muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2393, Karar No: 2017/6009, Tarih: 02.11.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2393 E.  ,  2017/6009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/12/2015 tarih ve 2014/1261-2015/966 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 31/10/2017 günü hazır bulunan davacılardan kendi adına asaleten diğer davacılara vekaleten Av. ..., davalılardan asil ... ile davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, dava dışı ... Tic. ve San. Limited Şirketi'nin toplam %.23.34 pay sahibi ortakları olduklarını, davalı şirketin %70.82 büyük pay sahibi / müdürü davalı ... ile aralarında çeşitli davalar olduğunu, davalı ...'ın şirket ana sözleşmesinin 14 ve 15. maddelerinde yer alan oy sınırlamasına ilişkin hükümleri değiştirmek istediğini, bunun için diğer davalı eşi ... ile muvazaalı olarak mal rejimi sözleşmesi ile hisse devir sözleşmesi yaptığını ileri sürerek, hisse devir sözleşmesinin geçersizliğinin tespitini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilleri arasında yapılan her iki sözleşmenin de hukuka uygun olduğunu, taraflar arasında mal ayrılığı rejiminin başlamış olduğu için limited şirket hisse devri sözleşmesi yapılmasının TTK m. 596 anlamında hukuken zorunlu olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı ...'ın kendisine ait olan şirket hissesinin 2720 payını ... yevmiye numaralı hisse devir sözleşmesi ile diğer davalı ...'e devrettiği, ancak aynı gün bu işlem öncesinde aynı noterlikte ... yevmiye numarası ile mal ayrılığı sözleşmesi yapıldığı, her iki davalının 30 yıldır kanuni mal rejimine tabi iken mal rejimini değiştirmelerini gerektirir haklı nedenleri açıklayamadıkları, 15. maddeyi bertaraf etmek için kullanılan ilk yolun mahkeme kararı

ile 19.03.2014 tarihinde kapatıldıktan sadece iki gün sonra 21.03.2014 tarihinde bunu yapmalarının şüpheli olduğu, davalı tarafın bunun aksini ispat edemediği, mal ayrılığı sözleşmesinde malların ayrıldığı, her eşin kendi malına sahip olduğu belirtilmekte ise de, mal ayrılığına tabi tutulan malların neler olduğu, hangi malın kime verildiğinin sayılmadığı, hisse devir sözleşmesinin muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulü ile ile davalıların ... 6. Noterliği 21/03/2014 tarih 21757 y. sayı ile tanzim edilen ".... Ticaret ve Sanayi Limited Şirketi" deki davalı ...'nun hissesini aynı noterliğin aynı tarih ... y. ile yapmış oldukları mal ayrılığı sözleşmesi esas alınarak diğer davalı ...'na yapılan hisse devir sözleşmesinin (muvazaa sebebi ile) geçersizliğinin tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalılar arasında akdedildiği tarihten itibaren hüküm ve sonuç doğuracağı tabii bulunan mal ayrılığı sözleşmesinin, dava dışı limited şirketin kuruluşundan bu yana davalı ...'a ait olan şirket hisselerinin bir kısmının diğer davalı ...'e devrini kapsayacak nitelikte olmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 73.440,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 02/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11673, Karar No: 2014/13236, Tarih: 22.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/11673 E.  ,  2014/13236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2014

NUMARASI : 2013/447-2014/265

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını, böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 2.061.47 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki 27.6.2007 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Mahkemece, Temmuz-Aralık 2008 döneminde memurların tamamına 2,35 oranında zam yapıldığını kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de; Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı % 5.2 olmuştur. MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalı ve taksit oranı belirlenirken önceki 6 aylık dönemdeki ortalama memur maaş artış oranı dikkate alınmalıdır. Bu durumda davalı Toki'nin yaptığı hesap

yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacının savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 102.05 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20829, Karar No: 2014/1830, Tarih: 13.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/20829 E.  ,  2014/1830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi ile ... Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davacının çocuğu olarak görünen davalı ...'ın nüfus kaydından silinerek gerçek anne ve baba hanesine kaydedilmesi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın nesebin düzeltilmesi istemine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Aile Mahkemesi ise, anne ve baba adının düzeltilmesi talebinin soybağına ilişkin olmadığı, nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Somut olayda davacı, nüfusta çocuğu olarak görünen Şükran'ın gerçekte kendi çocuğu olmadığı, kendisiyle aynı köyden İsa ve ... 'in çocuğu olduğunu, bu durumun herkesçe bilindiğini belirterek davalı ...'ın kendi anne-baba hanesine kaydedilerek nüfus kaydının buna göre düzeltilmesini talep etmiştir.

Dava bu niteliğiyle bir nesep davası olmayıp, hatalı yapılan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkindir. 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. Maddesi uyarınca nüfus kaydının düzeltilmesine yönelik olan ve Türk Medeni Kanununun 282 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağı kurulmasıyla ilgisi bulunmayan davanın genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/379, Karar No: 2022/527, Tarih: 12.04.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2019/379 E.  ,  2022/527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4. Hukuk Dairesi (İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla)

1. Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı Yargıtay 4. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonunda, davanın esastan reddine karar verilmiştir.

2. Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; Pendik Belediye Başkanlığının 11.09.2015 tarihli ve 119 sayılı Meclis Kararı ile “Belediyemiz ile Sınırlı Sorumlu Sıhhıye Yapı Kooperatifi arasında taşınmaz takası ve bağışının yapılmasının onayı ile söz konusu takas ve bağışa ilişkin protokol akdetmek üzere Pendik Belediye Başkanımıza yetki verilmesi” hususlarının karara bağlandığını, meclis kararı ile yetkili kılınan Pendik Belediye Başkanı ile Sınırlı Sorumlu Sıhhıye Yapı Kooperatifi arasında taşınmazların takası ve bağışına yönelik 05.10.2015 tarihli protokol akdedildiğini, sonrasında takas ve bağışa konu taşınmazları da kapsayan alanda 1/1000’lik imar planı değişikliğini içerir 06.07.2017 tarihli Belediye Meclis Kararı alındığını, bu gelişmeler akabinde aynı zamanda Pendik Belediye Meclis üyesi de olan ilgili tarafından İstanbul 10. İdare Mahkemesinde 2017/1599 Esas sayılı dosyasında Belediye aleyhine taşınmaz takası ve bağışına yönelik akdedilen 05.10.2015 tarihli özel protokol ile imar planı değişikliğine yönelik 06.07.2017 tarihli Belediye Meclis Kararının iptali istemiyle dava açıldığını, cevap dilekçesinde bu davanın birtakım taşınmazların takasını öngörür 05.10.2015 tarihli protokole mi ilişkin yoksa 1/1000’lik planlamanın yapılmasını öngörür 06.07.2017 tarihli ve 94 sayılı Belediye Meclis Kararına ilişkin olarak mı açıldığının belli olmadığını, özü ve hukukî mahiyetleri itibariyle iki ayrı işleme karşı yöneltilmiş taleplerin iki ayrı dava şeklinde açılmak üzere dilekçenin reddi kararı verilmesi gerektiğini belirttiklerini, bu beyan üzerine İstanbul 10. İdare Mahkemesince 26.10.2017 tarihli ve 2017/1599 E., 2017/2163 K. sayılı kararı ile dilekçe reddedilerek davacıya yeniden dava açması için 30 gün süre verilmesine karar verildiğini, dilekçenin reddi kararı sonrasında ilgilinin 05.10.2015 tarihli protokol ve 06.07.2017 tarihli plan değişikliğine ilişkin Meclis Kararı bakımından taleplerini ayırarak iki ayrı dava biçiminde Belediye aleyhine yeniden dava ikame ettiğini, 05.10.2015 tarihli protokolün iptali istemine ilişkin İstanbul 10. İdare Mahkemesinin 2017/2238 Esas sayılı dosyasında Belediye aleyhine açılan davada 13.02.2018 tarihli ara karar ile davaya konu protokol işleminin yürütmesinin durdurulmasına karar verildiğini, kararda “Belediye Başkanının 05.10.2015 tarihli şahsi imzasıyla dava konusu protokolün imzalandığı, mahkememizin 06.12.2017 ve 16.01.2018 tarihli ara kararları ile davalı idareden, Sınırlı Sorumlu Sıhhıye Konut Yapı Kooperatifi ile yapılan protokolün yürürlükte olup olmadığı, protokolün Pendik Belediye Meclisi onayına sunulup sunulmadığı, dava konusu Belediyeye ait taşınmazların takası için Meclis Kararı alınıp alınmadığının sorulduğu, ancak davalı idarece söz konusu ara kararlarına cevap verilmediği görülmektedir.” şeklinde gerekçeye yer verildiğini, oysa cevap dilekçesi ekinde dava konusu protokolü, protokolün dayanağı olan 11.09.2015 tarihli ve 119 sayılı Meclis Kararını mahkemeye sunduklarını, dolayısıyla mahkemenin 06.12

.” şeklinde gerekçeye yer verildiğini, oysa cevap dilekçesi ekinde dava konusu protokolü, protokolün dayanağı olan 11.09.2015 tarihli ve 119 sayılı Meclis Kararını mahkemeye sunduklarını, dolayısıyla mahkemenin 06.12.2017 tarihli ara kararının ne anlama geldiğini düşündükleri sırada mahkemenin aynı minvalde 16.01.2018 tarihli ikinci ara kararı kurduğunu, 16.01.2018 tarihli ara karara karşı beyanları içerir dilekçe ekine 05.10.2015 tarihli protokol ile bunun dayanağı olan 11.09.2015 tarihli ve 119 sayılı Belediye Meclis Kararı ile birlikte sair bilgi ve belgeleri yeniden sunduklarını, yani İdarece mahkeme ara kararlarının gereğinin yerine getirildiğini, davaya konu 05.10.2015 tarihli protokolün özel hukuka ait bir işlem olduğunu, İstanbul 10. İdare Mahkemesi heyetinin 05.10.2015 tarihli protokolü inceleme görevinin adli yargıda olduğu yönünde karar vermesi gerekirken, özel hukuk işlem türü olan 05.10.2015 tarihli protokolün yürütmesinin durdurulmasına karar verildiğini, yine cevap dilekçesinde 05.10.2015 tarihli protokole yönelik bu tip iki taraflı işlemlerden kaynaklı uyuşmazlık ve çekişmelere karşı ancak protokolün taraflarının dava açma ehliyetinin söz konusu olabileceğini, davacının dava ehliyeti bulunmadığından red kararı verilmesi gerektiğini belirttiklerini, özetle dava 05.10.2015 tarihli protokole ilişkin ise protokolün özel bir hukukî ilişki ve muameleye ait olması sebebi ile çözüm yerinin adli yargı olduğu gibi davacının bu davayı açma ehliyetinin de bulunmadığını, dava konusu protokol değil de 11.09.2015 tarihli meclis kararına ilişkin ise davanın doğru yargı yerinde açıldığını fakat burada da dava açma süresinin geçtiğini, sonuç olarak İstanbul 10. İdare Mahkemesi üyelerinin davadaki gidişatı, dava konusu işlemle ilgili beyanlarını hiçbir şekilde dikkate almadan karar vermesinin kanunlara ve yargılama usulüne aykırılık oluşturduğunu ileri sürerek yürürlükteki kanunlara ve yargılama usulüne aykırı yargılamalarından kaynaklı 400.000,00TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının dava dilekçesinde belirttiği hususlar hakkında yargılama sırasında araştırma yapılarak, yeterli inceleme ve irdeleme ile usul ve yasaya uygun olacak şekilde karar verildiğini, bu nedenle şartları oluşmayan manevi tazminat isteminin reddi gerektiğini, HMK’nın 46. maddesinde hâkimlerin soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri kararlar nedeniyle meydana gelen zararların tazminine ilişkin olarak düzenleme yapıldığını, yasada gösterilen sorumluluk hâllerinin örnek niteliğinde olmayıp, sınırlı ve sayılı durumları ifade ettiğini, davaya dayanak yapılan HMK’nın 46. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendindeki koşulların eldeki davada oluşmadığını, hatalı olduğu ileri sürülen İstanbul 10. İdare Mahkemesi kararında kanunun açık hükmüne aykırılık bulunmadığı gibi yargılama sebebi ile manevi zarardan söz edilemeyeceğini, özel amaçla davranıldığı yönünde delil de olmadığını, henüz yargılamanın devam ettiğini ve kesinleşmiş bir mahkeme kararı bulunmadığından HMK’nın 46. maddesine ilişkin şartların oluşmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Özel Daire Kararı:

6. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 05.03.2019 tarihli ve 2018/19 E., 2019/24 K. sayılı kararı ile;

“…DAVA : Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Pendik Belediye Başkanlığı’nın 11/09/2015 tarihli meclis kararı ile belediye ile Sınırlı Sorumlu Sıhhiye Yapı Kooperatifi arasında taşınmaz takası ve bağışa ilişkin protokol akdetmek üzere belediye başkanına yetki verilmesi hususunda karar alındığını, Bu karara dayalı olarak 05/10/2015 tarihli protokolün düzenlendiğini, protokolün iptali istemli davada ihbar olunanların görev yaptığı İstanbul 10 İdare Mahkemesince 13/02/2018 tarihinde protokolün yürütülmesinin durdurulmasına karar verildiğini, mahkemece beyanlarının hiçbir şekilde dikkate alınmadığını, sundukları belgelerin görmezden gelindiğini, yürütmenin durdurulması gerekçesinin yerinde olmadığını, zaten bu yönde alınmış bir meclis kararının bulunduğunu, protokolün özel hukuk işlemi olup ancak meclis kararının iptalinin istenebileceğini, yine protokolün iki taraflı bir akit olup dava dışı kişinin dava açma ehliyetinin bulunmadığını, kanunun açık ve kesin hükmüne aykırı hareket edildiğini beyan ederek manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

CEVAP: Cevap dilekçesinde, zamanaşımı süresinin dolduğu, manevi tazminat isteminde miktar haricinde bir açıklamada bulunulmadığı, istenen miktarın fahiş olduğu, HMK 46. maddesindeki sorumluluk koşullarının da oluşmadığı savunulmuş ve davanın reddine karar verilmesi istenmiştir.

GEREKÇE: Dava, hakimlerin hukuki sorumluluğuna dayalı olarak tazminat istemine ilişkindir.

İstanbul 10 İdare Mahkemesi dosyasının örnekleri getirtilerek incelenmiştir.

CEVAP: Cevap dilekçesinde, zamanaşımı süresinin dolduğu, manevi tazminat isteminde miktar haricinde bir açıklamada bulunulmadığı, istenen miktarın fahiş olduğu, HMK 46. maddesindeki sorumluluk koşullarının da oluşmadığı savunulmuş ve davanın reddine karar verilmesi istenmiştir.

GEREKÇE: Dava, hakimlerin hukuki sorumluluğuna dayalı olarak tazminat istemine ilişkindir.

İstanbul 10 İdare Mahkemesi dosyasının örnekleri getirtilerek incelenmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 46 maddesinde sorumluluk nedenleri sınırlı olarak sayılmıştır. Buna göre Hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı ancak aşağıdaki sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir:

a)Kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

b)Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

c)Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması.

ç)Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması.

d)Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması.

e)Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması.

Somut olayda, sorumluluğa dayanak yapılan olgular; beyanların, dosyaya sunulan delil ve belgelerin dikkate alınmaması, yürütmenin durdurulmasına ilişkin kararın gerekçesinin yerinde olmaması ve kanunun açık ve kesin hükmüne aykırı hareket edilmesidir.

Tazminat istemi, yasa yolları düzenlenmiş bulunan yargısal işlem ve kararlara ilişkindir. Davacının iddiası ve gelişim biçimi itibariyle, hukuki süreç işlemiş; davacı tarafından da, yargısal yollara başvurulmuştur. Sınırlı ve sayılı hukuki sorumluluk nedenlerinden hiç birisi mevcut değildir. Şu durumda, davanın reddine karar verilmesi gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca, davanın esastan reddi halinde disiplin para cezasının takdir edilerek hüküm altına alınması gerekir. Bu konuda, dava konusu olayın gelişim biçimi ve dosyaya yansıyan olgular göz önünde tutulmalıdır.

HÜKÜM: Yukarıda gösterilen nedenlerle;

1-HMK.'nun 46. maddesindeki şartlar oluşmadığından davanın esastan reddine,

2-HMK.'nun 49. maddesine göre takdiren 1.000,00-TL disiplin para cezasının davacıdan tahsiline ve hazineye gelir kaydedilmesine,

3-Alınması gereken 44,40-TL maktu karar ve ilam harcının peşin alınan 6.831,00-TL'den mahsubuna, kalan 6.786,60-TL'nin istek halinde davacıya iadesine,

4-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 4.125,00-TL maktu avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

5-Yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına,…” karar verilmiştir.

Kararın Temyizi:

7. Özel Daire kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3-Alınması gereken 44,40-TL maktu karar ve ilam harcının peşin alınan 6.831,00-TL'den mahsubuna, kalan 6.786,60-TL'nin istek halinde davacıya iadesine,

4-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 4.125,00-TL maktu avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

5-Yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına,…” karar verilmiştir.

Kararın Temyizi:

7. Özel Daire kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. ÖN SORUN

8. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce, davacının temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına yönelik istemi ön sorun olarak tartışılmış ve değerlendirilmiştir.

III. GEREKÇE

Ön sorun yönünden:

9. Ön sorun ile ilgili hususların açıklığa kavuşturulması açısından temyiz incelemesinde duruşma yapılmasına ilişkin yasal düzenlemelerin incelenmesi ve konunun adil yargılanma hakkı kapsamında irdelenmesi gereklidir.

10. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) “Hak arama hürriyeti” kenar başlıklı 36. maddesinin 1. fıkrasında:

“Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.” hükmü yer almaktadır.

11. Anayasa’da adil yargılanma hakkının kapsamı düzenlenmediğinden bu hakkın kapsam ve içeriğinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesi çerçevesinde belirlenmesi gerekir. Anılan maddeye göre, “Herkes davasının medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamaların esası konusunda karar verecek olan, kanunla kurulmuş bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından, kamuya açık olarak ve makul bir süre içinde görülmesini isteme hakkına sahiptir…”.

12. Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkının temel unsurlarından birisi de Anayasa’nın 141. maddesinde düzenlenen yargılamanın açık ve duruşmalı yapılması ilkesidir. “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” kenar başlıklı 141. maddesinin 1. fıkrası:

“Mahkemelerde duruşmalar herkese açıktır. Duruşmaların bir kısmının veya tamamının kapalı yapılmasına ancak genel ahlâkın veya kamu güvenliğinin kesin olarak gerekli kıldığı hallerde karar verilebilir” şeklindedir.