muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12416, Karar No: 2010/20643, Tarih: 06.12.2010

İmar Kanununun 10. maddesinde belediyelerin, imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren en geç 3 ay içinde bu planı uygulamak üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlayacakları belirtilmiş ise de, Kanunda bu planların tümünün hangi süre içinde programa alınarak uygulanacağına ilişkin bir kurala yer verilmemiştir.

İmar planlarında umumi hizmetlere ayrılan yerlerin mevcut kullanma şekillerinin ne kadar devam edeceği konusundaki bu belirsizliğin (taşınmaz mal sahiplerinin idareden kamulaştırma talep etme hakkı olduğu düşünülse bile kamulaştırma yükümlülüğü belediyelerin yaptıkları programın yürürlüğü girmesiyle doğmaktadır) kişilerin mülkiyet hakları üzerinde süresi belli olmayan bir sınırlamaya neden olduğu, kişisel yarar ile kamu yararı arasındaki dengeyi bozarak mülkiyet hakkını kullanılmaz hale getirdiği ve hakkın özüne dokunan bir nitelik taşıdığı açıktır.

Taşınmaz 13.02.1998-15.03.1999 tarihli 1/1000 uygulama imar planında park alanında kalmaktadır. Bu haliyle malik tarafından tasarruf edilme olanağı bulunmamaktadır. Malik olarak taşınmazdan yararlanması park alanı özgülemesi nedeniyle kısıtlanmıştır. Bu durum Anayasanın 35. maddesinde belirtilen mülkiyet hakkının özüne aykırıdır. Bu hak kamu yararı için yasa ile sınırlanabilir. İmar Kanununun 10. Maddesi süreli sınırlama getirmiştir. İmar Kanunun 10. maddesince idare (belediye) daha önce de açıklandığı gibi 5 yıllık program süresi içerisinde kamulaştırmalıdır. Belediye üzerine düşeni yapmamıştır. Bu keyfilik korunmamalıdır.

İmar Kanununun 10. maddedeki "bu program içinde kamulaştırılırlar" cümlesi bağlayıcıdır.

Dairemiz; 1. Derece Askeri Güvenlik Bölgesi ve 1. Derece Mutlak Koruma alanlarında yasa ve yönetmelikte "kamulaştırılır" amir hükmü nedeniyle fiili el atma olmasa da hukuki el atma kavramıyla el atmayı kabul etmektedir. (2009/21183-2010/5232 sayı 30.03.2010 günlü karar ve 31.01.2006 gün 2005/10431-2006/506 sayılı kararları)

Açıklanan nedenlerle: Taşınmazlarda mülkiyet hakkının özüne uygun olarak yararlanma imkanı kalmadığından İmar Kanununun 10. maddesinde belirtilen 5 yıllık süre dolduğundan taşınmazın bedelinin ödenmesi düşüncesi ile taşınmazın bedeli denetilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği görüşü ile çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.06.12.2010
Yargıtay — Esas No: 2011/13646, Karar No: 2012/22300, Tarih: 06.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/13646 E.  ,  2012/22300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öteyandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak ...; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...'e iadesine 06/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6020, Karar No: 2019/2473, Tarih: 05.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/6020 E.  ,  2019/2473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ile davalı ... Group Sigorta A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davacılar ... ve ...'nin çocuğu diğer davacıların kardeşi olan küçük...’un 02.08.2012 tarihinde, dava dışı ...’ın sevk ve idaresinde olup davalı ...’na ait olan su tankeri ile çarpması nedeniyle vefat ettiğini, davalı ...’nın, sürücünün çalıştığı kurum olduğunu, diğer davalı ... Sigorta A.Ş.’nin ise kazaya sebep olan aracın Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortasını yaptığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla destekten yoksun kalma tazminatı olarak anne ... ve baba ... için 10.000,00'er TL (maddi), ayrıca ... ve ... için 100.000,00'er TL, kardeş ... için 20.000,00.-TL, kardeş ... için 10.000,00.-TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline, hükmedilecek tazminata kaza tarihinden itibaren reeskont faizi yürütülmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davalıların davacı ... yönünden 2.462,02-TL'lik kısımdan ve davacı ... yönünden 3.588,64-TL'lik kısmından müteselsilen sorumlu olmak üzere davacıların dava dilekçesindeki maddi tazminat talebinin bu şekilde kabulüne,davalı belediyenin 02/08/2012 haksız fiil tarihinden, davalı sigortanın ise 03/10/2012 temerrüt tarihinden itibaren yasal faizden sorumlu olduklarına, davacıların manevi tazminat taleplerinin şartları oluşmadığından reddine, fazlaya ilişkin istemlerininde reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ile davalı ... Group Sigorta A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının olayın oluş şekline uygunluğu itibarı ile hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacılar vekili ile davalı ... Group Sigorta A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentlerin dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucunda ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2-Dava, trafik kazası sonucunda ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda, dava öncesinde davacılar tarafından davalı ... şirketine başvurulmuş ve davalı ... tarafından hasar dosyası açılarak aktüer raporu aldırılmış, bu aşamada davacı baba ...'un borçlu olduğu icra dosyası (... 7. İcra Müd. 2011/11149) üzerinden davalıya birinci haciz ihbarnamesi gönderilmiş ve davalı ... şirketi tarafından, anılan icra dosyasına 12/11/2012 tarihinde 1.895 TL ödenmiştir. Mahkemece, hükme esas alınan hesap bilirkişisi raporunda, davalı ... uhdesindeki alacağın haczi kabil olmadığı,davalı ... şirketince emredici hükme rağmen ödeme yapıldığı belirtilerek, yapılan bu ödeme davacı baba için hesaplanan tazminattan mahsup edilmemiştir.

