaşıma konu olan aracın otoparkta muhafazasından kaynaklanan yediemin ücreti olduğu, yediemin ücretinin İİK'nun 138'inci maddesinin 2 nci fıkrasında belirtilen tüm alacaklıları ilgilendiren masraflardan olduğu, bu nedenle satış bedelinden öncelikle ödenmesi gerektiği, sıra cetvelinin hukuka uygun olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 11.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9900, Karar No: 2014/11651, Tarih: 21.04.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/9900 E.  ,  2014/11651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/482-2013/773

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Gerekçeli kararın borçlu O.. T..'e tebliğine ilişkin tebligat parçasındaki tebliğ şerhinde ''muhatap işe gittiğinden tevziat saatinde muhatabın adresi kapalı olup 7201 sayılı T.K. 21. maddesine göre mahalle muhtarlığına teslim edildi. 2 No'lu haber kağıdı asıldı. Komşusu M Ç.'a haber verildi. Komşusu imzadan imtina etmiştir. 29.11.2013'' kaydına yer verilmiş olup; 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. ve 23/7. maddeleri ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 30/1. ve 35/1-f maddeleri uyarınca, sözü edilen tebliğ şerhinde yazılı olan muhatabın işe gittiği beyanının kimden soruşturularak tespit edildiği ve bu kişinin açık kimliğinin ne olduğu tebliğ mazbatasında açıklanmadığı gibi, beyan sahibinin imzasının alınmadığı veya imzadan imtina durumunun da belirlenmediği anlaşılmakta olup, bu haliyle, tebliğ işleminin anılan Kanun ve Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak yapılmadığı anlaşıldığından, adı geçen borçlunun usulsüz tebligattan haberdar olduğunu beyan ettiği ''17.12.2013'' tarihine göre; ''26.12.2013'' tarihinde icra mahkemesine yaptığı temyiz başvurusunun İİK'nun 363. maddesi gereğince yasal on günlük süre içerisinde olduğu görülmekle, Denizli 2. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 26.12.2013 tarih ve 2013/482-773 sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararının oybirliğiyle kaldırılmasına karar verildi. İşin esasının incelenmesine geçildi.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), alınması gereken 25,20 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.