muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12535, Karar No: 2015/8879, Tarih: 22.10.2015

kusur yükletilemeyeceğini, kira sözleşmesinin imzalanmasından sonra 21.12.2012 tarihinde binadan numune alındığını, 21.01.2013 tarihinde düzenlenen raporla haberdar olduğunu, mücbir sebebin borcu sona erdirdiğini, talep edilen kazanç kaybı, yeni işyeri bulmak taşınmak için yapılacak masrafların da istenemeyeceğini, manevi tazminat talebinin de yerinde olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; taşınmazın tahliye edilmiş olduğu anlaşıldığından, tahliye ve sözleşmenin feshi davası konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 5.512,00 TL alacağın davalılardan.. ile ...'dan alınıp davacıya verilmesine, fazla talep ile diğer taleplerin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili ile davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosya kapsamına toplanan delillere mevcut deliller takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin ve davalılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Davacı vekilinin depozito alacağına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan 01.11.2012 başlangıç tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesi ile taşınmaz işyeri olarak kullanılmak üzere davacıya kiralanmış olup kira sözleşmesinde kiracı tarafından 1100 TL depozitonun ödendiği belirtilmiştir. Sözleşme kiraya veren davalı ... ile davacı kiracı ... arasında düzenlenmiş olup dosya arasında bulunan tapu kaydına göre diğer davalılar ... ile ...’ın 25.12.2012 tarihinde satış ve pay temliki suretiyle taşınmazı iktisap ettikleri anlaşılmaktadır. Mahkemece davacının bir kısım masraflarla ilgili sunduğu belgelere göre bilirkişi raporunda hesaplanan toplam 5.512,00 TL alacağın davalılar ... ile ...’dan tahsiline karar verilmiştir. Davacının dava dilekçesinde talep ettiği bedeller arasında, dava dilekçesi ekinde sunduğu masraf listesine göre 1100 TL depozito bedeli de mevcut olup davalılar vekili cevap dilekçesinde depozito bedelinin iade edildiğine ilişkin bir beyanda bulunmadıkları görülmektedir. Davacının taşınmazı tahliye ettiği sabit olduğundan davacı tarafından ödenen depozito bedelinin de davacıya iade edilmesi gerekir. Bu sebeple, kira sözleşmesi yapıldıktan sonra taşınmazın davalı kiraya veren ... tarafından diğer davalılar ...ile....’a satılarak devredildiği gözönünde tutularak satıştan sonra davalılardan ...’ün depozito bedelini diğer davalılara teslim edip etmediği üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde depozito alacağının tahsiline ilişkin talebin de reddedilmesi doğru değildir.

3-) Davalılar vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

3-) Davalılar vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 136. Maddesi gereğince; Borcun ifası borçlunun sorumlu tutulamayacağı sebeplerle imkânsızlaşırsa, borç sona erer. Taraflar arasındaki kira sözleşmesinin 4. Maddesinde, kiraya verenin yazılı onayı olmadıkça hiçbir tadilat ve ilave yapılamayacağı, kiracının, kiralayanın onayı ile yapacağı sabit ve taşınabilir değişiklikler eklentiler ve sair dekorasyon için kiralayandan hiçbir masraf ve bedel talep edemeyeceği, kiraya verene haber verilmeden yapılmış olan dekorasyon ve eklentilerin de bu hüküm kapsamında olduğu kararlaştırılmıştır. Taraflar arasındaki kira sözleşmesinin tanzim ve başlangıç tarihi 01.11.2012 tarihi olup davacı kiracı tarafından binanın çürük olduğu ve yıkımı ile ilgili karar alındığı ve bu bakımdan ayıplı olduğu ileri sürülerek sözleşmenin feshi ve yapılan faydalı masrafların davalılardan tahsili istenmiştir. Dava dilekçesinde kiralananın bulunduğu yapı ile ilgili açıklamalar yapılmış olup bizatihi kiralanan işyerinin ayıplı olduğuna dair bir iddia bulunmamaktadır. Kiralananın bulunduğu bina hakkındaki “sertleşmiş beton basınç mukavemeti tayini” deney raporu 22.12.2012 tarihi olup, raporda numune alınış tarihinin 21.12.2012 tarihi olduğu belirtilmektedir. Belediye yapı kontrol müdürlüğünün 11.03.2013 ve 01.04.2013 tarihli yazıları ile taşınmazın mevcut haliyle tehlikeli olduğunun karot sonuçları performans analizleri ile tespit edildiği, 05.03.2013 tarih ve 2536 sayılı yıkım ruhsatı verildiği, yapının riskli yapı olması nedeni ile derhal boşaltılması gerektiği aksi halde 10.04.2013 tarihinde boşaltılacağı bildirilmiştir. Bu durumda kira sözleşmesine konu işyerinin de içerisinde bulunduğu binanın yapı olarak tehlike arzettiği ve yıkılması gerektiği, kira sözleşmesinin imzalanmasından sonraki bir tarihte kira akdi devam ederken anlaşılmış olup, kiralayanın bu durumun ortaya çıkmasında herhangi bir kusuru bulunmamaktadır. sözleşme yapıldıktan sonra ortaya çıkan imkânsızlıkta borçlunun kusuru bulunmazsa, borçlu borcundan kurtulur. Sözleşmenin kurulmasından sonra ortaya çıkan imkânsızlık, borçlunun kusuruna dayanıyorsa, borçlu bu kusurundan dolayı sorumlu olacaktır. Eldeki davada Türk Borçlar kanununun 301.maddesinde düzenlenen, kiralayanın kiralananı sözleşmede amaçlanan kullanıma elverişli bir durumda bulundurma yükümlülüğü, kiralayanın sorumlu tutulamayacağı sebeplerden dolayı sözleşmeden sonra imkansız hale gelmiş olup bu durumda sözleşmenin 4.maddesi ve kiralayanın kusursuz olması da dikkate alınarak davacı kiracının yukarıda açıklanan depozito alacağı dışındaki diğer taleplerinin reddi gerekirken mahkemece davanın kısmen kabulüne dair yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekili ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine 22/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27461, Karar No: 2019/10527, Tarih: 24.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/27461 E.  ,  2019/10527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince sanığın beraatine

Dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Sanığın suç tarihinde katılanın ikametinde bulunan papağanı başka bir papağanla çiftleştirmek amacıyla katılanın evine geldiği, ikamette görüştükleri, sanığın papağanın ayaklarının sakat olduğunu görüp, katılana ilaç olarak ne kullandığını sorduğu ve kendi kuşlarını götürdüğü doktora papağanı götürme hususunda ısrar ederek katılanı ikna ettiği, tanık olarak dinlenen ... ile beraber papağanı alıp gittikleri ve bir daha papağanı geri getirmedikleri, bu şekilde sanığın üzerine atılı dolandırıcılık eylemini gerçekleştirdiği iddia olunan somut olayda; katılan beyanı, sanık savunması, tanıklar beyanı ve tüm dosya kapsamından, tanıkların papağını alan şahsın sanık olmadığı yönündeki beyanları, sanığın tüm aşamalarda inkara yönelik savunmada bulunmuş olduğu, bu savunmanın aksine cezalandırılmasına yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunamadığı gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin eksik incelemeyle hüküm kurulduğuna ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9086, Karar No: 2014/22030, Tarih: 30.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9086 E.  ,  2014/22030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

1-Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten ve

2- Temyiz eden davalılar vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyasyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17295, Karar No: 2013/22771, Tarih: 12.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/17295 E.  ,  2013/22771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 24. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/07/2012 tarih ve 2011/168-2012/166 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılar ile müvekkili arasında 09/04/2009 tarihinde hisse devrine ilişkin protokol imzalandığını, bunun için mali müşavirden rapor alındığını, bedelin 1.695.000 olarak belirlendiğini. 1.099.000 TL şirket alacakları mahsup edildikten sonra 596.000 TL karşılığında bono düzenlenerek davalılara verildiğini, ortaklıktan ayrılma süresinde taraflar arasındaki çekişme nedeni ile davacının bu sözleşmeyi imzalamaya zorlandığını, TTK 520/5 maddesi gereğince pay devri veya devir vaadi hakkındaki sözleşmenin yazılı şekilde yapılarak imzası noterce tasdik edilmemesi halinde geçerli olamayacağını, bu nedenle 09/04/2009 tarihli hisse devrine ilişkin protokolün de geçersiz olduğunu ileri sürerek bu protokol gereğince verilen 13 adet 45.846 TL'lik toplamda 596.000 TL tutan senetlerden dolayı, borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının 2008 tarihinden itibaren şirketi temsile yetkili kılındığını ve şirketin tasfiyesine karar verildiğini, davacının bir başka şirket kurarak aynı alanda faaliyet gösterdiğini, tasfiye kararının uygulanması için tarafların ortak kabulü ile mali müşavirden rapor alındığını ve hisse devrine ön hazırlık olarak 09/04/2009 tarihli protokolün imzalandığını, davacının 596.000 TL bedelde toplam 13 adet senedi davalılara verdiğini ve herhangi bir zorla imza olayının olmadığını, temlik bedelinin alınamadığını ve davacının senetlerin tahsilini engellemek için mallarını üçüncü kişilere devrettiğini, söz konusu protokol imzalandıktan ve müvekkillerinin edimini yerine getirmesinden sonra protokolün iptalini istemenin iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ile davalıların 09/04/2009 tarihinde İstanbul Ticaret Sicil Memurluğu’nun 503598 Sicil numarasında kayıtlı Akademi Yapı Endüstriyel Mühendislik Taahhüt ve Ticaret Limited Şirketi‘nde bulunan davalılara ait hisselerin davacı ve dava dışı ...’a devri konusunda anlaştıkları ve bu anlaşma uyarınca yeminli mali müşavir aracılığı ile şirketin öz sermayesinin tespit edildiği buna göre hisse bedellerinin belirlenerek devir karşılığında hisse senetlerinin nasıl ödeneceğinin düzenlendiği, ve bu ödemelerin tamamlanması için toplam 596.000 TL'nin 13 eşit senet ile ödenmesinin kararlaştırıldığı, bu sözleşmenin hisse devrine ilişkin bir sözleşme olması nedeni ile ve şirketin de limited şirketi olması nedeni ile kanunun öngördüğü şekil olan yazılı ve imzaların noter tarafından tasdik edilmiş bir sözleşme olması gerektiği; ancak 09/04/2009 tarihli protokolde hisselerin devrine muhatap olan şirketin çeşitli şirketlerden olan alacaklarının nasıl ödeneceğinin de bu protokol ile düzenlendiği, bu nedenle de bu protokolün şirketin ve davalıların borç ve alacaklarının tasfiyesine dair protokol olduğu, hisse devrinin yapılacağına ilişkin vaat kısmının geçersiz olduğu; ancak davalılardan ...’nun 26/05/2009 tarihinde Beyoğlu 17. Noterliği'nde dava dışı ... ile imzaları onaylanan hisse devir sözleşmesi ile hisselerini protokolde geçen ...'a devrettiği, diğer davalı ...‘ın da aynı tarih ve aynı noterlikteki imzası onaylanan hisse devir sözleşmesi ile hisselerini davacı ...’a devrettiği, böylece taraflar arasındaki protokolün hisse devri vaadine ilişkin kısmın kanunun aradığı şekilde gerçekleştirildiği ve Ticaret Sicil Gazetesi’nde yayınlanan karara göre devir işleminin kabul edilerek pay defterine kaydedildiği, daha sonra şirket merkezinin 2 kez taşınmasına karar verildiği, ...’ ın şirketi temsil ve ilzama yetkili kılınmasına karar verildiği, böylece şirketteki davalılara ait hisselerin davacıya ve protokolde ismi geçen dava dışı ...