muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/139, Karar No: 2015/13767, Tarih: 09.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/139 E.  ,  2015/13767 K.**

* KIDEM TAZMİNATI VE İŞCİLİK ALACAKLARI

* İŞVERENİN ÖLÜMÜ

* MİRASCILARIN İŞYERİNİN DEVRİNDE SORUMLULUĞU

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 703

* İŞ KANUNU (4857) Madde 6

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 179

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 347

* TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 202

* TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 441

**"İçtihat Metni"**

Davacı, kıdem tazminatı ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının ölen davalıların murisi ... a ait inşaat malzemeleri ticareti yapan işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin ölüm ile sona erdiğini belirterek, kıdem tazminatı ile ödenmeyen ücret alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı mirasçı ... ölüm sonrası davacının işyerinin kapatılarak davacının işten çıkarıldığını, mirasçılık payı oranında davayı kabul ettiğini, işyerinin devrinin olmadığını, diğer mirasçıların kapanan işyerinin tekrar kendisi tarafından faaliyette bulunması için muvafakat verdiklerini, diğer davalıların müşterek ve müteselsil sorumlu olduğunu, mirasçılık hakları ve oranı nispetinde davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini savunmuş, diğer mirasçılar ise kapanışı halen işyerine çalıştırmaya devam eden davalı ... ’ın verdiğini, mirasçıların kapanış bildirmediğini, işyerinin faaliyetine devam ettiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının halen ...'ın çalıştırdığı işyerinde çalışmaya devam ettiği, bu sebeple kıdem tazminatının hesaplanamayacağı, maaş alacağının da halen çalıştıran tarafından ödenmesi gerektiğinden mirasçılardan istenemeyeceği, davalı ...'nin kabulü doğrultusunda ... aleyhine açılan davanın muristen ...'ye düşecek miras payına göre kabulü gerektiği gerekçesi ile davalı .... hakkında davanın kabulüne, diğer mirasçılar yönünden ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta ölüm nedeni ile iş sözleşmesinin sona erip ermeyeceği, mirasçılardan işyerini dava sonra işletmeye devam edenin kabulünün diğer mirasçıları bağlayıp bağlamayacağı uyuşmazlık konusudur.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta ölüm nedeni ile iş sözleşmesinin sona erip ermeyeceği, mirasçılardan işyerini dava sonra işletmeye devam edenin kabulünün diğer mirasçıları bağlayıp bağlamayacağı uyuşmazlık konusudur.

Tarafların murislerinin ölümü tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 347. maddesinde, “hizmet akdi, işçinin ölümü ile hitam bulunur. İş sahibi öldüğü takdirde, akit, başlıca onun şahsı nazara alınarak yapılmış ise nihayet bulur.” hükmü yer almaktadır. Aynı hüküm yargılama sırasında yürürlüğe giren 6098 sayılı TBK.’nun 441. Maddesinde düzenlenmiş ve işverenin ölüm halinde, yerini mirasçıların alacağı ve işyeri devri veya iş ilişkisinin devrine ilişkin hükümlerin kıyas yolu ile uygulanacağı belirtilmiştir.

Diğer taraftan TMK.’nun 703. Maddesi uyarınca “Elbirliği mülkiyeti, malın devri, topluluğun dağılması veya paylı mülkiyete geçilmesiyle sona erer”.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. Maddesine göre “İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar”.

Dava tarihinde yürürlükte olan BK.’un 179 ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 6098 sayılı TBK.’un 202 maddesine göre ise “Bir malvarlığını veya bir işletmeyi aktif ve pasifleri ile birlikte devralan, onlara karşı malvarlığındaki veya işletmedeki borçlardan sorumlu olur.

Dosya içeriğine göre davalıların murisi 08.08.2010 tarihinde vefat etmiştir. Bu tarihte işyerinin devir kuralları gereği davalılar mirasçılara geçtiği ve iş sözleşmesinin feshedilmediği sabittir. İşyerinin bu tarihte kapanış kayıt üzerinde gösterilmiş ise de işyeri kapanması neden ile 27.08.2010 tarihinde davacının işten çıkış bildirgesi verilmiştir. Davalı mirasçıların anlaşması ile de kayda göre işyeri 15.09.2010 tarihinde davalılardan ... tarafından tekrar faaliyette geçirilmiş ve davacı da bu yerde bu kez davalılardan mirasçı ... işçisi olarak işe girişi yapılmıştır.

