muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/59, Karar No: 2025/92, Tarih: 26.02.2025

Süresi içinde vermiş olduğu dilekçeyle sebep göstermeksizin hükmü temyiz eden tarafın, temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya kararın kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde sunacağı dilekçeyle sebep bildirmesi gerekmektedir. Bu sürenin hak düşürücü veya düzenleyici nitelikte olduğu uygulamada ve doktrinde tartışmalıdır. Hukuki bir konuda kesin çizgilerle ayrışmış bir tartışma varsa ve yargı organları aynı konuda farklı sonuçlara varıyorlarsa taraflar açısından yasanın öngörülebilirliği ilkesinde sorun olduğu sonucuna ulaşılabilecektir. Nitekim 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun yürürlükte olduğu dönemde Yargıtay tarafından sebep içermeyen temyiz taleplerinin incelenmesine ilişkin yerleşik uygulama, sistemde değişiklik yapan ve istinaf mahkemelerini faaliyete geçiren CMK’nın uygulandığı ilk dönemlerde yanılgı hâli olarak makul görülebilecektir. Kaldı ki, CMK’nın 291. maddesinin birinci fıkrasında yedi gün olan temyiz süresi, 7035 sayılı Kanun’un 21. maddesiyle yapılan değişiklik sonucu on beş gün olarak, 7499 sayılı Kanun'un 19. maddesiyle yapılan değişiklik sonucu da iki hafta biçiminde yeniden düzenlenmiş, CMK'nın 295. maddesinin birinci fıkrasında yer alan temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin verilmesine dair yedi günlük süreye dair düzenleme karar tarihi itibarıyla herhangi bir değişikliğe uğramamış, ancak karar tarihinden sonra yürürlüğe giren 7499 sayılı Kanun ile mülga edilmiştir. Bu husus, avukatlar da dahil başvurucuların temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçeyi verebilecekleri süre konusunda yanılmalarını mümkün kılmaktadır.

Hukuk devleti olmanın sorumluluğu bağlamında verilen kararlar ile kurulan hükümlere karşı kanun yolları, şekli, süreleri ve sonuçlarının ilgililere açıkça bildirilmemesi veya eksik bildirilmesi hâlinde, kanuni sürelerin tebligat tarihinden itibaren değil ancak öğrenme tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı, öğrenme tarihi kesin olarak belirlenebilen hâller dışında taraf beyanının esas alınması gerekliliğinden hareketle, usulüne uygun sebep içeren dilekçe var ise bu kapsamda temyiz incelemesi yapılması, aksi hâlde ilgiliye yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan mevzuat gereğince yedi günlük süre içinde sebep bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceği ihtar edilmeli, sonucuna göre esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılıp yapılmayacağına karar verilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında ön sorun konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında ön sorun konusu değerlendirildiğinde;

Özel Dairece sanıklar hakkında haberleşmenin gizliliğini ihlal, özel hayatın gizliliğini ihlal ve görevi kötüye kullanma suçlarından yapılan yargılama sonucunda dava zamanaşımı gerçekleştiğinden bahisle kamu davasının düşmesine ilişkin katılan vekilinin yüzüne, katılanın ise yokluğunda 28.05.2024 tarihinde verilen hükümlere ilişkin katılan vekilinin 12.06.2014 tarihinde hükümlerin bozulması gerektiğine ilişkin süre tutum dilekçesi verdiği, katılan vekiline 29.06.2024, katılana ise 06.07.2024 tarihinde yapılan tebligatlarda ve hükmün ilgili bölümünde, karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan CMK'nın 295. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden itibaren yedi günlük ek süre içerisinde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe sunabileceklerinin, bu süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirmemeleri hâlinde sebep yokluğundan temyiz taleplerinin reddedileceğinin ihtar edilmediği anlaşılan dosyada; öncelikle tebliğden itibaren yedi günlük süre içerinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirilmeleri gerektiği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz taleplerinin reddedileceği ihtarı ile gerekçeli kararın katılan ve vekiline usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi, bunun sonucuna göre Özel Dairece esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılıp yapılmayacağına karar verilmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla esası incelenmeyen dosyanın Özel Daireye gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 28.05.2024 tarihli ve 5-2 sayılı gerekçeli kararının, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirilmeleri gerektiği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz taleplerinin reddedileceği ihtarı ile katılan ve vekiline usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi, katılan veya vekili tarafından gerekçeli temyiz dilekçesi verilmesi hâlinde bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay 12. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.02.2025 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/552, Karar No: 2018/6743, Tarih: 19.11.2018

