muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1909, Karar No: 2022/2507, Tarih: 30.03.2022

Kabul ve uygulamaya göre de:

a) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b) Sanığa iddianamede isnat edilen eylemlerin, 5237 sayılı TCK'nın 125. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen hakaret ve 5237 sayılı TCK'nın 106. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen tehdit ile 5237 sayılı TCK'nın 6352 sayılı Kanunun 80. maddesi ile yapılan değişiklikten önceki 133. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçlarına ilişkin olduğu, temel ceza miktarlarının; hakaret suçu için TCK’nın 125/2. madde ve fıkrası yollamasıyla aynı maddenin 1. fıkrasında “üç aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası”, tehdit suçu için TCK’nın 106/1. madde ve fıkrasının 1. cümlesinde “altı aydan iki yıla kadar hapis cezası”, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçu için TCK'nın 6352 sayılı Kanunun 80. maddesi ile yapılan değişiklikten önceki 133. maddesinin 1. fıkrasında “iki aydan altı aya kadar hapis cezası” olarak belirlendiği; 5271 sayılı CMK'nın, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan “Basit yargılama usulü” başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan; “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan “01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas - 2020/33 Karar sayılı ve 16.03.2021 tarihli 31425 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas - 2021/4 Karar sayılı iptal kararları ile “...kovuşturma evresine geçilmiş..., ...hükme bağlanmış...” ibarelerinin, aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle;

Kovuşturma evresine geçilmiş veya hükme bağlanmış olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan kesinleşmiş hükümler haricindeki düzenlemelerin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; “mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararlarının neticeleri itibariyle maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle, sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, “Basit yargılama usulü” yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca şantaj suçundan hükmedilen ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının infazda gözetilerek saklı tutulmasına, 30.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18030, Karar No: 2010/134, Tarih: 18.01.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/18030 E.  ,  2010/134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVALILAR : ... VE ARK.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 105 ada 1 ve 2, ... ada 19 parsel sayılı sırasıyla 419 m2, 1758 m2 ve 1492 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, belgesizden bahçe niteliği ile tespiti yapılmış, Orman Yönetimini kısmi ilan süresi içinde açtığı dava nedeniyle maliki açık bırakılarak devrolmuştur. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve dava konusu 105 ada 1 ve 2 parsellerin orman niteliği ile Hazine adına, 106 ada 19 parselin bahçe niteliği ile ... mirasçıları adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın temyize konu 106 ada 19 parselin orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 18/01/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8998, Karar No: 2013/12085, Tarih: 06.06.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/8998 E.  ,  2013/12085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 10/05/2010 - 17/05/2011 tarihleri arasında çalıştığının tespitiyle, işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Sigortalılığa ilişkin “hizmet tespiti” davaları, Sosyal Güvenlik hakkına ilişkin olarak ortaya çıkan davalardır. Yasal dayanağını 506 sayılı Yasa'nın 6. ve 79/10. (5510 sayılı Yasa açısından ise 86/9.) maddelerinden almaktadır. Sözü edilen 6.maddede, çalıştırılanların, işe alınmaları ile kendiliğinden sigortalı olacakları, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği belirtilmiştir. Anılan yasanın 79/10. maddesinde ise, sigortalıların, çalışmalarının tespiti ile ilgili dava açabilecekleri hükme bağlanmıştır. Bu bakımdan, hizmet tespitine ilişkin davalar sosyal güvenlik hakkı ve kamu düzeni ile ilgili olup, kişi iradesi belirleyici etkiye sahip değildir. İçerisinde bulunduğu yasal statünün belirlediği durum doğrudan dikkate alınır. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapma yetkisine sahiptir. Bu yetki kapsamında, gerektiğinde tanık ve diğer deliller yoluyla doğrudan gerçeği bulma yükümü bulunmaktadır.

