muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/17798, Karar No: 2013/2571, Tarih: 19.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2011/17798 E.  ,  2013/2571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ... Tic. Ltd. Şti’nin prim borçları nedeniyle 6183 sayılı Kanun uyarınca yapılan 2007/14187 takip dosyasından gönderilen ödeme emrinin iptali ile hacizlerin kaldırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine;

2-6136 sayılı Avukatlık Kanununun 168. maddesinde yer alan, “Türkiye Barolar Birliği Yönetim Kurulunca, baro yönetim kurullarının teklifleri de göz önüne alınmak suretiyle uygulanacak tarife o yılın Ekim ayı sonuna kadar hazırlanarak Adalet Bakanlığına gönderilir. (Ek cümle:16.06.2009 - 5904 S.K./35.mad) Şu kadar ki hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir.

Avukatlık ücretinin takdirinde, hukuki yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihte yürürlükte olan tarife esas alınır.” İçerikli açık yasal düzenleme karşısında, 6183 sayılı Yasanın uygulanmasından kaynaklanan davada, mahkeme için öngörülen maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gereğinin gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanun’un 30’uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici 3’üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438’inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının davacı yararına vekalet ücretine ilişkin bendinde yer alan “10.334,50” rakamlarının silinerek, yerine “1.100,00” rakamlarının yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/273, Karar No: 2017/227, Tarih: 11.04.2017

**Ceza Genel Kurulu         2015/273 E.  ,  2017/227 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 7. Ceza Dairesi

5607 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin Hakkari Asliye Ceza Mahkemesince verilen 18.10.2011 gün ve 69-190 sayılı hükmün katılan vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 23.10.2014 gün, 17808-17414 sayı ve oyçokluğuyla onanmasına karar verilmiş,

Daire Üyesi O. Koçak; ''Yüksekova İlçesinde muz yetiştiriciliği olmaması, yakalanan muza ilişkin fatura ibraz edilmemesi ve taşıyıcı sanığın sahibini bilmediği bir kişiye ait 3480 kg. muzu taşımasının hayatın olağan akışına aykırı olması gibi nedenlerle sanığın mahkûmiyeti gerektiği...'' düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 24.11.2014 gün ve 2828 sayı ile;

"...Yasal mevzuatımız incelendiğinde;

CMK'nun 192, 206, 210 ve 217. maddeleri şöyledir.

Madde 192 - (1) Mahkeme başkanı veya hâkim, duruşmayı yönetir ve sanığı sorguya çeker; delillerin ikame edilmesini sağlar.

(2) Duruşmada ilgili olanlardan biri duruşmanın yönetimine ilişkin olarak mahkeme başkanı tarafından emrolunan bir tedbirin hukuken kabul edilemeyeceğini öne sürerse mahkeme, bu hususta bir karar verir.

Madde 206 - (1) Sanığın sorguya çekilmesinden sonra delillerin ortaya konulmasına başlanır. (Ek 2 adet cümle: 25.05.2005 - 5353 S.K./29. md.) Ancak, sanığın tebligata rağmen mazeretsiz olarak gelmemesi sebebiyle sorgusunun yapılamamış olması, delillerin ortaya konulmasına engel olmaz. Ortaya konulan deliller, sonradan gelen sanığa bildirilir.

(2) Ortaya konulması istenilen bir delil aşağıda yazılı hallerde reddolunur:

a) Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse.

b) Delil ile ispat edilmek istenilen olayın karara etkisi yoksa.

c) İstem, sadece davayı uzatmak maksadıyla yapılmışsa.

(3) Cumhuriyet savcısı ile sanık veya müdafii birlikte rıza gösterirlerse, tanığın dinlenmesinden veya başka herhangi bir delilin ortaya konulmasından vazgeçilebilir.

(4) (Mülga fıkra: 25.05.2005 - 5353 S.K./29. md.)

Madde 210 - (1) Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez.

(2) Tanıklıktan çekinebilecek olan kişi, duruşmada tanıklıktan çekindiğinde, önceki ifadesine ilişkin tutanak okunamaz.

Madde 217 - (1) Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller Hâkimin vicdani kanaatiyle serbestçe takdir edilir.

(2) Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir, denilmektedir.

(2) Tanıklıktan çekinebilecek olan kişi, duruşmada tanıklıktan çekindiğinde, önceki ifadesine ilişkin tutanak okunamaz.