**16. Hukuk Dairesi         2016/552 E.  ,  2018/6743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ... TESPİTİNE İTİRAZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “mahallinde yeniden keşif yapılarak yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından 22.01.1957 tarih ve 14 sayılı tapu kaydının malikleri arasında yöntemine uygun şekilde yapılmış bir paylaşım olup olmadığı, her bir paydaşın zeminde ayrı bir yer kullanıp kullanmadığı, kullanıyorlar ise fiili kullanımın hangi sınırlar ile ne zamandır sürdürüldüğü hususlarının tek tek sorulup saptanması, tespite aykırı sonuca ulaşılması halinde tespit bilirkişilerinin tanık sıfatıyla beyanlarının alınması, fen bilirkişisine keşif sırasında gösterilen sınırların harita üzerinde işaretlendiği ayrıntılı rapor ve kroki düzenlettirilmesi, bundan sonra da toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, dava konusu 144 ada 4 parsel sayılı taşınmazın ... tespitinin iptali ile 11564,21/13749,74 payının davacının murisi ... adına, 2185,53/13749,74 payının ise davalı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın davacı tarafın tutunduğu tapu kaydının kapsamında kaldığı ve tapu kayıt malikleri arasında yöntemine uygun şekilde yapılmış bir taksim bulunmadığı kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Somut olayda, çekişmeli taşınmazın davacının murisi ... ile davalı ...’nın hissedar oldukları 22.01.1957 tarih ve 14 sayılı tapu kaydının kapsamında kaldığı noktasında taraflar arasında herhangi bir uyuşmazlık yoktur. Uyuşmazlık, tapu kayıt malikleri arasında yöntemine uygun şekilde taksim yapılıp yapılmadığına ilişkindir. Kaldı ki, Mahkemece hükmüne uyulmasına karar verilen bozma ilamında da aynı hususa işaret edilmiş ve mahallinde yerel bilirkişiler, tespit bilirkişileri ve taraf tanıklarının katılımıyla yeniden keşif yapılarak tapu kayıt malikleri arasında yapılan bir paylaşım bulunup bulunmadığı, her bir paydaşın zeminde ayrı bir yer kullanıp kullanmadığı, kullanıyor ise fiili kullanımın hangi sınırlar ile ne zamandır sürdürüldüğü hususlarının tespit edilmesi gereğine değinilmiştir. Ne var ki Mahkemece bozma ilamına uyulduğu halde çekişmeli taşınmaz başında yapılan keşifte mahalli bilirkişi ve tespit bilirkişileri dinlenilmemiş, taraflarca bildirilen tanıklardan ise sadece birisinin dinlenilmesiyle yetinilmiştir. Diğer taraf tanıkları ise usule aykırı olarak duruşmada dinlenilmiştir. Dolayısıyla bozma ilamının gerekleri tam olarak yerine getirilmeden ve tapu kayıt malikleri arasında yöntemine uygun şekilde yapılmış bir taksim bulunup bulunmadığı kesin olarak saptanmadan karar verilmiştir. Bu şekilde eksik ve yetersiz bir incelemeye dayalı olarak karar verilemez.

Hal böyle olunca, doğru sonuca varılabilmesi için, mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek üç kişilik yerel bilirkişi kurulu, tespit bilirkişilerinin tümü ve taraf tanıkları ile bir fen bilirkişisinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalı, yerel bilirkişi ve tanıklardan, çekişmeli taşınmaza ilişkin olarak tüm kayıt maliklerinin katılımıyla yapılmış herhangi bir paylaşım bulunup bulunmadığı, her bir paydaşın zeminde ayrı bir yer kullanıp kullanmadığı, kullanıyor ise paydaşlar arasında oluşan fiili kullanım sınırlarının neresi olduğu ve bu kullanım durumunun ne kadar süredir devam ettiği, taraflar arasında kullanım durumuna ilişkin herhangi bir uyuşmazlık çıkıp çıkmadığı ve paylaşımın ... tespit tarihine kadar bozulup bozulmadığı hususları etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, tespite aykırı sonuca ulaşılması halinde tespit bilirkişilerinin tanık sıfatıyla beyanları alınmalı, beyanlar arasında çelişki oluştuğu takdirde gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişki giderilmeli, tanık ve bilirkişilerce gösterilen fiili kullanım sınırları fen bilirkişisi tarafından harita üzerinde işaretlenmeli, fen bilirkişisine keşfi takibe ve denetlemeye imkan verir ayrıntılı rapor ve kroki düzenlettirilmeli, taksimin geçerli olabilmesi için çekişmeli taşınmazın tapu kaydındaki hisse oranlarına göre paylaştırılmasının zorunlu olmadığı ve nizasız şekilde devam eden uzun süreli kullanımın taksime karine teşkil edeceği bilinmeli, bundan sonra da toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davalı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 19.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7260, Karar No: 2021/6966, Tarih: 25.03.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/7260 E.  ,  2021/6966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz olunan karar, 06.07.2020 tarihli ek karar ile davacının tashih isteminin reddine ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun hükmün tashihi başlıklı 304. maddesinde, "Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ edilmişse hâkim, tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Davet üzerine taraflar gelmezse, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verilebilir.