Murisin ölümü nedeni ile elbirliği ortaklığı kapsamında 08.08.2010 tarihinde mirasçılara geçen işyeri, mirasçılar tarafından davalı ...’a devri ile bu ortaklık sona ermiştir. Her ne kadar davalı mirasçı ...’ın kendi miras hissesi oranında davayı kabulü diğer mirasçıları bağlamaz ise de bu kabul yanında iş sözleşmesinin murisin ölümünden sonra ayrılış bildirgesi ile sona erdirilmesi, işyerinin bu bildirimden sonra diğer mirasçıya devri dikkate alındığında, iş sözleşmesinin 27.08.2010 tarihinde sona erdiğinin ve diğer davalı mirasçı ile yapılan iş sözleşmesinin ise yeni bir iş akdi olduğunu gösterir. Tüm davalılar elbirliği ortaklığı nedeni ile fesih tarihinde miras payları oranında müştereken ve müteselsilin sorumlu oldukları gibi fesihten sonra işyerini devralan davalı... ise bu tarihte yürürlükte olan BK.’un 179. Maddesi uyarınca devirden önce doğran murisin ve yerine geçen mirasçıların borcundan dolayı da ayrıca tamamen sorumludur. Mahkemece işyerini devralan davalının kabulü karşısında fesih ve fesihten sonra devir olgusu gözden kaçırılarak, çelişkili şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16907, Karar No: 2009/4455, Tarih: 17.03.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/16907 E.  ,  2009/4455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacılar ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu yapılıp yapılmadığı hususu, kadastro ve tapu sicil müdürlüklerine yazılacak yazıya dava dosyasındaki Orman bilirkişisi ... ... tarafından düzenlenen 05/02/2007 tarihli koordinatlı krokili raporu örneği ve ... bilirkişisi ... ...’ın 04/01/2008 tarihli krokisi örneği eklenmek suretiyle sorularak, genel arazi kadastrosu yapılmış ise çekişmeli taşınmaz hakkında ne gibi işlem yapıldığı, kadastro tespit tutanağı düzenlenmiş ise kadastro tespit tutanağının bir örneği ile bulunduğu adanın pafta örneğinin istenerek,

2- Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılıp yapılmadığı hususu, orman işletme müdürlüğüne yazılacak yazıya dava dosyasındaki Orman bilirkişisi ... ... tarafından düzenlenen 05/02/2007 tarihli koordinatlı krokili raporu örneği ve ... bilirkişisi ... ...’ın 04/01/2008 tarihli krokisi örneği eklenmek suretiyle sorularak, genel arazi kadastrosu yapılmış ise, orman kadastrosuna ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

bu dosyaya konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklik giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 17/3/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15874, Karar No: 2015/20280, Tarih: 03.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/15874 E.  ,  2015/20280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 29. İŞ MAHKEMESİ

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale ettirildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve temyiz harç ve giderlerinin yatırılması gerekir. 6100 Sayılı HMK nun geçici 3 üncü maddesinin 1 inci fıkrasında; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2 nci fıkrasında ise; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." denmiştir.

Yukarıda da belirtildiği üzere 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale ettirildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve temyiz harç ve giderlerinin yatırılması gerekir. Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak temyiz harç ve giderleri yatırılmamış ise, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması için ilgili tarafa HUMK nun 434/3. maddesi gereği 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Sekiz günlük temyiz süresi içinde temyiz edilmeyen (HUMK.432/4) veya temyiz defterine kaydı yapılmayan (HUMK. 434/2) yahut verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderleri yatırılmayan (HUMK. 434/3) kararlar kesinleşmiş olur.

