muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5576, Karar No: 2022/8851, Tarih: 23.11.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/5576 E.  ,  2022/8851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE MAHKEMESİ : KONYA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen kurum işleminin iptali davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda; tarafların istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Eczanesi’nin sahibi olduğunu, 2013/1 sayılı Eczane protokolünün 5.3.15. maddesinde yer alan katılım payı atlatılması yasağına aykırı davrandığı gerekçesi ile Kurum tarafından 15.06.2015 tarihli yazı ile hakkında uygulanan 22.567,50 TL cezai şart, uyarı cezası ve 75,27 TL reçete bedeli tahsiline dair Kurum işleminin iptalini istemiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; muayene ücretinin ertelenmesi nedeniyle kurumun ücretini zamanında tahsil edememesi dışında bir zararının doğmayacağı, davalı kurumca zamanında tahsil edilmeyen muayene ücreti için davacı eczaneden gecikme faizi talep etmesinin mümkün olacağı, ancak ertelenen muayene ücreti nedeniyle reçete tutarının ödenmemesi ve her bir işlem için 250 TL cezai şart uygulanmasının hukuka ve hakkaniyete uygun düşmeyeceğinden davanın kabulüne, kurum işleminin iptaline dair verilen kararın davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi’nin 08/10/2018 tarihli, 2018/1823 esas, 2018/1832 karar sayılı ilamı “...Sözleşme imzalandıktan sonra eczacının görevi olmayan hususların sözleşmede düzenlendiğini ileri sürmek sözleşme özgürlüğüne ve iyiniyet kurallarına aykırılık teşkil eder. Hal böyle olunca, mahkemece yazılı gerekçeyle davanın reddine karar vermesi usul ve yasaya aykırıdır. Taraflar arasında sözleşme ilişkisinin yenilenerek devam etmesi, 2016 yılı protokolünün de süregelen sözleşmelerin devamı niteliğinde bulunması ve daha önce imzalanan protokollere atıf yapılarak eczacı lehine hükümler getirilmesi dikkate alındığında bu protokol hükümlerinin tamamının da değerlendirilmesi hukuki zorunluluktur...” gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına, dosyanın, davanın yeniden görülmesi için mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesince yeniden yapılan yargılama neticesinde; 2016 yılı protokolünün 5.3.14. maddesi gereğince her bir eylem için 100 TL tekrarı halinde 300 TL cezai şart uygulanacağı hükmüne istinaden ve 6645 sayılı kanunun 55.maddesi ile 5510 sayılı kanuna eklenen geçici 62.maddesinde yer alan ''..eczacılar hakkında öngörülen cezai şartın her fatura dönemi için brüt asgari ücretin beş katı tutarını geçemez...'' hükmüne göre yeniden değerlendirildiğinde 2013/11 dönemi için 800 TL, 2013/12 dönemi için 2.200 TL, 2014/1 dönemi için 3.300 TL, 2014/2 dönemi için 1.900 TL ve 2014/3 dönemi için 3.000 TL olmak üzere toplam 11.200 TL cezai şart uygulanması gerektiğinden davanın kısmen kabulü ile, SGK Konya Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Sağlık Sosyal Merkez Müdürlüğünün 15/06/2015 tarih 42046020-8.889.071 sayılı yazısı ile belirlenen cezai işlem tutarının 22.567,50 TL'den 11.200 TL'ye indirilmesi kararına karşı, taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı aleyhine yargılama gideri olarak harca hükmedilmesine yönelik re’sen yapılan temyiz incelemesinde;

Davalı SGK Başkanlığı'nın, 492 sayılı Harçlar Kanunu ve 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu'nun 36. maddesi hükmüne göre harçtan muaf olması nedeniyle davacı tarafından karşılanan 27,70 TL peşin harcın davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasının; 5 nolu bendinin çıkartılmasına, 2 nolu bendine “...davacının yatırdığı tüm harçların karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine," ifadesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 23/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8479, Karar No: 2018/3090, Tarih: 19.03.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/8479 E.  ,  2018/3090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-b, 62, 52/2-4, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kazanın oluşumunda kusurunun bulunmadığına, lehe kanun hükümlerinin uygulanmadığına yönelik temyiz itirazlarının reddine; ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği; sanık hakkında bu madde hükümlerinin uygulanmasına karar verilirken, yargılamaya konu kazayı idaresindeki otomobil ile yaptığı gözetilmeden, ilgili madde hükmünün amacına aykırı şekilde sanığa ait "B, A2" sınıfı sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının altıncı paragrafından “249722 sicil sayılı sürücü belgesinin TCK 53/6 maddesi gereğince takdiren dört ay süreyle geri alınmasına ” çıkarılarak yerine " 249722 sicil sayılı B sınıfı sürücü belgesinin TCK 53/6 maddesi gereğince takdiren dört ay süreyle geri alınmasına " ibaresinin yazılması ile sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5140, Karar No: 2007/10820, Tarih: 10.12.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5140 E.  ,  2007/10820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen rapor yasa hükümlerine uygundur.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınarak bilimsel yöntemle değerinin belirlenmesinde ve buna göre ... ve hakkaniyete uygun bir kamulaştırma bedeli tespitinde isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

10.12.2003 tarih ve 5018 sayılı Yasaya 5436 sayılı Yasa ile eklenen (1) sayılı cetvelin 40.sırasında Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri arasında gösterilmiş olup, bu yasal düzenleme 5436 sayılı Yasanın 18.maddesinin (f) bendi uyarınca 1.1.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır. Buna göre, genel bütçe kapsamında kalan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmüne göre (1) sayılı tarifedeki yargı harçlarından müstesna tutulduğu gözetilmeden karar harcının alınmış olması doğru değil ise de bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkemenin gerekçeli kararının hüküm fıkrasının 7 sayılı bendinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine "Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde davacıya iadesine" yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 10.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19297, Karar No: 2014/15618, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/19297 E.  ,  2014/15618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2013

NUMARASI : 2010/729-2013/654

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacıya yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9336, Karar No: 2022/8373, Tarih: 27.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/9336 E.  ,  2022/8373 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL 45. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

10.09.2013 tarihli olay tutanağı içeriğine göre Önleyici Hizmetler Şube Müdürlüğüne bağlı ekiplerin saat 02:30 sıralarında ... Mahallesi, ... Sokakda durumundan şüphelenilerek sanığın durdurulması üzerine yapılan kaba üst aramasında suç unsuruna rastlanılmamış, durdurulduğu yerde sağ ayağı yanında 0,9 gram gelen AM- 2201 isimli sentetik kanabinoid bulunduğu, sanığın olay tutanağı içerisinde geçen beyanı ve kollukta müdafiisiz alınan ifadesinde yerde buldum, içmek için aldım dediği ancak mahkemede talimatla alınan ifadesinde ise, suçlamayı kabul etmediği anlaşılması karşısında;

CMK'nın 148/4. maddesince müdafii olmadan kolluk tarafından alınan ifade hakim veya mahkeme huzurunda şüpheli veya sanık tarafından doğrulanmadıkça hükme esas alınamayacağı da gözetilerek beyanlar arasındaki çelişki giderilmeden, gerektiğinde tutanak düzenleyeceği görevliler dinlenilmeden sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6910, Karar No: 2024/3272, Tarih: 03.04.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/6910 E.  ,  2024/3272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

DAVACILAR : ..., ..., ..., ..., Baykallar Tekstil Deri Pazarlama Sanayi Ve Ticaret Anonim Şirketi, ...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 427,60 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, 03.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15473, Karar No: 2012/18499, Tarih: 04.12.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/15473 E.  ,  2012/18499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 13/03/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/02/2012 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 14/12/2012 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Avukat ... ile karşı taraftan davacı vekili Avukat ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince; Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz olunmuştur.

