muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/548, Karar No: 2020/3336, Tarih: 24.06.2020

Türk Borçlar Kanunu'nun 74.maddesi "Hâkim, zarar verenin kusurunun olup olmadığı, ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı hakkında karar verirken, ceza hukukunun sorumlulukla ilgili hükümleriyle bağlı olmadığı gibi, ceza hâkimi tarafından verilen beraat kararıyla da bağlı değildir. Aynı şekilde, ceza hâkiminin kusurun değerlendirilmesine ve zararın belirlenmesine ilişkin kararı da, hukuk hâkimini bağlamaz." şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemece alınan bilirkişi raporunda taraflar arasındaki sözleşme hükümleri değerlendirilmeksizin, ağır ceza mahkemesinde yapılan yargılama neticesinde davalı hakkında delil yetersizliğinden beraat kararı verildiği, Yargıtayca atılı suçların zamanaşımına uğramış olması nedeni ile ceza davasının düşürüldüğü, bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilmiş, mahkemece rapor esas alınmak suretiyle karar verilmiştir. Her ne kadar mahkemece, ceza dosyası esas alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, dikkate alınan ceza mahkemesi kararında, davalı sanığın suçu işlemediği yönünde bir gerekçe oluşturulmadığı, delil yetersizliği nedeni ile davanın reddine karar verildiği ayrıca anılan ceza dosyasının Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 2012/1066 Esas ve 2013/11083 Karar sayılı dosyasında yapılan temyiz incelemesinde davanın zamanaşımı nedeni ile düşürülmesine karar verildiği anlaşılmıştır. Ne var ki, TBK'nın 74. maddesinde de belirtildiği gibi hukuk hakimi, ceza mahkemesinde verilen beraat kararı ile bağlı olmadığı gibi somut uyuşmazlıkta anılan ceza yargılaması davanın reddine karar vermek için yeterli değildir.

O halde mahkemece, dosyanın konusunda uzman bilirkişilerin de yer aldığı bilirkişi kuruluna tevdi edilerek tarafların iddia ve savunmalarını karşılayacak şekilde, cezai işleme konu sözleşme maddeleri tek tek değerlendirilip taraf ve Yargıtay denetimine elverişli şekilde rapor alınmalı, ayrıca müfettiş raporunda beyanı alınan cezai işleme esas sigortalılar tanık olarak dinlenmeli ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Mahkemece, açıklanan hususlar gözetilmeden davaya konu uyuşmazlıkla ilgili yeterli araştırma yapılmadan sadece ceza mahkemesinin kararı dikkate alınıp eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'un 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'un 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/85, Karar No: 2010/150, Tarih: 15.06.2010

3. Ceza Dairesi 2010/3-85 E., 2010/150 K.

**3. Ceza Dairesi 2010/3-85 E., 2010/150 K.**

**- CÜRÜMDE TEKERRÜR**- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 4 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 81 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık S... L...’in, kasten yaralama suçundan 765 sayılı TCY’nın 456/4 ve 457/1. maddeleri uyarınca 2 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve 5237 sayılı TCY’nda tekerrürden dolayı ceza artırımı ile ilgili hiçbir düzenleme bulunmadığından cezasının tekerrürden dolayı artırılmasına yer olmadığına ilişkin, Datça Asliye Ceza Mahkemesince verilen 07.02.2006 gün ve 93-29 sayılı hükmün yerel Cumhuriyet savcısı tarafından sanık Said aleyhine temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 3. Ceza Dairesince 22.02.2010 gün ve 17409-3040 sayı ile;

“…Sanık Said Levent’in mahkûmiyetine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Sabıka ilamındaki ceza infaz edilmediğinden sanık hakkında 765 sayılı TCK’nun 81. maddesi uygulanmayacağından tebliğnamedeki düşünceye itibar edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün onanmasına…

…” karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise, 06.04.2010 gün ve 320151 sayı ile;

“Sanık S... L... hakkında tekerrüre esas Ankara 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 16.07.2002 gün ve 2002/403 esas, 2002/976 karar sayılı 01.11.2002 tarihinde kesinleşen ilamı ile 765 sayılı TCK’nun 466/1, 36, 647 sayılı Yasanın 4/5. maddeleri uyarınca 218.104.080 TL. ağır para cezası verilmiş olup, Ankara C.Başsavcılığının 23.12.2004 gün ve 2002/4-15707 sayılı cevabi yazısına göre para cezası 18.06.2003 tarihinde infaz edilmiş olduğu halde Yüksek dairece sabıka kaydındaki ceza infaz edilmediğinden sanık hakkında 765 sayılı TCK’nun 81. maddesinin uygulanamayacağı görüşünün mevcut duruma uygun düşmediği görülmüştür”

” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurularak Özel Daire onama kararının kaldırılması ve yerel mahkeme hükmünün bozulması isteminde bulunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunda inceleme; sanık S... L... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükme hasren yapılmıştır.