Oysa, davalı ... şirketi davacıların gerçek zararını (limit dahilinde) karşılamakla yükümlü olup, sigorta şirketinin davacı baba ...'in borçlu olduğu icra dosyasına yaptığı ödeme sonucunda davacı ...'in bu miktar borçtan kurtulmuş olduğu açıktır. Bu durumda mahkemece, davadan önce davalı ... tarafından yapılan ödeme tutarının davacı ... yönünden yapılacak tazminat hesabında dikkate alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

3-Türk Medeni Kanunu'nun 185. maddesi hükmü gereğince, anne-baba çocukların bakımından birlikte sorumludur.Aynı Yasanın 327.maddesinde ise “Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderler ana ve baba tarafından karşılanır” denilmektedir.

Her anne ve babanın çocuğunu belli bir yaşa kadar büyütmek, yetiştirmek ödevi olup çocuğun ölümü nedeni ile artık yapılması gerekmeyecek yetiştirme giderlerinin belirlenecek destekten yoksun kalma tazminatından düşülmesi (anne ve babadan birinin ya da her ikisinin çalışıp çalışmadığına ilişkin ayrıksı durumlar da göz önüne alınarak) gerekmektedir.

Somut olayda, anne ve baba lehine hesaplanan destekten yoksun kalma tazminatından anne için 18.168,62 TL ve baba için 19.061,79 TL yetiştirme gideri düşülmüştür. Daire ilkelerine göre; anne ve baba çalışıyorsa anne ve babadan ayrı ayrı %5'er, anne çalışmıyorsa sadece babadan %5 yetiştirme gideri düşülmesi gerekmektedir.

Ayrıca eldeki davada, dosya kapsamından anne ...'nin çalışıp çalışmadığı da anlaşılamamaktadır. Bu durumda hükme esas alınan bilirkişi raporu yukarıda bahsi geçen ilkelere aykırı şekilde düzenlenmiş olup hüküm kurmaya elverişli değildir.

O halde mahkemece, davacı annenin çalışıp çalışmadığı da araştırılarak sonucuna göre ve yukarıdaki açıklamalar ışığında, bilirkişiden işaret edilen hususta ek rapor alınarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetli görülmemiştir.

O halde mahkemece, davacı annenin çalışıp çalışmadığı da araştırılarak sonucuna göre ve yukarıdaki açıklamalar ışığında, bilirkişiden işaret edilen hususta ek rapor alınarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetli görülmemiştir.

4-Manevi tazminat, hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı altında hak sahibine verilmesine karar vereceği ve zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek, tazminata benzer fonksiyonu olan özgün bir nitelikli bir meblağdır.Hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de kararında objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermeli, takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutmalı ve buna göre manevi tazminat takdir etmelidir.

Bu çerçevede somut olaya bakılacak olduğunda, olay; parkta oynayan küçüğün, geri geri gitmekte olan sulama tankerinin arka tekerleği altında kalması şeklinde gerçekleşmiş olup, hükme esas alınan 13/01/2015 tarihli kusur raporunda, sürücünün geri geri giderken gerekli dikkati göstermediği, dikkatsiz ve tedbirsiz davrandığı irdelenerek sürücünün %25 oranında, müteveffa küçük Burak'ın ise %75 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir. Her ne kadar olayda asli kusur müteveffa küçükte olsa da, sürücünün olayın oluşunda tali düzeyde kusuru bulunduğu, kaza sonucunda davacıların henüz yedi yaşında olan çocuklarını ve kardeşlerini kaybetmiş oldukları ve bundan dolayı manevi bir zarara uğramamış olduklarını kabule imkan olamayacağı hususları dikkate alındığında, davacılar için yukarıda açıklanan kriterlere uygun düşecek şekilde manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi hatalı görülmüş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekili ile davalı ... Group Sigorta A.Ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Group Sigorta A.Ş. vekilinin, (3) ve (4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar ve davalı ... Group Sigorta A.Ş'ye geri verilmesine 05/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12327, Karar No: 2014/13013, Tarih: 22.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/12327 E.  ,  2014/13013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2014

NUMARASI : 2013/895-2014/233

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan daire satın aldığını, taraflar arasındaki sözleşme gereğince taksitlerde yapılacak artış oranına uyulmadığını,böylelikle fazla tahsilat yapıldığını ileri sürerek, fazla tahsilat miktarı olan 2.252,10 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki 30.5.2007 tarihli sözleşmenin 2.2. maddesi gereğince; taksitlerdeki artış oranı, bir önceki altı aylık dönemdeki memur maaş artış oranı dikkate alınarak artırılacaktır. Davalı Toki taksitlerdeki artış oranını hesaplarken, ek ödemelerde dahil olarak MMAO'nı nazara almaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, MMAO'nın içinde bulunması gereken ek ödemeler düşülerek sonuca gidilmiştir. Hesap da bu MMAO üzerinden yapılmıştır.

