muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2084, Karar No: 2017/5026, Tarih: 05.10.2017

(1) Kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla örgüt kuranlar veya yönetenler, örgütün yapısı, sahip bulunduğu üye sayısı ile araç ve gereç bakımından amaç suçları işlemeye elverişli olması halinde, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Ancak, örgütün varlığı için üye sayısının en az üç kişi olması gerekir.

(2) Suç işlemek amacıyla kurulmuş olan örgüte üye olanlar, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Örgütün silahlı olması halinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza dörtte birinden yarısına kadar artırılır.

(4) Örgütün faaliyeti çerçevesinde suç işlenmesi halinde, ayrıca bu suçlardan dolayı da cezaya hükmolunur.

(5) Örgüt yöneticileri, örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenen bütün suçlardan dolayı ayrıca fail olarak cezalandırılır.

(6) Örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleyen kişi, ayrıca örgüte üye olmak suçundan da cezalandırılır. Örgüte üye olmak suçundan dolayı verilecek ceza yarısına kadar indirilebilir. Bu fıkra hükmü sadece silahlı örgütler hakkında uygulanır.

(7) Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dâhil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişi, örgüt üyesi olarak cezalandırılır. Örgüt üyeliğinden dolayı verilecek ceza, yapılan yardımın niteliğine göre üçte birine kadar indirilebilir.

(8) Örgütün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde propagandasını yapan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu suçun basın ve yayın yolu ile işlenmesi halinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır.

Genel kural-özel kural ilişkisi bakımından, özelden genele bir sıralama yapılırsa TCK m. 314, TMK 7, TCK 220 şeklinde bir dizi ortaya çıkmaktadır. Öte yandan, her ne kadar Terörle Mücadele Kanununun 7. maddesindeki atıf, görünüşte sadece cezalandırma şekli açısından yapılmış olsa da, hukuk sistematiği bakımından Ceza Kanunu m. 314’te yalnızca hapis cezalarının dikkate alınıp diğer hükümlerin göz ardı edilmesi isabetli olmayacaktır. Suçun maddi unsuruyla verilecek ceza arasında ilişkinin kaçınılmaz oluşu dikkate alınırsa, bir suçun cezasının suçtan bağımsız değerlendirilmesi tutarsız olacağı için, söz konusu atıf örgütün unsurlarını da kapsayacak biçimde geniş yorumlanmalıdır.

Terör örgütü, 2006 öncesi dönemde iki veya daha fazla kişiden oluşabiliyorken, 2006 sonrasında Terörle Mücadele Kanununun 7. maddesinin Türk Ceza Kanunu m. 314’e ve m. 314’ün m. 220’ye atıf yapması nedeniyle, en az üç kişiden oluşabileceği kabul edilmelidir.

III. HİZB-UT TAHRİR ÖRGÜTÜ

A-ÖRGÜTÜN KURULUŞU

1953 yılında ilkin Kudüs’te temeli atılan örgüt, Mısır’da bulunan “Müslüman Kardeşler” (İhvan-ı müslimin) örgütünden çözülen ve Ürdün’de kurulan bir örgüttür. Hizb-ut Tahrir sözcüklerinin Türkçe karşılığı, “İslamcı Kurtuluş Partisidir”

III. HİZB-UT TAHRİR ÖRGÜTÜ

A-ÖRGÜTÜN KURULUŞU

1953 yılında ilkin Kudüs’te temeli atılan örgüt, Mısır’da bulunan “Müslüman Kardeşler” (İhvan-ı müslimin) örgütünden çözülen ve Ürdün’de kurulan bir örgüttür. Hizb-ut Tahrir sözcüklerinin Türkçe karşılığı, “İslamcı Kurtuluş Partisidir”

Daha sonraları 1962 yılında Ürdünlü Osman Muhammed Mahmud tarafından yapılandırılan örgüt, Türkiye’de Annan Muhammed M. Ali Handan tarafından kurulmuştur. Örgütün ülkemizde çeşitli illerde yemin ettirilmiş temsilcileri, mensupları, dergileri, bültenleri, yayınevleri, yemin etmemiş ve fakat yakınlık duyan yandaşları bulunmaktadır. Kimi zaman haftalık olmak üzere dönemsel toplantılar yapılmakta; örgüt yemini etmemiş olanlar bu gizli toplantılara alınmamaktadır.