Temyiz süresi içinde temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilmiş, ancak temyiz harç ve giderleri yatırılmamış veya eksik yatırılmış ise, temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanması için ilgili tarafa HUMK nun 434/3. maddesi gereği bir muhtıra ile 7 günlük kesin süre verilmesi gerekir. Mahkemece ilgili tarafa gönderilen temyiz harç ve giderlerinin yatırılması veya tamamlanmasına dair iş bu muhtıranın mutlaka müzekkere şeklinde yazılması ve muhtırada verilen kesin süre içinde temyiz harç ve giderlerinin yatırılmaması ya da tamamlanmaması halinde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılacağına karar verileceğinin açıkça yazılması gerekir. Yine bu muhtırada yatırılması veya tamamlanması istenen temyiz harç ve giderleri kalem kalem ve miktar olarak belirtilmeli, temyiz harç ve giderlerinin nereye yatırılacağı açıkça yazılmalıdır.

Usulüne uygun muhtıraya rağmen, muhtırada belirtilen temyiz harç ve giderlerinin tamamlanmaması halinde mahkemece, temyiz talebinde bulunan tarafın temyiz talebi ile ilgili olarak; " ...mahkeme kararını temyiz etmemiş sayılmasına" şeklinde karar verilmelidir.

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Temyiz karar ve ilam harcı ise ikiye ayrılmaktadır. Buna göre;

1- Maktu karar ve ilam harcına bağlı davaların kabul ve reddine ilişkin kararların ve nispi harca tabi davaların reddine ilişkin kararların temyizi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı maktu olup bu harcın tamamı peşin olarak temyiz edenden alınır.

2- Nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde alınması gereken temyiz karar ve ilam harcı nispi olup, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte biri peşin olarak (nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak) alınır.

Bunun yanında, mahkemece verilen ek kararların temyiz edilmesi halinde de (örneğin temyiz talebinin süreden reddine dair ek karar) mahkemece temyiz harç ve giderlerinin alınması gerekir. Ek kararların temyizi halinde, ek kararı temyiz edenden öncelikle başvurma harcı alınmalı ayrıca bunun yanında mahkemece verilen asıl karar ister maktu karar ve ilam harcına tabi olsun isterse nispi karar ve ilam harcına tabi olsun temyiz edenden maktu temyiz karar ve ilam harcı alınmalıdır.

Somut olay açısından yapılan tespit ve değerlendirmede, kararı katılma yoluyla temyiz eden davacıdan nispi temyiz karar harcı alınması gerekirken maktu temyiz karar harcı alındığı anlaşılmıştır. Bir başka ifadeyle, davacıdan temyiz harçları eksik alınmıştır.

Yukarıda da açıklandığı üzere, nispi karar ve ilam harcına tabi davaların kabulüne (ya da kısmen kabulüne) ilişkin kararların temyiz edilmesi halinde, mahkemece alınmasına karar verilen nispi karar ve ilam harcının dörtte birinin nispi temyiz karar ve ilam harcı olarak temyiz edenden peşin olarak alınması gerekir. Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir. Eldeki davanın, nispi karar ve ilam harcına tabi bir dava olduğu konusunda kuşku bulunmamaktadır.

Bu nedenle, kararı katılma yoluyla temyiz eden davacıdan eksik alınan temyiz harçlarının yukarıda yazılı usul ve esaslar dairesinde tamamlattırılması, buna dair belgelerin dosyaya konması ve bu şekilde gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/06/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2001/140, Karar No: 2001/201, Tarih: 28.02.2001

Hukuk Genel Kurulu 2001/18-140 E., 2001/201 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2001/18-140 E., 2001/201 K.**

**- BAĞIMSIZ BÖLÜMDE YAPILAN TASARRUFLAR

- ONARIMA İZİN VERİLMESİ

- TAZMİNAT DAVASI**- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 19 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 23 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "onarıma izin" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kadıköy 6.Sulh Hukuk Mahkemesi'nce davada karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 31.1.2000 gün ve 1999/1306 E., 2000/73 K.sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 18.Hukuk Dairesi'nin 24.4.2000 gün ve 2000/3131-4821 sayılı ilamiyle; (...Dava dilekçesinde ana yapının bodrum kolonlarında pas ve korozyon gözlendiği, yapılan kat malikleri kurulu toplantısında; onarıma karar verildiği, 7 ve 8 nolu bağımsız bölüm kiracılarının ve malikinin onarıma izin vermediği belirtilerek Kat Mülkiyeti Yasasının 23.maddesi uyarınca onarım için davalıların bağımsız bölümüne girilmesine izin verilmesi istenmiştir.

