muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2323, Karar No: 2015/2807, Tarih: 15.06.2015

Hukuk kurallarına aykırılık kavramı bir bütündür. Hukukun bir dalına veya bir kanuna aykırı sayılan bir husus diğer bir kanuna veya hukuka uygun sayılamaz. Hukukun uygulanmasında hukuka uygun olmayan bir şeyin üzerine meşru bir şey bina edilemez. Örneğin, yasak yöntemlerle alınan savunmada belirtilen adreste hukuka uygun bir arama yapılsa bile elde edilen deliller hukuka aykırı olacaktır. Buna “hukuka aykırı delillerin dolaylı etkisi, uzak etkisi” ya da “zehirli ağacın meyvesi de zehirlidir” denilmektedir. Bu itibarla ikrar olarak kabul edilen bu itiraflar mahkûmiyet için geçerli ve yeterli değildir. Sanığın ifade, sorgu ve savunmasının alındığı aşamalarda hukuk kurallarına uyulmadan yapılan arama sonucu (suç eşyasının) bulunduğuna dair arama zabıtları önüne konulan ve böylece köşeye sıkıştırıldığını hisseden sanık bu baskı altında itirafta bulunmak zorunda kalabilir. Sanığın hissettiği bu baskı ve köşeye sıkışmışlık, CMUK'nun 135/a (CMK m. 148) maddesinde sayılan yasak yöntemler arasında bulunmamakla birlikte, hukuka aykırı arama ile elde edilen deliller bulunduğuna dair tutanağın kendisine her ifade alınışında gösterilmesinden kaynaklanmaktadır. Böylece sanıktan, hukuka aykırı elde edilmiş delil sayesinde itiraf-ikrar delili elde edilmiş, sanığın kendisini suçlaması sağlanmıştır. CMUK'nun 254/2. (CMK m. 148/3, 217/2) maddesi hükmüne göre bu itiraf hükme esas alınamaz.

CGK'nun 25.11.2014 tarih ve 2014/166-514 sayılı Kararı yukarıda belirtilen Kararlardan farklı olup, düşüncemizi desteklemektedir. Anılan kararda hukuka aykırı olarak yapıldığı kabul edilen aramada elde edilen maddi delil dışındaki diğer delillerin (somut olayda ikrarın) mahkûmiyet için yeterli olup olmadığı konusu tartışılırken; (sanığın sorgu ve savunmasının CMK'nun 148. maddesinde sayılan yasak usullerle alındığına ilişkin bir iddia ve delil bulunmamasına rağmen) şu sonuca varılmıştır: "Hukuka uygun olmayan arama işlemi sonucunda ele geçen delillerin hükme esas alınamayacağının belirlendiği olayda; … arama işleminin hukuka aykırı yapılması nedeniyle ele geçirilen ruhsatsız tabancanın hukuka aykırı yöntemle elde edilmiş olmasından dolayı hükme esas alınmayacağının kabulü karşısında, başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulması usul ve kanuna aykırıdır."

Anayasa Mahkemesi de, 19.11.2014 tarih ve 2013/6183 Başvuru Numaralı Kararında, ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulmadan yapılan arama sonucunda elde edilen hukuka aykırı delillerin hükme esas alınarak adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar verdiği gibi Yargıtay CGK bir kez daha (28.04.2015 tarih ve 2013/464, 2015/132 sayılı Kararda), arama işleminin, arama tanıkları (komşu veya ihtiyar heyetinden) kimseler hazır edilmeden yapılması sonucu elde edilen delillerin hukuka aykırı olduğunu belirtmiştir.

Açıklanan pozitif hukuk normları, Anayasa Mahkemesi ve CGK Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller hükme esas alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının gereğidir.

Arama işlemi Kanun'un öngördüğü usullere uygun olarak gerçekleştirilmemişse, bu yolla elde edilen delil hukuka aykırı olduğu gibi suçun maddi unsuru olan ancak hukuka aykırı olarak elde edilen bu deliller sanığın önüne konulup, buna karşı diyecekleri sorularak alınan savunmanın dış müdahaleler olmaksızın, özgür iradeye dayanılarak yapıldığı söylenemez. Nasıl ki sanığın talep etmesine veya yasal zorunluluk bulunmasına rağmen müdafii atanmadan ya da yasal hakları hatırlatılmadan alınan savunması hukuka aykırı olup, bu şekilde alınan savunmada suçun ikrar edilip edilmediğine bakılamaz. Aynı şekilde hukuka aykırı olarak elde edilip, "delil" olma özelliği bulunmamasına rağmen, suçun sübutuna en büyük delil olarak sanığa gösterilerek, buna dayalı olarak alınan savunmadaki "ikrar" özgür iradeye dayalı olmayacağından, değer atfedilmemelidir.

Usulsüz olarak gerçekleştirilen arama işlemi sonucunda elde edilen suçun konusu ve maddi unsuru olan eşya ele geçmeden yapılacak savunma ile suçun konusu eşyanın ele geçirilmesinden sonra yapılacak savunma aynı olacak mıydı? Cumhuriyet savcısı veya Hâkim, hukuka aykırı olarak elde edildiğini belirterek, suça konu eşya ele geçmemiş gibi sanıktan savunma yapmasını isteselerdi sanık aynı şekilde suçunu ikrar edecek miydi? Suçun maddi unsuru ortada yokken ikrarda bulunulsa bile bu ikrar soyut kalacağından, mahkumiyete yeterli delil olarak kabul edilemez. CGK'nun 25.11.2014 tarih ve 2014/166-514 sayılı, 28.4.2015 tarih, 2013/464, 2015/132 sayılı Kararlarında da hukuka aykırı olarak yapıldığı kabul edilen aramada elde edilen maddi delil dışındaki başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı belirtilmiş, Anayasa Mahkemesi de bu şekilde verilen mahkumiyet kararı ile adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine karar vermiştir.

Yukarıda belirtildiği gibi meşru ve hukuka uygun olmayan bir şeyin üzerine meşru bir şey bina edilemez. Yasak yöntemlerle alınan savunmada belirtilen adreste hukuka uygun bir arama yapılsa bile elde edilen deliller nasıl hukuka aykırı ise aynı şekilde usulsüz arama sonucunda elde edilen ve suçun maddi konusu olan hukuka aykırı "delil" gösterilip sorularak alınan savunma da hukuka aykırıdır. İşte “hukuka aykırı delillerin dolaylı, uzak etkisi” ya da “zehirli ağacın meyvesi de zehirlidir” ifadesiyle bu husus kastedilmektedir.

Somut olayda, 5846 sayılı Kanuna aykırı olarak sanığın işyerinde bandrolsüz eser satıldığı gerekçesiyle Cumhuriyet savcılığının talebi ile Mahkemece, CMK'nun 119/3-4. maddeleri uyarınca gündüzleyin bir defa arama yapılmasına karar verilmesi üzerine, 04.01.2011 günü belirtilen yerde kolluk tarafından yapılan arama sonucunda suça konu eşya bulunup el konulmuş ise de arama işlemi CMK'nun 119/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ihtiyar heyetinden veya komşulardan kimse bulundurulmadan gerçekleştirildiği için, el konulan ve mahkumiyete esas alınan eşya hukuka aykırı yöntemle elde edilen delil niteliğindedir.

Dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân bulunmamaktadır. Gerekçeli kararda sanık savunması, arama ve el koyma tutanağı ve bilirkişi raporunun mahkumiyete esas alındığı belirtilmiş ise de, sanığın işyerinde hukuka aykırı olarak gerçekleştirilen arama işleminde elde edilen suça konu maddi deliller ile buna dayanılarak düzenlenen bilirkişi raporlarının mahkemece hükme esas alınmasında isabet bulunmamaktadır. Çünkü bilirkişi raporu aramada ele geçen ürünün değerlendirilmesine yönelik bir araçtır. Hukuka aykırı delil olması itibariyle suçun maddi konusu olan eşyanın yok sayılması gerektiği gözetildiğinde, sanığın ikrar olarak nitelendirilecek savunması soyut kalacak mahkumiyet hükmüne esas alınamayacaktır.

Açıklanan gerekçelerle, mahkumiyete yeterli, hukuka uygun biçimde elde edilmiş delil bulunmayıp, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle, sayın çoğunluğun suçun sübut bulduğuna ilişkin kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/30730, Karar No: 2018/5075, Tarih: 21.03.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/30730 E.  ,  2018/5075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması sonucu davacının taşınmazından yasal orandan fazla kesilen (yüzde otuzbeş oranından fazla yapılan) kesintinin karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, imar uygulaması sonucu davacının taşınmazından yasal orandan fazla kesilen (yüzde otuzbeş oranından fazla yapılan) kesintinin karşılığının tahsili istemine ilişkindir.Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.İmar Kanununun 18. maddesinde düzenleme ortaklık payı olarak alınacak miktarın üst sınırı 17.12.2003 tarihinden önce % 35, bu tarihten sonra ise % 40 olarak belirlenmiştir.Bu sınırı aşan miktarın düzenleme ortaklık payı olarak alınması kamulaştırmasız el atma niteliğindedir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere göre; davacının dava konusu ... Mahallesi 78 ada 59 parsel sayılı taşınmazda 453,20 m2 payının bulunduğu, 2001 yılında yapılan İmar Kanununun 18.madde uygulaması sonrasında davacıya 294,58 m2’lik pay verilmesi gerektiği, halde; toplam 293,46 m2’lik pay verildiği anlaşıldığından, yasal orandan fazla kesilen düzenleme ortaklık payı miktarına karşılık gelen 1,12 m2’lik kısmın bedeline hükmedilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi,Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20788, Karar No: 2014/5026, Tarih: 18.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/20788 E.  ,  2014/5026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yokluğunda karar verilen sanığa gerekçeli kararın tebliğ yapıldığına dair dosyada belgeye rastlanılmadığından temyizin süresinde olup olmadığının denetimi bakımından tebligat yapılmış ise belgesinin eklenerek yeniden iadesi için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.03.2014 gününde oybirliği 18.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5730, Karar No: 2011/5835, Tarih: 24.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/5730 E.  ,  2011/5835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... ve Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 23/07/2007 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 03/03/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılar vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı İdare, Ordu Ağız ve Diş Sağlığı Hastanesinin başhekimi, hastane müdürü ve müdür yardımcısı olan davalıların, bağış olarak topladıkları parayı, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Yasası'nın 40. maddesi uyarınca bütçeye gelir kaydetmeleri gerekirken, yetkileri bulunmayan yerlere harcamaları nedeni ile uğranılan Hazine zararının ödetilmesini istemiştir.

Davalılar ise, kamu hizmetinin bütçe ile karşılanmayan giderlerini karşılamak amacıyla kullanılmak üzere toplanan paranın hastane adına açılan bir hesapta tutularak harcandığını, kusur ve sorumlulukları bulunmadığını ileri sürerek, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, sebepsiz zenginleşmeye dayalı bir alacak davası olan uyuşmazlıkta taraflardan birinin diğerinin zararına olacak biçimde zenginleşmesi unsurunun gerektiğini, bilirkişi raporuna göre kamu zararı bulunmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle istem reddedilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Dava konusu olay nedeniyle davalılar hakkında görevi kötüye kullanmak suçundan dolayı açılan ceza davasının henüz sonuçlanmadığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/78, Karar No: 2013/84, Tarih: 14.05.2013

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2013/78 E.  ,  2013/84 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı veren