Örgüte girerken yapılan yemin, örgütün amacını ve kullanılacak araçları da belirgin biçimde ortaya koymaktadır: “İslam’ın emin bekçisi olacağıma, Hizb-üt Tahrir’in anayasasını, düşüncelerini ve görüşlerini, kendi görüşlerime aykırı olsa bile, benimseyerek gayesi olan İslami hayatı tekrar başlatmak ve gerçekleştirmek için gayret sarf edeceğime, Allah’ı şahit tutarak yemin ederim.”

B- ÖRGÜTÜN AMAÇLARI

a-Örgütün uzak amacı

Din, bilim ya da yardım işleriyle uğraşmayan örgütün uzak amacı; ümmetçi ideolojinin zorunlu sonucu olarak bütün dünya Müslümanlarının tek halife çevresinde birleştirilmesi, bir başka deyişle, Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından 3 Mart 1924’te kaldırılan halifeliğin yeniden kurumsallaştırılması, yani bir “hilafet devleti” kurulması; böylece islami kaynaklara, özellikle toplumun yönetimini Kur’an hükümlerine, şer’i temellere dayanan bir devlet ile gerçekleştirmektir. Bu devlet, kesinkes bir “raşid-i hilafet devleti” olmalıdır. Çünkü İslam açısından “Hilafetin kendisi ölüm kalım meselesidir.”29 Halifeliğin kaldırılması, “ümmete meydanı dar etmiş, siyasi akideyi, kapsamlı yaşam düzenini” ortadan kaldırmıştır. Özellikle batılılar Lord Curzon’dan bu yana halifelik ve İslam’la çatışmışlar, onu yok etmeye çabalamışlardır.30 “İslam ümmetinin var olduğu günden itibaren başından birçok büyük bela, musibet ve sıkıntı geçmiştir. Öyle ki, Haçlı seferleri, Moğol istilası ümmetin büyük kan kaybettiği dönemlerdir. Ancak bütün bunlar hilafetin kaldırılması kadar önemli bir yer tutmamaktadır”31 “Velhasıl İslam ümmeti, kendisine düşman

29-Tekinbaş, Ercan, Sorularla Hilafet ve Halife, Köklüdeğişim yay., Ankara, 2010; s. 103 vd.

30-Dar-ul Ummah, (Cuma Canpolat), Batılıların Gözünde İslam, Köklüdeğişim yay., Ankara, 2010; s. 8.29-38

31-Editörden, Hilafetin İlgasında Bilinmeyenler, Köklüdeğişim, Mart 1020, s. 4. olan devletlerden ancak hilafet nizamı ile korunabilir. İslam fikri ile doğru bir şekilde korunabilir.”32 “Akide, hilafet ve cihat, partinin (örgütün) projesi içinde varlık bulan pratik meyvesidir.”33

29-Tekinbaş, Ercan, Sorularla Hilafet ve Halife, Köklüdeğişim yay., Ankara, 2010; s. 103 vd.

30-Dar-ul Ummah, (Cuma Canpolat), Batılıların Gözünde İslam, Köklüdeğişim yay., Ankara, 2010; s. 8.29-38

31-Editörden, Hilafetin İlgasında Bilinmeyenler, Köklüdeğişim, Mart 1020, s. 4. olan devletlerden ancak hilafet nizamı ile korunabilir. İslam fikri ile doğru bir şekilde korunabilir.”32 “Akide, hilafet ve cihat, partinin (örgütün) projesi içinde varlık bulan pratik meyvesidir.”33