Bilirkişi raporunda 7 ve 8 nolu bağımsız bölümlerdeki kolonların bir kısmında, rutubet nedeniyle düşey donatıların paslanarak korozyona uğradığı ve depremin etkisi ile de bu arızaların daha belirgin hale gelerek kolonlarda düşey çatlakların oluştuğu ve beton pas paylarının arttığının görüldüğü belirtilerek İstanbul'da büyük bir deprem olasılığı bulunduğuna göre korozyon sonucu demir donatılarının paslanması ve kesit ufalmasına uğrayan kolonların acilen onarımı gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece, davanın açılmasından kısa bir süre sonra 6.12.1999 da, yapılacak onarım için tedbiren izin verilmesine ve davacının, davalının muhtemel zararları için 750.000.000 TL. teminat yatırmasına karar verilmiştir. Nihai kararla da davalı kiracıların uğradıkları zarar esas alınarak 1.000.000.000 TL. tazminata hükmedilmiştir.

Kat Mülkiyeti Yasasının 23.maddesi kat maliklerinden birinin bağımsız bölümünde veya tesislerde meydana gelen bir hasar ya da bozukluğun onarımı için diğer bir bağımsız bölüme girmek gerekiyorsa, o bölümün malikinin ya da o bölümde başka sıfatla oturanların giriş müsaadesi vermeye ve kendi bölümlerinde gerekli işlerin yapılmasına katlanmaya mecbur olduklarını öngörmektedir.

Kat Mülkiyeti Yasasının 23.maddesi kat maliklerinden birinin bağımsız bölümünde veya tesislerde meydana gelen bir hasar ya da bozukluğun onarımı için diğer bir bağımsız bölüme girmek gerekiyorsa, o bölümün malikinin ya da o bölümde başka sıfatla oturanların giriş müsaadesi vermeye ve kendi bölümlerinde gerekli işlerin yapılmasına katlanmaya mecbur olduklarını öngörmektedir.

Bu hüküm uyarınca verilen izin yüzünden kat maliklerinin veya orada başka sıfatla oturanların uğrayacakları zararın, lehine izin verilen bağımsız bölüm malikince derhal karşılanacağı 23.maddenin sonuncu fıkrası gereği ise de,somut olayda, bir ya da birkaç bağımsız bölümde meydana gelen bir hasar yada bozukluğun onarımı için başka bir bağımsız bölüme girilmesine izin verilmesi sözkonusu olmayıp,ana yapının bütünü ile korunması ve taşıyıcı sisteminin sağlamlığının temini için yapılması zorunlu bir takviye söz konusudur.Böyle bir güçlendirme ameliyesi davacılar için olduğu kadar davalıların da can ve mal güvenliğini sağlamak açısından zorunluluk arzetmektedir.Esasen yapılan onarım sadece davalıların bağımsız bölümlerindeki kolonlarla sınırlı kalmamış, diğer bağımsız bölümlerde de aynı tür onarımlar gerçekleştirilmiştir.Kat malikleri kurulu kararı uyarınca yapılan ve bilirkişi raporuna göre acilen uygulanması zorunlu bulunan bu tür sağlamlaştırma işlemlerine tüm bağımsız bölüm maliklerinin katlanması, aynı ölçüde fedakarlık göstermesi gerekir. 23.maddenin sonuncu fıkrasında öngörülen tazmin zorunluluğu diğer bir bağımsız bölümün yararına olarak yapılan onarımlar için geçerlidir.Dava konusu bağımsız bölümlerdeki kolon ve kirişlerin takviye edilmesinden sonra, bu onarımların bağımsız bölümde neden olduğu bir hasar varsa ve yapılan onarım sonucu bağımsız bölüm eski haline getirilmemişse ancak bu masraflara hükmedilebilir.Bu nedenle, onarım süresince ticari faaliyette bulunulamadığı gerekçesine dayalı tazminat isteminin reddi gerekirken kabulü isabetli bulunmamıştır.

Kabule göre de;Davada kat malikleri taraf gösterilmedikleri halde, kararın gerekçesinde eksik kalan 250.000.000 TL.nın kat maliklerinden alınıp kiracılara verilmesi gerektiğinin belirtilmiş olması doğru görülmemiştir....) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle dava, kat mülkiyetli ana yapının onarılıp sağlamlaştırılması için Kat Mülkiyeti Yasasının 23.maddesi uyarınca bağımsız bölümlere giriş izni verilmesi istemine ilişkindir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle dava, kat mülkiyetli ana yapının onarılıp sağlamlaştırılması için Kat Mülkiyeti Yasasının 23.maddesi uyarınca bağımsız bölümlere giriş izni verilmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki belgelere, özellikle bilirkişi raporu içeriğine göre;ana yapının taşıyıcı kolonlarında korozyon sonucu hasar oluştuğu, demir donatılarının paslandığı ve kesit ufalmasına uğradığı, düşey donatılarında çatlaklar bulunduğu,yapının sağlamlaştırılması ve olası bir depreme karşı dayanıklı bir duruma getirilebilmesi için acilen onarılması gerektiği, bunun içinde bağımsız bölümlere girilmesinin zorunlu bulunduğu, bu yolda kat malikleri kurulunca alınan karar uyarınca diğer bağımsız bölümlerdeki kolonlarda mantolama sistemi uygulanarak onarımın gerçekleştirilmiş olmasına karşın, davalıların 7 ve 8 No.lu bağımsız bölümlere giriş izni vermemeleri nedeniyle, Kat Mülkiyeti Yasasının 23.maddesi hükmünce açılan bu davada; mahkemece sözü edilen bağımsız bölümlere giriş izni verilmiş olduğu konusunda tartışma yoktur.

Özel daire ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık;ana yapının tamamını, bu bağlamda; tüm bağımsız bölümleri ilgilendiren ve içinde oturanların can ve mal güvenliği açısından zorunluluk arzeden böyle bir genel onarım için girilmesi zorunlu bulunan 7 ve 8 No.lu bağımsız bölümlerde "güzellik salonu" işleten davalı kiracıların-bilirkişi tarafından saptanan 15 günlük onarım süresince bu bölümlerde ticari faaliyet gösteremeyeceklerinden dolayı-uğrayacakları zararı,kat maliklerinin ödemekle yükümlü olup olmadıkları noktasında toplanmaktadır.

Kat Mülkiyeti Yasasının 23.maddesi, kat maliklerini veya başka bir sıfatla bağımsız bölümden yararlananları, belirli bazı durumlarda bağımsız bölüme giriş izni vermeye ve orada gerekli işlemlerin yapılmasına katlanmaya zorunlu tutmuş;bu izin yüzünden bağımsız bölüm malikinin veya orada başka sıfatla oturanların uğrayacakları zararı, lehine izin verilen bağımsız bölüm maliklerinin derhal ödemekle yükümlü olduklarını hükme bağlamıştır.Madde hükmüne göre bu yükümlülük iki durumda söz konusu olmaktadır;

1-Kat maliklerinden birinin bağımsız bölümünde veya bu bölümdeki tesislerde oluşan bir hasar yada bozukluğun giderilmesi, onarılması veya tesislerin yeniden yapılması için diğer bir bağımsız bölüme girmek gerektiğinde,

2-Anataşınmazın bir kısmının harap olması durumunda, harap olan bağımsız bölüm ve eklentilerinin, ortak yerlerin ya da bağımsız bölümlerdeki tesislerin yeniden yapılması için, sağlam kalan bağımsız bölümlerin içinden veya dışından yararlanılması gerektiğinde,

O bölümlerin malikleri veya orada başka sıfatla oturanlar buna izin vermek zorundadırlar.