Sanık S... L...’in, 10.08.2003 tarihinde B... Ç...’ı üç gün iş ve gücünden kalacak şekilde kasten yaraladığı konusunda bir duraksama yaşanmayan olayla ilgili olarak; Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında ortaya çıkan uyuşmazlık, lehe yasanın 765 sayılı Yasa olduğunun belirlenmiş olması karşısında, sanığın tekerrüre esas sabıkası nedeniyle 765 sayılı TCY’nın 81. maddesinin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesine ilişkindir.

Dosya incelendiğinde;

Sanığın dosyaya celbedilmiş olan iki adet sabıka kaydının bulunduğu;

İsim hanesinde “

“S...”

Dosya incelendiğinde;

Sanığın dosyaya celbedilmiş olan iki adet sabıka kaydının bulunduğu;

İsim hanesinde “

“S...”

” yazılı olmakla birlikte, diğer kimlik bilgilerinin sanıkla uyumlu olduğu görülen ilk kayıtta; sanığın 19.11.1996 tarihinde işlediği suç nedeniyle, Ankara 14. Asliye Ceza Mahkemesince 02.04.1997 gün ve 1244-333 sayı ile 765 sayılı TCY’nın 404/2, 405/2 ve 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca 1.800.000 Lira ağır para cezasına mahkûm edildiği ve bu hükmün 10.04.1997 tarihinde kesinleştiği,

İsim hanesinde “

“Said”

” yazılı olan diğer kayda göre ise; sanığın, 08.02.2002 tarihinde işlediği suç nedeniyle, Ankara 1. Sulh Ceza Mahkemesince 16.07.2002 gün ve 403-976 sayı ile 765 sayılı TCY’nın 466/1 ve 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca 218.104.080 Lira ağır para cezası ile cezalandırıldığı ve bu hükmün de 24.10.2002 tarihinde kesinleştiği,

Sabıka kayıtlarında ve dosyaya ilk olarak celbedilen onaylı karar örneklerinde bu cezaların infaz edildiğine ilişkin bir bilginin yer almadığı görülmekle birlikte, mahkemece tekrar sorulması üzerine, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca faksla gönderilen 23.12.2004 gün ve 15707 sayılı yazıdan, 16.07.2002 gün ve 403-976 sayılı ilamın 18.06.2003 tarihinde, 10.05.2005 gün ve 10405 sayılı yazıdan da 02.04.1997 gün ve 1244-33 sayılı ilamın 16.09.1997 tarihinde infaz edildiği,

Anlaşılmaktadır.

1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlarla ilgili olarak, lehe yasanın belirlenmesi amacıyla 765 sayılı TCY uyarınca uygulanması gereken cezanın tayini sırasında 765 sayılı TCY’ndaki artırım nedenlerinden birisi olarak düzenlenmiş bulunan 81. maddenin de nazara alınması gerektiği ve 765 sayılı TCY’nın daha lehe ve uygulanması gereken Yasa olduğunun saptanması halinde de “

“suçta tekerrür”

” nedeniyle 81. madde uyarınca artırım yapılması zorunluluğu Ceza Genel Kurulunun duraksamasız içtihatları arasında bulunduğundan; lehe Yasanın 765 sayılı TCY olarak belirlendiği ve suç tarihinin 10.08.2003 olduğu somut olayda, 18.06.2003 tarihinde infaz edilmiş olan hükümlülük nedeniyle, tekerrürden dolayı 765 sayılı Yasanın 81. maddesi uyarınca artırım yapılmamış olması yasaya aykırıdır.

Bununla birlikte, tekerrüre esas olan hükümlülükle ilgili olmak üzere uyarlama yapılıp yapılmadığı gibi sair hususların yerel mahkemece değerlendirilmesi gerektiğinden, hükmün düzeltilmek suretiyle onanması da olanaklı görülmemiştir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin sanık Said Levent ile ilgili onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün, koşulları oluştuğu halde, tekerrür nedeniyle artırım yapılmamış olması isabetsizliğinden bozulmasına, karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin sanık S... L... hakkındaki 22.02.2010 gün ve 17409-3040 sayılı onama kararının

KALDIRILMASINA,

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin sanık S... L... hakkındaki 22.02.2010 gün ve 17409-3040 sayılı onama kararının

KALDIRILMASINA,

3- Datça Asliye Ceza Mahkemesinin sanık S... L... hakkındaki 07.02.2006 gün ve 93-29 sayılı hükmü¬

¬nün “

“suçta tekerrürün koşulları oluştuğu halde 765 sayılı TCY’nın 81. maddesi uyarınca artırım yapılmamış olması”

