muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14737, Karar No: 2024/16507, Tarih: 04.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/14737 E.  ,  2024/16507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ :İzmir 14. Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ :Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM :Sanığın TCK'nın 220/7 yollamasıyla 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun'un 5/1,TCK'nın 62/1, 53/1,3,63 maddeleri gereğince mahkumiyetine ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın çocuğunun FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne iltisaklı okullarda eğitim görmesinin örgütsel faaliyet olarak değerlendirilemeyeceği gözetilerek yapılan incelemede;

Oluş, iddia ve mahkeme kabulü nazara alındığında sanığın savunmasının aksine dosyada silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyetine karar verilmesini gerektiren ve örgüte bilerek ve isteyerek yardım ettiğini gösteren yeterli delil bulunmadığından, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan temel ceza tayin edilirken TCK'nın 314/3 maddesinin de delalet maddesi olarak gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Suç tarihinin sanığın yardım mahiyetindeki son eylem tarihi olarak yazılmaması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 14. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/751, Karar No: 2014/27675, Tarih: 23.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/751 E.  ,  2014/27675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 12. İş Mahkemesi

Tarihi : 01.11.2013

No : 2010/544-2013/920

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği üzere, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 05.10.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 9., 10. ve 26. maddeleri olup, Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

1-506 sayılı Yasanın 26’ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince, işverenin rücu alacağından sorumluluğu, ancak kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi, ya da suç sayılabilir bir davranışının varlığı halinde olanaklıdır. Başka bir anlatımla, işverenin yalnızca, fıkrada öngörülen sınırlı sayıdaki durumlarda sorumluluğu söz konusudur. Anılan fıkraya 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 28’inci maddesiyle eklenen “İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” cümlesi gereğince, iş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların bir çoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliğibulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Mahkemece alınan kusur raporunda, davalının %30, kazalının %20 kusurlu olup, olayın %50 kaçınılmazlık sonucu meydana geldiği kabul edilmiş ise de, yukarıda belirlenen maddi ve hukuki olgular karşısında iş kazasının kaçınılmazlık sonucu oluşmadığı açıktır.

Mahkemece alınan kusur raporunda, davalının %30, kazalının %20 kusurlu olup, olayın %50 kaçınılmazlık sonucu meydana geldiği kabul edilmiş ise de, yukarıda belirlenen maddi ve hukuki olgular karşısında iş kazasının kaçınılmazlık sonucu oluşmadığı açıktır.

O halde yapılacak iş; konusunda ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden iş kazasının oluşumundaki kusur durumunu irdeleyen oluşa ve mevzuata uygun kusur raporu alınmalı ve sonucuna göre çelişkiye yer bırakmayacak şekilde hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, isabetsizdir.

2- 506 sayılı Yasanın 10. maddesinde, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır...

Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ilerde yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluk; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10.maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasanın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesinde; işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ortaya çıkan tazminat miktarından, Borçlar Kanunu'nun 43. ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Eldeki dosyada, Mahkemece, 506 sayılı Yasanın 10. maddesindeki koşulların oluştuğu gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz bulunmuştur.

3-506 sayılı Yasanın 92. maddesi, “malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

3-506 sayılı Yasanın 92. maddesi, “malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalı veya hak sahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fark fiili ödeme miktarının da eklenmesi suretiyle belirlenmelidir.

Eldeki dosyada; dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilip indirilmediği araştırılarak, davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gereğinin gözetilmemesi, isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25304, Karar No: 2016/310, Tarih: 11.01.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/25304 E.  ,  2016/310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kişisel İlişkinin Yeniden Düzenlenmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından katılma yoluyla hakkında verilen danışmanlık tedbiri ve vekalet ücreti yönünden; davalı tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, velayeti davalı annede bulunan 2008 doğumlu müşterek çocuk ... ile davacı baba arasında kurulan kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi istekli davada, davacı baba ve davalı annenin küçük çocukla kişisel ilişki konusunda hizmet veren resmi kurum ve kuruluşlar ya da bu konuda özel olarak uzmanlık yapan kişilerden danışmanlık hizmeti almalarına, müşterek çocukla baba arasında daha önce düzenlenen kişisel ilişkinin kaldırılması ile baba ile çocuk arasında ''her ayın birinci ve üçüncü haftası cuma günü 18:00 ile pazar 18:00 saatleri arasında yatılı olmak üzere küçüğün yaşadığı il sınırları içinde kişisel ilişki sağlanmasına, ayrıca Ramazan bayramanın ikinci günü 18:00 ile bayram olarak belirlenen resmi tatilin son günü 18:00 saatleri arasında yatılı olarak, Kurban bayramının arife günü 09:00 ile ikinci günü 18:00 saatleri arasında (dini bayramlar için önerilen kişisel ilişki takviminde tekli yıllarda rotasyon yapılması) suretiyle, resmi tatil günlerinde yatılı olmadan 09:00-18:00 saatleri arasında, sömestır tatilinin ilk haftası ve yaz tatilinde 01-31 Temmuz tarihleri arasında yatılı kişisel ilişki kurulması ve ayrıca babalar gününde de 09:00-18:00 saatleri arasında baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulması ve babanın çocuğun devam ettiği okullarda sınıf öğretmeni ile görüşmesi ve iletişimde bulunmasının sağlanması şeklinde'' kişisel ilişki düzenlenmesine ve her iki taraf lehine maktu vekalet ücretine karar verilmiştir.

