muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9429, Karar No: 2023/3568, Tarih: 14.06.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği arkadaşının çağırması üzerine avlanmak amaçlı Gelibolu ilçesine gelip iki gün sonra geri döndüğüne, kendi adına kayıtlı silahlarının olduğuna, suçları işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın katılan ...'in evine girerek silah fişeklerini ve su bidonunu, komşusu ...'in evinden motosiklet ve benzin bidonunu, müşteki Hüseyin'in evinden ise 1 adet komando bıçağı, 3 adet orta boy çakı, 1 adet deri çakı kılıfı, 1 adet deri kılıflı av bıçağı, av fişekleri, pantolon, mont, piknik tüpü, parka, bot, kemer, av çantası, el feneri, battaniye, kilim, eldiven, pantolon gibi bir takım malzemeleri çaldığı, araştırma devam ederken tanık N.nin ortaya çıktığı ve sanıkla beraber kaçtıklarını, sanığın civardan hırsızlıklar yaptığını söylediği, sanığın kaldığı değerlendirilen yerde müşteki ...'e ait bir kısım fişeklerin ele geçirildiği, müşteki ...'in evinde asılı bulunan ekmek poşetinde sanığın parmak izinin ele geçirildiği, sanığın üzerine atılı suçları işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık; ağustos 2015 tarihinde Eceabat ilçesine avlanmak için gittiğini, yanında ... ve soy ismini bilmediği... isimli şahsın olduğunu, arazide kalmadıklarını, avlanıp akşam Gelibolu'ya döndüğünü, avlandığı tüfeğin kendisine ait olduğunu, müştekileri tanımadığını, tanık ...'nün beyanlarını kabul etmediğini, parmak izi çıkan eşyaların kendi motosikleti üzerindeki eşyalar olduğunu, parmak izinin çıkmasının normal olduğunu, suçları kabul etmediğini beyan etmiştir.

3.Tanık ... soruşturma aşamasında; 21.07.2015 tarihinde kendi isteği ile sanıkla kaçtığını, 24.09.2015 tarihine kadar müştekilerin barınaklarının bulunduğu bölgede barınaklarda veya kendi kurdukları çadırda ya da menfez altında yaşadıklarını, bu süre içerisinde Kilye ovasındaki bağ evlerinde kaldıklarını, geçimlerini ...'nun getirdiği ihtiyaç malzemesi ile giderdiklerini, ...'nun bir gün elinde tüfek, radyo, av tüfeği yeleği ve fişekler ile geldiğini, tarihini tam hatırlamamakla birlikte değişik zamanlarda yine ayçiçek yağı, sigara ve buna benzer malzemeler ile geldiğini, bu malzemelerin başkalarına ait olduğunu, ...'nun bu malzemeleri sahiplerinden habersiz olarak alıp getirdiğini, belli bir süre bu bölgede kalarak bu şekilde yaşadıklarını, daha sonra jandarmanın bölgede yoğun şekilde araştırma yapması sebebiyle buralarda barınamayıp, eşyalarını toparlayarak Tekirdağ ili Malkara ilçesine bağlı ismini hatırlamadığı bir köye yakın bir yerde yaşamaya devam ettiklerini, ...'nun da 24.09.2015 günü yakalandığını beyan etmiştir. Kovuşturma aşamasında ise kendi isteği ile sanıkla kaçtığını, ilk önce Gelibolu'da sanığın bir arkadaşında kaldıklarını, daha sonra Çorlu'ya geçtiklerini, arazide kalmadıklarını, ...'nun yanında kendisine ait eşyaların olduğunu, yakalandıklarında babasının ... aleyhine beyanda bulunmasını istemesi üzerine soruşturma aşamasında ... aleyhine beyanda bulunduğunu beyan etmiştir.

4.Tanık ...'nün babası S.Ö. Kovuşturma aşamasında; kızı tanık ...'nün beyanlarını kabul etmediğini, sanığın hırsızlık yaptığını kızı ...'nün kendisine anlattığını, kızına ... aleyhine beyanda bulunması için baskı yapmadığını, görgüye dayalı bilgisinin olmadığını beyan etmiştir.

5.Dosyada mevcut ekspertiz raporu ile müşteki ...'in evinde asılı bulunan ekmek poşeti üzerinden alınan parmak izinin sanığa ait olduğu tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın katılan ...'in evinden silah fişekleri ve su bidonu, komşusu müşteki ...'in evinden motosiklet ve benzin bidonu, müşteki Hüseyin'in evinden ise çeşitli eşyaları çaldığı, tanık ...'nün soruşturma aşamasında alınan beyanı, müşteki ...'in evinde asılı bulunan poşet üzerinden alınan parmak izinin sanığa ait olması, müşteki ...'in çalınan silah fişeklerinin bir kısmının ve müşteki ...'a ait eşyaların bir kısmının bulunduğu yerde sanığa ait nüfus kayıt örneği ve tapuların bulunduğu somut olayda, sanığın inkara yönelik savunmalarına itibar edilmemiş; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çanakkale 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2016 tarihli ve 2015/1252 Esas, 2016/628 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18963, Karar No: 2014/15646, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/18963 E.  ,  2014/15646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2013

NUMARASI : 2012/283-2013/148

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli kararın davacıya yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3871, Karar No: 2013/11418, Tarih: 26.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/3871 E.  ,  2013/11418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü : Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 3,15 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16288, Karar No: 2022/2477, Tarih: 10.02.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/16288 E.  ,  2022/2477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun tefhim edilen hükmü, CMUK.nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 27.08.2021 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 10.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15263, Karar No: 2013/15008, Tarih: 04.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/15263 E.  ,  2013/15008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkillerin murisi ve desteği ...'in davalının Z.K.F kaza sigortacısı olduğu otobüste trafik kazası sonucu hayatını kaybettiğini belirterek davacı baba için 5.000,00 TL, davacı anne için 5.000,00, zorunlu ferdi koltuk sigortası kapsamında tazminat talep etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat taleplerini 28.750,00 TL anne için, 28.750,00 TL baba için artırdıklarını bildirmişlerdir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davacı baba için 28.750,00 TL, davacı anne için 19.166,67 TL maddi tazminata karar verilmiş, hüküm; davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2.561,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 4.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17831, Karar No: 2017/428, Tarih: 23.01.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/17831 E.  ,  2017/428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dosyanın incelenmesinde; 11.09.2013 tarihli Milli Emlak Müdürlüğünün yazı içeriğine göre dava konusu 414 ada 4227 parsel sayılı taşınmazın eylemli orman olmasından ötürü Orman ve Su İşleri Bakanlığı tarafından tahsisi talep edilmekte olduğu bildirildiğinden, tahsis işlemlerinin devam edip etmediği, devam ediyorsa ne aşamada olduğu Milli Emlak Müdürlüğünden sorularak alınacak cevabi yazının Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 23.01.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22263, Karar No: 2021/9090, Tarih: 10.11.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/22263 E.  ,  2021/9090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Dairemize elektronik ortamda Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden gönderilen dosyanın incelenmesinde, bir kısım soruşturma evrakının dosya içerisinde bulunmadığı tespit edilmekle, temyiz denetimine imkan sağlanması açısından fiziki dosyanın temininden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/13473, Karar No: 2006/7878, Tarih: 08.12.2006

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2005/13473 E.  ,  2006/7878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 934 parsel sayılı 23840 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz 1950 tarihinden sonra imar ihya edilmiş olması 766 sayılı Yasa'nın 37. maddesi ve 1757 sayılı Yasa gereğince ihya edenin zilyedliğinin mülkiyete dönüşmemesi nedeniyle davalı Hazine adına tespit edilmiştir. İtirazı Kadastro Komisyonunda reddedilen davacılar harici satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda çekişmeli parselin fen bilirkişisinin 29.4.2005 tarihli ek rapor ve krokisinde (A3) ve (B5) harfleri ile gösterilen toplam 307.36 metrekarelik kısmının kıyı kenara terkine, bakiye kısmın tespit gibi, Hazine adına tesciline, beyanlar hanesinde 3. derece arkeolojik sit alanında kaldığı ile aynı bilirkişi raporunda (A1) ve (A2) ile belirtilen alanda kalan toplam 262 adet zeytin ağacının davacılara, kalan toplam 145 zeytin ağacının ...'a ait olduğunun belirtilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içeriğine kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, çekişmeli taşınmazın krokide A3 ve B5 harfleri ile gösterilen bölümlerinin kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı belirlendiğine, bu tür yerlerin zilyetlikle iktisabının bulunmadığı nazara alınmak sureti ile hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre davacılar vekilinin taşınmazın bu bölümlerine ilişkin temyiz itirazlarının REDDİNE,

2- Davacılar vekilinin davaya konu 934 numaralı parselin krokide A1, A2, B1, B2, B3 ve B4 harfleri ile gösterilen bölümlere ilişkin temyizine gelince;

Mahkemece çekişmeli taşınmazın belirtilen bölümlerinin tarım arazisi niteliğinde bulunduğu, kamu yararına tahsis edilen Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olmadığı, imar ihyanın tesbitten 30 yıl önce tamamlanmış olup taşınmaz üzerinde çok yaşlı zeytin ağacının yer aldığı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 ve 17. maddelerinde yazılı şartlar gerçekleşmiş olmakla beraber; taşınmazın 3. derece Arkeolojik sit alanı içerisinde kalmış olması ve yargılama sırasında değişen ve sit alanlarında kalan taşınmazların zilyetlikle iktisap edilemeyeceğini öngören 5226 sayılı Kanunla değişik 2863 sayılı Kanun’un 11. maddesi gereğince iktisabının mümkün bulunmadığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de, değerlendirme dosya kapsamına ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Mahkeme kararında da belirtildiği üzere taşınmazın tarım arazisi niteliğinde bulunduğu, kamu yararına tahsis edilen yerlerle ilgisinin olmadığı, davacı tarafın tesbitten geriye doğru aralıksız, çekişmesiz ve malik sıfatıyla zilyetliğinin 30 yılı aşkın süreye ulaştığı, sit alanı içerisinde yer alan taşınmaz üzerinde korunmayı gerektirir kültür ve tabiat varlığının bulunmadığı konularında taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık zilyetlikle iktisap şartlarının oluşmasından ve kadastro tesbitini takiben açılan davadan sonra yasada yapılan ve sit alanlarında yer alan taşınmazların zilyetlikle iktisap edilip edilemeyeceği ve değişikliğin kazanılmış hakları etkileyip etkilemeyeceği konusundadır. Bilindiği üzere bir ülkenin zenginliklerinin, tarihi ve kültürel değerlerinin başında kültür ve tabiat varlıkları gelir. Bunların korunması ve özellikle gelecek nesillere aktarılması için herkese büyük görevler düşmektedir. Bu varlıkların korunması için tüm çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi hukukumuzda da bu konu üzerinde hassasiyetle durulmuş muhtelif tarihlerde yasa ve tüzükler çıkarılmıştır. Eski eserlerin korunması ile ilgili ilk Nizamname 29 sefer 1324 (10.4.1322) tarihli Asarı Atika Nizamnamesidir. Bu Nizamnamenin 4. maddesinde; her türlü abideler, menkul ve gayri menkul Asari Atika hükümet malı sayılmış, gayrimenkul niteliğindeki Asari Atikaların kullanılması kesin olarak yasaklanmasına rağmen sit alanları hakkında her hangi bir hüküm getirilmemiştir. Asarı Atika Nizamnamesini yürürlükten kaldıran 25.4.1973 tarih ve 1710 sayılı Eski Eserler Kanunu’nun 1. maddesi ise “sit” leri taşınmaz eski eserler arasında saymış, 3. maddesinde bütün taşınır ve taşınmaz eski eserlerin Devletin malı olduğunu bildirmiştir. Aynı Yasa’nın 10. maddesi ile de “korunmaları lüzumu tesbit ve ilan olunan her çeşit eski eser tarihi ve tabii anıtlar ile bunlara ait korunma sınırları dahilindeki emlak ve araziye yeniden imar ihya hakkı tanınmaz ve tapu verilmez.” Kuralı kabul edilmiş, bu kurala paralel bir hüküm içeren 15. maddede ise önceki zilyetlik hakları korunmuştur

. maddesi ise “sit” leri taşınmaz eski eserler arasında saymış, 3. maddesinde bütün taşınır ve taşınmaz eski eserlerin Devletin malı olduğunu bildirmiştir. Aynı Yasa’nın 10. maddesi ile de “korunmaları lüzumu tesbit ve ilan olunan her çeşit eski eser tarihi ve tabii anıtlar ile bunlara ait korunma sınırları dahilindeki emlak ve araziye yeniden imar ihya hakkı tanınmaz ve tapu verilmez.” Kuralı kabul edilmiş, bu kurala paralel bir hüküm içeren 15. maddede ise önceki zilyetlik hakları korunmuştur. “Ne varki gerek Asari Atika Nizamnamesinde ve gerekse Eski Eserler Kanununda Kültür ve tabiat varlıkları ve bunların koruma alanları ile sit alanlarının kesin bir ayırımı yapılmamıştır. Kendinden önceki tüm kanun ve nizamnameleri yürürlükten kaldıran 21.7.1983 tarih 2863 sayılı “Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu” ise; 5. maddesinde taşınır ve taşınmaz bütün kültür ve tabiat varlıklarını Devlet malı saymış, 11. maddesinde bu varlıklar ile koruma alanlarının zilyetlik yoluyla iktisap edilemeyeceğini hükme bağlamıştır. Kabul edileceği üzere Anadolu çeşitli medeniyetlere sahne olmuştur. Bünyesinde doğal Arkeolojik ve Jeolojik güzellikler barındırmaktadır. Bu nedenledir ki sit alanları Anadolu’da geniş sahaları kapsamaktadır. Kültür ve tabiat varlıkları ile bunların koruma alanları ise genellikle daha küçük alanlarda kalmaktadır. Bu itibarla sit alanlarında zilyetlikle mülk edinme yolunun kapanması ülke gerçeklerine tamamen ters düşmektedir. Ülke gerçekleri ve tarihi zenginliklerin korunup kollanması ve gelecek nesillere aktarılması ilkelerini nazara alarak hareket eden Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve Yargıtay Hukuk Daireleri içerisinde korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı barındıran taşınmazlarla, bunların koruma alanlarının zilyetlikle edinmelerinin olanaksız bulunduğu, bu niteliği taşımayan sit alanlarının ise koşulları gerçekleştiği takdirde edinilmelerine mani bir halin bulunmadığı yönünde uygulamada bulundukları halde, 14.7.2004 tarih ve 5226 sayılı Yasa’nın 5. maddesi ile 2863 sayılı Yasa’nın 11. maddesi değiştirilmiş ve yapılan düzenleme ile sit alanlarının zilyetlik yoluyla edinilmelerine, bir başka ifade ile Yargıtay’ın uygulamasına son verilmiştir. Ne varki değişikliği içeren düzenlemede yürürlük tarihinden önce gerçekleşen hakları etkileyecek bir hükme yer verilmemiştir. Kazanılmış hakları bertaraf edecek bir hükme yer verilmediğine göre karar verirken kazanılmış hakların göz ardı edilemeyeceği kuşkusuzdur. Kaldı ki Hukuk Genel Kurulu’nun 9.3.1988 tarih 987/2-860 esas ve 988/232 sayılı kararında da belirtildiği üzere herhangi bir yasa veya düzenleyici kural yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucuda yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyeceği, başka bir anlatımla geriye yürümeyeceğidir. Başta mahkemeler olmak üzere yasaları uygulama durumunda bulunanlar onları geriye yürür sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler

.3.1988 tarih 987/2-860 esas ve 988/232 sayılı kararında da belirtildiği üzere herhangi bir yasa veya düzenleyici kural yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucuda yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyeceği, başka bir anlatımla geriye yürümeyeceğidir. Başta mahkemeler olmak üzere yasaları uygulama durumunda bulunanlar onları geriye yürür sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Türkiye Cumhuriyeti, Anayasa’nın 2. maddesi hükmünce sosyal bir hukuk Devletidir. Kazanılmış haklar her ne kadar açık bir biçimde Anayasa’da özellikle belirtilmemiş ise de, bunun Hukuk Devleti Kavramının temel taşlarından biri olduğu şüphesizdir. Anayasa’nın 87. maddesinde belirlenen Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin kanun koyma, değiştirme ve kaldırmayı görevleri arasında sayan yetkisi uyarınca, kanun koyucu dilediği alanı düzenleme veya düzenlememekte serbest oluşu nedeniyle bir yasayı genel kuraldan ayrılarak geriye de yürütebilir. Ancak, yasama organının bu yetkisi Anayasa esasları ile sınırlandırılmış bulunmaktadır. Bu sınırlardan bir tanesi de tartışmasız kazanılmış hakların saklı tutulmasıdır. Yasa koyucunun kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte bir yasa veya diğer bir düzenleyici kural koyması Hukuk Devleti ilkesine ve bunun sonucu olarak da Anayasa’ya aykırı bir davranış olacağı da kuşkusuzdur. Hal böyle olunca, 2863 sayılı Yasa’nın 5226 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesi hükmü yürürlüğe girmeden davacılar yararına zilyetlikle mülk edinme şartları gerçekleştiğine, çekişmeli taşınmazın tesbiti 3.6.1981 yılında yapılıp 5226 sayılı Yasa 14.7.2004 tarihinde yürürlüğe girdiğine, Kadastro Hakimi taşınmazın tesbit tarihindeki hukuki ve geometrik durumunu o tarihte yürürlükte bulunan mevzuat hükümleri çerçevesinde belirlemekle yükümlü olduğuna, yasa koyucu kazanılmış hakları bertaraf edici bir hükümde vazetmediğine göre davacının davasının kabulüne, taşınmazın davacılar adına tesciline karar verilmesi gerekir. Mahkemece yasadaki değişikliği kazanılmış hakları ortadan kaldıracak tarzda yorumlayıp yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi kabule göre de; Mahkemece kararı hükme esas alınan Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu idari bir kurul olup kararlarıda idari niteliktedir. Anayasa'nın 125.maddesi gereğince her idari işlem ve eylem gibi Koruma Kurullarının kararlarıda yargı denetimine tabidir. Bu denetimi yapacak merci idari yargıdır. İlgililerin idari yargıya müracaatları için yasada öngörülen süre Anayasamıza göre bu kararın yazılı olarak tebliğ edildiği tarihte başlamaktadır. İdari karar kesinleşmeden adli yargı hakiminin bu kararı esas olarak hüküm kurması söz konusu değildir. Adli yargıda kurul kararlarının yasaya uygun olup olmadığı tartışılamayacağına göre kurul kararlarının ilgililere tebliği sağlanıp dava açılıp açılmaması durumuna göre sonucunun beklenmesi ve buna göre karar verilmesi gerekir

. İlgililerin idari yargıya müracaatları için yasada öngörülen süre Anayasamıza göre bu kararın yazılı olarak tebliğ edildiği tarihte başlamaktadır. İdari karar kesinleşmeden adli yargı hakiminin bu kararı esas olarak hüküm kurması söz konusu değildir. Adli yargıda kurul kararlarının yasaya uygun olup olmadığı tartışılamayacağına göre kurul kararlarının ilgililere tebliği sağlanıp dava açılıp açılmaması durumuna göre sonucunun beklenmesi ve buna göre karar verilmesi gerekir. Mahkemece kurul kararının ilgililere tebliğ edilip edilmediği, edilmişse kesinleşip kesinleşmediği konusunda hiç bir araştırma yapılmamasıda usul ve yasaya aykırı, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 8.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.