Madde 217 - (1) Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller Hâkimin vicdani kanaatiyle serbestçe takdir edilir.

(2) Yüklenen suç, hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir, denilmektedir.

Ceza Muhakemesi Yasasının yukarıda ifade edilen maddeleri incelendiğinde, yasanın 192. maddesinde dellilerin ikame edilmesi, sırasının tespiti ve tartışılmasının mahkemenin görevi olduğu, 206. maddesinde ise yasak delillerin mahkeme tarafından reddolunabileceği gibi delilin karara etkisinin bulunmaması ve/veya davayı uzatmaya matuf olduğunun anlaşılması halinde de reddedilebileceği, 210. maddesinde ise olayın delilinin tek bir tanığın açıklamalarından ibaret olması hâlinde, mahkeme tarafından, tanığın mutlaka dinlenilmesi gerektiği, 217. maddesinde ise hâkim duruşmaya getirilmiş ve tartışılmış deliller ile hüküm kurulacağını belirtmiştir. Anılan maddenin gerekçesinde de belirtildiği gibi ceza yargılamasında amaç maddi gerçeğin ortaya çıkarılmasıdır. Maddi gerçeğin ortaya çıkarılması bakımından ise delil serbestisi ilkesi kabul etmiştir. Türk hukuk sistemi suçun varlığının ve sorumluluğunun, kanunun ayrıca hüküm koyduğu hâller dışında her türlü delil ile ispat edilebileceğini kabul etmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde;

1- Sanık ... hakkında kaçak eşyayı ticari amaçla bulundurmak ve/veya taşımak suçundan Hakkari Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davası açıldığı, dosya kapsamına göre kolluk tarafından kaçakçılığın men ve takibinin yapıldığı sırada Yüksekova Hakkari yolunda, sanığın yönetimindeki 30 YA 612 plakalı araçta yapılan aramada 174 koli (yaklaşık 3480 kg) muz ele geçirildiği, muzlara ilişkin hiçbir belge ibraz edemediği, tutulan tutanağı imzaladığı, sanığın tüm aşamalardaki savunmalarında tanımadığı biri tarafından kendisine suça konu muzları Van iline götürmesi için yapılan teklifi kabul etmesi üzerine, muzları götürürken yakalandığını, şahsı tanımadığını, muzları Van ilinde karşılayacaklarını beyan etmiştir.

2- Öncelikle, çabuk bozulması sebebiyle tasfiye edildiği anlaşılan kaçağa konu muzlar üzerinde yerli veya yabancı menşeili oldukları yönünde bilirkişi incelemesi yapılmamış ise de, sanık suça konu muzların kime ait olduğuna ilişkin bir beyanda bulunmadığı gibi, muzların yerli muz olduğuna ilişkin bir belge veya bilgi de ibraz edememiştir.

2- Öncelikle, çabuk bozulması sebebiyle tasfiye edildiği anlaşılan kaçağa konu muzlar üzerinde yerli veya yabancı menşeili oldukları yönünde bilirkişi incelemesi yapılmamış ise de, sanık suça konu muzların kime ait olduğuna ilişkin bir beyanda bulunmadığı gibi, muzların yerli muz olduğuna ilişkin bir belge veya bilgi de ibraz edememiştir.

3- Evrensel bir ilke olan ve hukukumuzda da uygulama olanağı bulunan şüpheden sanığın yararlandırılması kural olarak kabul edilmiş ise de, sanığın muz aldığı kimseyi tanımadığını beyan etmesi, buna ilişkin belge ibraz edememesi ve özellikle de suç tarihi olan 16.01.2010 tarihi de gözetilerek suçun işlendiği bölgede muz yetiştiriciliğinin bulunmaması ve muzların Yüksekova ilçesinden Van iline götürülürken yakalanmış olması karşısında, hayatın olağan akışına uymayan savunması da dikkate alındığında, muzların kaçak olduklarının kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Belirtilen nedenlerle yerel mahkemenin beraat hükmünü onayan Özel Daire kararı hatalı olup hükmün bozulması gerekmektedir." düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 7. Ceza Dairesince 19.02.2015 gün ve 32479-10280 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