Örgütün temel düşüncesini yansıtan yayınlarda İslam dininin ve devletin dili olan Arapçanın savsanması, 12. yüzyıldan bu yana içtihat kapısının kapanması, Tanzimat’tan sonra Batı yasalarının ve hukuk düzeninin alınmaya başlanması, laiklik ilkesinin ve Batı alfabesini benimsemesi vb. devrimlerle İslam kültüründen kopulması, “on yılda on beş milyon laik genç” kuşak yaratılması eleştirilmekte; bunların hepsi insan yaradılışına aykırı olan, yürekleri doyurmayan “yanlış akide ve ideolojiler” biçiminde değerlendirilmekte, doğru ideolojinin İslam’da aranması gerektiği belirtilmektedir. Siyasi, iktisadi, içtimai bağlamda “İslam hadaratı’nın gerçekleştirilmesinin zorunlu bulunduğu vurgulanmaktadır. Müslüman toplumunu güçlü kılacak uçaklar, tanklar, füzeler gibi askeri ya da röntgen gibi tıbbi araçlar, İslam karşıtı toplumlarca bulunsa ve üretilse bile bunların İslam tarafından alınması caizdir. Çünkü “düşmanlara karşı yeterli güç hazırlamak” (el-Enfal, 60) buyrulmuştur. Ancak manevi düşünce almak meşru değildir. Kısaca, İslam, sadece bireysel yaşamda değil, devlet, kamu, toplum yaşamında da geçerli ve egemen bir düzen olmak durumundadır.34

Bu uzak amaç gerçekleştiğinde hedefe ulaşılacak; “İslam ideolojisi”nin yanı sıra dünyada boy veren ve örgütçe “küfür ideolojileri” olarak nitelendirilen “kapitalist demokrasi” ve “komünizm” ideolojileri ortadan kaldırılacaktır. Çünkü bunlar, İslam kurallarının geçerli olmadığı “dar-ül küfür” (İslam’ın egemen olmadığı ülkeler) alanına gelmektedir. “Dolayısıyla bugün yaşayan Hristiyan ve Yahudiler İslam’a, Allah’ın en son gönderdiği dinin hükümlerine tabi olmakla mükelleftirler” ve İslam kuralları geçerli oluncaya dek, bu devletlerle ve yöneticileriyle cihat içinde olunacaktır. Günümüzde yeryüzünde bu anlamda bir İslam devleti yoktur. İslam ülkelerinde etkinlikte bulunan partiler de İslam kurallarının gereklerine uymadıkları için “küfür” alanında kalmaktadır. Onlara oy ve onay vermek büyük günahtır. Bu nedenlerle örgüt mensupları “vahyi temel alan anayasadan başka bütün şirke dayalı anayasaları” reddetmekte, bu türden metinlerin oylamalarına gitmemekte ve yaptıkları mücadelenin statükocu oligarşi ve liberal demokrasiyle ilgili bulunmadığı, “Hak ve batıl mücadelesi”35 olduğunu vurgulamaktadırlar.

32-Canpolat, Cuma, Türkiye-NATO ilişkileri Hep Kafir Devletlerin Çıkarmadır, Köklüdeğişim., Mart 2010, s. 47.

33-Dar-ul Ummah, s. 65.

32-Canpolat, Cuma, Türkiye-NATO ilişkileri Hep Kafir Devletlerin Çıkarmadır, Köklüdeğişim., Mart 2010, s. 47.

33-Dar-ul Ummah, s. 65.

34-Ahmed-el Kasas, (Ercan Tekinbaş), Doğru Kalkınma, Köklü değişim yay., Ankara, 2007, s. 7-13, 47 vd., 70 vd., 170 vd.; Kaçınılmaz Son: Hadaratlar Çatışması, (Yazan belirsiz, çev: Ercan Tekinbaş), Köklüdeğişim yay., Ankara, 2002, s. 19- 25, 70 vd., 96 vd.

