muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10231, Karar No: 2025/4760, Tarih: 22.04.2025

**10. Ceza Dairesi         2020/10231 E.  ,  2025/4760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/40 E., 2015/304 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

A. 5271 sayılı CMK'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı; zira olay tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK'nın 139/4. maddesine göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine 5271 sayılı CMK'nın "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140. maddesindeki düzenlemeye göre, sanığın teknik araçlarla izlenmesine ilişkin bir karar bulunmadığı, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin karara dayanılarak ve aynı Kanun'un 140. maddesi uyarınca ayrıca bir karar alınmadan teknik araçlarla izleme ve görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığı dosya kapsamında anlaşılmıştır.

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen kayıtlara dayandırılmıştır. 5271 sayılı CMK'nın 217. maddesine göre sanığa atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delile dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir. Yapılan soruşturma işlemleri, kovuşturma kapsamı ve tüm dosya içeriğine göre sonuç olarak;

1. Dosya içerinde 5271 sayılı CMK'nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir karar bulunmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında aynı Kanun'un 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin verilmiş bir kararın bulunup bulunmadığının araştırılarak, bulunuyor ise hukuki denetime olanak sağlayacak şekilde aslı veya onaylı örneğinin getirtilerek bu dosya içine konulması, yoksa bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

1. Dosya içerinde 5271 sayılı CMK'nın 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin bir karar bulunmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında aynı Kanun'un 140. maddesi uyarınca teknik araçlarla izlemeye ilişkin verilmiş bir kararın bulunup bulunmadığının araştırılarak, bulunuyor ise hukuki denetime olanak sağlayacak şekilde aslı veya onaylı örneğinin getirtilerek bu dosya içine konulması, yoksa bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2. Suçun sübutunun tespiti için sanıklardan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise 5271 sayılı CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek, tanık olarak dinlenip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

B. 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanması açısından, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile 7242 sayılı Kanun kapsamında yapılan değişiklikler göz önüne alınarak, sanığın durumunun yeninden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, Tebliğname'ye aykırı olarak, hükmün BOZULMASINA,

Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12580, Karar No: 2009/21294, Tarih: 03.11.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/12580 E.  ,  2009/21294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/02/2009

Geçici Madde 13’te; “Sermayesinin yarıdan fazlası kamu kurum ve kuruluşlarına ait olan ya da hisselerinin çoğunluğu üzerinde bu kurum ve kuruluşların idare ve temsil yetkisi bulunan ve özel kanunla kurulmuş bankalarda (Tasfiye Hâlinde .................A.Ş. dâhil) 26.12.2003 tarihinden önce bankacılık teamüllerine göre teminatlı ve/veya yetersiz teminatlı kredi kullanıp da vadesi geçtiği halde henüz ödenmemiş, süresi uzatılmamış veya yeniden yapılandırılmamış kredileri kullananlar ya da yeniden yapılandırma şartlarını ihlal edenler ile münferit veya karşılıklı verilen banka teminat mektupları, kabul kredileri ve avaller, taşınır ve taşınmaz rehni, ipotek, üst hakkı, intifa hakkı ve oturma hakkı gibi her türlü sınırlı aynî hak tesisine ilişkin sözleşmeden doğan hakların da, diğer bankaların ve üçüncü kişilerin muvazaadan arî hakları aleyhine olmamak üzere Fon alacaklarının tahsiline ilişkin 123, 134, 136, 137, 138, 140, 142 ve 165 inci madde hükümleri, tasarrufun iptali davalarında aciz vesikası şartı aranmaması, tüzel kişilerin kanunî temsilcileri ile borçlu ve borçla diğer ilgililerin yurt dışına çıkmasını yasaklama dahil bankalarınca uygulanır.”

Geçici madde 16’da; “Bu kanun ile Fon alacağının tahsili bakımından yarar görülerek zamanaşımı ve diğer konularda fon lehine getirilen hükümler makable şamildir.”

Hükümleri yer almaktadır.

