muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2477, Karar No: 2022/5770, Tarih: 18.04.2022

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

2-... 20. İş Mahkemesinin 07.12.2021 tarih, 2019/55 Esas, 2021/316 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan feri müdahil Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Yasanın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine,

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Feri müdahil kurum vekili davanın reddi gerektiğini beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 05.02.2014 tarih ve 2013/10-2280 E., 2014/65 K. sayılı ilamında, ev hizmetlerinde çalışma ile ilgili davaların hukuki niteliği ve ispat şekline ilişkin ilkeler şu şekilde belirtilmiştir.

İş mevzuatı yönünden, ev hizmetlerinin, gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrasında, gerekse 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasında yer alan hükümler ile bu Kanunların uygulama alanı dışında bırakıldığı görülmektedir. Sosyal güvenlik mevzuatı açısından ise gerek mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu gerekse 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu kapsamında sigortalı olabilmek üç temel koşula bağlanmıştır. Bu koşullar; hizmet akdi ile çalışma, işin işverene ait işyerinde yapılması ve mülga 506 sayılı Kanun’un 3. ve aynı yöndeki 5510 sayılı Kanun’un ise 6. maddesi kapsamında olmamak olarak sıralanabilir. 506 sayılı Kanun’un 3. maddesi sigortalı sayılmayanları; diğer bir ifade ile anılan Kanun kapsamına alınmayanları sıralamaktadır.

Buna göre mülga 506 sayılı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 3. maddesi uyarınca:

“Aşağıda yazılı kimseler bu Kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar.

D) (Değişik: 11/8/1977 - 2100/1 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…”

Yine 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 6. maddesi uyarınca;

“…Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları hükümlerinin uygulanmasında;

…c) (Değişik: 17/4/2008-5754/4 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…4 üncü ve 5 inci maddelere göre sigortalı sayılmaz.”.

D) (Değişik: 11/8/1977 - 2100/1 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…”

Yine 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 6. maddesi uyarınca;

“…Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları hükümlerinin uygulanmasında;

…c) (Değişik: 17/4/2008-5754/4 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…4 üncü ve 5 inci maddelere göre sigortalı sayılmaz.”.

Buna göre ev hizmetleri, mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun ilk halinde Kanun kapsamı dışında bırakılmış iken, 24.08.1977 tarih ve 16037 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 24.11.1977 tarihinde yürürlüğe giren 11.08.1977 tarih ve 2100 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle yapılan değişiklik ile mülga 506 sayılı Kanun’un 3. maddesinin (D) bendinde yapılan düzenleme uyarınca, ev hizmetlerinde “ücretle ve sürekli çalışanlar” anılan maddede yer alan istisnalar içinden çıkarılmış, 5510 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile de aynı yöndeki uygulamaya devam edilmiştir.

Görüldüğü üzere, anılan maddeler uyarınca, ev hizmetlerinde çalışanlar; ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç, bu Kanunların uygulanmasında sigortalı sayılamazlar.

Sigortalı sayılmak için, ücret ve sürekli çalışma birlikte arandığından, her iki koşulun da gerçekleşmiş olması gerekir. Hizmet karşılığı ücret alınmıyorsa veya ücret alınmakla birlikte çalışmada süreklilik yoksa bu tür çalışmayı sigortalı çalışma saymak mümkün değildir.

Buna göre, diğer koşulları gerçekleştirmiş olanlar eğer anılan maddelerin kapsamına giriyorlarsa, sigortalı sayılamayacak ve 506 veya 5510 sayılı Kanunlarda düzenlenen haklardan yararlanamayacaklardır.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki, mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5/1. maddesi ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4/1. maddeleri uyarınca, İş Kanunları hükümleri ev hizmetlerine ve ev hizmetleri çalışanlarına uygulanamayacak, bu işler ve bu işleri yapan kişiler Borçlar Kanunu’nun hizmet akdini düzenleyen hükümlerine tabi olacaklardır.