Mahkemece, Temmuz-Aralık 2008 döneminde memurların tamamına 2,35 oranında zam yapıldığını kabul eden bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuş ise de;Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün 29.12.2008 tarihli yazısına göre;2008 yılı Temmuz-Aralık döneminde devlet memurlarının maaşlarındaki ortalama artış oranı % 5.2 olmuştur.MMAO ek ödemelerle birlikte bir bütün olarak ele alınmalı ve taksit oranı belirlenirken önceki 6 aylık

dönemdeki ortalama memur maaş artış oranı dikkate alınmalıdır.Bu durumda davalı Toki'nin yaptığı hesap yönteminin doğru olduğu kabul edilerek, dosyadaki delillere göre konusunda uzman bilirkişi tarafından yeniden hesaplama yapılması ve sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacının savunduğu hesaplama yöntemi uygulanarak davanın kabulü, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7881, Karar No: 2023/9467, Tarih: 10.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/7881 E.  ,  2023/9467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/803 E., 2022/1242 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Dörtyol 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/559 E., 2022/122 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine ve davalı Kurum vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine ve davalı Kurum vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dilekçesinde özetle; davacının ... Partisinin (1985 yılındaki adı ... Partisi) ... / Dörtyol şubesinde odacı ve çaycı olarak 1985 Nisan ayında çalışmaya başladığını ve bu tarihten işten ayrıldığı tarih olan 2009 yılına kadar da aynı işyerinde tam zamanlı işçi olarak aralıksız çalıştığını, davacının bu çalışması esnasında işveren tarafından sigortalı yapıldığını ve sigorta primlerinin ödendiğini zannederken işten ayrıldıktan sonra işverenin bildirmde bulunmadığını öğrendiğini, davacının emeklilik işlemleri ile ilgili olarak SGK'ya başvurduğunu, ancak emeklilik süresinin dolmadığının kendisine bildirildiğini, SGK'nun ilgili Bölge Müdürlüğünün bu çalışmaları sigortalılık hizmetlerinden sayabilmesi ve davacının sigorta başlangıç tarihinin 1985 Nisan ayı olarak tespiti için bu davanın açılma zorunluluğu doğduğunu, bu nedenlerle davacının davalılardan ... Şubesinde yukarıda belirtilen tarihler arasında çalıştığının ve sigorta başlangıç tarihinin Nisan 1985 tarihi olarak tespiti ile bu süreler içinde yatırılmayan primlerin davalı tarafından yatırılmasına davacının bu hizmetlerinin diğer hizmetleri ile birleştirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. ... vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurum kayıtları incelenmesinde davacı adına herhangi bir işe giriş bildirgesi bulunmadığının tespit edildiğini, davacının hizmet tespit talebinin kuruma hiç bildirim yapılmadığından dolayı 506 sayılı Kanun'un 79/8 maddesine göre hak düşürücü süre nedeniyle reddi gerektiğini, diğer davalıya ait işyeri sicil numarasının bildirilmesi halinde anılan tarihlerde 506 sayılı Kanun kapsamında olup olmadığı hususunun araştırılıp dönem bordrolarına bakılabileceğini, 506 sayılı Kanun kapsamındaki davaların hakime resen delil toplama yetkisi veren davalar olduğunu, bu nedenle diğer davalı işyerinin 506 sayılı Kanun kapsamına alınış ve 506 sayılı Kanun kapsamından çıkarılış tarihlerinin belirlenmesi açısından işyeri kayıtlarının Kurumlarına getirilmesini, bordrolarda kayıtlı ismi geçen çalışma arkadaşları ile diğer davalının işyerine müdür, şef konumundaki kişilerin ve komşu işyerlerinde bu işlerini bilen ve tanıyan kişilerin tanık olarak dinlenmesini, işyerlerinde yapılan işin konusu gereği, sürekli, kesintili veya mevsimlik mi olduğunun belirlenmesini ve davanın reddini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın zamanaşımına uğradığını, dava şartlarının Mahkemece resen araştırılmasını ve usule aykırılığın tespiti halinde, dava şartlarının yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesini, davanın hak düşürücü süre yönünden de reddi gerektiğini, bütün bu hususlar nazara alınarak davanın öncelikle usulden, aksi halde esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...Davacı vekili tarafından davacının, Nisan 1985 tarihinden, Nisan 1995 tarihine kadar ... Partisinin işçisi, Nisan 1995 tarihinden işten çıktığı Mayıs 2009 tarihine kadar ... Partisinin işçisi olarak çalıştığı beyan edilmiş olup, davacı tarafından tespiti istenilen çalışmalar Nisan 1985 - Mayıs 2009 dönemine ilişkindir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun Geçici 7 nci maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanun'un 79/10 uncu maddesidir. Anılan Kanun'un 6 ncı maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.