muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8576, Karar No: 2015/8283, Tarih: 04.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/8576 E.  ,  2015/8283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2013/225-2013/764

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı; taşınmaz satın almak istediğini ve bu konuyu emlak işleri ile ilgilenen davalılardan N.. S.. ile görüşmesi üzerine, diğer davalı C.. D..e’e ait olduğu bildirilen, anayola cepheli, park karşısında kalan arsanın gösterildiğini, arsada satılık tabelasının bulunduğunu, gösterilen taşınmazın alımı konusunda anlaştıkları halde daha iç kesimde yola cephesi olmayan davaya konu 4025 ada, 37 parsel sayılı taşınmazın tapuda 31/07/2012 tarihli resmi akitle devredildiğini, emlakçılık işleri ile uğraşan davalının tapu harç ve masraflarını alarak tapudaki işlemlere aracılık ettiğini, gerçekte 53.000,00 TL bedel ödediğini ancak tapu harç ve masraflarını daha az ödemek amacıyla resmi akitte değerini 16.500,00 TL gösterdiklerini, inşaat yapma aşamasında (31/12/2012 tarihinde) satın alma yoluyla edindiği taşınmazın emlakçı N.. S.. tarafından gösterilen taşınmaz olmadığını, davalıların hileli davranışları sonucu satın almayı amaçladığı taşınmaz dışında bir taşınmazı iktisap ettiğini, el ve işbirliği içinde hareket ettiklerini ileri sürerek dava konusu 4025 ada, 37 parsel sayılı taşınmazın adına olan tapu kaydının iptali ile önceki kayıt maliki C.. D.. adına tesciline, 53.000,00 TL. zararın 31/07/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı N.. S..; usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen herhangi bir savunma getirmemiş, diğer davalı C.. D.. ise; dava konusu taşınmazı emlakçı olan diğer davalı N.. S..’ tan 32.000,00 TL bedelle satın aldığını, taşınmazı değerlendiremeyince satmak isteğini bildirdiğini, müşteri olarak davacıyı getirdiğini ve 48.000,00 TL bedel karşılığında anlaştıklarını, satış anına kadar davacıyı görmediğini, satıştan sonra emlakçının 47.500,00 TL. kendisine verdiğini, 5.500,00 TL’yi de kendi ücreti olarak kestiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; iddiaların kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 53.000,00.TL’sinin davalı C.. D..’den 5.500,00 TL’sinin davalı N.. S..’tan dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ayrı ayrı tahsil edilerek davacıya ödenmesine, dava konusu 4025 ada, 37 parsel sayılı taşınmazın davacı A.. Ü.. adına tapu kaydının iptali ile satış önceki malik olan C.. D.. adına tesciline karar verilmiştir.

Karar; davalı C.. D.. tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hâkimi . ..’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

./..

-KARAR-

Karar; davalı C.. D.. tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hâkimi . ..’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

./..

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı C.. D..'in temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2.715.33.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7895, Karar No: 2015/6692, Tarih: 01.06.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/7895 E.  ,  2015/6692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden alınan nüfus kaydına göre sanığın hükümden sonra 30.08.2013 tarihinde öldüğü belirtildiğinden, bu hususta mahallinde araştırma yaptırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11930, Karar No: 2022/13166, Tarih: 25.10.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/11930 E.  ,  2022/13166 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 29. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 19. ... Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı nezdinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu ve toplu ... sözleşmesinden yararlandığını, Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat Veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik (Yönetmelik) gereği müvekkilinin günlük 7,5 saatten fazla çalıştırılmayacağını, bu süreyi aşan çalışmaların fazla çalışma kabul edilmesi gerektiğini, toplu ... sözleşmelerinde fazla çalışmaların saat ücretinin %80 fazlası ücret üzerinden hesaplanarak ödeneceğinin belirtildiğini, yine toplu ... sözleşmesinde fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi ödeneceğinin düzenlendiğini ve kısa çalışma primlerinin de ödenmediğini ... sürerek kısa çalışma primi ve fazla çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının çalışmasının ilgili Yönetmelik ile ... sağlığı ve güvenliği mevzuatına uygun olduğunu, herhangi bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ... Nöbetçi ... Mahkemesi aracılığıyla davacının çalışmakta olduğu işyerinde yapılan keşif neticesinde hazırlanan bilirkişi raporunda; davacının, çalışma ortamında gürültünün zararlı etkilerine maruz kalabileceği, günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiği, toplu ... sözleşmesinin 52/c maddesi kapsamında kısa çalışma primine hak kazandığının tespit edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davalı işveren tarafından tüm ölçümlerin ... sağlığı ve güvenliği mevzuatına uygun olarak yapıldığını, işyerinde Yönetmelik hükümleri dışındaki işler için haftanın beş günü, günde 8,5 saat olmak üzere 42,5 saat çalışma yapıldığını ve 45 saat üzerinden ücretinin ödendiğini, ölçümlerin usulüne uygun bir şekilde yapıldığını ve gürültü çıkaran ekipmanların izole edildiğini, davacının 7,5 saat çalıştırılmasının maddi koşullarının oluşmadığını, talep edilen faiz türü ve faiz başlangıç tarihinin de yasal dayanaktan yoksun olduğunu ve istinaf dilekçesinde belirttiği diğer hususları ... sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...Somut olayda; davacı işçinin sendika üyesi olup, ... hükümlerinden yararlandığı, ölçüm raporları ve nöbetçi ... mahkemesi aracılığıyla işyerinde yapılan keşif sonrasında hazırlanan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiği, ... hükümleri uyarınca kısa çalışma primi ve fazla çalışma ücretine hak kazandığı ve zamanaşımına uğrayan alacağın da bulunmadığı anlaşılmıştır.