‘a devredildiğinin ve yeni hissedarların da şirket üzerinde işlem yapıldığının sabit olduğu, davacı tarafın işlem yapıldıktan yaklaşık 1 yıl kadar sonra bu davayı açmasının ve devir vaadi sözleşmesinin geçersiz olduğunu ileri sürmesinin hakkın kötüye kullanılmasını teşkil ettiği, davacının sözleşmeyi imzalamakta zorlandığına dair iddiadan öte bir delilinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, kararı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20251, Karar No: 2014/5933, Tarih: 13.03.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/20251 E.  ,  2014/5933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçi, emeklilik nedeniyle iş sözleşmesini feshettiğini belirterek, kıdem tazminatının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi olduğu belirtilerek, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulü ile kıdem tazminatı alacağının her iki davalıdan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 56/b maddesi "Üniversiteler ve yüksek teknoloji enstitüleri genel bütçeye dahil kamu kurum ve kuruluşlarına tanınan mali muafiyetler, istisnalar ve diğer mali kolaylıklardan aynen yararlanırlar." hükmünü içermektedir. Yine 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve ...sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, mahkemece her iki davalı bakımından davanın kabulüne ve kabul edilen miktarın her iki davalıdan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş olup, aynı zamanda hükmün (2) ve (...) numaralı bentlerinde peşin harç ve bakiye harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir. Harçlar Kanunu 13/j maddesi kapsamında davalı Üniversite harçtan muaf olduğundan, davalı ... aleyhine harca hükmedilmiş olması hatalıdır. Ancak bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmammalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, hüküm fıkrasının harca ilişkin (2) numaralı bendindeki "davalılardan müştereken ve müteselsilen" sözcüklerinin silinerek yerine "davalı ... Taahüt A.ş.den" sözcüklerinin yazılmasına, yine hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin (...) numaralı bendinin silinerek yerine "davacının peşin yatırdığı 243,... TL harç giderinin davalı ...den, müzekkere ve tebligat gideri 50,00 TL, bilirkişi ücreti 200,00 TL, ... adet tebligat gideri 51,00 TL olmak üzere, toplam 301,00 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, 13/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/74, Karar No: 2015/7448, Tarih: 19.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/74 E.  ,  2015/7448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Takvim Gazetesinin 03/02/2014 tarihli sayısında manşetten, “İşte imam” başlıklı ve 12-13 sayfalarında " Yargıcan" başlıklı yazılar sebebiyle ilgilisi .. ..ın cevap ve düzeltme isteminin kabulü ile tekzip yazısının yayımlanmasına dair .... Sulh Ceza Mahkemesinin 20/02/2014 tarihli ve 2014/115 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin .... Asliye Ceza Mahkemesinin 03/04/2014 tarihli ve 2014/147 değişik iş sayılı kararı aleyhine .. Bakanlığının 10/11/2014 gün ve 66877 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/11/2014 gün ve KYB. 2014-376776 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17/07/2007 tarihli ve 2007-4-117 esas, 2007/175 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; Geneli ilgilendiren ya da ilgilendirmesi gereken tüm olaylar hakkında, halkı objektif ve gerçekleri yansıtacak biçimde aydınlatmak, çeşitli sorunlar üzerinde kamuoyunu düşünmeye çağıracak tarzda tartışmalar açmak, onu toplumsal ve siyasal oluşumlar üzerinde doğru ve gerçeğe uygun bilgilerle donatmak, yöneticileri eleştirmek, uyarmak ve bu yöntemlerle denetlemek, ayrıca içinde yaşadığı toplumun ve tüm insanlığın sorunları konusunda bireyi bilinçlendirmek durumunda olan basına, bu ödevlerini yerine getirirken ihtiyaç duyacağı bir kısım hakların da tanındığı, Bunların; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma hakları olduğu, Temelini Anayasa’nın 28. vd. maddelerinden alan ve 5187 sayılı Basın Yasasının 3. maddesinde düzenlenen bu hakların, basın yoluyla işlenen suçlarda, hukuka uygunluk nedenlerini oluşturduğu, Bilgiyi yayma, eleştirme ve yorumlama haklarının kabulü için, açıklama, eleştiri veya değer yargısı biçimindeki bilginin gerçek ve güncel olması, açıklanmasında kamunun ilgi ve yararının bulunması, açıklanış şekli ile konusu arasında düşünsel bir bağ bulunması, açıklamada “küçültücü” sözlerin kullanılmamasının gerektiği, nazara alındığında somut olayda 'işte imam' ve 'yargıcan' başlıklı haberin niteliği itibariyle basın özgürlüğü kapsamında kaldığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, .... Asliye Ceza Mahkemesinin 03/04/2014 tarihli ve 2014/147 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA, düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmamasına, 19/11/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, .... Asliye Ceza Mahkemesinin 03/04/2014 tarihli ve 2014/147 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA, düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmamasına, 19/11/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Daire çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı,

1- Temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar ve hükümler, olağanüstü ve istisnai bir kanunyolu olan kanun yararına bozma (KYB) yoluyla incelenebilir ise de, uygulamadaki esaslı yanlışlıklar ile esasa etkili usul hataları dışında hakimin takdir, tercih ve delil değerlendirmesine ilişkin konular kapsamında olan ve duruşma açılmadan, evrak üzerinde verilen, uygulamada müteferrik (değişik) iş denilen, hâkimin takdir hakkını kullanarak verdiği “cevap ve düzeltme hakkı”na ilişkin kararların KYB yoluyla incelenip incelenemeyeceğine,

2- Düzeltme ve cevap hakkına dair kararın KYB yoluyla esastan incelenebileceği kabul edildiğinde, söz konusu haberin basın özgürlüğü kapsamında mı yoksa Anayasa'nın 32 ve Basın Kanunu'nun 14. maddelerinde belirtildiği şekilde düzeltme ve cevap hakkı doğuran “kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayın” niteliğinde mi olduğuna ilişkindir.

1- Kanun Yararına Bozma Yasayolunun Niteliği ve Kapsamı

a- Öğretide “olağanüstü temyiz” olarak da adlandırılan “kanun yararına bozma”, temyizden farklı olarak olağanüstü bir yasa yolu olup, koşulları ve sonuçları CMK'nun 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiştir. CMK'nun 309. maddesinin ilk üç fıkrası şu şekildedir: “Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen... Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.”