muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/447, Karar No: 2014/526, Tarih: 02.12.2014

Sanık savunmasında; 2010 yılı Şubat ayında Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinde üye hakim olarak göreve başladığını, Nisan veya Mayıs ayları içerisinde odasına bir polis memurunun yönlendirmesi sonucu gelen kadının yardıma ihtiyacı olduğunu söylediğini, daha önceden gördüğü lösemi tedavisi sonrasında içinde insanlara yardım etme yönünde beliren duyguların etkisi altında yardımcı olmaya çalıştığını, gelen kadının eniştesi tarafından cinsel saldırıya uğradığını, iki kez intihara teşebbüs ettiğini, kimsenin kendisine inanmadığını, şikayeti üzerine kovuşturmama kararı verildiğini söylediğini, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı inceleyerek itiraz etme hakkı bulunduğunu anlattığını, ertesi gün bu kadının yanında erkek kardeşi olduğu halde odasına tekrar geldiğini, erkek kardeşinin bir ara yalnız kaldıklarında kız kardeşi için "yalan söylüyor, para sızdırmaya çalışıyor, şikayetten vazgeçirmemiz lazım" diyerek yardım istediğini, bu kişinin ertesi gün kendisini telefonla arayarak yardım talebini yinelediğini, hatta telefonu annesine vererek kendisi ile konuşmasını sağladığını, "elimden geleni yaparım" şeklinde cevap verdiğini, kız çocuğu bulunan bir baba olarak mağdureye yardımcı olmak istediğini, daha sonra mağdureye teklif edilen parayı alarak kendisine yeni bir hayat kurması şeklinde tavsiyede bulunduğunu, bu süreç içerisinde adının ... olduğunu öğrendiği kadının kendisine gelip gitmeye başladığını, bir ara yemeğe çıktıklarını, daha sonra kovuşturmama kararına yönelik itirazın kabul edildiğini duyunca davanın Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinde görülebileceğini öğrendiğini, buna bağlı olarak duruşmaya girmeyeceğini Cumhuriyet savcıları ..... ve .....'a ve ayrıca Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı ......'a aktardığını, 11.12.2010 günü Adana'da gezerken mağdurenin arayıp ısrarcı olması üzerine bir kafede buluştuklarını, mağdurenin iyilik ve yardımlarına karşılık kendisine hediye almak istediğini söylediğini, ardından bilgisayar alma, kızına hediye alma şeklinde tekliflerde bulunup çıkardığı 1.000 Lirayı masaya bıraktığını ve alması konusunda yemin ettirdikten sonra çıktığını, mağdurenin peşinden gitmesine rağmen yetişemediği için parayı iade edemediğini, bu durumu dışarıda beklemekte olan tanık ...'a anlattığını, üç gün sonra yapılan ilk duruşmaya mahkeme başkanı ve bir üyenin izinli olması nedeniyle başkan olarak katılmak zorunda kaldığını, duruşmada esaslı bir işlem yapılmadan talik kararı verdiğini, duruşma sırasında disiplini bozan mağdurenin annesi tanık ...'ı uyardığını, öğleden sonra odasına gelen mağdurenin, annesini neden azarladığını sorduktan sonra diğer hakimleri ikna ederek sanığa 15 yıl hapis cezası verilmesini sağlaması talebinde bulunduğunu, bunun üzerine tanık ...'ın telefonunu tespit edip aradıktan sonra Adana'daki bürosuna gittiğini, bu kişiden de kız kardeşinin psikolojik sorunlar yaşayan biri olduğunu duyduğunu, parayı iade ettiğini, ertesi gün odasına gelen mağdurenin "ya eniştemi mahkum edeceksiniz veya 200

...'ı uyardığını, öğleden sonra odasına gelen mağdurenin, annesini neden azarladığını sorduktan sonra diğer hakimleri ikna ederek sanığa 15 yıl hapis cezası verilmesini sağlaması talebinde bulunduğunu, bunun üzerine tanık ...'ın telefonunu tespit edip aradıktan sonra Adana'daki bürosuna gittiğini, bu kişiden de kız kardeşinin psikolojik sorunlar yaşayan biri olduğunu duyduğunu, parayı iade ettiğini, ertesi gün odasına gelen mağdurenin "ya eniştemi mahkum edeceksiniz veya 200.000 Lirayı eniştemden alıp bana vereceksiniz" dediğini, bu durumu Tarsus Cumhuriyet Başsavcısı Adem Kul'a anlattığını, 23 yıllık bir hakim olduğunu, eşinin doktor olarak çalıştığını, aylık 12.000 Lira civarında gelire sahip olduğunu, bu konumda biri olarak 1.000 Liraya tenezzül etmesinin mümkün olmadığını, mağdurenin ne yaptığını ve ne konuştuğunu bilmeyen hastalıklı birisi olduğunu, eniştesi ile ilgili davadan duyduğu öfke ve kızgınlık sonucu kendisini şikayet ettiğini, lösemi tedavisi sonrası gelişen acıma duygusuna bağlı olarak bu olaylara dahil olduğunu, ağır ceza mahkemesinde tek başına karar verme hak ve yetkisi taşımadığını, suçlamayı kabul etmediğini, hediye olarak ısrarla verilmek istenen parayı o anda basireti bağlandığı için kabul etmesinin de doğru olmadığını belirtmiştir.

Uyuşmazlığın çözümünde sağlıklı bir sonuca ulaşılabilmesi için, irtikap suçunun hukuki niteliği ve bu suçla ilgili kanuni değişikliklerin ortaya konulmasında zorunluluk bulunmaktadır.

İrtikap suçu, 765 sayılı Türk Ceza Kanununun “Devlet İdaresi Aleyhinde İşlenen Cürümler” başlığını taşıyan Üçüncü Babının İkinci Faslında 209. maddede düzenlenmiş ve maddenin birinci fıkrasında “icbar suretiyle irtikap”, ikinci fıkrasında “ikna suretiyle irtikap”, üçüncü fıkrasında ise, “hatadan yararlanmak suretiyle irtikap” eylemleri suç olarak düzenlenip yaptırıma bağlanmış olup, bu düzenlemeye göre, irtikap suçunun memurun memuriyet sıfatını veya görevini kötüye kullanarak, kendisine veya başkasına haksız çıkar sağlaması veya bu yolda vaatte bulunulması için, bir kimseyi icbar etmesi veya ikna etmesi ya da kanunen almaması gereken bir şeyi diğerinin hatasından yararlanmak suretiyle alması ile oluşacağı kabul edilmiştir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun “Millete ve Devlete Karşı Suçlar ve Son Hükümler” başlığını taşıyan Dördüncü Kısmının, “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar” başlıklı Birinci Bölümünde yer alan "İrtikap" başlıklı 250. maddesi; "(1) Görevinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlanmasına veya bu yolda vaatte bulunulmasına bir kimseyi icbar eden kamu görevlisi, beş yıldan on yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Görevinin sağladığı güveni kötüye kullanmak suretiyle gerçekleştirdiği hileli davranışlarla, kendisine veya başkasına yarar sağlanmasına veya bu yolda vaatte bulunulmasına bir kimseyi ikna eden kamu görevlisi, üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) İkinci fıkrada tanımlanan suçun kişinin hatasından yararlanarak işlenmiş olması hâlinde, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur" şeklinde iken, 02.07.2012 gün ve 6352 sayılı Kanun ile maddede değişiklik yapılarak, 1. fıkrasına “Kamu görevlisinin haksız tutum ve davranışları karşısında, kişinin haklı bir işinin gereği gibi, hiç veya en azından vaktinde görülmeyeceği endişesiyle, kendini mecbur hissederek, kamu görevlisine veya yönlendireceği kişiye menfaat temin etmiş olması halinde, icbarın varlığı kabul edilir” şeklindeki cümle eklenmiş, ayrıca maddeye “irtikap edilen menfaatin değeri ve mağdureun ekonomik durumu göz önünde bulundurularak, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarısına kadar indirilebilir” şeklinde 4. fıkra ilave edilmiştir.

İrtikap suçu, kamu görevlisinin, kamu görevinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanarak, kendisine veya başkasına yarar sağlamaya veya vaatte bulunmaya bir kimseyi icbar ya da ikna etmesi veya kanunen almaması gereken şeyi, muhatabının hatasından yararlanarak alması ile oluşmakta olup, uyuşmazlık konusu ile ilgili olarak icbar suretiyle irtikap (cebri irtikap) suçunun incelenmesi gerekmektedir.

İrtikap suçu, kamu görevlisinin, kamu görevinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanarak, kendisine veya başkasına yarar sağlamaya veya vaatte bulunmaya bir kimseyi icbar ya da ikna etmesi veya kanunen almaması gereken şeyi, muhatabının hatasından yararlanarak alması ile oluşmakta olup, uyuşmazlık konusu ile ilgili olarak icbar suretiyle irtikap (cebri irtikap) suçunun incelenmesi gerekmektedir.

İcbar sözcüğünün anlamı Türk Dil Kurumu Sözlüğü'nde, “zor, zorlayış, bir işi yaptırmak için zora başvurmak” şeklinde açıklanmıştır. Ceza Genel Kurulunun 30.03.2010 gün ve 167-70 sayılı kararı ile yerleşmiş önceki kararlarında da vurgulandığı üzere, icbar kelimesi manevi cebir anlamında olup cebir unsuru manevi tazyikle gerçekleşecektir. Mağdurda meydana getirilen korkunun etkisi altında suçun işlenmesi halinde icbar gerçekleşmiş sayılacak, maddi cebir kullanılması halinde ise, eylem yağma suçunu oluşturacaktır. Nitekim, gerek 765 sayılı TCK’nun 209. maddesinin, gerekse 5237 sayılı TCK’nun 250. maddesinin madde gerekçelerinde de bu husus açıkça belirtilmiştir. Yine Ceza Genel Kurulunun ve Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında belirtildiği üzere, manevi cebirin, belli bir şiddete ulaşması, ciddi olması, mağdurun baskının etkisinden kolaylıkla kurtulma imkanının bulunmaması gerekir. Mağdurun iradesini baskı altında tutmaya elverişli olmak şartıyla, doğrudan doğruya veya dolaylı biçimde yapılan her türlü zorlayıcı hareket de icbar kavramına dahildir. Yapılan hareketlerin mağdurun iradesini manevi baskı altında tutmaya uygun ve elverişli olması, vaat edilmesi veya sağlanması istenilen menfaatin hukuka aykırı olduğunun mağdurca bilinmesi icbar için yeterlidir. Bu nedenle de icbarın manevi baskı oluşturmaya elverişli olup olmadığı, somut olayın özellikleri ve nesnel şartlar nazara alınarak, hakim tarafından takdir edilmelidir.

İcbar suretiyle irtikap suçunun düzenlendiği TCK'nun 250. maddesinin 1. fıkrasında 6352 sayılı Kanun ile yapılan değişikliği, aynı kanunla TCK'nun 257. maddesinin 3. fıkrasının yürürlükten kaldırılmasıyla birlikte değerlendirmek gerekmektedir. Öğretide sözkonusu düzenlemenin, kamu görevlisinin görevi gereği yerine getirmesi gereken bir işi yerine getirmesi için yarar sağlamış olmasının uygulamada genellikle görevi kötüye kullanma suçu çerçevesinde ele alınmasının ortaya çıkardığı sakıncaları giderme amacını güttüğü belirtilmektedir. (Durmuş Tezcan, Mustafa Ruhan Erdem, Murat Önok, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, Adalet Yayınevi, 9. Baskı, Şubat 2013, s. 862) Bu değişiklikten sonra kamu görevlisinin görevi nedeniyle bir yarar sağlaması durumunda oluşan suç, ya rüşvet ya da irtikap olabilecektir. Eğer kamu görevlisi, haksız tutum ve davranışlara başvurarak karşı tarafın, kendisine ya da yönlendireceği kişilere yarar sağlaması konusunda kendini mecbur hissetmesine yol açmış ise, eylemi icbar suretiyle irtikap suçunu oluşturabilecektir. İrtikap suçundan söz edebilmek için mağdurun iradesinin baskı altına alınması gerektiği göz önünde tutulacak, icbar boyutuna varan bir baskı sözkonusu olmayıp görevlinin yalnızca telkin, öneri ve teşvik niteliğindeki davranışlarına dayanarak yarar sağlanması durumunda da rüşvet suçu gündeme gelecektir.

Öte yandan, icbar suretiyle irtikap suçunun gerçekleşmesi kamu görevlisinin nüfuzunu kötüye kullanmasını gerektirmektedir. Nüfuz, kamu görevlisinin görevinin vermiş olduğu yetki ve imkanlar nedeniyle sahip olduğu güç ve etkinlik; bunun kötüye kullanılması ise yetki ve imkanların sağladığı ayrıcalıklı üstün konumdan yararlanarak görevlinin kendisi ya da başkasına yarar sağlaması olup, bu suçta kamu görevlisi görevi gereği sahip olduğu gücü haksız yarar elde etme amacıyla kullanmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın olay tarihlerini kapsayan dönemde Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinde üye hakim olarak görev yaptığı, Adana'da yaşayan mağdurenin 14.01.2010 tarihinde eniştesi Veysel Arslan'ın kendisine Tarsus ilçesinde bulunan Şelale Otel'de cinsel saldırıda bulunduğu yönünde şikayetçi olduğu, bu olayla ilgili soruşturmayı yürüten Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 26.04.2010 tarih ve 2010/2080 sayılı kararı ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, Tarsus Adliyesine soruşturmanın akıbeti yönünden bilgi almak üzere giden mağdurenin, koridorda yürüdüğü sırada görevli polislere ağır ceza mahkemesinin yerini sorduğu, bu esnada kendisini gören sanığın hakim olduğunu ve yardım edeceğini söyleyerek mağdureyi odasına davet ettiği, burada soruşturma evrakını araştıran ve kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini öğrenen sanığın bunun üzerine mağdureye itiraz konusunda yardımcı olacağını söyleyerek gelişmelerden haberdar etmek üzere cep telefonu numarasını aldığı, bu görüşmeden yaklaşık bir hafta sonra sanığın mağdureyi itiraz dilekçesini imzalamak üzere Tarsus'a çağırdığı, ağabeyi Murat ile sanığın odasına giden mağdurenin sanığın hazırladığı itiraz dilekçesini imzaladığı, bu tarihten iki hafta sonra sanığın mağdureyi arayıp Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.08.2010 tarih ve 2010/948 sayılı kararı ile mağdurenin itirazının kabul edilerek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırıldığını haber verdiği, takipsizlik kararının kaldırılması üzerine Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca Veysel Arslan hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan 13.09.2010 tarihinde iddianame düzenlendiği, Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinin iddianameyi 04.10.2010 tarihinde kabul ettiği, ilk duruşmanın 14.12.2010 tarihinde yapıldığı, sanığın bu duruşmada mahkeme başkanı sıfatıyla görev yaptığı, ikinci duruşmanın yapılmasından dört gün önce 21.01.2011 tarihinde sanığın dosya ile ilgili çekilme dilekçesi verdiği, kendisinin katılmadığı ikinci duruşmanın 25.01.2011 günü yapıldığı,

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra itiraz süreci içinde mağdureyi görüp odasına götüren ve yardımcı olacağını söyleyerek telefon numarasını alan sanığın, yukarıda belirtilen süreç içerisinde mağdure ile birçok kez görüştüğü, mağdureyi sık sık adliyedeki odasına çağırdığı, mağdureyi adliye dışında yemeğe götürdüğü, bu dönemde sanığın görev yaptığı Tarsus Ağır Ceza Mahkemesine mağdurenin şikayetçi olduğu Veysel Arslan hakkında kamu davası açıldığı, sanığın dosya ile ilgili konuşmaları gerektiğini söyleyerek mağdureyi odasına davet ettiği, ilk duruşmadan kısa bir süre önce mağdureye kendisinden hoşlandığını ve sevgili olmak istediğini söylediği, dosyadaki cep telefonu hafızası ses kayıtları dökümüne göre mağdurenin bu konudaki teklifleri kabul etmediği, bunun üzerine sanığın mağdureden Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/326 esas sırasında görülmekte olan dosyanın aleyhine sonuçlanmaması için 2000 Lira para talep ettiği, aksi halde dosyayı aleyhine sonuçlandıracağını söyleyerek mağdurenin iradesini baskı altına aldığı, bu kadar parası olmadığını söyleyen mağdureye Adana 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/215 esas sırasında görülen ve müşteki olduğu dosyada yatırılacak 1700 Lira uzlaştırma parasını alarak üstüne 300 Lira ekleyip kendisine vermesi gerektiğini söylediği, mağdurenin bu zorlamadan etkilenerek daha sonraki bir tarihte ancak ilk duruşma gününden önce olacak şekilde temin edebildiği 1000 Lirayı sanığa verdiği, 14.12.2010 tarihli duruşmada sanığın mahkeme başkanı olarak görev yaptığı, duruşma sonrası sanığın odasına giden mağdurenin özellikle duruşmaya gelen annesine kötü davrandığını belirterek sanıkla bu konuyu görüştüğü, para vermesine rağmen yargılama sürecinin ilerleme biçiminden rahatsız olan mağdurenin sanıktan parasını geri vermesini aksi halde şikayetçi olacağını söylemesi üzerine telaşlanıp paniğe kapılan sanığın mağdurenin Adana Adliyesinde mübaşir olarak görev yapan kardeşi tanık ...'ı telefonla aradığı, ayrıca Adana'da diş hekimi olarak çalışan ağabeyi ...'ın telefon ve iş adresini tespit ettikten sonra buraya giderek tanık ... ile görüştüğü, ilk görüşmede mağdurenin kendisine bilgisayar için 1000 Lira hediye şeklinde para verdiğini anlattığı, tanık ...'ın "Koskoca devletin hakimisin devlet sana bir bilgisayar almaktan aciz mi ki, böyle bir teklif olsa bile nasıl kabul ediyorsun" şeklinde cevap verdiği, bir hafta kadar sonra tekrar bu iş yerine giden sanığın ısrarcı olarak 1000 Lira parayı tanık ...'a teslim ettiği, tanık Hıdır'ın da parayı götürüp annesine verdiği anlaşılan somut olayda, mağdurenin taraf olduğu davanın yargılamasını yapan Tarsus Ağır Ceza Mahkemesi heyetine dahil olan sanığın, davanın mağdure aleyhine sonuçlanabileceğini söyleyerek oluşturduğu manevi baskı ve zorlamayla mağdureden 1000 Lira temin etmesi icbarı oluşturduğundan, sanığın 5237 sayılı TCK'nun 250. maddesinde düzenlenen icbar suretiyle irtikap suçunu işlediğinin kabulü gerekmektedir

...'a teslim ettiği, tanık Hıdır'ın da parayı götürüp annesine verdiği anlaşılan somut olayda, mağdurenin taraf olduğu davanın yargılamasını yapan Tarsus Ağır Ceza Mahkemesi heyetine dahil olan sanığın, davanın mağdure aleyhine sonuçlanabileceğini söyleyerek oluşturduğu manevi baskı ve zorlamayla mağdureden 1000 Lira temin etmesi icbarı oluşturduğundan, sanığın 5237 sayılı TCK'nun 250. maddesinde düzenlenen icbar suretiyle irtikap suçunu işlediğinin kabulü gerekmektedir. Bu nedenle, Özel Dairenin suçun sübutu, kabul ve uygulamasında herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, sanık müdafiinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan Özel Daire hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 03.04.2013 gün ve 13-4 sayılı hükmünün ONANMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2014 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16682, Karar No: 2014/12853, Tarih: 05.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/16682 E.  ,  2014/12853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2011/47-2013/334

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü yada reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekili ile davalı işveren vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1047, Karar No: 2014/9674, Tarih: 26.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/1047 E.  ,  2014/9674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/09/2013 tarih ve 2011/283-2013/198 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar ... vekili, ... ve ... ile dava dışı ... Tarım San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ...'da et ve et ürünleri hizmeti veren restoran işletmeciliği yaptığını, müvekkilinin ''...'' adlı marka başvurusunun davalı kurum tarafından ''...'' ve ''...'' ibareli markalar gerekçe gösterilerek reddedildiğini, müvekkilinin uzun yıllardır aynı marka ile faaliyette bulunduğunu, gerçek hak sahibinin müvekkili olduğunu, başvuru konusu marka ile redde mesnet markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunmadığını ileri sürerek, ... YİDK kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiş, diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, her iki tarafa ait markanın barış içinde ve birbirleriyle karıştırılmaksızın uzun yıllardır bir arada yaşadıkları, davacı markasının yoğun kullanım sonucu ayırt edicilik kazandığı, markaların karıştırılma ihtimalinin düşük olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar ... vekili, ... ve ... ile dava dışı ...Tic. Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.

1-Dava ... YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.