35-Selim, Fethi Muhammed, İki Tarih Arasında Kudüs, Köklüdeğişim, Mart 2010, s. 6L TBMM’de asılı duran “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” biçimindeki küfür sözünün yerini “Hüküm sadece Allah’ındır” sözünün alması gerektiğini, halkın vahyi esas almayan şirke dayalı bir anayasa ile yönetilemeyeceğini, bunun baskı olduğunu ileri sürmektedirler.36 Örgüt mensuplarına göre, son İslam halifeliği olan Osmanlı’yı bu tür zehirli görüşler zayıflatmıştır.’’37

Şunu da belirtmek gerekir ki, Hungtington’ın ünlü “uygarlıklar çatışması” düşüncesi doğrultusunda kaleme alınan kimi yayınlarda “fikri, iktisadi, siyasi ve askeri” olmak üzere dört tür çatışmadan söz edilmektedir. Özellikle “askeri çatışma” anlamındaki cihadın, kafirlerin yaptıkları zulümler, işgaller, sömürüler karşısında izin verildiğine (el-Hacc, 22/39) değinilmekte; fetih savaşı anlamına gelen ‘‘talep cihadı”ndan söz edilmekte; kafirlere yaltaklanmaya, sevimli görünmeye, hoşgörüye gerek bulunmadığı, diyaloğu önerenlerin ya casus ya da saf oldukları, ayetlere (el-Bakara, 32/120, el-Kalem, 68/9, el-Ankebüt, 29/46, el-Hacc, 22117) dayanılarak vurgulanmaktadır. Son çözümlemede, İslam’a çağrıyı kabul etmeyenlerden “baş vergisi” (cizye) alınacağı, bunu benimsemeyenlere karşı kılıç kullanılacağı belirtilmektedir. Ancak düşmanla karşı karşıya gelinmesi istenmemekle ve bu bir dilek olarak bile caiz görülmemekle birlikte, karşı karşıya gelindiği, yani çatışıldığı zaman kurallarına ve koşullarına uygun olarak cihadın caiz olduğu belirtilmektedir.38 Bunun için demokrasiyle oyalanmak ve onu araç kılmak gereksizdir. Yapılacak iş, köklü değişimi gerçekleştirmek için, İslam düşüncesini toplumda yaygınlaştırmaktır.39

b- Örgütün uzak amaca ulaşma sürecindeki yakın amaçları ya da stratejisi

Hz. Muhammet’in yaşam öyküsü (sîret) gözetilerek İslam’ı bireysel, devletsel, kamusal, toplumsal yaşamda da geçerli ve egemen kılmak için üç yakın amaç saptamıştır. Bu amaçların gerçekleşmesi için üç evreden geçilmesi gerekmektedir.40

1- Kültür aşılama amacı

Birinci amaç, kültür aşılamadır (kültürlendirme, haraset-i fikriye, acculturation): Bu evrede, kişilerle ve yayın araçlarıyla örgüt hakkında bireyler bilgilendirilecek, bilinçlendirilecek, gönüllere, cisimlere, akıllara inancın (akide) yerleşmesi kanıtlar gösterilerek kök salması ve örgüte katılmalar sağlanacaktır.

2-İslam’a çağrı

İkinci amaç, birinci amacın gerçekleşmesiyle biten evreden sonra gündeme gelecek, insanlardan yanlış küfür inançları bırakmaları istenecek, halk yığınlarının

Birinci amaç, kültür aşılamadır (kültürlendirme, haraset-i fikriye, acculturation): Bu evrede, kişilerle ve yayın araçlarıyla örgüt hakkında bireyler bilgilendirilecek, bilinçlendirilecek, gönüllere, cisimlere, akıllara inancın (akide) yerleşmesi kanıtlar gösterilerek kök salması ve örgüte katılmalar sağlanacaktır.

2-İslam’a çağrı

İkinci amaç, birinci amacın gerçekleşmesiyle biten evreden sonra gündeme gelecek, insanlardan yanlış küfür inançları bırakmaları istenecek, halk yığınlarının

36-Koca, Bülent Uğur, Gömün Beni Değiştirmeden ..., Köklüdeğişim., Eylül 2010, S’133-34; Karaardıç, Nurullah, Kuvvetler Ayrılığı, Köklüdeğişim. Nisan, 2010, s. 35.

