muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17227, Karar No: 2023/6226, Tarih: 06.07.2023

Kabul edilerek, iki farklı tarihte, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında her iki suçu işlediği gerekçesiyle zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince müsadereye ilişkin kanun maddesinin fıkrasının yanlış gösterilmesi nedeniyle hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, delillerin hukuka uygun olarak elde edildiği anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Zincirleme suça ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanabilmesi için cezalandırılabilir nitelikte birden fazla eylemin bulunması gerektiği, sanığın 13.03.2020 tarihli eylemi sabit ise de; sanık savunması, "birden fazla ilaç ve diğer psikoaktif madde kullanımına bağlı bağımlılık sendromu..." tanılı rapor, sanığın kullandığı ilaçların listesine dair belge ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın 22.02.2020 tarihinde üzerinde ele geçen ve reçeteye tabi ilaçları, kullanma amacı dışında satma veya başkasına verme amacıyla bulundurduğuna ilişkin, savunmasının aksine, mahkûmiyete yetecek kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 06.07.2021 tarihli ve 2021/580 Esas, 2021/751 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Bozma nedeni ile tutukluluk süresi ve tutuklama koşullarında değişiklik bulunmaması karşısında sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdiren Ankara 30. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5977, Karar No: 2016/7864, Tarih: 18.10.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/5977 E.  ,  2016/7864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı, ... Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın bir bölümü hakkında tapu kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 28.09.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 3.996,23 metrekarelik kısmın 133 ada 14 parsel sayılı taşınmaz ile tevhid edilerek ... Köyü Cami Vakfı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyize konu talep, tespit harici bırakılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir. Bu tür davalarda Mahkemece, dava konusunun TMK'nın 713/5. maddesi uyarınca ilan edilmesi zorunludur. Ne var ki, Mahkemece, dava konusu taşınmaz hakkında yasal ilanlar yapılmamıştır. TMK'nın 713/5'inci maddesinde belirtilen gerekli ilanların mutlak surette yapılarak yararı olan kişilere itiraz hakkı tanınması gerektiğinin düşünülmemiş olması isabetsiz olup, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları anılan sebeplerle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, 18.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4025, Karar No: 2013/21011, Tarih: 21.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/4025 E.  ,  2013/21011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/12/2011 tarih ve 2010/36-2011/471 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 19/11/2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin murisi ....'nun Akbank A.Ş. Bartın Şubesi'nden kullandığı kredi nedeniyle davalı ile hayat sigorta sözleşmesi imzaladığını, usulüne uygun müracaata rağmen davalının ödeme yapmadığını, davalı tarafından murisin hipertansiyon ve diyabet rahatsızlıklarını bildirmeyerek beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığı gerekçesiyle cayma hakkının kullanıldığı belirtilmişse de bu hakkın süresinde kullanılmadığını ileri sürerek, (100.000) TL teminat bedelinin temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, 18.12.2007 tarihli kredili hayat sigorta başvuru formunda murisin herhangi bir beyanının bulunmadığı, murisin kesin ölüm sebebinin "mevcut kraner arter hastalığına bağlı eski myakart infarktüsü zemininde gelişen akut myakart infarktüsü" olarak 26.01.2009 tarihli otopsi raporunda belirtildiği, dolayısıyla kesin ölüm sebebinin ancak otopsi raporundaki 13.02.2009 cumhuriyet savcılığı havale tarihinde öğrenilebileceği, davalı sigorta şirketinin de 1 ay içinde 03.03.2009 tarihinde ve süresinde cayma hakkını kullandığı, 15.12.2008 tarihinde davalıya murisin hastalığıyla ilgili sağlık karnesi, reçeteler gibi belgelerin gönderildiği, davalının murisin hastalığının varlığını bu belgeler göre tespit edebilse de ölümün gizlenen bu hastalık nedeniyle olup olmadığını ancak kesin ölüm sebebinin tespitiyle öğrenebileceği, dolayısıyla cayma hakkını kullanma süresinin bu tarihte işlemeye başlayacağı, murisin bu hastalığını 18.12.2007 tarihinde davalıdan kasten gizlediği gerekçesiyle davaınn reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve rizikonun gerçekleşmesinden sonra sözleşmeden cayma esasen mümkün değilse de, böyle bir durumda sigortacının ya sözleşmeye koyacağı hükümle ya da Borçlar Kanunu’nun genel hükümlerine dayanarak bu konudaki savunma hakkını koruyabilecek olmasına, somut olayda da HSGŞ.'nin C.2.2.2. maddesine konulan hükümle beyan yükümlülüğünün kasıtlı ihlali halinde sigortacının, riziko gerçekleşmiş olsa bile sözleşmeden cayabileceğinin ve prime hak kazanacağının kararlaştırılmış bulunmasına, poliçeye bu yolda konulan hükmün, sigorta hukukunun emredici nitelikteki hükümlerine aykırı olmadığı gibi Borçlar Kanunu’nun sözleşme hukuku ile ilgili ilkelerine de aykırı düşmemesine, Dairemizin yerleşik uygulamasının da bu yönde olmasına (Yargıtay 11. HD.'nin 16.11.2000 gün ve 2000/7609 E.- 8987 K., 03.03.2003 gün ve 2002/9344 E.- 2003/1777 K.) göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13839, Karar No: 2012/8277, Tarih: 10.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/13839 E.  ,  2012/8277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Beraat