” isabetsizliğinden

BOZULMASINA,

4- Dosyanın, Datça Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2010 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15624, Karar No: 2017/9, Tarih: 03.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/15624 E.  ,  2017/9 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5083, Karar No: 2016/9415, Tarih: 07.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/5083 E.  ,  2016/9415 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olay incelendiğinde; 08.03.2011 tarihinde meydana gelen trafik iş kazası sonucu hayatını kaybeden .......'in dava dışı ........... Müh. Elekt. İnş. Nak. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. şirketi çalışanı olduğu, kaza olayının sigortalının davalı Çanakkale Telekom işçilerinden ..........'ın şoför olarak kullandığı ......... plaka sayılı araç ile Çan ilçesindeki Çanakkale Telekom İl Müdürlüğüne ait R/L istasyonunda meydana gelen elektrik arızasını gidermek üzere yola çıktıklarında davalılardan ...........'ın araç hakimiyetini kaybetmesi nedeni ile aracın şaranpole yuvarlanması neticesinde sigortalının camdan fırlaması ve kaza yerinde iken hayatını kaybetmesi şeklinde gerçekleştiği anlaşılmıştır.

08.03.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle açılan bu davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 21. maddesidir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrası, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşullarını düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücûan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumluluktan konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin işe uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: ..........., K: .......... sayılı kararı).

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün hâlinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün hâlinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Diğer taraftan, tarafları ve konusu farklı olan sigortalının açtığı tazminat dosyasında verilen karar, rücuan tazminat davalarında kesin hüküm teşkil etmez. Dolayısıyla o dosyada alınan kusur raporu da eldeki davada kesin delil teşkil etmeyecektir. Şayet, kesinleşmiş ise ancak, güçlü delil teşkil edebilir. Nitekim bu husus, Yargıtay'ın yerleşmiş ve kökleşmiş görüşleri ile de kabul edilmiş bulunmaktadır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporında; davalı sürücü ..........'ın kazanın meydana gelmesinde % 50, davalı ... Telekom A.Ş. kazanın meydana gelmesinde % 40, müteveffa ........'in kazanın meydana gelmesinde % 10 nispetinde kusurlu olduğunun bildirildiği görülmüştür.

Mahkemece, davalıların %90 kusuru olduğunun kabulü söz konusu karar tesis edilmişse de, asıl işverenin işçisinden dolayı alt işverenin 3. kişi kapsamında kusuru saptanamaz ise sorumlu tutulması mümkün bulunmadığı, sigortalının işe giriş bildirgesi ve alt işverenlik sözleşmesi celbedilerek, ceza dosyası ve tazminat dosyası da incelendikten sonra, sigortalının kimin işçisi olduğu saptandıktan sonra, asıl işverenlik alt işverenlik ilişkisi yöntemince araştırılıp, aralarında asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı irdelenerek İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın, kusur raporları arasındaki çelişki giderilmeksizin ve asıl işverenlik alt işveren ilişkisi yöntemince araştırılmaksızın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalı ...Ş.'ye iadesine, 07.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4585, Karar No: 2021/6068, Tarih: 15.09.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/4585 E.  ,  2021/6068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından, kusur belirlemesi kadının kabul edilen boşanma davası, tazminatlar, nafakalar, velâyet, kişisel ilişki, reddedilen nafaka ve tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Kişisel ilişki düzenlenirken çocuğun yüksek yararı, yaşı ve anne ve babalık duygusunun tatmini ve infaz edilebilir nitelikte olması hususları birlikte değerlendirilerek çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir.

Çocuk ile ana ve babası, düzenli kişisel ilişki elde etme ve bu ilişkiyi sürdürme hakkına sahiptir. Ana ve babası ayrı olan çocuğun ebeveynleriyle düzenli kişisel ilişki kurması ve bu ilişkiyi sürdürmesi çocuk için bir hak olduğu gibi, ana ve baba için de haktır. Kişisel ilişki sadece çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde kısıtlanabilir veya kaldırılabilir. Kişisel ilişkinin düzenlenmesinde çocuğun bedeni ve fikri gelişimi yanında ana ve/veya babalık duygularını tatmin de önemlidir. Çocuk ile babası arasında yeterli kişisel ilişki kurulamadığı taktirde güven duygusunun oluşamayacağı açıktır. Çocuğun babası ile yatılı kişisel ilişki kurulmasına engel somut bir olgu veya iddia bulunmamaktadır. Çocukla baba arasında tesis edilen kişisel ilişki süresi, babalık duygularını tatmine elverişli olmadığı gibi, çocuğun da baba sevgi ve şefkatini tatmasına da yeterli değildir. Bu sebeple çocuk ile baba arasında daha uzun süreli ve yatılı olacak şekilde yeniden kişisel ilişki düzenlenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m. 370/2).