Yargıtay Daireleri : 4 ve 8. Ceza Daireleri

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 14.12.2007

Sayısı : 551-475

Pendik Cumhuriyet Başsavcılığının 3446-2027 sayı sayılı iddianamesi ile, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı TCK'nun 106/1-a-c, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nun 86/2, sanıklar ..., ... ve ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan aynı kanunun 13/1. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesince 14.12.2007 gün ve 551-475 sayı ile, sanıklar ..., ..., ..., ... 'ın tehdit suçundan beraatlerine, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeniyle CMK'nun 223/8. maddesi uyarınca düşürülmesine, sanıklar ..., ... ve ...'un 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan anılan kanunun 13/1. maddesi uyarınca sanık ...'in 1 yıl 6 ay hapis ve 450 lira; sanıklar ... ve ...'un ise 2 yıl 6 ay hapis ve 450 lira adli para cezasıyla cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

Hükmün sanıklar müdafii tarafından mahkumiyet hükümleri yönünden ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından tüm sanıkların tehdit suçu beraatlerine ve sanıklar ... ile ...'in 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 01.03.2012 gün ve 22871-4330 sayı ile;

“İddianamede açıklanan eyleme, Yargıtay Yasasının 14.maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 12.05.2011 tarih ve 1 sayılı kararı ve temyizin kapsamına göre, işin incelenmesi Yüksek 8. Ceza Dairesinin görevine girdiği”,

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 8. Ceza Dairesince de 11.03.2013 gün ve 14050-7953 sayı sayı ile;

"Sanıklar hakkında düzenlenen iddianame de, sanıkların karar ve eylem birliği içerisinde, icra konusu da olan şikayetçiden alamadıkları senede bağlı 150.000 TL alacağı almak amacıyla suç tarihinde şikayetçinin iş yerine geldikleri, şikayetçiyi ölümle tehdit ederek hukuki alacağı tahsil etmeye çalıştıkları belirtilip birden fazla kişi tarafından birlikte tehdit suçundan cezalandırılmaları istenmiş bulunmasına, TCK.nun 106/1. maddesinde a, b, c bentlerinin bulunmayıp 2. fıkrada yazılı a ve c bentlerinin olayda uygulanması talep olunarak 106. maddenin 2. fıkrası yerine 1. fıkrası maddi hata olup, temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesi uyarınca davadaki tavsifin esas alınıp muhtelif suçlara ait temyiz incelemesinin suçlardan en ağırını incelemeye yetkili Daireye ait bulunmasına ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 02.06.2011 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı kararına göre temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek (4.) Ceza Dairesine ait olduğu” gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 4 ve 8. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanıklar hakkında tehdit, kasten yaralama ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevlerini düzenleyen 6110 sayılı Kanunla değişik 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde; "Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir", (b) bendinde de; "Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir" hükmüne yer verilmiştir.

Yargıtay Başkanlar Kurulunun istikrarlı kararlarıyla sürdürülen uygulamaya göre, çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır olarak kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adlî para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Temyiz incelemesine konu suçların tehdit, kasten yaralama ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçları olduğu, her ne kadar iddianamede tehdit suçu ile ilgili olarak sevk maddesi 5237 sayılı TCK'nun 106/1-a-c. maddesi olarak gösterilmiş ise de 106. maddenin 1. fıkrasında a ve c bentlerinin bulunmadığı, niteleme ve anlatımın anılan maddenin 2. fıkrasının a ve c bentlerinde düzenlenen silahla ve birden fazla kişi ile birlikte tehdit suçuna ilişkin olduğu, buna göre temyize konu edilen suçlara ilişkin sevk maddelerindeki ceza miktarları karşılaştırıldığında;

1-5237 sayılı TCK'nun 106/2-a-c maddesinde 2 yıldan 5 yıla hapis,

2-5237 sayılı TCK'nun 86/2 maddesinde 4 aydan 1 yıla kadar hapis veya adlî para cezası,

3-6136 sayılı Kanunun 13/1. maddesinde 1 yıldan 3 yıla kadar hapis ve 30 günden 100 güne kadar adli para cezası öngörülmüş olup, bu durumda yaptırımı en ağır olan tehdit suçudur.

Tehdit suçundan açılan kamu davası ile ilgili olarak verilen hükümleri temyizen inceleme görevi ise Yargıtay Kanununun 14. maddesi uyarınca Yargıtay 4. Ceza Dairesine aittir.