16.01.2010 tarihli tutanağa göre; olay günü kolluk görevlilerince uygulama noktası oluşturularak yapılan yol kontrolünde sanığın yönetimindeki kamyonun durdurulduğu, araçta ne olduğu sorulduğunda, sanığın araçta 174 koli (tahmini 3480 kg) muz olduğunu ancak fatura, sevk irsaliyesi ve diğer belgelerin olmadığını beyan etmesi üzerine muzların yurda yasa dışı yollardan girdiği değerlendirilerek muhafaza altına alındığı,

Soruşturma aşamasında Gümrük İdaresine teslim edilen muzlara ilişkin kaçak eşyaya mahsus tespit varakası düzenlendiği ve muzların 25.01.2010 tarihinde tasfiye edildiği,

Muhafaza altına alınan muzlara ilişkin sevk irsaliyesi, fatura, sair belge bulunmadığı gibi muzların kaçak eşya vasfında olup olmadığına dair bilirkişi raporu da alınmadığı,

Sanığın şoförlük ve nakliyecilik yaparak geçimini sağladığı, suç tarihi itibarıyla sabıka kaydının bulunmadığı,

Sanığın aşamalarda; tanımadığı bir kişinin kendisine kamyonla Yüksekova'dan Van'a muz götürmesi konusunda yaptığı teklifi kabul ettiğini, abisine ait kamyonla muzları alıp yola çıktıktan sonra kontrollerde yakalandığını, muzların kaçak olduğunu bilmediğini, muzları veren şahsı tanımadığını, kendisini Van'da karşılayacak olan bu şahsın herhangi bir belge de vermediğini savunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Sanığın aşamalarda; tanımadığı bir kişinin kendisine kamyonla Yüksekova'dan Van'a muz götürmesi konusunda yaptığı teklifi kabul ettiğini, abisine ait kamyonla muzları alıp yola çıktıktan sonra kontrollerde yakalandığını, muzların kaçak olduğunu bilmediğini, muzları veren şahsı tanımadığını, kendisini Van'da karşılayacak olan bu şahsın herhangi bir belge de vermediğini savunduğu,

Anlaşılmaktadır.

5607 sayılı Kanunun suç ve hüküm tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 3. maddesi;

"(1) Eşyayı, gümrük işlemlerine tâbi tutmaksızın Türkiye’ye ithal eden kişi, bir yıldan beş yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır. Eşyanın, belirlenen gümrük kapıları dışından Türkiye’ye ithal edilmesi halinde, verilecek ceza üçte birinden yarısına kadar artırılır.

(2) Eşyayı, sahte belge kullanmak suretiyle gümrük vergileri kısmen veya tamamen ödenmeksizin, Türkiye’ye ithal eden kişi, bir yıldan beş yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır.

(3) Transit rejimi çerçevesinde taşınan serbest dolaşımda bulunmayan eşyayı, rejim hükümlerine aykırı olarak gümrük bölgesinde bırakan kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır.

(4) Belli bir amaç için kullanılmak veya işlenmek üzere ülkeye geçici ithalat ve dahilde işleme rejimi çerçevesinde getirilen eşyayı, sahte belge ile yurt dışına çıkarmış gibi işlem yapan kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır.

(5) Birinci ilâ dördüncü fıkralarda tanımlanan fiillerin işlenmesine iştirak etmeksizin, bunların konusunu oluşturan eşyayı, bu özelliğini bilerek ve ticarî amaçla satın alan, satışa arz eden, satan, taşıyan veya saklayan kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır..." şeklinde düzenlenmiştir.

Üçüncü maddenin beşinci fıkrasında kaçakçılığa ilişkin çeşitli fiiller, ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Buna göre, yurda kaçak olarak girmiş eşyanın ticari amaçla satın alınması, satışa arz edilmesi, satılması, taşınması veya saklanması ayrı bir suç oluşturmaktadır. Kasten işlenebilen bu suçun oluşabilmesi için failin yurda kaçak olarak sokulduğunu bildiği eşya hakkında maddede belirtilen seçimlik hareketlerden herhangi birisini bilerek ve isteyerek gerçekleştirmiş olması gerekir.

Üçüncü maddenin beşinci fıkrasında kaçakçılığa ilişkin çeşitli fiiller, ayrı bir suç olarak tanımlanmıştır. Buna göre, yurda kaçak olarak girmiş eşyanın ticari amaçla satın alınması, satışa arz edilmesi, satılması, taşınması veya saklanması ayrı bir suç oluşturmaktadır. Kasten işlenebilen bu suçun oluşabilmesi için failin yurda kaçak olarak sokulduğunu bildiği eşya hakkında maddede belirtilen seçimlik hareketlerden herhangi birisini bilerek ve isteyerek gerçekleştirmiş olması gerekir.

Diğer taraftan, amacı somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden birisi de, insan haklarına dayalı, demokratik rejimle yönetilen ülkelerin hukuk sistemlerinde bulunması gereken, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" şeklinde, Latincede ise "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi açısından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlak surette sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği ya da gerçekleştiriliş şekli hususunda herhangi bir şüphe belirmesi halinde uygulanabileceği gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate ya da herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Kolluk görevlilerince uygulama noktası oluşturularak yapılan yol kontrolünde sanığın yönetimindeki kamyonun durdurulduğu, sanığın, araçta Yüksekova'dan teslim aldığı 174 koli muz olduğunu, ancak fatura, sevk irsaliyesi ve diğer belgelerinin olmadığını beyan etmesi üzerine muzların muhafaza altına alındığı olayda; muzların soruşturma evresinde tasfiye edilmeleri nedeniyle kaçak eşya vasfında olup olmadıklarına dair bilirkişi raporunun aldırılmamış olması, sanığın aşamalarda muzların kaçak olduğunu bilmediğini savunması ve fatura veya sevk irsaliyesi bulunmamasının muzların yurda kaçak yollar ile getirildiğine dair tek başına mahkûmiyete yeterli delil oluşturmaması karşısında; sanığın atılı suçu işlediğine dair hakkında her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Özel Dairenin onama kararında bir isabetsizlik bulunmadığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla, Özel Dairenin onama kararında bir isabetsizlik bulunmadığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.04.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5873, Karar No: 2017/11695, Tarih: 25.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/5873 E.  ,  2017/11695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar yönünden, davalı-davacı kadın tarafından ise, yoksulluk nafakasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-davacı kadının temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemede;

Boşanan eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedebilmek için, nafaka talep eden eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek olması gerekir (TMK m.175). Mahkemece davalı- davacı kadının yoksulluk nafakası talebi ret edilmişse de davalı- davacı kadının ekonomik ve sosyal durumu usulünce araştırılmamıştır. Bu sebeple, davalı-karşı davacı kadının usulünce ekonomik ve sosyal durumu araştırılarak; boşanma yüzünden yoksulluğa düşüp düşmeyeceğinin belirlenmesi, gerçekleşecek sonucuna göre davalı- karşı davacı kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesi gerekirken; bu konuda eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıdaki yazılı harcın Cengiz'e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 143.50 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran İlkay'a geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.10 .2017 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/11676, Karar No: 2016/28829, Tarih: 21.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/11676 E.  ,  2016/28829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmesi ve davacı avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 18.10.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... ile karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, asıl davada, icra takibine yapılan itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini; birleşen davada ise, bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, davacı vekilince, dosyaya bir kısım çalışılan aylara ilişkin “fazla çalışma puantaj cetveli” başlıklı belgeler sunulmuştur. Davalı vekili tarafından, bu belgelerin gerçeğe uygun olmadığı yönünde bir savunma ileri sürülmemiştir. Bu halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, söz konusu belgelerin nazara alınmaması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, tarafları aynı olan toplam otuz adet dava dosyasının aynı gün temyiz duruşmasının yapılmış olduğu ve tarifenin 30.11.2016 tarihli 22904 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan değişik 22. maddesinde belirtilen yüzde yetmiş oranının uygulanması gerektiği de nazara alınarak, davacı yararına takdir edilen 945,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10748, Karar No: 2018/8695, Tarih: 31.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/10748 E.  ,  2018/8695 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum, 10.09.2012 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalıya bağlanan gelir ile geçici iş göremezlik ödeneğinin rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

5510 sayılı Kanunun İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21’inci madde hükmünde ise, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Bilindiği üzere, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 77 maddesinde; “her İşveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlüdür.” hükmü yer almaktadır. Anılan madde, 30.06.2012 tarih ve 28339 sayılı R.G.de yayımlanan 6331 sayılı Kanunun 37. maddesiyle, 01.01.2013 tarihinde yürürlüğe girmek üzere yürürlükten kaldırılmış olup, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, işverenin sağlık ve güvenlik önlemlerini alma yükümünü daha ayrıntılı bir biçimde düzenlemiştir.