... Partisi Genel Başkanı ve Başbakan olan davacı, 04.03.2009 günü ... televizyon kanalında yayınlanan "Kim haklı?" adlı programına konuk olarak katılan ... Partisi milletvekili olan davalının, dava dışı ... Partisi Grup Başkanvekili ... ile karşılıklı olarak konuştukları sırada kişiliğine yönelik olarak söylediği "terbiyesiz" sözünün kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek, davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalı ise; 2009 yılında yapılan yerel seçimden önce yayınlanan dava konusu programda, siyasi parti liderlerinin seçim konuşmalarındaki konuşma biçimlerinin (üslubun) eleştirildiğini, dava konusu sözlerin davacının kişiliğine değil, konuşma biçimine yönelik olduğunu ileri sürerek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, daha önce 11/11/2009 tarihinde istemin reddine dair verilen karar, Dairemizin 21/04/2011 tarih ve 2010/4439 esas 2011/4467 karar sayılı ilamı ile "davalının, davacının kişiliğini hedef alarak birden fazla "terbiyesiz" sözcüğünü söylemek suretiyle eleştiri sınırlarını aştığı,bu nedenle davacı yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi" gerekçesiyle bozulmuş,mahkemece bozma ilamına uyularak davacı lehine 20.000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Yerel mahkemece, daha önce 11/11/2009 tarihinde istemin reddine dair verilen karar, Dairemizin 21/04/2011 tarih ve 2010/4439 esas 2011/4467 karar sayılı ilamı ile "davalının, davacının kişiliğini hedef alarak birden fazla "terbiyesiz" sözcüğünü söylemek suretiyle eleştiri sınırlarını aştığı,bu nedenle davacı yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi" gerekçesiyle bozulmuş,mahkemece bozma ilamına uyularak davacı lehine 20.000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda, olayın gelişimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davalı yararına takdir olunan 900,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6222, Karar No: 2014/5813, Tarih: 15.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/6222 E.  ,  2014/5813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı oldukları aracın davacıların desteği yaya ....’ye çarparak ölümüne neden olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, davacı anne ve baba için ayrı ayrı 4.000 TL. maddi, kardeşler için ayrı ayrı 500 TL. maddi tazminatın davalılardan, anne ve baba için ayrı ayrı 10.000 TL. kardeşler için ayrı ayrı 5.000 TL. den olmak üzere 30.000 TL. manevi tazminatın sigortacı dışındaki davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece ... bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davacıların maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile anne .... için 1761,64 TL. baba ... için 1.104,88 TL. destekten yoksun kalma tazminatı, 300 TL. cenaze giderinin davalılardan tahsiline, anne için 7.500 TL. baba için 7.500 TL. Büşra için 1.500 TL... için 1.500 TL. manevi tazmnatın davalılar işleten ve sürücüden tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir

Davacılar vekili dava dilekçesinde davalı ... şirketinden manevi tazminat talebinde bulunmadığı halde , mahkemece ... şirketi yönünden manevi tazminat talebinin reddine karar verilerek , reddedilen manevi tazminat nedeniyle davalı ... şirketine vekalet ücreti takdir edilmiş olması doğru değil bozma nedeni ise de yanlışlığın giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden 6100 Sayılı HMK.nun Geçici 3/2.maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK.nun 438/7. maddesi gereğince hükmün düzetilmesi uygun görülmüştür.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm bölümünde yazılı 2/b.bendinin ve 5/e bendinin hüküm fıkrasından çıkarılarak düzeltilmesine ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA 15.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12762, Karar No: 2013/18289, Tarih: 08.10.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/12762 E.  ,  2013/18289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dava, davacının Pendik... İlköğretim Okulu Müdürlüğü’nde hizmetli olarak 01.11.1991-19.06.2010 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 01.11.1991-19.06.2010 tarihleri arasında 4507 gün çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren geçici 7. maddesi ile genel olarak kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanun olduğu belirgindir.

506 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile ''işveren; ...sigortalıları çalıştıran... kişiler..." olarak tanımlanmış olup, hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmasında, bir başka deyişle, davanın sübutu, kanıtlama yükümlülüğü ve verilen kararın infazı açısından, işverene husumet yöneltilmesi gereklidir.

Öte yandan, dava konusu sübjektif hak (dava hakkı) ile taraflar arasındaki ilişkinin varlığı medeni usul hukukumuzda "sıfat" olarak tanımlanmaktadır ve bir davada taraf olarak gösterilen kişilerin o dava ile ilgili kimseler olması zorunludur. Taraf ehliyeti, dava ehliyeti ve davayı takip yetkisi, davanın taraflarının kişilikleriyle ilgili olmasına karşın, taraf sıfatı dava konusu sübjektif hakka ilişkindir. Sübjektif bir hakkı dava etme yetkisi (dava hakkı) kural olarak o hakkın sahibine ait olduğundan, anılan hakka ilişkin bir davada davacı olma sıfatı da hakkın sahibine aittir ve buna aktif husumet denilmektedir.