Evde yapılan işle, ev hizmetleri arasında bazı farklılıkların da tanımlanması gerekir. Ev hizmeti evde yapılmakla birlikte, herhangi bir iş olmayıp doğrudan yaşanan mekâna yönelik bir iştir. Yaşanan konutla doğrudan bağlantı içerisindedir. Doğrudan eve ve ev yaşamına yöneliktir. Dolaylı olarak ev yaşamına katkıda bulunan, onu kolaylaştıran hizmetlerdir. Ev hizmetinin doğrudan eve veya ev yaşamına yönelik olması gerekir. Ev hizmeti evden soyutlanamaz (Okur A. R., Ev Hizmetlerinde (İşlerinde) Çalışanların Sigortalılığı, Kamu-İş Dergisi, Cilt 7, Sayı 3, 2004, s. 10).

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, ..., 2004, s. 179).

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, ..., 2004, s. 179).

Öğretide ev hizmetleri, evde gündelik yaşamın gerektirdiği; temizlik, yemek, çamaşır, ütü, çocuk bakımı, mürebbiyelik gibi işler olarak kabul görmektedir. Ev hizmetleri çalışanları ise uşak, kahya, hizmetçi, temizlikçi, aşçı, çocuk bakıcısı, bahçıvan, şoför, bekçi, hayvan bakıcısı vb. evin gündelik işleyişine ilişkin faaliyetleri yürüten kişiler olarak kabul görmektedir ((N. Gökçek Karaca, F. Kocabaş, Ev Hizmetlerinde Çalışanların Karşılaştıkları Sorunların Türkiye Açısından Değerlendirilmesi, Kamu-İş Dergisi, 2009, cilt 10, sayı 4, sayfa 172’den atfen; Çenberci M., 1475 sayılı İş Kanunu Şerhi, 1986, s.190-191; Mollamahmutoğlu, a.g.e., s. 179; Çelik N., İş Hukuku Dersleri, B. 20, Beta, ..., 2007, s. 70; Süzek S., İş Hukuku, B. 2, ..., Beta 2005, s. 180; Okur A., a.g.e. s. 348-349; Erkul İ-Karaca N, 4857 sayılı İş Kanunu Uygulaması, Nisan Yayınları Eskişehir 2004, s. 67; Tunçomağ K., İş Hukuku, ... 1988, s. 44-46; Akyiğit E., İçtihatlı ve Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi, C. 1, B. 3, ... 2008, s. 285; Güven E., Aydın U., İş Hukuku (Yeni İş Yasaları) B. 3, Barış Yayınları, ... 2007, s. 32; Tunçomağ K-Centel T., İş Hukukunun Esasları, B. 4, ... 2005, s. 38; Narmanlıoğlu Ü, İş Hukuku (Ferdi İş İlişkileri), B. 2, ... 1994, Barış Yayınları, s. 71; Eyrenci Ö- Taşkent S- Ulucan D, Bireysel İş Hukuku, Legal Yayınları, ... 2004, s. 43).

Yukarıda ayrıntıları açıklandığı üzere, “ev hizmetleri” 506 sayılı Kanun ile tamamen sigortalılık dışında tutulmuş iken 2100 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle ev hizmetlerinde sadece “ücretle ve sürekli olarak çalışanlar” sigortalı sayıldıklarından, bu kişilerin sigortalı olarak kabul edilebilmesi için önemli olan, ev hizmetinde geçen çalışmanın ücretle yapılması ve sürekli olmasıdır.

Sürekli çalışma kavramı yönünden uygulamada, haftanın çoğu ev işlerinde geçirilmiş ve çalışma bir süre devam etmişse, bu çalışma sigortalı çalışma olarak değerlendirilmekte, süreklilik için çalışmanın belli bir yoğunluğa ulaşması aranmaktadır.

Mülga 506 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun uyarınca “iş” tanımı açık olup, burada “iş” ev hizmetidir. Bu nedenle ölçü, işin niteliği değil ev işinde çalışanın, bu işte ne kadar süre çalıştığıdır. Ev işlerinde çalışma devamlı ise sürekli sayılacak, devamlılık yoksa, iş belirsiz aralıklarla geçici olarak ya da çağrı üzerine yapılıyorsa süreksiz sayılacaktır.

