muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6278, Karar No: 2023/4162, Tarih: 21.09.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın, 5717 sayılı Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Yön ve Kapsamına Dair Kanuna göre talep edilen ortak çocuk ile başvurucu babanın kişisel ilişki tesisi isteminden ibaret olduğunu, ortak çocuk ile baba arasında kişisel ilişki tesisinin hangi şartlarda ne şekilde tesisinin ortak çocuğun menfaatine daha uygun olacağı konusunda tanzim ettirilen sosyal inceleme raporuna göre kişisel ilişki tesisinin halihazırda çocuğun ikametgah adresinin bulunduğu ülkede yapılmasının çocuğun üstün yararına olacağı sonucu bildirilmiş ise de ortak çocuğun yaşının tek başına çocuğun menfaati takdirinde bir kriter olarak belirlenemeyeceği, ortak çocuğun babanın yanında yatılı olarak kalması halinde ancak bağlarını güçlendirebileceği, görüntülü telefon görüşmeleri ile kişisel ilişki zamanlarında kalınmak durumunda olan otel vesair ortamlarda zaten erken dönemde yaşanan ayrılık nedeni ile kurulamayan bağın kurulmasının mümkün olmayacağı gibi ev ortamına ihtiyaç duyması kaçınılmaz olan ortak çocuk ile babanın bağını daha fazla koparacağı, bu şekilde ilişki tesisinin fayda sağlamayacağı nedenlerle alınan sosyal inceleme raporu ile yer verilen yaş dışında belirlenen babayı tanımaması nedeniyle yaşayabileceği kaygı, yeni aile karşısında yaşaması muhtemel kafa karışıklığı gibi diğer kriterler de çocuğun menfaatinin gözetilmesinde önemli kriterler olarak görülmüş ve okul yaşına kadar baba ile öncelikle kendi ikamet adresinde ilişki tesisine karar verilerek aralarında güven bağının sağlıklı ve kaygısız şekilde kurulmasına niyet edildiği gerekçesi ile "çocuk ile başvurucu baba arasında her ayın 1. ve 3. haftasonu Cumartesi sabah saat 10:00'dan Pazar günü akşam 19.00'a kadar, dini bayramların 2. günü sabah saat 10.00'dan 3. günü saat 19.00'a kadar, diğer yandan 2023 yılı eğitim döneminden itibaren geçerli olmak üzere her yıl verilen ara tatillerin Nisan ayı ara tatilinde Almanya ülkesi ... adresinde yatılı olarak kalmak şeklinde ve diğer ara tatillerin ilk 4 günü tatilin ilk günü sabah saat 10.00'dan başlamak 4. günü saat 19.00'a kadar devam etmek üzere çocuğun ikamet adresi olan ... İlçesinde ve yine aynı şekilde 2023 yılı eğitim döneminden itibaren geçerli olmak üzere her yıl yaz tatilinin Temmuz ayı boyunca (1 Temmuz sabah saat 10.00 dan başlamak ve 30 Temmuz saat 19.00 da sonlandırılmak üzere ve fakat ortak çocuğun Almanya ülkesine gitmek için yolda geçireceği süreler kişisel ilişki tesisine karar verilen sürelerden kullanılmamak üzere çocuğun hazır edilmesinin sağlanılması şeklinde) Almanya ülkesi ... adresinde yatılı olarak kalmak" şeklinde kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı anne vekili istinaf dilekçesinde; kişisel ilişkinin sadece ikamet ettiği ... İlçesi sınırlarında tesis edilmesi gerekirken, yurt dışında tesisi şeklindeki kararın eksik inceleme ile karar verildiğini, kararın hatalı olduğunu, Mahkemenin kısmen kabul yönünde hüküm kurduğunu ve vekâlet ücreti takdiri gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 2017 doğumlu çocuk ve davalı annenin Almanya'dan Türkiye'ye taşındıkları, babanın merkezi makama başvurarak ortak çocuğun gösterilmediğini ileri sürdüğü ve ... İli, ... İlçesinde bulunan çocukla kişisel ilişki kurulmasını istediği, dosya kapsamından babanın çocuğu fiziki veya psikolojik bir tehlikeye maruz bırakacağı veya başka bir şekilde, müsamaha edilemeyecek bir duruma düşüreceği yolunda ciddi bir risk olduğuna, baba ile çocuk arasında kişisel ilişki tesisi halinde çocuğun üstün menfaatinin zedeleneceğine dair bir delil bulunmadığı, babanın çocuğu bulunduğu Almanya ülkesine götürerek kişisel ilişki kurulmasına ilişkin kararda bir isabetsizlik görülmediği ayrıca davaname ile açılan davada başvurucu baba ile çocukla kişisel ilişki kurulması istendiği ve Mahkemece de dava kabul edildiği, davada kısmen kabulün söz konusu olmadığından bahisle davalı lehine vekâlet ücreti takdir edilmemesinin usul ve uygun olduğu gerekçesi ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı anne vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı anne vekili temyiz dilekçesinde; annenin, çocuğu baba ile görüştürmediğine, göstermediğine dair delillerin bulunmadığını, sosyal inceleme raporu ve çocuğun beyanında, Türkiye'de kişisel ilişki kurulmasının çocuğun üstün yararına uygun olduğu yönünde görüş bildirmesine rağmen çocuğun yararı göz ardı edilerek, babanın yararına olacak şekilde Almanya Ülkesi'nde kişisel ilişki tesisi yoluna gidildiğini, çocuğun üstün yararının ihlal edildiğini,çocuğun alınan beyanı, annesinden hiç ayrılmamış olması, yaşı, babası ile şimdiye kadar geçirmiş olduğu süre, babasına alışma, uyum ve babasını tanıma sürecinin bulunmayışı, kişisel ilişkinin yurt dışında kurulmuş olması nedeniyle yaşı ve seyahat edecek olma durumunun buna yaş itibariyle elverişli olamayacağı ve yer verilen Yargıtay içtihatları uyarınca, bu aşamada kişisel ilişkinin sadece ikamet ettiği ... İlçesi sınırlarında tesis edilmesi gerekirken, yurt dışında tesisi şeklindeki istinaf kararı usul ve yasa hükümlerine aykırı olduğunu beyan ederek davanın reddine karar verilmesi ve davanın kısmen kabulüne karar verildiği için davanın reddedilen kısım yönünden vekâlet ücretine karar verilmesi önünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 5717 sayılı Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Yön ve Kapsamına Dair Kanuna göre talep edilen davacı baba ile küçük arasında kurulan kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı, davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 323 üncü maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendi, 326 ncı maddesinin birinci fıkrası, 330 uncu maddesi, 332 nci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 325 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı anne vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18296, Karar No: 2017/1199, Tarih: 13.02.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/18296 E.  ,  2017/1199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık hakkında yaralama ve 6136 sayılı yasaya muhalefet suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın 15/11/2016 ve 22/11/2016 tarihli dilekçeleri ile dosyasının onanmasını talep etmek suretiyle temyizden vazgeçme iradesi gösterdiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında mağdur ...'u kasten silahla yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanık ... ile mağdur ... arasında husumet bulunduğu, olay günü sanığın ruhsatsız tabancası ile katılanın ayaklarını hedef gözeterek bir kez ateş ettiği, atışın mağdurun ayağına isabet etmediği, mağdurun sanık ...'ın üzerine doğru atladığı, sanığın elinden tabancayı almaya çalışırken sanık ...'ın tabancanın kabzası ile mağdurun kafasına bir defa vurduğu, bu esnada yaşanan arbede sırasında tabancanın bir kez daha ateş alarak mağdura isabet ettiği ve bunun sanık tarafından mı yoksa boğuşma sırasında mı meydana geldiğinin tespit edilemediği, mağdurun olay sonucunda baş bölgesinden kafatası çökme kırığına ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaralandığı olayda, sanığın eylemini adam öldürme kastıyla yaptığına dair yeterli şüphenin oluşmadığı kanaatine varılmakla, tebliğnamenin bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Katılanın adli tıp raporunda, yaralanmasının duyu veya organlarından birinin zayıflamasına veya tatiline neden olup olmayacağı yönünde 2014 Aralık ayında yeniden muayene ile rapor aldırılması gerekliliği belirtilmesine rağmen, bu rapor aldırılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi,

b) Sanığın yaralama eylemi sonucunda katılanın hem yaşamını tehlikeye sokan duruma neden olacak şekilde, hem de kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmış bulunması karşısında, bu durumun ancak temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşma nedeni yapılabileceği, sanığın sadece en ağır sonuç olan yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaralama eyleminden sorumlu olacağı gözetilmeden, TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddelerine göre uygulama yapıldıktan sonra TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca cezanın artırılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

c) Sanığın sabıka kaydındaki en ağır hükmü içeren Antalya 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/953 esas 2013/116 karar sayılı ilamı gözönüne alınarak sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uygulanması gerekirken, daha az ceza içeren Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/841 Esas 2013/367 Karar sayılı hükmü dikkate alınarak uygulama yapılması,

c) Sanığın sabıka kaydındaki en ağır hükmü içeren Antalya 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/953 esas 2013/116 karar sayılı ilamı gözönüne alınarak sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uygulanması gerekirken, daha az ceza içeren Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/841 Esas 2013/367 Karar sayılı hükmü dikkate alınarak uygulama yapılması,

d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 13/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5282, Karar No: 2015/3517, Tarih: 18.06.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/5282 E.  ,  2015/3517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı Ş.. K.. ile davalılar N.. S.. vs. arasındaki davadan dolayı Kırşehir 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 21.02.2014 gün ve 2012/385-2014/166 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı N.. S.. vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

İncelenmesine gerek görüldüğünden;

Kırşehir 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2012/112 Esas sayılı dosyasının mahkemesinden celbedilerek temin edilip dosyaya eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19352, Karar No: 2014/16080, Tarih: 03.07.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/19352 E.  ,  2014/16080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1- Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline ve davalı SGK vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2- Temyiz eden davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesi davalı SGK vekiline HUMK'nun 433. maddesi gereğince yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18344, Karar No: 2015/3685, Tarih: 17.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2013/18344 E.  ,  2015/3685 K.**

**"İçtihat Metni"**

.

I

MAHKEMESİ : VAKFIKEBİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2006/288-2013/220

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 17.03.2015 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat ........ geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal sebebine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan (babası) H.. A..'ın tapu kayıtları ile malik olduğu taşınmazları ve bu taşınmazlardaki paylarını satış ve ölünceye kadar bakma akti ile oğlu olan davalı O.. A..'a temlik ettiğini, murisin bakım ihtiyacı bulunmadığını, kız çocuğu olması nedeniyle kendisinden mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak temlik yapıldığını, sonradan kadastroca mirasbırakandan davalıya gelen paylara karşılık olarak 103 ada 5, 9 ve13, 104 ada 6 ve 20, 119 ada 35 , 120 ada 120 ve 123 ada 21 ve 23 numaralı kadastral parsellerin davalı Osman adına tescil edildiğini, davalı Osman'ın da bu taşınmazlardan 103 ada 9 ve 13 , 104 ada 20 , 119 ada 35, 123 ada 21 ve 23 parsel sayılı taşınmazları yakın akrabası olan diğer davalı M.. K..'na, 103 ada 5 parsel sayılı taşınmazı ise oğlu olan davalı Çoşkun Albayrak'a devrettiğini, bu temliklerin de gerçek satışlar olmayıp muvazaalı devirler olduğunu ileri sürerek, miras payı oranında tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, iddianın doğru olmadığını, murisin felçli ve prostat kanserli olması nedeniyle yaklaşık 7-8 yıl kadar oğlu ile torunu Çoşkun tarafından bakılarak tüm ihtiyaçlarının karşılandığını, ayrıca dava konusu edilen parsellerin çoğunun muristen gelmediğini, bir kısmının şufa davası yoluyla, bir kısımının ise üçüncü kişilerden satın alınmak suretiyle edinildiğini, 103 ada 5 parsel sayılı taşınmazın Tarım Bağkur kaydı yaptırabilmesi için davalı Coşkun'a temlik edildiğini, bir kısım taşınmazların da haciz gelmemesi için öteki davalı Mehmet'e devredildiğini belirterek, davanın reddini savunmuşlardır

Mahkemece, mirasbırakan tarafından yapılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, mirasbırakan tarafından yapılan temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; 1927 doğumlu mirasbırakan H.. A..'ın 28.04.2000 tarihinde öldüğü, geride dava dışı sağ eşi ile davacı kızı ve davalı oğlunun mirasçı olarak kaldıkları, murisin tapunun 8.8.1980 gün ve 10 sıra numarasında kayıtlı taşınmazın tamamı ile 12.03.1936 tarih ve 29, 30, 31, 32 ve 35 sıra numarasında kayıtlı taşınmazlardaki 1/3 paylarını ve 15.07.1930 tarih ve 34 sıra numarasında kayıtlı olan taşınmazın 1/3 payını 8.8.1989 tarihinde ölünceye kadar bakma akti ile oğlu O.. A..'a temlik ettiği, dava konusu edilen 09.01.1976 tarih 15 sıra numarasında kayıtlı taşınmazın ise 1/3 payının dava dışı ....... adına kayıtlı iken bu payın satış suretiyle davalı O.. A.. adına tescil edildiği, 20.03.1996 ve 21.03.1996 tarihlerinde yapılan kadastro tesbitleri sonucunda harici ve rızai taksimlerden sözedilerek 103 ada 5, 9 ve13 , 104 ada 6 ve 20 , 119 ada 35 , 120 ada 120 ile 123 ada 21 ve 23 parsellerin davalı O.. A.. adına tespit ve tescil edildiği, davalının ise bu taşınmazlardan 103 ada 5 parseli 23.07.2004 tarihinde davalı ...., 103 ada 9 ve 13, 104 ada 20, 119 ada 35, 123 ada 21 ve 23 parsel sayılı taşınmazları 06.09.2005 tarihinde davalı M.. K..'na satış suretiyle temlik ettiği, öte yandan ölmeden 3-4 yıl kadar önce yatalak hasta olan mirasbırakana oğlu Osman'ın baktığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki; mirasbırakan tarafından tapunun 8.8.1980 gün ve 10 sıra numarasında kayıtlı taşınmaz ile 12.03.1936 tarih ve 29, 30, 31, 32, 34 ve 35 sıra numarasında kayıtlı taşınmaz paylarının, kız çocuğu olan davacı mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olarak temlik edildiği saptanmak, davalı C.. A..'ın murisin torunu (davalı Osman'ın oğlu) olduğu, çekişmeli parsellerin muris tarafından muvazaalı devredildiğini bilen ve bilmesi gereken kişi konumunda bulunduğu, cevap dilekçesindeki savunmaya göre, diğer davalı Mehmet'in de durumu bildiği ve 4721 sayılı TMK'nin 1023.maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı gözetilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ne var ki, muris tarafından yapılan temlikten sonra kadastro ile tapu kayıtları revizyon görmüş olup, yapılan tespit sırasında muristen gelen paylar ile birlikte başka taşınmazlardan gelen paylar ve ayrıca rızai taksimler yapılması nedeniyle mahkemece davacının iptalini isteyebileceği payların belirlenebilmesi için bilirkişiden rapor alınarak karar verilmiş ise de; hükme esas alınan raporunun yeterli ve denetime elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı bulunmamaktadır.

Ne var ki, muris tarafından yapılan temlikten sonra kadastro ile tapu kayıtları revizyon görmüş olup, yapılan tespit sırasında muristen gelen paylar ile birlikte başka taşınmazlardan gelen paylar ve ayrıca rızai taksimler yapılması nedeniyle mahkemece davacının iptalini isteyebileceği payların belirlenebilmesi için bilirkişiden rapor alınarak karar verilmiş ise de; hükme esas alınan raporunun yeterli ve denetime elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı bulunmamaktadır.

Hâl böyle olunca, kadastro öncesinde geldisi 8.8.1980 tarih ve 10 sıra numarası olan tapunun 8.8.1989 tarih ve 11 sıra numarasında kayıtlı taşınmaz ile yine geldileri 12.3.1936 tarih ve 29, 30, 31, 32, 35 ve 34 sıra olan, tapunun 8.8.1989 tarih ve 12, 13, 14, 15, 16 ve 17 sıra numarasında kayıtlı taşınmazların kadastro tesbiti ile dava konusu parsellere revizyon görüp görmediğinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanması, iptali istenilen parsellere revizyon gördüğünün saptanması halinde ise, bu parsellerde muristen gelen payların belirlenmesi ve belirlenecek bu paylar üzerinden davacının miras payı oranında iptal ve tescile karar verilmesi gerekirken, değinilen yönler gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmadığı gibi, dava konusu 9.1.1976 tarih ve 15 sıra numarasında kayıtlı taşınmazda davalı O.. A..'ın 1/3 payını muristen değil, dava dışı Osman oğlu Ali'den satış suretiyle edindiği, murisin ise sadece satıcı ........ vekili sıfatıyla hareket ettiği belirlenmesine karşın, bu parselin de kabul kapsamına alınması da isabetli değildir

Davalılar vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 31.12.2014 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 1.100.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, 17.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.