muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/31722, Karar No: 2011/10066, Tarih: 22.12.2011

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/31722 E.  ,  2011/10066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜLER : ..., ...

SUÇ : İtimadı suistimal sonucu hırsızlık, hırsızlık malı satın alma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A)Hükümlüler ... ve ... bakımından yapılan incelemede;

Sanık ...'nin mahkemenin 11.03.2004 tarihli yüze karşı verdiği kararına karşı yöneltmiş olduğu temyiz itirazının, müdafisi tarafından 03.05.2004 tarihinde yapıldığı, sanık ...'ın ise mahkemenin 11.03.2004 tarihli kararının kendisine 11.08.2004'te tebliğ edilmesine rağmen temyiz isteminde bulunmadığı anlaşılarak yapılan incelemede;

Hükümlüler ... ve ... hakkında kurulan Hendek Asliye Ceza Mahkemesinin 11.03.2004 günlü, 2001/39-2004/73 sayılı önceki hükmün ... müdafi tarafından süresinden sonra temyiz edildiğinden ve ... tarafından temyiz edilmediğinden kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 günlü, 2007/125-186 sayılı ve benzer kararlarında açıklandığı üzere, adı geçen hükümlüler hakkındaki kesinleşen ilk hükmün ancak, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden talep halinde yada resen uyarlama yargılamasına konu edilmesinin mümkün olduğu, hükümlüler hakkında kurulan ilk hükmün kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.12.2005 günlü yazısı ile lehe Yasa değerlendirmesi yapılmak üzere mahalline iade edildiği, bozma sonrasında dosyanın yeniden ele alınıp hükümlüler ... ve ... hakkında yeniden kurulan hükmün hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde bulunduğu anlaşıldığından, hükümlüler ... ve ... bakımından yeniden kurulan hükme yönelik temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, hükümlüler hakkında kurulan ilk hükümle ilgili uyarlamanın mahallinde yapılması için dosyanın gereği yapılmak üzere İADESİNE,

B) Sanıklar ..., ... ve ... bakımından yapılan incelemede ;

Sanıkların üzerine atılı hırsızlık ve suç eşyasını kabul etmek suçları için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, 765 sayılı Yasanın 102/4 ve 104/2 maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık uzatılmış zamanaşımının, suç tarihi olan 25.12.2000 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması;

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 22.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4982, Karar No: 2023/3303, Tarih: 11.04.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/4982 E.  ,  2023/3303 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İTİRAZA KONU KARAR : Onama

