muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2084, Karar No: 2017/5026, Tarih: 05.10.2017

b-“Cihat” kavramı

Halife’nin görevlerinden biri de, “dar-ül harb” ülkesini “dar-ül İslam” ülkesine çevirmektir. İşte bu amaçla cihada başvurulacaktır.

Cihat, Arapça çok çalışma, çok çabalama, güç harcama, bir işi başarmak için bütün imkanları kullanma anlamına gelen “cehd” kökünden türetilmiş bir sözcüktür. Hukuk (fıkıh) terimi olarak, İslam düzenini yeryüzünde egemen ve hakkı üstün kılmak amacıyla din uğrunda ve Hak yolunda yapılan savaş anlamında kullanılmaktadır. Tasavvuf terimi olarak ise cihat, İnsanın kendi nefsiyle (nefs-i

43-Üçok/Mumcu/Bozkurt,Türk Hukuk Tarihi, Ankara,1999,s.69.

44-Üçok/Mumcu/Bozkurt, s. 69.

emare) savaşmasıdır. Bunların yanı sıra, daha kolay sayılan din uğrunda yapılan savaşa “cihad-ı asgar” (küçük mücadele, küçük savaş) Allah'ın emirlerini yerine getirebilmek için insanın dünyaya musallat olan benlikle, yani salt kendi nefsiyle yaptığı mücadeleye de “cihad-ı ekber”, “cihad-ı kebir” ya da “cihad-ı a’zam” (büyük mücadele, büyük savaş) adı verilmektedir.45

Cihat, kimi mezheplere ve de baskın görüşe göre, masum “imam”ın ya da onun bu konuda yetkili kıldığı naibinin iznine bağlıdır.46

Halifenin “cihat” seferleri düzenleme koşulları ise şunlardır: l-”Dar-ül harb” ülkesinde yaşayanlar ilkin İslam’ı benimsemeye çağrılırlar. 2-İslam’ı benimsemedikleri takdirde Tevrat, İncil ya da Zebur’a inanan “ehl-i kitap”tan iseler, iki seçenekten birini seçebilirler: Ya “baş vergisi” (cizye) karşılığında koruma altına alınır, “zımmi” olurlar ya da savaşırlar, köle olurlar ve malları ganimet hükmünde dağıtılır. 3-İslam’ı benimseyenler ise, bütün Müslümanların hak ve özgürlüklerinden yararlanırlar. 4-Ergin, bedence ve akılca sağlam Müslüman erkekler cihada katılmakla yükümlüdürler. 5-Cihadı yürütecek kişi ve toplulukların öncelikle bilim ve inançla donatılmış olmaları gerekir.47 Bununla birlikte bir topluluktan birkaç kişi geriye kalanlar adına bu görevi üstlenirlerse bunlarla yetinilebilir. Ancak, İslam dünyası bir saldırıya uğradığı zaman eli silah tutan her erkeğin cihada katılması zorunludur.48

Gerçekten Kur’an’da cihat terimi, dört yerde geçmekte, bir kesiminde çıplak anlamda, yani “savaş” anlamında; bir kesiminde “Allah'a kulluk etmek, onun rızasını almak için İslam esaslarını öğrenme, öğretme, bireysel ve toplumsal yaşama geçirme, içte ve dışta karşılaşılan engelleri aşmak için sürekli ve bilinçli çabalama, Allah’ın rızasına uygun biçimde yaşama çabası” anlamında kullanılmaktadır (sözgelimi, et-Tevbe, 9/41, 44, 81, 86; el-Ankebût, 29/69; el-Hacc, 22/78). Hadislerde ise cihat sözcüğü, yaşamın amacı olarak Allah’a kulluk edilmesi, Allah ve elçisinin koydukları kuralların ve mesajların bütün yönleriyle duyurulması bireysel ve toplumsal yaşama geçirilmesi çabası, bunların başkalarına bildirilmesi, dar-ül İslam’ı ve Müslümanları her türlü tehlike ve saldırılara karşı yürek, dil, el ve silah gibi insana özgü araçlarla savunma anlamlarına gelen kapsayıcı ve kavrayıcı bir kavramdır.49

İslam hukukçuları, ayet ve hadislere göre bu kavramı, en geniş anlamıyla nefse, şeytana, fasıklara ve inanmayanlara karşı olmak üzere ayrımlar içinde irdelemişler; “Allah yolunda can, mal, dil ve öbür araçlarla mücadelede elden gelen güç ve çabayı

45-Develioğlu, Osmanlıca Türkçe Ansiklopedik Lügat, Ankara, 1986, s. 172; Ayverdi/Topaloğlu, Kubbealtı Lugatı, Asırlar Boyu Tarihi Seyri İçinde Misalli Büyük Türkçe Sözlük, İstanbul, 2006, I, s. 493; Özel, Cihad, İslam Ansiklopedisi, VII, İstanbul, 1993, s. 527; Topaloğlu, Günümüzde Cihad, aynı Ansiklopedi ve aynı cilt, s. 53 l, 532.

46-Özel, s. 528

47-Üçok/Mumcu/Bozkurt,s.70;Topaloğlu,s.532.

48-Üçok/Mumcu/Bozkurt, s. 70

49-Özel, s. 527, 528, 530, 531; Topaloğlu, s. 532.

harcamak’ olarak tanımlamışlardır. Olağan koşullarda bir “farz-ı kifaye” olan cihadın, bir tehlike ya da saldırı nedeniyle genel seferberliği (nefir-i am) gerektiren durumlarda “farz-ı ayın” olduğunda fakihler birleşmektedirler. Şafii mezhebine mensup hukukçuların cihadı, sadece “küfür”e dayandırmalarına karşılık, özellikle Hanefi, Hanbeli ve Malikî mezhebine mensup hukukçulara göre, İslam’da savaşın, dolayısıyla cihadın nedeni, inanmayanların Müslümanlara karşı savaş açmalarından, saldırmalarından sonra gündeme gelmektedir. Bu hukukçular, bir saldırı olmadıkça savaşın haklı ve meşru olmayacağını, Müslümanlara karşı saldırıda bulunmayanlara karşı savaşın ve sadece İslam’ı benimsemeyenlerin öldürülmelerinin caiz olmadığını vurgulamışlardır. Özellikle Hanefi hukukçular, bunun nedenlerini ayet ve hadislere dayanarak, müşrikler, kadınlar, çocuklar ve fitneciler açısından çok ayrıntılı biçimde incelemişler; ayrıca Hristiyanlığın tersine İslam’a göre ilke olarak insanın suçsuz/günahsız/masum ve bu ilkenin (suçsuzluk/masumluk karinesi ilkesi) asıl olduğunu; dahası Kur’an’da “ehl-i Kitap”ın baş vergisi (cizye) ödemesi durumunda onlarla cihattan vazgeçilmesinin, savaşılmamasının, dahası başlamış savaşın sona ermesi gerektiğinin buyrulduğunu; ayrıca onların Müslümanlığı benimsenmelerinin beklendiğini (et-Tevbe, 9/29) vurgulamışlardır. Bu arada ilk önce ve daha sonra inen ayetler arasında başkalıklar bulunduğu, cihadın Müslümanlığın başlarında inen ayetlerde meşru sayılmasının nedeninin kâfirlerin saldırıları olduğunu, sonradan inenlerde ise sadece saldırı durumunda meşru olduğunun belirtildiği ileri sürülmüştür.50 Ancak böyle bir başkalığın bulunmadığını da dile getiren yazarlar da bulunmaktadır. Bu anlayışa göre, “fitne” ve “fesat” kavramları sadece Allah’ın birliği (tevhit) inancının, ilahi hükümlerin, insan haklarının çiğnenmesi anlamına gelmektedir. Bu yüzden cihat, yalnızca baskıya uğramış, haksız yere yurtlarından çıkmaya zorlanmış, tevhit inancını bırakmaları için işkence görmüş Müslümanlara tanınmıştır (el-Bakara, 2/ 93, el-Hacc, 22/39).51

Kesin olan nokta şudur: İslam, istila, sömürü ve saldırı savaşlarına karşıdır; bunlara onay vermemiştir. Savaşa ancak Müslümanların can ve mal güvenliklerini, hak ve özgürlüklerini korumak, İslam’a ve İslam ülkelerine saldırıları önlemek için başvurulabilecektir. Meşru savaş budur. Bu nedenle meşru olmayan istila, sömürü ve saldırı savaşlarından ayırmak için cihat kavramına yer verilmiştir. İslam’a göre, dini benimsetmek için baskı yasaktır. Baskı altındaki kabul edilen inancın geçersiz olduğu yolundaki ayetler birlikte değerlendirilmelidir (Sözgelimi, el-Bakara, 2/205, 256; Yunus, 10/99; el-Kehf, 18/29; el-Hucurat, 49/14; en-Nisa, 4/94; el-Kasas, 28/83; eş-Şura, 42/41, 42; el-Maide, 5/67; en-Nahl, 16/125; el-Ankebüt, 29/46 gibi).52 Gerçekten cihada izin veren ayetlerin indiği dönemler de bunu doğrulamaktadır. Bir görüşe (İbn Hişam’a) göre, “İkinci Akabe Biatı”ndan önce Hz. Muhammed’e ve

50-Özel, s. 528, 529, 530.

51-Topaloğlu, s. 532.

52- Özel, s 531.

Müslümanlara işkencelere, baskılara ve olumsuz davranışlara karşı sabır ve hoşgörü salık verilmiş, Müslümanların bu türden sabır, hoşgörü gibi davranışları cihat kavramı içinde görülmüştür. Bir başka görüşe (Taberi’ye) göre ise cihada izin veren ilk ayet, Peygamber’in hicreti sırasında ya da bundan kısa bir süre sonra inmiştir.53

Uygulamada, özellikle devletlerarası ilişkilerde ise Hanemer ile Şafiiler, cihat yorumunda birleşmişlerdir.

Son çözümlemede, İslam’da cihat, meşru kabul edilen savaş için kullanılan bir kavramdır. Bu yüzden istila ve sömürü savaşları bu kavramın dışında tutulmuş; bunlar için “fetih” kavramı kullanılmıştır.54

Bu nedenle batılı araştırmacıların, sadece Şafiilere dayanarak cihat kavramını “küfür” kavramıyla açıklamaları ve onu “kutsal savaş” (holy war, guerre sainte) olarak algılamaları yerinde değildir.55

Cihat kurumu, kurumsal ve kuramsal olarak İslam’ı benimsemeyen ülkelerle sürekli savaş durumunu öngörmüş olmakla birlikte uygulamada bu hiçbir zaman gerçekleşmemiş, İslam ülkeleri ve devletleri, İslam olamayan ülkeler ve devletlerle savaşmak şöyle dursun, tersine onlarla barış içinde yaşamak ve hatta İslam’ı benimsemeyen devletlerle İslam’ı benimseyen devletlere karşı savaşmak için antlaşmalar yapmak zorunda kalmışlardır.56

Bu amaç, bütün yeryüzünde İslam’ı egemen kılma amacı, elbette düşçü bir amaçtır. Zira ortaya çıktığı yedinci yüzyıldan bu yana İslam’ın hedefi olmuş; ancak hiçbir dönemde gerçekleşmemiştir. İslam’ın en güçlü olduğu üç kıtaya egemen Osmanlı İmparatorluğu döneminde bile bir “raşid-i hilafet devleti” kurulamamıştır. Günümüz dünyasında ise böyle bir hedef sadece düşlenebilir, ama onun asla gerçekleşme olasılığı bulunmamaktadır.

Bu amaç, bütün yeryüzünde İslam’ı egemen kılma amacı, elbette düşçü bir amaçtır. Zira ortaya çıktığı yedinci yüzyıldan bu yana İslam’ın hedefi olmuş; ancak hiçbir dönemde gerçekleşmemiştir. İslam’ın en güçlü olduğu üç kıtaya egemen Osmanlı İmparatorluğu döneminde bile bir “raşid-i hilafet devleti” kurulamamıştır. Günümüz dünyasında ise böyle bir hedef sadece düşlenebilir, ama onun asla gerçekleşme olasılığı bulunmamaktadır.

53-Topaloğlu, s.532.20.yüzyılın İslam düşünürlerinden Pakistanlı Mevdudi (1903-1979) de,“İslam’da Cihat” adlı yapıtında cihat kavramını, Tanrı’nın egemenliğini gasp edenlere karşı savaş olarak nitelendirmiştir. Gerilla savaşlarını, dağa çıkmaları, ayaklanmaları onaylamamaktadır (Kepel, (Haldun Bayrı), İstanbul, 2001, s. 38. Ayrıca bakınız: aynı yapıt, s. 160-171,273 vd. 355 vd). Mısırlı yazar Seyyid Kutub (1906-1966) da “Fizılal-il Kur'an” adlı eserinde cihadın tanrısal düzeni insan yaşamında egemen kılmak için yapılmasının gerektiğini vurgulamaktadır. Aynı yapıtta “İslam kendisine inanmayanları zorla dine çağırmaz” denmektedir. Özellikle Tanrı’nın “Hak dini olan İslâm”ı benimsemeyen kâfirlerle cizye vermeyi kabul edinceye kadar veya” …Hak dinini din olarak benimsemeyen kimselere üstünlüğünüzü onayıncaya ve kendiliğinden gelip elleriyle cizye verinceye dek cihat edin.” (el- Tevbe, 9/29) ayetlerine dayanmaktadır. Seyyid Kutub’a göre, bütün insanlar birbirleriyle kardeştir. Kâfirleri zor kullanarak Müslüman yapmak için cihada başvurmak barbarlıktır.” (www.msxlabs.org/.../20823-seyyid-kutub-seyyid-kutub).

54-Özel s. 530.

55- Özel, s. 530.

56-Üçok/Mumcu/Bozkurt,s.69

Özetle günümüzde cihat kavramım üç noktada irdelemek mümkündür.

İslam haksız kazançları yasakladığı, “veren el, alan elden hayırlıdır” hadisince zekatı öngördüğü için ekonomik cihat (savaş); İslam dinindeki bütün buyruklar ve tavsiyeler, yeryüzünün halifesi diye algılanan “insan”ın korunmasını, geliştirilmesini, yüceltilmesini amaçladığı için kültürel cihat; düşmanla karşılaşmayı istememekle birlikte karşılaşıldığında “bunlara katlanın, sabır gösterin, Allah’tan esenlik ve barış dileyin” diyen buyruklar ve fakat koşulları oluştuğunda doğrultusunda silahlı savaş cihat kavramı içinde düşünülmelidir.57

İslam hukukunda cihadın erdemi konusu üzerinde de durulmuştur. Konunun bu yönü cihadın, çağcıl savaş hukuku ilkelerine uyduğunu göstermektedir. Cihadın erdemi çok kapsayıcıdır. Bu erdem, ahlaki, bilimsel, ekonomik, teknik, kültürel değerler yönünden ele alınmakta ve bu konuda tutarlılığı zorlamaktadır. Fıkıhta savaş kurallarının yanı sıra, Hz. Muhammed’e göre, muhatabın durumu da değerlendirilmelidir. Kimileyin anne ve babaya hizmet etmek, kimileyin hac ibadetini yerine getirmek cihat olarak benimsenmiştir.58

Hizb-ut Tahrir'in kuruluşundan bu güne kadar ülkemizde veya başka bir ülkede cebir- şiddet içeren herhangi bir eylemi tespit edilememiştir. Bu durum bilgi notunda da ifade edilmiştir. Yine örgütün kuruluş tüzüğünde ve sözcülerinin açıklamalarında şiddeti mücadele yöntemi olarak öngörmedikleri dile getirilmiştir. Örgütün uzak hedefi olan Raşid-i Hilafet Devleti kurulduktan sonra kafir devletlere Halife tarafından Cihad ilan edileceğine dair hedefi hem gerçekleşme ihtimali çok zayıf hem de uluslararası hukukun konusu olan ancak terör eylemi sayılamayacak hayalci bir hedeftir. Örgütün, sadece bu uzak ve hayalci hedefi dikkate alınarak terör örgütü olarak kabulü Uluslararası ve ulusal mevzuata uygun düşmemektedir. Bu örgütün varlığı ve düşünce sistemi, düşünce özgürlüğü ve örgütlenme özgürlüğü kapsamında değerlendirilmelidir. Öngördüğü hedefi gerçekleştirmek için cebir ve şiddet eylemlerine başvurduğunda veya silahlı mücadeleye başlayacağını kamu oyuna veya üyelerine duyurduğu taktirde terör örgütüne dönüşebilir. Böyle bir durumda ancak yönetici ve üyeleri TCK 314. maddesi uyarınca cezalandırılabilir.

IV- SONUÇ VE DEĞERLENDİRME

1)Terörle Mücadele Kanunu yürürlüğe girdiği günden bu yana pek çok kez değişikliğe uğramıştır. “Terör örgütü” kavramı açısından en önemli değişikliklerinden biri 2006 yılında kabul edilen 5532 sayılı Kanunun 17. ve 1. maddeleriyle, Terörle Mücadele Kanununun 1. maddesinin örgüt kavramını düzenleyen ikinci ve üçüncü fıkralarının ilga edilmesi ve maddenin başlığının, “terör ve örgüt tanımı” iken “terör tanımı” haline getirilmesiyle “örgüt tanımı”nın Terörle Mücadele Kanunundan çıkarılmasıdır.

57-Topaloğlu, s. 532.

58-Topaloğlu, s. 533.

İkinci önemli değişiklik ise 5532 sayılı Kanunun 6. maddesiyle Terörle Mücadele Kanununun 7. maddesinin Türk Ceza Kanununun 314. maddesindeki “silahlı örgüt” suçuna atıfta bulunacak şekilde değiştirilmesidir. Yapılan bu atfın sadece cezaya değil unsurlara da yapıldığı gerekçede açıkça belirtilmiştir. 7. maddedeki değişiklikten sonra silahsız "terör örgütü" diye bir düzenleme mevzuatımızda kalmamıştır. Zira 7. madde hem 1. maddeye hem de 5237 sayılı yasanın 314. maddesine atıfta bulunduğu ve bu değişiklikten önce 756 sayılı yasanın 141,142 ve 163. maddelerde düzenlenen suçların istisna tutulması gibi istisnalarında olmadığı dikkate alındığında 5237 sayılı yasanın 314. maddesine yapılan atfın hem unsura hem de cezaya ilişkin olduğunun kabulü zorunludur.

2)Türk ceza hukukunda terör örgütünü diğer suç örgütlerinden ayıran unsurlar ve kanuni dayanakları şu şekilde tespit edilebilir:

a) Yöntem: Terör örgütü, cebir ve şiddet kullanarak; baskı, korkutma, yıldırma, sindirme veya tehdit yöntemlerinden biriyle hareket eden bir örgüt tipidir (TMK m.1, m. 7)

2)Türk ceza hukukunda terör örgütünü diğer suç örgütlerinden ayıran unsurlar ve kanuni dayanakları şu şekilde tespit edilebilir:

a) Yöntem: Terör örgütü, cebir ve şiddet kullanarak; baskı, korkutma, yıldırma, sindirme veya tehdit yöntemlerinden biriyle hareket eden bir örgüt tipidir (TMK m.1, m. 7)

b) Amaç-Saik: Terör örgütü, siyasi maksatla faaliyet gösteren örgütleri ifade eder. Sadece maddi çıkar amaçlı bir teşekkül, terör örgütü olamaz. Türk Ceza Hukukunda terör örgütleri, Anayasada belirtilen Cumhuriyetin niteliklerini, siyasî, hukukî, sosyal, laik, ekonomik düzeni değiştirmek, Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü bozmak, Türk Devletinin ve Cumhuriyetin varlığını tehlikeye düşürmek, Devlet otoritesini zaafa uğratmak veya yıkmak veya ele geçirmek, temel hak ve hürriyetleri yok etmek, Devletin iç ve dış güvenliğini, kamu düzenini veya genel sağlığı bozmak amacıyla faaliyet gösterir. (TMK m. 1)

c) Araç-Gereç: Terör örgütü cebir ve şiddet kullanmak suretiyle Anayasal düzene ve ülke bütünlüğüne karşı işlenen suçları işlemeği hedeflediği için silahlı bir örgüt türüdür. (TMK m. 7, TCK 314) Anayasal düzeni değiştirme hedefini gerçekleştirebilmesi için topluma ve devletin yetkili kurum ve organlarına karşı cebir ve şiddet uyguylayabilmek için mutlaka silahlı olması gerekir. Ancak, bu silahların örgütün malı olması da gerekmez. Gerektiğinde kullanabileceği silahlar olması yeterlidir.

d) Elverişlilik: Bir örgütün terör örgütü olabilmesi için yapısının, sahip bulunduğu üye sayısı ile araç ve gereç bakımından amaç suçları işlemeye elverişli olması gerekir. (TMK m. 7 , TCK m. 314 , TCK m. 220) Terör örgütün amaçları, genel suç örgütüne kıyasla daha büyük ve zor olduğu için sözkonusu elverişlilik kriteri gereğince terör örgütünden söz edebilmek için güçlü bir yapılanmanın varlığını aramak isabetli olacaktır. Özellikle Hizb-uttahrir gibi tüm islami coğrafyadaki anayasal düzenleri değştirmeyi hedeflemiş bir örgütün hem üye sayısı ve üyelerinin nitelikleri hem de bu Anayasal düzenleri değiştirmek için uygulayacağı cebir ve şiddetin boyutları dikkate alınarak çok daha fazla silah, mühimmat, araç ve gerece sahip olması veya gerektiğinde ulaşabilmesi gerekir. Oysa bilgi notunda belirtildiği şekilde 1953 tarihinde kurulmuş olmasına rağmen ülkemizde veya başka bir ülkede bu örgüt adına ele geçmiş silah, mühimmat veya bu nitelikte araç ve gereç bulunmamaktadır.

e) Üye sayısı: Terör örgütü en az üç kişiden oluşur. (TMK m. 7, TCK m. 314, TCK m. 220)

e) Üye sayısı: Terör örgütü en az üç kişiden oluşur. (TMK m. 7, TCK m. 314, TCK m. 220)

3)Kanun koyucunun 5237 sayılı yasanın 220. ve 314 maddelerinde suç örgütü ve silahlı terör örgütünü düzenlemek ve 5532 sayılı yasa ile 3713 sayılı yasanın 1.ve 7. maddelerindeki değişiklik ile mevzuatı sadeleştirdiği, 5532 sayılı yasa ile 3713 sayılı yasa maddesini sadece atıf maddesine dönştürmüş olmasına rağmen Yargıtay 9.Ceza Dairesi ve Dairemizin bu değişikliğin amacına ve gerekçesine aykırı yorumla silahlı ve silahsız terör örgütlerinin varlığını 7. maddeye dayandırarak kabulü Anayasanın 38. maddesinde tanımlanan "suç ve cezaların kanuniliği" ilkesine aykırı düşmektedir.

4)Hizb-ut Tahrir, elde edilen kanıtlara göre Anayasal düzeni değiştirmeyi hedefleyen ve bunu açıkça tüzüğüne yazmak suretiyle deklare eden bir örgüt olduğu açıktır. Ancak bu örgütün, kurulduğu tarih olan 1953 tarihinden bugüne dek kuruluş amacı doğrultusunda ülkemizde veya faaliyette bulunduğu başka bir ülkede silahlı herhangi bir eyleminin bulunmadığı gibi Anayasal düzeni cebir ve şiddet kullanmak suretiyle değiştirmeye yarayacak silahlarının olduğu da tespit edilmemiştir. Dahası bu örgütün, tüzüğünde ve sözcülerinin açıklamaları ile açıkça cebir ve şiddeti dışlamış olması nedeniyle TCY’nin 220, 309, 314, 315, 316 maddeleri anlamında bir örgüt değildir.

5)Hizb-ut Tahrir, yeryüzünde İslam’ın bütün kurum ve kurallarıyla egemen olması için hilafet devletini (raşid-i hilafet devleti) kurma amacı taşıyan ve bu nedenlerle İslamcı ve değişimci (uç, radikal) bir örgüttür.

Bu amaç çerçevesinde örgüt, faşizmi, komünizmi, kapitalizmi, sosyalizmi, halk egemenliğine ve laiklik ilkesine yaslanan cumhuriyet ve demokrasiyi de “küfür ideolojileri” olarak görmektedir. “Egemenlik kayıtsız şartsız halkındır” ilkesinin yerini “hüküm sadece Allah’ındır” anlayışına bırakması gerektiğine inanmaktadır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası laiklik ilkesini benimsediği ve bu düzeni benimseyen devletlerle ilişki kurduğu, Avrupa Birliğine girmeyi amaçladığı için Türkiye Cumhuriyeti devletini İslam kamu hukukuna göre zorunlu olarak “dar-üI küfür” alanında görmekte; meşru kabul etmemektedir.

Bu nedenle örgütün radikal dinci ideolojiye sahip bir örgüt olduğunda kuşku bulunmamaktadır. İdeolojisi ile uzak amaç ve hedefleri toplumu ve devletin anayasal kurumları açısından rahatsız edici, şoke edici ve sarsıcı olması da doğaldır. Ancak, suç ve cezaların yasallığı gereği, bu örgütün silah unsurunun bulunmaması ve hedeflediği Anayasal düzeni değiştirme suçu da ancak cebir ve şiddet ile işlenebilecek suçlardan olması nedeniyle terör örgütü kabul edilmesi hukuka uygun değildir. Bu nedenle ceza yargılaması konusu edilmemelidir. Sadece istihbari takibata tabi tutulması gerekebilecek bir siyasal örgütlenme tipi kabul edilebilir.

6)Örgütün kurulmasını hedeflediği Raşid-i Hilafet Devletinin cihanşümul bir devlet olacağını, tüm halkı müslüman olan ülkelerin bu devletin bayrağı altında birleştirileceğini bu kapsamda Türkiye'nin de, bu devletin bir eyaleti olacağını öngörmek suretiyle Anayasamızın değişmez temel ilkelerine aykırı bir amaç gütmektedir. Ancak, cebir ve şiddeti dışladığı için düşünce özgürlüğü ile örgütlenme özgürlüğü çerçevesinde değerlendirilmesi gerekir. Fakat, radikal ve gayrı meşru amacı nedeniyle önleyici kolluk çerçevesinde ve istihbari açıdan takip edilmesinde fayda bulunabilir.

7)Örgüt, hilafet devletini zor kullanmadan kurmayı hedeflemektedir. Asla cebir ve şiddete başvurmadan bu hedefini tebliğ ve irşad yoluyla gerçekleştireceğini kuruluş tüzüğünde yazmış ve sözcülerinin çeşitli açıklamaları ile deklare etmektedir. Bu konuda meşru savaşın, yani cihadın kurallarına uyulacağını ve Raşidi Hilafet Devleti kurulduktan sonra kafir devletlere karşı cihad ilan edileceği uzak hedef olarak öngörmektedir. Zira cihat ancak kafirlerin baskı (zulüm) yapmaları, işgalde bulunmaları, sömürmeleri, Müslümanların can ve mal güvenliklerinin, hak ve özgürlüklerinin korunması, İslam’a ve İslam ülkelerine saldırılması gibi durumlarda meşrudur. Cihada başvurmasını Raşidi Hilafet devleti kurulması şartına bağlamakta ve ancak halifenin kararı ile kafir devletlere karşı cihada başvurulacağını belirtmektedir.

8)Anayasal düzeni cebir ve şiddet kullanmadan değiştirmeyi hedeflediği ve şiddeti dışladığı için terör örgütünün “araç-gereç” açısından elverişlilik kriteri oluşmamaktadır. Bu nedenle emniyet bilgi notlarında da klasik terör örgütüne uymadığı belirtilmekte.

9)Hizb-ut tahrir örgütü, Anayasal düzeni değiştirme veya ortadan kaldırmayı hedeflemesi nedeniyle yasalarımız tarafından himaye görmesi mümkün olmayan bir örgüt olmakla birlikte, cebir ve şiddeti öngörüp başvurmadığı için de terör örgütü sayılması Anayasa ve ceza kanunumuza uygun düşmemektedir.

Yukarıda zikrettiğimiz tüm bu nedenlerden Hizb-ut tahrir örgütünün terör örgütü olduğunun kabulü suç ve cezaların kanuniliği ilkesi gereği mümkün olmadığından sanıkların silahlı terör örgütü üyeliği suçundan cezalandırılmalarına ilişkin kararın CMK 223(2)a maddesi uyarınca bozulması gerekirken onanmasına dair sayın çoğunluğun görüşlerine katılmamaktayım.

Yukarıda zikrettiğimiz tüm bu nedenlerden Hizb-ut tahrir örgütünün terör örgütü olduğunun kabulü suç ve cezaların kanuniliği ilkesi gereği mümkün olmadığından sanıkların silahlı terör örgütü üyeliği suçundan cezalandırılmalarına ilişkin kararın CMK 223(2)a maddesi uyarınca bozulması gerekirken onanmasına dair sayın çoğunluğun görüşlerine katılmamaktayım.

Ayrıca 3713 sayılı yasanın 7/2 maddesinde terör örgütlerinin cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerinin övülmesi veya teşvik edilmesi propaganda suçunun unsuru olarak düzenlenmiş olup, sanıklar ... ve ... de ele geçen doküman ve dağıtılan bildirilerin cebir ve şiddeti övücü veya teşvik edici nitelikte olmayıp Hizb-ut tahrir örgütünün propagandası niteliğinde olması ve örgütün de cebir ve şiddet yöntemini reddetmesi nedeniyle atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilerek hükmün bozulması gerekirken, CMK 223(9) maddesine aykırı olarak, 6352 sayılı kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrası uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına dair sayın çoğunluğun bozma gerekçesine iştirak etmemekteyim.