muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9734, Karar No: 2014/11306, Tarih: 08.09.2014

3-Davalı G.. A.. vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Yargılama sırasında yürürlüğe giren ve 2918 sayılı yasanın 98.maddesinde değişiklik yapan 6111 sayılı Yasanın 59. maddesinde, “trafik kazaları nedeniyle üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer resmi ve özel sağlık kuruluşlarının sundukları sağlık hizmet bedellerinin kazazedenin sosyal güvencesi olup olmadığına bakılmaksızın "Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı",

Yasanın geçici 1.maddesi ile de "Bu Kanunun yayımlandığı tarihten önce meydana gelen trafik kazaları nedeniyle sunulan sağlık hizmet bedellerinin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı, sözkonusu sağlık hizmet bedelleri için bu Kanunun 59 uncu maddesine göre belirlenen tutarın %20'sinden fazla olmamak üzere belirlenecek tutarın üç yıl süreyle ayrıca aktarılmasıyla anılan dönem için ilgili sigorta şirketleri ve Güvence Hesabının yükümlülüklerinin sona ereceği" öngörülmüştür.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 91. maddesi ve Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları A-1.maddesinde, sigortacı poliçede belirtilen aracın işletilmesi sırasında bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermiş olmasından dolayı 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununa göre işletene düşen hukuki sorumluluğu zorunlu

sigorta limitlerine kadar temin edeceği, düzenlenmiştir.. Karayolları Trafik Kanuna göre, zorunlu mali sorumluluk sigortası yaptırmak zorunludur.

Sigorta poliçesinde belirtilen, motorlu aracın işletilmesinden kaynaklanan kaza nedeniyle sigorta şirketi zarar görenlerin tedavisi için ödenen giderleri zorunlu olarak teminat altına alır. Sigorta şirketinin yasadan ve sözleşmeden doğan bu yükümlülüğü, 6111 sayılı Yasa ile getirilen düzenleme ile sona erdirilmiş bulunmaktadır.

Yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere göre, 2918 sayılı Yasanın 98.maddesinde belirtilen tedavi giderleri yönünden sorumluluk "Sosyal Güvenlik Kurumu'na" geçtiğinden eldeki davada yasal hasmın "Sosyal Güvenlik Kurumu" olması gerekir.

Bu durumda mahkemece, "Sosyal Güvenlik Kurumu"nun davaya dahil edilmesi, davacının belgeli tedavi giderleri ile belgeye bağlanması mümkün olmayan tedavi giderlerinin miktarı belirlenerek 2918 Sayılı Yasanın 98 maddesi kapsamında kalan tedavi giderleri yönünden Sosyal Güvenlik Kurumu'nun, yasa kapsamı dışında kalan tedavi giderlerinden ise davalı sigorta şirketinin sorumlu tutulması gerekirken Sosyal Güvenlik Kurumunun sorumluluğuna geçen tedavi giderlerinden de davalı sigorta şirketinin yazılı şekilde sorumlu tutulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı A.. Z.. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı A.. Z.. vekilinin, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı G.. A.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı G. S. A.Ş ve A.. Z..'e geri verilmesine 8.9.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/110, Karar No: 2022/4279, Tarih: 10.05.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/110 E.  ,  2022/4279 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Alaplı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12.02.2021 tarihli ve 2020/1252 soruşturma, 2021/89 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Kdz. Ereğli Sulh Ceza Hâkimliğinin 22.04.2021 tarihli ve 2021/688 Değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendiği, dosya kapsamına göre, mağdurun İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığında alınan beyanında özetle, 31.03.2019 tarihinde dayısı oğlu olan suça sürüklenen çocuğun evlerinde kaldığı sırada rızası dışında cinsel bölgelerine dokunduğunu, cinsel organına girip girmediğini anlamadığını, ertesi gün kanama olduğunu gördüğünü, bir dönem gönül ilişkileri olduğunu, daha sonra da benzer girişimleri olduğunu, rızasının bulunmadığını, şikayetçi olduğunu ifade etmesi üzerine yapılan soruşturma neticesinde kamu davası açmaya her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de; mağdurun olay oluşuna ilişkin detaylı anlatımının bulunması ve İstanbul İl Sağlık Müdürlüğü Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk İzlem Merkezinin 25.09.2020 tarihli ve 2020/132 sayılı genital muayene raporunda hymende saat kadranına göre 5 ve 9 hizasında kaideye varan eski yırtık olduğunun tespit edilmesi karşısında, mevcut delillerin kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte olduğu ve şüpheli hakkında kamu davası açılması için yeterli şüphe bulunduğu, bu delillere ve suçun unsurlarına yönelik takdir ve değerlendirmenin mahkemesince yapılması gerektiği gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca Kdz. Ereğli Sulh Ceza Hâkimliğinin 22.04.2021 tarihli ve 2021/688 Değişik iş sayılı kararının bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 09.11.2021 gün ve 94660652-105-67-18349-2021-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla, dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Tüm dosya içeriği nazara alındığında, Alaplı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12.02.2021 tarihli ve 2020/1252 soruşturma, 2021/89 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Kdz. Ereğli Sulh Ceza Hâkimliğinin 22.04.2021 tarihli ve 2021/688 Değişik iş sayılı kararı usul ve kanuna uygun olup, kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden vaki talebin REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6530, Karar No: 2025/257, Tarih: 10.01.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/6530 E.  ,  2025/257 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

MAHKEMESİ:İnfaz Hakimliği

SAYISI: 2023/5598 (E), 2023/6767 (K)

Kasten öldürme ve kasten yaralama suçlarından Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.07.2014 tarihli ve 2014/427 değişik iş sayılı içtima kararı ile 21 yıl 12 ay hapis cezasına hükümlü ...'ın, iş bu cezasının Beşikdüzü Açık Ceza İnfaz Kurumunda infazı sırasında, 23.12.2021 tarihinde Covid-19 hastalık iznine ayrılmasının ardından, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A, 7242 sayılı Kanun ile eklenen geçici 6. madde ve 7456 sayılı Kanun ile eklenen geçici 10/2. maddesi gereğince cezasının koşullu salıverme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Trabzon İnfaz Hakimliğinin 25.07.2023 tarihli ve 2023/4592 Esas, 2023/4559 Karar sayılı kararını müteakip, hükümlünün yasal süre içerisinde geçerli bir mazereti olmaksızın Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne başvurmadığından bahisle anılan kararın kaldırılmasına, koşullu salıverme tarihine kadar olan kısmının infazı için açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine dair Trabzon İnfaz Hâkimliğinin 08.11.2023 tarihli ve 2023/5598 Esas, 2023/6767 Karar sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 18.09.2024 tarihli ve 94660652-105-61-8049-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve 2024/97793 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve 2024/97793 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"İnfaz dosyası kapsamına göre;

Adı geçen hükümlünün kasten öldürme ve kasten yaralama suçlarından içtima kararı ile verilen 21 yıl 12 ay hapis cezasının infazı kapsamında Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11.12.2023 tarihli ve 2012/1-396 sayılı müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihinin 28.12.2024, bihakkın tahliye tarihinin 26.06.2032 olarak belirlendiği,

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve 2024/97793 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"İnfaz dosyası kapsamına göre;

Adı geçen hükümlünün kasten öldürme ve kasten yaralama suçlarından içtima kararı ile verilen 21 yıl 12 ay hapis cezasının infazı kapsamında Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11.12.2023 tarihli ve 2012/1-396 sayılı müddetnameye göre koşullu salıverilme tarihinin 28.12.2024, bihakkın tahliye tarihinin 26.06.2032 olarak belirlendiği,