Hükme esas bilirkişi raporunda, ödenen verimliliği teşvik primlerinin fazla çalışma ücreti alacağından mahsup edildiği ve kısa çalışma primi alacağında da fiili çalışma sürelerinden fazla çalışma süreleri tenzil edilerek kısa çalışma primine esas fiili çalışma süreleri tespit edilerek bu süreler üzerinden hesaplama yapıldığı anlaşılmış olup, raporun denetime elverişli ve Yargıtay içtihatları ile dosya kapsamına da uygun olduğu ve hükmedilen faiz türlerinde de bir hata bulunmadığı saptanmıştır.

Dolayısı ile davalının bu yöndeki istinaf nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ne var ki; hüküm altına alınan kısa çalışma prim alacağında bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş ise de, kısa çalışma primi yönünden toplu ... sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş değildir. Bu alacağa Yargıtay içtihatları doğrultusunda (örnek mahiyetinde Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 2021/247 Esas-2021/3138 Karar sayılı ilamı) dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekli iken yazılı şekilde faize hükmedilmesi hatalıdır." gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) nci alt bendi gereğince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekilince, istinaf dilekçesinde ... sürülen gerekçeler ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücretine ve kısa çalışma prim alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4857 sayılı ... Kanunu'nun ilgili hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ... sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

5.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8, Karar No: 2007/8, Tarih: 10.05.2007

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2007/8 E.  ,  2007/8 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı veren

Yargıtay Daireleri : 7. ve 9. Ceza Daireleri

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 09.01.2006

Sayısı : 46 Müteferrik

Hakkında; 26.11.2005 günü kamuya açık yerlere afiş asmak eylemi nedeniyle Kocaeli Valiliği İl Emniyet Müdürlüğü’nce 200 YTL idari para cezası uygulanmasına karar verilen Emeğin Partisi Merkez İlçe Başkanı ...’nın başvurusu üzerine; Kocaeli 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nce 26.12.2005 gün ve 64-52 sayı ile; idari yaptırım kararının kaldırıl¬masına, bu karara Kocaeli Cumhuriyet savcısı tarafından itiraz edilmekle de, Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nce 09.01.2006 gün ve 46 müteferrik sayı ile itirazın reddine karar verilmiş olup, bu kararı karşı TC Adalet Bakanı’nın istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.05.2006 gün ve 42868 sayılı; “..5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 28/9. maddesinde, ikibin Türk Lirası dahil, idari para cezalarına karşı başvuru üzerine Sulh Ceza Mahkemesince verilen kararının kesin olduğu gözetilmeden, itirazın esastan incelenerek yazılı şekilde karar verilmesinde,

Kabule göre de, 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu ve bu Kanun’un atıf yaptığı 5253 sayılı Dernekler Kanunu’nda, siyasi partilerin seçim dönemleri dışında propaganda ve çağrı amacıyla bildiri ve el ilanı dağıtma, afiş ve pankart asma gibi faaliyetlerini düzenleyen özel bir hüküm bulunmadığı ve muteriz hakkındaki idari para cezasının da 5326 sayılı Kanunun 8. ve 42. maddeleri uyarınca verildiği gözetilmeksizin itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir....” şeklindeki ihbar yazısı ile birlikte Yargıtay 9. Ceza Dairesinden yasa yararına bozma isteminde bulunulmuştur.

Dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 19.06.2006 gün ve 2162-3483 sayı ile;

“Sanığa atılı suçun niteliğine, suç tarihine, uygulanan yasa maddelerine ve Yargıtay Kanununun 14. maddesine göre işin incelenmesi Yargıtay Yüksek 7. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden Dairemizin görevsizliğine, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine..” şeklinde görevsizlik kararı verilmiştir.