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin, 02.10.2019 tarihli ve 2017/180 Esas, 2019/5015 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.03.2023 tarihli ve KD - 2023/24105 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık hakkında kurulan hükümde "Dosya kapsamına göre, 16.10.2015 tarihli suç sübut bulmuştur. Ancak TCK 191/1 inci maddesi çerçevesinde mahkumiyet hükmü kurulması uygunmudur? Sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurmadan önce, kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve tedbir uygulanması gereklimidir? Bu husus saptanmalıdır. İtiraz konusu budur... Şöyleki, hüküm kurulmasına esas alınan, 16.12.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi hakkında, daha sonra beraat kararı kurulmuştur. Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 1.11.2022 tarih ve 2020/11014-2022/11004 sayılı bozma ilamına göre 16.12.2014 tarihli eylem sabit değildir. Isparta 6. Asliye Ceza Mahkemesi bozma kararına uymuş, 27.1.2023 tarih 2022/577-2023/106 sayılı karar ile sanığın 16.12.2014 tarihli eyleminden beraat kararı vermiştir. Sanık hakkında tüm dosya kapsamına ve UYAP kaydına göre, 16.10.2015 tarihinden önce 6545 sayılı yasa ile değişik 191/2 inci maddesi hükmüne göre verilmiş kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve tedbir kararı bulunmamaktadır. Başka bir anlatımla, sanık hakkında TCK 191/6 ıncı maddesi uyarınca dava açma koşulu oluşmamıştır. Sanığın Yargıtay 10. Ceza Dairesinde kayıtlı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/39570 tebliğname numaralı dosyasında, 18.11.2015 tarihli benzer suçuda bulunmaktadır. Her iki suça ilişkin davaların birleştirilmesi ve delillerin birlikte tartışılması düşünülmelidir. CMK 223/8 inci maddesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesiyle değişik TCK 191/2 ve 3 üncü maddeleri uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 18.11.2015 tarihli suçunda dikkate alınmasına gerek vardır. Bu sebeple 16.10.2015 tarihli bu suç için, yerel mahkemenin durma kararı verip evrakı yerel Cumhuriyet Başsavcılığına göndermesi gerektiği düşünülmüş, tüm dosya kapsamına göre, hükmün bozulması" gerektiğinden bahisle onama ilamının kaldırılmasına ve sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülerek hükmün bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre, sanığın 16.12.2014 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle yapılan 2014/13831 numaralı soruşturmada, 26.01.2015 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, sanığın bu tedbir kararını ihlal etmesi nedeniyle 02.07.2015 tarihinde hakkında kamu davası açıldığı gerekçesiyle itiraza konu 16.10.2015 tarihli eylem nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açılmış ise de, 16.12.2014 tarihli eylem hakkında Dairemizin 01.11.2022 tarihli ve 2020/11014 Esas, 2022/11004 Karar sayılı ilamı doğrultusunda beraat kararı verildiği, kararın 14.02.2023 tarihinde kesinleştiği, bu kapsamda sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında belirtilen şartların gerekleri yerine getirilmeden, bir başka deyişle kamu davası açma koşulları oluşmadan doğrudan kamu davasının açılmış olması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin, 02.10.2019 tarihli ve 2017/180 Esas, 2019/5015 Karar sayılı onama ilâmının sanık ... yönünden KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Isparta 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2016 tarihli ve 2015/723 Esas, 2016/244 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Sanık hakkındaki hükmün kesinleştirilerek infaza verildiği anlaşıldığından, hükmün İNFAZININ DURDURULMASINA, sanık bu suç nedeniyle infaz kurumuna alınmış ise SALIVERİLMESİNE, başka suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde serbest bırakılmasının sağlanması için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Isparta 4. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/905, Karar No: 2012/3123, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/905 E.  ,  2012/3123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Kanun’un 6. ve 79/10. (5510 sayılı Kanun açısından ise 86/9. ) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.madde de, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan kanunun 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Kanun’dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, SGK’nun bu davalarda davalı sıfatı bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde bir kısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan SGK yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispî harca tabi olduğunu da göz ardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ilgiliye iadesine 06/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/8200, Karar No: 2012/14594, Tarih: 28.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8200 E.  ,  2012/14594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 02/12/2010 tarih ve 2010/585-2010/889 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı limited şirketin müdürü olduğunu, 29.06.2005 tarihinde dava dışı İş Bankası Pendik Şubesi’ne giderek kendisine araç almak için kredi başvurusunda bulunduğunu, ancak talebinin, kredi borcunun olduğu gerekçesiyle kabul edilmediğini, yaptığı araştırmada davalının vermiş olduğu kredi kartı nedeniyle icra takibine uğradığının öğrendiğini, müvekkilinin davalıya böyle bir başvurusunun olmadığını, sahte kimlikle kredi kartının alındığını, suç duyurusunda bulunduğunu, Merkez Bankası’na yapılan bildirim nedeniyle kendisinin yasaklı hale geldiğini, beş yıl boyunca kredi kartı kullanamayacağını, maddi ve manevi zararının doğduğunu ileri sürerek, 10.000.00 TL maddi ve 5.000.00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve bilirkişi raporuna göre, davalı tarafından istihbarat araştırması yapılmadan ve gerekli dikkat gösterilmeden kimliği belirlenemeyen kişiye iki ayrı kredi kartı düzenlendiği, davacı hakkında kredi kartı yasağının konulduğu, bu yüzden davacının zarara uğradığı gerekçesiyle, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuş, mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyulmuş ve davacının maddi zararının dayandığı iddiaların soyut düzeyde kaldığı gerekçesiyle, maddi tazminata ilişkin talebinin reddine, 2.500.00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17576, Karar No: 2024/4399, Tarih: 01.07.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/17576 E.  ,  2024/4399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/774 E., 2021/1314 K.

DAVA TARİHİ : 31.03.2017

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Saray(Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/134 E., 2018/968 K.