Mülga 506 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun uyarınca “iş” tanımı açık olup, burada “iş” ev hizmetidir. Bu nedenle ölçü, işin niteliği değil ev işinde çalışanın, bu işte ne kadar süre çalıştığıdır. Ev işlerinde çalışma devamlı ise sürekli sayılacak, devamlılık yoksa, iş belirsiz aralıklarla geçici olarak ya da çağrı üzerine yapılıyorsa süreksiz sayılacaktır.

Dosyanın incelenmesinde,Davacının davalı işyerinde geçen ve 10.02.2014 ile 15.11.2018 tarihleri arasındaki çalışmalar Kuruma bildirilmiş bulunup uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık Kuruma bildirimde bulunulmayan ve davalı işyerinde geçtiği ileri sürülen 04.11.2004 ile 09.02.2014 tarihleri arasında kalan çalışmalara ilişkindir.Davacıya ait bireysel emeklilik sözleşmesinin 17.11.2012 olduğu ve primlerinin işverenin kızı tarafından ödendiği belirgin olmakla 17.11.2012 tarihinden sonraki döneme ilişkin kabul yerindedir.Fakat bu tarih öncesindeki tespit kararı eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.Bu nedenle Mahkemece re'sen araştırma ilkesi doğrultusunda, davacının uyuşmazlık konusu süreyi kapsar şekilde, davalının ikamet adresine komşu ya da yakın yerlerde kayıtlara geçmiş çalışanlar, komşu civar apartmanların ve müstakil evlerin sakinleri ve kapıcıları ile davacının bu çalışmalarını bilebilecek durumda olan site güvenlik görevlileri, bahçıvanlar, diğer konakların hizmetlileri ve şoförleri tespit edilerek, beyanları alınmalı, toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, feri müdahil Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesince verilen karar bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 18/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2665, Karar No: 2021/623, Tarih: 11.02.2021

**4. Hukuk Dairesi         2020/2665 E.  ,  2021/623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 02/01/2006 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/03/2020 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar ve davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, tıbbi hata nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; 27/02/2002 tarihinde müvekkilinin sol göz katarakt ameliyatı olduğunu, ameliyatı davalı doktorların gerçekleştirdiğini, ameliyat sonrasında görme kaybı yaşadığını, davalıların gerekli dikkat ve özeni göstermediklerinden dolayı sorumlu olduklarını belirterek manevi zararının tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar; davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece; davalıların atfı kabil kusurlarının bulunmadığı fakat davacının aydınlatılmış rızasının ( onam) alındığına ilişkin belge bulunmadığı gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu olay sebebiyle kusur durumuna ilişkin olarak alınan 31/07/2009 ve 01/03/2012 günlü Adli Tıp Kurumu raporları ile 27/11/2014 günlü Yüksek Sağlık Şurasının raporunda, komplikasyon yönetiminin ve tıbbi tedavilerin teknik açıdan tıp mesleğinin standartlarına uygun olduğu, davalı doktorların atfı kabil kusurlarının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda; mahkemece olayın oluşuna uygun ve denetime elverişli anılan bilirkişi raporları benimsenerek davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken aydınlatılmış rıza bulunmadığından bahisle ve hatalı gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacıların temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7341, Karar No: 2022/5489, Tarih: 31.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/7341 E.  ,  2022/5489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre; sanığın suçun unsurlarının oluşmadığına yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde ise;

a-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.11.2018 tarih ve 2018/339-536 sayılı Kararında belirtildiği üzere; hüküm tarihinde başka suçtan Nazilli Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olarak bulunan ve kendiliğinden duruşmaya gelme olanağı bulunmayan, sorgusu sırasında duruşmalarda bulunmaktan bağışık tutulma talebi bulunmayan sanığın, hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı son oturumda hazır bulundurulması veya SEGBİS sisteminde hazır edilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle CMK.nın 196. maddesine aykırı davranılması,

b-Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın işyerinin sahibi olmadığı, işyerinde müdür olarak çalışması karşısında, sanığın işyerinin sahibi olduğuna yönelik mahkemenin yerinde olmayan kabulü ile tayin olunan cezada daha fazla teşdit yapılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca

uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.03.2022 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8695, Karar No: 2006/11688, Tarih: 07.12.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/8695 E.  ,  2006/11688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Muğla İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, sıra cetvelinin iptali istemine ilişkin olup icra mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Sıra cetveli İİK.’nun 141 nci maddesi uyarınca davacıya 8.3.2004 günü tebliğ edilmiş, dava anılan yasanın 142 nci maddesinde öngörülen yasal 7 günlük süreden sonra açılmıştır.

Açıklanan nedenle davanın reddine ilişkin karar yerindedir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda yazılı nedenle ONANMASINA, 7.12 .2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1487, Karar No: 2014/5920, Tarih: 24.09.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1487 E.  ,  2014/5920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2013

NUMARASI : 2013/218-2013/754

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen sıra cetveline itiraz davalarının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı birleşen 2009/127 E. sayılı davada davalı E.. E.. ve 2009/126 E. sayılı davada davalı S.. D.. hakkında karar verilmesine yer olmadığına, birleşen 2009/132 E. sayılı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde birleşen 2009/132 E. sayılı davada davalı M.. B.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada davacı E.. E.. vekili, takip borçlusu Y.. Ç..ile davalı M.. B..'nın müvekkilinin takibini sonuçsuz bırakmak amacıyla muvazaalı kambiyo seneti düzenlediklerini, kambiyo senetinin tek başına alacağın varlığını ispatlamaya yeterli olmadığını, buna rağmen, Konya 7. İcra Müdürlüğü'nün 2008/4508 E. sayılı dosyasında düzenlenen 02.03.2009 tarihli sıra cetvelinde satış bedelinin davalı M.. B..'ya ödenmesine karar verildiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Birleşen 2009/129 E sayılı davada davacı S.. D.. vekili, davalı M.. B.. ile takip borçlusunun muvazaalı olarak takibe konu bonoyu tanzim ettiklerini, kambiyo senetinin tek başına alacağın varlığını ispatlamaya yeterli olmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Birleşen 2009/127 E, 126 E. ve 132 E. sayılı davalarda davacı...... Gıd. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, davalıların alacaklarının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen 2009/129 E. ve 2009/132 E. sayılı davalarda davalı M.. B.. vekili, müvekkilinin takip borçlusuna sattığı emtiaya ilişkin fatura bedellerinin ödenmediğini, yine takip borçlusunun banka borcunu ödememesi nedeniyle kefil durumundaki müvekkilinin bankaya ödeme yapmak zorunda kaldığını, tüm bu alacaklarına karşılık müvekkilinin takip borçlusundan icra takibinin dayanağı olan bonoyu aldığını savunarak, asıl ve birleşen davaların reddini istemiştir.

Birleşen 2009/126 E. sayılı davada davalı S.. D.. ile, birleşen 2009/127 E. sayılı davada davalı E.. E.. vekilleri; sıra cetvelinde müvekkillerinin alacağına yer verilmediğini savunarak, hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davaların reddine dair verilen ilk karar, Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin 15.02.2010 tarih ve 24 E, 1492 K. sayılı ilamıyla, takibe konu bononun keşide tarihi dikkate alındığında bankaya yapılan ödemelere ilişkin alacağın henüz mevcut olmadığı anlaşılmakla bu ödemelerin bonoya bağlanmasının mümkün olmadığı, öte yandan faturanın her zaman tek yanlı olarak düzenlenen belgelerden olduğu, faturaya konu malın teslim edilip edilmediği ve borçlu defterlerinde bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiği belirtilerek hükmün 2009/109 E. sayılı asıl davada davacı E.. E.. ve 2009/132 E. sayılı birleşen davada davacı.... Ltd. Şti. yararına bozulması üzerine, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davalı M.. B..'nın takibinin, faturadaki malların bedeli ile kredi sözleşmesindeki kefaletinden dolayı Y..Ç..tüm borçlarına istinaden düzenlenen bonoya dayalı olduğu, alacaklıdan mal kaçırma veya davacıların zarar uğratma amacına yönelik olmadığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların reddine dair vekilen ikinci kararın, birleşen 2009/126 E., 127 E. ve 132 E. sayılı davalarda davacı .... Gıd. San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmesi üzerine, bu kez Dairemizin 21.02.2013 tarih ve 2012/6227 E., 2013/983 K. sayılı ilamıyla, davalısı E.. E.. olan 2009/127 E. ve davalısı S.. D.. olan 2009/126 E. sayılı davalar ile ilgili olarak bozmadan önce karar verilmediği, bu davalara yönelik davacı.... Ltd. Şti. vekilinin, davanın reddine ve anılan davalıların da vekalet ücretine yönelik temyiz istemlerinin bulunmadığı, anılan taraflar yararına bir bozma da yapılmadığı, bu durumda mahkemece, kesinleşen bu davalara ilişkin karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve davacı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken, anılan davaların reddine ve davacı aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığı, birleşen 2009/132 E. sayılı dava yönünden de; uyulmasına karar verilen Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nin 15.02.2010 tarih ve 2010/24 E, 2010/1492 K. sayılı bozma ilamında, davalı M.. B..'nın alacağını oluşturan 05.01.2008 tarihli bononun tanzim tarihine göre, bankaya 18.09.2008 - 04.05.2009 tarihleri arasında sekiz dekont ile yapılan ödemenin, alacak henüz ortada bulunmadığından bonoya bağlanmasının mümkün olmadığı belirtildiği halde, mahkemenin, bu ödemelerin gerçek alacağı yansıttığı ve muvazaa bulunmadığına yönelik gerekçesinde isabet bulunmadığı, davalı defterlerinde yapılan incelemede, faturaların davalı (satıcı-alacaklı) M.. B..'nın defterlerinde kayıtlı olduğu ancak iki faturanın kaydının kapalı olduğu, kapalı faturanın ödemeye karine olduğu, üstelik bu faturaların alacaklı-davalı defterlerinde dahi bedelleri ödenmiş olarak kaydedildiği, açık olduğu belirlenen 02.06.2006 tarihli 4.000,00 TL bedelli fatura için 05.01.2008 tarihli (ileri tanzim tarihli) ve 80.000,00 TL bono düzenlenmesinin de hayatın olağan akışına uygun olmadığı, bu durumda mahkemece, 2009/132 E

.. B..'nın defterlerinde kayıtlı olduğu ancak iki faturanın kaydının kapalı olduğu, kapalı faturanın ödemeye karine olduğu, üstelik bu faturaların alacaklı-davalı defterlerinde dahi bedelleri ödenmiş olarak kaydedildiği, açık olduğu belirlenen 02.06.2006 tarihli 4.000,00 TL bedelli fatura için 05.01.2008 tarihli (ileri tanzim tarihli) ve 80.000,00 TL bono düzenlenmesinin de hayatın olağan akışına uygun olmadığı, bu durumda mahkemece, 2009/132 E. sayılı birleşen dava yönünden, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile reddine karar verilmesinin doğru olmadığı belirtilerek bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, Dairemiz bozma ilamında gösterilen gerekçelerle, davalısı E..E.. olan 2009/127 E. ve davalısı S.. D.. olan 2009/126 E. sayılı davalar yönünden karar verilmesine yer olmadığına, birleşen 2009/132 E. sayılı davanın kabulü ile, sıra cetvelinin iptaline, sıra cetvelinde 1. sıraya davacı ....... San. ve Tic. Ltd.Şti.'nin kaydedilmesine, davalıya ayrılan paranın bu davacıya ödenmesine karar verilmiştir.