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 7. Ceza Dairesince ise 26.02.2007 gün ve 9581-1125 sayı ile;

“...İdari yaptırımın konusuna ve Yargıtay Kanunu’nun 14. maddesine göre, inceleme görevi Yargıtay Yüksek 9. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, dairemizin görevsizliğine,

Dairemizle 9. Ceza Dairesi arasında görev uyuşmazlığı doğmuş bulunduğu cihetle görev uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Yargıtay Yüksek Başkanlar Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine..” gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiğinden; bu suretle oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Dairemizle 9. Ceza Dairesi arasında görev uyuşmazlığı doğmuş bulunduğu cihetle görev uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Yargıtay Yüksek Başkanlar Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine..” gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiğinden; bu suretle oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yukarıda açıklandığı şekilde Yargıtay 7. Ceza Dairesi ile Yargıtay 9. Ceza Dairesi arasında olumsuz görev uyuşmazlığı doğmuştur.

Dosya incelendiğinde;

Sanığın eyleminin kamuya açık yerlere izinsiz afiş asmaktan ibaret olduğu, afiş ve pankart asmakla ilgili eylemlerin 01.06.2005 tarihinden önceki dönemde 765 sayılı TCY.nın 536. maddesinde düzenlenmiş bulunan suçu oluşturduğu kabul edilerek, bu madde gereğince cezalandırıldıkları anlaşılmaktadır.

Yargıtay Yasasının 14. maddesine göre 765 sayılı TCY.nın 536. maddesinden açılmış temyiz davasına bakma görev ve yetkisi açıkça Yargıtay 9. Ceza Dairesine verilmiştir.

Ancak, temel ceza yasalarında yapılan değişikliklerden sonra; 01.06.2005 tarihi itibarıyla 765 sayılı TCY yürürlükten kaldırıldığından 765 sayılı TCY.nın 536. maddesinin uygulanma olasılığı kalmamış, bahse konu eylem türleri 5326 sayılı Kabahatler Yasası’nın 42. maddesindeki düzenleme kapsamına alınmıştır.

Nitekim; olayımızdaki ilk idari işlem de Kabahatler Yasasının 42. maddesi uyarınca yapılmış bu idari işleme itiraz edilmesi sonucunda, verilen kararla ilgili olarak yasa yararına bozma isteminde bulunulmuş, bu evrede Daireler arasında görev uyuşmazlığı oluşmuştur.

Çözümlenmesi gereken sorun, Kabahatler Yasasının 42. maddesiyle ilgili temyiz davasına hangi Özel Dairenin bakacağına ilişkindir.

5326 sayılı Yasanın 42. maddesinde düzenlenmiş olan kabahat, 765 sayılı Yasanın 536. maddesinde düzenlenmiş olan suçla aynı unsurları taşımadığına ve 5237 sayılı Türk Ceza Yasası içinde yer almadığına göre; bu düzenlemenin, önceki yasada olmayan ve Kabahatler Yasası ile getirilen yeni bir düzenleme olduğu kabul edilmelidir. Bu nedenle, Kabahatler Yasasının 42. maddesindeki kabahate ilişkin temyiz davalarına da, 765 sayılı Yasanın 536. maddesinden verilen kararlarla ilgili temyiz davalarına bakmakla görevli ve yetkili olan Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bakması gerektiği söylenemez.

2797 sayılı Yargıtay Yasası’nın 14. maddesinde; Özel Ceza Dairelerinin görevleri tanımlanırken ikili bir ayrıma yer verildiği görülmektedir. Bu ayrımı; 765 sayılı Türk Ceza Yasasında yer alan suçlar (cürümler ve kabahatler) ile Türk Ceza Kanunu dışındaki yasalarda yer alan suçlar (cürümler ve kabahatler) olarak belirtmek gerekmektedir.

Bu kapsamda; görev belirlemesi yapılırken;

A-765 sayılı Türk Ceza Yasasında düzenlenen cürüm ve kabahatlerle ilgili olarak;

2797 sayılı Yargıtay Yasası’nın 14. maddesinde; Özel Ceza Dairelerinin görevleri tanımlanırken ikili bir ayrıma yer verildiği görülmektedir. Bu ayrımı; 765 sayılı Türk Ceza Yasasında yer alan suçlar (cürümler ve kabahatler) ile Türk Ceza Kanunu dışındaki yasalarda yer alan suçlar (cürümler ve kabahatler) olarak belirtmek gerekmektedir.

Bu kapsamda; görev belirlemesi yapılırken;

A-765 sayılı Türk Ceza Yasasında düzenlenen cürüm ve kabahatlerle ilgili olarak;

1-Ya; suçun, TCY nın hangi bölümünde yer aldığı açıkça gösterilmiş (örneğin; Türk Ceza Kanunun İkinci Kitabının Dokuzuncu Babında yer alan……)

2-Ya; cezayı veren mahkemeden bahsedilmiş (örneğin; sulh ceza mahkemelerinden Türk Ceza Kanuna göre verilen …..)

