muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12150, Karar No: 2012/3807, Tarih: 14.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/12150 E.  ,  2012/3807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

BİRLEŞEN DAVA : İstanbul 2. Asliye Hukuk Mahkemesi - 2008/539 Esas sayılı

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24.12.2009 tarih ve 2007/499 - 2009/761 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı ...Ş vekili, müvekkili şirketin temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetiminin, Bankalar Kanunun 15/7a. maddesi doğrultusunda Fon Kurulu Başkanlığı'nın 13.02.2004 tarihli kararı ile TMSF tarafından devralındığını, Teftiş Kurulu Başkanlığı'nın 19.04.2004/8 sayılı inceleme raporu ve genel kurul hazırlık raporuna göre, Telsim A.Ş ve Gruba bağlı diğer şirketlerin kaynakları ile ilgili olarak, TMSF tarafından ihtiyati tedbir kararı alınmasından sonra, artan nakit ihtiyacının büyük bir kısmının şirketin üst yönetici ve ortakları olan davalılar ... ve ...'a verilmesi neticesinde müvekili Telsim A.Ş'nin kasasında 16.250,000 TL tutarında açık oluştuğunu, kasa açığının gizlenmesi maksadıyla ve davalı ...'ın talimatıyla, bu tutarların Telsim A.Ş'nin borcu olduğundan bahisle Star Digital A.Ş'ye çıkışı yapılmış gibi gösterilerek kasa açığının kapatılmaya çalışıldığını, keza takip eden günlerde davalılar ... ve ...'ın Telsim A.Ş'nin merkez kasasından 1.250.658,58 TL tutarında açıktan para çektiklerini, böylece Telsim A.Ş'nin merkez kasasında toplamda 17.500.658,58 TL tutarında kasa açığı oluştuğunu, davalıların görev yaptıkları dönem ve görevleri itibariyle şirket zararından sorumlu olduklarını ileri sürerek, davalılardan yönetici ve denetçi görevinde bulunanlar hakında ayrıca sorumluluk davası açıldığından bunlar hakkında tahsilde tekerrür oluşturmamak kaydıyla, müvekili şirket zararının şimdilik 10.000 TL'sinin faizi ile birlikte sorumlulukları oranında davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

TMSF, temlik sözleşmesi ile davacının alacaklarını temlik aldığından bahisle davacı şirket yerine temlik alan davacı sıfatı ile davaya katılmış, davacı vekili alacak tutarını 17.500.658,58 TL olarak ıslah etmiştir.

Davacı ... vekili, asıl davanın açıldığı tarihte ölmüş olduğu ortaya çıkan asıl davada davalı ... mirasçıları aleyhine ikame ettiği birleşen davasında, aynı gerekçelerle alacak telebinde bulunmuştur.

Davalılar ..., ... ve ... davaya cevap vermemiş, diğer davalılar ve bir kısım davalılar vekilleri davanın reddini savunmuşlardır.

Davacı ... vekili, asıl davanın açıldığı tarihte ölmüş olduğu ortaya çıkan asıl davada davalı ... mirasçıları aleyhine ikame ettiği birleşen davasında, aynı gerekçelerle alacak telebinde bulunmuştur.

Davalılar ..., ... ve ... davaya cevap vermemiş, diğer davalılar ve bir kısım davalılar vekilleri davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın, şirketin üst yöneticisi ve çalışanı konumunda olan davalıların, usulüne uygun olmayan işlemlerle şirketi zarara uğratmaları nedeniyle oluşan zararın tahsiline yönelik olduğu, 5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanun'unun 1. maddesi uyarınca, işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuki uyuşmazlıkların İş Mahkemelerinde çözüleceğinin hükme bağlandığı, davalı ... ve H.... dışındaki davalıların davacı şirkette hizmet akdiyle görev yaptığının çekişmesiz olduğu, adı geçen davalılarla davacı şirket arasındaki bu ilişki ve 5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanun'unun 1. maddesi karşısında, davaya bakma görevinin de İş Mahkemesine ait bulunduğu, öte yandan hissedar ve yönetici durumundaki bir kısım davalılar yönünden ise, bu davalılarla çalışan durumundaki davalılar arasında ihtiyari dava arkadaşlığı bulunmakla birlikte, davanın birlikte açılması sebebiyle bu davalılar hakkındaki davaya bakma görevinin de özel yetkili İş Mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile, asıl ve birleşen dava yönünden dava dilekçesinin görevsizlik nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacı taraf harçtan muaf olduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, 14.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2994, Karar No: 2022/5490, Tarih: 07.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/2994 E.  ,  2022/5490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

VEK. AV. ...

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ......

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen itirazın iptali davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; kurumun farklı birimlerine hak sahibi sigortalılar tarafından gelen şikayetler üzerine yapılan incelemede Gazi Üniversitesi Sağlık Araştırma Merkezi Gazi Hastanesi ... Bölüm sekreterliğinden 29 sigortalı adına gerçeğe aykırı ilaç düzenlendiğini, 154 reçete karşılığı kurumun 821.697,42 TL zarara uğratıldığının anlaşıldığını, bundan ayrı ... Bölümünde gerçekten tedavi olup takibi yapılan 24 sigortalı adına anılan hastanenin pratisyen hekimlerinin kaşeleri kullanılarak 40 adet sahte reçete düzenlendiğinin ve bu reçetelerin 31 eczane kanalı ile kuruma fatura edilerek 160.471,80 TL'lik zararın meydana getirildiğinin belirlendiğini, davalının da aralarında bulunduğu eczaneler hakkında 2019 yılı protokolünün 6.3.3 maddesi uyarınca cezai işlem uygulandığını, davalının sahibi olduğu ... Eczanesinden 11 adet sahte reçete girişinin yapıldığını, reçete toplam bedelinin 5 katı tutarındaki 314.658,80 TL'ik cezai işlemin davalıya uygulandığını, davalı tarafından hakkında başlattığı takip nedeniyle gönderilen ödeme emrine haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek; itirazın iptaline, lehine icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı; davanın usulsüz olduğunu, kurumu zarara uğratma kastının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın kabulüne, davalının itirazın iptali ile takibin devamına, davacı tarafın icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davacı tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; borçlunun yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilecek konumda bulunması nedeniyle alacağın likit ve muayyen nitelikte olduğunun kabulü ile icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden davacı tarafından davalı hakkında açılan davanın kabulüne, davacının takip dosyasına vaki itirazın iptaline, İİK'nın 67/2 maddesi gereğince dava ve takip konusu alacağın %20 sine tekabül eden 54.813,16 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İcra ve İflas Kanunu'nun 67. maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca, icra inkar tazminatına hükmedilebilmesi için, borçlunun takip sırasında ödeme emrine itiraz etmesi ve alacaklının alacağını mahkemede dava ederek haklı çıkması yasal koşullardandır. Bunlardan başka, alacağın likit ve belli olması da gerekir. Alacağın gerçek miktarı belli, sabit veya borçlu tarafından belirlenebilmesi için bütün unsurlar bilinmekte ya da bilinmesi gerekmekte, böylece borçlu tarafından borcun tutarının tahkik ve tayini mümkün ise; başka bir ifadeyle borçlu yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilir durumda ise alacağın likit ve muayyen olduğunun kabulü zorunludur.

Davada cezai şart alacağının tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali talep edilmiştir. Davalının, cezai şart alacağının dayanağı oluşturan 2019 yılı protokolüne aykırı davranıp davranmadığı yani takibe konu edilen cezai şart alacağının tayini yargılamayı gerektirdiğinden takip tarihi itibariyle davalı tarafından hesaplanabilir ve likit bir alacağın söz konusu olmadığının kabulü gerekir. Hal böyle olunca, bölge adliye mahkemesince; davacının icra inkar tazminatına yönelik istinaf başvurusunun reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle bu konudaki istemin kabulüne karar verilmiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının ait hüküm fıkrasının beşinci bendinde yer alan “5-İİK'nın 67/2 maddesi gereğince dava ve takip konusu alacağın %20 sine tekabül eden 54.813,16 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine," ifadesinin çıkarılarak yerine "5-Alacak yargılamayı gerektirdiğinden icra inkar tazminatı talebinin reddine," ifadesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 07/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16963, Karar No: 2010/3415, Tarih: 08.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/16963 E.  ,  2010/3415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... ile ... hakkında açılan davanın husumet nedeniyle reddine, İl Özel İdare Müdürlüğüne İzafeten Ankara Valiliği aleyhine açılan davanın ise dava konusu taşınmaza fiilen el konulmadığından bahisle reddinedair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davalılardan ... ile ... hakkında açılan davanın husumet nedeniyle reddine, İl Özel İdare Müdürlüğüne İzafeten Ankara Valiliği aleyhine açılan davanın ise dava konusu taşınmaza fiilen el konulmadığından bahisle reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı yasal gerekçelere ve özellikle de imar planında temel eğitim alanı olarak ayrılmakla beraber, henüz fiilen el konulmayan taşınmazla ilgili olarak açılan davada ... ve ... aleyhine açılan davanın husumet nedeniyle reddine, Ankara Valiliği (İl Özel İdare Müdürlüğüne İzafeten) hakkında açılan davanın ise taşınmaza fiilen el konulmaması nedeni ile reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 08.03.2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Davacılar vekili dava dilekçesinde dava konusu taşınmazın tapu kaydı üzerine 1992 yılında ilkokul alanı olarak kamulaştırma şerhi konulduğu, taşınmazdan yararlanma ve kullanma olanağının kalmadığını bu nedenle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere taşınmazın bedelinin tahsilini istemiştir.

Mahkemece “dava konusu taşınmazın ilkokul alanında kaldığı ancak fiilen el atılmadığı" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Daire çoğunluğunun fiili el atma olmadığı imar planındaki özgülemenin el atma sayılmayacağı gerekçesiyle davanın reddi gerektiğini belirterek hükmün onanması yönündeki kararına katılmıyoruz. Şöyle ki;

Mahkemece “dava konusu taşınmazın ilkokul alanında kaldığı ancak fiilen el atılmadığı" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Daire çoğunluğunun fiili el atma olmadığı imar planındaki özgülemenin el atma sayılmayacağı gerekçesiyle davanın reddi gerektiğini belirterek hükmün onanması yönündeki kararına katılmıyoruz. Şöyle ki;

1-3194 sayılı İmar Kanunuyla, yerleşim yerleri ile bu yerlerdeki yapılaşmaların; plan, fen, sağlık ve çevre şartlarına uygun teşekkülünü sağlamak amacıyla, adı geçen Kanunun 7. ve 8. maddesiyle belirli nüfus kriterini aşan belediyelere imar planlarını hazırlama ve yürürlüğe koyma yükümlülüğü getirilmiştir. Aynı Kanunun 10. maddesinde de; “Belediyeler, imar planlarının yürürlüğe girmesinden en geç 3 ay içinde, bu planı tatbik etmek üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlarlar. Beş yıllık imar programlarının görüşülmesi sırasında ilgili yatırımcı kamu kuruluşlarının temsilcileri görüşleri esas alınmak üzere Meclis toplantısına katılır. Bu programlar, belediye meclisince kabul edildikten sonra kesinleşir. Bu program içinde bulunan kamu kuruluşlarına tahsis edilen alanlar, ilgili kamu kuruluşlarına bildirilir. Beş yıllık imar programları sınırları içinde kalan alanlardaki kamu hizmet tesislerine tahsis edilmiş olan yerleri ilgili kamu kuruluşları, bu program süresi içinde kamulaştırırlar. Bu amaçla gerekli ödenek kamu kuruluşlarının bütçelerine konulur. İmar programlarında, umumi hizmetlere ayrılan yerler ile özel kanunları gereğince kısıtlama konulan gayrimenkuller kamulaştırılıncaya veya umumi hizmetlerle ilgili projeler geçekleştirilinceye kadar bu yerlerle ilgili olarak diğer kanunlarla verilen haklar devam eder. ”hükmüne yer verilmek suretiyle, belediyelere, imar planlarını uygulamak üzere belirtilen süre içerisinde imar programını hazırlama; ilgili yatırımcı kamu kuruluşlarına ise imar programlarında kendi görev alanlarındaki kamu hizmeti için ayrılan özel mülkiyete ait arsaları, kamulaştırma zorunluluğu yüklenmiştir.

2-İmar planlarında kamu hizmet tesislerine tahsis edilmiş olan yerlerde kalan arsalar üzerinde, malikleri ileri dönük kişisel tasarruflarda bulunamamakta, bu yerler kamulaştırma işlemine konu teşkil edeceğinden satış değerleri düşmekte, sahipleri bu arsaları rayiç değerinde satamamakta, ancak kamulaştırma bedelini almak suretiyle yarar sağlamaları mümkün bulunmaktadır. Diğer taraftan, belediyelerin uzun süre kamulaştırılmayan özel mülkiyete ait arsaları, imar planlarında değişiklik yapmak suretiyle plandan çıkarması pek mümkün olmamaktadır. Uygulamada özellikle kentleşmenin yoğun olarak yaşandığı yerlerde, mevzuattaki, imar planında değiştirilmesi düşünülen arsayı kamu hizmeti gereklerine uygun olarak ikame edecek bir yeri imar planında ayırma ve yer değişikliği için ilgili yatırımcı bakanlığın veya kuruluşun görüşünü alma mükellefiyetinden dolayı, belediyelerin söz konusu kamu hizmeti için yeni arsa tahsis etmeleri zor olduğu gibi, imar planlarında kamu hizmetine ayrılan yerlerden vazgeçmenin planla getirilen bütünsel dokuyu bozma riski nedeniyle de bu yola başvurulmadığı görülmektedir. Bu itibarla kamulaştırma sürecinin uzaması halinde kişisel mülkiyet hakkıyla bağdaşmayan ciddi mağduriyetlerle karşılaşılmaktadırlar.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanunuyla kamulaştırma için bir ön şart olarak “yeterli ödeneğin” yatırımcı kurumların bütçelerine konulması gerektiğinden, İmar Kanununun 10. maddesi gereğince de ilgili kamu kuruluşunun kamulaştırma yükümlülüğünün imar programının yürürlüğe girmesiyle başlaması nedeniyle belediyelerin program yapmadıkları sürece kamulaştırmayı yapacak kuruluşun bir sorumluluğu da doğmamaktadır.

Öte yandan aynı Kanunun 13. maddesinin 2. fıkrasında “imar programına alınan alanlarda kamulaştırma yapılıncaya kadar emlak vergisi ödenmesi durdurulur. Kamulaştırmasının yapılması halinde durdurma tarihi ile kamulaştırma tarihi arasında tahakkuk edecek olan emlak vergisi, kamulaştırmayı yapan idare tarafından ödenir. Birinci fıkrada yazılı yerlerin kamulaştırma yapılmadan önce plan değişikliği ile kamulaştırmayı gerektirmeyen bir maksada ayrılması halinde ise durdurma tarihinden itibaren geçen sürenin emlak vergisini mal sahibi öder.” Denilmek suretiyle arsaları imar programına alınan maliklerin emlak vergisi mükellefiyetinin kamulaştırma işlemi yapılıncaya kadar durdurulacağı belirtilmek suretiyle kanun koyucu tarafından, imar planlarında kamu hizmetine ayrıldığı için tasarruf yetkisi kısıtlanan arsa maliklerinin kamu yararı hesabına katlandıkları fedakarlığı, arsa malikleri üzerindeki emlak vergisi ödeme yükümlülüğünü durdurarak dengelemeye çalışmış olmasına karşın imar programlarının hazırlanmasını belediyelerce geciktirilmesi kanun koyucunun açık iradesine aykırı olarak vergi sorumluluğunun da uzun yıllar özel mülkiyet sahiplerinin üzerinde kalması sonucu doğurmaktadır.

İmar Kanununun 10. maddesi hükmüyle, yatırımcı kuruluşlara imar planlarında kamu hizmetine ayrılan arsalar imar programı süresi içerisinde kamulaştırma, yine yetkili idari makamlara kamulaştırmaya ilişkin ödeneği yatırımcı kuruluşun bütçesine koyma mükellefiyeti yüklenmek suretiyle, kanun koyucu kamu yararı adına fedakarlığa katlanmak durumunda kalan maliklerin taşınmazlarının kamulaştırılmadan, mülkiyet haklarının ihlal edilmesi sonucu doğuracak şekilde uzun süre imar programlarında bekletilmesini uygun görmemiş ve idareye herhangi bir takdir yetkisi tanımadan bağlayıcı sürelerle gerekli işlemleri yapma görevi yüklemiştir.

3-Anayasanın 35. maddesinde ”Herkes, mülkiyet ve miras haklarına sahiptir. Bu haklar, ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabilir. Mülkiyet hakkının kullanılması toplum yararına aykırı olamaz.” Denilmektedir. Yine, “Temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması” başlıklı Anayasanın 13. maddesinde “Temel hak ve hürriyetler özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplerle bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve laik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz.” Denilmek suretiyle temel hak ve hürriyetlerin ancak kanunla sınırlanabileceği öngörülmüştür.

4-Türkiye tarafından 18.05.1954 tarihinde onaylanan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi Eki 1. Protokolün 1. maddesinin 1. bendinde “Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve uluslar arası hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, hiç kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” hükmüne yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 23.09.1982 günlü 7151/75 Sporrong ve Lonnroth kararında, mülkleri üzerinde uzun süren kamulaştırma izni ve inşaat yasağı kararı nedeniyle İsveç’ten yapılan başvuru üzerine “Kamulaştırma izni, maliklerin sahibi olan şeyleri kullanma ve tasarruf etme (dispose) haklarına dokunmadığı halde, pratikte bu hakların uygulanma olasılığını önemli ölçüde düşürmektedir. Ayrıca bu izin ve yasak, kamulaştırmadan önce her türlü kamulaştırmanın hukuka uygunluğu tanımakla ve Stockholm Belediyesine gerekli gördüğü her zaman kamulaştırma yapma yetkisi vermekle, mülkiyetin özüne dokunmaktadır. Bu suretle, başvurucuların mülkiyet hakkı istikrarsız ve terk edilebilir hale gelmiştir. Bu nedenle, "başvurucuların mülkiyet hakkına bir müdahale vardır. Komisyonun da haklı olarak belirttiği gibi, kamulaştırma izinleri ve inşaat yasaklarının uzun bir süre ve birlikte kullanılması, hiç kuşkusuz, bu müdahalenin sonuçlarını ağırlaştırmıştır.” gerekçesiyle, bu durumun, mülkiyet hakkının korunması ile genel menfaatin gerekleri arasında sağlanması gereken dengeleri bozduğundan 1. protokolün 1. maddesinin ihlal edildiği hükmüne varmıştır.

İmar Kanununun 10. maddesinde belediyelerin, imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren en geç 3 ay içinde bu planı uygulamak üzere 5 yıllık imar programlarını hazırlayacakları belirtilmiş ise de, Kanunda bu planların tümünün hangi süre içinde programa alınarak uygulanacağına ilişkin bir kurala yer verilmemiştir.

İmar planlarında umumi hizmetlere ayrılan yerlerin mevcut kullanma şekillerinin ne kadar devam edeceği konusundaki bu belirsizliğin (taşınmaz mal sahiplerinin idareden kamulaştırma talep etme hakkı olduğu düşünülse bile kamulaştırma yükümlülüğü belediyelerin yaptıkları programın yürürlüğü girmesiyle doğmaktadır) kişilerin mülkiyet hakları üzerinde süresi belli olmayan bir sınırlamaya neden olduğu, kişisel yarar ile kamu yararı arasındaki dengeyi bozarak mülkiyet hakkını kullanılmaz hale getirdiği ve hakkın özüne dokunan bir nitelik taşıdığı açıktır.

Davacılar dava konusu 42026 ada 1 parsel malikidirler. Taşınmaz 1/1000 ölçekli uygulama imar planında da ilkokul alanında bırakılmış olup, halen ilkokul alanındadır. Davalılardan İl Özel İdaresince yapılan başvuru üzerine dava konusu yerin ileriki yıllarda kamulaştırılacağı, bu nedenle ilköğretim arsasının konut alanına dönüştürülmesinin uygun olmadığı bildirilmiştir. Davacının taşınmazdan bağımsız yararlanma olanağı yoktur. Kamu yararı kavramı bireyin bireysel yarar kavramını haksız bir şekilde kısıtlamaktadır.

Açıklanan nedenlerle taşınmazdan mülkiyet hakkının özüne uygun şekilde yararlanma olanağı kalmadığı kabul edilerek, davalılardan Ankara İl Özel İdaresi yönünden davanın kabulü ile taşınmaz bedelinin ödenmesi gerektiği düşüncesi ile çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz . 08.03.2010