muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/8884, Karar No: 2008/12019, Tarih: 04.12.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/8884 E.  ,  2008/12019 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayet eden vekili, İstanbul İcra Müdürlüğünün 2000/20984 E.sayılı dosyasında düzenlenen 06.09.2006 tarihli sıra cetvelinde müvekkilinin ilk kesin haciz sahibi alacaklı olmasına rağmen şikayet edilenlerin haksız yere ilk hacze garamaten iştirak ettirildiğini belirterek sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, şikayet edilen Garanti Bankasının kesin haczinin şikayet edene göre sonra olması nedeniyle şikayetin kabulüne, TMSF ile ilgili şikayetin ise kısmen kabulüne evrak üzerinden karar verilmiştir.Şikayet edilenler vekilleri ayrı ayrı kararı temyiz etmiştir.

1-17.07.2003 tarih ve 4949 sayılı Kanunun 4.maddesiyle yeniden düzenlenen İİK.nun 18/III maddesine göre, “Aksine hüküm bulunmayan hallerde icra mahkemesi şikayet konusu işlemi yapan icra dairesinin açıklama yapmasına ve duruşma yapılmasına gerek olup olmadığını takdir eder; duruşma yapılmasını uygun gördüğü takdirde ilgilileri en kısa zamanda duruşmaya çağırır ve gelmeseler bile gereken kararı verir.” Kanunda açıklık bulunmayan hallerde duruşma yapılıp yapılmayacağı hakimin takdirine bırakılmış ise de, öngörülen takdir hakkı mutlak bir seçimlik hak olmayıp, halin icabına göre değerlendirilmesi gereken bir takdir hakkıdır. Sıra cetveline karşı şikayette bulunulması halinde bu takdir hakkının duruşma yapılarak kullanılması kanunun amacına uygun düşer. Mahkemenin takdirine göre duruşma açılmasının gerekli görüldüğü hallerde ilgililerin duruşmaya çağrılması yasal bir gerekliliktir. Bu nedenle şikayet nedeniyle verilecek karardan etkilenecek olanların duruşmaya davet edilerek bir karar verilmesi gerekirken evrak üzerinden karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

2-HUMK.nun 45/I hükmü uyarınca, “Aynı mahkemede görülmekte olan davalar, aralarında bağlantı bulunması halinde, davanın her safhasında, istek üzerine veya kendiliğinden mahkemece birleştirilebilir.” Dosya içeriğinden aynı taraflar arasında ve aynı tarihli sıra cetveline ilişkin olarak karar veren mahkemede 2006/1022 E, 2008/203 K.ile 2006/1043 E, 2008/395 E.sayılı dosyaların bulunduğu anlaşılmaktadır. Davaların aynı sebepten doğması veya biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte bulunması halinde bağlantının varlığının kabulü gerekir (HUMK.m.45,III). Bu nedenle söz konusu dosyaların birleştirilerek görülmesi gerektiği gözetilmeden, aralarında bağlantı olan dosyaların ayrı ayrı tahkikatının yapılarak karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 04.12 .2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18864, Karar No: 2014/6124, Tarih: 20.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/18864 E.  ,  2014/6124 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/18864

KARAR NO : 2014/6124

MAHKEMESİ : ÇAY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/07/2013

NUMARASI : 2013/152-2013/332

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, eski hale getirme, ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, elatmanın önlenmesi eski hale getirme ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun (HUMK) 388, 6100 s. Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HUMK'un 389., yine HMK'nin 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HUMK'un 381.maddesinin son fıkrasının HMK'nin 294.maddesinin getirdiği imkândan faydalanarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK'nin yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olaya gelince; değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek, mahkemece kısa kararda; '' Davacının davasının davalı M.. G.. yönünden husumet nedeniyle reddine, davalı M.. G.. yönünden davanın kabulüne '' şeklinde hüküm kurulduğu halde, gerekçeli kararda; '' Davacının davasının M.. G.. yönünden husumet nedeniyle reddine, davalı M.. G.. yönünden kabulüne '' denilmek suretiyle kısa karar ile çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Davalılar vekilinin belirtilen nedenlerle temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nin 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5248, Karar No: 2015/6085, Tarih: 10.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/5248 E.  ,  2015/6085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2015/321091

MAHKEMESİ : Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 22/05/2014, 2013/83 (E) ve 2014/190 (K)

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-) Yerel Mahkemedeki 17.04.2013 tarihli oturumda katılma talebi reddedilen, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen T.. V..nın hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından, vekilinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık F.. Y..'ın maktul C.. A..'e yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, katılanlar vekilinin, sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılmasına gerektiğine ilişen, sanık müdafiinin TCK'nun 24. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

A)Türkiye Cumhuriyet Anayasası'nın 17. maddesi 1. fıkrasında “herkesin yaşama hakkına” sahip olduğu belirtilmiş, aynı maddenin 4. fıkrasında “meşru müdafaa hali, yakalama ve tutuklama kararlarının yerine getirilmesi, bir tutuklu veya hükümlünün kaçmasının önlenmesi, bir ayaklanma veya isyanın bastırılması, sıkıyönetim veya olağanüstü hallerde yetkili merciin verdiği emirlerin uygulanması sırasında silah kullanılmasına kanunun cevaz verdiği zorunlu durumlarda meydana gelen öldürme fiilleri, birinci fıkra hükmü dışındadır.” denilmek suretiyle birinci fıkradaki hakkın istisnalarını düzenlemiş, Ülkemizin taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin "Haklar ve Özgürlükler" başlıklı bölümünde yer alan 2. maddesinde “yaşama hakkı” düzenlenmiş, aynı maddenin b bendinde “Usulüne uygun olarak yakalamak veya usulüne uygun olarak tutuklu bulunan bir kişinin kaçmasını önlemek için kuvvete başvurulmasının kesin zorunluluk haline gelmesi sonucunda ölüm meydana gelmişse yaşama hakkının ihlal edilmiş sayılamayacağı belirtilmiş, 2559 sayılı Polis Vazife Selahiyet Kanunun 16/7-c maddesinde polise “hakkında tutuklama, gözaltına alma, zorla getirme kararı veya yakalama emri verilmiş olan kişilerin ya da suçüstü halinde şüphelinin yakalanmasını sağlamak amacıyla ve sağlayacak ölçüde silah kullanma” yetkisi verilmiş; Polis Vazife ve Selahiyet Tüzüğünün 17. maddesinde ise silah kullanma yetkisinin doğduğu hallerde "mümkün olduğu kadar suçlunun öldürülmekten ziyade yaralı olarak yakalanmasına” özen gösterilmesi gerektiği belirtilmiş; 5237 sayılı TCK.nun 24. maddesinin birinci bendinde “Kanunun hükmünü yerine getiren kimseye ceza verilmez” denilmek suretiyle “kanunun hükmünü yerine getirme bir hukuka uygunluk nedeni olarak ihdas edilmiş, aynı Yasanın 27. maddesinin 1. bendinde de ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerde sınırın kast olmaksızın aşılması halinde” verilecek ceza gösterilmiştir.

Somut olayda; sanık F.. Y..'ın Keçiören İlçe Emniyet Müdürlüğü'nde görevli polis memuru olup, olay günü 30.08.2012 tarihinde de arkadaşı polis memuru tanık O.. H.. ile birlikte 7838 kod numaralı ekip otosunda görev icra ettiği sırada, haber merkezine gelen bir ihbar üzerine ekip arkadaşı tanık Olcay'ın kullandığı araçla olay yerine geldiklerinde yaralı vaziyette ismini sonradan öğrendikleri Dilara isimli kişiyi görüp, kendisinden olayı sorduklarında; Dilara'nın da, bir erkek ve bir bayanın kendisini zorla bir araca bindirdiklerini, telefonunu gasp ettiklerini, sim kartını kırdıklarını, kendisini de araçtan attıklarını söylemesi üzerine; Dilara'yı tedavi için Keçiören Eğitim ve Araştırma Hastanesine götürdükleri, hastanenin acil servis girişine geldiklerinde, Dilara'nın gitmekte olan bir aracı göstererek "beni yaralayan ve telefonumu gasp edenler, bu araçtaki şahıslar" demesi üzerine; tanık Olcay'ın megafonla aracı durdurmak için anons yaptığı, aracın durmak istemediği, sanık ve arkadaşının çevredekilerden yardım istedikleri gidiş yolunun kapatılması üzerine aracın durduğu, araçtan maktulle birlikte tanık Kübra'nın indiği, sanık ve arkadaşının maktul ve arkadaşının kimliğini alarak ilgili birimden "GBT bilgisi" sordukları, maktulün Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2012/2-5766 sayılı ilamat dosyasından 28.08.2012 tarihinde çıkarılan "yakalama kararı" nedeniyle arandığının tespit edilmesi üzerine kaçmaya başladığı, sanık ve ekip arkadaşı tanık Olcay'ın "dur" ikazında bulundukları, ancak maktülün kaçmayı sürdürmesi üzerine; sanık ve arkadaşının da yakalayabilmek amacıyla maktulün peşine düştükleri, sonrasında tanık Olcay'ın 2 el havaya ateş ettiği, maktülün kaçmaya devam ettiği, sanık ve arkadaşının takibe devam ettikleri daha sonra da 3 el sanığın havaya ateş edip ve dur ihtarında bulunmayı sürdürdükleri, maktulün sanık ve ekip arkadaşının takibinden kurtulmak amacıyla 5-6 metre kadar yükseklikten boşluğa atladığı, tanık Olcay'ın emniyet birimlerine haber verdiği, sanığın maktulü takibe devam ettiği, maktule ayaklarına doğru bir kez daha ateş ettiği, ayağından yaralanan maktulün yavaşladığı, ancak; kaçmayı sürdürdüğü, sanığın da maktülü yakalamak amacıyla maktulü takibe devam ettiği sırada ayağının kaydığı, yere düşen sanığın elinde bulunan tabancanın bir kez daha ateş aldığı, maktulün sırtına isabet eden ateşli silah mermi çekirdeği yarası sonucu öldüğü anlaşılan olayda;

Polis memuru sanığın, Anayasanın 17., AİHS.nin 2. ve PVSK.nun 16/7-c maddelerine uygun hareket ederek, hakkında yakalama kararı bulunan maktulün kaçmasını engellemek için uyarıda bulunduğu, maktulün buna rağmen kaçmaya devam etmesi nedeniyle de öldürme kastı olmaksızın maktulün ayaklarına doğru ateş ederek yakalamayı amaçladığı, ancak; aksi sabit olmayan savunmasına göre bu sırada ayağının kayıp yere düşmesi nedeniyle; hedefi tam olarak ayarlayamadığı ve mermilerden bir tanesinin maktulün sırt bölgesine isabet ederek ölümüne neden olduğu olayda; polis memuru sanığın ve ekip arkadaşı tanık Olcay'ın yaptığı sözlü ve ateşli uyarılarına direnerek kaçan maktülü, yakalamak için kademeli olarak silahla ateş etmesi yasa gereği ise de, Polis Vazife ve Selahiyet Tüzüğünün 17. maddesinde belirtilen "suçlunun öldürülmekten ziyade yaralı olarak yakalanmasına” ilişkin amir hükmüne gerekli özenin gösterilmediği, olayın oluşu, sanığın olay anındaki durumu ve atış sayısı dikkate alındığında, hukuka uygunluk nedenlerinden Kanunun emrini yerine getirmede silah kullanma hak ve yetkisinin icrasında aşırılığa kaçarak, yasaya uygunluk sınırının kast olmaksızın taksirle aşılması söz konusu olduğundan, TCK.nun 24/1, 27/1 ve 85/1 maddeleri uyarınca aynı Kanun'un 3. ve 61. maddesindeki ilkeler doğrultusunda, kusurunun ağırlığı nedeniyle taksirle ölüme neden olma suçundan üst sınıra yaklaşmak suretiyle ceza tayini gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan hüküm kurulması suretiyle suç vasfında yanılgıya düşülmesi,

B-) Kendilerini aynı vekillerle temsil ettiren katılanlar lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince tek vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden her bir katılan için ayrı ayırı vekalet ücretine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebine göre sanığın tahliyesine, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse derhal serbest bırakılması için müzekkere yazılmasına, 10.12.2015 gününde üye Orhan Erdim'in hükmün onanması gerektiği yönündeki karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Tanıklar Dilara ve Kübra'nın anlatımlarına göre, Kübra, maktül ve Dilara'nın daha önce birbirlerini tanıdıkları, maktül ve Dilara'nın Kübra'yı arabalarına aldıkları, birlikte parka gittikleri, burada aralarında çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, Dilara'nın Kübra'ya ait cep telefonu sim kartını alarak kırdığı, maktülün de Kübra'nın cep telefonunu araçtan attığı, kavga sırasında Kübra'nın burnunun da kanadığı, Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheliler hakkında sadece basit yaralama ve mala zarar verme suçlarından işlem yapıldığı, maktül ve arkadaşının yağma suçunu işlediklerine dair hiçbir delil bulunmadığı,

Bu itibarla; maktül, basit yaralama ve mala zarar verme suçlarının şüphelisi durumunda olduğu, maktülün yakalanmamak için kaçtığı, görevli polis memurları olan sanık ile arkadaşının, maktülün kimliğini tespit etmiş oldukları, artık kolluğun görevinin kimliği tesbit edilmiş şüpheliyi sağ yakalamak olduğu,

Kaçarken maktülün 5-6 metreden atladığı yerin çevresinin yüksek binalar ve duvarlar ile çevrili olduğu, bilinen tek çıkışın sanık ve arkadaşı tarafından tutulmuş olduğu, artık başka çıkış yolu olup olmadığının maktül ve sanık tarafından bilindiğine dair delil bulunmadığı, sanığın arkadaşı Olcay'ın beyanına göre, şüphelinin kaçtığı diğer emniyet birimlerine anons edildiği, gündüz vakti olarak artık bu haliyle maktülün yeniden kaçma imkanının kalmadığı gibi kaçma imkan ve ihtimalinin bulunmasının hedef tayin edilerek maktüle ateş etme hakkını doğurmayacağı, maktülden sanık ve arkadaşına yönelik herhangi bir saldırı bulunmadığı,

Bu nedenle; kolluk görevlileri tarafından silah kullanırken hukuka uygunluk hallerinden faydalanabilmek için silah kullanmanın son çare olması, başka türlü yakalama imkanının kalmaması, silah kullanmanın zorunlu halde olması, silah kullanma ile güdülen amaç arasında orantı bulunmasının gerekmesi, kişinin yaşam hakkının korunmasının herşeyin üstünde bulunması karşısında; Yerel Mahkemenin kabul ve uygulamasının usul ve yasaya uygun olduğu düşüncesi ile, sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım. 10.12.2015
Yargıtay — Esas No: 2012/3614, Karar No: 2012/8633, Tarih: 14.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/3614 E.  ,  2012/8633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :82-7

Davacı, 25.11.2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı tahsisine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne, 5510 Sayılı yasanın geçici 24. madde (3 bende göre) başvurunun yapıldığı 05.09.2008 ayın sonuna kadar hesaplanan gecikme cezası ve gecikme zammının %55 terkin edilerek, kalan kısmı borç asıllarına ilave edilerek, taksitlendirmeye esas borç yeniden hesaplanıp, yapılandırma işleminin geçerli sayılması gerektiğine ve bu şekilde kurum tarafından hesaplanacak bakiye borcun ödenmesi şartı ile davacının 01.12.2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak edeceğinin tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın Yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın Geçici 25. maddesi ile 1479 sayılı Yasanın 35 ve Geçici 10. maddeleridir. 5510 sayılı Yasanın Geçici 25. maddesinde “ 5510 sayılı Kanunun geçici 24 üncü maddesi kapsamına giren borçları anılan madde hükümlerine göre yapılandırılmamış olan işveren ve sigortalıların, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren yirmi gün içinde yazılı olarak Kuruma başvurmaları kaydıyla, söz konusu madde kapsamına giren borçları bu maddede belirtilen şartlarla peşin veya oniki aya kadar taksitler halinde ödenir.

Peşin ödeme yolunun tercih edilerek, başvuru tarihini takip eden ayın sonuna kadar borç aslının tamamının ve başvurunun yapıldığı ayın sonuna kadar sosyal güvenlik mevzuatının ilgili hükümlerine göre hesaplanan gecikme cezası ve gecikme zammının yüzde yirmisinin ödenmesi halinde, gecikme cezası ve gecikme zammının kalan yüzde sekseni terkin edilir.” hükmüne yer verilmiştir.

1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olan davacının, prim borçlarının anılan Yasa maddesi kapsamında yapılandırılması için, 05.09.2008 tarihinde Kuruma başvurduğu, peşin ödeme yolunu seçtiği, tahakkuk ettirilen prim borcundan 22.905,00 TL.nı 31.10.2008 tarihinde süresi içinde ödediği, bakiye 227,00 TL. borcu ise 04.11.2008 tarihinde süresi geçtikten sonra ödediği için Kurumca yapılandırma iptal edilerek, sigortalıya borç çıkarıldığı anlaşılmaktadır.

1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olan davacının, prim borçlarının anılan Yasa maddesi kapsamında yapılandırılması için, 05.09.2008 tarihinde Kuruma başvurduğu, peşin ödeme yolunu seçtiği, tahakkuk ettirilen prim borcundan 22.905,00 TL.nı 31.10.2008 tarihinde süresi içinde ödediği, bakiye 227,00 TL. borcu ise 04.11.2008 tarihinde süresi geçtikten sonra ödediği için Kurumca yapılandırma iptal edilerek, sigortalıya borç çıkarıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacı tarafından peşin ödeme taahhüdü yerine getirilmemiş ise de, borcun büyük bölümünün ödenmesi nedeni ile anılan maddenin 3. fıkrasındaki “Taksitle ödeme yolunun tercih edilerek, borç aslının tamamının ve başvurunun yapıldığı ayın sonuna kadar sosyal güvenlik mevzuatının ilgili hükümlerine göre hesaplanan gecikme cezası ve gecikme zammının yüzde ellisini 12 aya kadar eşit taksitle ödemeleri halinde, gecikme cezası ve gecikme zammının kalan yüzde ellisi terkin edilir. İlk taksitin ödeme yükümlülüğü bu maddeye göre başvurunun yapıldığı ayı takip eden ayda başlar. Başlangıçta taksitle ödeme yolunun seçilip daha sonra taksitlendirilen borcun kalan kısmının peşin ödenmek istenmesi halinde, başlangıçta seçilen taksitlendirme süresine bağlı terkin oranı değiştirilmez.” hükmüne göre davacının yapılandırma hakkının mevcut olduğu sonucuna varılmıştır. Ne var ki, anılan Yasal düzenlemede, peşin ödeme yolunu tercih eden sigortalıların bu taahhütlerini ihlali halinde, alternatif bir yapılandırma yolu öngörülmemiş olup, yapılandırma sonucu hesaplanan prim borcunun tamamını süresinde ödemeyen davacı yönünden, yukarıda zikredilen 3. fıkradaki taksitlendirme kapsamında prim borcunu yapılandırabileceğinin kabulü mümkün değildir.