Görüldüğü üzere; 5411 sayılı Bankacılık Kanunu, bu kanunun geçici maddelerindeki düzenlemeler hariç olmak üzere, 18.06.1999 tarihli 4389 sayılı Bankalar Kanunu ile ek ve değişikliklerini yürürlükten kaldırmış, 4389 sayılı Kanunun ek 1, 2, 3, 4, 5 ve 6 ncı maddeleri ile geçici 4 üncü maddesi hükümlerinin uygulanmasına devam edileceği ifade edilmiştir.

Uygulanmaya devam edilecek hükümlerden 4389 sayılı Kanun ek 5. madde kapsamına alacaklı Tasfiye Halinde .............. A.Ş. de girmektedir. Bunun sonucu olarak, yine aynı Kanunun 5020 sayılı yasa ile eklenen Ek 3. maddesinde yer alan; bu kanundan kaynaklanan fon alacaklarına ve bu kanuna göre hazine alacağı sayılan alacaklara ilişkin dava ve takiplerde zamanaşımı süresinin 20 yıl olduğunu ifade eden hükmün de alacaklı yönünden uygulanacağının kabulü gerekir. Zira, açıklanan bu hükümleri ayakta tutarak yürürlüğe giren 5411 sayılı Bankacılık Kanunu, yukarıya aynen alınan Geçici Madde 16’da, açıkça bu alacaklar yönünden getirilen fon lehine hükümlerin fon alacakları yönünden geçmişe etkili olacağını düzenlemiştir. Bu hükümden hazine alacaklarını ayrı düşünmek, ayakta tutulan eski yasa hükümleri de birlikte değerlendirildiğinde olanaklı değildir. Bu bakımdan 5411 sayılı Kanunun geçici madde 16’nın hazine alacakları yönünden de geçerli olduğu belirgindir.

Uyuşmazlığın çözümünde ayakta bırakılan eski yasa hükümleri ile 5411 sayılı Bankacılık Kanunu hükümlerinin birlikte ele alınıp, sonuca varılması gerekmektedir. Zira, yasa koyucunun geriye etkililik unsurunu açıkça getirmiş olması, bu alacakların tahsilinin sağlanması amacını ortaya koymaktadır. Şu durumda, geriye etkililiği (makable şamil olmayı) kabul eden 5411 sayılı yasanın bu açık hükmü karşısında yürürlük tarihi bu hükümler yönünden yayım tarihi olmakla birlikte, etkisini yayım tarihinden önceki alacaklar yönündende doğuracağının kabulü gerekir.

Eş söyleyişle; ayakta tutulan 4389 sayılı Kanun ve bu kanunu değiştiren 5020 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde, alacaklı bankanın alacağı hazine alacağı sayılmaktadır ve bunlar tıpkı fon alacakları hükmünde kabul edilerek, fon alacaklarına ilişkin dava ve takipler için 5020 sayılı Kanunun ek 3. maddesi hükmünde yer alıp, 5411 sayılı Kanunun 141. maddesinde de aynen kabul edilen 20 yıllık zamanaşımı süresi, bunlar için de uygulanacaktır. Bu süre, yine 5411 sayılı Kanunun geçici 16. maddesinde yer alan açık hüküm gereği, geçmişe etkisi kabul edilerek fiilin gerçekleştiği tarihten başlayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında;

Alacaklı Tasfiye Halinde ..................... A.Ş., 5411 sayılı Bankacılık Kanunu ile kaldırılmayarak yürürlükte bırakılan 4389 sayılı Kanuna 5020 sayılı Kanunun 27. maddesi ile eklenen Ek 5. maddesi kapsamında olup, hazine ve fon alacaklarına uygulanan hükümlerin, bu banka alacaklarına da uygulanacağı kabul edilmiştir. Yine aynı kanunun ek 3. maddesinde getirilen 5411 sayılı Kanunun 141. maddesi ile de kabul edilen 20 yıllık zamanaşımı süresi, bu bankanın alacağı yönünden de uygulanacaktır.  (Hukuk Genel Kurulu' nun 05.04.2006 tarih ve 2006/12-110 esas, 2006/122 karar sayılı kararı)

Geçmişe etkili olacağı 5411 sayılı Kanunda açıkça kabul edilen bu lehe hükümler gereğince,  fiilin gerçekleştiği tarih takip konusu bononun vade tarihi olan 18.09.1997 olup, bu tarihten itibaren de yasada belirtilen 20 yıllık süre henüz dolmamış ve zamanaşımı da gerçekleşmemiştir. Zira, yasa zamanaşımını, hazine alacakları için geriye çekmiş bulunmaktadır.

O halde, mahkemece, istemin reddi yerine kabulüne karar verilmesi yukarıda açıklanan yasal düzenleme karşısında isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 03.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4372, Karar No: 2011/1301, Tarih: 10.03.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/4372 E.  ,  2011/1301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine, DSİ Genel Müdürlüğü ve ... aralarındaki tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Antalya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 01.06.2010 gün ve 345/213 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili, davalı DSİ Genel Müdürlüğü ve davalı Hazine vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre yerinde olmayan davalı Hazine vekilinin tüm ve davacı vekilinin aşağıdaki husus dışında sair temyiz itirazlarının reddine,

Hüküm tarihi itibariyle geçerli AAÜT.nin 3/2.maddesine göre; davanın birden çok gerçek veya tüzelkişiye yöneltildiği durumlarda kural olarak açılan davanın davalılar için müşterek sebepden dolayı reddedilmesi halinde davalılar yararına tek vekalet ücreti takdir olunur. Mahkemece yargılama oturumlarında vekil vasıtasıyla temsil olunan Hazine, DSİ Genel Müdürlüğü ve ... lehine ayrı ayrı vekalet ücreti hükmedilmiş olması kanuna aykırı ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamanın yenilenmesini gerektirmediğinden, hükmün 6.bendinde yer alan “ Reddedilen kısmın keşifde belirlenen değerine ve AAÜT.de asgari sınır gözetilerek belirlenen 1000.00’er TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak ayrı ayrı davalılar Maliye Hazinesi, ... ve DSİ Genel Müdürlüğüne ödenmesine” cümlesinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine; “ 1000 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak, yargılama oturumlarında vekille temsil olunan davalı Hazine, DSİ Genel Müdürlüğü ve Konyaaltı Belediye Başkanlığına verilmesine” cümlesinin yazılmasına; açıklanan nedenlerle davacı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 18,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile artan 70,20 TL'nin istek halinde temyiz eden davacıya iadesine ve 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununun "Hazine birliği" ni düzenleyen 6/2. maddesi ile aynı kanunun 12/3 maddesinin bu kanuna ekli (I) sayılı cetvelde yer alan kamu idarelerini genel bütçe kapsamında göstermesi karşısında (I) sayılı cetvelde yer alan DSİ Genel Müdürlüğü de genel bütçeye dahil olup 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesine göre harçtan muaf bulunduğundan Hazine ve DSİ Genel Müdürlüğünden harç alınmasına mahal olmadığına 10.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1197, Karar No: 2018/8905, Tarih: 05.06.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/1197 E.  ,  2018/8905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Tüm dosya kapsamına göre, sanığın bozma öncesi sanığın savunması alınması amacıyla kolluk tarafından tutulan 04/04/2010 tarihli tutanakta ''sanığın köy halkı tarafından akli dengesinin bozuk olduğunun'' belirtildiği ancak yargılama aşamasında akıl hastalığı ile ilgili herhangi bir beyanda bulunmadığı, bozma sonrası Pasinler Asliye Ceza Mahkemesinin 17/04/2014 günlü talimat duruşmasında "sanığın kendini savunamayacak durumda olduğu, akli melekelerinin yerinde olmadığı, bakım merkezinde kaldığı ve vesayet davasının devam ettiğinin belirtilmesi karşısında, sanığın suç tarihi itibariyle ve halen TCK'nın 32. maddesi kapsamında akıl hastalığının bulunup bulunmadığı ve akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığının, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak sağlık kurulu raporu ile tespit edilerek, müdafii huzuru ile savunmasının alınmasından sonra sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de; hırsızlık suçundan temel cezanın alt sınırdan tayin edildiği de gözetilerek, teşebbüs aşamasında kalan eylem nedeniyle meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK’nın 35. maddesi gereğince sanığın cezasından hakkaniyete uygun makul bir indirim yapılması gerekirken, yazılı şekilde 1/4 oranında indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 05/06/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/575, Karar No: 2019/18731, Tarih: 21.11.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/575 E.  ,  2019/18731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 14. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin kabulü ile hak düşürücü sürenin sona ermiş olması nedeniyle reddi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kabulü ile davanın reddi gerekçesine ilişkin hükmün düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin olarak verilen hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere kararın dayandığı gerekçelere göre; davacılar murisinin kamulaştırmadan haberdar olduğu ve adının bedel ödenecek şahıslar arasında bulunduğu gerekçesiyle ilk derece mahkemesinden verilen davanın reddine karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile 221 sayılı Kanunun 4. maddesinde düzenlenen hak düşürücü sürenin sona ermiş olması nedeniyle davanın reddedilmesine yönelik hükmün düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2758, Karar No: 2024/8296, Tarih: 05.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2758 E.  ,  2024/8296 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/182 E., 2024/139 K.

KARAR : Kabul ve yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnebolu 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/8 E., 2022/475 K.

Taraflar arasındaki dava konusu taşınmazın aile konutu olduğunun tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının eşi ...'ın 31.10.2020 tarihinde vefat ettiğini, davacı ve eşinin "Merkez Mahallesi ... Caddesi No:30/1 ... Kastamonu" adresindeki "Kastamonu İli ... İlçesi Merkez Mahallesi 21 ada 12 parsel zemin kat 1 no'lu bağımsız bölüm" sayılı taşınmazı aile konutu olarak kullandıklarını, İnebolu Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2021/1 Esas sayılı dosyasında davalıların bu taşınmaza yönelik açtıkları ortaklığın giderilmesi davasının derdest olduğunu, davacı ve müteveffa eşin daha evvel yazlarını geçirdikleri bu yerde daha sonra kalıcı olarak ikamet ettikleri için ikamet adreslerini bu adrese aldıklarını, eve kalorifer ve petek sistemi döşetip, portmanto, duşakabin ve balkonlara pimapen yaptırdıklarını, davacının eşiyle son yıllarının büyük kısmını bu evde geçirdiğini beyanla, dava konusu taşınmazın aile konutu olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; aile konutu olarak tespiti talep edilen taşınmazın davacı ve murisin yazlık olarak kullandıkları taşınmaz olduğunu, bu taşınmazın aile konutu olarak kullanılmadığını, aile konutunun İstanbul'daki taşınmaz olduğunu, davacının Esenler İstanbul'daki taşınmazın aboneliklerini vefat tarihinden sonra kendi üzerine yaptırdığını, tarafların dava konusu taşınmaza ikametlerini 2019 yılı Mart ayında seçim dönemi için aldıklarını, davacı ve murisin ikametlerini ...'ya almalarından sonra da İstanbul'da ikamet ettiklerini, murisin vekilinin murisin davacı olduğu Bakırköy 7. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2019/748 Esas sayılı dosyasında murisin adresini Esenler İstanbul olarak gösterdiğini, davacı ve murisin 2020 yılında yaşanan covid-19 nedeniyle ...'ya gittiklerini, niyetlerinin sürekli yerleşmek olmadığını, kaldı ki murisin ikametgahını ...'ya almasından sonra da İstanbul'da tedavi gördüğünü, Bakırköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2019/593 E sayılı dosyasında davacının ... adresine gönderilen tebligatın bila tebliğ iade döndüğünü, davacının manevîyattan ziyade maddî hırslar peşinde ve kötüniyetli olarak bu davayı açtığını beyanla, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ile davalıların murisi ...'ın evli oldukları, ...'ın 31.10.2020 tarihinde vefat ettiği, tarafların uzun süre birlikte "... ... Sokak No:3 Esenler" adresinde yaşadıkları, ancak davacı ve murisin resmi kayıtlara göre 2018 yılında dava konusu Kastamonu ili ... ilçesi'ne taşındıkları, aynı zamanda kış aylarında İstanbul'a geri döndükleri, murisin ölümünden önceki dönemde dava konusu eve kalorifer sistemi döşettiği, su ve elektrik abonelikleri başlattığı, hastane ve SGK kayıtlarına göre murisin 2018 yılından sonraki dönemlerde ... ve çevre illeri ile İstanbul'da hastane ve eczane kayıtları olduğu, belirlenen durumlar karşısında ...'da bulunan meskenin sadece yazlık olarak kullanılma amacının ötesinde ve özellikle satın alma tarihi sonrası bu adreste oturma ve sonrasında da yılın yarı zamanı ikamet etme vakıası karşısında, eşlerin acı ve tatlı anılarını yaşayan, yaşam faaliyetinin yoğunlaştığı mesken niteliğinde olduğunun kabulü gerektiği belirtilerek davanın kabulü ile, Kastamonu ili ... ilçesi Merkez Mahallesi 21 ada 12 parsel zemin kat 1 no'lu bağımsız bölümde kayıtlı taşınmazın aile konutu olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili; hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, davanın kabulü yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili; hükmün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek, davanın kabulü yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ile müteveffanın 24.10.2003 tarihinde evlendikleri, 04.03.2007 tarihinden itibaren "... Mahallesi ... Sokak No:3/1 Esenler İstanbul" adresinde ikamet ettikleri ve bu adresi müşterek konut olarak benimsedikleri, aynı zamanda yaz aylarında "Merkez Mahallesi ... Caddesi No:30/1 ... Kastamonu" adresindeki dava konusu taşınmaza gittikleri ve bu taşınmazı da yazlık olarak kullandıkları, davacı ve müteveffanın mernis adreslerini 07.05.2018 tarihinde yazlığın bulunduğu adrese taşıdıkları, ancak mernis adresini taşımış olmalarına rağmen dava konusu taşınmazda süreklilik arz eder bir şekilde ikamet etmedikleri, yılın yaz aylarında bu adreste, kış aylarında ise İstanbul'daki evde kaldıkları, müteveffanın tedavi belgelerinin ve tanık beyanlarının bu hususu ispatladığı, davacı ve murisin İstanbul'da bulunan ortak konutta on yıldan fazla süre ikamet ettikleri, evliliğin acı tatlı anılarının bu evde biriktirildiği, yaz aylarını Kastamonu'daki yazlıkta geçirmelerine rağmen, İstanbul'da olan ortak konutlarını hiç kapatmadıkları, bu adresle bağlantılarını koparmadıkları, yılın yaz ayları dışındaki yarısında bu adreste ikamet etmeye devam ettikleri, mernis kayıtlarının aksi ispatlanabilir karine niteliğinde olduğu, davacı ve murisin mernis adreslerini sonradan Kastamonu 'ya taşımalarının veya yazlık mahiyetindeki taşınmaza kalorifer döşetmelerinin bu taşınmazı aile konutu niteliğine getirmeyeceği ve İstanbul'daki taşınmazın aile konutu amaçlı kullanımını ortadan kaldırmayacağı, muris ve davacının birlikte geçen tüm kış aylarını İstanbul'daki aile konutunda geçirdikleri, Kastamonu ...'da bulunan dava konusu taşınmazın yazlık ve alternatif konut niteliğinde olduğu, evliliğin geneli düşünüldüğünde, davacı ve murisin 2007 yılından itibaren bağlantılarını koparmadan ikamet amaçlı kullandıkları gerekçesi ile istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri