muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/965, Karar No: 2015/1286, Tarih: 17.03.2015

Diğer yandan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 1086 sayılı Kanundan farklı olarak iddia ve savunmanın genişletilmesi yahut değiştirilmesi yasağını dava ve cevap dilekçesinin verilmesiyle başlatmamış; bu yasağı, dilekçelerin karşılıklı verilmesinin tamamlanmasına, bazı hallerde ön inceleme duruşmasına kadar ileriye ötelemiştir. Tarafların bu haklarını kullanabilmeleri, dilekçelerin karşılıklı olarak verilmesini veya bunun için kanunda belirlenen sürelerin geçmesini gerekli kılar. Bazı hallerde dava dilekçesindeki talebe göre görevli olmayan mahkemenin cevap dilekçesi, cevaba cevap dilekçesi veya ikinci cevap dilekçesinin verilmesinden sonra görevli hale gelmesi mümkün bulunmaktadır. Ayrıca 6100 sayılı Kanun, eskisinden farklı olarak, görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi üzerine dosyanın görevli veya yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etme hakkını davalıya da tanımıştır (m. 20/1). Görevsizlik veya yetkisizlik kararı üzerine davaya bir başka mahkemede devam edilmemesi halinde davalıya kararı veren mahkemeden yargılama giderlerini talep etme hakkı da vermiştir (m. 331/2 son cümle). Davalının ve davacının bu haklarını kullanabilmesi, dava ve cevap dilekçelerinin kendisine tebliğ edilmiş olmasını gerektirir.

6100 sayılı HMK'nın 114. maddesi uyarınca dava şartlarından olan görev konusunda aynı Kanunun 138. maddesi uyarınca dosya üzerinden karar verilebilir ise de, ancak bunun için dilekçe teatisinin tamamlanması gerekir. Dava dilekçesi davalıya tebliğ edilmiş ancak süre beklenmeden görevsizlik kararı verildiğinden bu şekilde görevsizlik kararı verilmesi HMK'nın 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkına da aykırılık oluşturmaktadır.

Bütün bu hükümlerden, dilekçeler teatisi tamamlanmadan görevsizlik kararı verilemeyeceği sonucuna ulaşıldığından kararın usul yönünden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 17.03.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Bütün bu hükümlerden, dilekçeler teatisi tamamlanmadan görevsizlik kararı verilemeyeceği sonucuna ulaşıldığından kararın usul yönünden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 17.03.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Mahkemenin görevli olması. HMK 114/1-c maddeye göre dava şartıdır. Göreve ilişkin kurallar kamu düzenindendir. (HMK 1. md.) “Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler.” (HMK 115. md.)Yasada açıkça dava şartlarının her aşamada mahkemece kendiliğinden araştırılacağı düzenlendiğinden henüz taraflara tebliğ yapılmadan tensip aşamasında dahi mahkemenin görevsiz olması halinde usulden red kararı verilebilir. HMK 137, 138 ve 140. maddedeki ön inceleme aşamasında dava şartlarının inceleneceğine dair düzenlemeler, henüz incelenmemiş ise tahkikata geçilmeden önce dava şartlarının incelenmesi zorunluluğunu belirtmektedir. Bu hükümler her aşamada dava şartlarının incelenebileceğine dair 115. madde düzenlemesine inceleme zamanı bakımından en erken zaman olarak sınır çizen bir düzenleme olmayıp incelemenin en geç ne zaman yapılması gerektiğini göstermektedir.

HMK 138. maddenin (karşılığı 143.madde) gerekçesinde bu hususa şöylece açıklık da getirilmiştir: “Usule ilişkin hususlar, şeklî nitelik taşıdıklarından yargılamanın başında, dosya üzerinden de incelenerek karara bağlanabilir. Ancak, mahkeme, kararını vermek için tarafların dinlenmesine ihtiyaç duyuyorsa, bunu da tahkikat aşamasında değil, ön inceleme oturumunda yapacaktır. Böylece dava şartları ve ilk itirazlarla ilgili sorunların, en geç tahkikat başlamadan, ön inceleme duruşması sonunda karara bağlanması amaçlanmıştır.”

Davanın gerekli tüm aşamalarının görevli mahkemece yerine getirilmesi davanın tarafları için daha teminatlıdır. Görevli mahkeme nedeniyle basit ya da yazılı yargılama usulünün uygulanması gereken hallerde uzatılmış cevap süresi (HMK 127 ve 317. md.), iddia ve savunmayı genişletme yasağının sınırları (HMK 141 ve 319. md.) gibi bazı konularda farklı kurallara yer verilmiş olduğundan dilekçeler safhası ve ön inceleme aşamasının görevsiz mahkemede yapılması açılan davanın niteliğine göre uyulması gereken usul kurallarının tam olarak uygulanmamasına da yol açacağından bu sakıncalar nedeniyle dahi belirlenebildiği en erken aşamada görev hususunun incelenmesi gerekir.

Somut olayda mahkemece dilekçeler safhası tamamlanmadan görevsizlik kararı verilmesi HMK 125. maddedeki kamu düzenine ilişkin açık yasa hükmüne uygun ise de görevsizlik kararının dosya kapsamı ve yasaya uygun olup olmadığı değerlendirilmelidir.

Somut olayda mahkemece dilekçeler safhası tamamlanmadan görevsizlik kararı verilmesi HMK 125. maddedeki kamu düzenine ilişkin açık yasa hükmüne uygun ise de görevsizlik kararının dosya kapsamı ve yasaya uygun olup olmadığı değerlendirilmelidir.

Davacı tarafın dayandığı sözleşmeye göre, internet sitesi sahibi olan davacıya ait sitede gelinlik satıcısı olan davalının satışını yaptığı gelinliklerin 12 ay boyunca belli ücret karşılığında tanıtımının yapılacağı anlaşılmaktadır. Davacı tacir olup davalının tacir olduğuna dair dosyada delil yoktur. 6502 sayılı Kanun'un 3/1-k maddesine göre tüketici ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişidir. Davalı gelinlik satabilmek şeklinde mesleki amaçlarla sözleşme düzenlemiş olup tüketici durumunda bulunmadığından tüketici mahkemesinin görevli olduğu bir tüketici işlemi bulunmamaktadır. Bu nedenle tüketici mahkemesinin görevli olduğuna dair verilen usulden red kararı yerinde değildir.

Bu durumda davalının tacir olup olmadığı araştırılarak tacir ise her iki taraf da tacir ve dava konusu ticari işletmeleri ile ilgili olduğundan ticaret mahkemesi görevli olacağı için davaya bakılması şayet davalı tacir değil ise bu kez asliye hukuk mahkemesi görevli olacağından buna göre karar verilmesi gerektiği halde tüketici mahkemesinin görevli olduğuna dair verilen karar yerinde olmadığı için mahkeme kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2020/953, Karar No: 2020/5778, Tarih: 09.12.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/953 E.  ,  2020/5778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 17.04.2018 tarih ve 2014/323 E. - 2018/101 K. sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12.12.2019 tarih ve 2018/1745 E. - 2019/1289 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin kozmetik, kişisel bakım ve temizlik sektöründe 1976 yılından bu yana Türkiye’de ve dünyanın pek çok ülkesinde faaliyet gösteren imalat ve pazarlama şirketlerinden biri olduğunu, ürünlerinde kullandığı AROMEL, BELLİSİMA, FİRST CLASS, PRİVACY, EMOTİON MATCH gibi markalarının her birisinin yüksek bilinirlik ve tanınmışlık seviyesine ulaştığını, AROMEL markasının ilk defa 1981 yılında tescil ettirildiğini ve bugüne kadar AROMEL markası ile başlayan 70’den fazla markanın seri marka oluşturacak şekilde tescil ettirildiğini, AROMEL ibaresinin aynı zamanda müvekkilinin ticaret unvanının da esas unsuru olduğunu, 2008 yılında Aromel Kozmetik Pazarlama Dağıtım Turizm ve Ticaret A.Ş. ünvanlı şirketi kendi bünyesine almak suretiyle pazarlama ve dağıtım faaliyetlerini ana iştigal konusu olarak bünyesine kattığını, müvekkili şirketin televizyon, radyo ve yazılı basın aracılığıyla yaptığı tanıtım ve reklam faaliyetleri sonucunda AROMEL markasını ve ticaret unvanını toplumun önemli bir kesimi tarafından bilinen bir unvan ve marka haline getirdiğini, davalı şirketin ARUMEL ibaresinin 35. sınıf hizmetlerde tescili için diğer davalı kuruma başvurduğunu, başvuruya karşı yaptıkları itirazın nihai olarak YİDK tarafında reddedildiğini, halbuki ARUMEL ibareli başvuru ile müvekkiline ait AROMEL ibareli marka arasında iltibasa yol açacak derecede benzerlik olduğunu, davalı şirketin tescil başvurusu kapsamındaki hizmetler, müvekkili şirketin marka tescil belgeleri kapsamında yer almamakla birlikte pazarlama hizmetlerinin müvekkili

şirketin ana iştigal konusunu oluşturduğunu, ayrıca pazarlama hizmetleri bakımından davalı başvurusunun müvekkili şirketin ticaret unvanına tecavüz teşkil ettiğini, bu nedenle de başvurunun reddedilmesinin gerektiğini, davalı şirket başvurusunun 556 sayılı KHK’nın 8/3. ve 8/4. maddeleri karşısında da tescil edilemeyeceğini ileri sürerek, TPMK YİDK’nın 20.05.2014 tarihli ve 2014/M-7306 sayılı kararının iptaline, tescil edilmiş olması halinde davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markaların kapsamlarındaki mal ve hizmetlerin farklı bulunduklarını, dolayısıyla 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi koşullarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket, davaya cevap vermemiş ve herhangi bir savunmada bulunmamıştır.

İlk derece mahkemesincei iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; gerek YİDK kararının iptali gerekse hükümsüzlük davası yönünden, dava konusu 2012/44196 sayılı ARUMEL ibareli marka başvurusu ile AROMEL ibaresini içeren davacı markaları arasında işaret bakımından yüksek düzeyde benzer olmasına rağmen, davaya konu marka başvurusu kapsamındaki tüm hizmetler yönünden emtia benzerliği koşulu mevcut olmadığından, taraf markaları arasında 556 sayılı KHK’nın 8/1-b.maddesi hükmü anlamında iltibas tehlikesinin bulunmadığı, davacının AROMEL markasının kozmetik ve parfümeri sektöründe tanınmış kabul edilebileceği, marka işaretleri arasındaki yüksek düzeyli benzerlik ve davacı markasının tanınmışlık yoluyla güçlendirdiği ayırtediciliği nazara alındığında, tüketicilerin taraf markalarını bağlantılı algılayabileceği nitelikteki 24. ve 25.sınıf tekstil ve giyim ürünlerinin pazarlanmasına ilişkin 35/06. sınıf çekişmeli hizmetler, yani 35/06. alt grupta "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için her türlü kumaşlar ve koruyucu amaçlar dışında her türlü iç dış ayak ve baş giysilerinin bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)" hizmetleri yönünden 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesinin uygulanma koşullarının oluştuğu, çekişmeli diğer hizmetler bakımından ise 556 sayılı KHK’nın 8/4.maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, dosya kapsamında davacı yanın, uyuşmazlık konusu hizmetlerle ilgili olarak 556 sayılı KHK’nın 8/3.maddesi hükmü anlamında öncelikli hak sahipliği iddiasını ispata yarar delil bulunmadığı, davacı yanın, uyuşmazlık konusu hizmetlerle ilgili olarak 556 sayılı KHK’nın 8/5.maddesi hükmü anlamında öncelikli hak sahipliği iddiasını ispata yarar delil sunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, TPMK YİDK'nın 20.05.2014 tarihli ve 2014/M-7306 sayılı kararının, 35/06.sınıfta "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için her türlü kumaşlar ve koruyucu amaçlar dışında her türlü iç dış ayak ve baş giysilerinin bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)." hizmetleri yönünden iptaline, YİDK kararının iptaline yönelik fazlaya dair talebin reddine, hükümsüzlük talebinin kısmen kabulü ile davalı adına tescilli 2012/44196 sayılı ARUMEL ibareli markanın tescilli olduğu 35/06.sınıfta "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için her türlü kumaşlar ve koruyucu amaçlar dışında her türlü iç dış ayak ve baş giysilerinin bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)

.sınıfta "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için her türlü kumaşlar ve koruyucu amaçlar dışında her türlü iç dış ayak ve baş giysilerinin bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)." hizmetleri yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, hükümsüzlüğe ilişkin fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı TPMK vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; 556 sayılı KHK'nın 53.maddesine dayalı olarak açılan TPMK YİDK kararlarının iptali davasındaki hukuki durumun, iptali istenilen YİDK kararının verildiği tarih itibariyle ve itiraz aşamasında kuruma sunulan delillerle sınırlı olarak değerlendirilmesi gerektiği, davacı tarafça marka başvurusuna itiraz aşamasında sözkonusu markaların tanınmışlığını gösterir herhangi bir delil sunulmadığı, bu itibarla kendisine sunulan delillerle sınırlı olarak inceleme yapan YİDK'ın davacının 556 sayılı KHK'nın 8/4.maddesi kapsamında tanınmışlığa dayalı itirazının reddine ilişkin kararının yerinde olduğu gerekçesiyle, davalı TPMK vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak ve yeniden hüküm kurularak, TPMK YİDK kararının iptali istemli davanın reddine, marka hükümsüzlüğüne ilişkin davanın ise kısmen kabulü ile davalı şirket adına tescilli 2012/44196 sayılı "ARUMEL" ibareli markanın tescilli olduğu 35/06.sınıfta yer alan "Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için her türlü kumaşlar ve koruyucu amaçlar dışında her türlü iç dış ayak ve baş giysilerinin bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir)." hizmetleri yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, hükümsüzlüğe ilişkin fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09.12.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2422, Karar No: 2024/17099, Tarih: 17.12.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/2422 E.  ,  2024/17099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ: Hakaret

HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 19.07.2024 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun'un 64/1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu,

Anlaşıldığından, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görülerek Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Tekirdağ 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24771, Karar No: 2018/21057, Tarih: 21.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/24771 E.  ,  2018/21057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı T.C. Sağlık Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı Bakanlık vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Yapılan yargılama sonucunda davalı Bakanlığa harç yükletilip, yükletilmeyeceği uyuşmazlık konusudur.

Harçtan muaflık durumu 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13.maddesinde düzenlenmiştir

13.maddenin j (Ek bent:21/01/1982 - 2588/3 md.) bendinde Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan muaf olduğunu hüküm altına almıştır.

Bu nedenle genel bütçeye dahil olan davalı Bakanlığın Harçlar Kanunun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin davalı Bakanlığa harç yükletilmesi hatalıdır.Ayrıca iki davalı olmasına rağmen yargılama giderleri ve harçlar yönünden "davalıdan" şeklinde hüküm kurulması hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK nun geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:

Hüküm fıkrasının harca ilişkin 4.üncü paragrafınının çıkarılarak yerine; "Davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan harca hükmedilmesine yer olmadığına,

Kabul edilen miktar üzerinden alınması gerekli 282,10 TL harçtan peşin ve ıslahla yatırılan 123,35 TL harcın mahsubu ile bakiye 158,75 TL harcın davalı ... Güvenlik Hiz. Ltd. Şti.'nden alınarak hazineye irat kaydına" paragraflarının yazılmasına,

Hüküm fıkrasının harca ve yargılama giderlerine ilişkin 7.inci paragrafının hükümden çıkartılarak, yerine;

“Davacı tarafından yapılan 408,00 TL yargılama giderinin kabul ve red oranına göre taktiren 267,47 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline,

Davacının yatırdığı toplam 151,40 TL. harç masrafının davalı Bakanlığın harçtan muaf olması sebebiyle davalı ... Güvenlik Hiz. Ltd. Şti.'nden alınarak davacıya verilmesine," paragraflarının yazılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9548, Karar No: 2016/5780, Tarih: 22.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/9548 E.  ,  2016/5780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nun 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 31.03.2005 olan suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 10.06.2011 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 10.06.2011'den itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun suç tarihi olan 08.08.2011'e kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 31.03.2005 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 22.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.