37-Dar-ul Ummah, Yayınevinin Mukaddimesi, s. 5.

38-Kaçınılmaz Son: Hadmatlar çatışması, s. 74-107.

39-ER,İbrahim,AB Uyum Paketleri,Reformlar ve Açılımlar mı?Yoksa Köklü Bir değişim mi?Köklü değişim, Nisan 2010, S.9-14.

40-Ahmed-el Kasas,s.161-169.

İslam inancıyla bütünleşmesi sağlanacaktır. Bunun için mücadeleci-militan bireyler yetiştirilecektir.

3-İslamcı hilafet devleti

Üçüncü amaç son ve uzak amaçla bütünleşmekte ve böylelikle son evreye girilmektedir: Şer’i temellere dayanan İslam hilafet devletini ve toplumunu kurmak. Bütün bunlar ideolojik birer çağrıdır.41

c- Örgütün düşçü (ütopik) amacı

Örgütün düşçü(hayalci) amacı, söz konusu bilgi notunun 8. sayfasında açıklanmaktadır. Buna göre, ilkin üç evreden geçilerek uzak amaç gerçekleştirilecek, yani “raşid-i hilafet devleti” kurulacaktır. Bu kurulduktan sonra “dar-ül küfür” (ya da dar-ül harb) alanında kalan Hristiyan devletlere karşı “cihat” başlatılacaktır. Bir başka anlatımla, bilgi notuna göre, mücahitler, yani kaba güç kullanan savaşçılar değil, savaşımcılar, İslam kurallarının geçerli olmadığı “dar-ül küfür” (İslam’ın egemen olmadığı ülkeler) alanında kalan devletlerle ve onların yöneticileriyle, İslam’ın esasları geçerli oluncaya dek cihat kurallarına ve koşullarına göre mücadele edeceklerdir.

C- ÖRGÜTÜN YAPISI

Örgütün hedeflediği devletin yasama organı, “Ümmet Meclisi”dir (Şura). Yürütme organının başında halife, yardımcıları, valiler ve ordu; yargı organında kadılar (yargıçlar ve savcılar) bulunacaktır.

Örgütün (hizb, parti) bu hedefe ulaşmak için öngördüğü yapı ise, katı bir anlayışla, genel merkez ve taşra olarak ikiye ayrılmıştır.

Örgüt, her ülkeyi “vilayet” olarak adlandırmaktadır, Türkiye dahil birçok ülkede temsilcileri bulunmaktadır.

D- ÖRGÜTÜN KULLANDIĞI ARAÇ VE GEREÇLER

a- Araçlar

1-Toplantılar, yayınlar

Bunlar toplantı ve yayın biçimindeki etkinliklerdir. Örgüt; yerel ve 1994 Londra buluşmaları gibi uluslararası herkese açık toplantılar yaparak, gazete, dergi, kitap basarak, internette sayfalar açarak görüşlerini kitlelere ulaştırmaya çabalamaktadır.

“Mukaddime” ile kurucu önderi Takiyuddin en-Nebhani tarafından yazılan “İslam Nizamı” adlı kitaplar örgütün anayasası olarak algılanmaktadır.

D- ÖRGÜTÜN KULLANDIĞI ARAÇ VE GEREÇLER

a- Araçlar

1-Toplantılar, yayınlar

Bunlar toplantı ve yayın biçimindeki etkinliklerdir. Örgüt; yerel ve 1994 Londra buluşmaları gibi uluslararası herkese açık toplantılar yaparak, gazete, dergi, kitap basarak, internette sayfalar açarak görüşlerini kitlelere ulaştırmaya çabalamaktadır.

“Mukaddime” ile kurucu önderi Takiyuddin en-Nebhani tarafından yazılan “İslam Nizamı” adlı kitaplar örgütün anayasası olarak algılanmaktadır.

Bunlar arasında en önemlisi “Köklü değişim yayınları” ve bu yayınlar arasında çıkan “Köklü değişim” dergisidir. Bu yayıncılık etkinliğinin merkezi Ankara’dadır (Gazi Mustafa Kemal Bulvarı, 31/12, Kızılay). İnternet sitesi ve e-mail adresi bellidir ve açıktır.

Bu yayınlar arasında, “İslam Nizamı” adlı kitabın yanı sıra, örgütün köklü değişim ideolojisini yansıtan iki kitap dikkat çekicidir: Birincisi Ahmed-el Kasas’ın

41-Ahmet-el Kasas, s. 202 vd.

(Ercan Tekinbaş), “Doğru Kalkınma”, (Ankara, 2007); ikincisi yazarı belli olmayan ve Ercan Tekinbaş tarafından çevrilen “Kaçınılmaz Son: Hadaratlar çatışması” (Ankara, 2002) adlı kitaplardır.

Birincisi, örgütün temel düşüncelerini ve amaçlarını yansıtmaktadır.

İkincisi, “Dar-ül küfür’de fikri, iktisadi, siyasi ve askeri çatışmalar konularını işlemektedir.

Bu arada İslam düşüncesini, metodolojisini, hukukunu anlatan kitaplar da yayımlanmıştır.42

2-Zor/Şiddet

Hemen belirtmek gerekir ki, Emniyet Genel Müdürlüğünün her dava dosyasında bulunan ve dosyamız içerisine alınan en son güncellenmiş hali ile Hizb-ut Tahrir bilgi notlarında da açıklandığı üzere, bu yayınların hiçbirinde zor/şiddet kullanmaya yönelik kışkırtıcı düşüncelere ve yasalara aykırı, dış dünyaya yansıtılan suç oluşturucu bir davranışa rastlanmamaktadır.

Örgüt, her alanda İslam hukukunun uygulanmasını benimsemiş ve bu hukukun dört temel kaynağı olan Kur’an, sünnet, icma, kıyası esas alarak eylemlerini yürütmeye karar vermiştir. Kuşkusuz örgütün bu inançlarına, özellikle İslam’ın, sadece ruhani bir din değil, bu dünyayı da yönlendiren bir din olması anlayışına göre “Türkiye Cumhuriyeti Devleti”, “Allah katında yasa dışıdır”; meşru değildir. Bu nedenle Türkiye Cumhuriyeti Devleti ve onun gibi yönetilen devletler, İslam’a aykırı olduklarından insanlara baskı (zulüm) yapmaktadır.

Ancak yukarıda belirtildiği ve dosyada bulunan söz konusu bilgi notlarında vurgulandığı üzere, özellikle “cihat”; yalnızca uzak amaç, yani Kur’an hükümlerine ve şer’i temellere yaslanan “raşid-i hilafet devleti” kurulduktan sonra amacı gerçekleştirmek için söz konusu olacaktır. Bu evreden önce cihada başvurulması söz konusu değildir. Esasen İslam’ın yukarıda değinilen kaynakları arasında Hz. Muhammet’in sözel (kavli) sünnetine göre şiddetin yasaklandığı ileri sürülmüştür. Bu sünnet şudur: Akabe biatları sırasında silahlı cihat isteklerini Hz. Muhammed(S:A:V) efendimiz, “Henüz böyle bir buyruk gelmedi” diyerek reddetmiştir.

Nitekim örgütün Türkiye’deki sözcüsü olan, Ankara 11. ACM’nin 18.10.2005 tarih ve 92/314 sayılı kararıyla hüküm giyen ve Yargıtay 9. CD’nin 29.11.2007 tarih ve 8281/8763 sayılı kararıyla hakkındaki hüküm onanan Yılmaz Çelik’in dava dosyaları da bulunan ve Tempo dergisinin 23 Ağustos 2005 tarihli ve 34/924 sayısında (sayfa: 38-43) yayımlanan “Hilafet Bayrağını İstanbul’da Göndere

42-Köklü değişim yayınları (Ankara) arasında çıkan kitaplardan kimileri şunlardır: Takiyuddin en-Nebhani, (Cuma Canpolat), Hızlı Düşün Hızlı Karar Ver, 2007, Takiyuddin eıı-Nebhant, (Cuma Canpolat), Aydın Düşünme, 2007; AbdurRahman el-Maliki (Ercan Tekinbaş), İslam’da Ukubat Nizamı, 2008, Abdiırkahman el-Maliki (Cuma Canpolat), İslam’ın İktisadi Siyaseti, 2007; Ercan Tekinbaş, Sorularla Hilafet ve Halife, 2010; Ahmed et-Daur, (Cuma Canpolat), Beyyinat Hükümleri, 2007; Muhammed Musa, (Hamza Arslan), Devletlerarası Siyaset, 2007; Dôr-ul Ummah, (Cuma Canpolat), Batılıların Gözünde İslam, 2010. Çekeceğiz” başlıklı ayrıntılı demecinde bu anlayışları dile getirmiştir. Hizb-ut Tahrir’in bir siyasal parti olduğunu söyleyen Yılmaz Çelik’e göre, halifelik geri geldiğinde başkenti İstanbul, ikametgâhı Topkapı Sarayı olacaktır; ordu ele geçirilecek, Cem evlerine izin verilmeyecek, İslam’ca yasaklanan heykeller kırılacaktır. Sözcü, bütün bunların tek kurşun atılmadan gerçekleştirileceğini söylemekte ve şöyle demektedir: “Parti hiçbir zaman silahlı mücadele yapmaz ve silahlı mücadele yapan gruplara da destek vermez. Destek olmayışının nedeni, silahlı mücadelenin İslam’a ters düşmesinden kaynaklanmasıdır.” Cihat, koşullarına ve kurallarına göre ancak halifeliğin kurulmasından sonra söz konusu olacaktır. Partinin yapısını anlatan sözcü, devletin şiddete başvurulmadan ele geçirileceğini, partinin yapısının ve amaçlarının neler olduklarını, yukarıda sergilendiği biçimde özetlemektedir. Muhabirin bu amaçların düşçü olduğu yolundaki görüşünü de anlayışla karşıladığını belirten sözcü, Hz. Muhammet döneminden örnekler vermekte, umutsuz olmadığını vurgulamaktadır. Sözcü, kendilerine karşı silahlı bir baskı olması durumunda bile silaha başvurmayacaklarını, nitekim Özbekistan’da on binlerce parti mensubu katledildiği halde silaha başvurmadıklarını, ancak İslam devleti kurulunca bunların hesabının sorulacağını, öcünün alınacağını, İslam devletinin “kimsenin burnu kanamadan, tek bir kurşun atılmadan kurulacağını” yineleyerek belirtmektedir. İslam’ın Amerika, Rusya, İtalya ve İsrail gibi eylemli olarak İslam’la savaşan “harbi olan devletler”le iktisadi, siyasi bütün ilişkisinin yasak olduğunu, onlara karşı cihat ilan ettiğini belirten sözcü, eylemli olarak savaş içinde olunmayan, yani Suriye gibi “harbi olmayan devlet”lerle ilişkilerin süreceğini, bunların İslam devletine katılmamaları durumunda başvergisi (cizye) ödeyeceklerini söylemektedir. Hukuk düzeninin bütünüyle İslami olacağını, söz gelimi başörtüsü olmadan sokağa çıkılmayacağını belirten sözcü, silahlı mücadele eden örgütlerden çok farklı olduklarını, söz gelimi, bunlardan Hizbullah ile tek ortak noktalarının genel olarak İslam olduğunu, onların da İslam düşüncesini benimsediklerini, ancak özellikle metotlarının aynı olmadığını dile getirmektedir.

Dosyalarda bulunan ve çeşitli vesilelerle yayımlanan 12.10.2004, 12.11.2004 bildirilerde de aynı görüşlere yer verildiği görülmektedir.

b- Gelir

Dosyalarda bulunan ve çeşitli vesilelerle yayımlanan 12.10.2004, 12.11.2004 bildirilerde de aynı görüşlere yer verildiği görülmektedir.

b- Gelir

Örgüt, gelirini bu kitapların satışından ve mensuplarının bağışlarından sağlamaktadır.

E- YAŞANAN OLAYLAR

Bilgi notunun 8. ve 9. sayfalarında kimi olaylara değinilmektedir. Bu olayların hiçbirinde zor/şiddet kullanıldığından söz edilmemektedir. Sadece İslam’a saldıranlarla, İslam’a karşı savaşanlarla savaşılması salık verilmektedir: “Sizinle savaşanlara siz de Allah yolunda savaşın! Dördüncü Haçlı saldırısını yok edin!”

Aynı sayfalarda, “Cumhuriyet şüphesiz yıkılacak ve raşid-i hilafet mutlaka kurulacaktır” (... ) “Türkiye’nin Avrupa Birliği üyeliği aklen yanlış, siyaseten tehlikeli, şer’an haramdır” gibi anlatımlara da yer verilmektedir.

F- BİLGİ NOTUNDAKİ DEĞERLENDİRME

Bilgi notu, son çözümlemede, zor/şiddet öğesi bulunmadığından örgüt mensuplarının eylemlerinin 3713 sayılı Terörle Savaşım Yasasının (Terörle Mücadele Kanunu, [TSY]) 1. maddesinde yer alan “terör” tanımına girmedikleri görüşüyle son bulmaktadır.

G-ÖRGÜTÜN YAPISI VE İDEOLOJİSİ ÇERÇEVESİNDE ŞİDDET AÇISINDAN DİKKATİ ÇEKEN KAVRAMLAR

Bu kavramlar, “dar-ül harb”, “dar-ül küfür”, “dar-ül sulh’, “dar-ül ahd”, “dar-ül İslam” ve bu çerçevede “cihat’’tır.

Özellikle konumuzla ilgili olarak “cihat” kavramı, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26 Aralık 2006 tarih ve 9-295/322 sayılı kararıyla “savaş” olarak benimsendiğinden önem kazanmaktadır.

a-“Dar-ül harb”, “dar-ül küfür”, “dar-ül sulh”, “daır-ül ahd”, “dar-ül İslam” kavramları

İslam kamu hukukuna göre dünya “dar-ül harb” ya da “dar-ül küfür” ve “dar-ül İslam” olmak üzere ikiye ayrılmakta; İslam’ın egemenliğinde olan kesim “dar-ül İslam”, olmayan kesim “dar- ül harb” ya da “dar-ül küfür” olarak adlandırılmaktadır. Kimi İslam hukukçularına (fakih) göre ise üçüncü kesime giren ülkeler de vardır. Bunlar da “dar-ül sulh” ya da “dar-ül ahd” diye adlandırılmaktadır. Bu berikiler, İslam’ın egemenliği altında olmayan, ancak bir antlaşma ile İslam devletine bağlı olan ülkelerdir.43

Bir “dar-ül İslam” ülkesinin/toplumunun “dar-ül harb” ülkesine/toplumuna dönüşmesi için şu üç olasılıktan birinin gerçekleşmesi gerekir: 1-Müslüman olmayan toplumların yasalarının yürürlükte olması, 2-Bu ülkenin “dar-ül harb” kesiminde kalan bir ülke ile sınırdaş olması, 3-İslam’ı benimsememekle birlikte bir İslam ülkesinin sınırları içinde yaşayan, hak ve özgürlükleri İslam devletince koruma altına alınan kimselerin (zımmi, ehl-i kitap) bulunması. Müslümanlar, bu üç durumdan birinin gerçekleşmesi sonucu “dar-ül harb” durumuna geçen ülkede yaşamamalı, böyle bir ülkeyi terk etmelidirler.44

b-“Cihat” kavramı

Halife’nin görevlerinden biri de, “dar-ül harb” ülkesini “dar-ül İslam” ülkesine çevirmektir. İşte bu amaçla cihada başvurulacaktır.