muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/26105, Karar No: 2023/5609, Tarih: 27.09.2023

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

A. Mağdure Vekilinin İstinaf Başvurusu Yönünden

Bölge Adliye Mahkemesince mağdure vekilinin istinaf isteminin reddine dair İlk Derece Mahkemesince verilen Ek Kararın usul ve kanuna uygun olduğu belirtilmiş olup mağdure vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

B. Katılan ... Vekili ve Katılan Bakanlık Vekilinin İstinaf Başvuruları Yönünden

Şikâyetçi ...'in 16.03.2017 tarihli celsede sanıktan şikâyetçi olduğu ve davaya katılmak istediğini beyan ettiği ve hüküm tarihi itibarıyla velayet hakkının devam ettiği gerekçesiyle şikâyetçinin ve vekilinin katılan ... katılan vekili olarak davaya kabullerine karar verip, istinaf isteminin reddine dair ilk derece mahkemesinin Ek Kararının kaldırılmasına karar verdikten sonra yaptığı inceleme ile ilk derece mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda bir isabetsizlik olmadığı kabul edilerek katılan ... vekili ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan yapılan yargılama sonucunda beraatine dair ilk derece mahkemesince verilen hükme yönelik mağdure vekilinin istinaf talebinin aynı mahkemece 10.05.2017 tarih ve 2017/35 Esas, 2017/131 Karar sayılı ek kararı ile reddine ilişkin karara karşı istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın 5271 sayılı Kanun'un 276 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığı anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin aynı Kanun'un 298 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle mağdure vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca farklı gerekçeyle Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

V. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle mağdure vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca farklı gerekçeyle Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesinin, 07.05.2018 tarihli ve 2017/2031 Esas, 2018/636 Karar sayılı kararında katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5011, Karar No: 2017/16581, Tarih: 27.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/5011 E.  ,  2017/16581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25857, Karar No: 2014/6990, Tarih: 10.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/25857 E.  ,  2014/6990 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/75167

MAHKEMESİ : Eskişehir 1. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2011

NUMARASI : 2011/717 (E) ve 2011/1163 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu şirketin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılıp, kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/718, Karar No: 2024/6536, Tarih: 20.11.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/718 E.  ,  2024/6536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1064 Esas, 2016/719 Karar

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 50/1-a, 52/2-4 ve 63/1. maddeleri uyarınca 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; ölümlü trafik kazasında traktörün sanık tarafından kullanılmadığını, ölen ...’in traktörü kullandığı esnada meydana gelen kazada kendi ölümüne sebebiyet verdiğini, kusur raporlarına itiraz edildiğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, aksi durumda dahi en yakın arkadaşının vefatı nedeniyle hakkında TCK 22/6 uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 23.09.2015 günü saat 03:30 civarında gece vakti, aydınlatmanın bulunmadığı, iki yönlü zeminin asfalt ve kuru olduğu meskun mahal dışında, kaza akabinde yapılan ölçümde 1,37 promil alkollü olan sanık sürücü ...’in sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı traktör ile Uzunpınar Mahallesi'nden Akdere Mahallesi istikametine seyir halinde iken 3900.mt'ye geldiği sırada sevk ve idare hatası ile direksiyon hakimiyetini kaybederek yolun solunda bulunan ağaç dallarına çarptığı,daha sonra sağa manevra yaparak yolun sağ tarafında bulunan taşlara çarparak devrilmesi sonucu kabin içerisinde bulunan yolcu ...’in ölümü ile sonuçlanan trafik kazasının meydana gelmesinde, kaza tespit tutanağında: bu kazada ... plakalı traktör sürücüsü ...'in 2918 sayılı KTK’nın 48/5.maddesi uyarınca alkollü araç kullanmak kuralını ihlal ettiğinin belirtildiği, Mahkemece keşfe binaen trafik bilirkişisinden alınan 20.01.2016 tarihli raporda: sanık sürücü ...’in 2918 sayılı KTK’nın 52/1-a-b.maddesi uyarınca sürücülerin kavşaklara yaklaşırken, dönemeçlere girerken, tepe üstlerine yaklaşırken hızlarını azaltmak ve aracının hızını kullandıkları aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmak zorundadır kurallarını ihlal ederek asli kusurlu olduğunun belirtildiği, Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesinin 30.03.2016 tarihli adli raporda: sanık sürücü ...'in yönetimindeki traktör ile yolun eğimli olduğunu dikkate almadan seyrini mahal şartlarına göre ayarlamadığı,sevk ve idare hatası ile direksiyon hakimiyetini kaybederek yolun solunda bulunan ağaçlara ardından yolun sağ tarafında bulunan taşlara çarparak devrilip yol dışı kaldığı, şoför kabini içerisinde nizamsiz şekilde yolcu taşıdığı olayda dikkatsiz ve özensiz davrandığından asli kusurlu olduğunun mütalaa edildiği, Yerel Mahkemece, sanığın traktörü kullanmadığına yönelik savunmalarına itibar edilmeyerek olaydan sonra sıcağı sıcağına soruşturma aşamasında alınan ifadesinin olayın başlangıcı, gelişimi, sonuçlanmasına uygun olduğu, bir kimsenin traktörü kullanmadığı halde kullandım demesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, dosya kapsamında alınan raporlar ve tanık beyanları ile mahallinde yapılan keşif de dikkate alındığında sanığın traktörü kullandığı ve bir kişinin ölümüyle sonuçlanan trafik kazasının meydana gelmesinde asli kusurlu olduğu ancak salt alkollü olmasının hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasını gerektirmeyeceği kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi hâlinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp, diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate ya da herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkân vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Sanık ... ve ölen ...'in içinde bulunduğu ... plaka sayılı traktör ile Uzunpınar Mahallesi'nden Akdere Mahallesi istikametine seyir halinde iken 3900.mt'ye geldiği sırada sürücünün sevk ve idare hatası ile direksiyon hakimiyetini kaybederek yolun solunda bulunan ağaç dallarına çarptığı, daha sonra sağa manevra yaparak yolun sağ tarafında bulunan taşlara çarparak devrilmesi sonucu kabin içerisinde bulunan yolcu ...’in ölümü ile sonuçlanan trafik kazasının meydana gelmesinde, sanığın soruşturma aşamasında alınan savunmasında traktörü kullananın kendisi olduğunu, ölen ...'in sol yanında ayakta bulunduğunu, ...'in direksiyona tutunarak, direksiyonu sol tarafa çevirdiğini, kendisinin direksiyonu tekrar sağ tarafa çevirdiğini bu sırada traktörü kayaya çarptığını beyan etmesine karşılık mahkemede alınan savunmalarında olay günü mekandan çıktıktan sonra traktörü önce kendisinin kullandığını ölen ...'in traktörün sol tarafında ayakta durdurduğunu ve Nallıcakaşı mevkiinde traktörü sağa çekip tuvalet ihtiyaçları için durduklarını tekrar yola devam ettiklerinde ölen ...'in traktörü kullanmaya başladığını, kendisinin sol tarafında ayakta dikildiğini, bu şekilde giderken ... 'ın direksiyon hakimiyetini kaybedip direksiyonu sola kırdığını, kendisinin direksiyonu toparlamadığını ve sağ şeride geçtikleri sırada traktörün taşa çarpması sonucu devrildiğini beyan ettiği, olay günü kazadan önce devriye atan jandarma ekiplerinin söz konusu traktörü sollarken sanığın traktörü kullandıklarını gördüklerine ilişkin beyanları ve tutanak içeriğine ilişkin sanığın savunmalarında jandarmanın aracının kendilerini solladıklarından sonra tuvalet ihtiyacı için durduklarına ilişkin mahkemede verdiği savunmasının suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilerek sanığın aşamalarda değişen ve çelişkili beyanlarda bulunarak suçtan ve cezadan kurtulmaya çalıştığı değerlendirildiği sanığın savunmalarına itibar edilmeyerek mahkumiyetine karar verilmişse de; dosya kapsamında ölen ...'in otopsi raporundaki yaralanmalarının "göğüs bölgesinde özellikle sağ yarıda yaygın kontüzyonel ekimoz olduğu, sağ göğüs yarısında çökme deformitesi olduğu, palpasyon ile muayenede sağda 2-3-4-5-6-7

...'in otopsi raporundaki yaralanmalarının "göğüs bölgesinde özellikle sağ yarıda yaygın kontüzyonel ekimoz olduğu, sağ göğüs yarısında çökme deformitesi olduğu, palpasyon ile muayenede sağda 2-3-4-5-6-7.kotlarda ön koltuk altı çizgisi seviyesinde parçalı kot kırıklarına bağlı krepitasyon olduğu, her iki göğüs boşluğuna enjektör ile yapılan ponksiyonda hafif kan gelişi olduğu, sağ omuz ön ve arka bölgesinde geniş çaplı ekimoz olduğu, sağ kol distal yarısının ön ve medial bölgelerinde geniş mor renk ekimoz olduğu, her iki SİAS lateralinde küçük çaplı abrazyonların olduğu, sağ diz üstü lateralde 2 cmlik ekimoz olduğu, sağ ayak sırtında 1x1 cm abrazyon olduğu, sol bacak 1/3 üst bölgede 3 cmlik ekimoz olduğunun, şahsın genel vücut travması sonucu solunum yolları yaralanması ile kot kırıklarının neden olduğu dış kanama, akciğer kontüzyonu ve asfiksi nedeniyle öldüğünün" tespit edildiği, sanığın kaza akabinde alınan doktor raporunda ise sol omzunda hassasiyet ve sol kulak memesinde yüzeysel sıyrık şeklinde basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığının belirtildiği, olay günü kaza anını gören tanık beyanının bulunmadığı, kaza neticesinde sağ tarafa devrilen traktör sürücüsünün sürücü koltuğundan ve kapalı kabin içerisinden yaralanmadan sadece sol kulak memesinden sıyrık şeklinde yaralanarak çıkmasının mümkün olmadığı, ölen ...'in otopsi raporunda ölümüne ilişkin yaralanmalarının bulunduğu bölgelerinin göğüs bölgeleri ve bacak bölgeleri arasında olduğu değerlendirildiğinde, sanığın traktörü kendisinin kullanmadığı ve sol tarafta ayakta durduğuna ilişkin beyanlarına, meydana gelen kazada sanığın ve ölenin yaralanmalarının niteliği ve bölgeleri itibariyle itibar edilmesi gerektiği, nitekim tüm dosya kapsamında aracı kullanan kişinin sanık ... olduğuna ilişkin sanık savunmalarının aksine her türlü şüpheden uzak somut herhangi bir delil elde edilemediği anlaşıldığından, amacı maddi gerçeğin ortaya çıkarılması olan ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden olan ''şüpheden sanık yararlanır'' ilkesi uyarınca sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince isnat edilen suçtan beraatine karar verilmesi yerine mahkumiyet hükmü kurulması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Denizli 11. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34059, Karar No: 2012/36790, Tarih: 07.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/34059 E.  ,  2012/36790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 118/1, 343 ve 365 inci maddeleri uyarınca, dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği tarihte temyiz yapılmış sayılır. Yasanın 344 üncü maddesi gereğince, temyiz dilekçesi verilirken, başvuru harcı ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderler ödenir. Bunların hiç ödenmediği veya eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, mahkeme tarafından verilecek bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi hâlde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususu başvurana yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verir.

Mahkemece hüküm altına alınan alacak 1.690 TL kesinlik sınırının altında kaldığı belirtilerek kesin olarak karar verilmiştir. Davalı vekili bu kararı süresinde temyiz etmiştir. Bunun üzerine 19.09.2012 tarihli ek karar ile mahkemece davalı tarafın temyiz isteminin reddine karar verilmiştir. Davalı vekiline temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar 28.09.2012 tarihinde tebliğ edilmiş ancak ret kararının temyizi 08.10.2012 tarihinde yapılmıştır. Bilindiği üzere halen temyize ilişkin hükümleri yürürlükte olan 1086 Sayılı Kanun’un 432. maddesinin 5. fıkrasına göre temyizin reddi kararı tebliğden itibaren yedi gün içinde temyiz edilebilir. Buna göre temyizin reddi kararının süresinde temyiz edilmediği anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz talebinin REDDİNE, nisbi temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.