muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17997, Karar No: 2023/7037, Tarih: 01.11.2023

Mahkememizce yapılan yargılamada, toplanan tüm deliller hep birlikte değerlendirildiğinde, sanığın her ne kadar öz kızına karşı, mağdurun evlenmeden önce başladığı ve evlendikten sonra devam eden bir nitelikli cinsel saldırı ve tehdit eyleminin varlığı iddia edilmiş ise de, devam eden cinsel saldırının, evlendikten sonra da mağdurun olayı ne eşine ve ne de annesi veya herhangi birisine anlatmaması, kolluk güçlerine bildirmemesi, Pendik/İstanbul adresinde başlayıp Gebze adresinde devam ettiği iddia edilen cinsel saldırının hayatın olağan akışına aykırı olması, mağdurun, eşinden ayrıldıktan sonra tekrar babası olan sanığın ikametine yerleşmesi gibi davranışların, mağdurun beyanları ile uyumlu olmadığı, eylemin cürmü atıf niteliğinde olduğu, böylece sanığın müsnet suçları işlediğine dair mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı, somut delil bulunmadığından CMK.'nın 223/2-e maddesine göre sanığın müsnet suçlardan ayrı ayrı Beraatine'' şeklinde hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ile tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.06.2016 tarihli ve 2015/208 Esas, 2016/389 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34762, Karar No: 2016/5883, Tarih: 14.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/34762 E.  ,  2016/5883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

İHBAR OLUNAN :................

Y A R G I T A Y K A R A R I

........... veri giriş elemanı hizmet alım ihalelerini üstlenen firmalardan; ...........ne, .............ne, ...........ne yazı yazılarak;

1-Davacı ile 2009-2013 tarihleri arasında bireysel iş sözleşmelerinin,

2-2009 Ağustos'tan itibaren yol ücreti yerine akbil bileti verilmesi uygulamasına geçilmiş ise buna dair belgeler ve davacıya verilen akbil biletin teslim tutanaklarının,

istenilerek yazı cevabı ile birlikte Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/444, Karar No: 2019/1479, Tarih: 28.02.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/444 E.  ,  2019/1479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

UYGULAMA : Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 155/2,62, 51,52 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan şirketle yaptığı ariyet sözleşmesine göre, bu şirketten satmak üzere aldığı dondurmaların muhafazası için sözleşme süresince kullanılmak üzere 2 adet derin dondurucu da teslim aldığı, ancak sanığın daha sonra dondurucuları katılan şirkete iade etmediğinin iddia ve kabul edilen olayda; sanık savunması, katılan beyanı, ariyet sözleşmesi kapsamı, oluş ve tüm dosya kapsamına göre sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 28/02/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16426, Karar No: 2017/123, Tarih: 03.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/16426 E.  ,  2017/123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3217, Karar No: 2012/6037, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/3217 E.  ,  2012/6037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasanın 6. ve 79/10. (5510 sayılı yasa açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tesbiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı ... San Tic Ltd Şti'ne iadesine, 12/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14280, Karar No: 2011/15866, Tarih: 21.12.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/14280 E.  ,  2011/15866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 06.08.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.07.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayalı geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 529 sayılı parsel lehine, 530 ve 531 sayılı parseller üzerinden bilirkişi raporu uyarınca geçit kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteğinin, geçit tesisinden en az zarar görecek taşınmazdan karşılanması gerekir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut olaya gelince; üzerinden geçit kurulan 530 sayılı parsel 6324 m2, hükmü temyiz eden davalı Hazinenin maliki olduğu 531 sayılı parsel ise 2896 m2 yüzölçümündedir. Fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi geçitin 530 sayılı

parsel üzerinden karşılanması gereklidir.

Mahkemece yapılan bu saptama gözetilerek davacının geçit ihtiyacının 530 sayılı parsel üzerinden karşılanması yerine, 530 ve 531 sayılı parsellerin ortak sınırından geçit tesisi doğru olmamış, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 21.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/601, Karar No: 2020/4247, Tarih: 20.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/601 E.  ,  2020/4247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 17.01.2018 tarih ve 2017/63 E- 2018/27 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 25.10.2019 tarih ve 2018/1544 E- 2019/1065 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının marka başvurusunda bulunduğu “Türk Telekom Cihaz Danışmanı” ibaresi ile müvekkili adına tescilli ve tanınmış olan “Yarına Hazırlayan Cihaz Danışmanı” ibaresinin ayırt edilmeyecek kadar benzer olduğunu, müvekkili tarafından yoğun emek ve etkin tanıtım faaliyetleri sonucunda markanın tüketiciler nezdinde adeta müvekkili ile özdeşleşmiş olan “Cihaz danışmanı” kök markasının davaya konu olan marka başvurusu ile aynı sınıfı kapsadığını, davaya konu olan markanın 38. sınıfta yer alan hizmetlerde tescil edilmek istendiğini, müvekkiline ait davaya mesnet gösterilen markanın da 38. sınıfta tescilli olduğunu, davaya konu “Türk Telekom Cihaz Danışmanı” ibareli markanın müvekkiline ait “Yarına Hazırlayan Cihaz Danışmanı” ibareli markanın yeni bir versiyonu veya cihaz markasının devamı olduğu izlenimini yarattığını, ayniyete varacak ölçüde benzer olduğunu, bu nedenle karıştırma ihtimalinin son derece açık olduğunu, 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesi hükmünce tescil edilmemesi gerektiğini, davalının müvekkilinin tescilli olan markalarının itibarından haksız avantaj elde edeceğini, markaların ayırt edici karakterine zarar vereceğini, davalı ... başvurusunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek TPMK YİDK’nın 12.12.2016 tarih ve 2016-M-1112302 sayılı kararının iptaline, 2016/06143 başvuru numaralı “TÜRK TELEKOM CİHAZ DANIŞMANI” marka başvurusu tescil edilmişse hükümsüzlüğüne ve sicilinden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin Türkiye’nin önde gelen telekomünikasyon ve teknoloji hizmetleri sağlayıcısı olduğunu, taraf markaların benzer olmadığını, davacı markasının esaslı unsurunun “CİHAZ DANIŞMANI” ibaresi olmadığını, markada “YARINA HAZIRLAYAN” ibaresinin de bulunduğunu, bu nedenle markalar arasında iltibas ihtimalinin bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, "Türk "Telekom Cihaz Danışmanı" ibaresinin dava konusu edilen 38. sınıftaki hizmet sınıfı yönünden "Türk Telekom" şeklinde baskın ibare ön plana çıktığından 7/1-c maddesinde belirtilen "Ticaret alanında cins, çeşit, vasıf, kalite, miktar, amaç, değer, coğrafi kaynak belirten veya malların üretildiği, hizmetlerin yapıldığı zamanı gösteren veya malların ve hizmetlerin diğer karakteristik özelliklerini belirten işaret ve adlandırmaları münhasıran veya esas unsur olarak içeren markalar" mutlak ret sebebi sayılamayacağı, 556 sayılı KHK'nın 8/1 maddesi anlamında somut olaya bakıldığında davalının "Türk Telekom Cihaz Danışmanı" ibareli başvurusu ile davacının "Yarına Hazırlayan Cihaz Danışmanı" markası arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, davalı tarafın marka başvurusunun kötü niyetli yapıldığının kanıtlanmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstinaf Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davacı tarafın davalının marka başvurusuna yaptığı itirazında 556 sayılı KHK'nın 7/1-c maddesine de dayandığı, bu kapsamda dava konusu YİDK kararında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesinin yanında 7/1-c maddesinin de değerlendirildiği, işbu davanın da söz konusu kararın iptaline yönelik açılmış bulunması nedeniyle mutlak ret nedeni olan 556 sayılı KHK'nın 7/1-c maddesinin mahkemece değerlendirilmiş bulunmasında bir isabetsizlik olmadığı, "Türk "Telekom Cihaz Danışmanı" ibaresinin dava konusu edilen 38. Sınıftaki hizmet sınıfı yönünden 556 sayılı KHK'nın 7/1-c maddesinde belirtilen mutlak ret sebebi taşımadığı, davalının "Türk Telekom Cihaz Danışmanı" ibareli marka başvurusu ile davacının "Yarına Hazırlayan Cihaz Danışmanı" ibareli mesnet markası arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sescil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, davalı tarafın marka başvurusunun kötü niyetli yapıldığının kanıtlanmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 20.10.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20710, Karar No: 2014/15530, Tarih: 30.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/20710 E.  ,  2014/15530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2013

NUMARASI : 2008/357-2013/636

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacıya yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.