İşçilik haklarına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı yasadan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, kişi iradesine önemli rol verilip, taraf anlaşmalarına geçerlilik tanınan, alacak ve tazminat türünde olan davalardır. Taraflar bu tür haklarından her zaman vazgeçebilir. Bu nedenle hakim, kendiliğinden araştırma yapmaz. Tarafların bildirdiği deliller dışında delil toplanması da olanaklı değildir. Kaldı ki, Kurumun bu davalarda davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, taraflarının statüsü, hakimin delil araştırma bakımından kendiliğinden hareket etmesi, taraf iradelerine atfedilen rol, dava konusu edilen haktan vazgeçilip vazgeçilememesi gibi yönlerden yasal konumları birbirinden tamamen farklıdır. Her iki dava türünün birlikte görülmesi durumunda; davanın birinde birkısım delillerin kendiliğinden dikkate alınması, diğerinde alınmaması gerekecektir ki, aynı dava dosyasında birbiri ile çelişkili kararlar yer alabilecektir. Kaldı ki, işçilik haklarına ilişkin olarak Dairemiz kararları ile işçilik alacaklarına ilişkin davalar yönünden asıl görevli Yargıtay ilgili dairelerinin kararları arasında farklı uygulamalar ortaya çıkabilecektir.

Öte yandan, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır. İşçilik haklarına ilişkin olarak kesinleşen hüküm, hizmet tespiti davasında sadece kuvvetli delil olarak değerlendirilmekte, davada taraf sıfatı bulunmayan Sosyal Güvenlik Kurumu yönünden bağlayıcı olmamaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nisbi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir. (Hukuk Genel Kurulunun 06.02.2013 gün ve 2012/21-746 E., 2013/215 K.sayılı kararıda aynı yöndedir)

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13800, Karar No: 2017/179, Tarih: 03.01.2017

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/13800 E.  ,  2017/179 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih ve 398 sayılı Kararı ile 23.07.2016 tarih ve 29779-2. mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunla 2797 sayılı Yargıtay Kanununa eklenen Geçici 15. madde uyarınca Yargıtay Onsekizinci Hukuk Dairesinin kapatılmasına ve 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı iş bölümü kararında yer alan dairemizin bakmakta olduğu:

'6) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Gerçek Kişiler başlıklı 1. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 8-46) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

7) 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu uyarınca nüfus kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar ile vatandaşlığın tespitine ilişkin hüküm ve kararlar,

8) 4721 sayılı TMK'nın Kişiler Hukuku başlıklı 1. Kitabının Tüzel Kişiler başlıklı 2. Kısmında yer alan hükümlerden (TMK m. 47-117) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,

9) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 56 ila 100. maddeleri ile 5253 sayılı Dernekler Kanunu hükümlerine göre açılmış derneklerin feshi, derneğin sona erdiğinin tespiti gibi dernekler hukukundan kaynaklanan her türlü dava sonucunda verilen hüküm ve kararlar.

11) 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 101 vd. maddeleri kapsamında kalan vakıfların kuruluş ve tescil işlemleri, vakıf senedinin düzenlenmesi ve değiştirilmesi, vakfın teşkilatı (örgütü), denetimi, yöneticilerin azli, vakıf yönetiminin amacının ve mallarının değiştirilmesi, vakfın sona ermesi ve tasfiyesi: ayrıca, Osmanlı döneminde kurulan ve 5737 sayılı Vakıflar Kanun'a tabi olan vakıflarda, vakfiye şartı gereği vakıf evladı veya ilgilisi olduğunun ya da tevliyete hak kazandığının tespiti ile vakfın gelir fazlasından yararlanma (intifa) haklarıyla ilgili olarak açılan davalara ilişkin hüküm ve kararlar,

12) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Hısımlık başlıklı 2. Kısmında yer alan Soy Bağının Kurulması başlıklı 1. Bölümünün 1, 2, 3 ve 4. ayrımlarında yer alan maddelerden (TMK m.282 ila 320: Soy bağı, tanıma, babalık, evlat edinme vb) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

13) 4721 sayılı TMK'nın 2. Kitabının, Vesayet başlıklı 3. Kısmında yer alan maddelerden (TMK m. 396-494) kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararlar,

14) 3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanuna göre verilen kayyım atanması ile ilgili davalar ile kayyımlık kararlarının kaldırılmasına ilişkin davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar,'ın temyiz incelemesinin Yargıtay Sekizinci Hukuk Dairesi'ne UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine karar verilmiştir.

Bu nedenle, iş bu dava türlerine ait Dairemizin esasına kayıtlı dosyaların UYAP bilişim sistemi üzerinden Dairesine gönderilmesine, esasın bu şekilde kapatılmasına ve dosyaların fiziki olarak dairesine teslimine karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5172, Karar No: 2019/5246, Tarih: 10.12.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/5172 E.  ,  2019/5246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi, İzmir İflas Müdürlüğü'nün 2014/48 iflas sayılı dosyasında birinci sıra işçi alacaklısı olduğunu, şikayet olunan bankanın tasfiye halindeki müflis şirket adına kredi kullandırdığını, kullanılan kredi ile ilgili ödenmeyen borçlarla alakalı aynı icra dosyasından da bankanın tasfiye halinde şirketten dördüncü sıra alacaklısı olduğunu, anılan şirketin tasfiye halinde olması nedeni ile alacaklı ...'in rehinli araçlarının satışını gerçekleştirdiğini akabinde ise bankanın iflas masasına vermiş olduğu cevabı yazıda toplam alacaklarının -499,000,00- TL civarında olduğunun bildirildiği, oysaki borcun çoğunun ödendiğini bankanın yersiz para tahsil etme amacında olduğunu ileri sürerek gerçek rehin alacağı üzerinden payların yapılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; ... plaka sayılı aracın satışından düşen 24.225,00 TL., ... plaka sayılı aracın satışından düşen 14.533,25 TL olduğu ancak, rehin sahibi bankanın toplam rehin miktarının 477.352,39 TL olduğu anlaşılmış olup kesinleşmiş bir alacağın yeniden hesap edilmesinin veya itirazının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Dava, iflas sıra cetvelindeki alacağın miktarına ilişkin olup İİK’nun 235. maddesi uyarınca bu dava iflasa karar veren yerdeki Ticaret Mahkemesinde açılır. Yalnız sıraya itiraz halinde İcra Mahkemesi görevlidir. Somut olayda sıraya alınan davalı alacağının miktarına itiraz edildiği için Ticaret Mahkemesi görevli olup, dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilip karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bu nedenle resen bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün resen BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 10.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2073, Karar No: 2017/4846, Tarih: 05.06.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/2073 E.  ,  2017/4846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum tarafından haksız ve yersiz olarak tahakkuk ettirilen ve ödenen 4.335,75 TL idari para cezasının ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava; davacı şirket hakkında davalı Kurum tarafından tahakkuk ettirilen ve ödenen idari para cezalarının ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki Kayıt ve belgelerden; dava dışı ...'in 06.03.2004 – 17.11.2004 tarihleri arasındaki çalışmalarının davacı şirket tarafından davalı Kurum'a bildirildiği, ancak 30.12.2005 tarihli davalı Kurum müfettişi raporunda söz konusu kişinin davacı işyerindeki çalışmalarının fiili olmadığının bildirilmesi üzerine davacı şirket adına 11.04.2006 tarihli idari para cezaları tahakkuk ettirildiği, bu belgelerde idari para cezası verilme nedeni olarak; 506 sayılı Yasa'nın 140/d maddesine göre defter ve belgelerin yazının alındığı tarihten itibaren 15 gün içerisinde verilmemesi ile belgelerin yönetmeliğe uygun olarak düzenlenmemesi ve 140/f maddesine göre vizite kağıdının yazının alındığı tarihten itibaren 3 gün içerisinde verilmemesi olarak gösterildiği, davalı Kurum tarafından; davacı şirketin idari para cezalarına itirazda bulunmadığını ve cezaların 03.05.2006 tarihinde 3.251,81 TL olarak ödemesinin yapıldığını bildirdiği, davacı şirket yetkilisi ... ve ... hakkında kamu kurumuna karşı dolandırıcılık suçundan açılan ceza davasında delil yetersizliğinden beraat kararı verildiği, ceza dosyasında gerekçe olarak; ...'in işyerinde ... olarak tanındığının, ancak müfettiş tarafından işyerinde çalışanlardan Şahin olarak sorduğu için tanımadıklarını beyan ettiklerinin, fakat duruşmada davacıyı işyerinde çalışan ... olarak tanıdıklarını beyan ettiklerinin belirtildiği, Yargıtay tarafından mahkeme kararının zamanaşımından bozulduğu ve davanın zamanaşımından düşürüldüğü, söz konusu beraat kararı üzerine davacı şirket tarafından iş bu davaya konu idari para cezalarının iptali için idare mahkemesine de dava açıldığı, idare mahkemesince itiraz yolu açık olmak üzere görevsizlik kararı verildiği, ancak idare mahkemesi kararının kesinleşip kesinleşmediğinin dosya kapsamından belli olmadığı anlaşılmaktadır.

İdari para cezalarına ilişkin olarak 506 sayılı Yasa’nın 140. maddesindeki düzenlemede; “ İdari para cezaları ilgiliye tebliğ edilmekle tahakkuk eder ve tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde Kurum'a ödenir veya aynı süre içinde Kurum'un ilgili ünitesine itiraz edilebilir. İtiraz takibi durdurur. Kurum'ca itirazı reddedilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurabilirler. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idari para cezası kesinleşir. Mahkemeye başvurulması cezanın takip ve tahsilini durdurmaz. Tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde Kurum'a ödenmeyen idari para cezaları, bu Kanun'un 80. maddesi hükmü gereğince hesaplanacak gecikme cezası ve gecikme zammı ile birlikte tahsil edilir. İdari para cezalarının, Kurum'a itiraz ve yargı yoluna başvurulmaksızın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde ödenmesi halinde, bunun dörtte üçü tahsil edilir. Peşin ödeme, idari para cezalarına karşı Kuruma itiraz etme veya yargı yoluna başvurma hakkını etkilemez. Ancak, Kurumca itirazın reddedilmesi veya mahkemece Kurum lehine karar verilmesi halinde, daha önce tahsil edilmemiş olan dörtte birlik ceza tutarı, 80. madde hükmü de dikkate alınarak tahsil edilir ” denilmektedir.

Somut olayda; her ne kadar mahkemece 4.335,75 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmişse de davalı Kurum tarafından; davacı şirketin idari para cezalarını 03.05.2006 tarihinde 3.251,81 TL olarak ödediği bildirilmiş, mahkemece ödemeye ilişkin belgeler dosya içerisine alınmadan ve yukarıda anılan itiraz prosedürü araştırılmadan sonuca gidilmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davacının komisyona itiraz edip etmediğini araştırmak, davalı Kurum'dan davacının yaptığı ödemeye ilişkin tüm belgeleri getirtmek, davacı tarafından iş bu davaya konu idari para cezalarının iptali için idare mahkemesinde açtığı ve görevsizlik kararı verilen dosyanın kesinleşip kesinleşmediğini araştırmak, kesinleşmemiş ise sonucunu beklemek ve toplanan deliller değerlendirilmek sureti ile varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18633, Karar No: 2021/2198, Tarih: 27.01.2021

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/18633 E.  ,  2021/2198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan ...’de meydana gelen kemik kırığının hayat fonksiyonlarına etkisinin orta (2.) derece olduğu anlaşılan olayda, 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesine göre kemik kırığının hayati fonksiyonlara etkisi nazara alınarak yarısına kadar artırılabileceğine dair düzenleme nazara alınarak, sanığın TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca belirlenen cezasının, TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca (¼) oranında artırılması, TCK’nin 3. maddesinde belirtilen “cezada orantılılık ilkesi”ne uygun bulunduğundan, tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Katılan ... hakkında Aksaray Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 15.08.2014 tarihli, 1472 sayılı raporda "sağ göz altında 2,5 cm kesi ve depalse nazal fraktür" meydana geldiğinin belirtildiği ancak yüzde sabit iz hususunda bir değerlendirmeye yer verilmediği görülmekle; katılanın tüm tedavi evrakları, geçici ve kat’i raporları temin edilip en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne gönderilerek, söz konusu yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığı hususunu gösterir şekilde, TCK'nin 86 ve 87. maddelerinde belirtilen ölçütlere göre yaralanmasının niteliği konusunda duraksamaya yer vermeyecek kat’i raporu alındıktan sonra, sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini gerektiği gözetilmeksizin yetersiz rapora dayanılarak eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.