Tashih kararı verildiği takdirde, düzeltilen hususlarla ilgili karar, mahkemede bulunan nüshalar ile verilmiş olan suretlerin altına veya bunlara eklenecek ayrı bir kâğıda yazılır, imzalanır ve mühürlenir." düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece verilen 17.03.2016 tarihli hükmün 5. bendinde davacı lehine hükmedilmesi gereken vekalet ücretinin, yazım hatası yapılarak “hazineye gelir kaydına” şeklinde yazılarak hüküm altına alındığı iddiasıyla bu hatanın düzeltilmesi için davacı vekilince talepte bulunulduğu ve Mahkemece 06.07.2020 tarihli ek kararla, hükmün Yargıtay denetiminden geçtiği ve hükümde sehven yazılan bu husus hakkında herhangi bir karar verilmediği gerekçesiyle talebin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hüküm fıkrasında yazım hatası olduğu sabit olup, bu husus taraflarca temyiz konusu yapılmadığından, Yargıtay tarafından bozma ya da düzeltilerek onama sebebi yapılmaması hatanın düzeltilmesine engel değildir.

Davacının dilekçesi tashih talebi mahiyetinde olup, tashih usulü 6100 sayılı Kanun'un 304. maddesinde açıklanmıştır. Anılan düzenleme gereği tashih talep dilekçesinin bir nüshası, cevap süresi tanınarak karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraflar usulüne uygun şekilde duruşmaya davet edilmeden tashih talebi hakkında karar verilmesi doğru değildir. Mahkemece, tashih talep dilekçesi karşı tarafa tebliğ edilip taraflar duruşmaya davet edilerek beyanları alındıktan sonra, duruşmaya gelmemeleri halinde ise dosya üzerinden inceleme yapılarak hükümdeki yazım hatasının düzeltilmesi talepli 02.07.2020 tarihli dilekçe hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

06.07.2020 tarihli ek kararın yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10440, Karar No: 2024/5050, Tarih: 08.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/10440 E.  ,  2024/5050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/174 E., 2023/1243 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 33. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/279 E., 2021/264 K.