Mahkemece kurulan hükmün sonuç kısmında, taraflara yükletilen ödevlerin ve tanınan hakların, açık şüphe ve duraksamaya yol açmayacak şekilde gösterilmesi (HMK. m. 297/2) zorunludur. Mahkemece davacının talebi olmadığı halde talep aşılarak (HMK m. 26) tarafların danışmanlık hizmeti almalarına karar verilmesi doğru olmadığı gibi, yazılı şekilde kurulan hükmün infaz kabiliyeti de bulunmamaktadır. Yine kişisel ilişki düzenlemesinin belirli dönemlerinin çocuğun yaşadığı il sınırları ile sınırlandırılması doğru olmadığı gibi, dini bayramlarda kurulan kişisel ilişki ile babanın çocuğun devam ettiği okullarda sınıf öğretmeni ile görüşmesi ve iletişimde bulunmasının sağlanması şeklinde yapılan düzenleme de hükmün infazında tereddüt oluşturur. Ayrıca davacının davası kabul edildiğine göre davada haksız çıkan davalı lehine vekalet ücretine hükmolunması da doğru görülmemiştir. Bu sebeple yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı ise de; bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK m. 438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının danışmanlık hizmetine dair 1.bendi ile davalı yararına vekalet ücreti verilmesine ilişkin 3/b bentlerinin hükümden tamamen çıkarılmasına, hükmün kişisel ilişki düzenlemesine yönelik 2. bendinin de hükümden tamamen çıkarılması ile yerine '' Velayeti annede olan 2008 doğumlu müşterek çocuk Yağız ile davacı baba arasında tarafların boşanmalarına ilişkin... Aile Mahkemesi'nin 2010/125 Esas- 2011/1037 karar sayılı ilamı ile kurulan kişisel ilişkinin kaldırılması ile, baba ve çocuk arasında her ayın 1. ve 3. hafta sonu cumartesi günü saat 10.00'dan pazar günü saat 17.00'ye kadar, dini bayramların 2. günü saat 10.00'dan 3. günü saat 17.00'ye kadar, her yıl yarı yıl tatilinin ilk pazartesi günü saat 10.00'dan takip eden pazar günü saat 17.00'ye kadar, her yıl 1 Temmuz saat 10.00'dan 31 Temmuz saat 17.00'ye kadar, her yıl ülkemizde kutlanan babalar gününde saat 10.00'dan akşam 17.00'ye kadar kişisel ilişki kurulmasına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK, davalı annenin diğer temyiz itirazlarının ise yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.11.01.2016 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/2233, Karar No: 2012/4982, Tarih: 02.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/2233 E.  ,  2012/4982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işeverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin

olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden Rasim Demirciye iadesine, 02/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13244, Karar No: 2014/15667, Tarih: 03.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/13244 E.  ,  2014/15667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2011/1287-2013/392

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek davalıdan kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini, hiçbir hak ve alacağı bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının ihbar tazminatına ve yıllık ücretli izin alacağına hak kazanıp kazanmadığı tartışmalıdır.

Somut olayda, davalı işverence dosyaya sunulan ödeme belgelerinden davacının ihbar tazminatının ödendiği, yine yapılan ödemeyle davacının bakiye 235,04 TL yıllık ücretli izin alacağına hak kazandığı anlaşılmaktadır. Bu husus ek bilirkişi raporuyla saptanmış ise de, mahkemece ana rapor doğrultusunda ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağı hüküm altına alınmıştır.

Mahkemece, davacının bakiye ihbar tazminatı alacağı bulunmadığından alacağın reddine karar verilmeli, bakiye 235,04 TL yıllık ücretli izin alacağı ise hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece yukarıda belirtilen hususlara dikkat edilmeksizin karar verilmiş olması hatalı olup hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/462, Karar No: 2019/7665, Tarih: 02.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/462 E.  ,  2019/7665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 16.10.2018 tarih ve 2018/326-2018/1014 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı şirket vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: