muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10451, Karar No: 2014/16609, Tarih: 10.09.2014

Mahkemece; davacının tıbbı tanıtım temsilcisi olarak, sorumlu olduğu bölgede davalıya ait ilaçların tanıtımını yaptığı ve iş sözleşmesinin tanıtımını yaptığı ilaçların ... satış değerlerinin bölge ve Türkiye ortalamalarının altında kaldığı gerekçesiyle savunması alınarak performans düşüklüğü nedeniyle feshedildiği, davacı ve davacı ile aynı ilaçların tanıtımını yapan tıbbi tanıtım mümessillerinin performanslarını gösterir belgeler göz önüne alındığında davacının 2011 ve 2012 yıllarında performansının düşük olduğu, performetre sonuçlarına göre, davacının fesih tarihi itibariyle 77 kişilik bölüm sıralamasında 67.ci, 10 kişilik bölge sıralamasında ise 7.sırada yer aldığı, kendisi ile aynı bölgede ve bölümde eşit trafik koşulları ve bölge şartları ile çalışan ekip arkadaşları arasında son sıralarda tanıtım performansı gösterdiği, davalı şirketin personel ve performans yönetmeliğinde yer alan prosedürlere uygun performans takip ve değerlendirme yapmasına rağmen davacının performansını arttıramadığı, performans ölçümü objektif olarak yapılan davacıya performans düşüşlerinin bildirildiği, gelişimi için uygulanacak aksiyonların birlikte kararlaştırıldığı, buna rağmen davacının fesih tarihi itibariyle bölge sıralamasında son sıralarda yer aldığı ve bu durumun ise davacının performansının düşük olduğunu gösterdiği, davalı işverenin, feshin son çare olması ilkesinin gerekleri doğrultusunda, " feshin son çare olma " ilkesine uygun hareket ettiği, davacının iş sözleşmesinin 4857 sayılı yasanın 19. Maddesinde belirtilen fesih usulüne uygun olarak feshedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/2 maddesi uyarınca “feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir”. İşçi fesihte sebep gösterilmediği veya gösterilen sebebin geçerli olmadığı iddiasında bulunacaktır. İspat yükü ise işverendedir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia etmesi durumunda, bu iddiasını ispatla yükümlüdür (m. 20/f.2). İşçinin feshin başka bir sebebe dayandığını iddia etmesi ve bunu ispatlaması, işverenin geçerli fesihle ispat yükünü ortadan kaldırmaz.

Gerek işverenin geçerli sebebin varlığı gerekse işverenin gösterdiği sebep dışında bir sebeple dayandığı ileri sürülmesi durumunda bu vakıalar bir hukuki işlem olmadığından takdiri delillerle ispatı mümkündür.

Gerek işverenin geçerli sebebin varlığı gerekse işverenin gösterdiği sebep dışında bir sebeple dayandığı ileri sürülmesi durumunda bu vakıalar bir hukuki işlem olmadığından takdiri delillerle ispatı mümkündür.

İşçinin performans ve verimlilik sonuçlarının geçerli bir nedene dayanak olabilmesi için objektif ölçütlerin belirlenmesi zorunludur. Performans ve verimlilik standartları işyerine özgü olmalıdır. Objektiflik ölçütü o işyerinde aynı işi yapanların aynı kurallara bağlı olması şeklinde uygulanmalıdır. Performans ve verimlilik standartları gerçekçi ve makul olmalıdır. Performans ve verimlilik sonuçlarına dayalı geçerli bir nedenin varlığı için süreklilik gösteren düşük veya düşme eğilimli sonuçlar olmalıdır. Koşullara göre değişen, süreklilik göstermeyen sonuçlar geçerli neden için yeterli kabul edilmeyebilir. Ayrıca performans ve verimliliğin yükseltilmesine dönük hedeflere ulaşılamaması tek başına geçerli neden olmamalıdır. İşçinin kapasitesi yüksek hedefler için yeterli ise ancak işçi bu hedefler için gereken gayreti göstermiyorsa geçerli neden söz konusu olabilir.

Diğer taraftan, performans değerlendirilmesinde objektif olabilmek ve geçerli nedeni kabul edebilmek için, performans değerlendirme kriterleri önceden saptanmalı, işçiye tebliğ edilmeli, işin gerektirdiği bilgi, beceri, deneyim gibi yetkinlikler, işyerine uygun davranışlar ve çalışandan gerçekleştirmesi beklenen iş ve kişisel gelişim hedeflerinde bu kriterler esas alınmalıdır. Bir başka anlatımla, çalışanın niteliği, davranışları ve sonuçta ulaştığı hedef önemli olmaktadır. Bu kriterler çalışanın görev tanımına, verimine, işverenin kurumsal ilkelerine, uyulması gereken işyeri kurallarına uygun olarak objektif ve somut olarak ortaya konmalı ve buna yönelik performans değerlendirme formları hazırlanmalıdır. İşyerine özgü çalışanların performansının değerlendirileceği, Performans Değerlendirme Sistemi geliştirilmeli ve uygulanmalıdır.

Performansa dayalı üretim yapan veya hizmet veren işletmeler, mutlaka önceden performans değerlendirme sistemi oluşturmalıdırlar. Performans standartları işyerine özgü olmalıdır.

Performansa dayalı üretim yapan veya hizmet veren işletmeler, mutlaka önceden performans değerlendirme sistemi oluşturmalıdırlar. Performans standartları işyerine özgü olmalıdır.

Dosya içeriğine göre davacının iş akdi davalı işverence performans düşüklüğü gerekçesiyle feshedilmiştir. Davacının davalı işyerinde tıbbi tanıtım mümessili olarak çalıştığı, doktor ve hastane ziyaretleri ile ilaç tanıtımı yaptığı, buna göre davacının asıl görevinin ilaç tanıtımı olduğu, tanıtım sonrası ilaçların satılması ise hasta sayısı, hastanın bağlı olduğu sosyal güvenlik kurumu, doktorun tercihi, eczacı ve hastanelerin talebi gibi tanıtım dışındaki dış etkenlere bağlı olduğu, salt satış oranına bağlı olarak dış etkenler dikkate alınmadan verimlilik değerlendirmesinin objektif olmayacağı, ayrıca davacı ile yapılan 07.02.2012, 25.04.2012,13.08.2012 tarihli koçluk formlarında bölüm ve ürün stratejilerine uygun tanıtım yönünde davacının başarılı olduğu, ürün ve kartlar ile ilgili mesajları doğru aktardığı ikili ilişkiler ve sosyal iletişim kurma becerisinin de beklenenin üzerinde olduğu bölge müdürünce ifade edilmiştir. Davacıya bütün bu formlarda reçete isteme ve reçete sayısını arttırma yönünde baskı yapıldığı görülmektedir. Ayrıca davalı tarafça dosyaya ibraz edilen ... Personeli Tanıtım Yönetmeliğinin 4. Bölümünde Gelişim Değerlendirme ve Takip aşamasını düzenleyen 5. maddesinde tanıtım alanında yetersizliği mevcut personelin gelişim planın yapılarak desteklenmesi ve başarısız olması durumunda ihtar edilerek yine desteklenmesi ve ikinci kez ihtar edilip bu süreçten sonra da gelişim planı sonucunda başarısız olması halinde iş akdinin feshedileceği düzenlemesi mevcuttur. 13.08.2012 koçluk formunda davacının gelişim takip aksiyon bitiş tarihi 23.10.2012 tarihi belirtilmiş olmasına rağmen davalı tarafça bu aşama gözetilmeksizin 19.9.2012 tarihinde savunması talep edilmiş ve davacının aynı tarihli savunmasında belirtilen hususlar dikkate alınmaksızın 22.09.2012 tarihinde iş akdi feshedilmiştir. Davacının doktor, hastane ve eczane ziyaretlerinin tam olarak yerine getirmediği yani tanıtım faaliyetini yerine getirmediği iddia ve ispat edilmemiştir. Salt davacı dışında gerçekleşen tanıtımın reçeteye dönüşmemesi kısmı yukarıda belirtildiği üzere davacı dışında gerçekleşen olgularla da ilişkilidir. Bu nedenle davanın kabulü gerekirken yazılı gerekçe ile reddi isabetsiz olmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni ve talebi dikkate alınarak davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni ve talebi dikkate alınarak davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Alınması gereken 25.20 TL harçtan peşin alınan 21.15 TL harcın tenzili ile bakiye 4.05 TL harç giderinin davalıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacının yapmış olduğu 99.60 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan ...'ne göre 1.500 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10.09.2014 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8410, Karar No: 2008/10941, Tarih: 13.11.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/8410 E.  ,  2008/10941 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Antalya 2.İcra Mahkemesi

Tarih :02.06.2008

Nosu :1125-488

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılardan Latife ...ile davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

Verilen önceki hükmün Dairemizce bozulması üzerine mahkemece davacılar Nermin... ve Kazım... mirasçılarının davalarının kabulüne, Latife ....’nın davasının reddine karar verilmiş; hüküm davacı Latife ...ve davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davalılarca konulan ve 13.12.2000 tarihinde kesinleşen haczin, yasal iki yıllık süre içinde (İİK.m.106) satış istenmemesi nedeniyle satış tarihi olan 22.07.2003 tarihi itibariyle düşmüş bulunmamasına (İİK.m.110) göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca reddi gerekmiştir.

2- Davacı Latife ...’nın temyiz itirazına gelince; adı geçenin 03.06.2002 tarihli haczi satış tarihinde ayakta olup, bu haciz diğer davacıların haczi ile aynı tarihi taşıdığından satış bedelinin aralarında garameten taksimi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2 ) sayılı bentte açıklanan nedenle davacı Latife ...vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 13.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2271, Karar No: 2024/5350, Tarih: 04.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2271 E.  ,  2024/5350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/165 E., 2024/158 K.

KARAR : Başvurunun Kabulü ile Yeniden Hüküm Kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/744 E., 2023/1066 K.

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı baba vekili dava dilekçesinde özetle; boşanma kararı ile kurulan kişisel ilişkinin yetersiz olduğunu belirterek müvekkili ile çocuğu arasındaki kişisel ilişkinin arttırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı anne vekili cevap dilekçesinde özetle; çocuğun baba ile her görüşme sonrası hastalandığını, en son gittiğinde çocuğa akut stres reaksiyonu teşhisi konulduğunu, davacı babanın 3 yıl boyunca çocuğu görmediğini, farklı şehirlerde yaşadıklarını, babanın çocuğu alıp getirmesinin çocuğu etkileyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, küçüğün 16.01.2018 doğumlu olduğu, velâyetinin annesinde olup babasıyla kişisel ilişki kurduğu, babasıyla kurulan kişisel ilişki sürelerinde çocuğun rahatsızlandığı, aldırılan uzman raporunda; çocuğun babasını görmek istemediği yönünde ifade de bulunduğu, babasına karşı korku duygusunun geliştiğinin bildirildiği, çocuğun öğretmeni ve okul müdürünün babayı tanımadıklarını, hiç okula gelmediğini beyan ettikleri, tanık beyanları ile sabit olduğu üzere davacı babanın uzun süre çocuğunu görmemesi nedeniyle boşanma kararında kurulan kişisel ilişki süresinde babanın çocukla kişisel ilişki kurulmasına dikkat ederek çocuktaki babayı tanıyıp baba ile bağ kurma aşamasına kadar Kayseri 5. Aile Mahkemesinin 2018/666 Esas 2019/263 Karar sayılı ilamı ile belirlenen kişisel ilişki süresinin bu aşamada yeterli olduğu, kişisel ilişki süresinin arttırılmasının küçüğü olumsuz yönde etkileyeceği yönünde kanaat oluştuğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı baba vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı baba vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı baba vekili; davanın reddi kararının hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, İlk Derece Mahkemesi kararında gösterilen gerekçeler ile davanın reddi kararının hatalı olduğu, zira, gerek dinlenen tanık beyanları gerekse dosya kapsamında alınan sosyal inceleme raporu uyarınca davacı ile ortak çocuk arasındaki mevcut kişisel ilişki düzenlemesinin yetersiz olduğu, davalı çocuğun baba ile her görüştüğünde huzursuzlandığını, sürekli ağladığını ve hatta bayıldığını, çocuğa "Akut Stres Reaksiyonu" teşhisi konulduğunu ileri sürerek buna ilişkin tedavi evraklarını sunduğu, ortak çocuk ...`nın 16.01.2018 doğumlu olduğu, inceleme tarihi itibariyle çocuk 6 yaşını doldurduğu, yaşı itibariyle yatılı kalabilecek dönemde olduğu, davalının ibraz ettiği 01.10.2022 tarihli rapor hükme esas alınacak nitelikte olmayıp tanı olarak belirtilen rahatsızlığın neden kaynaklı olduğunun, bulguların belirtilmediği, dosyada sosyal inceleme uzmanından alınan rapor gözetildiğinde ise mevcut düzenlemenin oldukça yetersiz olup çocuğun üstün yararı gereğince davalı baba ile ortak çocuk arasındaki kişisel ilişkinin düzenlenmesinin daha geniş süreli olması gerektiği, ortak çocuğun inceleme tarihi itibariyle yaşı, davalı babanın Gülağaç ilçesinde ikamet etmekte olması, mevcut kişisel ilişki düzenleme süresinin çok kısa olması nedeniyle çocuk ile babanın birlikte yeterince bir arada olmamaları ve bunun neticesinde çocuğun babasını yeterince tanıyamadığı, alışamadığı dolayısıyla her görmesinde huzursuzlandığı, bunun ancak gerekli yoğunlukta görüşmeler ve bir arada olma ile giderilebileceği gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, çocuk ile davacı baba arasında her ayın 1. ve 3. haftası cumartesi günü sabah saat 10.00'dan pazar günü saat 18.00'e kadar, her yıl dini bayramların 2.günü sabah saat 10.00'dan 3. günü akşam 18.00'e kadar ve her yıl sömestr tatilinin 1.günü sabah saat 10.00'dan, 7.günü akşam 18.00' e kadar, her yıl 1-31 Temmuz tarihleri arasında; 1 Temmuz günü sabah saat 10.00'dan 31 Temmuz günü saat 18.00'e kadar kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı anne vekili; davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı baba ile çocuk arasında yeniden düzenlenen kişisel ilişkinin çocuğun menfaatine uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı anne vekili; davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı baba ile çocuk arasında yeniden düzenlenen kişisel ilişkinin çocuğun menfaatine uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 323 üncü maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri. Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi'nin 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7599, Karar No: 2011/2638, Tarih: 23.03.2011

**17. Hukuk Dairesi         2010/7599 E.  ,  2011/2638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak iddiasının reddi davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, Uşak 2.İcra Müdürlüğünün 2007/2152 Esas sayılı takip dosyasında 8.6.2007 tarihinde haczedilen menkuller üzerinde davalı 3.kişi ...'in istihkak ididasında bulunduğunu, İİK.nun 99. maddesine göre yapılan haciz İİK.nun 97. maddesi uyarınca borçlu elinde yapılmış sayılması gerektiğini ileri sürerek öncelikle şikayetin kabulü ile işlemin iptalini talep etmiş, bu istemin kabul edilmemesi halinde 3.kişinin istihkak iddiasının reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar 3.kişi ve borçlu davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davacının şikayetinin reddine, istihak yönünden davanın kabulü ile 3.kişinin istihkak iddiasının reddine karar verilmiş; hüküm, davalı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, haciz yapılan adreste davacı 3.kişiden önce borçlu ticari faaliyet göstermiş olup borçlu ile 3.kişi arasındaki işlemin ticari işleme devri niteliğinde olmasına, İİK.nun 44. ve 280. maddesine uygun olarak yapılmış bir devir bulunmamasına BK.nun 179. maddesi uyarınca da işletmenin borçlarından devri alan davacının sorumlu tutulması gerekmesine göre, davalı 3.kişi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 355,65 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı 3.kişiden alınmasına 23.3.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3230, Karar No: 2006/5576, Tarih: 25.05.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/3230 E.  ,  2006/5576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır.

Davalı vekili alacaklarının çekten kaynaklandığını, borçlu şirketin stok kayıtlarından alınan örneklerin haciz tutanağı haline dönüştürülmesinin muvazaa anlamına gelmeyeceğini; müvekkilinin dava dışı ... Dış Tic. Tekstil San. ve Paz. Ltd. Şti.nin müdürü olduğunu ve yapılan protokole göre bu şirketçe dava dışı borçluya satılan malların bedeline karşılık alınan çekin takibe konulduğunu, ayrıca müvekkilinin borçluya 84.000,-USD. mali yardımda bulunduğunu ve çekin karşılıksız çıkması üzerine borçlu şirket yetkilisi hakkında suç duyurusunda bulunulduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre; davalının ödünç verdiği para ve protokol gereği borçluya satılan mallar toplamının takip dayanağı çekten fazla olduğu, bakiyenin ödendiği hususunda bir savunma olmadığı ve alacağın garanti altına alınmamasının muvazaanın kanıtı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde iadesine, 25.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.