3-Ya da; açıkça Türk Ceza Kanunundaki madde numarası belirtilmiştir. (örneğin; Türk Ceza Kanununun 456 ncı maddesinin üçüncü fıkrasına giren cürümlerden dolayı verilen hüküm…..)

B.765 sayılı Türk Ceza Yasası dışında düzenlenen cürüm ve kabahatlerle ilgili olarak ise;

1-Ya; suçun yer aldığı yasanın adı açıklanmış, (örneğin; Orman Kanunu gereğince açılmış ceza davaları sonunda …)

2-Ya; suçun yer aldığı yasanın numarası belirtilmiş, (örneğin; 5917 sayılı Kanunda yazılı hususlara ait hüküm ve kararları…)

3-Ya; suçunun konusu açıklanmış, (örneğin; memurların kaçakçılık hükümlerine göre cezalandırılan veya cezası artırılan suçlarına ilişkin hüküm ve kararlara …..)

4-Ya, suçun düzenlendiği yasanın hem adı, hem numarası ifade edilmiş, (örneğin, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun ……)

5-Ya da; görev belli bir yasanın belli bir maddesine hasredilmiştir. (örneğin; Askeri Ceza Kanununun 131 inci maddesi ile sevk edilen ateşli silahlarla ilgili suçlara ilişkin hüküm ve kararları…)

Sayılanlar dışında kalan hallerde ise; genel düzenlemeler yapılmış ve;

A-Türk Ceza Yasası uyarınca verilen ve diğer Dairelerin görevlerine girmeyen işlere bakma görev ve yetkisi Yargıtay 4. Ceza Dairesine,

B-Türk Ceza Yasası dışındaki Yasalar uyarınca verilen ve diğer Dairelerin görevlerine girmeyen işlere bakma görev ve yetkisi de Yargıtay 7. Ceza Dairesine,

Verilmiştir.

Ancak, ikinci durumda anılan görev ve yetki Yargıtay 7. Ceza Dairesine verilirken; “Türk Ceza Yasası dışındaki Yasalar” ibaresi yerine, “Özel Yasalar” ibaresi tercih edilmiştir. Bununla birlikte; yukarıdaki açıklamalar da dikkate alındığında, Yargıtay Yasası’nda “Özel Yasalar” ibaresi ile kastedilenin, “Türk Ceza Yasası dışındaki ceza hükmü içeren tüm yasalar” olduğunda şüphe bulunmamaktadır.

Öyleyse; “Kabahatler Yasası” da, Türk Ceza Yasası dışında yer alan ve ceza hükmü içeren yasalardan birisi olduğuna göre, bu Yasa uyarınca verilecek kararlarla ilgili temyiz davasına bakma yetki ve görevi Yargıtay 7. Ceza Dairesine ait sayılmalıdır.

Bu nedenle, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının isabetli olduğu kabul edilmeli dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

Öyleyse; “Kabahatler Yasası” da, Türk Ceza Yasası dışında yer alan ve ceza hükmü içeren yasalardan birisi olduğuna göre, bu Yasa uyarınca verilecek kararlarla ilgili temyiz davasına bakma yetki ve görevi Yargıtay 7. Ceza Dairesine ait sayılmalıdır.

Bu nedenle, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının isabetli olduğu kabul edilmeli dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kısım Başkanlar Kurulu Üyesi ise; “Kabahatler Yasası” özel yasa olarak nitelendirilemeyeceği için, bu yasa uyarınca verilen kararlara ilişkin temyiz davasına bakma yetki ve görevinin Yargıtay 7. Ceza Dairesine ait olmayıp, 9. Ceza Dairesine ait olduğu yönünde karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 26.02.2007 gün ve 9581-1125 sayılı görevsizlik kararının kaldırılmasına, dosyanın yasal gereği yapılmak üzere Yargıtay 7. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 10.05.2007 günü oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4853, Karar No: 2021/5462, Tarih: 14.09.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/4853 E.  ,  2021/5462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Mahkemece verilen karar taraflarca temyiz edilmiş, davalı ... vekili ayrıca temyiz harç ve giderleri için adli yardım talep etmiştir. Dairemizin 10.03.2021 tarih ve 2019/3510 E. - 2021/2245 K. sayılı kararı ile davalının adli yardım talebinin reddine, itiraz süresinin beklenmesi, itiraz edilmemesi ve veya itirazın reddi sonuçlarına göre temyiz harç ve giderlerinin yatırılması hususunda gerekli işlemlerin yapılması için dosyanın mahal mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiş olup, davalı vekili Dairemizin adli yardım talebinin reddine ilişkin kararına itiraz etmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 337/2'nci maddesi uyarınca itiraz hakkında karar verme görevi Yüksek Yargıtay 12. Hukuk Dairesine ait olduğundan dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 12. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 14.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.