I-Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231/12. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmayıp, itiraza tabi olduğu, defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan sanık ...'ın 213 sayılı VUK'nun 359/2. maddesi uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2009 tarihli ve 2007/147 esas, 2009/201 sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin ve katılan vekilinin itirazı üzerine, mercii Kartal 2. Ağır Ceza Mahkemesince sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat kararının katılan vekilince temyiz edildiğinden bahisle itiraz hakkında karar vermeden dosyanın iadesine karar verilmesinde isabet bulunmadığından, gereğinin yapılması için dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

II-Sanık hakkında sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat hükmüne yönelik O yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyizlerinin incelenmesinde;

Gerekçeli karar başlığında "2002" şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin; suça konu sahte faturaların en son Aralık 2002 dönemine ait KDV beyanında kullanılması nedeniyle “ 26.01.2003” olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak'' suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK' nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12851, Karar No: 2012/19153, Tarih: 08.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/12851 E.  ,  2012/19153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ...'a iadesine 08/11/ 2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2010, Karar No: 2013/3499, Tarih: 10.04.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/2010 E.  ,  2013/3499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Çetinsu Köyü kadastro çalışma alanı sınırları içinde kalan 102 ada 2 parsel sayılı 1.970.720,19 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, yaylak olarak sınırlandırılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı ... kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli parselin fen bilirkişisi raporunda (A) harfi ile gösterilen 100.000 metrekare yüzölçümündeki bölümünün davacı ... adına tapuya tesciline, kalan kısmın yaylak vasfı ile sınırlandırılarak özel siciline yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili ve davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesi 1. fıkrası (b) bendi hükmüne göre; gerekçeli kararda tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti Kimlik numarasının, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerinin bulunması zorunludur. Anılan madde uyarınca davanın tarafı olan Hazine'nin gerekçeli karar başlığında gösterilmemiş olması mutlak bozma nedenidir. Açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, peşin alınan temyiz karar harcının talep halinde ilgilisine iadesine,10.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13783, Karar No: 2024/688, Tarih: 24.01.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/13783 E.  ,  2024/688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/5 E., 2015/344 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı belirlenmiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Şişli (Kapatılan) 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.07.2010 tarihli ve 2010/15 Esas, 2010/1149 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 12.06.2014 tarihli ve 2012/12800 Esas, 2014/8014 Karar sayılı kararı ile, sanığın, olay tarihinde on yedi yaşı içerisinde bulunan ve arkası kendisine dönük bir vaziyette otobüs beklemekte olan mağdurenin beline sarılmak şeklindeki eyleminin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek eylemin cinsel saldırı suçunu oluşturduğunun kabulüyle yazılı şekilde hüküm kurulmasının kanuna aykırı olduğundan bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2015/5 Esas, 2015/344 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin beyanları dışında delil bulunmadığına, tanıkların beyanlarının görgüye dayalı olmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III.GEREKÇE

A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak Mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı belirlenmiştir. Bu nedenle Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçede açıklanan nedenle Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.12.2015 tarihli ve 2015/5 Esas, 2015/344 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2024 tarihinde karar verildi.

...