Bu itibarla, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan Yargıtay 4. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

Tehdit suçundan açılan kamu davası ile ilgili olarak verilen hükümleri temyizen inceleme görevi ise Yargıtay Kanununun 14. maddesi uyarınca Yargıtay 4. Ceza Dairesine aittir.

Bu itibarla, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan Yargıtay 4. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 01.03.2012 gün ve 22871-4330 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.05.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11110, Karar No: 2017/3761, Tarih: 07.06.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/11110 E.  ,  2017/3761 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı .. aleyhine 08/03/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/05/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiilden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, dava kısmen kabul edilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalı şirket tarafından dere sularının tahliyesi için kanal yapılmaması, yapıldıktan sonra ise tahliye kanalının yetersiz kalması nedeni ile tahliye sularının davacının taşınmazına taşması ve dereyi doldurması ile derenin yönünü değiştirmek sureti ile dere sularının dava konusu taşınmaza akmasına neden olarak zarar verildiğini, bu zararın tazmini amacı ile açtıkları asıl davada, mahkemece davanın kabulü ile 10.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verildiğini, bu davada fazlaya ilişkin haklarını saklı tuttuklarını, bu nedenle bilirkişi raporlarına göre belirlenen ve hüküm altına alınmayan 38.200 TL'nin ilk dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, zarar gören alanın davacıda kalmaya devam etmesi nedeniyle indirim yapılmak ve asıl davada hüküm altına alınan miktar toplam zarardan mahsup edilmek sureti ile 27.736,87 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, asıl davada faiz talep edilmediği gerekçesiyle fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, davacının dava dilekçesinde faiz isteminde bulunduğu anlaşılmaktadır. Tazminat hukuku ilkeleri gereğince, haksız eylemden kaynaklanan zararların ödetilmesi amacıyla açılan davalarda, istek bulunması durumunda, hükmedilecek tazminatlara faiz yürütülmesi gerekir. Davacı, dava dilekçesinde faiz yürütülmesi isteminde bulunmuştur. Buna göre mahkemece faiz yürütülmesi yönünde karar verilmemesi doğru olmamıştır. Anılan yön gözetilmeden karar verilmiş olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

a) Mahkemece, davacının istemi kısmen kabul edildiği halde kabul ve reddedilen miktar üzerinden yargılama giderlerinin paylaştırılması gerekirken, yargılama giderlerinin davalıdan alınmasına karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

./..

-2-

3-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

a) Mahkemece, davacının istemi kısmen kabul edildiği halde kabul ve reddedilen miktar üzerinden yargılama giderlerinin paylaştırılması gerekirken, yargılama giderlerinin davalıdan alınmasına karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

./..

-2-

b) Mahkemece, davacının istemi kısmen reddedildiği halde davalı yararına vekalet ücreti takdir edilmemesi de doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına, (3) numaralı bentte gösterilen sebeplerle davalı yararına BOZULMASINA, tarafların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 07/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24678, Karar No: 2015/32998, Tarih: 30.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/24678 E.  ,  2015/32998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda mahkemesi, tarihi, esas ve karar numarası yazılı kararın temyiz incelemesi sırasında tetkikine ihtiyaç duyulduğundan;

1-Davacının, dava tarihine kadar olan süreyi kapsayacak şekilde hizmet döküm cetvelinin ve hizmet döküm cetvelinde yer alan işyerlerine ait işe giriş ve çıkış bildirgelerinin, Sosyal Güvenlik Kurumundan,

2-Hizmet döküm cetvelinde dava tarihine kadar, davacı için sigortalı hizmet bildirimi yapmış olan işyerlerinin isimlerinin, bu işyerleriyle ilgili bilgilerin yanısıra alt işveren olup olmadığının değerlendirilmesi için varsa ihale sözleşme ve şartnamelerinin olup olmadığının davalı ...'den sorularak bu belge ve bilgilerin eklenerek gönderilmesi için dosyasının mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 30.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.