muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3095, Karar No: 2025/1417, Tarih: 03.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3095 E.  ,  2025/1417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/96 Esas, 2024/317 Karar

HÜKÜM : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/364 E., 2020/86 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin "..." esas unsurlu markalar ile ayrıca 2006/53862 sayılı ve "C.R.D.V. ... legend authentic footwear+şekil" ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı gerçek kişilerin bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “...+şekil” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı ...’e başvuruda bulunduğunu, 2017/36141 kod numarasını alan başvurunun kapsamından 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun (SMK) 5/1-ç hükmü uyarınca bir kısım mal/hizmetlerin çıkarıldığını, kalan mal/hizmetler için başvurunun ilanına müvekkili şirket tarafından yapılan itirazın Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından SMK'nın 6/1 hükmü uyarınca kısmen haklı görülerek kısmen kabul edildiğini, anılan itirazın kısmen reddi kararına müvekkili tarafından yapılan itirazın ise nihai olarak Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) tarafından reddedildiğini, oysa müvekkili şirketin ayakkabı marketi sisteminin öncülerinden olup "..." markası altında ayakkabı, bot, çizme, terlik, patik, kemer, çanta ve benzeri birçok ürün sattığını, müvekkilinin “...” ibareli markasının tescilli olduğunu, İspanya’da bir şehir olan ...'nın Türkiye’de de bilindiğini, bu nedenle SMK’nın 5/1-c bendi gereğince tescil talebinin reddedilmesi gerektiğini, taraf markaları arasında ayniyet derecesinde benzerlik bulunduğunu, markalar arasında iltibasın doğacağını, görsel anlamda da markaların altı harfinin yerinin aynı olduğunu, "..." markasının tüketici nezdinde, müvekkilinin itiraza mesnet markasının bir başka serisi, bir alt veya üst markası veya devamı şeklinde anlaşılacağını, halkın markayı kullanan işletmelerin aynı olduğu yanılgısına düşmesi ihtimalinin bulunduğunu ileri sürerek YİDK'in 2019-M-5291 sayılı kararın iptali ile dava konusu 2017/36141 başvuru numaralı "...+şekil" ibareli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunrak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkillerinin markasının esas unsurunun "..." olduğunu, taraf markalarının benzerlik taşımadığını, müvekkilleri markasının tek başına bağımsız ve özgün bir marka olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunrak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkillerinin markasının esas unsurunun "..." olduğunu, taraf markalarının benzerlik taşımadığını, müvekkilleri markasının tek başına bağımsız ve özgün bir marka olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamına göre, başvuru markasının tescil edilmek istendiği emtia ve hizmetler gözetildiğinde, somut ve soyut ayırt edicilik koşulunu sağladığı, taraf marka işaretleri arasında benzerlik olsa da başvuru sahibi davalıların talebi üzerine itiraza mesnet markanın sadece “ayak giysileri” emtiaları bakımından ciddi kullanımının ispatlandığı ve bu emtia ile başvuru kapsamının karşılaştırılması gerektiği, buna göre başvuru kapsamındaki diğer emtia ve hizmetler gözetildiğinde davacı markasının kullanımının ispat edildiği “ayak giysileri” emtialarının, hitap ettiği tüketici kesiminin özellikleri de dikkate alındığında taraf markalarının benzer ihtiyaçları gidermedikleri, dağıtım kanallarının ve satış yerlerinin aynı olmadığı, ikame imkanlarının bulunmadığı, birbirlerini tamamlamadıkları, dava konusu marka kapsamında kalan diğer mal ve hizmetler bakımından SMK’nın 6/1 hükmü kapsamında iltibas ihtimalinin ortaya çıkmayacağı, SMK’nın 6/5 hükmünde yer alan koşulların oluşmadığı, taraf markaları arasında SMK’nın 6/1 hükmü anlamında karıştırılma tehlikesi de olmadığı, dolayısıyla tanınmışlığın bu durumu etkilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının itirazı üzerine davalıların kullanım ispatı talebinde bulunduğu, davacının mesnet markasının yalnızca ayakkabılar üzerinde kullanıldığının kanıtlandığı, bunun üzerine davacının itirazıyla Markalar Dairesi Başkanlığınca başvurunun kapsamından 25. sınıf "ayak giysileri, ayakkabılar, terlikler, sandaletler" mallarının çıkartıldığı, marka kapsamında kalan mallar yönünden işbu dava açılmış ise de hükme esas alınan bilirkişi raporunda da belirtildiği gibi davalıların başvuru markası kapsamında kalan mal ve hizmetler yönünden emtia benzerliğinin gerçekleşmediği, bu hale göre SMK'nın 6/1 hükmünün şartlarının oluşmadığı, öte yandan başvurunun marka olma vasfını da taşıdığı, başvuru kompozisyonu itibariyle ayırt ediciliğin de sağlandığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı Kurum kararının iptali ve diğer davalılar adına tescilli markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı Kurum kararının iptali ve diğer davalılar adına tescilli markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 03.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15229, Karar No: 2012/1669, Tarih: 09.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/15229 E.  ,  2012/1669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor değer biçme yöntemi bakımından yasa hükümlerine uygundur.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara net gelirleri esas alınarak değer biçilmesinde ve ... köyü 202 parsel yönünden pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazlardan 170 nolu parselin yüzölçümü tapuda 101.900 m² olduğu halde, bilirkişi raporunda maddi hata sonucu yüzölçümünün 10.900 m2 olarak alınması suretiyle yanlış hesaplama yapılması,

2-Dava konusu taşınmazların nitelikleri, geometrik durumları, yüzölçümleri ve enerji nakil hattının güzergahları dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranlarının taşınmazların tüm değerinin; 170 numaralı parselde binde üçünü 232 numaralı parselde ise binde beşini geçemeyeceği gözetilmeden daha yüksek oranlarda değer düşüklükleri tesbit eden rapora göre irtifak hakkı bedellerinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1616, Karar No: 2012/3130, Tarih: 26.04.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1616 E.  ,  2012/3130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin olarak Dairemizin 22.11.2011 gün 2011/1346 Esas 2011/1971 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde davalıya 1. sırada yer verildiğini, davalının dava dışı borçludan gerçek bir alacağının bulunmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili davalının bononun lehtarı yerine ödeme yapması nedeni ile bononun ciro yoluyla hacizli bulunduğunu, alacağın gerçek olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda; davalının alacaklı bulunduğu bonoya ciro edenin yerine bankaya yapılmış olan ödeme nedeniyle elde etmiş olduğu, muvazaalı bir işlem bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 22.11.2011 gün 2011/1346 Esas 2011/1971 Karar sayılı ilamı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, alınması gereken harç peşin yatırıldığından harç alınmasına yer olmadığına ve takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 26.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8336, Karar No: 2015/10115, Tarih: 02.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/8336 E.  ,  2015/10115 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 10/02/2015

NUMARASI : 2014/504 - 2015/44

DAVACI : S.. G..

DAVALI : A.. T..

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasında İstanbul 25. Asliye Hukuk ve İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü;

K A R A R

Dava, sıra cetveline itiraz istemine ilişkindir.

Asliye hukuk mahkemesince, takip konusu alacağın bonodan kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye ticaret mahkemesi tarafından ise, taraflar arasında doğrudan bir ticari ilişkinin bulunmadığı, İİK'nın 142. maddesi gereğince davanın genel mahkemelerde görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı TTK'nın 4. maddesi uyarınca bu hükümde sayılan mutlak ticari davaların yanısıra "Her iki tarafın da ticari işletmesi ile ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ticari dava sayılır." hükmü ile de nispi ticari davaya ilişkin de düzenleme yapılmış olup, buna göre tarafların her ikisinin de tacir olması ve uyuşmazlık konusu işin tarafların ticari işletmesi ile ilgili olması gerekir.

İİK'nın 142/1 maddesinde "Cetvel suretinin tebliğinden yedi gün içinde her alacaklı takibin icra edildiği mahal mahkemesinde alakadarlar aleyhine dava etmek suretiyle cetvel mündericatına itiraz edebilir." hükmü düzenlenmiştir. Bu hükümde yer alan "alakadarlar" ifadesi, sıra cetvelinde kendisine pay ayrılan ve dava sonucunda etkilenecek olan alacaklıları ifade eder.

Somut olayda, taraflar arasında doğrudan bir ticari ilişki bulunmadığı, uyuşmazlığın davalı ile onun borçlusu Ş.. B.. arasında düzenlenen bononun muvazaalı olup olmadığı noktasında toplandığı, takibin bonoya dayalı olarak yapıldığı ve kıymetli evraktan kaynaklanan davaların ticari dava niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davanın asliye ticaret mahkemesinde görülerek çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 02/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/365, Karar No: 2023/1376, Tarih: 28.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/365 E.  ,  2023/1376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin kaldırılması veya sınırlandırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; eski eşinin madde bağımlısı olduğunu, arkadaşlarıyla madde kullandığı ortama kızını götürdüğünü, kızının cinsel istismara maruz kalacağını ve sosyal gelişiminin engellendiğini, görüş hakkının sonlandırılmasını veya sınırlandırılmasını talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; tarafların anlaşmalı olarak boşandıklarını ve müşterek çocuğun velayetinin davacıya verildiğini, velayet hakkını elinde bulunduranın velayet görevini ihlal ettiğini, kızını her aldığında tırnakları uzun, kirli, saçları yıkanmamış bakımsız ve özensiz şekilde gördüğünü, müşterek çocuğun bakımlarının kendisi ve ailesi tarafından yapıldığını, müvekkilinin çocuğunu görmede, konuşmada sıkıntılar yaşamaya başladığını, çocuğu almaya dükkana giden müvekkilin arkadan kızının ağlama sesini duyduğunu, neden ağlıyor dediğinde seni ilgilendirmez cevabını alınca şikayetçi olup polis çağırdığını, bu olaydan sonra davacının, kişisel ilişkinin kaldırılması davasını açtığını, dava dilekçesinde asılsız iddialarda bulunduğunu, müvekkilinin 2013 yılında uyuşturucu kullandığı için denetimli serbestlikle temize çıktığını ve bir daha kullanmadığını, müvekkilinin kız kardeşi ve annesi ile birlikte yaşadığını, çocuğu geldiğinde de aile ortamında kaldığını, iddia edilenlerin yalan olduğunu, müvekkilinin çocuğunu seven, ilgili bir baba olduğunu, haksız ve yersiz olarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; sosyal inceleme raporu ile çocuğun baba ile görüşme konusunda istekli olduğunun kişisel ilişkinin kaldırılmasının çocuğa zarar vereceğinin tespit edildiği, dosya kapsamından baba ile çocuk arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılması veya sınırlandırılması sebebinin bulunmadığı davacının dava dilekçesindeki iddialarını ispatlayamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde, davalının uyuşturucu madde kullanma ihtimalinin çok yüksek olduğunu hayat tarzının buna cevaz verdiğini ve davalının tekrar uyuşturucu madde kullanması durumunda müşterek çocuğun davalı baba ile kişisel ilişki kurması halinde, müşterek çocuğun gerek psikolojik gerekse sosyal gelişimini olumsuz etkileyeceğini beyan ederek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davalarının kabulüne karar verilmesini, müşterek çocuk ile davalı baba arasındaki kişisel münasebetin kaldırılmasını aksi kanaatin varlığı halinde ise davacının gözetiminde olmak kaydıyla sınırlandırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, velayeti davacı annede olan 17.01.2013 doğumlu Doğa'ın davalı baba ile kurulan kişisel ilişki tesisinin kaldırılmasını ya da sınırlandırılmasını gerektirir sebeplerin varlığı ispat edilmediği, İlk Derece Mahkemesi kararı usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davacının istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz başvuru dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki vakıa ve iddiaları aynen tekrar ederek çocuğun üstün yararı da nazara alınarak usule, yasaya ve dosya içeriğine aykırı olarak eksik inceleme neticesinde verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, velâyet kendisinde bulunmayan baba ile ortak çocuk arasında mahkeme kararı ile kurulmuş olan kişisel ilişkisinin sınırlandırılmasını veya kaldırılmasını gerektirecek bir hususun, bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 182 nci ve 324 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10575, Karar No: 2020/6810, Tarih: 24.12.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/10575 E.  ,  2020/6810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.12.2017 tarih ve 2017/72 - 2017/779 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmak

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3,5/1, TCK'nın 62, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet

kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan müdafi yardımından faydalandırılmadan yargılanıp anılan suçtan mahkumiyetine karar verildiği görüldüğünden ceza muhakemesi hukukunda savunmanın ayrılmaz parçası olan “müdafilik” kavramı üzerinde durmak ve sanığa 5271 sayılı CMK'nun 150/3. maddesi uyarınca müdafi atanmasının zorunlu olup olmadığının, bu bağlamda zikredilen yasa maddesinde şart koşulan beş yıllık ceza süresinin, suçun basit hali için öngörülen temel cezaya göre mi yoksa uygulanması zorunlu nitelikli haller ile cezayı ağırlaştırıcı nedenlerin de dikkate alınması suretiyle belirlenecek cezaya göre mi tespit edileceğinin irdelenmesi gerekmektedir.

Adil yargılamanın zımni gerekleri "hakkaniyete uygun yargılama" kavramından hareket ederek saptanmıştır. Bu gereklerden en önemlisi Anayasanın 36. maddesinde

de açıkça ifade edilmiş olan "savunma hakkı"dır. Ceza yargılamasındaki savunma haklarının güvence altına alınması demokratik toplumun temel bir ilkesidir. Bu sebeple hakkaniyete uygun bir yargılamanın gerçekleştirilmesi için, yargılamanın yürütülmesi sırasında alınan önlemlerin, savunma hakkının yeterince ve tam olarak kullanılması ile uyumlu olması ve bu hakların teorik ve soyut değil, etkili ve pratik olacak şekilde yorumlanması gerekmektedir (Anayasa Mahkemesi B. No: 2013/4784, 7/3/2014, § 32).

Müdafi; şüpheli veya sanığın ceza muhakemesinde savunmasını yapan avukatı ifade eder. (CMK m. 2/1-c)

Müdafilik ihtiyari veya zorunlu olabilir. 1412 sayılı CMUK, kişisel savunmada kural olarak ihtiyari müdafiilik sistemini benimsemiş, sınırlı bazı hallerde ise kişilerin kendilerini yeterince savunamayacakları ve kamusal bir kurum olan savunmanın zaafa uğrayacağı kabulünden hareketle zorunlu müdafiilik sistemini getirmiştir. 5271 sayılı CMK ise zorunlu müdafiilik sistemini, istisna olmaktan çıkararak adeta kural haline getirecek derecede genişletmiştir. (CGK.17.02.2009 t.2008/1-172 E. 2009/26 K.)