muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13357, Karar No: 2017/9055, Tarih: 01.11.2017

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 230. madde 1. fıkra (b) bendinde ''mahkumiyet hükmünün gerekçesinde dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen deliller ayrıca ve açıkça'' gösterilir denilmek suretiyle hukuka uygun yöntemlerle elde edilen diğer delillerin geçerliliğini koruyacağı benimsenmiştir.

Temyiz davasına konu olayda her ne kadar 03/11/2012 tarihinde yapılan aramada CMK'nın 119/4. maddesi uyarınca o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi hazır bulundurulmamış ise de; sanığın arama işleminin içeriğine herhangi bir itirazının bulunmaması, mahkeme huzurundaki beyanı ve hükmün münhasıran arama sonucu elde edilen delile dayanmaması karşısında suçun sübutuna ilişkin yerel mahkeme kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 01.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3576, Karar No: 2012/10069, Tarih: 16.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/3576 E.  ,  2012/10069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26899, Karar No: 2019/12164, Tarih: 05.12.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/26899 E.  ,  2019/12164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, bükemediği için yürümesini engelleyen sağ dizindeki ağrılı şikayetler nedeniyle davalılardan ... Amerikan Hastanesi Doktoru ... tarafından sağ diz alt ve üst kapağına kapak/protez takılması gerektiği söylenerek 02.12.2010 tarihinde aynı hastanede sağ dizinden ameliyat edildiğini, davalı hastaneden ancak 11 gün sonra dayanılmaz acı ve ağrılar ile 13.12.2010 tarihinde taburcu edildiğini, davalı doktor tavsiyesiyle ameliyattan bir gün sonra hastanede başlayan fizik tedaviye büyük acılar içinde devam ettiğini, ameliyattan bir müddet sonra gördüğü fizik tedaviye rağmen aynı rahatsızlıklarının ve şiddetli ağrılarının devam etmesi üzerine ameliyat edilen bölgede bir sorun olup olmadığının anlaşılması amacıyla yeniden röntgen çekildiğini, ameliyattan 3 ay sonra 17.03.2011 tarihinde çekilen röntgene uygun olarak davalı doktor yeniden fizik tedaviye gönderdiğini, ameliyattan ve bir dizi fizik tedaviden sonra dizini hala bükemediğini ve bu nedenle iki koltuk değneği veya yürüteçle yürümek zorunda kaldığını, ancak başka hastanede yapılan kontrolde protezin büyük olduğu için küçültme için 2. kez ameliyat olduğunu ve daha sonra fizik tedavide kaslarının yapışması nedeniyle 3. kez ameliyat olmak zorunda kaldığını belirterek fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydıyla şimdilik 1.000,00-TL maddi tazminatın ve 10.000,00-TL manevi tazminatın 02.12.2010 ameliyat tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesini talep etmiştir.

Davalılar, davacıya uygulanan tıbbi işlemlerin tamamen bilimsel gerçeklere uygun olup hiçbir kusuru bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davacı yanın haksız fiile ve buna dayalı maddi-manevi tazminata ilişkin isteminin yasal koşulları oluşmadığından reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, doktor hatasına dayalı maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin olup, davacı davalıların hatalı protez işlemi ve fizik tedavisi nedeniyle ikinci ve üçüncü kez ameliyat olmak zorunda kaldığını, buna rağmen durumunda iyileşme olmadığını belirterek, maddi ve manevi zararların tazminini istemiş, davalılar kusur ya da ihmalleri olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, Adli Tıp 2. İhtisas Kurulu ve Adli Tıp Genel Kurulu’ndan alınan rapor hükme esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir. Hemen belirtilmelidir ki, vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. O nedenle ... memuru ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları, hafif de olsa, sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Vekil, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özelliklerinin gözönünde tutulması, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılması ve en emin yolun seçilmesi gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta), mesleki bir iş gören vekilden, (doktordan) tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, BK.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Dosya içerisinde olayla ilgili mahkeme kanalıyla alınan Adli Tıp Kurumu raporlarında, yapılan teşhis ve tetkiklerin usulüne uygun olması nedeniyle doktora atfedilebilecek bir kusur bulunmadığı yönünde kanaat bildirilmiştir. Davacı, alınan rapora itiraz etmiş, mahkemeden konu ile ilgili yeniden bir rapor alınmasını istemiş, davacı tarafın bu talebi karşılanmadan yetersiz bilirkişi raporu ile hüküm tesis edilmiştir

.nun 394/1 maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Dosya içerisinde olayla ilgili mahkeme kanalıyla alınan Adli Tıp Kurumu raporlarında, yapılan teşhis ve tetkiklerin usulüne uygun olması nedeniyle doktora atfedilebilecek bir kusur bulunmadığı yönünde kanaat bildirilmiştir. Davacı, alınan rapora itiraz etmiş, mahkemeden konu ile ilgili yeniden bir rapor alınmasını istemiş, davacı tarafın bu talebi karşılanmadan yetersiz bilirkişi raporu ile hüküm tesis edilmiştir. O halde mahkemece, davacının davalı hastanede olduğu ameliyat ve ameliyat sonrası devam eden fizik tedavi nedeniyle doktor hatasının bulunup bulmadığı, söz konusu ameliyat nedeniyle ikinci ve üçüncü ameliyatı olmak zorunda kalıp kalmadığı, davacının iddiaları ve özellikle davacının bilirkişi raporlarına yaptığı itirazları da değerlendirilip tartışılmak üzere üniversite öğretim üyelerinden oluşturulacak, konusunda uzman akademik kariyere sahip yeni bir bilirkişi kurulundan nedenlerini açıklayıcı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli bir rapor alınmak suretiyle hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5258, Karar No: 2010/9873, Tarih: 28.09.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/5258 E.  ,  2010/9873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :09.02.2010

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Kanunu’nun 260. maddesi hükmü uyarınca temerrüt nedeniyle tahliyeye karar verilebilmesi için istenen kira parasının muaccel olması, bu kira bedelinin ihtarname ile verilen otuz günlük süre içinde ödenmemiş bulunması ve ihtarnamede verilen süre içinde kira parasının ödenmemesi halinde akdin feshedileceğinin açıkça belirtilmesi gerekir.

Olayımıza gelince; davacı, taraflar arasında düzenlenen 01.04.2006 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanarak, aylık 300 TL’den Temmuz 2009 ayı bakiye kirası ile Ağustos-Eylül 2009 ayları kirasının ödenmesi için davalıya temerrüt ihtarnamesi keşide etmiş, 07.09.2009 tarihinde keşide edilen ihtarname 09.09.2009 tarihinde muhatabın tevziat saatlerinde adreste bulunmaması nedeniyle Tebligat Kanunu’nun 21.maddesine göre ... Mahallesi muhtarına tebliğ edilerek kapısına 2 No’lu haber kağıdı yapıştırılmıştır. Tebligat mazbatasına göre komşusu ... ...’a da haber bırakılmıştır. Tebligat Kanunu’nun 20-21 ve Tebligat Tüzüğü’nün 28. maddeleri gereğince muhatap ya da muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan her biri gösterilen adreste bulunmaz iseler, tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti azası, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazıp imzalaması gerekir. Olayda ise davalının hangi nedenle adreste bulunmadığı araştırılmadığı gibi yasa gereği haber bırakılan komşu imzası da alınmamıştır. Bu durumda temerrüt ihtarnamesinin usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği kabul edilemez. Mahkemece usulsüz tebliğ edilen temerrüt ihtarnamesi hukuki sonuç doğurmayacağından bu ihtarnameye dayanılarak açılan tahliye davasının reddine karar verilmesi gerektiği gibi, her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirilmesi ilkesi göz adı edilerek 12.11.2009 tarihinde açılan davadan sonra Temmuz-Kasım 2009 arası aylar kirasının tahsili için tahliye istekli olarak 13.11.2009 tarihinde Sakarya 5. İcra Müdürlüğü’nün 2009 / 3630 sayılı dosyası ile yapılan icra takibinin gerekçeli kararda irdelenerek bu takip nedeniyle davalının temerrüde düştüğünden söz edilip yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8339, Karar No: 2016/9208, Tarih: 25.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/8339 E.  ,  2016/9208 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu ve Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40.maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dairemiz ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, nakil sonrasında ücretin düşmemesine rağmen, başka bir işyerinde geçen kıdemin, yasa gereği nakledilen yeni işyerinde ücret tespitinde gözönünde tutulması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Dairemizin “.. Somut olayda davacı 6111 sayılı Yasanın 166/1. maddesi kapsamında davalı kuruma nakledildikten sonra bir süre çalışmış, daha sonra sendikaya kendi isteği ile üye olarak, üyelik tarihinde işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinden faydalanmaya başlamıştır. Davacının ücret yönünden intibakı Toplu İş Sözleşmesinin Geçici 3. Maddesine uygun olarak yapılmıştır. Yani davacı ücret seviyesi yönünden kayba uğramamıştır. Davacı her ne kadar intibakının kıdemi dikkate alınmadan yapılmasından dolayı aynı kıdemde olup da baştan beri davalı işyerinde çalışan sendika üyesi bir işçiye göre daha az ücret aldığını ve dolayısı ile ücret ve bağlı alacaklar yönünden kayba uğradığını iddia etmiş ise de; davacı sendikaya üye olmayarak, iş akdini 6111 sayılı Yasanın 166/6. maddesinde düzenlenen şekliyle, önceki koşullarda bireysel iş sözleşmesi olarak sürdürmesi mümkün iken davacı bunun yerine, sendikaya üye olarak toplu iş sözleşmesi hükümlerini kendi rızası ile kabul etmiştir. Dolayısıyla davacının intibakının hatalı yapıldığı ve ücretinin eksik şekilde belirlendiği ileri sürülemez.

Davacı ile aynı işi yapan ve aynı kıdeme sahip olan ve baştan beri davalı kurumda çalışan işçi arasında oluşacak ücret farkının; işverenin eşit işe eşit ücret ödeme yükümlülüğüne aykırı olup olmadığı yönünden ise aynı işyerinde çalışıp aynı kıdemde olan işçi kavramından ne anlaşılması gerektiği irdelenmelidir. Bu anlamda bir işçinin işyerindeki kıdemi, sadece onun işyerindeki çalışma süresini içermeyip, işyerinde çalıştığı sürede elde ettiği bilgi, birikim, çalıştığı pozisyonlar, aldığı ödüller ve cezalar olmak üzere bir çok unsuru içinde barındırır. Somut olayda davacı, davalı kuruma nakledilmeden önce başka bir kurumda çalıştığından, baştan beri davalı kurumda çalışan bir işçi ile önceki kurumda çalışılan süreler gözönüne alındığında aynı sürede çalışmış gibi görünse de; kurumsal geçmiş ve tecrübe yönünden aynı bilgi ve birikime sahip olamayacak, sadece çalışma süreleri eşit olacak, yani geniş anlamda aynı kıdemde olmayacaklardır. Olayımızda davacı, davalı kuruma nakledilmeden önce çalıştığı kurumda aldığı ücret seviyesinde azalma olmayacak şekilde intibak işlemi yapıldığından, ücret seviyesi yönünden davacının önceki kurumdaki kıdeminin o kurumda belirlenen şartlar çerçevesinde karşılığını yeni kurumda da aldığı ve bu hususta bir kaybının olmadığı anlaşılmaktadır. Diğer yandan devredilmeden önceki ücret seviyesi yüksek fakat çalışma süresi düşük olan bir işçinin, nakledildiği kurumdaki ücret yönünden intibakının ücret seviyesi yerine kıdemine göre yapılması durumunda daha düşük ücret alması sonucu da ortaya çıkabilecektir. Hal böyle iken davacının baştan beri davalı kurumda çalışıyormuş gibi ücret seviyesinin belirlenmesini talep etmesi hakkaniyetli olmayacaktır. Bu nedenle işverenin bu işçiler arasında eşit işe eşit ücret ödeme yükümlülüğüne aykırı davrandığından söz edilemez. ” gerekçesi ile verdiği bozma kararının usul ve yasaya uygun olmasına ve yerleşik uygulamanın da bu yönde bulunmasına göre direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli YARGITAY HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 25.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3934, Karar No: 2016/6999, Tarih: 15.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/3934 E.  ,  2016/6999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

DAVACILAR : ... - ... - ...

Taraflar arasındaki davada İzmir 1. Asliye Hukuk ve İzmir 5. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesine aykırılık nedeniyle sözleşmenin feshi istemine ilişkindir.

İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın 6502 sayılı Kanun kapsamına girdiği ve tüketici mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İzmir 5. Tüketici Mahkemesi ise, davacıların arsa sahibi, davalının yüklenici olduğu, 6502 sayılı Kanun anlamında tüketici ilişkisi bulunmadığı gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3. maddesi (I) bendinde "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğunu belirlemiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak, kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle, arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır.

Tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde, davacının arsasını değerlendirme amacının olduğu anlaşılmakla 6502 sayılı Kanunda belirtilen “Tüketici” tanımına girmediği, bu nedenle Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında bulunmayan uyuşmazlığın HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/06/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3593, Karar No: 2024/5195, Tarih: 25.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/3593 E.  ,  2024/5195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/685 Esas, 2023/248 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/194 E., 2021/12 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2019/25835 başvuru numarası ile “roketsan kasırga” ibareli markanın tescilini talep ettiğini, davalı şahıs tarafından 2015/23955 sayılı "kasırga arms" ibareli markaya dayalı olarak bu başvuruya itiraz edildiğini, Markalar Dairesi Başkanlığınca itirazın kısmen kabul edilerek 13. sınıf mallar yönünden marka başvurusunun kısmen reddedildiğini, kısmen ret kararına karşı müvekkilince yapılan itirazın ise YİDK tarafından reddine karar verildiğini, alınan kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, zira başvuru kapsamından çıkarılan malların tüketici kitlesinin halk olmadığını, ürünlerin muhatabının teknikte uzman kişiler olduğunu, davalı şahsın “kasırga” ibaresini içeren tüm ibarelere, tamlamalara ve kombinasyonlara ilişkin tekel hakkını elinde bulundurmaya çalıştığını, “kasırga” kelimesinin ayırt edici gücü zayıf bir ibare olduğunu, davacının markasının yerli ve milli bir marka algısı ile ayırt ediciliğinin yüksek olduğunu, müvekkili başvurusunda, kısmi redde gerekçe olarak gösterilen markaya kıyasla ayırt edilmesini sağlayacak düzeyde ve yeterlilikte farklılık bulunduğunu, markaların aynı olmadıklarını, "roketsan kasırga" markasında ayırt edici unsurun “roketsan" ibaresi olduğunu, davacının ürettiği ürünlerin nihai kullanıcısının devlet kurumları ve silahlı kuruluşlar bulunduğunu, bu kurum ve kuruluşların sahip olduğu bilgi ve dikkatin ortalama tüketici ile kıyas edilemeyeceğini, ürünlerin tüketicileri bakımından karıştırılma ihtimali bulunmadığını, faaliyet alanının davalı ile tamamen farklı olduğunu ileri sürerek YİDK kararının iptaline, dava konusu başvurunun kapsamındaki tüm sınıflar yönünden tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet marka arasında, başvuru kapsamından çıkarılan mallar yönünden karıştırılmaya yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.