Taraflar arasındaki orman ve 2/B şerhinin terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş, hükme karşı davalı Hazine ve Orman İdaresi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davalı ... İdaresi vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar ... ve ... vekili dava dilekçesinde; müvekkili olan davacılara ait Tekirdağ ili, Saray ilçesi, .../... Mahallesinde kain (eski 2404) 2134 ada 91 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydına 06.04.2007 tarihli ve 1867 yevmiye ile "2/B kapsamındadır" şerhi; 09.04.2008 tarihli ve 2416 yevmiye ile de "1997 yılında kesinleşen orman kadastrosunda kısmen devlet ormanı sınırları içinde kalmaktadır" şerhinin konulduğunu, oysa ki taşınmazın ormanla ilgisinin bulunmadığını, bu hususun evvelde görülüp kesinleşen Saray Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/150 Esas sayılı dosyası ile de sabit olduğunu açıklayarak, tapu kaydının üzerindeki 2/B ve orman tahdit şerhlerinin kaldırılmasını istemiştir.

Davalı ... İdaresi vekili cevabında; davanı reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; " taşınmazın ormanla ve 2/B tesisiyle ilgisinin olmadığının kesinleşen mahkeme kararıyla sabit olduğu, hatanın tapulama çalışması sırasında taşınmazın başka bir parselle karıştırılmasından kaynaklandığı " gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiş; hükme karşı davalı Hazine ve Orman İdaresi vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf talepleri esastan reddedilmiş ve iş bu karar, davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Orman İdaresi harçtan muaf olduğundan bu hususta karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.07.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5998, Karar No: 2024/430, Tarih: 15.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/5998 E.  ,  2024/430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/395 Esas, 2023/615 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Muradiye Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/354 Esas, 2021/439 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı idare vekili tarafından tazminat ve ecrimisil talepleri yönünden temyiz edilmekle; tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda,

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince, miktar veya değeri her paydaş için 238.730,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olup bu kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz.

Mahkemece davacılar lehine hükmedilen ecrimisil bedeli Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Bu nedenle; davacılar lehine hükmedilen ecrimisil bedeli yönünden davalı idare vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibarıyla reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı idare vekilinin kamulaştırmasız el atmaya dayanan tazminat davası için gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; dava konusu Van ili, Muradiye ilçesi, ... Mahallesi 1 parsel sayılı taşınmaza kamulaştırma yapılmaksızın fiilen el atıldığını belirterek kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin ve ecrimisilin davalı idareden tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın herhangi bir kamulaştırma işlemine tabi tutulmadığını, taşınmaza bir müdahalede bulunulmadığını, ecrimisilin en fazla 5 yıl için istenebileceğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve el atma tazminatı ve ecrimisil bedelinin davalı idareden tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve el atma tazminatı ve ecrimisil bedelinin davalı idareden tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı idare tarafından istemli bir el atma mevcut değil ise de bilirkişi raporunda taşınmazın tamamı için toprak yapısının bozulduğu, hasat yapmaya elverişsiz hale geldiğinin belirtilmesi nedeniyle taşınmaza süreklilik arz eden bir müdahalenin bulunduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verildiğini, ancak davalı idarenin fiili bir el atması olmadığı gibi kullanılamaz hale gelen taşınmaz da sahiplenme görevinin de bulunmadığını, bilirkişi raporunda da davalı idare tarafından fiilen el atıldığına dair bir tespit de bulunmadığını, derenin doğal oluşumundan kaynaklandığını, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini, ayrıca davacının idareye taşınmazın ıslah edilmesi veya korunması için talepte bulunup bulunmadığı araştırılmadan davanın kabulüne karar verilmesinin yerinde olmadığını, İlk Derece Mahkemesince dava konusu taşınmazın kadastro çalışmasından önce kadimden beri dere yatağı olup olmadığı hususunun araştırılmadığını, geçmişe dönük hava fotoğraflarının incelenmediğini, hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebeye alınan ürünlerin verim değerlerinin yüksek, masrafın ise düşük alındığını, bostan ve buğdayın münavebeye alınmasının hatalı olduğunu, yonca hesabının da yanlış olduğunu, taşınmaz çayır niteliğinde olduğu halde bilirkişilerce tarım arazisi olarak hesaplandığını, objektif değer artış oranının uygulanmasının da yerinde olmadığını ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile sulu tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca o yörede mutad olarak ekilen münavebe ürünleri buğday, buğday samanı, yonca ve şeker pancarı verileri esas alınarak olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değer biçilmesinde, hesaplamaya esas alınan ürünler ile kapitalizasyon faiz oranının % 4 olarak alınmasında ve taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen niteliği, dosya kapsamından anlaşılan özelliği dikkate alındığında %30 oranında objektif değer artışı uygulanmasında, ecrimisilin net gelire göre hesaplanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri