muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11096, Karar No: 2010/13678, Tarih: 21.10.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11096 E.  ,  2010/13678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 10.maddesinin onbirinci fıkrasına göre kamulaştırması yapılan taşınmaz mal tahsis edildiği kamu hizmeti itibariyle sicile kaydı gerekmeyen bir niteliğe dönüşmüş ise, istek halinde mahkemece sicil kaydının terkinine karar verilir. Ayrıca ... 5018 sayılı Yasaya ekli I sayılı cetvelde genel bütçeye dahil kamu idareleri kapsamına alınmış olup, anılan Yasanın 45.maddesinin birinci fıkrası uyarınca genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazlar Hazine adına tapu sicilinde tescil olunur. Mahkemece yukarıda sözü edilen Yasa hükümleri dikkate alınmadan, istem gibi kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili yerine doğrudan idare lehine terkinine karar verilmiş olması doğru değil ise de, bu hususun düzetilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinde yer alan "... lehine yol vasfında tapudan terkinine" ibaresinin metinden çıkartılmasına yerine "Hazine adına tapuya tesciline" sözcüklerinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 21.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8297, Karar No: 2019/10158, Tarih: 27.06.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/8297 E.  ,  2019/10158 K.**

**"İçtihat Metni"**

5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu’na aykırı davranmak eyleminden ... Eczanesi yetkilisi ... hakında Küçükçekmece Kaymakamlığı İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün 07/08/2017 tarihli ve 2017/İST/KÜÇ/061 sayılı kararı ile uygulanan 1.544,00 Türk lirası idarî para cezasına yönelik başvurunun kabulü ile anılan idarî yaptırım kararının kaldırılmasına ilişkin Küçükçekmece 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 10/10/2017 tarihli ve 2017/4667 Değişik İş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 28/11/2018 gün ve 13654 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/12/2018 gün ve KYB-2018-98181 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; kabahatli eczacı hakkında gıda ürünlerinin satışında mevzuatta öngörülen kayıt yükümlülüğünü ihlâl etmek eyleminden dolayı idarî para cezası verildiği, mercii tarafından eczane işletmelerinin 6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun hükümlerine tâbi olduğu, anılan Kanun’un 5/2. maddesindeki “Eczaneler için ayrıca başkaherhangi bir kurum veya kuruluştan kayıt veya onay belgesi aranmaz.” şeklinde düzenleme bulunduğu, gıda takviyesi satışı yapılan eczanelerde kayıt ve onay belgesi alma zorunluluğunu getiren yönetmelik hükmünün idare mahkemesince iptal edilmiş olduğu belirtilerek başvurunun kabulü yönünde karar verilmiş ise de;

5996 sayılı Kanun’un 3/1-26. maddesinde "Gıda işletmecisi"nin "Kâr amaçlı olsun veya olmasın kamu kurum ve kuruluşları ile gerçek veya tüzel kişiler tarafından gıdanın üretimi, işlenmesi ve dağıtımının herhangi bir aşamasında kontrolü altında yürütülen faaliyetlerin, mevzuat hükümlerine uygunluğundan sorumlu olan gerçek veya tüzel kişiyi... İfade eder" şeklinde tanımlandığı, anılan Kanun'un "Hijyen" başlıklı Altıncı Kısım'ın "Hijyen Esasları, İyi Uygulama Kılavuzları, İşletmelerin Kayıt ve Onayı" başlığı altındaki Birinci Bölüm'ünde yer alan 30/1. maddesinin "Bu Kanun kapsamındaki gıda ve yem işletmelerinden onaya veya kayıt işlemine tâbi olanlar ile onay ve kayıt işlemlerine ilişkin hususlar Bakanlıkça belirlenir. Onaya tâbi işletmeler için, faaliyete geçmeden önce Bakanlıktan onay alınması zorunludur. Kayıt işlemine tâbi işletmeler, faaliyetleri ile ilgili işletme kayıtlarını Bakanlığa yaptırmak zorundadır." hükmünün bulunduğu, bu hükme aykırılığın ise Kanun'un 41/1-c maddesinin "30 uncu maddenin birinci fıkrası gereği kayıt yaptırmayan üretim yerlerine ikibin Türk Lirası, perakende işyerlerine bin Türk Lirası idarî para cezası verilir." hükmü ile yaptırıma bağlandığı, somut olayda ise, başvurucunun eczanesinde gıda takviyesi, bitki çayları ve bebek-çocuk ek gıdaları sattığı, ancak işletme kayıt belgesinin ibraz edilmediği cihetle, başvurunun reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

6197 sayılı Kanun'un 28. maddesinde ilgili bakanlıktan izin, ruhsat veya fiyat alınarak üretilen veya ithal edilen ürünlerin eczanelerde satılabileceği hususunun düzenlendiği, bir başka anlatım ile gıda takviyesi niteliğindeki ürünlerin üretim veya ithalatının Tarım ve Orman Bakanlığı'ndan izin alınarak yapılmasının zorunlu olduğu, Tarım ve Orman Bakanlığı yetkilileri tarafından eczanelerde yapılacak denetimlerin de eczanelerin işletme kaydının olup olmadığı noktasında değil, satışa sunulan ürünlerin belirtilen şartları taşıyıp taşımadıkları hususunda olabileceği, yine bu şartları taşıyan gıda takviyelerinin eczanelerde satılması için başkaca bir izin, ruhsat veya fiyat alınması zorunluluğu bulunmadığı anlaşılmış olduğu, ayrıca gıda takviyesi niteliğindeki ürünler, bebek mamaları vb. ürünlerin satışı amacıyla eczanelerin Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı (Tarım ve Orman Bakanlığı) tarafından kayıt altına alınmasına ilişkin işlemin iptaline dair Ankara Bölge İdare Mahkemesi 12. İdari Dava Dairesinin 13.02.2018 tarih, 2018/149 Esas, 2018/187 Karar sayılı kararı ile aynı yönde zorunluluk öngören İzmir Valiliği İl Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü' nün işleminin iptaline dair Danıştay 15. Dairesinin 18.05.2017 tarih, 2016/10436 Esas, 2017/2701 Karar sayılı kararının mevcut olduğu, nitekim aynı görüşü içeren kanun yararına bozma taleplerinin de Dairemizin 04.04.2019 tarih, 2017/3532 Esas, 2019/6776 Karar, 04.04.2019 tarih, 2017/3385 Esas, 2019/6775 Karar, 04.04.2019 tarih, 2017/4049 Esas, 2019/6777 Karar ve 04.04.2019 tarih, 2017/4958 Esas, 2019/6778 Karar sayılı kararları ile kabul edildiği anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteğinin REDDİNE, 27/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11251, Karar No: 2015/2577, Tarih: 15.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/11251 E.  ,  2015/2577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif üyeliğinin tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, 14.09.1997 tarihli yönetim kurulunun 53 nolu kararıyla davalı kooperatif ortaklığına kabul edilerek, 01.03.1998 tarihinde yapılan genel kurul daire seçiminde E blok 16 nolu daireyi seçtiğini, 30.10.2000 tarihinde 49 nolu yönetim kurulu kararıyla ikinci bir hisse almak için ortak olduğunu ve kendisine A blok 19 nolu dairenin tahsis edildiğini, daha sonra E blok 16 nolu daireyi bir başkasına devrettiğini, 14.01.2001 tarihinde yapılan genel kurulda yönetim kurulu üyeliğine seçilmiş olup 10.06.2002 tarihinde yapılan genel kurulda görevinin sona erdiğini, 07.11.2003, 21.02.2004, 02.08.2005 ve 21.09.2005 tarihli genel kurul toplantılarına katıldığını, davalı kooperatif yetkililerinin genel kurul toplantılarının yapılacağı sırada işlerine geldiği gibi hazirun cetveli yaparak istediklerini toplantıya aldıklarını ve davacıyı üye kabul etmediklerini, 21.09.2005 tarihinden sonra hiçbir genel kurula davet edilmediğini ileri sürerek, ortaklığının tescili ile A blok 19 nolu dairenin adına tespiti, ödemiş olduğu aidatın karar altına alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından açılmış başka bir dava bulunduğundan davanın derdest olduğunu, davacının hem ortaklığın tespitini hem de yapmış olduğu ödemenin iadesini istemiş olup iki talebin aynı davada karar altına alınamayacağını, davacının kooperatif üyesi olmadığını, ödeme belgelerinin gerçeği yansıtmadığını, kooperatif eski yöneticisi ...'in kooperatifi zarara uğrattığını, görevden uzaklaştırıldıktan sonra kooperatifi ele geçirmek için bir çok girişimde bulunduğunu, kampanya halinde üyelik tespiti davaları açıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının ortaklığa kabulü ile ilgili olarak verilen yönetim kurulu kararının geçerli olmadığı, bildirilen genel kurul kararlarının mutlak butlan yoluyla batıl olduğunun saptandığı, dolayısıyla salt tutanak itibariyle davacının kooperatif üyeliğinden söz edilemeyeceği, kooperatifin 1993-2004 yılına ait kayıtlarının bulunamaması nedeniyle davacının ödediğini iddia ettiği miktarın kesin biçimde saptanamadığı, ödediğini iddia ettiği miktarın ispatı bakımından fotokopi belgelerin kabul edilemeyeceği ve mahkemece tespit edilen 164 ortak arasında davacının isminin yer almadığı, E blok 16 ve A blok 19 numaralı davaya konu dairenin bir başka şahsa tahsis edildiği, ortaklık senedinin aslı ile ödeme belgelerinin aslı sunulmadığından kooperatif kayıtlarında da fotokopi belgelerin doğrulanması olanağı bulunmadığından ortaklığın yasal ve kesin delillerle ispat edilemediği, davacının 27.450,00 TL tutarında ödeme yaptığını fotokopi belgeyle belgelediği ancak belgenin hangi kooperatif yetkilisi imzasını taşıdığının tespit edilemediği, kooperatife üyelikle ilgili açık kapı ilkesi geçerli olup geçerlilik bakımından herhangi bir şekle bağlı değil ise de; kesin hüküm niteliğindeki yargı ilamları da dikkate alındığında pek çok yönetim kurulu kararının sahte olarak düzenlendiği, sahte ödeme makbuzlarının düzenlenmiş olduğu, kooperatifin genel .../...

kurullarının mutlak butlanla batıl olduğuna ilişkin karar verildiği ve bu kararların kesinleştiği, davacının isminin mahkemece tespit edilen üye listesinde yer almaması ve mutlak butlanla batıl olan genel kurul kararlarının 1163 sayılı Yasa'nın 51. maddesi kapsamında iptal edilmiş olduğu da gözönüne alınmış olduğunda; ortaklık payının usulüne uygun devralındığına ilişkin adi yazılı belge fotokopileri dışında bir belgenin sunulmadığı, bu belgenin de kooperatif kayıtları ile doğrulanmadığı, davacının hak iddia ettiği bağımsız bölümün başka bir kişi adına tahsisli olduğu, bu davada verilecek herhangi bir kararın bu kişinin haklarını etkileyeceği, ortaklık payının bölünmezliği ilkesi dışında mahkemece değerlendirme yapılmasının zorunlu olduğu, Yargıtay uygulamaları da dikkate alındığında davada kesin ve inandırıcı delillerle davacının üyeliğinin varlığının ispat edilemediği gerekçesiyle, kanıtlanamayan ve yasal koşulları oluşmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, genel olarak üyeliğin tescili ile A blok 19 nolu dairenin adına tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili, 17.03.2011 tarihli duruşmada kooperatifin elinde müvekkiline verilecek daire olmadığı belirtildiğinden bu davada tazminat istediklerini açıklamış ise de, bu talebine yönelik harç yatırılmadığından istemi ıslah olarak değerlendirilmemiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, genel olarak üyeliğin tescili ile A blok 19 nolu dairenin adına tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili, 17.03.2011 tarihli duruşmada kooperatifin elinde müvekkiline verilecek daire olmadığı belirtildiğinden bu davada tazminat istediklerini açıklamış ise de, bu talebine yönelik harç yatırılmadığından istemi ıslah olarak değerlendirilmemiştir.

Öte yandan, davacı taraf E blok 16 nolu daireye isabet eden üyeliğini devrettiğini belirtmiş;... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2004/1121 D.İş sayılı dosyasında alınan raporda, E blok 16 nolu dairenin Pekmez adına 02.02.2001 tarihli yönetim kurulu kararına dayalı olarak tahsis edildiği tespit edilmiştir. Davacı tarafça E blok 16 nolu daireyi ve bu daireye ilişkin üyeliğini ...ya da başka şahsa devrettiğine dair herhangi bir delil ve belge dosyaya sunulmamıştır. 09.01.2013 havale tarihli dilekçesinde üyeliğini 2001 yılında devrettiğini açıklamış olup, açıklamasını somutlaştırmamış ve belgelendirmemiş olduğundan yapmış olduğu ödemelere ilişkin makbuzların iddia ettiği gibi A blok 19 nolu daireye ilişkin olduğunu ve Dairemizin 16.05.2014 tarih ve 2013/8884 E., 2014/3856 K. sayılı geri çevirme kararı üzerine... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2013/15 Esas 2013/170 Karar sayılı dosyası kapsamına alınan genel kurul hazirun cetvellerinden katılmış olduğu tespit edilen genel kurullara A blok 19 nolu üyelikle ilgili katıldığını kanıtlayamamıştır.

Diğer yandan, mahkemece davacının genel üyelik tespiti isteminin reddine karar verilmesine göre; üyeliğine bağlı dairenin adına tahsis edildiği şahısla ilgili dava açması için süre verilip bu davayla birleştirilmesinin sağlanmasına gerek görülmemiştir.

Bu açıklamalara ve dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15273, Karar No: 2015/2620, Tarih: 10.03.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/15273 E.  ,  2015/2620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.03.2014 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 17.07.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 10.03.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20709, Karar No: 2014/15529, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/20709 E.  ,  2014/15529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2013

NUMARASI : 2006/1760-2013/525

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen taraflara yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4972, Karar No: 2007/9161, Tarih: 25.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/4972 E.  ,  2007/9161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçluya ait bağımsız bölümün satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde kendilerine pay isabet eden alacaklılardan davalı kooperatife gerçek alacağının üzerinde, ipotek limitinin üst sınırı kadar ödeme yapıldığını, ödemelerin mahsup edilmediğini, satış ve paylaştırma giderleri dışında vekalet ücreti ve harç için ayrıca pay ayrıldığını; davalı ... dairesinin usulüne uygun takip yapmadığını, haciz tutarının tapuda gösterilmediğini, haciz tarihinden sonra tahakkuk eden vergilerin de hesaba katıldığını; davalı şirketin kayıtlarında takip konusu alacağın bulunmadığını ... sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Hazine vekili sıraya ilişkin şikayetin İcra Mahkemesince incelenmesi gerektiğini, aksi düşünülse bile davanın reddi gerektiğini savunmuş; davalı kooperatif vekili davacı ile yaptıkları protokolün dikkate alınmasını istemiş; davalı şirket vekili ise davacı yanın talebinin anlaşılamadığını ve hacizlerinin ayakta olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olacağı ... Cumhuriyeti Anayasası’nın 141 nci maddesinin üçüncü fıkrasının açık hükmü olduğu gibi, ...’nin de taraf olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6 ncı maddesinin de doğal bir sonucudur. Nitekim Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 388 nci maddesine göre mahkeme kararı iki tarafın iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, ihtilaflı konula hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılmasını, red ve üstün tutma sebeplerini, ... görülen vakıalarda bunlardan çıkarılan sonucu ve hukuki sebepleri içermelidir.

Mahkeme kararı gerekçeden yoksun olup, anılan normatif düzenlemelere uygun değildir.

2- Vergi alacaklarının ne suretle takip ve tahsil edileceği 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’da açıkça düzenlenmiştir. Davacının vergi dairesine yönelik davası bakımından, sıra cetveline dahil edilen davalı alacağının anılan yasa hükümlerine uygun bir takibi ve haczi bulunup bulunmadığı üzerinde durulmadan karar verilmesi yerinde olmadığı gibi, vergi dairesi tarafından konulan haczin geçerli olduğunun anlaşılması halinde dahi ancak haciz tutarına, satışa kadar işleyecek faizin eklenmesi suretiyle bulunacak alacak miktarı kadar payın dikkate alınması gerekirken; haciz tarihinden sonra tahakkuk etmiş vergi alacaklarının da haciz kapsamında değerlendirilmesi kabul şekli itibariyle doğru değildir.

3- Muvazaa hukuki sebebine dayalı sıra cetveline itiraz davalarında ispat yükü kural olarak davalı alacaklıdadır. Bu durumda davalı ... Tic. Ltd. Şti. ile SS. ... Esnaf Kefalet Kooperatifinin alacaklarının varlığını ve miktarını usulüne uygun delillerle ispatlaması gerekirken bu hususun gözden kaçırılması doğru değildir. Diğer taraftan davadan sonra davalı kooperatifle davacı arasında yapılmış protokolün tarafları bağlayacağı da kabul edilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda 1, 2 ve 3 sayılı bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.