Hal böyle olunca, mahkemece, öncelikle, davacının yapılandırma kapsamında ödediği primlerin karşıladığı süre Kurumdan sorularak belirlenmeli, bu süreler nazara alınmaksızın 28.11.2008 tarihli tahsis talep tarihi itibariyle bakiye prim borcunun varlığı araştırılmalı, davacının 1479 sayılı Yasanın Geçici 10. maddesinin 2. fıkrasının c bendi kapsamında yaşlılık aylığı tahsisi için 46 yaş ve 25 yıl primi ödenmiş sigortalılık süresi şartına tabi olduğu gözetilerek, prim borcunun bulunması halinde, usul ekonomisi yönünden, davacıya ödeme yapması için uygun bir süre verilerek, yargılamanın devamı sırasında davacının belirlenen prim borçlarını ödemesi halinde, borcun ödendiği tarihi takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesi gerekirken, mahkemelerce şarta bağlı, geleceğe yönelik olarak karar verilemeyeceği de gözden uzak tutularak, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/66, Karar No: 2014/3281, Tarih: 28.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/66 E.  ,  2014/3281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tefenni Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/01/2013

NUMARASI : 2012/59-2013/11

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, T.. M..'nün 2011/970 Esas sayılı icra takip dosyasında muris Mehmet Sipahi'nin terekesinin tasfiyesi sırasında tanzim edilen sıra cetvelinde alacaklı F.. M..'nün alacak miktarı ve sırası, alacaklı R.. U..'ın alacak miktarı yönünden hata yapıldığını ileri sürerek, sıra cetvelinin yeniden düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1) Dava, terekenin tasfiyesinde düzenlenen sıra cetvelindeki sıralamaya ilişkindir. TMK'nın 636. maddesine göre "Mevcudu borçlarını ödemeye yetmeyen terekenin tasfiyesi, sulh mahkemesince iflas hükümlerine göre yapılır." Benzer yönde 10.08.2003 tarih ve 25195 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Türk Medeni Kanunu'nun Velayet, Vesayet ve Miras Hükümlerinin Uygulanmasına İlişkin Tüzük'ün 52. maddesi, "Resmi deftere göre terekenin mevcudunun borçlarını ödemeye yetmediği anlaşılır veya başlangıçta mevcudun borcu karşılayacağı kanati ile olağan usulle tasfiyeye başlanıp sonradan mevcudun borçları ödemeye yetmediği sonucuna varılırsa, sulh hakimi durumu derhal alacaklılara bildirir ve iflas usulü ile tasfiyeye karar vererek bu tasfiyeyi yapmak için bir veya birkaç memur atar. Bu tasfiye, İcra ve İflas Kanunu'nun iflasa ilişkin hükümlerine göre yapılır." hükmünü içermektedir. Terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesinde "iflas idaresi" yerine "tasfiye memuru" ve "Ticaret Mahkemesi" yerine "Sulh Hukuk Mahkemesi" geçmektedir. Tasfiye memurunun işlemlerine karşı yapılacak şikayetleri, sıra cetveline itirazları incelemek ve tasfiyenin son bulduğuna karar vermek sulh hukuk mahkemesine aittir. (Kuru Baki, İcra ve İflas Hukuku El Kitabı, Tamamen Yeniden Yazılmış ve Genişletilmiş 2. Baskı, s. 1202, Ankara, 2013)

Bu bilgiler ışığında, mahkemece, TMK'nın 636. ve HMK'nın 4/1-ç, 20/1, 114/1-c ve 115/2. maddeleri uyarınca dava şartı noksanlığı nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, davanın esastan çözümlenerek, yazılı şekilde sonuca ulaşılması doğru olmamıştır.

2)Bozma nedenine göre, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.