Beşikdüzü Açık Ceza İnfaz Kurumunda infazı devam ederken 23.12.2021 tarihinde Covid-19 hastalık iznine çıkarılan hükümlü hakkında gıyabında Trabzon İnfaz Hakimliğinin 25.07.2023 tarihli kararı ile cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, ikametinin bulunduğu yer veya SMS/Sorgulama ekranında belirtilen yer Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne 5 gün içerisinde başvurulması, müracaat etmemesi halinde ise açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verileceğinin ihtarına karar verildiği ve anılan kararın PTT kayıtlarına göre hükümlüye bizzat 04.08.2023 tarihinde tebliğ edildiği ve hükümlünün cep telefonu numarasına "Sayın ... hakkınızda infaz hakimliği tarafından denetimli serbestlik kararı verilmiş olup ceza infaz kurumuna dönmeyerek 5 gün içerisinde, kimliğinizi ispata yarayan bir belge ile Trabzon Denetimli Serbestlik Müdürlüğü müracaat etmeniz gerekmektedir." şeklinde SMS gönderildiği,

Trabzon Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce, hükümlünün 5 günlük süre içeresinde Müdürlüğe müracaat etmediği ve 2 günlük bekleme süresi içerisinde başvuruda bulunmadığından bahisle ihbarda bulunulması üzerine, Trabzon İnfaz Hâkimliğinin 08.11.2023 tarihli kararı ile hükümlünün açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verildiği anlaşılmış ise de,

İnfaz dosyası incelendiğinde, hükümlünün Akçaabat Sulh Ceza Hâkimliğinin 17.07.2023 tarihli ve 2023/39 değişik iş sayılı kararı ile konutunu terk etmemek suretiyle adli kontrol altına alınmasına karar verildiği, hükümlünün adli kontrol kararının 10.10.2023 tarihinde kaldırıldığı, hükümlünün Trabzon Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne 31.07.2022 (2023) tarihli yazısı ile denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmak üzere konutunu terk ettiğine dair mazeret dilekçesini sunduğu ve Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 2023/25664 soruşturma sayılı dosyasında ifadesine başvurulan tanık Cengiz Kılıç'ın beyanında, Trabzon Denetimli Serbestlik Müdürlüğünde memur olarak görev yaptığını, hükümlünün 31.07.2023 tarihinde kendisinin yanına geldiğini, kendisine gelen SMS üzerine denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurduğunu ve evi terk ettiğini söylemesi üzerine ilgili yere yönlendirdiğini belirtmesi karşısında, hükümlünün yasal süresi içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

(2) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan ve ilgili mevzuat uyarınca cezalarının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına beş yıl ve daha az süre kalan hükümlülerin talebi aranmaksızın, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına infaz hakimi tarafından karar verilebilir.

(3) Yukarıdaki fıkralar uyarınca, izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün, kasten öldürme ve kasten yaralama suçlarından aldığı 21 yıl 12 ay hapis cezasının infazı kapsamında Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11.12.2023 tarihli ve 2012/1-396 sayılı müddetnameye göre, şartla tahliye tarihinin 28.12.2024, bihakkın tahliye tarihinin 26.06.2032 olarak belirlendiği anlaşılmaktadır.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün, kasten öldürme ve kasten yaralama suçlarından aldığı 21 yıl 12 ay hapis cezasının infazı kapsamında Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11.12.2023 tarihli ve 2012/1-396 sayılı müddetnameye göre, şartla tahliye tarihinin 28.12.2024, bihakkın tahliye tarihinin 26.06.2032 olarak belirlendiği anlaşılmaktadır.

5. Hükümlünün, Açık Ceza İnfaz Kurumunda infazı devam ederken 23.12.2021 tarihinde Covid-19 iznine ayrıldığı ve izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 25.07.2023 tarihli kararı ile kalan cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği, hükümlünün yokluğunda verilen kararın 04.08.2023 tarihinde bizzat hükümlüye tebliğ edildiği gibi hükümlünün cep telefonuna da, "Sayın ... hakkınızda infaz hakimliği tarafından denetimli serbestlik kararı verilmiş olup ceza infaz kurumuna dönmeyerek 5 gün içerisinde, kimliğinizi ispata yarayan bir belge ile Trabzon Denetimli Serbestlik Müdürlüğü müracaat etmeniz gerekmektedir." şeklinde SMS gönderildiği, hükümlünün, hakkında denetimli serbestlik kararı verildiğini öğrenmesi üzerine 31.07.2023 tarihinde telefonuna gelen mesajda bildirilen Trabzon Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat ettiği, orada bulunan görevli memur ile görüştüğü ve onun yönlendirmesi doğrultusunda hareket ettiği, hükümlünün müracaat ettiği tarihte hakkında Akçaabat Sulh Ceza Hâkimliğinin 17.07.2023 tarihli ve 2023/39 değişik iş sayılı kararı ile konutunu terk etmemek suretiyle adli kontrol altına alınmasına dair kararın olduğu ve hakkındaki adli kontrol kararının 10.10.2023 tarihinde kaldırıldığı anlaşılmakla, hükümlünün geçerli bir mazereti olmaksızın yasal süresi içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verilemeyeceği gözetilmeksizin verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Trabzon İnfaz Hâkimliğince verilen 08.11.2023 tarihli ve 2023/5598 Esas, 2023/6767 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,10.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13887, Karar No: 2023/20978, Tarih: 13.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/13887 E.  ,  2023/20978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/353 E., 2016/97 K.

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun(5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık ... hakkında tehdit, sanık ... Hakkında tehdit ve hakaret suçlarından 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; eksik inceleme sonucu karar verildiğine, sanıkların atılı suçlardan mahkûmiyetlerine karar verilmesine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'ın hastanede tedavisi yapıldığı sırada hemşire olarak çalışan katılan ... ile aralarında çıkan tartışmada, "Senin ayağını kaydırırım, s... git terbiyesiz, senin tedavini istemiyorum." şeklinde hakaret ve tehditte bulunduğu, sanık ...'ın da katılana hitaben, "Seni süründüreceğim." şeklinde tehditte bulunduğu iddia olunmuştur. Yerel Mahkemece, sanık, katılan ve tanık anlatımları karşısında, sanıkların üzerlerine atılı suçları işledikleri yönünde katılanın soyut beyanı dışında delil elde edilemediği kabul edilerek atılı suçlardan beraat hükümleri kurulmuştur.

1. Sanıkların suçlamaları inkar ettikleri belirlenmiştir.

2. Katılan benzer anlatımlarda bulunmuştur.

3. Beyaz kod adlı bildirim formunun ve 27.04.2014 tarihli olay tutanağının tutulduğu tespit edilmiştir.

4. Tanık anlatımları dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların suçlamaları inkar ettikleri belirlenmiştir.

2. Katılan benzer anlatımlarda bulunmuştur.

3. Beyaz kod adlı bildirim formunun ve 27.04.2014 tarihli olay tutanağının tutulduğu tespit edilmiştir.

4. Tanık anlatımları dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların savunmaları, katılan beyanı, tanıkların anlatımları, tutanak içerikleri ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanıkların katılana söylediği iddia olunan "Senin ayağını kaydırırım, seni sürdüreceğim." şeklindeki sözlerin tartışmanın bütünü ve söylendiği bağlam içinde değerlendirildiğinde, tehdit niteliğinde olmayıp şikâyet hakkının kullanılmasına yönelik olduğu, sanık ...'ın katılana yönelttiği "Terbiyesiz, s...git." şeklindeki sözlerden, "Terbiyesiz" sözünün muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu, "S...git" şeklindeki söz hakaret niteliğinde ise de sanığın bu sözü katılana söylediği şüphe boyutunda kaldığından sanıklar hakkında beraat kararı verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11991, Karar No: 2017/24145, Tarih: 03.02.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/11991 E.  ,  2017/24145 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.