Taraflar arasında Kurum işleminin iptali davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekilinin vermiş olduğu dava dilekçesinde özetle; davacı hakkında tesis edilen 24.08.2020 tarih ve 16760878/64.585.071.0 belge numaralı dava konusu Kurum işleminin hukuka aykırı olduğunu 5510 sayılı Kanun'un 101 inci maddesi uyarınca söz konusu işlemin iptali gerektiğini, beyanla davacı hakkında tesis edilen 24.08.2020 tarihli, 16760878/64.585.071.0 belge numaralı dava konusu Kurum işleminin iptaline, davacının aylığından yapılan kesintilerin iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurumca yapılan işlemlerin mevzuat kapsamında uygun olduğunu, herhangi bir şekilde hukuka aykırılık bulunmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İhbar olunan ... cevap dilekçesinde özetle; Üniversitenin 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununda II sayılı cetvelde yer alan özel bütçeli bir idare olduğunu, mevzuat gereği kendi gelir ve giderini karşıladığını, sosyal tesis ve işletmelerine üniversite özel bütçesinden yapılan herhangi bir ödenek ve katkı bulunmadığını, müvekkili Kurumun davayı kazanmasında hukuki yararı bulunan taraf yanında ve ona yardımcı olmak amacıyla davaya müdahale edebileceğinin hükme bağlandığını, davaya davacı yanında katılma talebinde bulunduklarını beyanla dava konusu işlemin iptaline karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile somut olayda davacının yaşlılık aylığı Hacettepe Üniversitesi Sağlık Kültür ve Spor Dairesi Başkanlığı İktisadi İşletmeler bünyesinde sosyal güvenlik destek primi kapsamında çalıştığı, ancak çalıştığı işyerinin 5335 sayılı Kanun'un 30/2 nci maddesi kapsamında olduğu gerekçesiyle kesilmiş olduğu, Mahkemece Hacettepe Üniversitesi Rektörlüğüne yazı yazılmış 07.07.2021 tarihli cevabi yazıda Hacettepe Üniversitesi Sağlık Kültür ve Spor Daire Başkanlığı Sosyal Tesis ve İşletmeler Müdürlüğü olarak üniversite bünyesinde kantin ve kafeteryalar işletmeciliği yaptıklarını, ayrıca konukevi, kreş, anaokulu, yüzme havuzu faaliyetleri de olduğunu, işletmelerin bütçeden pay almadıklarını, Kurumlar Vergisi, Katma Değer Vergisi ve diğer tüm vergilere tabi işletmeler olduğu ve 315 işçinin çalıştığı, 15 işçinin de sosyal güvenlik destek primine tabi olduğu belirtilerek Sosyal Güvenlik Kurumundan görüş sorulduğunu, Kurum tarafından sosyal güvenlik destek primine tabi işçi çalıştırılabileceği, işyeri kütüğünde 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi kapsamında kayıt bulunmadığı, bu nedenle sosyal güvenlik destek primine bağlı işçi çalıştırılabileceği şeklinde görüş belirtildiği, davacının çalıştığı işletme üniversite bütçesinden destek almadan faaliyet gösteren ve kar amacı güden ticari işletme niteliğinde olup, Hacettepe Üniversitesi Rektörlüğünün 07.07.2021 tarihli yazısı ve Sosyal Güvenlik Kurumunun üniversiteye verdiği 07.12.2018 tarihli yazı birlikte değerlendirildiğinde davacının yaşlılık aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin yerinde olmadığı, gerekçesi ile davanın kabulüyle dava konusu 24.08.2020 tarihli 16760878/64.585.071.0 sayılı Kurum işleminin iptaline davacının yaşlılık aylığından yapılan kesintilerin iadesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; Mahkeme kararının kaldırılarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; Mahkeme kararının kaldırılarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamından, davacının hizmetinin bildirildiği iktisadi işletmenin, üniversite bütçesinden pay almadığı, herhangi bir ödenek katkısının bulunmadığı, konukevleri, kreş, ana okulu, kantin, kafeterya, yüzme havuzu işletmeciliği gibi faaliyetlerde bulunup kendi gelir ve giderlerini karşılayan ticari bir işletme olduğu, nitekim davacının hizmetinin bildirildiği işveren tarafından sosyal güvenlik destek primine bağlı çalışan personel ile ilgili olarak yaşanan sıkıntıların giderilmesi için işyeri mahiyet kodunun değiştirilmesi istemi ile Kuruma yapılan başvuru üzerine davalı Kurumun 17.12.2018 tarihli yazısıyla işyeri mahiyet kodunun değiştirilmesine gerek bulunmadığı, 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi kapsamında değerlendirilen bir işyeri olmadığına dair bilgi verildiği de anlaşıldığından, mahkeme kararının vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yaşlılık aylığı bağlandıktan sonra Hacettepe Üniversitesi Sağlık Kültür ve Spor Daire Başkanlığı İktisadi ve Sosyal Tesis ve İşletmeleri Müdürlüğü bünyesinde çalışan davacının bu çalışmasının 5335 sayılı Kanun kapsamında kaldığı gerekçesiyle tesis edilen Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin 2 inci fıkrası ile 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu ve 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25 inci maddesinin (f) fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin 2 inci fıkrası ile 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu ve 5277 sayılı 2005 Mali Yılı Bütçe Kanununun 25 inci maddesinin (f) fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24116, Karar No: 2013/37722, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/24116 E.  ,  2013/37722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

(Kapanan Pendik Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya arasında bulunan 10.11. 2005 tarihli saat 02:00 da düzenlenen tutanak içeriğinden sanığın iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunu birden fazla kişiyle birlikte gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

İş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunun birden fazla kişiyle birlikte işlenmiş olduğunun anlaşılması nedeniyle uzlaşma hükümleri kapsamında bulunmadığı da gözetilerek tebliğnamedeki bu yönde bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın,5237 sayılı TCK'nın 53/1 maddesinin “c” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2.fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yalnızca kendi alt soyu üzerindeki vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddelerin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... İnançı müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘TCK’nın 53/1. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölümler çıkarılarak, yerine ‘‘53/1.maddesinde belirtilen ve 53/3.maddesindeki kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3.maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ tümcelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.